Category: سیاسی – تحلیلی

موج دوم بهار عربی ژرف تر از موج نخست خواهد بود

Share Button

بازندگان موج دوم بهار عربی؛ ترکیه، قطر، روسیه و ایران میباشند. ایران در سالهای گذشته صد ها میلیون دلار به رژیم عمر البشیر کمک کرد و ترکیه و قطر، سودان را به پل اعزام تروریست و ارسال کمک نظامی به لیبی تبدیل کردند.
تحولاتی که امروزه در سودان، الجزایر و نه چندان کم اهمیت تر در لیبی جریان دارد موجی از هوای سالم سیاسی، تروریسم ستیز و ضد اسلامیسم را به منطقه خاورمیانه وارد می سازد که تاریخ ساز خواهد بود. موجی که ریه های رژیم هایی چون رژیم ایران و ترکیه تاب استنشاق آن را ندارند.

جنبشی که به سقوط بوتفلیقه در الجزایر و عمر البشیر در سودان انجامید را می توان موج دوم بهار عربی تلقی کرد، موجی که تمام تجربه موج نخست را در چنته تاریخی خود دارد.

برخلاف رژیم حسنی مبارک در مصر و زین العابدین در تونس، رژیمهای الجزایر و سودان که هردو خارج از منظومه ممالک غربی بودند و از این روی، نه دیکتاتوری هایی توسعه گرا بلکه واپسگرا، رژیم های سودان و الجزایر هم رژیمهایی فاسد و هم غیر توسعه گرا می باشند(بودند!).

رژیم بوتفلیقه، برآمده از جنگ آزادیبخش الجزایر علیه فرانسه می باشد که ایدئولوژی مبارزاتی آن، پان عربیسم و پان اسلامیسم بود. پس از استقلال، این کشور عملاً به یکی از اقمار(غیر کمونیست) بلوک شرق تبدیل گردید مانند دولت ناصر در مصر و بعثی در عراق و سوریه.

در سودان، رژیم اسلامیستی/نظامی عمر البشیر در ائتلافهای گاه به گاهی با دیگر جریانهای اسلامیستی، ۳۰  سال به حکومت نسل کُش و استبدادی ماورای ارتجاعی خود ادامه داده بود که در هفته گذشته ساقط گردید. رژیم عمر البشیر حاصل یک کودتای نظامی/اسلامیستی علیه (رژیم اسلامیست شده قبلاً سوسیالیست) ژنرال جعفر نمیری بود که کارنامه سیاسی آن با کشتار کمونیستها، نیروهای لیبرال و سکولار همراه بود.

مانند دیگر جنبشهای بهاری منطقه علیه دیکتاتوری و فساد، جنبش مردمی در الجزایر و  سودان از دو سوی تهدید میشوند. نخست از سوی اسلامیست هایی که نسبت به جریان های غیر اسلامیستی از سازماندهی بهتری برخوردارند و سعی میکنند تا سرمایه مذهبی خود را به سرمایه سیاسی تبدیل کنند مانند نمونه مصر پس از حسنی مبارک، ایران پس از شاه و تونس پس از زین العابدین و از سوی دیگر از طرف وابستگان و سرسپردگان نظامی و غیر نظامیاین دو  رژیمهای رو به سرنگونی.

فرماندهان ارشد نظامی، در الجزایر و سودان، زیر فشار جنبش اعتراضی مردم و بدنه ارتش، مجبور گشتند تا از جنبش اعتراضی مردم حمایت کنند اما حمایت آنان نه برای پاسخ جدی دادن به جنبش اعتراضی/انقلابی مردم بلکه زیر فشار جنبش و برای نجات ساختار اصلی قدرت بود.

جنبش اعتراضی مردم در سودان اجازه نداد کُشتارگران نظامی و نسل کُش دارفور بیش از ۲۴ ساعت در صحنه بمانند و نیروهای نظامی را به عقب نشینی و معرفی چهره های جدیدی که وابستگی عمیق و مورثی به عمر البشیر نداشتند واداشت.

سران نظامی سرسپرده به این دو رژیم در شرف سقوط که در ظاهر به دفاع از جنبش مردم برخاستند، آن یک در الجزایر بوتفلیقه را کنار نهاد و این یک در سودان عمر البشیر را، نیروهایی نمی باشند که از موضع مردمی و مترقیانه به جنبش مردم پیوسته باشند بلکه تلاش هردوی آنها این بود تا با قربانی کردن نمادهای اصلی  این دو رژیم، ساختار اصلی قدرت آنها را نجات دهند. ولی این به معنای این نیست که بدنه ارتش از جنبش مردم برکنار مانده و مطیع فرماندهان خود می باشد. کما اینکه یک روز پس از اعلام برکناری عمر البشیر توسط  ژنرال عوض بن عوف، که دستش به خون صد ها هزار قتل عام شدگان دارفور آغشته است و بلافاصله پس از عزلِ عمر البشیر فرمان تعطیل جنبش انقلابی مردم و حکومت نظامی ۳ ماهه را داد، خود او مجبور به کناره گیری گشت.

پس از کناره گیری ژنرال عوف از شورای نظامی دوره انتقال، ژنرال عبدالفتاح البرهان، که فرماندهی نیروهای سودانی در جنگ نیروهای ائتلاف علیه حوثی ها در یمن را داشته و روابط خوبی با امارات متحده عربی و سعودی دارد جای او را گرفت.

ژنرال برهان بلافاصله پس از گرفتن سمت رئیس شورای نظامی، فرمان حکومت نظامی را لغو، و آزادی ادامه جنبش را به رسمیت شناخت و وعده داد که دولتی غیر نظامی تشکیل دهد که تعدادی از اعضای آن در شورای نظامی هم شرکت داشته باشند. او فرمان آزادی همه زندانیان سیاسی را نیز صادر کرد.

ریاست ژنرال برهان بر شورای نظامی دوران انتقالی، بازتاب تأثیر گذاری جنبش اعتراضی مردم بر نیروهای مسلح کشور و تغییر جو سیاسی درون ارتش است که یادآور انقلاب ۶ سال پیش مردم مصر علیه اخوان المسلمین و محمد مُرسی در مصر می باشد.

جنبش انقلابی سودان که بیشترین بخش متوسط جامعه را سازمان یافته در خود جذب کرده است، اهداف مترقیانه مشخصی را در برابر خود قرار داده است ولی در عین حال نباید فراموش کرد که نیروهای اسلامیست که سازمان یافتگی به مراتب بیشتری نسبت به نیروهای سکولار دارند، برای مصادره انقلاب مردمی سودان لحظه ای فرصت را از دست نخواهند داد.

در الجزایر هم جنبش اعتراضی مردم، به سران و سرسپردگان نظامی رژیم بوتفلیقه تمکین نکرده و به حرکت خود به جلو ادامه میدهند.

چه در سودان و چه در الجزایر، این تنها مردم و جریان های سیاسی نیستند که از اشتباهات موج نخست بهار عربی درسهای بسیار آموخته اند، بلکه دیگر بازیگران منطقه نظیر عربستان سعودی، امارات متحده و مصر که دول تاثیر گذار در این تحولات هستند نیز می دانند در برابر این تحولات چه سیاستی را در پیش گیرند و از این روی چشم انداز جنبش در این دو کشور را باید بسیار روشن دید.

بازندگان موج دوم بهار عربی؛ ترکیه، قطر، روسیه و ایران میباشند. ایران در سالهای گذشته صد ها میلیون دلار به رژیم عمر البشیر کمک کرد و ترکیه و قطر، سودان را به پل اعزام تروریست و ارسال کمک نظامی به لیبی تبدیل کردند.

تحولاتی که امروزه در سودان، الجزایر و نه چندان کم اهمیت تر در لیبی جریان دارد موجی از هوای سالم سیاسی، تروریسم ستیز و ضد اسلامیسم را به منطقه خاورمیانه وارد می سازد که تاریخ ساز خواهد بود. موجی که ریه های رژیم هایی چون رژیم ایران و ترکیه تاب استنشاق آن را ندارند.

تحولات جاری در ۳ کشور شمال آفریقا، میروند تا به تغیر پارادیم مسلط سده گذشته تحول در منطقه، که با حاشیه های اسلامیستی، پان عربیستی و ناسیونالیسم جهان سومی به ارث رسیده از دوران جنگها و مبارزات ضد استعماری از یکسو و محوریت اسرائیل ستیزی در خاورمیانه عربی از سوی دیگر مشخص میگردد بیانجامد.

موج دوم بهار عربی طلایه پیوستن خاورمیانه عربی به شط اصلی ترقی و توسعه در جهان گلوبال دوران ما میباشد.

ایران بر سر دو راهی سرنوشت: بودن یا نابود شدن!

Share Button


پس گرفتن ایران باید خروجی این بحران و هدف راهبُردی اپوزیسیون یک پارچه و ملی در میهن ما باشد. این خروجی امکان پذیر نیست مگر تحت لوای پرچم واحد، برنامه راهبُردی و استراتژی واحد و مهمتر از همه رهبری واحد!

میهن ما امروزه  در حساس ترین لحظات تاریخی سرنوشت خود قرار گرفته است. حساس بودن شرایط چنان است که مشابه آن در طول تاریخ چند هزار ساله اش سابقه نداشته است. خطری که موجودیت و هویت تاریخی آن را امروزه تهدید می کند  از حمله اعراب و مغول هم هلاکت بارتر و خطرناک تر است زیرا از درونش برمی خیزد و نه از خارج آن. در یک شرایط خاص تاریخی قرار داریم که تاریخ فرصت یک اشتباه یا شکست بزرگ را به هیچ ملتی نمی دهد. زیرا سرعت توسعه در جهان زیاد و پیکر میهن ما زخمی و در هم کوفته است.

دورانهای بحرانی در تاریخ میهن ما بسیار بوده اند. ولی هیچ یک از آنها؛ به لحاظ درجه ویران سازی و قدرت تخریب خود در سرنوشت سرزمین ما تا این اندازه نبوده است زیرا شرایط تاریخی امروز با شرایط گذشته  و تهدید امروز با تهدیدات گذشته ماهیتاً متفاوت می باشند.

امروز میهن ما از سوی یک نیروی درونی ولی مطلقاً بیگانه با موجودیت تاریخی اش اشغال شده است که با آن مانند غنیمت جنگی رفتار میکند. غنیمتی که میتواند، حق دارد و می خواهد تمامی سازه سیاسی، فرهنگی و بافتمان اجتماعی آن را بر حسب منافع صنفی و سنخیتی خود طراحی و قالب ریزی کند.

بحرانی هم که امروزه جامعه ما را در تمامی عرصه ها در بر گرفته است از نظر سرعت گسترش و ژرفش خود به مراتب از سرعت عمل نیروهایی که مدعی مدیریت آن هستند، و منطقاً باید از فرصت آن برای بسیج مردم و آزاد سازی مملکت استفاده کنند به نحو غیر قابل مقایسه ای جلو تر است.

به نظر من، آگاهی نیروهای سیاسی نسبت به شدت، حدّت و سرعت بحران و آمادگی آنها برای بهره برداری از آن، ابداً با آگاهی رژیم نسبت به این بحران و آمادگی اش برای بهره برداری از آن برای تثبیت خود ابداً قابل مقایسه  نیست و رژیم در این زمینه فرسنگها از مخالفان خود جلوتر است.

این پندار که  بحران کنونی رژیم را متزلزل می سازد و این تزلزل بخودی خود به سقوط آن منجر می شود و سقوط آن همان نتیجه و شکلی را خواهد داشت که تک تک فرقه های سیاسی به زعم خود، آن را در خواب و رویاهای سیاسی خود می بیند! از ساده لوحی سیاسی گذشته نشانه آشفته فکری محض می باشد.

تبدیل «تهدید به فرصت» اصطلاحی است که سران رژیم معنای کلامی و عملی آن را خوب میدانند و تاکنون هم آن را خوب بکار گرفته اند.

برجسته ترین نمونه این تبدیلِ «تهدید به فرصت» حمله عراق به میهن ما بود. رژیم در جریان جنگ طولانی خود با عراق، ابداً غم ویران شدن مملکت را نداشت بلکه  فقط در تلاش تبدیل آن به فرصت سیاسی برای خود بود، فرصتی طلایی که این حمله به او داد تا از آن برای تصفیه مخالفین و منتقدین داخلی و سازمان دادن نیروهای مسلح میلیونی(ایدئولوژیک فرقه ایی) خدمتگزار خود بهره برداری کند و تروریسم فرقه رجوی هم در این میان زمینه ساز مضاعف این بهره برداری خدادادی گردید.

برای آخوندهایی که صدقه خواری و وجوهات بگیری با همه تبعاتِ روانشناختی، تربیتی و فرهنگی اش، که ایجاد روحیه انگلی، تعهد گریزی اجتماعی و ملی در این صنف مفتخور بود، فرمانروایی بر بخش کوچکی از ایرانی سراسر ویران شده هم، رویایی بود که هرگز در خواب نمی دیدند تا چه رسد به مالکیت تمام این سرزمین کهنسال.

رژیم آخوندی طی این ۴۰ سال فرمانروایی خود، بسیاری تهدید ها را به فرصت برای خود تبدیل کرد. و مخالفانش  برعکس، فرصت ها را برای خود به تهدید و شکست تبدیل کردند و شوربختانه، با فرصت سوزی و سنگ اندازی درتنها راه شکل گیری یک رهبری سیاسی که میتواند اعتماد مردم را جلب کند و در آنها شور پیکار بیافریند در همین مسیر ضد تاریخی همچنان پیش میروند.

بیایید لحظه ای بجای خواب خوش دیدن اینکه، بحران کنونی تشدید میشود و تشدید آن به تزلزل رژیم و سرانجام به سقوط آن می انجامد و یا اینکه آمریکا حمله میکند، از همه موانع سیاسی ـ اجتماعی میگذرد و حکومت را دو دستی تحویل «من» میدهد، (من هائی که فزون از شمار هم هستند)، لحظه ای برعکس فکر کنیم! تا به سرنوشت مثل معروف «چه می خواستیم چه شد!» دُچار نشویم.

فرض کنیم رژیم از فرصت مرگ یا کناره گیری خامنه ای، برنامه ریزی شده، استفاده خواهد کرد تا به شیوه چینی «تنگ شیائوپینگی»، که سرپاسدار حاج قاسم سلیمانی  یا آیت الله اسیر کُش، ابراهیم رئیسی در آن نقش تنگ شیائوپینگ اسلامی را به عهده میگیرند، به اصلاحاتی دست زند که بخشی از مردم را به سوی رژیم جلب کند، و بخشی را هم ساکت و بی طرف سازد و مخالفان(صد پارچه) اپوزیسیونی  را هم ایزوله و منفرد کند.

و بعد فرض کنیم در این فرایند، بخش وسیعی از اصلاح طلبان و طیف های متنوع اطراف آنها، که در تغییر رژیم ابداً نفعی ندارند، و به دنبال سازش و آشتی با حلقه مرکزی قدرت هستند، در یک درک و تعامل متقابل، با دستگاه و رهبری جدید کنار آیند و به نوبه خود پایگاه اجتماعی و پشتیبانی لوجیستیک و مدیریتی خود را در پشت سر رژیم و اصلاحات آن قرار دهند و خود وارد ساختار حقیقی قدرت شوند.

باز فرض کنیم؛ رژیم بجای ادامه چالش با آمریکا، تسلیم شود و از تروریست بازی و تنش آفرینی در منطقه دست بردارد و با آمریکا و غرب هم بطور کلی کنار آید. در چنین صورتی و به واقعیت شدن چنین احتمالات منطقی که احتمال آنها بسیار است چه فرصت دیگری برای مخالفین برانداز رژیم باقی خواهد ماند؟

خواننده ممکن است تصور کند همه این احتمالات بی پایه می باشند ولی هر چند اینها بی پایه باشند، به بی پایگی توهمات اپوزیسیونی در دنیای مجازی و هزار پارچه در دنیای واقعی نیستند که نسبت به سرنگونی رژیم توهم آمیزانه می نگرد.

رژیم با این اصلاحات نه تنها باقی خواهد ماند بلکه تقویت هم خواهد شد و برای همیشه پرونده اپوزیسیون را خواهد بست. رژیمی که در نتیجه چنین استحاله ای موجودیت می یابد، اسلام گرایی سخت گیرانه(ابزاری) گذشته  را در حد اسلامیت رژیم پاکستان یا اندونزی و مالزی رقیق خواهد ساخت و طبقه متوسط برخاسته از درون آن، برای خود فرهنگسازی طبقاتی و اجتماعی خواهد کرد. اسلام آخوندی در ساختار سیاسی حاکم، ولو بطور صوری، نهادینه خواهد شد و ثروتهای چپاول شده این ۴۰ سال، از فیلتر گذشت زمان گذشته، شستشو میشوند و به اموال حلال اشرافیت جدید و ارثیه ی  طبیعی و به حق این نو اشرافیت تبدیل می شود. کما اینکه در چین کمونیست و روسیه پوتینیست امروز کسی از کلان میلیاردرهای آنجا نمی پُرسد این میلیارد ها دلار ثروت را از کجا آورده اند؟

با کمی به کار انداختن شعور نقادانه می توانیم بفهمیم که بحران شتابنده و تعمیق شونده کنونی چنانچه سریعاً تحت یک رهبری ملی و واحد قرارنگیرد در نهایت به یک شورش کور و بی سازمان گرسنگان خواهد انجامید که برای رژیم به آسانی قابل سرکوب است و تنها چیزی که از درون آن برنخواهد خاست، سرنگونی رژیم و جایگزینی آن با رژیمی ملی و ایرانی است.

 باید این را دقیقاً دریافت که در بُرهه بسیار حساس تاریخی کنونی، پس گرفتن ایران از عمامه داران بی وطن و بی دین و آئین  مطرح است و نه حتی مستقر کردن دموکراسی!

پس گرفتن ایران باید خروجی این بحران و هدف راهبُردی اپوزیسیون یک پارچه و ملی در میهن ما باشد. این خروجی امکان پذیر نیست مگر تحت لوای پرچم واحد، برنامه راهبُردی و استراتژی واحد و مهمتر از همه رهبری واحد!

با هزاران نقش و نگار نمادین بر صفحه سایتهای اپوزیسیونی بجای پرچم واحد، و با خود رهبربینی شوالیه های سایبری و تک سازهای نا همساز سیاسی، این خروجی و هدف راهبردی نه تنها تحقق نمی یابد بلکه دقیقاً در خدمت سیاست پیش گفته رژیم و استراتژی چشم اندازی آن قرار میگیرد تا با خیال راحت بحران را در غیاب یک اپوزیسیون یکپارچه، مدیریت کرده و با دنیا هم به تعامل برسد.

ناتوانی شاه در رقیب تراشی برای خمینی، به انقلاب اسلامی منجر گردید و ناتوانی اپوزیسیون امروز(ما مخالفین آن) این رژیم، در مهارِ مَنّیت ها، رقابت ها و ادعای خود نقش آفرینی، بزرگترین عناصر تحکیم کننده همین رژیم می باشند.

کسانی که در این راستا ناتوانی نشان می دهند و از درک خطیر بودن اوضاع غافلند، حتی اگر با جلیقه انفجاری هم به جنگ رژیم بروند، خدمه مجانی آن هستند و تحکیم کننده اش نه اپوزیسیون آن!

انتخاب پرچم سه رنگ شیروخورشید به عنوان آرم پیکار، اولین و ابتدایی ترین گام هر میهن پرست ایرانی به سوی  پیوستن به شط واحد جنبش ملی است. دومین گام تقویت آن چهره های خوشنام یا توانایی می باشد که به هر دلیل می توانند بخشاً یا کلاً جنبش واحد ملی بازپس گیری میهنمان را رهبری یا نمادینه سازند.

تلاش غیر سهم خواهانه در این دو محور، ما را به راه  درست رهاسازی میهنمان از یوغ کسبه دینی خواهد انداخت. راه دیگری وجود ندارد.   

اپوزیسیون بدون استراتژی واستراتژی رژیم علیه مخالفان خود

Share Button

بحث ابداً بر سر دست برداشتن مخالفین رژیم از شعارهایی چون: آزادی انتخابات، حذف تفکیک و تبعیض های جنسیتی در عرصه عمومی، آزادی تفریحات، مطالبات فرهنگی، صنفی و کارگری و دیگر مطالباتی تاکتیکی و مقطعی در مبارزه با رژیم نیست. این مطالبات باید مصممانه باید پیگیری شوند ولی آنچه ملت را با حکومت آشتی ناپذیر میکند اینها نیستند بلکه ایدئولوژیک* شدن مبارزه است. یعنی تبدیل نارضایتی عمومی به امری ناموسی و ملی، آنچنان که هیچگونه عقب نشینی رژیم در این عرصه ها به کوتاه آمدن مردم از هدف سرنگونی رژیم منجر نگردد.  وضعیتی که همه رژیم های در معرض انقلاب با آن روبرو شده اند.

در درون جامعه، جنبشی اعتراضی وجود دارد که مشخصه آن، خود به خودی بودن، پراکنده و مقطعی بودن آنست. این جنبش هرچند به فرسایش مشروعیت رژیم می انجامد ولی عنوان گذاری« جنبش ملی و ضد رژیم»  بر آن دور از واقعیت و گمراه کننده است. همین امر موجب ارزیابی های عجولانه از حرکتهای اعتراضی بخش های گوناگون جامعه بی توجهی به ماهیت مبارزه است که در برخی فعالین سیاسی این تصور را ایجاد میکند که مملکت در آستانه انقلاب قرار دارد.

بطور نمونه، تظاهرات وسیع دی ماه ۹۶ را درنظر بگیریم. واقعیت این بود که این تظاهرات از مشهد و به تحریک دارو دسته علم الهدا راه اندازی شد و هدف آن عزل روحانی بود.

تظاهرات دی از این روی به سرعت وسعت یافت، که جناحی از حاکمیت که فکر میکرد کنترل آنرا دارد پشتیبانی شد، جناحی که امکانات و ابزار بسیج و تهیج مردم را در اختیار دارد. ولی به محض پیوستن توده های غیر خودی و تغییر شعارها از علیه روحانی به ضد رژیم در اعتراضات، اعتراضات مهار شد.

اگر به فرض محال رژیم دیرهم می جنبید و این تظاهرات دامنه می یافت هرگز به براندازی رژیم منتهی نمی گردید. این تظاهرات حد اکثر به آشوبی تبدیل میشد که نه رهبریتی داشت و نه راهبُرد و نقشه راهی. چنین آشوبی در نهایت سرکوب میشد و نتیجه آن حتی ممکن بود به سود رژیم هم تمام شود زیرا مردم را از آشوب و هرج و مرج به وحشت می انداخت و آنها را به انفعال سیاسی میراند.

چنین وضعیتی محصول مستقیم اینست که فساد و نا کارآمدی رژیم نارضایتی می آفریند و اپوزیسیون سازمان نیافته و هزار شاخه؛ ناکارآمدی، فساد و استبداد حاکم را هر روزه چون پتک بر پایه بارویِ مشروعیت رژیم میکوبد بدون اینکه خروجی و برون رفت ایجابی بیافریند و به مردم بنمایاند.

مشروعیت رژیم فرسایش می یابد بدون اینکه این فرسایش صرف ایجاد یک گفتمان یا ارگان راهبُردی گردد. دامنه نارضاتی روز به روز افزایش می یابد بدون اینکه بستر واحدی برای پیوستن جرایانهای ناراضی در یک شط واحد برای خیزش یک پارچه مردم شود.

این همان وضعی است که در سوریه رخ داد و نتیجه اش ظهور دهها سازمان سیاسی و فرقه جهادی گردید که بجای ساقط کردن رژیم اسد از خود تصویر مخوفتری از رژیم به مردم سوریه و جهان نشان دادند.

تنها درعرصه «گفتمان و رهبر» سازی نیست که بلندگویان نارضایتی مردم علیل و زمینگیر شده اند، این بلند گویان نارضایتی های مردم که من از ناچاری نام اپوزیسیون بر آنها می نهم(زیرا که اپوزیسیون به معنای واقعی نیستند)، در عرصه عمل در بسیاری مواقع حتی آلت دست ماشین اطلاعاتی و دیس اینفرماتیو رژیم واقع میشوند. نمونه آن ماجرای اعتراضات هفت تپه و فولاد اهواز بود.

این اپوزیسیون با هیجان زدگی از رهبران هفت تپه رهبران جنبش ملی ساخت در حالیکه فعالین آن اعتراضات در زیر منکنه ماشین تواب سازی رژیم خُرد میشدند. و هنوز هم معلوم نیست از درون این ماشین خُرد کننده چه چیزی از آنها بیرون آید!

کنار گود نشینان، به این دو اعتراض بزرگ کارگری شعار هایی را تحمیل کردند که هزاران بار از ظرفیت کمی و کیفی نیروی اعتراضی آنها و توان بالقوه شان فراتر بود. چنین شکستهایی فقط موجب افسردگی و خمودگی مبارزاتی میشوند که جز یأس و سرخوردگی از خود ارثیه یا تجربه ای به جای نمی گذارند.

جنبش ملی، که شعارهای آن ملی یعنی ضد رژیم می باشد، با حرکتهای مطالباتی فرق اساسی دارد. یک حرکت مطالباتی باید چنان شعارهایی را برای مطالبات خود برگزیند که با ظرفیت میدانی آن خوانائی و مطابقت داشته باشد.

چه جنبش ملی و چه حرکتی مطالباتی در هر حال باید رهبری قوی و متحد داشته باشد، رهبریتی که مخاطبین و پیروان آن (در جنبش ملی بیشترین بخش مردم) و (در حرکتی صنفی و مطالباتی، جمع مطالبه گر) سرسختانه پشت سر مطالبات و رهبری خود بایستند.

جامعه ما علیرغم پوسیدگی این رژیم، از ایجاد یک رهبری واحد سیاسی برای حرکت مردم علیه رژیم درمانده است، رهبریتی که اعتماد جامعه و توده مردم را کاملاً در پشت سر خود داشته باشد.

شور بختانه چنین به نظر میرسد، مدعیان این نقش هم (بصورت هرمی)، از بالا تا پائین دُچار کاستی های بسیارُ«نگرشی» و عملیاتی می باشند. این درحالی است که رژیم علیرغم فرسودگی گفتمان و ساختارش، درکی استراتژیک از راهی که میرود دارد و در چارچوب برنامه راهبُردی مشخص خود درست عمل میکند.

بسیار ساده لوحانه است اگر تصور شود، رژیم ارزیابی واقع بینانه ای از وضع موجود و سیر بحران آفرینی که به سوی آن میرود ندارد و دست بسته تسلیم حوادث خواهد شد.

مدیریت اعتراضات دی، مدیریت اعتراضات ۸۸، که در بدنه رژیم  هم شکاف انداخته بود، و مدیریت تظاهرات مختلف نشان میدهد که رژیم دستخوش بی تصمیمی و خطای استراتژیک نیست.

تا آنجا که هدف گیری های تاکتیکی و انتقادی اپوزیسیون مربوط میشود، بنظر من اپوزیسیون در خواب اصحاب کهف فرورفته است زیرا: رژیم(خود جوشانه و داینامیکال) مشکلات و مسائلی را ایجاد کرده است که میداند در نهایت قادر به حل آنها در چارچوب نظام است و آگاهانه میخواهد حل آنها به عنوان فصل جدیدی از انقلاب اسلامی به ملت بفروشد و در فرایند حل آنها یک شور در جامعه آفریده و بخشهای بزرگی از مردم را بسوی خود جلب کند. این درحالی است که اپوزیسیون دقیقاً روی این مسائل قابل حل برای رژیم متمرکز شده است.

حتی برای یک لحظه نباید فراموش کرد که فقط بخش مختصری از جامعه، فراتر از مسائل روزمّره یا میان مَرّه، از موضع ایدئولوژیک علیه رژیم میباشد. بخش عمده جامعه نارضایتی های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی دارند که اگر مسائل این عرصه ها حتی تعدیل شوند، پایگاه اجتماعی رژیم وسعتی بیش از بخش ناراضیان و مخالفین ایدئولوژیک رژیم هم خواهد شد و رضایتمندان ایدئولوژیک از رژیم، بر نارضایان این عرصه از آن فزونی خواهند یافت.

برای یک لحظه فکر کنیم رژیم به ابتکار خود با روی کار آمدن ولیعهد خامنه ای؛ ابراهیم رئیسی، حجاب را آزاد کند! تفکیک های جنسیتی و مزاحمت در این عرصه را بردارد، دستگاه قضائی آن به رهبری همین آیت الله جلاد دهها اختلاص گر را به جوخه های اعدام بسپارد و انتخابات آزاد برگزار کند و.. .

شاید خواننده تصور کند نویسنده این سطور دُچار توهم است. ولی چنین نیست. باید ظرفیت رژیم را درست و دقیق شناخت تا اهداف تاکتیکی مصادره شدنی از سوی رژیم برای اپوزیسیون به اهداف استراتژیک تبدیل نگردند.

تأکید و تمرکز فعالین ضد رژیم روی مسائلی از قبیل حجاب، و انتخابات آزاد و نظایر اینها میتواند با مصادره به مطلوب شدن این شعارها توسط رژیم، به خلع سلاح سیاسی اپوزیسیون و سورپرایز شدن آن بیانجامد. زیرا امروزه آزاد کردن حجاب، رفع محدودیت های مدنی، مبارزه قدری جدی با فساد می تواند بخش عمده مردم و جوانانی که فاقد نگاه ایدئولوژیک ضد رژیم هستند را آرام و  از نظر سیاسی منفعل سازد. رژیم میتواند در جریان انتقال قدرت از خامنه ای(مانند چین دوران مائو) بخش عمده ای از این مسائل را چنان حل کند که نه تنها پایه قدرتش متزلزل نشود بلکه تقویت هم بشود

امروز بخش ناراضیان ایدئولوژیک از رژیم که تحت هیچ شرایطی حاضر به تحمل آن نیست، مانند ۴۰ سال گذشته، تحریم کننده هر انتخاباتی هستند. این بخشِ تقریباً ۲۵ ـ ۳۰%ی  با غیبت خود در انتخابات ها در اثر تحریمهای ایدئولوژیک بنیاد، به رژیم این اطمینان خاطر را میدهد که قادر است انتخابات آزاد برگزار کند بدون اینکه کنترل مجلس و یا ریاست جمهوری از دستش خارج گردد.

از ترس راه یافتن مخالفین برانداز نیست که رژیم نظارت استصوابی را اِعمال میکند بلکه از ترس اصلاحطلبان است که میداند اگر راه بدهد، آنها هم مجلس و هم شوراهای شهری و ریاست جمهوری و مجلس خبرگان را به کنترل خود در خواهند آورد.

ممکنست خامنه ای نتواند با اصلاحطلبان کنار بیاید ولی چشمکهای مغازله آمیز اصلاحطلبان به ابراهیم رئیسی، پس از انتصابش به ریاست قوه قضائیه، نشان میدهد که رئیسی در کنار آمادگی برای کوتاه آمدن در عرصه مطالبات مدنی و فرهنگی مردم، آماده است تا با شرکت اصلاح طلبان در ساختار قدرت، پروژه قدیمی هاشمی رفسنجانی، دال بر پیاده کردن مدل چینی«تنگ شیائو پینگ» را در ایران اجرائی کند.

رژیم میتواند آزاد ترین انتخابات را در ایران برگزار کند و حتی از اپوزیسیون خارج نشین هم دعوت کند که در آن انتخابات شرکت کند بدون اینکه به خطر بیافتد.

روابط رژیم با دنیا موضوع دیگری است که از فرصت این نوشتار خارج است ولی رژیم در این عرصه هم بدون کارت برنده نیست و در بن بست کامل ایدئولوژیک قرار ندارد.

بحث ابداً بر سر دست برداشتن مخالفین رژیم از شعارهایی چون: آزادی انتخابات، حذف تفکیک و تبعیض های جنسیتی در عرصه عمومی، آزادی تفریحات، مطالبات فرهنگی، صنفی و کارگری و دیگر مطالباتی تاکتیکی و مقطعی در مبارزه با رژیم نیست. این مطالبات باید مصممانه باید پیگیری شوند ولی آنچه ملت را با حکومت آشتی ناپذیر میکند اینها نیستند بلکه ایدئولوژیک* شدن مبارزه است. یعنی تبدیل نارضایتی عمومی به امری ناموسی و ملی، آنچنان که هیچگونه عقب نشینی رژیم در این عرصه ها به کوتاه آمدن مردم از هدف سرنگونی رژیم منجر نگردد.  وضعیتی که همه رژیم های در معرض انقلاب با آن روبرو شده اند.

نتیجه گیری:

ایدئولوژیک سازی نارضایتی مردم، یعنی ناسیونالیستی کردن مبارزه از یکسو ویافتن یا ایجاد رهبری واحدی که مردم تا حد پرستش به آن باور و اعتماد داشته باشند دو محور تعین کننده در سرنوشت پیکاری است که در این برههِ بسیار حساس تاریخی در برابر جامعه ما قرار دارد. اگر کسی این دو نکته را نفهمد به زبان ساده از درک هنر مبارزه سیاسی ناتوان است.  

*

این بحث، موضوعی مستقل است که شاید در آینده به آن بپردازم


در درون جامعه، جنبشی اعتراضی وجود دارد که مشخصه آن، خود به خودی بودن، پراکنده و مقطعی بودن آنست. این جنبش هرچند به فرسایش مشروعیت رژیم می انجامد ولی عنوان گذاری« جنبش ملی و ضد رژیم»  بر آن دور از واقعیت و گمراه کننده است. همین امر موجب ارزیابی های عجولانه از حرکتهای اعتراضی بخش های گوناگون جامعه بی توجهی به ماهیت مبارزه است که در برخی فعالین سیاسی این تصور را ایجاد میکند که مملکت در آستانه انقلاب قرار دارد.

بطور نمونه، تظاهرات وسیع دی ماه ۹۶ را درنظر بگیریم. واقعیت این بود که این تظاهرات از مشهد و به تحریک دارو دسته علم الهدا راه اندازی شد و هدف آن عزل روحانی بود.

تظاهرات دی از این روی به سرعت وسعت یافت، که جناحی از حاکمیت که فکر میکرد کنترل آنرا دارد پشتیبانی شد، جناحی که امکانات و ابزار بسیج و تهیج مردم را در اختیار دارد. ولی به محض پیوستن توده های غیر خودی و تغییر شعارها از علیه روحانی به ضد رژیم در اعتراضات، اعتراضات مهار شد.

اگر به فرض محال رژیم دیرهم می جنبید و این تظاهرات دامنه می یافت هرگز به براندازی رژیم منتهی نمی گردید. این تظاهرات حد اکثر به آشوبی تبدیل میشد که نه رهبریتی داشت و نه راهبُرد و نقشه راهی. چنین آشوبی در نهایت سرکوب میشد و نتیجه آن حتی ممکن بود به سود رژیم هم تمام شود زیرا مردم را از آشوب و هرج و مرج به وحشت می انداخت و آنها را به انفعال سیاسی میراند.

چنین وضعیتی محصول مستقیم اینست که فساد و نا کارآمدی رژیم نارضایتی می آفریند و اپوزیسیون سازمان نیافته و هزار شاخه؛ ناکارآمدی، فساد و استبداد حاکم را هر روزه چون پتک بر پایه بارویِ مشروعیت رژیم میکوبد بدون اینکه خروجی و برون رفت ایجابی بیافریند و به مردم بنمایاند.

مشروعیت رژیم فرسایش می یابد بدون اینکه این فرسایش صرف ایجاد یک گفتمان یا ارگان راهبُردی گردد. دامنه نارضاتی روز به روز افزایش می یابد بدون اینکه بستر واحدی برای پیوستن جرایانهای ناراضی در یک شط واحد برای خیزش یک پارچه مردم شود.

این همان وضعی است که در سوریه رخ داد و نتیجه اش ظهور دهها سازمان سیاسی و فرقه جهادی گردید که بجای ساقط کردن رژیم اسد از خود تصویر مخوفتری از رژیم به مردم سوریه و جهان نشان دادند.

تنها درعرصه «گفتمان و رهبر» سازی نیست که بلندگویان نارضایتی مردم علیل و زمینگیر شده اند، این بلند گویان نارضایتی های مردم که من از ناچاری نام اپوزیسیون بر آنها می نهم(زیرا که اپوزیسیون به معنای واقعی نیستند)، در عرصه عمل در بسیاری مواقع حتی آلت دست ماشین اطلاعاتی و دیس اینفرماتیو رژیم واقع میشوند. نمونه آن ماجرای اعتراضات هفت تپه و فولاد اهواز بود.

این اپوزیسیون با هیجان زدگی از رهبران هفت تپه رهبران جنبش ملی ساخت در حالیکه فعالین آن اعتراضات در زیر منکنه ماشین تواب سازی رژیم خُرد میشدند. و هنوز هم معلوم نیست از درون این ماشین خُرد کننده چه چیزی از آنها بیرون آید!

کنار گود نشینان، به این دو اعتراض بزرگ کارگری شعار هایی را تحمیل کردند که هزاران بار از ظرفیت کمی و کیفی نیروی اعتراضی آنها و توان بالقوه شان فراتر بود. چنین شکستهایی فقط موجب افسردگی و خمودگی مبارزاتی میشوند که جز یأس و سرخوردگی از خود ارثیه یا تجربه ای به جای نمی گذارند.

جنبش ملی، که شعارهای آن ملی یعنی ضد رژیم می باشد، با حرکتهای مطالباتی فرق اساسی دارد. یک حرکت مطالباتی باید چنان شعارهایی را برای مطالبات خود برگزیند که با ظرفیت میدانی آن خوانائی و مطابقت داشته باشد.

چه جنبش ملی و چه حرکتی مطالباتی در هر حال باید رهبری قوی و متحد داشته باشد، رهبریتی که مخاطبین و پیروان آن (در جنبش ملی بیشترین بخش مردم) و (در حرکتی صنفی و مطالباتی، جمع مطالبه گر) سرسختانه پشت سر مطالبات و رهبری خود بایستند.

جامعه ما علیرغم پوسیدگی این رژیم، از ایجاد یک رهبری واحد سیاسی برای حرکت مردم علیه رژیم درمانده است، رهبریتی که اعتماد جامعه و توده مردم را کاملاً در پشت سر خود داشته باشد.

شور بختانه چنین به نظر میرسد، مدعیان این نقش هم (بصورت هرمی)، از بالا تا پائین دُچار کاستی های بسیارُ«نگرشی» و عملیاتی می باشند. این درحالی است که رژیم علیرغم فرسودگی گفتمان و ساختارش، درکی استراتژیک از راهی که میرود دارد و در چارچوب برنامه راهبُردی مشخص خود درست عمل میکند.

بسیار ساده لوحانه است اگر تصور شود، رژیم ارزیابی واقع بینانه ای از وضع موجود و سیر بحران آفرینی که به سوی آن میرود ندارد و دست بسته تسلیم حوادث خواهد شد.

مدیریت اعتراضات دی، مدیریت اعتراضات ۸۸، که در بدنه رژیم  هم شکاف انداخته بود، و مدیریت تظاهرات مختلف نشان میدهد که رژیم دستخوش بی تصمیمی و خطای استراتژیک نیست.

تا آنجا که هدف گیری های تاکتیکی و انتقادی اپوزیسیون مربوط میشود، بنظر من اپوزیسیون در خواب اصحاب کهف فرورفته است زیرا: رژیم(خود جوشانه و داینامیکال) مشکلات و مسائلی را ایجاد کرده است که میداند در نهایت قادر به حل آنها در چارچوب نظام است و آگاهانه میخواهد حل آنها به عنوان فصل جدیدی از انقلاب اسلامی به ملت بفروشد و در فرایند حل آنها یک شور در جامعه آفریده و بخشهای بزرگی از مردم را بسوی خود جلب کند. این درحالی است که اپوزیسیون دقیقاً روی این مسائل قابل حل برای رژیم متمرکز شده است.

حتی برای یک لحظه نباید فراموش کرد که فقط بخش مختصری از جامعه، فراتر از مسائل روزمّره یا میان مَرّه، از موضع ایدئولوژیک علیه رژیم میباشد. بخش عمده جامعه نارضایتی های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی دارند که اگر مسائل این عرصه ها حتی تعدیل شوند، پایگاه اجتماعی رژیم وسعتی بیش از بخش ناراضیان و مخالفین ایدئولوژیک رژیم هم خواهد شد و رضایتمندان ایدئولوژیک از رژیم، بر نارضایان این عرصه از آن فزونی خواهند یافت.

برای یک لحظه فکر کنیم رژیم به ابتکار خود با روی کار آمدن ولیعهد خامنه ای؛ ابراهیم رئیسی، حجاب را آزاد کند! تفکیک های جنسیتی و مزاحمت در این عرصه را بردارد، دستگاه قضائی آن به رهبری همین آیت الله جلاد دهها اختلاص گر را به جوخه های اعدام بسپارد و انتخابات آزاد برگزار کند و.. .

شاید خواننده تصور کند نویسنده این سطور دُچار توهم است. ولی چنین نیست. باید ظرفیت رژیم را درست و دقیق شناخت تا اهداف تاکتیکی مصادره شدنی از سوی رژیم برای اپوزیسیون به اهداف استراتژیک تبدیل نگردند.

تأکید و تمرکز فعالین ضد رژیم روی مسائلی از قبیل حجاب، و انتخابات آزاد و نظایر اینها میتواند با مصادره به مطلوب شدن این شعارها توسط رژیم، به خلع سلاح سیاسی اپوزیسیون و سورپرایز شدن آن بیانجامد. زیرا امروزه آزاد کردن حجاب، رفع محدودیت های مدنی، مبارزه قدری جدی با فساد می تواند بخش عمده مردم و جوانانی که فاقد نگاه ایدئولوژیک ضد رژیم هستند را آرام و  از نظر سیاسی منفعل سازد. رژیم میتواند در جریان انتقال قدرت از خامنه ای(مانند چین دوران مائو) بخش عمده ای از این مسائل را چنان حل کند که نه تنها پایه قدرتش متزلزل نشود بلکه تقویت هم بشود

امروز بخش ناراضیان ایدئولوژیک از رژیم که تحت هیچ شرایطی حاضر به تحمل آن نیست، مانند ۴۰ سال گذشته، تحریم کننده هر انتخاباتی هستند. این بخشِ تقریباً ۲۵ ـ ۳۰%ی  با غیبت خود در انتخابات ها در اثر تحریمهای ایدئولوژیک بنیاد، به رژیم این اطمینان خاطر را میدهد که قادر است انتخابات آزاد برگزار کند بدون اینکه کنترل مجلس و یا ریاست جمهوری از دستش خارج گردد.

از ترس راه یافتن مخالفین برانداز نیست که رژیم نظارت استصوابی را اِعمال میکند بلکه از ترس اصلاحطلبان است که میداند اگر راه بدهد، آنها هم مجلس و هم شوراهای شهری و ریاست جمهوری و مجلس خبرگان را به کنترل خود در خواهند آورد.

ممکنست خامنه ای نتواند با اصلاحطلبان کنار بیاید ولی چشمکهای مغازله آمیز اصلاحطلبان به ابراهیم رئیسی، پس از انتصابش به ریاست قوه قضائیه، نشان میدهد که رئیسی در کنار آمادگی برای کوتاه آمدن در عرصه مطالبات مدنی و فرهنگی مردم، آماده است تا با شرکت اصلاح طلبان در ساختار قدرت، پروژه قدیمی هاشمی رفسنجانی، دال بر پیاده کردن مدل چینی«تنگ شیائو پینگ» را در ایران اجرائی کند.

رژیم میتواند آزاد ترین انتخابات را در ایران برگزار کند و حتی از اپوزیسیون خارج نشین هم دعوت کند که در آن انتخابات شرکت کند بدون اینکه به خطر بیافتد.

روابط رژیم با دنیا موضوع دیگری است که از فرصت این نوشتار خارج است ولی رژیم در این عرصه هم بدون کارت برنده نیست و در بن بست کامل ایدئولوژیک قرار ندارد.

بحث ابداً بر سر دست برداشتن مخالفین رژیم از شعارهایی چون: آزادی انتخابات، حذف تفکیک و تبعیض های جنسیتی در عرصه عمومی، آزادی تفریحات، مطالبات فرهنگی، صنفی و کارگری و دیگر مطالباتی تاکتیکی و مقطعی در مبارزه با رژیم نیست. این مطالبات باید مصممانه باید پیگیری شوند ولی آنچه ملت را با حکومت آشتی ناپذیر میکند اینها نیستند بلکه ایدئولوژیک* شدن مبارزه است. یعنی تبدیل نارضایتی عمومی به امری ناموسی و ملی، آنچنان که هیچگونه عقب نشینی رژیم در این عرصه ها به کوتاه آمدن مردم از هدف سرنگونی رژیم منجر نگردد.  وضعیتی که همه رژیم های در معرض انقلاب با آن روبرو شده اند.

نتیجه گیری:

ایدئولوژیک سازی نارضایتی مردم، یعنی ناسیونالیستی کردن مبارزه از یکسو ویافتن یا ایجاد رهبری واحدی که مردم تا حد پرستش به آن باور و اعتماد داشته باشند دو محور تعین کننده در سرنوشت پیکاری است که در این برههِ بسیار حساس تاریخی در برابر جامعه ما قرار دارد. اگر کسی این دو نکته را نفهمد به زبان ساده از درک هنر مبارزه سیاسی ناتوان است.  

*

این بحث، موضوعی مستقل است که شاید در آینده به آن بپردازم

بیشتر حرفهای سروش درست بودند

Share Button

اتفاقی که در انقلاب اسلامی رخ داد، پیشاهنگان و نخبه گان جامعه، پرچمداران خرفه گرایی و اهداف خرافی مردم شدند. مردم در انقلاب اسلامی، به معنای جامغه شناختی؛ مردم با تعریف شهروند از آنها، مردم نبودند. آنها دهها میلیون «دینوند» بودند که احزاب سیاسی و تحصیل کردگان جامعه را تا سطح دعا نویسان و رمالان سیاسی، تنزل دادند تا از آنها برای خود رهبر بسازند. و در این بین آخوند ها رهبران طبیعی این توده مسخ و افسونزده دینی بودند که روشنفکران سیاسی هم به خیل آنها پیوستند بدون اینکه لحظه ای به جایگاه طبیعی تاریخی و اجتماعی خود بیاندیشند.

اظهارات سروش در مَنغَبَتِ خمینی موج بی سابقه ای از انتقادات را علیه او در بین ایرانیان برانگیخت. بدون اینکه کسی پیدا شود و این اظهارات را که که در کنه و ماهیت خود، هجو کننده خمینی بودند را از این زاویه ببیند.

از آن بخشهایی از اظهارات سروش که از خمینی افلاطون زمانه ساخته بود میگذرم چون حتی اغراق آمیز هم نبودند بلکه سروش مبنای ارزیابی خود در مورد خمینی را خود آگاهانه یا ناخود آگاه، «هنر شیادی» نهاد که عناوین «عرفان و فلسفه» را بر آن هنر گذارد. به این معنا، آیت الله خمینی و تمام حواریونش الحق در این زمینه افلاطون و افلاطونیان» زمانه در «این عرصه»  بودند.

صادقانه بگویم من  هرگز سروش را آدم با سوادی تلقی نکرده ام، یعنی اگر هم او مایه ای از علم کلام و معنا در انبان ذهنی خود داشته باشد، در بهترین حالت از جنس همان دانسته هایی میباشند  که سید قطب و حسن البنّا (اخوان المسلمین)و علی شریعتی( تشیع علوی)، داشته اند که نمونه های نازلتر آن، مطهری، بهشتی، مفتح و باهنر بودند.

معروفیت سروش به عنوان یک فیلسوف اسلامگرا، فرضاً، با تجدید نظر طلبان دینی چون سید محمد علی باب،قرةالعین، لوتر یا آیت الله بُرقعی هم وزن نیست.  یعنی او از خود، گفتمانی نو و تجدید نظر طلبانه در دین اسلام ندارد و بدعت گذار یک مشرب دینی جدید نیست بلکه هنر او مانند شریعتی یافتن بیان و زبان امروزی برای یک گفتمان مندرس قرون وسطائی است.

ولی این کهنگی اندیشه ای او نباید قضاوت ما را درباره او و این سخنرانیش در آمریکا، آنچنان تحت تاثیر قرار دهد، که به ارزیابی سطحی آن بپردازیم.

جنبه مهم تر سخنان سروش که اهمیت آن بسیار فراتر از حرفهای اوست به مسئله درک ما از مفهوم «مردم» در عرف سیاسی و جامعه شناسی بر میگردد که جا دارد روی آن لختی اندیشه کنیم تا در تحلیل های خود به بی راهه نرویم. این را از این روی میگویم که این واژه در ادبیات سیاسی ما اغلب درست به کار نمی رود. مثلاً دنباله روی از مردم، «مردمی» بودن نامیده میشود بدون اینکه درک کنیم:

ـ اگر مردم مطالبات مدنی، سیاسی و اقتصادی درستی داشته باشند، اولاً این «مردمی» بودن باید ماهیت آوانگاردی یا پیش آهنگی داشته باشد نه نباله روی باشد مانند جریانات روز.

ـ و در ثانی، در خرفه پرستی، فریب خوردگی و افزون خواهی غیر منطقی؛ نباید پیشاهنگ مردم شد و نه حتی لحظه ای همراه و دنباله روی آنها.

اتفاقی که در انقلاب اسلامی رخ داد، پیشاهنگان و نخبه گان جامعه، پرچمداران خرفه گرایی و اهداف خرافی مردم شدند. مردم در انقلاب اسلامی، به معنای جامغه شناختی؛ مردم با تعریف شهروند از آنها، مردم نبودند. آنها دهها میلیون «دینوند» بودند که احزاب سیاسی و تحصیل کردگان جامعه را تا سطح دعا نویسان و رمالان سیاسی، تنزل دادند تا از آنها برای خود رهبر بسازند. و در این بین آخوند ها رهبران طبیعی این توده مسخ و افسونزده دینی بودند که روشنفکران سیاسی هم به خیل آنها پیوستند بدون اینکه لحظه ای به جایگاه طبیعی تاریخی و اجتماعی خود بیاندیشند.    

سروش در این سخنرانی گفت؛ خمینی در ورود به ایران، بیشترین استقبال مردمی را که برای یک رهبر سیاسی در تاریخ بی سابقه بود، و بزرگترین بدرقه مردمی را به هنگام خاکسپاری اش داشت که در تاریخ دنیا نظیر نداشته است.

از نگاه من، این سخنان سروش صد درصد درست می باشند. خمینی، با توجه به توضیحات پیش گفته، مردمی ترین شخصیت سیاسی تاریخ بود و اگر کسی در این شک کند، با واقعیت سرِ جنگ دارد. ولی این فقط یک روی سکه است.

آنها که نسبت به حمایت مردمی وسیع خمینی از روی عناد و عقده، آنرا انکار میکنند، تنها چشم به روی واقعیت نمی بندند بلکه بی سوادی خود را نیز عریان میکنند.

مسئله ساده است. باید ببینیم این کلمه قُدسی شده و متبرک «مردم» به معنای جامعه شناسی بطور اعم و جامعه شناسی سیاسی به طور اخص یعنی چه؟

در تاریخ فلسفه از ارسطو به بعد تا کانت و تا امروز، عقل و عقلانیت به دو عرصه کاملاً  متفاوت اندیشه و عمل تقسیم شده اند. عقلانیت عملی و عقلانیت محض یا نظری.

نمونه عقلانیت عملی، کار یک مکانیک به هنگام تعمیر یک ماشین است، که او عاری از احساس و هیجان و تعصب سعی میکند ایراد ماشین را شناسائی و آنرا برطرف کند. یک روستایی با همین دقت وعقلانیت عملی به کشاورزی اش می پردازد و… .

در حالی که اگر آن مکانیک و این کشاورز هرچه خرافه پرست هم باشند، خرافه پرستی خود را در کارشان دخالت نمی دهند. کشاورز ممکن است برای نزول باران نماز حاجت بخواند ولی آبیاری، کِشت خود را به امید «الله» واگذار نمی کند.

عقلانیت نظری(تفکر محض بدون مبنا سازی تجربه) یعنی اندیشه کردن. یعنی تصویر و تَصّور هستی و ارتباطات آن، به کمک اندیشه محض و بی توجه به اینکه وجود مادی و مصداق های مشخص و حتی علوم تجربی چه میگویند. اگر یک مکانیک با اسلوبی نادرست بخواهد از یک ماشین عیب یابی کند، میگوییم «غیرعقلانیت عملی» عمل میکند و در مورد کشاورز هم همینطور.

در عرصه نظری هم، غیر عقلانیت داریم IRATIONALITY.

نمونه بارز«ای ـ راشِنالیتی یا ای ـ راسیونالیتی» تفکر مذهبی و هرگونه خرافه پرستی است که در سیستم باوری آن، کمترین هسته منطقی وجود ندارد.

«خرافه» یک دنیای هپروتی است که حتی با خدا پرستی سیستماتیزه و تئوریزه شده(الهیات) فرق دارد. اینکه آدم به یک درخت یا ضریح یک امام، یک تکه پارچه ببندد تا حاجتش برآورده شود، مذهب نیست بلکه خرافه محض در مذهب  می باشد که خود مذهب هم در اصل(ای ـ راسیونال است)، یعنی غیر عقلانیت مضاعف! یعنی دنیای وهمی را ملاک انتخاب، قضاوت و عمل قرار دادن.

توده مردمی که نه به سائقه و انگیزه های مطالبات شهروندی بلکه به سائقه باورهای خرافی یا مذهبی خود به حرکتی دست میزنند مانند گوسفندانی هستند که سلاخی با یک دسته برگهای سبز پلاستیکی و نایلونی بتواند آنها را گول بزند و به مسلخ ببرد. یعنی حتی از مصرف یک مقدار یونجه واقعی هم برای جلب آنها خودداری کند.

آیت الله خمینی، نه با دسته ای یونجه و علف واقعی، بلکه با یک دسته رشته نخ پوسیده سبز رنگ، نه تنها توده عوام را بلکه نخبگان جامعه با سواد! مملکت را هم دنبال خود کشید.

اگر خمینی میخواست با تکیه بر عقلانیت عملی مردم، طرح مطالبات حقوق شهروندی آنان، آنها را به دنبال خود بکشاند، به جلب حتی ۲ نفر هم موفق نمی شد تا چه رسد به ۹۰% از ملت ایران. زیرا در این عرصه، او حتی یک کلام واقعی و مستدل هم برای گفتن به مردم نداشت.

خمینی از ملت ایران نخست  اُمت اسلامی ساخت و از امت اسلامی، اُمت شیعی و از امت شیعی، اُمت حزب اللهی  و سپس ولایتمداران آخوندی ساخت و روی گرده آنها سوار شد تا آنها را به سلاخ خانه تاریخ و ذبح مدنیت شان بکشاند.

مردم ایران در انقلاب ۵۷ نه با تکیه بر قدرت تشخیص، شعور و عقلانیت عملی و حقوق شهروندی خویش بلکه با محرکه توهمات مذهبی و اطاعت«دین وندی» خویش، چون گله ای گوسفند دنبال خمینی و دیگر شارلاتان های مذهبی رفتند و آنهم نه گوسفندانی که شامه شان بوی علف تازه را بطور غریزی دریافته است بلکه گوسفندانی که با  موادِ مخدر، چنان گیج و گُننگ شده اند که، قدرت تشخیص خود را حتی برای تمیز علف واقعی از رشته ای نخ های سبز رنگ پوسیده از دست داده بودند.

انقلاب اسلامی ۵۷ گوسفندی ترین و در عین حال فراگیر ترین انقلاب تاریخ بود زیرا محرکه مذهبی، آخرت گرایی، آخوند باوری پلات فرم خواستهای آن بود و نه مطالبات اقتصادی و اجتماعی آدمهایی که برای زندگی بهتر و شایسته تر قیام کرده اند. چنین انقلابی حتی در جنبش های مذهبی قرون وسطا در دنیا به شمول اسلام  نظیر نداشته است. اعرابی که پشت سر پیغمبر راه افتادند بیشتر به غارت های این جهانی و کنیزگیری و اسیرگیری از ایران و روم و بابل و مصر فکر میکردند تا جوی های شیر و عسل در آن دنیا.

غارت گری و خراج گیری آنان از ملل مقهور این را نشان میدهد و اسارت دختران یزدگرد و “کنیز صیغه ای شدن آنها” برای  امام حسن و امام حسین گواه این امر می باشد. مگر ممکن است دو دختر که تمام اعضای خانواده شان توسط مهاجمان عرب قتل عام شده و سرزمینشان به جولانگاه آنها تبدیل گشته با رغبت تن به چنین صیغه یا عقدی بدهند.

۳ انقلاب بزرگ ۳ سده گذشته؛ فرانسه، آمریکا و روسیه همه با شعارهای سیاسی ـ اقتصادی این جهانی رخ دادند. برابری، برادری و کوتاه کردن دست کشیشان و کلیسا خواست انقلاب فرانسه بود. استقلال از انگلیس خواست مردم آمریکا و نان، صلح، زمین(برای دهقانان) و ۸ ساعت کار برای کارگران خواست انقلاب روسیه بود. در این انقلاب ها، توهمی در مورد مطالبات مطرح شده در کار نبود.

من بعید میدانم که سروش موقع توضیح اینکه “مردم در صفوف دهها میلیونی بی سابقه از امام استقبال، و تا گورستان او را بدرقه کردند”، این تعریف جامعه شناختی از مردم را نداند؛ مردمی دین زده خرافی و هپروتی شده، که طرفداری آنان از یک جریان یا شخص فقط ، میزان عوامفریبی آن جریان یا شخص را می رساند و نه اعتبار سیاسی واقعی آنها را. خمینی در این انقلاب رهبر خرافه پرستی تاریخ و مردمی سحرو افسون شده بود که روی دست تمام قدیسان تاریخ یا شیادان تاریخ بلند شد و بیشترین تعداد مرید را هم برای خود ساخت.

بر توده عوام و خرافاتی مردم میهن ما در مقطع انقلاب که تصادفاً و پارادوکسال پس از انقلاب به میدان آمدند و نه در جریان آن،* حرجی نیست اگر با یک دسته ریسمان رنگ شده رنگ به رنگ سبز علفی رنگ شوند ولی اساتید سیاسی این مملکت هم به نوعی و با ذهنیت واهی سیاسی یا ایدئولوژیک خود چنان توسط خمینی رنگ شدند که هیچ شیادی در تمام طول تاریخ مدون بشر موفق به چنین رنگ آمیزی ماهرانه ای نشده است

*

توده مردم در شهرستانها و روستاها به تواتر پس از پیروزی انقلاب بدان پیوستند، آنها نیامدند تا شاه را براندازند چونکه سرنگون شده بود، آنها آمدند تا پشت سر خمینی در این دنیا به توهمات مذهبی خود جامعه عمل بپوشانند. آنها آمدند تا تکبیر گویان پای مراسم اعدام و سنگسار باشند و برای اعدامها، سنگسارها و بگیر و ببند ها مشروعیت مردمی ایجاد ایجاد کرده و صفوف بسیج را علیه مردم پر کنند.

امان از این همه دموکراسی‌خواهی سیاسیون ما!

Share Button

باید ظرفیت‌های تغییر در رژیم را واقع‌بینانه دید. نباید تصور کرد که رژیم و اتاق فکر امنیتی آن ابله می‌باشند. آنها بهتر از هر کس می‌دانند که در دنیای مدرن شونده کنونی، استبداد آخوندی کنونی نمی‌تواند پایدار بماند. آنها دنبال آنچه هستند که سعید حجاریان ده سال پیش گفت و توصیه کرد: «مشروطه دینی». و به گمان من انتصاب آیت‌الله قاتل و اسیرکُش به سمت ریاست دستگاه قضائیه در این راستاست. او نیامده است تا کشتار دهه ۶۰ را علیه مخالفان نظام  ادامه دهد او آمده تا خون‌های آن قتل عام را چنان بشوید که هم خود را روسفید کند و هم رژیم را از آن جرم و اتهام تبرئه کند.

حبیب تبریزیان – مثل اینکه بند ناف همه شخصیت‌ها و جریان‌های سیاسی ایران را با دموکراسی‌خواهی بریده‌اند. این دموکراسی‌خواهی ما  چنان از محتوا تهی گشته که اعتباری بیش از نقش مهر نماز بر پیشانی آخوندها و دولتمردان حکومتی ندارد.

تقریباً هیچ شخصیت یا جریان سیاسی اپوزیسیونی و نیمه‌اپوزیسیونی نیست که خود را دموکراسی‌خواه نداند. و پارادوکس قضیه در همین دموکراسی‌خواه بودن عموم ما می‌باشد (منظورفقط مخالفین رژیم است) از مجاهدین و سرانش گرفته تا چپ‌های روسی و کُردهای دموکرات، و سلطنت‌طلبان شاه‌اللهی و.. همه و همه دموکراسی‌خواهند ولی بنا بر تعریف خودشان.

پارادوکس یا تناقض قضیه هم در همینجاست زیرا ما آدم‌ها یا جریان‌های هر کدام از دیگری دموکرات‌تر، تحمل یک گفتگوی ساده و برقراری یک تفاهم ساده‌تر در مورد مسائل و مبارزه مشترک با رژیم را  نداریم. منظورمسائلی است که روزمره هستند و فراتر از مرزهای ایدئولوژیک و سیاسی می‌باشند. مانند دفاع مشترک از اعتراضات مالباختگان و جنبش‌های اعتراضی کارگری، تخریب محیط زیست، دزدی‌ها، اختلاس‌ها، نظامیگری رژیم و افشای کمک‌های مالی آن به بشار اسد، حزب‌الله، حوثی‌ها و همکاریش با طالبان و القاعده، بازداشت‌ها و اعدام‌های خودسرانه  و… که درد مشترک همه ما می‌باشد لیکن در چاره مشترک وا مانده‌ایم. این واماندن در رهیافت و چاره‌ی مشترک، یعنی یا ما دموکراسی‌خواه نیستیم و یا برداشتمان از دموکراسی همان «خویش استبدادی» خودمان است.

من دو نمونه مشخص را ذکر می‌کنم. شیرین عبادی در سفری به اروپا، قبل از دریافت ناروای جایزه نوبل، در یک مصاحبه گفت «به نظر من دموکراسی با اسلام  و حکومت اسلامی مغایرتی ندارد.»

نمونه دیگری از دموکراسی‌خواهان ما، اکبر گنجی است که با بیش از ده سال خدمت در ارگان‌های نظامی، امنیتی و دیپلماتیک، وقتی پس از یک اعتصاب غذای طولانی (که البته ستایش‌انگیز بود) در زندان، آزاد شد و برخلاف ده‌هاهزار از مهاجران سیاسی که با به خطر انداختن جانشان  به صورت قاچاقی می‌گریختند، ایشان بطور قانونی از مملکت خارج می‌شود، با چنان نخوت و منش خُردبینانه‌ای با جریان‌ها یا فعالین اپوزیسیون خارج کشور برخورد می‌کند که گویا آنها نئاندرتال‌ها یا بوزینه‌های سیاسی هستند و فقط ایشان هوموساپینس (انسان) است که در رأس سپاه پیکار برای دموکراسی قرار گرفته!

البته پس از دریافت جوایزی از نوعی که شیرین عبادی گرفته بود، به نوشتن جزوه‌ای صد و پنجاه صفحه‌ای به انگلیسی درباره دموکراسی می‌پردازد و تو گویی مردم فرنگ  که ۲۵۰ سال پیش، ولتر، روسو و جان استوارت میل (از پدران دموکراسی) را به دنیا تحویل داده‌اند به جزوه درسی جناب گنجی به زبان انگلیسی نیاز دارند تا بدانند دموکراسی چیست!

سئوال از شیرین عبادی و اکبر گنجی اینست که ظرف این قریب  ۱۰ ـ ۱۲ سال که خارج‌نشین شده‌اند، چه استفاده و بهره‌ای را، از آن شهرت بین‌المللی که از اهدای جایزه نوبل به عبادی و جایزه قلم به گنجی حاصل شد، که البته جایزه‌های آنها هم تا حدود زیادی نتیجه  فعالیت‌های افشاگرانه و تبلیغاتی همین اپوزیسیون برون‌مرزی بود، برای نزدیک شدن به اپوزیسیون و یا نزدیک کردن آنها به یکدیگر کرده‌اند؟ جز اینکه کار آنها برای مدتی دوره‌گردی (سور وساتی) به دور دنیا با هزینه رانت‌های دولت‌های اروپایی و کارچاق‌کن‌های سیاسی برای اینگونه فعالیت‌ها بود؟ و ایراد سخنرانیهای تکراری در مورد مسائل و موضوعات رایج؟

و اما واقعاً دموکراسی چیست؟

من هم مانند همه دموکراسی‌خواهان مملکتمان، تعریف خاص خود را از دموکراسی دارم. با این تفاوت که مجاهدین، چپ روسی، امثال گنجی و عبادی، دموکرات و کومله کردستان، سلطنت‌طلب شاه‌اللهی، که دموکراسی مورد نظر خود را چنان مرزبندی شده تعریف می‌کنند که خودشان، منافع گروهی و عقیدتی‌شان در مرکز دایره آن قرار گیرند ولی من این ادعا را دارم که نه تنها در پی مرکز قرار گرفتن نیستم (شاید هم راهم نمی‌دهند!) بلکه هیچکس با هیچ بولدوزری نمی‌تواند مرا حتی تا حاشیه  چنین دایره‌ای هم هُل دهد.

تا آنجا که به نگاهم به دموکراسی مربوط می‌شود اولاً، برعکس همه شیفتگان آن، برای آن اولویت سیاسی و راهبُردی قائل نیستم به ویژه اینکه این مفهومِ بسیار همه‌جانبه، در بین جامعه سیاسی (طبقه سیاسی)* میهن ما، تا سطح انتخابات آزاد تنزل یافته است.

من برای نهادینه کردن ناسیونالیسم، فراترتر از یک دکترین سیاسی،  به عنوان یک فرهنگ ملی و میهنی تقدم راهبردی قائلم. منظور من از این عبارت اینست که: میدان دموکراسی (مخصوصاً با آن بار تقلیل یافته‌اش در میهن ما) می‌تواند میدان بازی رژیم و حواشی آن هم باشد ولی ناسیونالیسم، و ناسیونال لیبرالیسم آن میدانی نیست که رژیم، زیرمجموعه‌ها و حواشی‌اش بتوانند به نقش‌آفرینی در آن بپردازند.

من دموکراسی را به دموکراسی سیاسی و فرهنگی  تقسیم و برای آن چند شاخص عام تعریف می‌کنم. شخصاً ادعا هم نمی‌کنم که خودم نمونه مجسم این دموکراسی مورد تعریف خود هستم.

دموکراسی سیاسی و نظام‌های دموکراتیک نه ناشی از آدم‌های دموکرات یا فرمانروایان دموکرات بلکه در درجه اول محصول موازنه قوای سیاسی و میدانی بین همه بازیگران سیاسی در یک کشور است. در درجه دوم وجود شرایط حقوقی، سیاسی و امنیتی که به بروز و ظهور پتانسیل‌های قدرت‌های سیاسی میدان دهد تا آنها بتوانند با هم وارد رقابت و مبارزه سیاسی شوند. در چنین شرایطی، جریان‌ها یا افراد سیاسی وارد میدان و عرصه‌ای می‌شوند که ساز و کارها و مکانیسم‌های آن دموکراتیک و ضابطه‌مند می‌باشند.

حال اگر جریانی غیردموکراتیک وارد این میدان یا مکانیسم شود، حذف می‌گردد. به این معنا دموکرات بودن یعنی پذیرفتن مقررات بازی در این میدان و حتی چندان مهم نیست که بازیگری وارد این میدان شود و از نظر فکری یا سازمانی دموکرات نباشد، این مکانیسم دموکراتیک یا او را وادار به رعایت موازین خود می‌کند و یا اگر نتواند، خود به خود آن را حذف می‌کند.

دیگر موازین دموکراسی مانند ساز و کار قانونی، نظام حقوقی، آزادی رسانه‌ای و… ، همه در این چارچوب موازین پیش گفته قابل حل می‌باشند.

نتیجه اینکه اگر نیرو یا شخصیتی از تفاهم  و همگرایی با دیگر نیروها می‌گریزد، معنایش اینست که یا دموکرات نیست یا ارزیابی  بزرگ‌بینانه از وزن سیاسی خود دارد که او را وادار می‌کند در تقسیم وقت برای رسیدن به تفاهم با دیگر نیروها، اولویت‌های دیگری داشته باشد.

دموکراسی فرهنگی

از هند به عنوان بزرگترین دموکراسی آسیایی نام می‌برند و الحق بنیانگذاران هند پسااستعماری، گاندی و نهرو، از چهره‌های برجسته مبارزات ضداستعماری عاری از خشونت و دموکراسی‌خواهی در آسیا بوده‌اند.  ولی به اعتبار دموکراسی سیاسی در این کشور نباید فکر کنیم هند از منظر فرهنگی و اجتماعی هم دموکراتیک است.

برقراری دموکراسی فرهنگی و اجتماعی معمولا زمانبَر است و به دهه‌ها  وقت نیاز است تا دموکراسی سیاسی بتواند به درون فرهنگ، رفتار، و مناسبات خانوادگی و تربیت اجتماعی و دینی جامعه رسوخ نماید.

دموکراسی و نظام‌های سلطنتی، ایدئولوژیک و دینی

سیاست عرصه عمل است و موضوع آن هم قدرت و مبارزه و تلاش برای تقسیم آن می‌باشد. یک حزب سیاسی به معنای مدرن کلمه، بخشی از فابریکِ سیاسیِ* یک نظام دموکراتیک است که در آن مداراگری، همگرایی سیاسی و پراگماتیسم‌محور می‌باشد.

ایدئولوژی برعکس، در ذات خود تمامیت‌خواه و توتالیتر است زیرا حقانیت خود را نه در یک برنامه سیاسی خاص، محدود و مشخص بلکه حقانیتی مطلق و جاودانه می‌داند و اگر این ایدئولوژی، مانند اسلام سیاسی رژیم ایران، داعش یا القاعده، حزب‌الله لبنان و بوکوحرام و الشباب، دینی باشد  هم به مراتب خشن‌تر و هم ارتجاعی‌تراست.

یک جریان ایدئولوژیک مانند مرغ یا خروس است که نه می‌توانند پروازکند و نه در آب شنا نماید، فقط  با دو پای خود روی زمین راه می‌رود. در حالی که یک جریان سیاسی مدرن مانند یک مرغ دریایی است که بنا به مصلحت هم پرواز می‌کند، هم شنا می‌کند وهم روی دوپا راه می‌رود.

اگر یک ایدئولوژی سیاسی با یک ایدئولوژی سیاسی دیگری مدارای ایدئولوژیک کند یعنی در حقانیت خود شک کرده و چنین شکی در حکم نفی خویش است.

البته در اروپای بعد از جنگ جهانی دوم برخی احزاب کمونیست وارد ائتلاف‌های سیاسی شدند ولی این ائتلاف‌ها، همگی محدود و مشروط به برنامه خاص سیاسی یا اقتصادی می‌گردید نه سازگاری آشتی ایدئولوژیک.

فعالین سیاسی پهلوی‌ستیز در ایران از پهلوی‌ستیزی گفتمان راهبردی انقلاب را ساختند. آنها نظام سلطنت را همواره به مردم با استبداد هم‌ذات معرفی کرده‌اند. و استبداد سلطنتی ۲۵۰۰ ساله همیشه ترجیع‌بند نوشته‌ها و گفته‌های آنان بوده است. ولی آنهایی که این مفهوم‌سازی عوام‌فریبانه را فرهنگی کردند، هرگز نگفتند  که تا همین ۳۰۰ سال پیش، به عقب‌تر نمی‌رویم، کدام حکومت غیراستبدادی در دنیا یا همین اروپای آزاد، وجود داشت؟ تا چه رسد به ۲۵۰۰ سال پیش ایران. در بی‌مایگی سیاسی این مفهوم‌سازان کافیست گفته شود که استبداد در تاریخ، نه محصول تمایل شاهان بلکه محصول میزان رشد و توسعه اقتصادی و به تبع آن رشد روابط اجتماعی و توسعه فرهنگی بوده است. ناپایداری آلمان هیتلری، اسپانیای فرانکو، کره جنوبی و برزیل نظامیان و ایتالیای فاشیست نشان داد که در یک مملکت از نظر اقتصادی توسعه یافته، دیکتاتوری درهیچ شکلش نمی‌تواند برای مدتی طولانی پایدار بماند.

ایران، اسکاندیناوی یا هلند نیست ولی تجربه پادشاهی‌های این ممالک پیشرفته اروپایی نشان داده است که استبداد ابداً درذات نظام سلطنتی نیست. حتی پادشاهی‌های اردن، مراکش، کویت امارات و سعودی را که چندان دموکراتیک هم نیستند هرگز نمی‌توان با جمهوری‌های خاورمیانه‌ای، و آمریکای جنوبی ده سال پیش و آفریقای امروز مقایسه کرد.

تجربه پادشاهی‌های اروپا و ژاپن نشان داده است که سلطنت می‌تواند به شکل یک نظام بسیار دموکراتیک باشد ولی کسی هرگز نشنیده و تجربه نخواهد کرد که یک رژیم ایدئولوژیک دموکراتیک شود و استبداد چنین حکومت‌هایی ده‌ها بار بدتر از بدترین استبدادی‌های سلطنتی می باشند.

نتیجه

برعکس نظام‌های پادشاهی، استبداد در همه ایدئولوژِی‌ها و از همه بدتر ایدئولوژی دینی سرشتی و ذاتی است و نه یک ویژگی گذرا و موقتی. ولی در رژیم‌های پادشاهی اگر هم استبداد باشد هم ملایمتر، هم گذراتر و هم غیرذاتی است. آنها که فکر می‌کنند رژیم اسلامی را می‌توان با اصلاحات دموکراتیزه کرد ، یا نمی‌دانند که این امر ناشدنی است یا خود را به نادانی می‌زنند و یا بسیار زیرکانه‌تر، برنامه دارند تا با اصلاحات تدریجی و ترکِ تدریجی ویژگی‌های دینی آن، و با کنار گذاردن نهایی کامل دین از ساحت حکومت، و سکولاریزه کردن (نوع روسی ساختار قدرت) ائتلاف مافیای آخوندی و سپاه را نگاه دارند و شبکه ۶۰۰ هزار نفری آخوندها و طلبه‌ها را هم به حزب سیاسی خود تبدیل کنند. عمامه و عبا و پیراهن یقه آخوندی را به عنوان یونیفرم دولتی، و نهاد ولایت را به عنوان یک ارگان کاملاً نمادین «مشروطه دینی» حفظ کنند ولی در سطح  مدیریتیِ قدرت و در سطح اقتصادی، سروری باند‌های مافیایی آخوندی خود را حفظ کنند.

نکته‌های یادشده نه محض موعظه و نه اغراق بلکه به عنوان یک هشدار راهبُردی است. رژیم بالقوه میدان مانور و عقب‌نشینی زیادی دارد. رژیم بر مَرکبِ دین سوار شد تا قدرت را به دست گیرد و سوار بر قدرت سیاسی، دین را رها می‌کند تا مملکت را  به عنوان یک غنیمت جنگی برای خود نگاه دارد.

باید ظرفیت‌های تغییر در رژیم را واقع‌بینانه دید. نباید تصور کرد که رژیم و اتاق فکر امنیتی آن ابله می‌باشند. آنها بهتر از هر کس می‌دانند که در دنیای مدرن شونده کنونی، استبداد آخوندی کنونی نمی‌تواند پایدار بماند. آنها دنبال آنچه هستند که سعید حجاریان ده سال پیش گفت و توصیه کرد: «مشروطه دینی». و به گمان من انتصاب آیت‌الله قاتل و اسیرکُش به سمت ریاست دستگاه قضائیه در این راستاست. او نیامده است تا کشتار دهه ۶۰ را علیه مخالفان نظام  ادامه دهد او آمده تا خون‌های آن قتل عام را چنان بشوید که هم خود را روسفید کند و هم رژیم را از آن جرم و اتهام تبرئه کند.

من احتمال بسیار می‌دهم او در سمت ریاست دستگاه قضائی یقه‌ی دزدان غیرخودی را خواهد گرفت تا در بین مردم، هم آوازه خوبی کسب کند و هم دزدی‌ها را به جریاناتی غیر از رژیم، رهبری و سپاه نسبت دهد. اعدام چند نفر مانند بابک زنجانی می‌تواند به تخته پرش حیثیتی برای او تبدیل شود تا بقیه مأموریت خود را در جایگاه رهبر کشور بجای خامنه‌ای به انجام رساند.

من تصور نمی‌کنم او مسئله‌ای با آزاد کردن حجاب، آزاد کردن شرابخواری و دایر کردن کازینو داشته باشد. مهم حاکمیت حزب ۶۰۰ هزار نفری آخوندی، به هر نامی که می‌خواهد باشد، و سلطه آن بر تمام ساختار قدرت است.

به نظر من بدون اینکه تعصبی در کار باشد، بر اساس پیش زمینه‌های سیاسی، اجتماعی و موازنه استراتژیک قدرت (نه الزاماً موازنه میدانی و تاکتیکی) خروجی پیکاری که امروز در عرصه سیاسی مملکت ما جریان دارد، یکی از این دو آلترناتیو می‌باشد:

۱ ـ مشروطه پادشاهی مدرن مُدل اروپایی
۲ ـ واتیکان بزرگ ۹۰ میلیونی اسلامی، که بسیار عقب مانده‌تر از واتیکان پاپ خواهد بود به رهبری همین باند فعلی.

آنها که فکر می‌کنند رژیم تا آخر روی دین و مذهب خواهد ایستاد و با مردم ایران و دنیا به این خاطر خواهد جنگید تا سقوط کند، سخت در اشتباه‌اند و نادانسته تسلیم قواعد میدان بازی رژیم شده‌اند. رژیم در آینده با قرائت های جدید و هردم نوتری، از دین و مذهب، همه محدودیت‌های مذهبی را از مناسبات اجتماعی و عرصه فرهنگی برخواهد داشت و خواهد کوشید پرچم تغییر و تحول را از دست مخالفان خارج سازد و خود آن را به دست گیرد. این مدل تحول مدل مورد نظر رفسنجانی بود که از مدل نظام سیاسی چین گرفته بود.

تنها سنگری که برای رژیم فتح آن غیرممکن است، تسخیر سنگر ناسیونالیسم ایرانی است که ریشه‌اش نه در حمله اعراب و دین‌سازی مهاجمین عرب یا شیعی سلسله صفوی بلکه در تاریخ هزاران ساله ماست. تنها چیزی که رژیم نمی‌تواند تقلید کند همین ناسیونالیسم ایرانی است که احیای آن، یگانه راه برون‌رفت از مُغاک آخوندسالاری کنونی است.

باید از تجربه انقلاب درس گرفت. شورش ۵۷ اولین تلاش جریان‌های اسلامی، چپ و قومگرا علیه رژیم پادشاهی مشروطه نبود. قبل از آن، رژیم پهلوی پدر و پسر، توطئه‌های فدائیان اسلام، میرزا کوچک خان جنگلی، جمهوری‌های آذربایجان و کردستان و شورش ۱۵ خرداد را سرکوب کرده بودند. در دو جبهه دیگر هم حزب توده و بعد به صورتی دیگر جبهه ملی هم تلاش‌های خود را کرده بودند تا شاه را برافکنند. ولی آن هنگام که اسلامیست‌ها شوریدند ملی‌گرایان و چپ  توده‌ای و جریان‌های قومی پشت سر آن نرفتند و آن هنگام که حزب توده علیه رژیم دسیسه چید، اسلامیست‌ها و ملیون دنبال آن نرفتند و…

اتفاقی که در ۵۷ افتاد بطور ساده عبارت از این بود که نیروی چپ، ملی و قومگرایان فدرالیست یا تجزیه‌طلب دنبال خمینی افتادند و رهبری او را پذیرفتند. این به معنای قوی بودن این نیروها نبود بلکه قدرت این ائتلاف شوم بسیار فراتر از جمع کَمّی آن بود، قدرت ائتلاف سرخ و سیاه و زرد، برآیند یک جمع هم افزاینده دیالکتیکی و پویا بود که  به تکان دادن سریع توده عوام و بخش خاموش جامعه انجامید. اگر این ائتلاف نبود توده‌های میلیونی به خیابان‌ها کشیده نمی‌شدند.

در چنین فرایندی، سرنگونی رژیم شاه به گفتمان راهبُردی و ایدئولوژی مبارزه تبدیل شد. این فرایند یا باید در نطفه با قصاوتی پینوشه‌وار خفه می‌شد یا نتیجه همین که شد. گناه شاه دیکتاتوری او نبود بلکه گشودن فضای سیاسی به روی نیروهایی بود که در سر هوای آزادی نداشتند بلکه فقط قصد سرنگونی‌اش را به هر قیمت و هر بهانه داشتند.

با تبدیل شعار سرنگونی رژیم شاه، به ایدئولوژی راهبردی ائتلاف، هیچگونه امتیازی از سوی شاه، جز سرنگون شدنش، این جمعیت بهم پیوسته و توده هیجان‌زده و هپروتی را که در برانداختن رژیم با هم اتفاق نظر کامل داشتند و تن به رهبری بی‌کم وکاست خمینی هم  داده بودند، آرام نمی‌کرد. توده‌ای که به علت سطح توسعه مدنی و سیاسی، قانون‌گریز بود و هرگز نگاه مثبتی به حکومت و دولت (هر که می‌خواهد باشد) نداشت. توده روستایی و شهرستانی با انقلاب نمی‌خواست دموکراسی بیاورد او می‌خواست از پاسبان و ژاندارم و مأمور مالیات سپاه دانش نسق‌گیری کند. آری، انقلاب اسلامی به راستی توده‌ای ترین انقلاب تاریخ بود. ولی توده‌ای، که می‌خواست از شرّ هر چه دولت و دستگاه دولتی است آزاد شود.

سرنگونی شاه محقق شد ولی نه انتظاراتی که از آن سرنگونی می‌رفت.

درس‌هایی که باید و می‌توان از این رویداد شوم گرفت بسیار است ولی من روی دو مورد آن تآکید می‌کنم:

اولین آن ایجاد یک رهبری منسجم است که تبلور اراده جمعی و تجسم هدف مشترک همه نیروهای ضد رژیم باشد و دوم در تعیین و انتخاب شعار راهبردی و تبدیل آن شعار به ایدئولوژی پیکار** نباید لحظه‌ای درنگ کرد. باید دانست شعارهایی مانند انتخابات آزاد و آزادی حجاب و… ، میدان‌هایی نیستند که رژیم از آنها ناکام و سرنگون خارج گردد.

فقط شعار راهبردی «سرنگون کردن رژیم»، با عنوان رژیم آخوندها  به عنوان غاصبان مملکت، می‌تواند به ایدئولوژی پیکار تبدیل شود.

با کار اقناعی، توضیحی، و مهمتر از همه کار هنری که برای این ایدئولوژی ملاط احساسی ایجاد و به آن سوخت‌رسانی کند می‌توان این شعار را به ایدئولوژی سرنگونی و پیکار تبدیل و از هرگونه پراکنده‌گویی پرهیز کرد.

در عرصه رهبری جنبش هر کس به هر عنوان روی نقش شاهزاده رضا پهلوی تردید کند، یا در این مسئله نخاله سیاسی و تاریخی بپاشد، عملاً به سود رژیم فعالیت کرده است ولو اینکه با کمربند انتحاری خود را علیه رژیم  منفجر کند.


* «طبقه سیاسی» و «فابریک سیاسی» دو اصطلاح نسبتاً جدید در ادبیات سیاسی هستند. اولی یعنی بخش درگیر در مسائل سیاسی بطور افقی صرف نظر از قاعده اجتماعی‌شان. «فابریک سیاسی» هم به مجموعه ساختاری یک «نظام» گفته می‌شود که در صورت فقدان هر بخش، کل نظام مختل می‌شود.

**ایدئولوژی مبارزه یا پیکار با ایدئولوژی سیاسی یکی نیست. ایدئولوژی پیکار یعنی آن آرمان‌هایی که (چه درست چه غلط) می‌توانند با ترکیبی از اقناع و آژیتاسیون، مردم را به هیجان رزمی کشانده آنها را غیرتی کند چنانکه به اهدافی که به آنها داده شده به شکل مسئله حیثیتی و ناموسی نگاه کنند و برای رسیدن به آن هدف، از مرگ و زندان و شکنجه نترسند.

Print Friendly, PDF & Email

 خواندن و چاپ در نسخه پی دی اف PRINT&PDFFacebookTwitterGoogle+BalatarinWhatsAppTelegramاشتراک گذاری

گرگها و آدمها!

Share Button


اما دومین مشخصه این سربازان گمنام امام زمان اینست که ۱۰۰% اخبار دست اول آنها، اگر بطور مشخص دست اول باشد ولی تک ارتعاش هایی محو شونده درامواج وسیع افشاء گریهای رسوایی آفرینی می باشند که خود بخود و از درون خود رژیم بیرون می آیند، چون برخی رسوائیها، اختلاسها شکست های سیاسی و دیپلماتیک رژیم و نوسانات و سفته بازیهای ارزی و ورشکستگیهای مؤسسات مالی و بانکها، پنهان کردنی نیستند. آگاهی از فساد و سوء مدیریت در حکومت و نه تنها دولت، سالهاست به شعور عادی و متعارف مردم عادی کوچه بازار تبدیل شده است. لذا اخبار در این زمینه اگر بطور موردی و مشخص تازه باشند اما نوع آنها بسیار کهنه میباش

حدود ۲ سال قبل، دختری که مامور رسیدگی به بخش محصورشده گرگها  در باغ وحش استکهلم بود، یک روز بطور غیر منتظره ای، هنگام غذا دادن به آنها در برابر دیدگان متحیر از وحشت تماچیان مورد حمله آنها قرار گرفت،  دریده و خورده شد.

او در جریان تماس و ممارست با آن حیوانات الفتی با آنها برقرار ساخته بود که گول زننده بود، آنهابه هنگام غذا گرفتن از او  به دور از سبُعیت، به دورش جمع می شدند و آن روز شوم چنین آغاز چنین..

آن طفلک فکر میکرد که با آنها دوست شده است. ولی این خام خیالی به قیمت جانش تمام گردید.

سرنوشت تلخ آن دختر شبیه سرنوشت ما مخالفین رژیم و گرگهای اطلاعاتی آن است که نقش ستون پنجم رژیم را در  درون صفوف اپوزیسیون بازی میکنند.

می توان گفت اگر، مخالفین رژیم بعد از انقلاب گارد خود را به روی این گرگهای گوسفند نما باز نمی کردند و دست اتحاد بهم میدادند، شاهد این همه تشتت، تفرقه بین خود و اعتبار سوزی امروزی شان در جامعه نبودند و شاید کار رژیم سالها پیش نیز تمام شده بود.

تفاوت گرگهای باغ وحش استکهلم با گرگهای اطلاعاتی رژیم که به آنها سربازان گمنام امام زمان هم گفته میشود در این است گه گرگهای اطلاعاتی رژیم اولاً در لباس میش و حتی بره، نمایان میشوند و دوماً خود را با گوسفندان چنان در می آمیزند و ادای آنها را چنان بهتر از آنها در می آورند که تا انسان پوست آنها را نکند نمی تواند پی ببرد که آنها گرگهای درون گله بوده اند.

نفوذ عوامل اطلاعاتی در بین اپوزیسیون امر تازه ای نیست. ولی دنیای سایبری و شکل گیری شبکه های مجازی اینترنتی این فرصت را برای دستگاه های اطلاعات رژیم فراهم ساخته است که آنها حساب های اینترنتی (اِکانت ها)، و سایتهای  متعدد در شبکه های عمومی با عناوین غلط انداز و گول زننده ایجاد و تور و تله اطلاعاتی خود را بر سر راه مخالفین رژیم پهن میکنند.

در ایام اخیر، بر تعداد سایتها و کانالهای خبری ضد رژیم که علیه رژیم اخباری پخش میکنند که  گاه واقعاً هم دست اول هستند و گاه زودتر از بی بی سی و سی ان ان و..، انتشار می یابند، مانند قارچ افزوده شده است.

مشخصه عمده این سایتها این است که هیچ  شناسنامه سیاسی از آنها در دست نیست و چهره حقیقی آنها در پس مُونیتور بی هویت کامپیوتر هایشان پنهان است. از میزان حجم اخباری که آنها بیرون میدهند، می توان حدس زد که هرکدام بیش از یک یا دو نفر هستند و از امکانات خوبی هم برخوردارند و وقت زیادی هم برای فعالیت شان می گذارند. در برخی موارد، به مجرد پیدا شدن یک خبر یا تحلیل داغ در یک نشریه غربی یا عربی، ضربتی آن را ترجمه یا خلاصه ترجمه کرده و آن را در شبکه های مجازی درج میکنند. در اینکه همه خبر های آنان(به ظاهر) ضد رژیم هم می باشد جای کمترین تردیدی نیست و گاه از منظر ضدیت با رژیم از اپوسیون رسمی تندتر برای اینکه ابتکار خبر رسانی را از دست همه مخالفین واقعی رژیم به در آورند.

اما دومین مشخصه این سربازان گمنام امام زمان اینست که ۱۰۰% اخبار دست اول آنها، اگر بطور مشخص دست اول باشد ولی تک ارتعاشاتی محو شونده درامواج وسیع افشاء گریهای رسوایی آفرینی می باشند که خود بخود و از درون فضای منجلابی خود رژیم بیرون می آیند، چون برخی رسوائیها، اختلاسها شکست های سیاسی و دیپلماتیک رژیم و نوسانات و سفته بازیهای ارزی و ورشکستگی های مؤسسات مالی و بانکها، پنهان کردنی نیستند. آگاهی از فساد و سوء مدیریت در حکومت و نه تنها دولت، سالهاست به شعور عادی و متعارف مردم عادی کوچه بازار تبدیل و جزء امور بدیهی شده اند. لذا اخبار در این زمینه اگر بطور موردی و مشخص تازه باشند اما نوع آنها بسیار کهنه میباشد

فساد، دزدی، تجاوزات جنسی، مزخرف گویی های سوپر خرافه آمیز  بسیاری آخوندها، که معلوم است با برنامه ریزی  قبلی هم ضبط میشوند، شنیدنشان برای بخش اجتماعی حامی رژیم یا عادی و بی اهمیت است و یا ساخته های «دشمن» تلقی میشوند و برای مخالفین رژیم، نه آگاهی افزایند و نه نورافکنی رهیافتی.

انگیزه نوشتن این یادداشت، خبری از همین دست در شبکه مجازی بود که طبق آن، ده ـ دوازه کانال خبری به ظاهر ضد رژیم، برخی از آنها خیلی جا افتاده ولی همگی بی شناسنامه، با هم کانال مشترکی ایجاد کرده اند.

من فرض را بر این میگذارم که تعدادی از اینها ریگی به کفش خود نداشته باشند. ولی از طرح این سوال نمی توانم بگذرم که آنها چگونه دراین فضای ناشناخته مجازی به همدیگر اطمینان کرده و بدون کمترین آگاهی با هویت حقیقی طرفهای دیگر، کانالهای مشترک میگذارند؟ این در شرایطی است که در این دنیای مجازی وقتی کسی هوس چت سکسی و لاس زدن اینترنتی می کند، باید بفهمد که در آن سوی خط ممکن است چند طلبه، آخوند یا پاسدار ریش و پشمو و گردن کلفت  پشت کامپیوتر خود نشسته و با نامهای لاله و سوسن و ناناز و.. ، طرف را به بازی گرفته اند تا از لابلای حرفهای او چیزی بیرون بکشند و یا خوراک های مسموم خبری به خورد او بدهند و یا حتی اپوزیسیون شناسی رفتاری کنند.

من وقتی به این گونه شبکه های سایبریِ به ظاهر مخالف رژیم فکر میکنم یک شبیه سازی به ذهنم متبادر می شود.

فرض میکنم که رعد و برقی مهیب زمین و زمان را بهم ریخته و آسمان را  ابرهای سیاه قیرفام پوشانده و رگبار شُر شَر باران، مهلت نمی دهد تا آدم یک قدمی خود را ببیند ولی در همین حال عده ای با ادعای اینکه متخصص هواشناسی هستند به خیابان آمده و فریاد میزنند هوا ابری است و به زودی بارانی خواهد شد! و جالب این است که هیچ کدام از این مترولوژهای خُبره  که خبر آمدن باران و حتی جاری شدن سیلاب را میدهند به مردم نمی گویند چگونه خودشان را از آسیب سیل در امان نگه دارند. فقط خبر پشت خبر، از آمدن باران میدهند و ابری بودن هوا!

تاریخ جاسوسی، ضد جاسوسی و گمراه سازی(دیس اینفُرماسیون) طولانی است. در این تاریخ، اولین درس، دانه پاشی برای تله انداختن است. در عرفِ هنر و فن عملیات اطلاعاتی و ادبیات آن، پخش اینگونه خبرهای داغ دست اول، هیچان آفرین ولی در عین حال بی خاصیت از منظر گره گشایی«رهیافتی» یا فعالیت میدانی را میتوان دانه پاشی صیاد تلقی کرد.

سخن کوتاه: یکی از هنرهای مبارزه که یک فعال سیاسی به ویژه در یک شرایط اختناق پلیسی مانند مملکت ما باید از آن برخوردار باشد، اینست که با احتیاط طعمه و دانه های صیاد را بخورد، ولی دم به تله ندهد وتله گذار را شناسائی و اسلوب کار آنرا افشاء کند!

نمیتوان با شک و تردید فلج کننده به هر کانال یا منبع خبری و تحلیلی نگاه کرد ولی یک شکاکیت منطقی اکیداً لازم است تا آدم به تله نیافتد و شکاکیت منطقی هم به تنهایی کافی نیست بلکه شخص باید تصویر روشنی از نقشه راه مبارزه، خطوط راهبردی آن و هیئت یا چهره رهبری کننده مبارزه داشه باشد. تعّدد مراجع رهبری کننده و اغتشاش در رئوس اهداف و راهبردهای استراتژیک مبارزه، هر آدم هوشیاری را هم به تله گرگهای اطلاعاتی می اندازد تا چه رسد به آدمهای غیر حرفه ای.

سرویسهای اطلاعاتی و جاسوسی گاه سالها هزینه دانه پاشی  می کنند تا در یک بزنگاه حساس و سرنوشت ساز، حریف را به یک اشتباه هلاکت بار سیاسی یا نظامی بکشانند.

متفقین در جریان حمله به نرماندی، معروف به (D- DAY) و در جریان حمله به جزیره سیسیل چنین کردند و کمر ارتش رایش هیتلری را شکستند.

ساواک سالها به تشکیلات تهران و اصفهانِ حزب توده کمک کرد تا شبکه خود را چون تور بگسترانند و از این دو شبکه توده ای تحت کنترل خود، علیه دیگر جریان های سیاسی مخالف شاه بهره برداری اطلاعاتی هنگفت کرد.

رژیم اسلامی همین کار را با تشکیلات مخفی حزب توده پس از انقلاب انجام داد که هنوز که هنوز است، ریشه های منحوس اطلاعاتی آن تا عمق جریانهای چپ و حتی فرای آن دویده است بدون اینکه کشف و ریشه کن شوند.

اگر آن دختر نگون بخت باغ وحش استکهلم، چنین شکاکیتی در دوستی اش با آن گرگها داشت، باید محض احتیاط هرگاه به لانه آنها میرفت اولاً همیشه از روبرو و با فاصله در برابر آنها می ایستاد و پشت خود را هم هرگز به آنها نمیکرد و درثانی یک سلاح کمری هم همواره با خود می داشت تا در صورت لزوم از آن استفاده کند. او می توانست در آن صورت با گرگها هم موانست داشته باشد بدون اینکه دریده و خورده شود..

در رابطه با آخرین مصاحبه شاهزاده با تلویزیون کلمه

Share Button

من حداقل طی این ۳ دهه اخیر که آگاهانه و با یک درک تئوریک، تاریخی، جامعه شناسانه سیاسی، راهم  را از صفوف چپ روسی و هر ایده چپ دیگری جدا کردم و با همان ژرف نگری «چپ انکاری» خویش، فلسفه سیاسی لیبرالیسم و آرمانی ناسیونالیسم (ناسیونال لیبرالیسم)را مشعل راه خود برگزیدم؛ همواره به این فکر کرده ام که شاه چه باید میکرد تا مانع این انقلاب فاجعه بارمیشد.

شاهزاده رضا پهلوی سالها است که تاکید میکند! مسئله، مسئله تاج و تخت نیست! مسئله، مسئله نفی جمهوری خواهی نیست! مسئله مسئله نجات مملکتی است که در حال برباد رفتن است! بگذارید نجات یابد، آنگاه این شما و این آرای مردم.

او به هزارو یک زبان میگوید من کی هستم؟ که به جای مردم تصمیم بگیرم! فردای نجات مملکت، این مردم نظام سیاسی مملکت را در یک رفراندم شفاف، باز و زیر نظر ارگانهای بین المللی انتخاب خواهند کرد.

حیرت آور است که اپوزیسیونی که ظرف ۴۰ سال نتوانسته است یک حرکت مشترک از خود نشان دهد، نتوانسته است در دهها انتخابات نمایشی موضع مشترک و واحدی علیه رژیم بگیرد، نتوانسته است حتی بین ده درصد مردم یک گفتمان جامع و مانع تغییر را جا بیندازد، گفتمانی که هم اهداف دور، نهایی و نزدیک جنبش ملی را تعین کند و هم استراتژی راهبردی آنرا. اپوزیسیونی که با قضاوت روی اکسیون های اعتراضی اش طی این ۴۰ سال، بیشتر از کسری از جامعه نبوده است،  این اپوزیسیون از هم گسیخته و بدون قطب نما، از رضا پهلوی می خواهد که تصمیم بگیرد آینده مملکت جمهوری شود یا پادشاهی، تکلیف خود را با اقلیت های قومی روشن کند و از همین الان زیر سند فدرالیزه کردن مملکت را امضاء کند.

من در اینجا از مجرای دنیای اینترنتی از شاهزاده رضا پهلوی درخواست میکنم روی پیشنهادی که ذیلاً میدهم هم فکر کند و هم آنرا واقعاً به بحث بگذارد. ولی قبل از شرح پیشنهاد:

من حداقل طی این ۳ دهه اخیر که آگاهانه و با یک درک تئوریک، تاریخی، جامعه شناسانه سیاسی، راهم  را از صفوف چپ روسی و هر ایده چپ دیگری جدا کردم و با همان ژرف نگری «چپ انکاری» خویش، فلسفه سیاسی لیبرالیسم و آرمانی ناسیونالیسم (ناسیونال لیبرالیسم)را مشعل راه خود برگزیدم؛ همواره به این فکر کرده ام که شاه چه باید میکرد تا مانع این انقلاب فاجعه بارمیشد.

در باره این ادعای تکراری که اگر شاه آزادی داده بود مملکت به این روز نمی افتاد، با صراحت می گویم ما، همه اپوزیسیون رژیم شاه، صد بار از او دیکتاتور تر بودیم. اگر دیکتاتوری او از بستر توسعه نیافتگی جامعه بر می خاست، که ما هم بخشی از آن بودیم، ولی دیکتاتوری پنهان و ناگفته اپوزیسیون از بستر قدرت طلبی ایدئولوژیک بود.

ما آزادی را برای برافکندن رژیم شاه میخواستیم نه به مثابه دموکراسی و با این پیش داوری ذهنی که آلترناتیو قدرت رژیم شاه «ما» هستیم!

اینها از کدام اپوزیسیون مترقی و دموکرات حرف میزنند؟ از همین ها که با انقلاب به قدرت رسیدند؟ از حزب توده و اکثریت روسی؟ از اقلیت، مجاهدین؟ یا پیکار و رنجبر چینی و توفان آلبانیایی؟

ممکن است از چهره هایی مانند بازرگان یا شخصیت های جبهه ملی نام برده شود. اولاً چه کسی میگوید آنها دموکرات بودند؟ و در ثانی اگر هم بودند، در معادله قدرت کجا قرار داشتند؟

از این میگذرم که کلاً دموکراسی نه محصول شق القمر دموکراتها بلکه محصول توازن قوا در جامعه است. محصول مداراگری با مخالفین و پذیرش قواعد مورد اجماع  بازی سیاسی است؟ و…

پس از سالها فکر به این نتیجه رسیدم که اگر شاه از همه مخالفین خود به یک جلسه دعوت میکرد و به آنها میگفت: شما هر چه درباره من میگوئید درست! از بین خودتان یک رئیس جمهور انتخاب کنید! هروقت انتخاب کردید  و با هم به توافق رسیدید، من تسلیم شما هر کاری میخواهید با من بکنید!

ولی اگر شاه فقید قدری هشیار بود و بجای اعلام حکومت نظامی، روی میز هرکدام از این جمهوری خواهان یا اسلام خواهان اپوزیسیون سوپر مترقی و دموکرات، یک کلت با چند خشاب فشنگ هم  می گذاشت، آنگاه مردم ایران پی می بردند چند نفر از این جمع دموکرات چپ، مسلمان و روحانی مترقی زنده ازآن جلسه بیرون می آمد.

شاهزاده رضا پهلوی میتواند همین کار را بکند! به دهها فرقه چپ و مسلمان و ملی و گروههای بیشمار جمهوری خواه پیشنهاد بدهد که با توجه به اضطراری بودن وضع مملکت، در صورت رسیدن این جماعت به اجماع بین خود و تعین یک رهبری(جمعی یا فردی) دنبال آنها راه خواهند افتاد و از حق مادری یا پدری خود بر کیان این مملکت دست خواهند شست!

باز هم نگاهی به دو پروژه اطلاعاتی رژیم: «ایران یاران» و طبرزدی

Share Button

آنهایی که تحت عنوان دموکراسی و برابری افراد و جریانها می کوشند حقوق مساوی برای همگان تعین کنند، هدفشان کشاندن نیروهای مجهول الوزن و مجهول الهویت به میدان بازی اپوزیسیون است تا کلُ اپوزیسیون را از این راه  به فرمان رژیم منحل کنند. آنها می دانند چه می گویند و چه میکنند. ولی این به تله افتادگان هستند که باید طرفندهای آنان را بشناسند تا به دام نیافتند.


قصد نداشتم بیش از آنچه در باره دو پروژه اطلاعاتی رژیم که قبلاً نوشته بودم  و بلوف های اطلاعاتی آن برای به دام انداختن شاهزاده رضا پهلوی در یک تله سیاسی/ امنیتی  بنویسم ولی دیدن مصاحبه تلویزیونی دکتر نوری علاء با شهرام همایون در روز گذشته وادارم ساخت این یادداشت تکمیلی را بر نوشته های قبلی بیفزایم.

طی ۳۵ سال اقامتم در اروپا که با فعالیت سیاسی مستقیم و غیر مستقیم همراه بوده است، در بسیاری از نشست های گروههای سیاسی برون مرزی شرکت کرده ام.  تقریباً در همه این نشست ها، روی مسئله مهم متناسب بودن وزن مخصوص یا چگالی سیاسی هر جریان یا چهره سیاسی برای قبول یا واگذاری سهم و نقش و مسئولیت همواره تأکید کرده ام و این امر نقطه اختلاف من، تقریباً با دیگران بوده است

همواره گفته ام که قائل شدن نقش برای افراد و جریان های سیاسی، صرفاً بر اساس  تصویرهای بزرگ شده ای که آنها خود از خویش، در فضای مجازی ساخته اند در حکم افتادن به تله دستگاههای اطلاعاتی رژیم است و این امر به معنی واقعی گرفتن سایه های بزرگ شده از اجسام کوچک یا هیاکل موهوم می باشد.  و من امروز بیش از هر زمان دیگری به این اصل معتقدم.

با یقین به این حکم و نگاه امنیتی است که  دلسوزانه و با احساس مسئولیت کامل میگویم؛ هم شاهزاده رضا پهلوی و هم آنهایی که ترتیب جلسات اینترنتی او را با افراد این دو پروژه اطلاعاتی داده اند، که به نظر من تمام برنامه قطعاً از مونیتورهای اطلاعاتی رژیم دیده  و تجزیه و تحلیل گردیده است، از نظر موازین سازمانگری سیاسی، خطای فاحش اسلوبی داشته اند.

شاهزاده رضا پهلوی زمانی که طرفهای مقابل مذاکره او، چهره اطلاعاتی خود را نشان داده اند، به این اشتباه پی برده است و این، نه تنها کافی نیست بلکه اشتباه دوم ایشان است. زیرا هنری نیست که وقتی یک افعی انسان را گزید بگوید این افعی  و خطرناک است! آدم باید چنان حرکت کند و چنان منطقه و محیط حرکت خود را بشناسد، که به دَم نیش افعی و لانه او نَرود و اگر رفت و گزیده شد علل این رویکرد تساهل آمیز خود در یک وضعیت خطیر را دریابد. که موضوع و هدف اصلی این نوشتار می باشد.

به عنوان یک میزان و معیار گزینش همراهان سیاسی، من تا آنجا که توانسته ام در زندگی سیاسی ام  طبق متِد لنین در این زمینه عمل کرده ام. متُدی که نه از طرف حزب توده ـ ی لنینیست! هرگز بکار بسته شد و و نه از طرف دیگر ملا نقطتی های کمونیست امروز.

لنین در دوران سلطه خشن پلیسی در روسیه تزاری، در مورد شرایط عضوگیری افراد در حزب سوسیال دموکرات(که بعداً بلشویک و سپس کمونیست نام گرفت)میگوید: «هرکس حق عضویت حزبی را بپردازد، در یکی از سازمانهای حزب (کارگران، دهقانان، جوانان، فرهنگیان و… ) عضو باشد و گزارش منظم فعالیت های سیاسی و کار حزبی خود را که قابل کنترل باشد بدهد،  میتواند عضو حزب شود».

او روی گزارش دهی و کنترل فعالیت افراد حزب تأکید می کند و دلیل آن روشن است، زیرا او میداند که اگر گزارش دهی قابل ارزیابی در کار نباشد، مانند امروز اپوزیسیون ایران ما، دستگاههای پلیسی و امنیتی با صحنه سازی و کارهای نمایشی، مهره های خود را به درون صفوف اپوزیسیون نفوذ میدهند و برای آنها چهره سازی هم میکنند.

پرداخت حق عضویت را هم نباید کم اهمیت دانست. پس از گزارش دهی فعالیت های انجام شده، که فیلتر اول است ، پرداخت حق عضویت به نسبت درآمد افراد فیلتر دوم است.

اگر یک فرد نفوذی، هم پول بدهد و هم فعالیت قابل محاسبه داشته باشد و مرتب در کلاسهای آموزشی حزبی شرکت و وقت صرف کند تا به نسبت این مایه گذاری و نه بیشتر، سلسله مراتب سیاسی و سازمانی را طی کند، دیگر برای دستگاه های اطلاعاتی صرف نمی کند تا افراد نفوذی خود را به درون سازمانهای در معرض کنترل و ارزیابی بفرستد.

برخی از نمایندگان تندروی حزب به لنین ایراد می گرفتند که با این ترتیب عضو گیری، پلیس به راحتی افراد خود را به داخل حزب نفوذ می دهد و برای نمونه یکی از کادرهای کمیته مرکزی را که معلوم شده بود پلیس بوده است را مثال میزنند.

لنین در پاسخ به آنها می گوید: (خوب توجه شود!)این شخص برای اینکه به سطح کمیته مرکزی برسد، اینقدر کار مثبت انجام داده و یا مجبور بوده انجام دهد. و به شرح کارهایی که این فرد نفوذی برای بالارفتن از نردبان حزبی انجام داده بوده میپردازد از جمله کمک به چاپ و نشر و توزیع وسیع نشریه «ایسکرا» در سراسر کشور که پیام حزب  را به صد ها هزار کارگر و دهقان و روشنفکر می رسانده است.

با توضیحات فوق، سئوال خود را برای ترتیب دهندگان جلسات شاهزاده با نمایندگان این دو پروژه اطلاعاتی تکرار میکنم: ـ آنها با چه ارزیابی از راندمان و برآیند کار سیاسی این دو پروژه اطلاعاتی ترتیب این مذاکرات اینترنتی را داده اند؟ رابطه کمی و کیفی وزن مخصوص سیاسی/اجتماعی شاهزاده را در کدام فرمول معادلاتی با آنها نهاده اند  که به خود اجازه این کار را داده اند؟!

در این زمینه، نه چند صفحه  بلکه می توان کتاب نوشت ولی من راه میان بر را انتخاب کرده و با شرح دو اتفاق تاریخی در عرصه اقتصادی سوئد به عنوان شباهتی اسیمیتریک بین جلسات شاهزاده و دو بلوف بزرگ اقتصادی در سوئد که نه یک یا چند سرمایه دار، بلکه کل جامعه اقتصادی سوئد را سورپرایز کردند، این بحث را خاتمه داده و قضاوت را به خوانندگان واگذار میکنم. ولی قبل از شرح این دو بلوف اقتصادی، یک واژه اقتصادی را باید توضیح دهم.

به موسسات و شرکت های قلابی یا کاغذی در عرف اقتصادی  می گویند «شل کمپانی» و منظور از این عنوان شرکت های هستند که فقط تابلو و زرق و برق تبلیغاتی دارند  Shell company

اینگونه شرکتها را به خاطر اینکه صوری و قلابی هستند به صدف توخالی تشبیه می کنند و هدف آنها کلاهبرداری است.

رفعت ال سعید  یک سوئدیِ مصری تبار، از مادری «چکسلواکی» و پدری سودانی است که در قاهره متولد شد و در آغاز دهه ۶۰ برای تحصیل به سوئد آمده بود. او یکی از این بلوف های اقتصادی پیش گفته میباشد.

در آغاز دهه ۸۰ میلادی، رفعت السعید با عنوان دکترا که معلوم شد جعلی بوده است بوده است عرصه اقتصادی در سوئد گردید.

او برعکس دیگر عربهای مهاجر خاورمیانه ای تبار، که در غرب عمدتاً ی کار کسب خُرد مشغول می شوند، روی نیاورد بلکه وارد میدان تمساح های اقتصادی یعنی واحدهای بورسی در سوئد شد.

او با تحصیلات در یک دانشکده کشاورزی که معلوم نبود پایان هم یافته باشد، خود را به جامعه اقتصادی سوئد دکتر بیوشیمی معرفی کرد. در ۱۹۸۱، او با کسب وام ارزان از کمپانی فرا ملیتی الکترولوکس در سوئد، توانست کارخانه پنی سیلین سازی فرمنتا  را از کُنسرن داروسازی آسترا بخرد. جهش سریع و بی سابقه این مهاجر مصری از نردبان پیشرفت اقتصادی در سوئد، سبب شد تا او در سال ۱۹۸۵ به عنوان «سوئدی سال» شناخته و یک چهره مبتکر و پیشتاز در اقتصاد معرفی شود.

او از شرکت فرمنتا در بازار سوئد تصویری فوق العاده موفق و سودآور نشان داد.  در اوایل ۸۶ معلوم شد که او دکتر نیست و یکی از مدیران معروف اقتصادی از او خواست که مدرک دکترایش را نشان دهد. که روشن شد او برای فریب دیگران و جلب اطمینان طرفهای قربانیان کلاهبرداری خویش، خود را دکتر جا زده است و از این بابت به عذرخواهی رسمی پرداخت که بی نتیجه بود.

کشف اینکه او دکتر نیست سبب جلب توجه بازرسان، ناظران و ممیزان اقتصادی به فعالیتها و ترازنامه های مالی شرکت فرمنتا گردید که پس از حسابرسیها، معلوم شد او در آنها عدد سازیهای زیادی انجام داده است. علنی شدن این تقلبات و زیان دهی های پنهان شده فرمنتا سبب شد تا رفعت السعید هم به خاطر جعل مدرک تحصیلی و هم تقلب در صورتهای مالی شرکت، تحت تعقیب کیفری قرار گرفته، محاکمه و به ۵ سال زندان محکوم شود.

قبل از این فاش شدن پرُژه کلاهبرداری و رسوا شدنش، رفعت السعید با مدیر وقت کُنسرن ولوو که یکی از معتبرترین  و بزرگترین موسسات صنعتی سوئد است، وارد مذاکره شده بود که با آن شریک شود او با مدیر ولوو توافق کرده بودند که فُرمنتا به ازای میزانی که از سهام ولوو میگیرد، سهام فُرمنتا بدهد یعنی معاوضعه حلبی زنگ زده و غیر قابل استفاده با ورق زر.

آنچه ایلنه هماّر *را به این تله کشانده بود، گزارش های مالی ساختگی  فرمنتا بود. و اگر این معامله انجام شده بود، ولوو ورشکست و فرمنتا هم نجات یافته بود و هم میتوانست قبل از موقع با علم به ورشکستگی خود سهام سهام خود را که در اثر شرکت با ولوو گران شده بود را با سهامش از ولوو را، قبل از اینکه پته ورشکستگی هردو درآید در بورس بفروشد.

وقتی تق کار رفعت السعید در آمد، این رسوایی به محاکمه او منجر شد و به عنوان جعل مدرک تحصیلی و تقلب در بیلان مالی فرمنتا به ۵ سال زندان محکوم شد. این رسوایی به قیمت پست مدیر عامل ولوو پیر ایلنه هامر که یکی از خوشنام ترین چهره .های اقتصادی و حتی اجتماعی بود انجامید

Pehr G. Gyllenhammar *

پس از آزادی از زندان، رفعت السعید آرام ننشست و با پولهای پنهان شده ناشی از کلاهبرداری های خود، سهام یک شرکت دارویی به نام حبی فارماسیا را خرید و مدیرعامل آن شد که در سال  2012، آن را هم ورشکست کرد و فراری شد که بعداً توسط  اینترپل دستگیر و به اتهام کلاهبرداری مجدداً به ۳ سال زندان محکوم گردید.

در سال ۲۰۱۵ از زندان آزاد شد و در یک دعوای حقوقی با شرکت کانال سوئز مصر، موفق شد از آن شرکت میلیونها دلار بگیرد یا باجگیری کند.

این توضیح را بدهم که سرمایه داران سوئد مانند بیشتر جوامع کهن سرمایه داری غربی دارای یک اخلاق طبقاتی هستند و تا پیش از ظهور اینگونه آدمها، با این نوع شارلان بازیهای کلاهبردارانه حیثیت سوز آشنا نبودند. و هیچ سرمایه داری در چنین مقیاس کلانی به چنین حرکاتی مبادرت نمی ورزد چون اول قدم  به علت اینکه طرف سوئدی است پیشینه اش زود رو میشود و در ثانی در خود جامعه منفور و بی آبرو می گردد.

مورد دوم بلوف اقتصادی، به یک شرکتی اینترنتی مربوط است که در آغاز شکوفائی جهش آمیز شرکتهای اینترنتی در سوئد صاحب نام گردید که البته در آغاز شرکتی واقعاً سود آور بود و شاید هم اصلاً قصد کلاهبرداری نداشت و فقط زیرکانه از مکانیسم بورس  و فقدان رقابت استفاده میکرد. نام این شرکت «فرام تید فابریک» بود که به معنای کارخانه آینده یا به انگلیسی، فیوچرفابریک خوانده می شود

این شرکت توسط یک جوان سوئدی مبتکر بنام یوناس بیرگرسون، آشنا به اینترنت و دنیای سایبری تاسیس شد که شبیه همین موسساتی است که خیلی سریع در سالهای اخیر در دنیا رشد کرده اند مانند فیس بوک، توییتر، اسکایپ، اثر انگشت و نت فلیکس و..، .

در آن دوران مردم به یوناس بیرگسن به چشم بیل گیت سوئد می نگریستند. این شرکت که کارش را از یک دفتر ساده با چند کارمند شروع  کرده بود، در عرض مدت کوتاهی آنچنان عظیم شد که ۳۰۰۰ کارمند داشت و بزرگترین شرکت اینترنتی در سوئد بود. یا شاید مانند فرمنت با حساب سازی کرده بود. فرام تید فابریک به زودی سهامش هزار برابر شد. و به ستاره بورس سوئد تبدیل گردید. قیمت سهام آن ظرف شاید یکسال از چند کرون به بالای ۱۳۰۰ کرون رسید. در این مقطع، این شرکت، تا می توانست سهام  جدید چاپ کرد و این سهام را به بورس بازانی که اشتهای سود طلبی آنها تحریک شده بود، به بالای هزار کرون فروخت و با این پولهای جمع شده از بازار سهام، دست به خرید تعداد زیادی شرکت های اس و قس دار خارجی زد. با سقوط ستاره اینترنت در آغاز  2000، سهام این شرکت شروع به سقوط کرد تا به مرز نیم کرون و کمتر رسید که حالا دیگر صفر و کاملا از صفحه بورس و رسانه محو شده است. بیگر سون در واقع پول واقعی مردم را با ارقام سایه وار بی ارزش در صفحات اینترنتی و بورس معاوضه و مبادله کرد. با ورشکست شدن آن، سایه اش هم از بورس حذف شد.

مؤسس این شرکت و سهام دار عمده آن یوناس برگسن، با احساس خطر پیش از سقوط بهای شرکت های اینترنتی، به موقع سهام خود را که شاید فقط چند هزار کرون یا حداکثر یک یا دو هزار دلار برای آنها مایه گذاشته بود را به قیمت هر سهم  بیش از ۱۳۰۰ کرون، در اوج اشتهار این موسسه فروخت که جمع مبلغ دریافتی او در آن زمان به نزدیک دو میلیارد دلار می رسید.

هم رفعت السعید و هم یوناس برگسن این هنر سیاه بازی را داشتند که با دمیدن در بادکنک شرکت صدفی و پوک خود، خود را هم عرض و هم ردیف موسساتی مانند ولوو نشان دهند. رفعت قرار بود به ازای دریافت سهام ولوو، به آن شرکت سهام شرکت قلابی خود را بدهد. اگر لو رفتن پته تقلبی بودن  مدرک رفعت و سقوط ناگهانی شرکتهای اینترنتی نبود، معلوم نبود این دو خالی بند اقتصادی چه بلایی بر سر صاحبان سرمایه سوئد می آوردند. همه اینها آدم را تا اندازه ای یاد موسسات مالی مملکتمان ایران  در این روزها می اندازد.

پی نوشت:

آنهایی که تحت عنوان دموکراسی و برابری

 آنهایی که تحت عنوان دموکراسی و برابری افراد و جریانها می کوشند حقوق مساوی برای همگان تعین کنند، هدفشان کشاندن نیروهای مجهول الوزن و مجهول الهویت به میدان بازی اپوزیسیون است تا کلُ اپوزیسیون را از این راه  به فرمان رژیم منحل کنند. آنها می دانند چه می گویند و چه میکنند. ولی این به تله افتادگان هستند که باید طرفندهای آنان را بشناسند تا به دام نیافتند.

صاحبان  سرمایه دو شرکت بورسی که میخواهند در هم ادغام شوند هردو میدانند که اولین گام در این راه، ارزیابی دقیق کارشناسانه از میزان سود دهی یکدیگر است، و هرشرکت به نسبت میزان سوددهی به نسبت سرمایه اش ارزیابی می شد و  بعد هم با ملاحظات بسیار دیگر از جمله میزان و دامنه بازار هریک و پس از آن، درهم آمیزی دو شرکت انجام میگیرد.

در این زمینه، هرچند تصمیم نهای را مدیران عالیرتبه و سهامداران عمده میگیرند ولی آنها برای ارزیابی شرکتی که می خواهند با آن درآمیزند از کارشناسان بانک های بزرگ و موسسات مالی کمک میگیرند.

حبیب تبریزیان

رضا پهلوی یا شاهزاده رضا پهلوی؟

Share Button

یادداشت زیر را من قریب۴ ماه پیش نوشتم. به علت اهمیتی که  مضمون و معنای آن دارد، مجدداً آنرا درج میکنم. ممکن است مسئله شاهزاده نامیدن رضا پهلوی یا آقای پهلوی نامیدن وی برای  لایه های روشنفکران سیاسی، فاقد اهمیت بوده و بلا موضوع باشد، ولی به لحاظ روانشناسی میدانی مبارزه، ابداً چنین نیست زیرا ما در مملکتی زندگی میکنم بیشترین بخش آن مردم عادی هستند  که به نسبت های کم یا بیش به شخصیت یا شخصیت های کاریزماتیک برای یک حرکت بزرگ سیاسی و اجتماعی که بیشک هزینه دارد نیاز دارند، این عنوان شاهزاده، بخشی از این نیاز را جبران میکند و بخش دیگر هم به خود شاهزاده مربوط است که در میدان عمل اصالت کاریزماتیک موروثی خود را به مردم نشان دهند. (این توضیح را بدهم که در بحث کاریزما، نطرم را از ماکس وبر، گرفته ام.)  

بازدرج این یادداشت را از اینروی لازم دانستم که در مصاحبه و میزگردهای تلویزیونی روزهای اخیر به مناسبت معرفی طرح ققنوس، و مطرح شدن نقش شاهزاده در سپهر مبارزه ملی، برخی اصرار داشتند که ایشان را یا آقای رضا پهلوی خطاب کنند یا حتی آقای پهلوی رگه ای از تحقیر دارد.

البته مخاطب این یادداشت، آنهایی که از روی غیظ سیاسی و ایدئولوژیک و با هدف کوچک کردن وی او را هرچه میخواهند نام میبرند نیستند بلکه آنهایی می باشند که اگر مشروطه خواه هم نیستند ولی نگاه منفی به نقش سیاسی وی ندارند و آنها که حداقل به او و پایگاه مردمی اش به عنوان پاره ای مهم در فابریک سیاسی آینده جامعه مینگرند.  

این بحث را بعداً ادامه خواهم داد و برای نشان دادن صحت  نقطه نظر موضوع این یادداشت، دلایل نظری خود را ارائه خواهم داد.

ح تبریزیان

در بحث از تحولات بزرگ سیاسی/اجتماعی، برای هر تغییر و تحولی در ایده آل ترین حالت، سه عامل لازم است. فقدان، کاستی و ضعف هر یک از این ۳ عامل را باید عامل یا عوامل دیگر جبران کنند.

۱ـ  یک رهبری سیاسی کاریزماتیک که بتواند مردم را برای کاری ستُرگ یعنی انجام تغییرات بنیادین سیاسی آماده کند

۲ـ یک سازمان سیاسی منسجم: حزب یا جبهه سیاسی یا .. .

۳ـ آگاهی عمومی در توده مردمی که تغییر بخاطر و به نفع آنهاست و بنا بر این، خواهان تغییر میباشند

حال، هرچه قدرت و جاذبه کاریزماتیک رهبر جنبش سیاسی/اجتماعی بیشتر؛ هزینه تغییر و تحول کمتر. هرچه سازمان سیاسی منسجم تر، آبدیده تر و اعضاء و هواداران آن باورمند تر به رهبری جنبش و برنامه های او، باز هم تغییر و تحول آسانتر و کم هزینه تر خواهد بود.

هرچه آگاهی عمومی توده مردم بیشتر و اراده آنها برای تغییر اوضاع، آهنین تر باشد هزینه تغییر و تحول کمتر.

به جرأت میتوان گفت که در میهن ما هر ۳ عامل پیش گفته فوق در عالیترین سطح کیفی خود بالقوه وجود دارند و در صورتی که این عوامل بالقّوه موجود، واقعیت میدانی بیابند، امر تغییر و تحول وضع موجود میتواند نه تنها با کم هزینه ترین شکل ممکن تحقق یافته و این رژیم را برافکند بلکه قادر است ویرانیهای ناشی از ۴۰ سال حکومت کاسبکاران دینی را بر میهن ما به سرعت جبران کند

درباره سوریه ای شدن مملکت در صورت سقوط رژیم زیاد گفته میشود ولی گویندگان یا نمی دانند یا ماموریت دارند نگویند که سطح شعور و فرهنگ سیاسی در مملکت ما ابداً با سوریه، لیبی یا عراق قابل مقایسه نیست. فقط نگاهی به شکل و شمایل ظاهری اجتماعات آن ممالک میتواند تفاوت  ما با آنها را نشان دهد. از برتری سطح تحصیلاتی جامعه خودمان میگذرم.

جامعه امروز ایران به لحاظ فرهنگی، حتی پس از بازگشت به عقب آن توسط رژیم  مرتجع اسلامی طی ۴۰ سال حکومت، از ترکیه ای که قبل از رژیم اسلامی اردوغان، ۷۰ سال حکومت لائیک آتاتورکی را از سر گذرانده بود بسی جلو تر است.

جامعه ایران آگاه است ولی متفرق می باشد. حزب و سازمان سیاسی منسجم و دارای طرح و برنامه قابل تحقق وجود ندارد ولی جامعه با فرهنگ و تحصیلکرده ایران در صورت آسیب شناسی سیاسی  خود و یافتن رهبری قابل اطمینان با سرعت بالنسبه زیادی می تواند این نقیصه را برطرف کند زیرا وقتی از تعدد مدعیان رهبری جنبش در اثر رقابت کاسته شود جامعه وارد سازمان یابی خود خواهد گردید و همه مجبورند بپذیرند که زیر چتر چنین رهبر مورد اجماعی، خود را سازماندهی کنند و گفتمان رهیافتی خود را در کاریزمای آن رهبری مُتَجَّسم می بینند. از همه مهمتر اینکه جامعه ما، ۴۰ سال این رژیم سرکوبگر و واپس گرای کنونی را تجربه کرده است و در این مدت، مردم شاهد همه گونه نمایشات سیاسی مدعیان سیاسی مختلف در تئاتر بسیار تراژیک سیاسی میهنمان بوده اند.

مردم ایران از کوره سخت ترین آزمونهای سیاسی آکادمیک تاریخ طی این ۴۰ سال گذشته اند و نه تنها با قوه عقلی خویش بلکه با احساس خود میتوانند میزان الحراره وضعیت سیاسی یا ادعاهای سیاسی بازیگران صحنه باشند.

چنین ملت آبدیده ایی در صورت دیدن یک افق روشن سیاسی خیلی سریع می تواند حول محور محور یک جریان که آن را درست تشخیص می دهد، متحد و منسجم شود و اگر این امر تا کنون انجام نیافته است نه از ضعف قدرت تشخیص و بصیرت سیاسی مردم، بلکه غباری است که توسط، رژیم، منتقدان و مدعیان  باسمه ای یا ساختگی آن، عرصه سیاسی را پوشانده بوده است. ولی این غبار دیگر در حال فرو نشستن است.

امروز مردم به این نتیجه قطعی رسیده اند که ورشکست شدگان سیاسی قبل از انقلاب به کنار، بازیگران عمده سیاسی این ۴ دهه؛ چه اصولگرا و چه اصلاح طلب و چه خط امامی هم به آخر خط بازیگری خود رسیده اند و دیگر نمی توانند با گرد و خاک برپا کردن، میدان دید سیاسی جامعه را تیره و مردم را سرگرم بازیهای سیاسی پرهزینه و بی سرانجام کنند.

تا آنجا که به ضرورت یک رهبری سیاسی با وجاهت کاریزماتیک سیاسی مربوط است، شاهزاده رضا پهلوی توانسته است، پس ۴۰ سال سیاه نماییهای چپ و راست سیاسی/مذهبی و ایدئولوژیک علیه خاندان پهلوی، همچون ققنوس از خاکستر این دودمان برخیزد، نماد همه خدمات بزرگ پدر و پدر بزرگ خویش باشد بدون اینکه اشتباهات آنها را پرده پوشی کند. او توانسته است در مبارزه با بدترین سیاه نمایی ها، بر تاریخ نویسی سیاسی و ایدئولوژیک غلبه کند و انگ  تحقیرآمیز «نیم پهلوی» که پهلوی ستیزان بر او نهاده بودند را با مبارزه آرام، متین و آگاه گرانه خویش به مدعیان خود برگرداند.

همین چند سال پیش بود که، خانم مسیح علینژاد در مصاحبه ایی با وی، با نیشخند گفت  اول بگویید شما را چی صدا کنم؟ آقای پهلوی! آقا رضا! پهلوی، یا شاهزاده رضا پهلوی؟ این نحوه خطاب آن خانم، بازتاب آن نگرشی بود که بخش عمده سیاسیون که هنوز در خواب بودند نسبت به شاهزاده رضا پهلوی داشتند.

اگر من جای شاهزاده رضا پهلوی بودم به این خانم میگفتم، همان جور مرا صدا کنید که وقتی با یک آخوند مثل علم الهدا یا..، روبرو می شوید! اگر او را میتوانید علم الهدا، جنتی یا خاتمی بدون ذکر عنوان آیت الله، یا حجة الاسلامی آنها، خطابشان کنید مرا هم رضا یا رضا پهلوی صدا کنید!

امروز شاهزاده رضا پهلوی چون سیمرغی از  آتش و خاکستر انقلاب نکبت باراسلامی و خاکستر دودمان خود برخاسته است تا ملت بزرگ ایران را در پیکار خویش علیه اهریمن حاکم،  رهبری کند.

با این مقدمه، خواننده را به دو مصاحبه وی در زیر جلب میکنم.  

 

مصاحبه شاهزاده رضا پهلوی ۱

مصاحبه شاهزاده رضا پهلوی ۲    

  

*******************

توجه!

 

در کانال تلگرامی سیمرغ به ما بپیوندید و همراه ما تلاش کنید تا بانگ اطلاع رسانی ما دامنه وسیع تری بیابد. تا صدا و پیام ما به تعداد هر چه بیشتری از هم میهنانمان برسد.

هدفی جز اطلاع رسانی به قصد افشای رژیم و طرفند ها و بدکرداری های آن نداریم!

پاینده ایران

CimorghIran@

تماس با کانال

cimorghiran@gmail.com

 

منحرف کردن مبارزات، آخرین حربه‌ی جمهوری اسلامی

Share Button

چکیده …«عناصر وابسته به جمهوری اسلامی با اصلی کردن موضوع فرعی حجاب سعی در به حاشیه بردن موضوع براندازی داشته‌اند، در حالی که هر فرد آینده‌نگری می‌داند با آزاد شدن حجاب، رژیم عوض نخواهد شد ولی با تغییر حکومت و برقراری ایرانی آزاد، حجاب اختیاری متحقق خواهد شد و همچنین باید در نظر داشت، اگر این جنبش‌های پراکنده و ناپیوسته جواب می‌داد که جمهوری اسلامی ۴۰ سال عمر نمی‌کرد.»

پنج شنبه ۲۱ تیر ۱۳۹۷ برابر با ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۸

دلارام یگانه – جمهوری اسلامی در طول ۴۰ سال گذشته، تلاش بی‌وقفه امکانات خود را صرف ناکام گذاشتنِ نتیجه مبارزات و یا ایجاد انحراف در مسیر اعتراضات کرده است.

رژیم برای این منظور، از سیاست اصلی فرعی کردن امور و سرگرم شدن به مسائلی که از اولویت برخوردار نیستند، بهره برده است.

به عنوان نمونه، در جریان اتفاقات پس از انتخابات ۸۸، با استفاده از «اراذل و اوباش»، اقدام به آتش زدن بیرق و نمادهای عزاداری در روز عاشورا کرده و با نسبت دادن این حرکت به جریان مخالف، و سوار شدن روی موج احساسات مذهبی، به سرکوب وحشیانه خود علیه اعتراضات ادامه داد.

در اعتراضات گسترده و سراسری دی ماه ۹۶ نیز، در حالی که اعتراضات به نقطه جوش خود رسیده بود، و مردم جسارت اعتراض و مخالفت با سران رژیم را بار دیگر در کف خیابان فریاد می زدند، عناصر وابسته به حکومت، با اقدامات خشن و هنجارشکنانه خود همچون آتش زدن اماکن مذهبی، چهره ناپسندی از اعتراضات را پیش روی افکار عمومی به تصویر کشیدند و بدین ترتیب، گسستی در میان لایه‌های فعال معترضین ایجاد نمودند.

در مقطع فعلی نیز که بحران آب به مهمترین مسئله کشور بدل شده و مردمی که آه در بساط ندارند، به خیابان‌ها ریخته و با شعارهایی حساسیت‌برانگیز، به جنگ حکومت رفته‌اند، تلویزیون رژیم دست به اقدام عجیب و سوال‌برانگیز می‌زند؛ انتشار غیرقانونی فیلم اعترافات اجباری یک دختر ۱۷ ساله که به جرم رقصیدن دستگیر شده است. فیلمی که مربوط به یک ماه پیش بوده و فرد بازداشتی، پس از یک روز، از بازداشت غیرقانونی آزاد شده است.

این فیلم به سرعت مورد توجه تمامی رسانه‌ها قرار می‌گیرد و با انتشار گسترده آن در شبکه‌های مجازی و صفحات سلبریتی‌ها، موضوع نارضایتی‌های معیشتی مردم را به حاشیه برده و بار دیگر جریان اعتراضات را به تعویق می‌اندازد.

افراد نفوذی حکومت در راستای منحرف کردن مسیر مبارزات، این بار به بازنشر رسانه‌ای کلیپ رقص در حریم مسجد، در شب عزاداری شیعیان، با توهین به مقدسات و دامن زدن به نفرت دینی، این موضوع را به خبر اصلی و جنجالی روز بدل می‌سازند.

اقدامی که به نظر می‌رسد آخرین حربه حکومت است؛ در برابر هم قراردادن قشر مذهبیِ هرچند مخالفِ نظام با سایر اقشار برانداز. به وضوح روشن است که برنده این جدال حکومت خواهد بود چرا که قشر مذهبی مخالف خود را علیه براندازان متحد خواهدکرد.

باید در نظر داشت که جریان رقصیدن جلوی مسجد درست مانند جریان آتش‌زدن مساجد توسط ری‌استارتی‌ها یک هدف را دنبال می‌کند؛ ترساندن مردمان فرودست و مذهبی از فردای براندازی؛ یک سناریو و دو مجری وابسته به جمهوری اسلامی.

آمدنیوز نیز در پستی، سناریوی رقص مقابل مسجد را اساسا «ساختگی» و برای انحراف افکار عمومی از مطالبات مردم توصیف می‌کند.

مهدی میرقادری، یکی از فعالین سیاسی نیز با انتشار ویدیویی به پشت پرده این جریان نفوذی می‌پردازد و در صفحه توییتر خود به این نکته اشاره کرده و می‌نویسد: «از نظر استراتژی مبارزه رفتن و رقصیدن در مقابل مسجد امام صادق در شب شهادتش چیزی نیست بجز منصرف کردن قشر مذهبی جنوب شهر و بازار و شهرستان‌ها که این روزها در خیابان شعار #رضاشاه_روحت_شاد سر می‌دهند. تحریک #مسیح_علینژاد برای جداسازی جامعه مذهبی از حرکت یکپارچه مقابل حکومت آخوندی».

یکی از کاربران توییتر نیز، این اقدامات را «مصداق کامل تحریک گسل‌های اجتماعی و مذهبی و آماده‌سازی یک جامعه برای درگیری‌های گسترده بین‌مردمی» عنوان می‌کند.

عناصر وابسته به جمهوری اسلامی با اصلی کردن موضوع فرعی حجاب سعی در به حاشیه بردن موضوع براندازی داشته‌اند، در حالی که هر فرد آینده‌نگری می‌داند با آزاد شدن حجاب، رژیم عوض نخواهد شد ولی با تغییر حکومت و برقراری ایرانی آزاد، حجاب اختیاری متحقق خواهد شد و همچنین باید در نظر داشت، اگر این جنبش‌های پراکنده و ناپیوسته جواب می‌داد که جمهوری اسلامی ۴۰ سال عمر نمی‌کرد.

اپوزیسیون باید به شکل متحد و یکدست، تمام این تحرکات که طالب چیزی غیر از براندازی هستند را بایکوت نماید.