Category: سیاسی – تحلیلی

پاسخ کوتاهی به یک اِ میل عمومی ..

Share Button

پاسخ کوتاهی به یک اِ میل عمومی از طرف « انجمن ایرانیان امریکا» به مدیریت آقای هوشنگ امیر احمدی!
متن انگلیسی پیام انجمن فوق ذیلاً ضمیمه است.
ح ت
…….

آقای دکتر هوشنگ امیر احمدی!
سالهاست که شما بی نتیجه واسطه ی باند الترا لومپن/فاشیستی احمدی نژاد و سر شارلاتان سیاسی «ابراهیم مشاعی» و شرکای نظامی امنیتی آنها با امریکا هستید یا بعبارت ساده تر لابی آنها در آنجا هستنید.
برخلاف آنچه ادعا میکنید بودجه شما نه طرف خودِ انجمن واسطه گرایانه اتان بلکه از طرف باند لومپن/ فاشیستی احمدی نژاد و شرکاء تأمین میشود. در اینکه امریکا و ایران باید روزی در پشت یک میز نشسته و هم درجهت منافع مشترک و دوطرفه و هم اوضاع منطقه درجهت صلح و پیشرفت مذاکره کنند تردیدی نیست زیرا اگر جاه طلبی های بیمارگونه رژیم حاکم بر میهنمان را کنار بگذاریم هیچ مسئله ایی، واجد اهمیت استراتژیک که موجب تنش و دشمنی بین دو کشور شود نه تنها وجود ندارد بلکه بر عکس دلایل فراوانی برای همکاری استراتژیک امریکا و ایران، در جهت منافع ملی دو کشور در همه زمینه ها وجود دارد. ما نه به لحاظ اقتصادی رقیب امریکا هستیم و نه به لحاظ سیاسی و نظامی میتوانیم و یا باید باشیم زیرا تضاد منافع جدی بین ما و امریکا وجود ندارد. اگر ما مدعی استقرار و پیروزی اسلام مورد قراعت باند حاکم برکشورمان در کل منطقه و جهان نباشیم و نخواهیم اراده سیاسی خود را بزور شانتاژ تروریسم هسته ایی به منطقه و دنیا تحمیل کنیم نه دعوایی با امریکا داریم و نه با بقیه جهان مدرن امروز.
حکومت فعلی نماینده مردم ایران نیست که شما واسطه آن با امریکا شوید! احمدی نژاد در فردا امروز که از تخت رئیس جمهوری بیفتد در تمام این مملکت بجز چند صد نفری از زادگاه روستای خودش به او رأی نخواهند داد. اگر بجای او و سیدعلی خامنه ایی هرچاقو کش و یا پا انداز خیابانی ایی دیگری هم بر کوهی از دلار نفتی و هزاران میلیارد دلار سرمایه تحت اداره و کنترول دولت تکیه میزد، هم میتوانست کوس ریاست جمهور گری بزند و هم کوس ِلمَن المُلکیِ رهبریگری. ولی مردم ایران آنان را دیر یا زود از تخت اقتدار به زیر خواهند کشید و جایگاهشان را به آنان نشان خواهند داد این جایگاه یا پیش «نوریگا» رئیس جمهور کوکائین فروش و قاچاقچی پاناما خواهد بود و یا پیش رئیس جمهور های پیشین اوگاندا، کنگو، بروندی و رواندا بجرم جنایت علیه بشریت.
روی این اصل مردم ایران این حکومت را نماینده خود نمی داند تا او از طرف آن در پشت میز مذاکره با امریکا بنشیند و امریکا نیز اینرا میداند.
دولت احمدی نژاد و سید علی خامنه ای، در پس همه جنگولک بازیهای ماجرا جویانه خود، از غرب فقط یک چیز را می خواهند «تضمین بقای خود در رأس قدرت سیاسی در کشور ما. آنروزی ـ و البته روزی که هرگز نخواهد آمد ـ که غرب حاضر به دادن این تضمین شود برای حکومت لومپن/فاشیستی فعلی حاکم بر ما هیچ چیزی نیست که فروختنی نباشد ازجمله اسلام و ایرانی که آنها هرگز خود را با آن نه هم خو دیده اند و نه با آن هم خوان بوده اند.
حبیب تبریزیان
Hello. Salaam.

I am Dr. Hooshang Amirahmadi, a professor at Rutgers University, and Founder and President of the American Iranian Council.

Let me begin by sending my personal and the American Iranian Council’s warmest New Year’s Greetings to all of you. We wish you a New Year filled with peace, joy and prosperity. We also hope that in the New Year, the United States and Iran will begin a serious engagement toward better relations.

The American Iranian Council is a non-profit, non-partisan, and educational organization that serves as a platform and catalyst for constructive dialogue and better understanding among the United States, Iran, and key stakeholders in US-Iran relations.

Founded in 1997 and headquartered in Princeton, New Jersey, AIC is financed entirely by foundations, corporations, and individuals, and it takes no money from governments.

AIC’s mission has become the work of my life, and I want to assure you that our noble cause of bringing Americans and Iranians together again in friendship and cooperation deserves your unconditional support.

Each month, our website receives over 200,000 hits from all over the world and thousands more read our publications including 16 books and the bi-weekly AIC Update.

We need your support to continue these great efforts!

The American Iranian Council is a unique organization:

AIC is not just an organization of Iranian-American, but an organization of all Americans and Iranians regardless of their national origins.
The Council’s Founding Chairman was the late Cyrus Vance, the US Secretary of State in the Carter Administration. AIC’s Board of Directors has included individuals of diverse backgrounds and perspectives from the rank of former statesmen, ambassadors, business executives, distinguished academics, media personalities, and community leaders.
We pioneered the marketplace of ideas on US-Iran relations long before it became fashionable. In addition, AIC was the first organization to introduce the Iranian-American community to US politics.
Our balanced position on US-Iran relations is a product of our belief in the mutually of interests between the two countries and our objective analysis of issues standing between them, as well as our long history of interactions with both governments.
The Council is the only organization of its type that has remained true to its cause: never supported sanctions of any type, never opposed negotiation between Iran and the US, and never tried to condition US-Iran dialogue on any matters peripheral to the core problems of the relations. We are also the only organization solely devoted to US-Iran relations.
The Council’s Board of Directors, including myself, serves entirely on a volunteer basis, and our funds are substantially spent on projects rather than salaries and administration as is the case with most comparable organizations!
The American Iranian Council has an unparalleled track record of success:

When Madeleine Albright, the US Secretary of State in the Clinton Administration, decided to deliver her historic speech on Iran, she chose to do so at an AIC conference. She expressed regret about past US policy mistakes, lifted sanctions on carpets and food items, and offered Iran a global settlement. Years later, Iran’s President Mohammad Khatami would characterize this event as a “missed opportunity.”
When Vice President Joe Biden, then Chairman of the Senate’s Foreign Relations Committee, wished to propose a dialogue between the US Congress and the Iranian Parliament, he chose to do so at an AIC conference.
When Speaker Mehdi Karubi, later a candidate in the 2009 disputed presidential elections, wanted to engage his American Congressional counterparts, he chose an AIC event in Manhattan.
When Iran decided to offer America a helping hand in the fight against Saddam Hussein, it engaged AIC to architect a plan; The plan for this cooperation then developed into the so-called Grand Bargain proposal from Iran, And,
When we proposed to extend the Council’s activities to Iran, the US government granted AIC a rare license through its Office of Foreign Assets Control.
The American Iranian Council continues to be a relevant and effective force in US-Iran relations:

During the last three years, I have been involved in a Track II shuttle diplomacy between Washington, Tehran, and beyond.
A major outcome of this project was the Council’s Whitepaper that was issued in 2009 and circulated to both governments and the general public. We beehive the AIC Whitepaper is the most realistic policy document ever issued on US-Iran dispute.
The spirit of this paper was reflected in the US-Iran interactions that followed, including letter exchanges between the US President and Iran’s Supreme Leader, as well as President Obama’s Iranian New Year Greetings. You can download this whitepaper from AIC’s website at www.american-iranian.org. And,
When AIC brought the civilian airline tragedies in Iran to the attention of President Obama, the US government responded positively, agreeing to entertain a proposal from Iran to purchase spare parts from the United States. AND
Most recently, we helped in the release of Sarah Shourd, the American hiker arrested in Iran. We are hoping that her colleagues, Shane Bauer and Joshua Fattal will also be soon released. We urge the Iranian Government to make another humanitarian gesture to the families during this season of change and hope.
It has been AIC’s philosophy that the best road to a democratically developed Iran is through the normalization of relations and cooperation with the United States. Such an Iran will also best serve American interests and those of its allies, including Israel. No country has ever become democratic in the absence of diplomatic ties to the United States. And,

Although the Council has not traditionally interjected itself in Iranian domestic politics, we nevertheless condemned the acts of violence that followed the disputed Presidential elections, and suggested a coalition government as a potential solution. We of course support the human rights of the Iranian people.

In the coming year, AIC will continue to focus on activities designed to improve understanding and dialogue between the two nations.

To this end, the Council will establish a US-Iran Engagement Forum designed:

To raise understanding of Iran through substantive studies in selected areas;
To hold a series of roundtables on US-Iran relations; and
To refine and promote AIC’s Whitepaper.
In 2011, AIC will also fully restructure itself, expand its constituency, and create of an online community dedicated to US-Iran affairs.

Moving forward, we at AIC believe that the prevailing “neither war nor peace” status quo does not serve American or Iranian interests, and is not sustainable. An escalation of the conflict would cause both sides to lose even more. We believe that the right solution involves a negotiated settlement with courageous compromise.

We support proposals from American lawmakers including Senator John Kerry, Chairman of the Senate’s Foreign Relations Committee, to travel to Iran and engage their counterparts in the Iranian parliament. We hope that Iran will welcome such constructive gestures.

We support the continued negotiation between the 5+1 group and Iran in an effort to reach a mutually win-win resolution of the dispute over Iran’s nuclear programs.

We believe that future negotiations should be increasingly based on a more comprehensive agenda and that the parties must be prepared for courageous compromises.

We also support the enriched-uranium-swap agreement between Iran, Turkey and Brazil as a step toward such comprehensive negotiations and final settlements of all issues.

So, let me make a personal plea to you: please help us achieve this peaceful outcome by making a tax-deductible contribution to our organization.

Visit AIC’s website at www.american-iranian.org, where you will find instructions on how to send a contribution by mail or DONATE online using a major credit card.

We also accept in-kind donations such as negotiable securities, frequent flyer miles, and auctionable arts and crafts to name a few.

All contributions are appreciated, no matter how small. And please remember they are tax-deductible.

In conclusion, let me thank you and say Moteshakeram for your support and kind attention to this message.

Please share this video with your friends and colleagues, and consider getting involved in our noble peace-making cause.

If you have questions about our organization, please feel free to contact me via email at hooshang@american-iraniran.org.

God bless you; Khoda Hafez. Thank yo

لومپنکراسی

Share Button

کالبد شکافی انقلاب و حکومت ولایی

قریب دوسال پیش در ۴ نوشتار تحت عنوان« لومپنکراسی» به شجره نگاری تحلیلی حکومت فعلی دست زدم. بعد از آن کم نبودند بزرگانی درجبهه اصلاحات و یا حاشیه آن که به تکرار، این رژیم را رژیم اوباش نامیدند. در این هویت شناسی رژیم هیچ اغراقی به قصد توهین به رژیم و یا تقلیل دادن آن نبود بلکه بیانی از یک واقعیت استثنائی تاریخی بود و هست. این، برای نخستین بار است که اوباش خیابانی؛ پارادوکسالت، بر شانه های نیروهای سیاسی مدعی مدرن بودن جامعه، رژیمی را در گوشه ایی از کره ارض مستقر کرده اند که به یمن دلار نفتی و افسون دینی توانسته است بخش وسیعی از مردم را تحمیق و افسون کند و یا اینکه با دلار های نفتی و اموال مصادره ایی خرید به نقطه اتکای سیاسی و بازوی نظامی خود تبدیل کند.
لومپنکراسی حاکم را میتوان در بعد سیاسی، تاریخی، اخلاقی، اقتصادی و … به تحلیل تفصیلی کشید و با جرعت میتوان گفت؛ خود ویژیگی تاریخی و سیاسی چنین رژیم نادری، که ازدرون یک رویداد نادر تاریخی برخاست، مستلزم یک بررسی مفصل جامعه شناسی تاریخی، سیاسی و اجتماعی ویژه است که از توان نگارنده این سطور خارج است. امید که روزی جامعه شناسان ما این امر را بعهده گیرند.
در اینجا من فقط به عنوان گشایش مدخلی در این مبحث روی چند جنبه مهم این پدیده تاریخی سیاسی دورانمان میپردازم.
بخش نخست.
از مدیریت دستجات عزاداری تا سکوی اقتدار سیاسی
در بچگی هرگاه مادربزرگم دستم را گرفته و به تماشای دستجات سینه زن میبرد با آن ذهنیت کودکانه ام از خود میپرسیدم: چرا حاج شیخ… که مجتهد شهر است نمی آید سینه بزند. مگر نه اینکه سینه زنی، زنجیر زنی، قمه زنی و «خّره» به سر گرفتن صواب دارد؟ چرا بابام، که نماز و روزه اش ترک نمیشود و اغلب قرآن در یک دستش و مفاتیح در دست دیگرش است نه تنها سینه نمیزند که هیچ، بلکه مانع مادر و خواهرم هم میشود که بیایند تماشای هیئت سینه زنی و حتی عامرانه آنها را از این کار منع میکند ولی برای مادر بزرگ و خدمتکار پیرمان ایراد و مانعی در کار نبود. فکرمیکنم این سئوال معما گونه ای که ذهن کودکانه آنروز مرا بخود مشغول میکرد، اگر ذره ای در آن کوران انقلاب در خاطرم تداعی میشد، رسیدن به بسیاری از نتایجی را که امروزه بدانها رسیده ام برایم آسان می ساخت.
عزاداریهای عاشورایی همواره فرصتی بود برای حاشینه نشینان جامعه شهری و من هرگز ندیدم حتی در آن روستا هایی که رفت آمد داشتم توده عادی روستائی وقت زیادی برای این گونه مناسک و مراسم بگذارند با اینکه تقریباً همه روستائیان اعتقادات دینی و مذهبی شدید داشتند.
گردن کلفت و چاقو کش معروف شهرمان، مثل اغلب شهرهای دیگر در روزهای عاشورا برو برویی می یافت. او بزرگترین و سنگین ترین علامت را حمل میکرد و برو بازوی خالکوبی و ماهیچه ایی خود را به نمایش میگذاشت. کمتر کسی به فلسفه ی نماد و معنای اعتقادی و دینی این علم و کُتلها فکر میکرد بلکه این، وزن یا زرق و برقِ آن نمادهای نمایشی بودند که چشمها را بخود خیره میکرد مثل یک کارنوال در شهر های اروپایی. در آن کارنوالها دلقکاها، شعبده بازها، رقاصان، آوازه خوانان مردم را، با شادی آفرینی خود سرگرم میکردند و دراین کارنوالِ عزا وعاشورایی ما، مداحان، تعزیه گردانان، دستجات سینه زنی و قلدرهای شهر با نمایش موجه و تکراری مذهبی خود فرصتی برای خارج شدن زنان از خانه و نظر بازی دختران فراهم کرده وآنها را از زندگی شبستانی اشان به خیابانها میکشاندند. اینقدر که برای تماشاچیان دستجات سینه زنی شهرما هیکل گنده و بازوهای ورزیده و توان زیاد صادق قصاب، در حمل آن علامت سنگین در طول عزادار مطرح بود خودِ فلسفه ی عاشورا مطرح نبود.
زورخانه چیها، قصاب ها، سلاخها، جیگرکی ها، خانه دارها، دلالان خیابانی مسافرکشها و یا اتوبوسهای بین شهری، قهوه خانه دارها ولگرد های معمولی، گاراژ دارها، معرکه گیران خیابانی و ..، عمده ی نیرویی این کارنوال عاشورایی و دستجات هیئت های سینه زنی و زنجیر زنی را تشکیل میدادند که در عقبه آنها، بخشی از لایه های بسیار حاشیه ایی جامعه شهری و صاحبان مشاغل نازل هم مثل کارگران بازار، مراکز تره بار، کاروانسراها، باربران گاراژها، شاگردان رستورانها و.. نیز بعنوان پیاده نظام هیئت های عزاداری شرکت میکردند. تکایا و حسینیه ها، ستاد عملیاتی این هیت های عزاداری بودند که ارتباط چندان مستقیمی هم با مساجد و مراکز رسمی دینی نداشتند. این تکایا از طریق صداقات و اعانات و نذوراتی اداره میشدند که مشمول وجوهات شرعی مثل خمس، زکات، سهم امام و.. نمیشدند. این تکایا به نوبه خود درزیر نظر متولیگری روضه خوانان و مداحانی بودند که بیش ازآنکه اعتبار خود ر ا مدیون دینیت خود باشند مدیون صوت و صدای آهنگین مداحی خود بودند. در حقیقت این مداحان به نوعی حلقه ارتباط آن ارتش عاشورائی با نهاد رسمی دین مسجد و روحانیت بود. خود روحانیت کمترین نقشی در سازمانگری این هئیت ها نداشت بلکه غیر مستقیم و اتوماتیکمان از طریق آن روضه خوانان، مداحان و تکایا: فضا، حُرمت و اعتبار قداست گونه و نمادین عاشورا و اعتقاد عاشورایی را بر توده فرودست جامعه حفظ میکرد.
مساجد هم برای خود برنامه خاص و مخاطبین خاص خود را داشتند. توده عادی بازاریان و بخش قلیلی از کارمندان دولتی و مؤسسات خصوصی، بخشی از کارگران (عمدتاً غیر صنعتی)، نیز در این روزها به مساجد روی می آوردند.
پس از اصلاحات شاه، قدرت یابی چپ جدید، تأثیرات فرامرزی جنبش های باصطلاح ضد امپریالیستی، رشد ناسیونالیسم عربی و ناصری و جنبش فکری پان اسلامیستی، «روشنفکری دینی» نیز پیدا شد که شریعتی، مطهری و طالقانی و… از گفتمان سازان آن در میهن ما بودند. این روشنفکر دینی که با حلقه های ارتباطی مرعی و نامرعی، خواسته و یا نا خواسته به روحانیت مرتبط میشد نیز بخش دیگری از جامعه مذهبی را در میهن ما با مخاطبین ویژه خود نمایندگی میکرد. بخشی از دانشجویان و اقشار تحصیل کرده شهری داری این گرایش بودند. مجموعه این نیروها به علاوه چپ قدیم و جدید جبهه ی گفتمان ضد پهلوی و ضد امپریالیستی را تشکیل میدادند.
مخرج مشترک این جریانهای متفاوت؛ با قراعت ویژه اشان ازاعتقادات عاشورایی ـ در فرایند سیاسی شدنشان و سیاسی شدن جامعه ـ ضدیت با رژیم پهلوی، اصلاحات فرمایشی شاهانه و ملوکانه( آنچنان که حزب توده فورموله میکرد)، ضدیت با رواج فرهنگ لیبرال غربی و مماشات رژیم شاه با اسرائیل بود. برخی از این نیروها از موضع سنتی کامل در این منظومه قرار میگرفتند و برخی از موضع یک گفتمان آرایش شده مدرن نما. از درون این گفتمان عاشورائی؛ موتلفه و فدائیان اسلام بعنوان برآیند نیروهای رده نخست، و به ترتیب؛ نهضت آزادی، مجاهدین خلق و گروههای گوناگون اسلامی دیگر بعنوان نمایندگان سیاسی توده های مذهبی طبقه متوسط در صحنه سیاسی نمودار شدند.
ازآنجا که جریانات سنتی مذهبی/سیاسی( موتلفه، فدائیان اسلام به اضافه حجتیه ) اعتباری بین لایه ها و اقشارمتوسط و تحصیلکرده ی مذهبی جامعه شهری نداشتند ـ چون در این عرصه ابتکار با دیگران بود ـ لذا طبیعی بود که این جریانها در فرایند انقلاب و پس از استقرار جمهوری اسلامی بیش از پیش به آن نیروی مذهبی پیش گفته، یعنی حاشیه نشینان شهری که نگاهشان به دین و مذهب بیش از آنکه دینمدارنه باشد، بی پناهی، بدبختی، خرافه پرستی، بی هویتی اجتماعی اشان بود، اتکاء کنند و پس از آنها هم، به توده روستائی بعنوان مخاطب و پایگاه قابل اتکای اجتماعی خود، اتکائی که زمینه تاریخی هم داشت.
بازوی نظامی، امنیتی، انتظامی حکومت اسلامی که امروز دیگر فقط بازوی نیست بلکه تمامی قامت جمهوری اسلامی را تشکیل میدهد نه توسط آن روشنفکران و مشغول شدگان در نهاد های سیاسی، فرهنگی، اداری و.. ، بلکه توسط همین هیئت های سینه زنی، تودهِ ولگرد شهری که روزهای نخست انقلاب به کمیته ها پیوستند، ساخته، پرداخته و پیکر سازی شد.
روشنفکران دینی جذب شده در دستگاه های دیوانی و آن روحانیتی که سکوی بسیج گر و پر مخاطبِ خطابه های نماز جمعه را ترک کرده و به کار صرفاً سیاسی، حقوقی دیوانی و.. پرداخته بودند یکی پس از دیگری اگرحذف یا خانه نشین نشده و یا به زندان کشیده نشدند در بخش های قابل حذف و ضعیف شونده دستگاه دیوانی جذب شدند. و پس از حذف این نیروها از محور اصلی قدرت یعنی ماشین نظامی/ انتظامی، جای خود را در ساختار ماشین سرکوب نظام؛ به نمایندگان معمم یا مکلای اوباش، دستگاه های تعزیه گردانی و زورخانه داران، باجگیران، باج خورها و یا فرصت طلبانی به لحاظ سیاسی و اعتقادی بی هویت دادند.
شکوه و شکایت اینکه این یا آن کس یا جریان، از خط انقلاب خارج شد و یا اینکه امام، این، یا آنرا گفت و آن نشد و این شد، پاسخگوی منطق دینامیک و عینی فرایندِ انقلابی که: آن شد که باید میشد نیست. اگر بجای تخم مرغ در زیر مرغ کُرچی تخمِ کرکس را بگذاریم حرارت بدن مرغ، ساخت ارثی، و دی. اِن. آی آن تخم کرکس را تغیر نمیدهد و ما، در موعد مقرر جوجه کرکس خواهیم داشت و نه جوجه مرغ و یا خروس. از فردای انقلاب، رهبر انقلاب یا مردم را به مرخصی سیاسی فرستاد و یا در خدمت سیاست خود گرفت و آنکس که نخواست آنجور و به آن طریق سیاسی باشد که امام و رهبر میخواستند یا خانه نشین گردیدند و یا از جرثقیل های انقلاب آویزان شده و یا به جوخه های اعدام سپرده یا در اوین گرفتارشدند.
اقشار پارازیت و حاشیه نشینان بی طبقه و بی هویت شهری قانون ستیزان و قانون گریزیان عصر شاه هرگز چنین آزادی ای را که به برکت جمهوری اسلامی نصیبشان شد در خواب هم نمیدیدند و تاریخ هم مشابه آنرا بیاد نداشت و ندارد. آنهایی هم که با رشته های جان خود و با هزینه کردن جوانیشان طناب انقلاب را بافته بودند تصور نمی کردند که این طناب گردن خود آنها را بیش از هر کس دیگری نوازش خواهد داد. برای دستجات سازمان یافته در کمیته های انقلاب، هیچ حریمی امنیت قضایی و حقوقی نداشت و حکم و اراده کمیته چی ها خود، قانون و فرمان انقلاب بود. قشری که کمیته را پر کردند دقیقاً آن لایه معلق اجتماعی بودند که قانون گریزی و ضدیت با هرنظم قانون گرایانه اجتماعی از خصیصه های عمده آن بود. لومپن پرولتار و سایر عناصر معلق و بی هویت اجتماعی، از آنرو با رژیم شاه مخالف نبودند که آن رژیم سکولار و یا دین ستیز یا وابسته به غرب بود. این اقشار به لحاظ سرشت قانون گریزانه خود با آن رژیم در تضاد بودند. دزدان، قاچاق فروشان و بازرگانانِ مرگ، گدایان، رمالها و معرکه گیران، قوادان و فواحش بعلت زندگی خارج از قانون خود با آن رژیم در تضاد بودند لذا پیوستنشان به صفوف انقلاب و چپیدنشان در کمیته ها تعجبی نداشت. آنهایی که در رژیم شاه خوابِ پاسبان یا ژاندرم شدن را هم نمیدیدند یکشبه با دیپلمی که عبارت از یک ریش توپی و عربده کشیهای ولایت پرستانه بود به کلانتر محلات و سپس به افسر و سردار سپاه تبدیل شدند تا بعدها به یمن همین تظاهر به دین و انقلابیگری و یا دین افزاری به درجات سرتیپی و سرلشگری ارتقا یابند.
این؛ آن نیروهای بیکار، ولگرد و بی طبقه بودند که کلیدی ترین اهرم های قدرت، یعنی تشکیلات نظامی و امنیتی را در دست گرفتند تا امروز بجای مدیریت دستجات سینه زنی و تعزیه گردانی و معرکه گیری خیابانی، مدیریت سیاسی مملکت را بعهده بگیرند. فلان کارمندِ دیپله، لیسانسه و یا شغل دار و یا کارگر فنی و یا کشاروز معمولی، با هردرجه مفروضی از اعتقادات مذهبی، انگیزه و نفعی در پیوستن به کمیته های محلی و سپاه نداشتند و بسیاری از توده ی عادی مذهبیون معمولی حتی تصوری هم از اوباش منشی و سرشت تبه کارانه این دستجات نداشتند زیرا هرگز در معرض تعرض آنان قرار نگرفته بودند و نمیگرفتند چون شیوه نسبتاً سنتی زندگی آنان، سپر دفاعی و ایمنی آنان در برابرار تعرض سیاسی و فرهنگی حکومت بود. اندک تعدادی تحصیلکرده هم که، یا به انگیزه جاه طلبی و یا به انگیزه دینی، موقتاً به این تشکیلات حکومتی جذب شده بودند خیلی زود راه دستگاه های دیوانی را پیش گرفتند. آن روحانیونی هم که توشه ایی از دانش دینی داشتند اگر مورد بی مهری امام و یا رهبر قرار نگرفتند، خیلی زود به دستگاه دیوانی کشیده شدند و دیگر سرکمیته چی گری را دون جایگاه جدید خود دانسته و یا کلاً روحیات انظباتی نظامیگرانه نداشتند.
نتیجه این فرایند، امکان سازمانیابی لومپن پرولتاریا و سایر گروههای معلق اجتماعی، در جریان انقلاب، در دستگاها و ارگانهای نظامی و انتظامی رژیم بود. فرارویی امروزه این نیروها به نیروهای حاکم در میهن ما نه ناشی از غفلت این و یا آنکس یا نیرو، بلکه یک رخداد منطقی و قانونمند در ادامه و مسیر انقلاب بود. همه آن نیروهایی که مدیریت و مهندسی انقلاب را بعهده داشته یا عمله بنّای آن بودند چه بخواهند و چه نخواهند با آنان که امروز بر اریکه قدرت تکیه زده اند به یک خانواده تاریخی قرار داشته و در یک چیز مشترکند : در گفتمان انقلاب، در فرو پاشاندن آنچه که بود. لذا رویگردانی از لومپنیسم حکومتی بدون نقد بنیادی آن انقلاب و گفتمان سازان آن، بدون به پرسش گذاردن وظایف، مأموریت، حقانیت تاریخی و عقلی آن بدون به پرسش گذاردن معماران و مهندسین اصلی آن، راهی بسوی آینده باز نخواهد شد و نوری روشنگرانه بر فضای تاریک پس ازانقلاب جامعه ما نخواهد افکند.
بدیهی است که نقد آن انقلاب و رهبریت سیاسی و گفتمان حاکم بر آن برای آن سیاست ورزانی که امروز در داخل کشور و در صف نخست درگیر پیکارند آسان نیست. نه صرفاً به خاطر ترس امنیتی و کیفری بلکه در درجه اول بنا بر موازنه نیرو به لحاظ تاکتیکی و استراتژیک. ولی پرهیز از این «نقد ضرور» از طرفِ آنهایی که خود از خانواده و خدمه انقلاب بوده اند و تکفیر شدگان بعدی انقلاب قابل پذیرش نیست. در این رابطه، شناسنامه نویسی برای این حکومت به لحاظ تعین جایگاه تاریخی، سیاسی، فرهنگی و اخلاقی آن برا ی مردم و افکار عمومی، چه در داخل و خارج، نقش کمی ندارد. کافی نیست که زیر لبی و با نجوا گفته شود که این رژیم رژیم اوباشان است. بلکه لازمست مهر« لومپنکراسی» را بر سرفصل شناسنامه این رژیم چنان بچسابانیم که زدودنی نباشد.
حبیب تبریزیان
دوم دیماه ۱۳۸۹
www.iranesabz.se

نوشتاری از صادق هدایت

Share Button


ما که عادت نداشتیم دخترانمان را زنده به گور کنیم ، ما برای خودمان تمدن وثروت و آزادی و آبادی داشتیم و فقر را فخر نمیدانستیم همه اینها را از ما گرفتند وبجاش فقر و پشیمانی و مرده پرستی و گریه و گدائی و تأسف واطاعت از خدای غدار و قهار و آداب کونشوئی و خلأ رفتن برایمان آوردند ، همه چیزشان آمیخته با کثافت و پستی و سود پرستی و بی ذوقی و مرگ و بدبختی است.

چرا ریختشان غمناک و موذی است و شعرشان چوس ناله است چونکه با ندبه و زوزه و پرستش اموات همه اش سرو کار دارند.

برای عرب سوسمار خوری که چندین صد سال پیش به طمع خلافت ترکیده، زنده ها باید به سرشان لجن بمالند و مرگ و زاری کنند.

… ، در مسجد مسلمانان اولین برخورد با بوی گند خلاست که گویا وسیله تبلیغ برای عبادتشان و جلب کفار است تا به اصول این مذهب خو بگیرند. بعد این حوض کثیفیکه دست و پای چرکین خودشان را در آن می شویند و به آهنگ نعره مؤَذن روی زیلوی خاک آلود خودشان دولا و راست میشوند و برای خدای خونخوارشان ورد و اَفسون میخوانند.

… , عید قربان مسلمانان با کشتار گوسفندان و وحشت و کثافت و شکنجه جانوران برای خدای مهربان و بخشایشگر! است خدای جهودی آنها قهار و جبار و کین توز است و همه اش دستور کشتن و چاپیدن مردمان را میدهد وپیش از روز رستاخیز حضرت صاحب را میفرستد تا حسابی دخل امتش را بیاورد و آنقدر از آنها قتل عام بکند که تا زانوی اسبش در خون موج بزند.

تازه مسلمان مومن کسی است که به امید لذتهای موهوم شهوانی و شکم پرستی آن دنیا با فقر و فلاکت و بدبختی عمر را بسر برد و وسایل عیش و نوش نمایندگان مذهبش را فراهم بیاورد. همه اش زیر سلطه اموات زندگی میکنند و مردمان زنده امروز از قواننین شوم هزار سال پیش تبعیت میکنند کاری که پست ترین جانوران نمیکنند.

عوض اینکه به مسائل فکری و فلسفی وهنری بپردازند ، کارشان این است که از صبح تا شام راجع به شک میان دو و سه استعامنه قلیله و کثیره بحث کنند.

این مذهب برای یک وجب پائین تنه از عقب و جلو ساخته و پرداخته شده. انگار که پیش از ظهور اسلام نه کسی تولید مثل میکرد و نه سر قدم میرفت ، خدا آخرین فرستاده خود را مامور اصلاح این امور کرده!

تمام فلسفه اسلام روی نجاسات بنا شده اگر پائین تنه را از آن حدف کنیم اسلام روی هم میغلتد و دیگر مفهومی ندارد. بعد هم علمای این دین مجبورند از صبح تا شام با زبان ساختگی عربی سرو کله بزنند سجع و قافیه های بی معنی و پر طمطرق برای اغفال مردم بسازند ویا تحویل بدهند.

سرتا سر ممالکی را که فتح کردند، مردمش را به خاک سیاه نشاندند و به نکبت و جهل و تعصب و فقر و جا سوسی و دوروئی و دزدی و چاپلوسی و کون آخوند لیسی مبتلا کردند و سرزمینش را به شکل صحرای برهوت در آوردند.

اما مثل عصای موسی که مبدل به اژدها شد وخود موسی از آن ترسید این اژدهای هفتاد سر هم دارد این دنیا را می بلعد. همین روزی پنج بار دو لا راست شدن جلو قادر متعال که باید بزبان عربی او را هجی کرد، کافی است تا آدم را تو سری خور و ذلیل و پست و بی همه چیز بار بیاورد.

مگر برای ما چه آوردند ؟ معجون دل به هم زنی از آرا و عقاید متضادی که از مذاهب و ادیان و خرافات پیشین ، هول هولکی و هضم نکرده استفراق و بی تناسب بهم در آمیخته شده است، دشمن ذوقیات حقیقی آدمی، و احکام آن مخالف با هر گونه ترقی و تعالی اقوام ملل است و به ضرب ششمشیر به مردم زوزچپان کرده اند. یعنی شمشیر بران و کا سۀ گدائی است، یا خراج و جزیه به بیت المال مسلمین بپردازید یا سرتان را میبریم. هر چه پول و جواهر داشتیم چاپیدند. آثار هنری ما را از میان بردند و هنوز هم دست بردار نیستند؛ هر جا رفتند همین کار را کردند.

روضه خوانی که آیت الله و آنگاه رهبرشد!

Share Button

مراسم مشترک دانش آموختگی و تحلیف دانشجویان دانشگاه‌های افسری ارتش
چهارمین مراسم مشترک دانش آموختگی و تحلیف دانشجویان دانشگاه‌های افسری ارتش با حضور مقام معظم رهبری .
***********

مارکس، در «هیجدهم برومر»، به نقل از یکی از دوشس های آنروز فرانسه که به قدرت رسیدن سردسته ولگرد های پاریس، برادرزاده ناپلئون بناپارت و نشستن او بر جایگاه امپراطوری فرانسه، مهد انقلاب بوژوائی و گهواره تمدن و فرهنگ اروپائی، غمزده اش کرده بود مینویسد: فرانسه حکومت فواحش درباری را تا کنون تجربه کرده بود ولی تجربه به قدرت رسیدن دیوس ها را نه!
مملکت ما ایران، در طول تاریخ چند هزار ساله خود بسیاری شاهان خوب و بد را بخود دیده است از کورش و داریوش گرفته تا آغا محمد خان قاجار و شاه سلطان حسین صفوی را. همه این سلاطین صرفنظر از خوبی و بدی اشان واجد بسیاری از منش های پسندیده اشراف منشی نیز بوده اند و حد اقل اینکه گدائی نبوده اند که یکشبه معتبر شده و از جبروت اشرافیت خود مست و از خود بی خود شده یا شوند. ولی تصور نمیرود، در ذهن هیچ ایرانی ای می گنجیده است که روزی شیخی که پاسبانان محمد رضا شاهی هم برایش تّره خُرد نمیکرده اند با دروغ و شیادی سوار بر امواج خرافه و یا به قول لنین «نیروی مخوف عادات مردم»، بجایی برسد که خود را رهبر ایران بنامد، رهبری که فقط در نام و عنوان از سلاطین مطلق العنان دوران های ذلت این دیار، متمایز است و اگر خود را بجای رهبر، سلطان نمی نامد از آنرو نیست که نمیخواهد سلطان باشد و در حسرت این عنوان نمیسوزد، بلکه از آنروست که آنقدر سلطنت را سیاه نمائی کرده است و کرده اند که وی، آن اورنگ لجن مال شده را در شئو نات ذات اقدس رهبری خویش نمیدانند.
میهن ما امروز جای محمد رضا شاه و شاهان پیش از او را با این روضه خوان، و جای امیران تحصیل کرده او را با گزمه های برآمده از هیئت های سینه زنی و تربیت شدگان فرهنگ صدقه خوارگی تعویض کرده است!
مقام معظم رهبری قادرنبود تا یک سرجوخه ارتش محمد رضا شاهی را به سلام برخود وادارد لذا مراتب نظامی را آنچنان تنزل داد تا در این تنزل حقارت بار، گزمه ها و سرگزمه ها لباس ژنرالی بپوشند و بر مقام معظم رهبریش کرنش کنند تا شهوت قدرت پرستی ارضاء نا شدنی و اشتیاق سوزان او را به تملق شنیدن ارضاء کنند.
میهن ما تیغ تیز اعراب، تیموریان و مغول را روی گلوی فرزندن خود تجربه کرده بود ولی خزش رمالان، تعزیه گردانان ،مدحان و روضه خوانان و متولیان رنگا رنگ دینی را به سریر فرمانروائی بر خود تجربه نکرده بود!

مراسم مشترک دانش آموختگی و تحلیف دانشجویان دانشگاه

حبیب تبریزیان

کلاهبرداری حکومت و پاسخ مناسب به آن

Share Button

اگر از نگارنده این یاداشت درمورد بزرگترین ویژگی تیم سیاسی احمدی نژاد و حامیان آن سئوال شود میگویم «کلاهبرداری» و مصادره گری هرآنچه دیگران آقریده اند. باند احمدی نژاد به مصادره شرکت های بزرگ دولتی، تحت عنوان خصوصی سازی و چنگ اندازی به منابع و ثروت های ملی و طبیعی اکتفا نکرده اند . این باند برآنست که در عرصه سیاسی، فرهنگی و آرمانی نیز بر هرآنچه که از یک ارزش ملی یا تاریخی برای ملت و یا برای گروههای گونان اجتماعی در زیر مجموعه آن مطرح است چنگ اندازد و حجب و حیایی هم در این زمینه نمی شناسد.
نمونه برجسته این گونه کلاه برداری در عرصه گفتمان ملی ـ تاریخی، طرح ایرانگرایی از طرف رحیم مشاعی است. این باند خیلی زیرکانه میکوشد با بهره گیری از اعتراض مشتی آخوند حکومتی و حتی کوک کردن آگاهانه چنین اعتراضاتی به ایرانگرائی تقلبی رحیم مشاعی، و منعکس کردن وسیع این گونه اعتراضات، برای دولت شجره ایرانگرایی درست کند. احمدی نژاد نیز به نوبه خود سعی دارد، بنا به مقضای نوع مخاطبین خود، در جایی از تمدن چند هزارساله ایرانی سخن راند در حالیکه در جای دیگر چفیه عربی خود را به تقلید از رهبر، پهن و نمایان، روی شانه های خود می آویزد تا به مخاطبین فلسطینی، لبنانی، عراقی، یمنی و بحرینی خود پیام پان عربیستی و پان اسلامیستی خود را داده باشد.
این تنها، ناسیونالیسم ایرانی و مدنیت تاریخی مبنائی آن نیست که در معرض دستبرد این باند قراردارد بلکه اخیراً عبارات ضد سرمایه داری نیز وارد چاشنی سخنرانیها ی احمدی نژاد شده است.
منظومه سیاسی نظامی احمدی نژادمحور، به ربایش و تاراج ثروت مادیِ ملی وچپاول مردم قانع نیست بلکه سعی دارد موازیتاً برای کلاهبرداری و این غارت خود قباله سازی و شجره نویسی کند. در این راستا بر آنست تا ناسیونالیسم ایرانی را از طرفداران پادشاهی، اسلامیت را از روحانیت مردمی و واقعاً روحانی و روشنفکران مسلمان، عدالت طلبی سوسیالیستی و ضد سرمایداری را از چپ ودیر یا زود گفتمان اصلاح طلبی را از اصلاح طلبان و میراث افتخار آمیز دفاع مقدس را از رزمندگان و شهدا و خانواده های آن .. نیز برباید با این پیش فرض که با خفه کردن و حذف قطعی متولیان بحق این گفتمان ها و وارثین طبیعی و بحق آنها، خود را بر کرسی وارثت بلامنازع هرآنچه، و بنحوی، واجد ارزش بوده ودر این سر زمین آفریده شده است بنشاند. تصور اینکه در آینده، این باند مدعی آن خدماتی هم که رضا شاه کرده است و یا کارهای سازنده ایی هم که درعصر محمد رضا شاه انجام شده است بشود دور از انتظار نیست.
عکس برگردان این رویکرد کلاهبردارانه «جنبش سبز» است که بنظر نگارنده این سطور، زهدان و گهواره نوزایی همه آن آفرینش های مادی و معنوی است که در سرزمین ما رخ داده است و فرهنگ ما را در تمامیت خود و در همه عرصه ها میسازد. من فکر میکنم و یا حد اقل اینکه برداشت من چنین است که گفتمان سبز دربر گیرنده همه آن گفتمانهایی است که در ترکیب رنگارنگ خود فرهنگ غنی ما را ساخته و در آینده هم در ترکیب خود میسازند. و باند حکومتی چیزی نیست مگر پارازیتی با رشته کهن تاریخی بر این فرهنگ. قائل شدن به ذره ائی ارزش افرینی برای گروهای حاکم فقط حاکی عدم درک مفهوم فرهنگ و ارزش آفرینی است.
نتیجه ایی که من از این مقدمات برای سیاست ورزی عملی میگیرم اینست، که مسلمان و روحانیت واقعی، وظیفه دارد نگذارند دین و اسلام توسط این باند مصادره به مطلوب شود. ناسیونالیسم و ناسیونالیست ایرانی چه مصدقی و چه مشروطه خواهش، نباید اجازه دهد ایرانگرایی او توسط اینان مصادره به مطلوب شود و بر این سیاق چپ ایرانی وظیفه دارد پوکی شعار های ضد سرمایه داری احمد نژاد را که در پس آن غارتگری بی حساب و کتاب بازار و رانت سالاری بوروکراتیک پنهان گشته است و نه عدالتجوئی، را افشاء کرده و ساده لوحانه و یا فرصت طلبانه با شعار های ضد امریکائی ضد اسرائیلی این باند، که ابزارگرایانه، دقیقاً از مواضع ماورای ارتجاعی ونه از زاویه منافع ملی داده میشود، انفعالی برخورد نکند. برهمه جریان های ملی و آزادی خواه است که این مسئله را، هم برای خود و هم برای مردم روشن کنند که: این حکومت تنها یک دیکتاتوری معمولی نیست، حتی یک دیکتاتوری صرفاً ضد ملی هم نیست بلکه چیزی بیشتر، اینها، حکومتی ضد ترقی وضد بشری است و این سرشت ضد ترقی ضد بشری او، مرزهای وفاق سیاسی و مرزهای استراتژی پیکار با آن را برای مدعیانش که ما باشیم بوضوح مینمایاند. معنای شفافتر این برداشت و سخن این است که مردم ایران امروز دشمنی بدتر از این حکومت ندارند و هرگونه دشمن سازی دیگری در میدان پیکار امروز ما، مستقیم و یا غیر مستقیم اگر از طرف دستگاه های القاء گری( مانوپیولاسیون) همین حکومت، ساخته، پرداخته و لانسه نشده باشد ناشی از تابو گرائی، دگماتیسم سیاسی و ساده اندیشی و یا مرعوب گقتمان سازی حکومتی شدن است.
بر همین مبنا باید گفت امروز جنبش ملی مردم میهن ما از درون شیار های سخت و منجمد سیاسی و اعتقادی موجود در میهنمان، راه خود را بسوی نوزائی گشوده است، همچنانکه یک آتش فشان، دل کوه و صخره ها را میشکافد تا خود را آزاد کرده به فضای باز برساند. راه گشوده شده برای مردم ما برای نیل به آزادی و حرمت انسانی جز راه جنبش ملی سبز نیست. این جنبش، رهبری و نماد های خود را آفریده است. تصور اینکه موازی با این جنبش میتوان جنبش آفرینی کرد و یا با قراعتی خود ویژه از این جنبش وحدت یابنده، میتوان برای خویش جریان سازی کرد جز زیان برای خود و جنبش ملی نمی آفریند. رویکرد موازی گرانه و موازی سازانه، در حکم اینست که فکر کنیم با چند صد تا یا چند هزار تا بیل و کلنک بدسست میتوانیم مسیر، کانال و یا گسل ژئوفیزکی برای یک نیروی انفجاری و فورانی آتش نشانی درست کنیم.
پاسخ درست به سیاست هایی ضد ملی، ضد ترقی و ضد بشری حکومت، فشرده شدن هرچه بیشتر در صفوف جنبش سبز است ولو اینکه در رأس آن قرار نداشته باشیم. مهم این است که گفتمان مورد انتظارمان در پلاتفرم سیاسی و آرمانی این جنبش ملحوظ باشد و این مستلزم مشارکت فعال و دور از خود مطرح سازی و خود محوری ما در این جنبش ملی است. در این گفتمان سبز که روی دیگر سکه آن آشتی ملی و تاریخی است جائی برای، ناسیونالیسم ستیزی، روحانیت و اسلام ستیزی و چپ ستیزی وجود ندارد و میدان نقد سیاسی و تاریخی تا آنجا گسترده است که «منّقد» از آنسوی بام، بدامن حکومت نیفتد.
این درد مشترک تنها، جدا جدا درمان نمیشود!

نگاهی به بیانات تلویزیونی احمدی نژاد راجع به وضع ارزی کشور

Share Button

 

من این یادداشت را راجع به سیاست پولی و ارزی دولت در ۲ سال پیش نوشته ام. خواندن آنرا به علاقمندان توصیه میکنم . یادآوری اینکه احمدی نژاد چه گفت و چه شد در شرایط کنونی که نرخ دلار سربه جهنم کشیده و با شتاب بدانسو ادامه میدهد آموختنی است و ضمناً میتوان تصویری از آینده را نیز بدست دهد.

 

شب پیش آقای احمدی نژاد بیاناتی را راجع به وضعیت ارزی مملکت و نرخ برابری ریال و دلار، از تلویزیون ابراز کرد که نه علف، بلکه موجب سبز شدن چمن روی سر هر آدمی با شعور متعارف اقتصادی در حد یک کاسب محل میشد.
از ماه ها پیش و شاید هم سالها پیش نرخِ«مصنوعاً تثبیت شده و سیاسیِ» برابری ریال با دلار، حول محور هزار تومان، که به زیان اقتصاد ملی، تولید و اشتغال درکشورمان بوده، مورد انتقاد جدی صاحبنظران امر و دست اند کاران قرار داشته است و اجماع کارشناسی بر این بوده که نرخ دلار باید تا حد ریادی افزایش یابد تا کمر تولید کنندگان داخلی زیر بار کالای ارزان خارجی خُرد نشود، تا میلیونها کارگر بیکار نشوند و دستاورد های فنی ده ها ساله کشور در بسیاری زمینه ها از عرصه تولید ملی ریشه کن نگردد.
در چنین شرایطی جناب رئیس جمهور می آید پشت تلویزیون و اظهار میدارد که؛ بدلیل قدرت بی سابقه ریال صندوق ارزی لبریز از دلار است و بدلیل بهای ۸۲ دلاری نفت در بازار جهانی، نرخ تسعیر ریال در برابر دلار و سایر ارزها باید افزایش یابد. یعنی متقاضی دلار بتواند با مقدار کمتری ریال، دلار بیشتری تحویل بگیرد.
ساده ترین سئوالی که یک مسافر عازم خارج میکند اینست که جناب احمدی نژاد! اگر شما اینقدر به ذخیره و درآمد ارزی خود مطمئن هستید بجای ارزان کردن نرخ دلاری که، جز از ما بهتران حاشیه قدرت کسی دیگر از آن بهره مند نخواهند شد، شرط شبه کوپنی ۲ هزار دلار بهر مسافر را بشرط داشتن بلیط و پاسپورت بردارید.
سبزی فروش سر فلان گذر حق دارد بگوید آقای رئیس جمهور! منسوجات، وسایل الکترونیکی و برقی و… چینی کافی نبود! از این ببعد ما سبزی فروشان هم باید بخاطر دلار ارزان سیب زمینی، پیاز، کدو و گوجه فرنگی ترکستانی و موز و کیویِ پاکستانی و سیب و مرکبات ترکیه ائی به مشتریان بفروشیم؟
یک روزنامه خوان معمولی حق دارد بپرسد؛ آقای احمدی نژاد! نفت بشکه ائی ۸۲ دلار در کجا؟ دریای برنت یا خلیج فارس؟ به کدام مشتری؟ چین و کره و ژاپن که خرید نفت اشان را از شما نصف کرده اند و یا در بازارهائی که شما با تخفیف های بسیار باید نفت را بفروشید؟ نفت در بازار دنیا بشکه ای چند است؟ یا که فلانقدر است مربوط به امارات، عراق و سعودی است نه مملکتی که تحت مدیریت شماست! با چه شرایطی؟ و با چه قیمتی؟ و به چه طرفهائی؟ با چه پولی بهای آنرا محاسبه و با چه ارزی وجه آنرا دریافت میکنید؟ با «یوان» چینی؟ یا «دینار» صربستانی؟ و یا «لیره» ترکی یا دلار! زیمبابوـ ای؟
وقتی این اظهار نظر آقای احمدی نژاد را در سایت دنیای اقتصاد خواندم نمیتوانستم باور کنم گوینده یک آدم سالم است و هنوزهم، بدلایلی که ذیلاً می آورم نمی توانم باور کنم رئیس جمهور این سخنان را جدی ابراز کرده است زیرا نه منطق و نه بی منطقی پشت این سیاست را درک نمیکنم مضافاً اینکه کلاً این، وظیفه مسئول بانکی و پولی است که بیاید و بگوید که، به این یا به آن دلیل نرخ پول و یا بهره بانکی را بالا و یا پائین میبریم و نه رئیس جمهور یک کشور.
از حیرت فقط توانستم این مقایسه ای را که شرح میدهم در ذهن خود سناریو سازی کنم:
بچه تنبل و سمجی را درنظر بگیریم که به حرف مادرش گوش نداده و جیش نکرده به رختخواب رفته است. لذا او پس از لختی خواب رختخوابش را خیس میکند. برای اینکه قضیه را لوث کند پارچ بزرگ آب را روی رختخواب ولو میکند و روی آنهم با سماجت دراز میکشد و تا صبح بخود میپیچد، بروی خود نمی آورد و با سماجت، در فردای بیداری میخواهد خیس کردن جا را برغم بوی تند ادرار انکار کند و با اصرار تقصیر را گردن جام آب ریخته شده در رختخواب بیاندازد.
اگر آقای رئیس جمهور در این سیاستِ پولی و ارزی خود جدی بود، نمی توانستم چیزی به این مثال، در باره وی، بیافزایم.
در این تردید ندارم که آقای احمدی نژاد یکی از کودن ترین سیاستمدارانی است که تاریخ ما تاکنون بخود دیده است. تردید ندارم که سماجت وی در دفاع از سیاست های ویرانگرانه پولی اش حکایت از وجود یک ناهنجاری جدی روانی در وی میکند. ولی با این حال اینرا میدانم که در اطراف وی افرادی وجود دارند که تا این حد عقب افتاده نبوده و تا این حد نابهنجار نمی اندیشند. همین امر مرا به فکر فرو میبرد.
به تنها نتیجه ایی که میرسم اینست، که؛ آقای رئیس جمهور برآنست تا با یک پاتک غافلگیر کننده و چند منظوره؛ به «فتنه» ارزی، به بازار پولی، به رقبای سیاسی درون جبهه حکومتی شوک وارد کند و.. ، یکباره نرخ دلار را نه تنها تنزل ندهد، بلکه در حد ۲ هزار تومان و شاید هم بیشتر افزایش دهد تا به ظّن خویش، هم انگیزه دلار بازی را در بازار از بین ببرد. هم تولید داخلی را تقویت کند و هم با هزاران میلیارد تومان ناشی از افزایش نرخ دلار ، پول کافی برای پرداخت یارانه ها را دست و پا کرده و با مازاد آن بخشی از کسر بودجه دولتش را نیز جبران کند و شاید هم بتواند قسمتی از بدهی های هنگفتش را به وزارت نیرو، سازمان تأمین اجتماعی و بانکهای کشور بپردازد.
با عرض پوزش از خواننده این یاداشت باید بگویم که همه این محاسبات آقای رئیس جمهور، از قماش محاسبه آن کنیزک نگونبخت شعر مولوی است که گز نکرده پیش رفت و… ، بر او آن رفت که می باید و جنازه اش یافته شد.
در ذیل گزارش بیانات تلویزیونی وی را می آورم:

احمدی‌نژاد: پول ملی باید تقویت شود
فرمان دلاری از تلویزیون
دنیای اقتصاد- شنبه شب همه آنانی که برای کسب اطلاعات از جزئیات نحوه اجرای قانون یارانه‌ها به صحبت‌های رییس‌ جمهور از تلویزیون گوش فرا می‌دادند،. دیدگاه صریحی را در خصوص سیاست ارزی دولت از زبان احمدی‌نژاد شنیدند که اگرچه در مقطعی از دولت نهم نیز در دستور کار قرار گرفته بود، اما گمان می‌رفت که به بوته فراموشی سپرده شده و نظر دولت در این زمینه تغییر کرده است.
شاید در آن لحظه که رییس‌جمهور اعلام کرد که «از دکتر بهمنی (رییس‌کل بانک مرکزی) خواسته‌ایم تا نرخ دلار را واقعی کند»، خیلی از فعالان و صاحب‌نظران اقتصادی گمان کردند که منظور وی از واقعی‌سازی نرخ ارز همان چیزی است که آنان اعتقاد دارند؛ اما با جملات بعدی احمدی‌نژاد معلوم شد که منظور دقیقا برعکس است. بسیاری از صاحب‌نظران اقتصادی اعتقاد دارند که تثبیت نرخ اسمی دلار طی ده سال گذشته در شرایط تورم دورقمی باعث شده است کالاهای داخلی به نفع کالاهای وارداتی از بازار کشور عقب‌نشینی کنند؛ چراکه هزینه تولید کالاهای داخلی متناسب با تورم هر ساله افزایش یافته، اما کالاهای وارداتی به دلیل ثابت بودن نرخ دلار هیچ‌گونه افزایش قیمتی را شاهد نبوده‌اند و همین موضوع باعث رکود و بیکاری در بسیاری از حوزه‌های تولیدی شده است و این نظر را بسیاری از تولیدکنندگان تایید می‌کنند. بر این مبنا، معتقدین به این نظر به این نتیجه می‌رسند که نرخ دلار باید متناسب با مابه‌التفاوت نرخ تورم در ایران و جهان طی ده سال گذشته افزایش می‌یافت که در این صورت شاید با در نظر گرفتن کاهش ارزش جهانی دلار، نرخ آن در ایران حداقل به ۱۶۰۰ تا ۱۷۰۰ تومان می‌رسید.
البته برخی از اقتصاددانان به نرخ‌هایی بالاتر از این رقم‌ها نیز اعتقاد دارند و جالب آنکه در یکی از گزارش‌های بانک مرکزی، رقمی بسیار بالاتر برای نرخ واقعی دلار برآورد شده است.
اما به هر صورت، تعریفی که احمدی‌نژاد از دستور واقعی‌سازی نرخ دلار ارائه کرد، کاملا متفاوت بود؛ چراکه به اعتقاد وی، وقتی ذخایر عظیم ارزی در اختیار داریم باید پول ملی را تقویت کنیم و به همین دلیل روند کاهش نرخ دلار باید ادامه یابد.
دیروز به دنبال انتشار این دیدگاه صریح، وزیر اقتصاد دولت دهم نیز که در عین حال سخنگوی اقتصادی دولت نیز هست در حمایت از این دیدگاه اعلام کرد که با توجه به افزایش قیمت نفت، درآمدهای ارزی و همچنین افزایش عرضه دلار، انتظار این است که نرخ دلار در بازار کاهش یابد.
نکته جالب توجه آن است که تقویت پول ملی در شرایطی به عنوان سیاست ارزی کشور اعلام شده است که هم‌اکنون کشورهای مختلف جهان بر سر تضعیف پول ملی به عنوان «استراتژی تصرف بازارهای جهانی» با هم مسابقه گذاشته‌اند؛ موضوعی که تحت عنوان «جنگ ارزی» به مساله روز اقتصاد جهان تبدیل شده است.
www.donya-e-eqtesad.com

مهم! یک خبر موثق مهم از نقل و انتقالات ارزی مقامات سپاه

Share Button

از میان اِ میل های رسیده ی مورد وثوق.
لطفاً اطلاع رسانی کنید!

——————————————————————————–
Date: Mon, 18 Oct 2010 21:46:59 +0200
Subject: انتقال ارزهای ایران به بانک های کابل و بغداد

انتقال ارزهای ایران
به بانک های کابل و بغداد!
لطفا این خبر را که از منابع موثق داخل نظام است، منتشر بفرمائید:

روز جمعه، در یک تماس فوری و محرمانه که از بغداد و کابل گرفته شد، به اطلاع بیت رهبری رسانده شد که مقامات کابل و عراق بشدت نگران بلوکه شدن پول هائی هستند که اخیرا از ایران به بانک های این دو کشور سپرده و یا منتقل شده است. در همین تماس اطلاع داده شد که امریکائی ها در جریان این انتقال پول قرار گرفته و بسرعت در تدارک بلوکه کردن پول ها هستند.

در پی محدود شدن معاملات ارزی خصوصا ارسال ارز به خارج از کشور، واسطه های سپاه و صرافی های اقماری آنها از طریق بانک های افغانستان و عراق اقدام به ارسال وجه به خارج کرده اند.

به همین دلیل، ظرف هفته گذشته کلیه حواله های ارزی به سمت دوبی از طریق بغداد انجام شد و دولت ایران نیاز صرافی های مستقر در دوبی را از این طریف تامین کرد.

همچنین بانک کابل بعنوان یکی از بانک های اصلی در ارسال وجه به اروپا و آسیا مورد استفاده ایران قرار گرفت و صرافی های تهران با گرفتن وجه در تهران معادل آنرا به دلار از طریق بانک کابل به مقصد نهایی ارسال کردند.

استفاده از این دو کشور در سالیان اخیر بی سابقه بوده و رو آوردن به این دو کشور نشان از هر چه محدود شدن توانایی های ایران در چرخش ارز کشور دارد.

در هفته گذشته برای چین و هنک کنگ حواله تلکس از بانک کابل صادر شد.

توجه داشته باشید که صرافی ها به نیابت از دولت سرگرم نقل و انتقالات ارز هستند. صرافی های قانونی زیاد نیستند. شاید کمتر از ۳۰ صرافی قانونی در تهران جواز صرافی دارند و فعالیت می کنند و با دولت معامله ارزی دارند، اما بدون اغراق می توان مدعی شد که صدها صرافی غیر رسمی، بدون جواز در کشور فعالیت می کنند که همه آنها به منابع قدرت وصل هستند. همین وضع در کشورهای حوزه خلیج فارس و بویژه در دوبی نیز حاکم است. برای نمونه شاید بیش از ۱۵۰ صرافی در ارتباط با ایران فعال اند و از جانب سپاه حمایت می شوند که جواز صرافی ندارند و کسب و کار رسمی شان چیز دیگری است. مثلا کفاش اند و یا برنج فروش، اما همه آنها زیر چتر حمایتی دولت در تهران، در دوبی کار ارز می کنند و به شعبات بانک سپاه تبدیل شده اند.

روزشماری عملیات امدادی و نجات تعداد نامعلومی معدنچی در ایران

Share Button

روزشمار نجات معدنچیان ایرانی :-)))
از میان اِ میل های رسیده.
مقایسه ای است کمیکو پارودیک به مناسبت تلاش دولت شیلی برای نجات معدنچیانش که در ۵۰۰ متری زیر زمین گیر کرده و قریب دو ماه مدفون شده بودند.
Skickat: den 27 oktober 2010 08:08:17
روزشمار نجات معدنچیان ایرانی
روز اول: معدن ریزش می‌کند. احتمال داده می‌شود سی و سه معدن‌چی که در اعماق آن مشغول به کار بوده‌اند زنده باشند.
روز دوم: خانواده معدنچیان از وزارت صنایع و معادن می‌خواهند که کاری بکند. وزیر اعلام می‌کند که در راستای خصوصی سازی قبلا این معدن به سپاه واگذار شده بوده است.
روز سوم: به خاطر تجمع خانواده معدنچیان در مقابل سازمان معادن سپاه، هفتاد و شش نفر از آنان بازداشت می‌شوند. نخستین ارتباط معدنچیان از طریق سیم نازکی که قبلا کشیده شده بوده برقرار می‌شود. آنها زنده‌اند و آب و آذوقه کافی برای چند روز آینده دارند.
روز چهارم: موسوی و کروبی در دفاع از معدنچیان گرفتار بیانیه می‌دهند و از حکومت می‌خواهند بنا به سیره امام راحل، حقوق شهروندی معدنچیان را رعایت کند. عصر همان‌روز وزارت اطلاعات فاش می‌سازد که فتنه سبز عامل ریزش معدن سپاه بوده است.
روز پنجم: تیتر اول روزنامه کیهان: آمریکا و انگلیس برای ریزش تونل ۳ میلیارد دلار به سران فتنه پول داده بودند.
روز ششم: فرمانده کل سپاه اعلام می دارد که معدنچیان گرفتار عضو بسیج معادن بوده‌اند و سپاه آنها را ظرف یک هفته نجات خواهد داد.

روز هفتم: اوباما اعلام می‌کند آمریکا آمادگی کمک برای نجات معدنچیان ایرانی را دارد.

روز هشتم: احمدی‌نژاد در سخنرانی خود در جمع ائمه جمعه استان کهکیلویه و بویراحمد، خطاب به اوباما: «تو خیلی غلط می‌کنی که به فکر معدنچی‌های ما هستی. راست می‌گویی برو باغچه خودت را بیل بزن سیا بزرنگی»

روز نهم: از محل معدن خبر می‌رسد که در طول هفت روز گذشته یک گروه امداد رسان آلمانی که به طور ناشناس و در لباس حزب‌الله لبنان به ایران آمده بودند توانسته‌اند با حفر یک حفره نازک به قط ۵ سانتی‌متر، به معدن‌چیان دسترسی پیدا کرده و آب و مواد غذایی به آنها برسانند.
روز دهم: نیروی واکنش سریع سپاه بالاخره محل معدن و استقرار گروه امدادرسان را پیدا می‌کند. تمام آنها به اتهام جاسوسی برای اسرائیل بازداشت می‌شوند. سپاه کل منطقه را قرق می‌کند. عصر همان روز نخستین بسته‌های امداد سپاه با استفاده از همان حفره به دست معدنچیان می‌رسد: سی و سه سربند “یا خامنه‌ای ادرکنی.”
روز یازدهم: رهبر انقلاب در جریان دیدار با بسیجیان استان کرمان ضمن اشاره به “دشمن” می‌گوید: «عزیزان من، شما ببینید مثلا همین‌ها در جریان این حادثه ریزش معدن که خب…. یک امر طبیعی‌ست و هر روز در جهان رخ می‌دهد چه هجمه‌ی رسانه‌ای و فرهنگی عظیمی را علیه این نظام و انقلاب راه انداختند… حتی همین توئیتر را لابد شنیده‌اید که می‌خواسته خودسازی کند اما رئیس جمهور آمریکا رسما اعلام کرده شما دست نگه دارید فعلا… از دشمن غافل نشوید عزیزان من» دو ساعت نصف خانه مهدی کروبی توسط عزیزان من نابود می‌شود.
روز دوازدهم: نخستین تصاویر از معدنچیان گرفتار توسط دوربین دید در شبی که از حراست کل نیروگاه بوشهر قرض گرفته شده و توسط حفره آلمانی‌ها به زیر زمین فرستاده شده دریافت می‌شود: سیاه. به همراه دوربین کاغذی هم با بالا می‌آید که توسط معدنچیان نوشته شده: این که روشن نشد که. حسین می‌گه دوربینتون بنجله. از بانه خریدین؟

روز سیزدهم: نخستین تصاویر با استفاده از دوربین اهدایی شرکت سونی از پناهگاه معدنچیان به دست می‌آید. به علت لخت بودن بالا تنه آنها از پخش تصاویر در صدا و سیما جلوگیری می‌شود و به جای آن تصاویر بازسازی شده‌ی سی و سه تن از دانشجویان صدا و سیما در اختیار رسانه‌ها قرار داده می‌شود که با کت و شلوار و موهای آب و شانه شده هر یک با سربند “لبیک یا خامنه‌ای” و قاب عکس امام خمینی مشغول دعای ندبه هستند.

روز چهاردهم: وب‌سایت‌های خبری سبز به نقل از یک منبع آگاه و موثق در تهران خبر می‌دهند که معدنچیان بسیجی همگی بر ضد ولایت رهبری موضع گرفته‌اند و از طریق پدر زن صادق لاریجانی به او پیام داده‌اند که اوضاع ممکلت رو به ویرانی است. او هم شب ساعت ۱۱ و ۲۰ دقیقه به دیدار آیت الله خامنه‌ای رفته و گفته من خودم طرفدار جنبش مردم ایران هستم و یا بگذارید مجتبی را به زندان بیندازم یا استعفای مرا بپذیرید.

روز پانزدهم: نیویورک تایمز فاش می‌سازد که سازمان رسانه‌های سپاه پاسداران طی بزگترین معامله رسانه‌ای جهان حق پخش انحصاری نجات معدنچیان ایران را به فاکس نیوز فروخته است. سپاه به شدت تکذیب می‌کند و متعاقبا چهل و یک نفر از خبرنگاران ایرانی بازداشت می‌شوند.

روز شانزدهم: نخستین تصاویر ارسالی از معدنچیان ایرانی برای جهانیان به نمایش درمی‌آید. آنها یک صدا رو به دوربین فریاد می‌زنند: ما ترشمون کرده، کوکا می‌خوایم.

روز هفدهم: سپاه اعلام می‌کند برای نجات معدنچیان از اعماق زمین به نود میلیارد تومان بودجه نیاز است. چند ساعت بعد مجلس شورای اسلامی صد و ده میلیارد تومان بودجه برای این امر اختصاص می دهد.

روز هجدهم: در رسانه های خارجی اعلام می‌شود یک شرکت ژاپنی اعلام کرده است با یک سوم این هزینه می‌تواند ظرف مدت یک ماه معدنچیان را نجات دهد. سفیر ژاپن به واحد امورخارجه سپاه احضار می‌شود.

روز نوزدهم: با اظهار نظر جنجالی رحیم مشائی درباره حضرت زکریا، تمام حواس رسانه‌های ایران متوجه امور مهمتر می‌شود.

هفته سوم: بینندگان شبکه فاکس‌نیوز به خاطر پخش مداوم زندگی معدنچیان ایرانی افزایش می‌یابد. بعضی از آنها حتی شروع به آموزش زبان فارسی می‌کنند تا بدانند معانی عباراتی نظیر: “یه روز یه ترکه… برو کنار بذار باد بیاد… یادش بخیر چه دورانی بود… ای من اون ننه‌تو… پول نفتمون… مملکته داریم؟… ” که دائما تکرار می‌شود چیست.

هفته چهارم: محسن کدیور در گفتگو با تلویزیون صدای آمریکا اعلام می‌کند که همه دنیا شاهد بودند که معدن‌چیان ایرانی دائما تکرار می‌کردند “نه لبنان نه ایران، جانم فدای اسلام”. فردای آن روز شبکه بلومبرگ از رشد انفجاری حواله‌جات از بانک‌های سراسر دنیا به ریش علمای اسلام خبر می‌دهد.

هفته پنجم: معاون فرهنگی بخش خدمات سفارت ایران در کنیا که سه روز قبل از پایان قراداد پیمانی‌اش با بخش تنظیف و چای‌رسانی وزارت امور خارجه ایران، به فرانسه پناهنده شده است در یک کنفرانس خبری فاش می‌سازد که شورای نگهبان عامل اصلی ریزش معدن بوده است و تمام معدنچیان هم سبز سیر بوده‌اند نه بسیجی گرسنه.

هفته هفتم: حاج منصور ارضی که به مناسبت جشن ختنه‌سوری یکی از طفلان مسلم در حسینیه دلاکان تهران سخنرانی می‌کند از اینکه معدن‌چی‌ها با دسیسه رحیم‌مشائی آنجا مانده‌اند تا برای رسانه‌های بیگانه خوراک تهیه شود انتقاد می‌کند. سعید حدادیان هم که پامنبری می‌خواند از رحیم مشائی به عنوان “زشتی رئیس جمهور” یاد می‌کند که باید قطع شود و مورد تشویق و تیغ‌تیغ حاضران قرار می‌گیرد.

روز بعد: معاونان آماد و پشتیبانی سپاه تهران که عمده فرماندهان آن، شب قبل پای رهنمودهای منصور ارضی بوده‌اند هم‌قسم می‌شوند که برای سوزاندن رحیم‌مشائی هم که شده معدن‌چیان را بیرون بیاورند.

عصر همان‌روز: جلسه مذکره با شرکت ژاپنی. مهندسان شرکت ژاپنی پس از دیدار با چند فرمانده سپاه اعلام می‌کنند که نمی دانسته‌اند ایرانی‌ها به عرض بشکه ۲۲۰ لیتری هستند. انصراف.

هفته بعد: عقد قرارداد با شرکت چینی به مبلغ ۳۰ میلیارد تومان. هشتاد میلیارد باقیمانده بین بچه‌ها سرشکن می‌شود.

هفته نهم: پخش فیلم مستندی از زندگی معدن‌چیان ایرانی در زیر زمین در بی‌بی‌سی فارسی. تشکیل شورای امنیت ملی برای یافتن رابط بی‌بی‌سی فارسی در بین معدنچیان.

ماه سوم: شرکت چینی اعلام می‌کند که تا پیش از دریافت قسط دوم قرارداد به مبلغ ۱۰ میلیارد تومان، از ادامه پروژه معذور است. مشخص می‌شود ۲۰ میلیارد باقی مانده از مبلغ قرارداد خرج اردوی راهیان نور و برگزاری دعای کمیل در محل معدن شده است.

ماه چهارم: رحیم مشائی شخصا با برداشت ۵۰ میلیارد تومان از صندوق ذخیره ارزی و پرداخت به یک شرکت فرانسوی از آنها قول می‌گیرد که ظرف مدت دو ماه معدنچیان را بیرون بیاورند. سپاه که این عمل را در حکم طعنه به توانایی‌های خود دیده است سه کارمند سفارت فرانسه در تهران را به جرم جاسوسی بازداشت می‌کند.

دو هفته بعد: با موافقت برای واگذاری رشته کوه‌های البرز به سپاه (در راستای خصوصی‌سازی)، سرانجام تنش بین سپاه و دولت پایان می‌گیرد. کارمندان فرانسوی که قبلا ۹۴ بار به جاسوسی و آدمکشی اعتراف کرده بودند آزاد می‌شوند و شرکت فرانسوی برای حفر تونل نجات به ایران می‌آید.

ماه پنجم: ساخت نخستین نوشابه گازدار توسط معدنچیان. افت شاخص سهام کوکا کولا و پپسی.

نماز جمعه سومین هفته از ماه پنجم: احمد جنتی در خطبه سوم نماز جمعه تهران: یه چی هم بگم درباره‌ی اینایی که اون تو موندن، هی دود، دید، داد، ددمنشیانه می‌کنن… اگه قوه قضائیه همون اولش می‌گرفت چارتا رو اعدام می‌کرد این‌طو نمی‌شد.…

شنبه: صادق لاریجانی در همایش قاضیان سراسر کشور از دستگیری چهار مفسد تحت الارض خبر می‌دهد که در لباس معدن‌چیان در صدد ضربه زدن به نظام قضا بوده‌اند. صرف غذا.

پنج شنبه: اعدام دو تن از معدن‌چیان مفسد تحت الارض به حکم قاضی صلواتی. ارسال یک پنجه تیرازانوروس عتیقه از سوی احمد جنتی به عنوان نازشصت برای صادق لاریجانی.

ماه ششم: انتشار عکس‌هایی از نوشیدن آبجو توسط یکی از کارگران فرانسوی شاغل در محل با تیتر “ناموس ایرانی بازیچه فرانسوی‌ها” در سایت تابناک و کپی پیست در ۱۲۶ چی‌چی‌نیوز فارسی. اخراج شرکت فرانسوی پس از تظاهرات کفن‌پوشان قمی سرو ساندیس… .

ماه هشتم: معدن‌چیان که توانسته‌اند به کاشت حبوبات، پرورش دام و طیور و بافت منسوجات اقدام کنند از سوی سازمان یونسکو مورد تقدیر قرار می‌گیرند.

روز بعد: افشای روابط صهیونیستی یونسکو توسط رجا نیوز.

روز بعدتر: هفت نفر از اعضای خانواده معدنچیان که هشت ماه پیش دستگیر شده بودند در برنامه‌ای تلویزیونی اعلام می‌کنند که با آمریکا رابطه داشته‌اند.

آخر هفته: به دستور مقام عظمای ولایت امر و برای جلوگیری از بهره‌برداری “دشمن” مقرر می‌شود ظرف مدت کوتاهی معدنچیان نجات پیدا کنند.

جمعه: یکی از نخبه‌گان معاونت مهندسی و اختراعات سپاه کشف می‌کند که شاش سربازان هجده ماه خدمت، خاصت اسیدی بسیار زیادی دارد که می‌تواند سنگ‌ها را سوراخ کند. قبلا وی از همین مایع برای سوخت موشک میان‌برد استفاده کرده بود که دوربرد شده بود و در جریان یک رزمایش باعث شهادت هفت نفر از سرداران گرد و قلمبه اسلام شده بود. دستور آنی برای اعزام سی هزار سرباز هجده ماه خدمت به دهانه چاه نیمه کاره.

ماه نهم: تولد نخستین کودک در زیر زمین!!!

ماه دوازدهم: چکیدن نخستین قطره‌های اسید شاشیستیک۲۶ از روی سقف تونل بر سر یکی از معدنچیان که مشغول نواختن سنتور است. مرگ درجا به علت ایجاد حفره از معز سر تا مقعد.

چهار روز بعد: ارسال نخستین کپسول نجات برای معدنچیان.

روز بعد: پیام معدنچیان: “نبوغ! کپسول آموکسی سیلین می‌فرستی؟”. با تدبیر نماینده ولی فقیه در سپاه پاسداران طناب چاه‌کنی فرستاده می‌شود.

دو روز بعد: بالا کشیدن نخستین معدن‌چی توسط تیم سایبر و چاه‌کنی سپاه. دستگیری فوری به علت زنده بودن.

سه روز بعد: ارسال آخرین پیام از معدن‌چیان: ما سوراخ رو بستیم. جامون خوبه و بیرون هم نمی‌یایم.

ایستادگی بر سر دروغ

Share Button

آقای خامنه ائی در سخنرانی اخیرش درقم:
«.. بدون تردید دشمن در جدا کردن مردم از نظام اسلامى شکست خورده است. سال گذشته در انتخابات، چهل میلیون مردم کشور پاى صندوقهاى رأى رفتند. در واقع یک رفراندوم چهل میلیونى به نفع نظام جمهورى اسلامى و به نفع انتخابات انجام گرفت؛ همین بود که دشمن را عصبانى کرد. خواستند با فتنه اثر آن را از بین ببرند، اما این را هم نتوانستند انجام دهند. مردم در مقابل فتنه هم ایستادند. فتنه‌ى سال ۸۸ کشور را واکسینه کرد؛..».

سخنرانی برای خانواده شهدا:
« حضرت آیت الله خامنه‌ای، استقبال پرشور و گسترده ملت لبنان را از رئیس‌جمهور«ملت ایران»، موضوعی شایسته مطالعه و تحلیل خواندند و افزودند: اینگونه حقایق، نشان دهنده جذابیت و عظمت ملت ایران در چشم دیگر ملت‌هاست.
ایشان»

دیروز سید علی خامنه ایی سفر بسیار زمینه چینی و پر تدارک دیده شده خودش را به قم پایان داد.
وی در صحن حضرت معصومه، در این زیارتگاهی که برای همه مردم باورمند مذهبی ما قداست و پاکیزگی قُدسی دارد باز هم بروش همیشگی دروغ پشت درغ سرهم کرد بدون اینکه ذره ای از این نواده پیغمبر و فاطمه زهرا، از خودِ خدا و یا از همان روحانیون و مراجع قم شرم کند. او از شرکت چهل میلیونی مردم بعنوان رفراندمی در جهت تأئید نظام نام برد حال آنکه کیست که، بر اساس یک برآورد ساده سیاسی ـ اجتماعی نداند، که قریب سی میلیون از این جمعیت شرکت کننده در انتخابات، در آن شرکت کردند تا به آقای خامنه ای و بیش از او به رئیس جمهور برگزیده او، احمدی نژاد، نه! بگویند. آقای خامنه ایی و همه دست اند کاران نظام اینرا میدانند وخوب میدانند که او دروغ میگوید. آنها اینرا نیز بطور قطع میدانند که بیشترجامعه شهری ما نیز میدانند، که او دروغ میگوید. مراجع مستقل مورد احترام مردم نیز میدانند که او درغ میگوید. حتی سران حماس و حزب الله نیز میدانند که او دروغ میگوید ولی وی از رو نرفته باز دروغ میگوید… .
وی بی مهابا از پیشرفت های همه جانبه علمی و اقتصادی مملکت سخن میگوید حال آنکه او میداند که همه اکثریت مردم میدانند که او دروغ میگوید. او از جنبش سبزی که مشروعیت خود او را در درون جامعه شهری به صفر رساند، و در درون دیگر اقشار اجتماعی نیز او را زیر سئوال برد و در عرصه دیپلماسی جهانی نیز نشان داد که او فاقد پایگاه اجتماعی است، بعنوان واکسیناسیون نظام نام میبرد.
اقتصاد مملکت در حال از هم پاشیدگی است و او از پیشرفت نام میبرد. به برکت نظام رانتی و رواج باند بازی، رشوه خواری و فساد در دستگاه حاکم، اخلاق از جامعه رخت بربسته، او از رونق و شکوفایی دینی دم میزند. روحانیتِ مورد احترام مردم تحت آمریت شخص وی نه تنهاخانه نشین شده بلکه مورد آزار و اذیتِ چماقداران حکومتی هم قرارگرفته اند ـ که نمونه حمله به بیوت آیت الله دستغیب و صانعی فقط نمونه هایی از آنند ـ درحالیکه معممین حکومتیِ صد بار بدتر و فاسد تر از«آخوندهای درباری» دوران شاه، از طرف آقای خامنه یی بعنوان روحانیت اصلی و روحانیتی که یکی از ستونهای نظام است معرفی و تعریف میشود.
واقعیت اینست که برای هرکس که کمترین آشنایی با اسلام و روحانیت داشته باشد روشن است که کل منظومه حاکم نه جایگاهی دردرون روحانیت مردمی و واقعی دارد و نه هیچ گونه ارتباطی با اسلام.
نگارنده این سطور بعید میداند که درکل ساختار قدرت حاکم و روحانیت وابسته به آن و حاشیه های آنان حتی یک نفرهم وجود داشته باشد که در دروغ گوییِ بی پروای ایشان، در همه ی زمینه هایی که او درسخنرانی اش درشهر قم داشت تردیدی داشته باشد.
تنها آقای خامنه ایی نیست که در رأس نظام بر سکوی دروغ ایستاده است، آقای احمدی نژاد، دو چندان بدتر، آقایان لاریجانیها، فرماندهان نظامی و مقامات امنیتی و انتظامی، همه رسانه های حکومتی و.. نیز.
میدانم که تا اینجای قضیه که توضیح دادم هیچ نکته ی تازه و نا فهمیده ایی را نگفته ام و همه تکراریست.
به خلاصه گفتم که کل منظومه قدرت و در رأس آن آقای خامنه ایی دروغ پشت دروغ میگویند و خود میدانند که مردم میدانند که آنها دروغ میگویند اما این مانع از این نمیشود که آنها همچنان به دروغگویی ادامه دهند. هدف از نگارش این یاداشت این نیست که بدیهیات را بازگفته یا بازنویسی کنم.
هدف این یاداشت اینست که به خواننده آن گفته شود؛ نه آقای خامنه ایی، نه دیگر بلند پایگان نظام یا کلان رانتخواران عمامه بسری چون یزدی و مصباح و جنتی و.. ، هیچیک تردیدی ندارند که؛ همه ایرانیانِ برخوردار از شعور متعارف که بخش عمده آنرا جامعه شهری تشکیل میدهد، میدانند که مجموعه نظام بر دروغ ایستاده است و آنها سالهاست که این انتظار را هم که جامعه متوسط ایران را فریب دهند ترک گفته اند. پس چرا؟ سئوال اینست: چرا آنها باز هم دروغ بخورد مردم میدهند؟ آیا واقعاً بیشعورند؟ آیا فریب تبلیغات خودشان را خورده و میخورند؟ و یا فقط مست قدرت گشته و کنترول و بالانس خود را از دست داده یا با این روش میخواهند به ملت دهن کجی کنند؟ ضمن اینکه همه این دلایا تا حدودی میتواند وجود داشته باشد ولی نه! اینها دلیل اصلی نیستند.
هرچند این، یک اصل است که معمولاً دیکتاتور ها و مستبدین در دام تبلیغات یکسویه ی خود گرفتار میشوند ولی این خود فریبخوردگی هم حدی دارد که درمورد بلند پایگان نظام ولائی ما مصداق قطعی ندارد.
اهمیتِ دانستن چرائیِ رواج و سلطه دروغ در نظام، ابداً در افشای رفتار نظام نیست. اهمیت فوق العاده آن در اینست که؛ اگر ما «ندانیم و خوب درک نکینیم» چرا سران نظام به این سادگی، هم دروغ میگویند و هم بر آن اصرار میورزند قادر نخواهیم بود راهبرد و راهکاری برای مقابله و کارِ تبلیغی سیاسی خود یافته، خود را با خرده کاری سیاسی افشاگری های بس آشکار گشته حاکمیت مشغول میکنیم. این تنها ما نیستیم که روی این خرده کاریهای سیاسی بیش از آنکه لازمست انرژی میگذاریم حتی رسانه های بزرگ دنیا هم در این دام گرفتارند که احمدی نژاد را با انگشت نهادن بر اظهارات لات منشانه، و دروغ های وقیحانه او افشاکنند ولی تنها کاری که انجام میدهند اینست که با آوازه گریهای ناخواسته خود، اورا به مخاطبین بلقوه اش در دنیا معرفی، برایش طرفداردرست کرده و پیامش را به اکناف دنیای پس مانده از غافله دنیای امروز میرسانند.
وقتی چاقو کش یک محل؛ عرق خورده، به راست یا به تظاهر، مستانه عربده میکشد و پائین تنه ی خود را به این و آن حواله میدهد، اشتباه است اگر ما فکر کنیم او با این کار آبروی خودش را می برد. این اشتباه است اگر بایستیم و بدیگران توضیح دهیم او چقدر لات و بی تربیت است. این عربده کش بد مست، با این عمل خود میخواهد به جوجه لات های محل پیغام دهد که این، منم! این، منم که عربده میکشم و پاسبان محل هم یارای جلو آمدن را ندارد ـ هر چند لحظه ای بعد برای همان پاسبان درِگوشی قربان و صدقه میرود و چاکرم نوکرم میکند. همه ی گنده لاتهای شهرها به همین روش گنده لات شده و توانسته اند برای خود حاشیه و در دورـ و ـ ورِ خود شبکه ایی از جوجه لات ها و نوچه ها را گرد آورند و تا آنجا اعتبار یابند که در برخی موارد مانند شعبان جعفری ها، طیب حاج رضائی ها رمضان یخی ها و.. مورد استفاده و گاه مرحمتِ قدرت سیاسی حاکم هم نیز قرار گیرند.
درست بر زمینه چنین راهبرد تبلیغاتیست که رژیم بطور کامل قید اقناع و جلب نظر مثبتِ وجدان بیدار جهانیان را، در سطح دنیا زده است. رژیم میداند که پس از رسوائی تاریخی کودتای انتخاباتی دیگر قادر نیست در درون اقشار متوسط و بویژه شهرنشین مملکت، اطمینان سوخته شده را بازآفرینی کند. لذا تمام امید رهبری این نظام و زیر مجموعه آن به این بسته شده است که، چه در سطح میهن خودمان و چه منطقه و جهان به گنده لات جهانی تبدیل شده تا شاید از سکو و جایگاه یک گنده لات و باجگیر منطقه ایی به بازی گرفته شود. استراتژی مبتنی بر شانتاژ هسته ایی هم بر این پایه استوار است.
رهبری نظام برای بقا و ارضای جاه طلبی خویش، نمیتواند زبان و بیان باورمندی دینی راستین مردم، نه درمیهن خودمان و نه در جهان اسلام، باشد. چرا ؟ چونکه با اتکاء صرف به داشتن چند متر چلوار سفید و سیاه بر سر خود و نوچه های خود، نمیتوان مدعی عنوانِ «روحانیت اسلامی» بودن را داشت و برای خود کسب و کار دینی راه انداخت و با سوء استفاده مضاعف از آن بهره سیاسی بُرد.
آقای خامنه ایی و زیر مجموعه تحت رهبریش، هرگز، نمیتواند بیان اعتراض فرو دستان جامعه باشد زیرا او خود بزرگترین به یغما دهنده ثروت ملی و حامی غارت کنندگان ثروت ملی و دسترنج میلیونها زحمتکش در کشوریست که برای زحمتکشان آن، جمع شدن زیر چتر یک اتحادیه در حکم زنای محصنه را دارد که مستلزم مجازات است در حالیکه داشتن اتحادیه و انجمن صنفی برای کلان سرمایه داران بازاری آزاد و کاملاً قانونی.
تاریخ شاهد این بوده است که فاشیسم همواره بر گُرده عُقده های مخرب فرودستان جامعه پانهاده و از نردبان قدرت بالا رفته است و تفاوت آن با چپ کمونیستی دقیقاً در این بوده است که این دومی، با اتکاء به مطالبات و یا افزونخواهی طبقاتی مبتنی بر آگاهی و وجدان طبقاتی زحمتکشان سعی کرده تا خود را به صحنه قدرت بکشاند. و اگر امروزه پس از فروپاشی جهان کمونیستی، هنوز کمونیست بودن ننگ نیست دلیلش همین اتکای کمونیسم بر آگاه سازی شعور ـ و نه عقده های واپس مانده بودن ـ طبقاتی کارگران بوده است. لذا عربده کشیهای آقای احمدی نژاد بر علیه «سلطه» در جهان، عربده جوئی شخص قانون گریزی است که عزمِ گُنده لات شدن در دنیا را دارد و روشش، اتکاء بر بی شعوری جامعه و نه بیداری آنست. این قانون ستیزی و قانون گریزی او هیچ ربطی به مبارزه با نظام سُلطه در جهان ندارد، کما اینکه یاغیگری یاغیان در کوه ها و عربده کشی چاقو کشان در خیابانهای تهران در زمان شاه هیچ ربطی به مبارزه با استبداد شاهی نداشت. عربده کشی این عربده کشان هدفش مرعوب سازی مردم عادی محل و نمایشِ به چالش کشیدن اقتدار پاسبان محل بود و مخاطبش هم لات و پات های محل.
نتیجه گیری:
اولاً دروغ گویی و عربده کشی آقای احمدی نژاد با دروغگویی و لافگفتاری مقام رهبری هردو از یک جنسند. دوماً، گروه های اجتماعیِ مخاطب ایندو و بقیه بلند پایگان نظام در درون کشور، اول انبوه میلیونی رانتخواران وابسته به عنایات و صدقات دولتی هستند و دوم آن تودهِ میلیونی ساده ایست که جز بوقهای صوتی و تصویری دولتی، منبع دیگری برای تغذیه فکری و سرگرمی خود ندارد. منظومه قدرت حاکم درکُلیت خود، از بالا تا پائین اینرا فهمیده است که دنیای او از یک نظم هنجاری ویژه ایی پیروی میکند و باید بکند. پیاده نظام رژیم و نیروهای ستادی و میدانی او همه میدانند که بدون رعایت این موازین و هنجار های مبتنی بر دروغ همه چیز بر باد است لذا بحثی از بحق بودن و یا نبودن ـ درست بودن یا نبودن این موازین و هنجارها نمیتواند در میان باشد بلکه، این، خودِ منطق این نظم است که مهم است، «منطق حفظِ قدرت» بهر قیمت و بهر وسیله و با هر روش.
بر پایه این توضیحات، بسیاری از اشکال مبارزاتی و اعتراض سیاسی مرسوم: اعتراضات خیابانی، اعتصاب غذا در زندانها، اعتراضات حقوق بشری، افشاگری سیاسی و… ، در برابر این رژیم دیگر جواب نمیدهد. شاید تا چند سال پیش که رژیم میکوشید برای خود حیثیتی در دنیا کسب کرده و اطمینان اقشار میانی جامعه را جلب کند این روشها میتوانست هنوز جواب دهد ولی اینک دیگر خیر!.
امروزه دیگر، رژیم از موضع قدرت عریان با منتقدین خود سخن میگوید و جز اطاعت کامل، رفتار دیگری را از « ولایت مندان» برنمی تابد و او خودنیز تنها همین «زبان قدرت» را هم میفهمد و لاغیر. لذا تا آنجا که به فشار بین المللی هم مربوط میشود این فشار ها به سهم خود و برغم اینکه بر مردم هم فشار می آورند تا آنجا ئیکه در راستای وادار کردن رژیم به تمکین از موازین مرسوم عرف امروز دنیا عمل میکنند، اهمیت آنها را باید درک کرد و دراین زمینه باید توهم را کنار گذارد.
اگرجنبش ملی مردم و فشار بین المللی نتواند در وادار کردن حکومت ولایی باند کنونی، به تمکین در برابر ملت، رعایت منافع و مصالح ملی، احترام به آزادی و یا حد اقل، رعایت قانون اساسی خودش موفقیتی کسب کند باید منتظر فروپاشی حتمی بافت و ساختمان خود جامعه باشد.
تاریخ بیاد ندارد که هیچ دستگاه انتظامی و یا قضایی در دنیای توانسته باشد قانون ستیزان و عربده کشان قانون گریز را با توسل به «گفتگو تراپی» و پند و اندرز، بدون اعمال و نشان دادن قدرت سر جای خود نشانده باشد. قدرت مردم لایزال است ولی باید راه سازمانگری آن را یافت.
باید قدرت مردم را به درستی شناخت. آنرا در پیکارشان برای آزادی سازمان داد و از هرز دادن نیرو در خِرده کاریهای انرژی سوز و خسته کننده اجتناب ورزید. گام نخست در این راستا، بدون کمترین تردیدی تحکیم جنبش واحد سبز و اجتناب از موازی سازی یا درست کردن سبز الوان است.
دستگاه های متعدد امنیتی و اطلاعاتی رژیم بیکار نیستند و تمام تلاششان اینست تا نیروهای مخالف را یا به اختلافات درونی خودشان سرگرم کنند، و یا هوای مطرح و رهبر شدن را به کله آنان بدمند و یا آنانرا باخُرده کاری های فرسایشی مشغول کنند. میدان پیکار را باید شناخت و شگردهای دشمن را نیز!
وظیفه فرهیختگان جنبش سبزهم اعتماد آفرینی و تلاش برای جذب حد اکثری تا رسیدن به یک جبهه بزرگ ملی است که هم بیان آشتی و مصالحه اجتماعی و هم بیان مصالحه تاریخی باشد. در این مصالحه و آشتی ملی تاریخی سه جریان تاریخی بهم میپیوندند: اسلام و روحانیت مردمی، ناسیونالیسم و چپ مدرنِ هوادار تعامل اجتماعی. در اینجا منظور از این سه جریان تاریخی سه گفتمان است و نه سه متولی و مدعی تاریخی!

تعبیر یک خواب یا جدی شدن یک طنز!

Share Button

هنگامی که فقط چند روز پیش این پارنوشته کمیک را راجع وضع رقت انگز بازار ارزی مینوشتم، خودم هم تصور نمیکردم که این سناریوی طنز گونه به این زودی به یک واقعیت سخت تبدیل شود. ولی وقتی امروز تیتر روزنامه دنیای اقتصاد را دیدم، دانستم که گمانه زنیم زیاد عجولانه و زود هنگام نبوده است.
در زیر یاداشت کمیک خود و گزارش خبری دنیای اقتصاد را کپی میکنم:

دلار ارزان شد!

خبر اقتصادی مهم! درنگ نکنید! دلاردار شوید!
فرمانده نظام پولی و قیم بانک مرکزی سردارسرلشگرمقدم که موقتاً فرماندهی نیروهای انتظامی را دارند اعلام کردند که فتنه ارزی به یمن سربازان گمنام انقلاب خنثی و دلار به نرخ آغاز انقلاب تنزل یافته و به مقدار نامحدود، با شرایط ذیل در اختیاران مردم و امت اسلامی گذارده میشود!
۱ ـ ارائه پاسپورت معتبر، بلیط دوسره عتبات عالیات، یا بلیط حج عمره یا زیارت حضرت زینب در شام و حلب ( کشور برادر سوریه).
۲ ـ گواهی شرکت در صفوف نیروهای خودجوش و پرجوشِ ضد فتنه و آمادگی شبانه روزی برای سرکوب و قلع و قمع عوامل استکبار در دانشگاهها و خوابگاههای دانشجوئی با تمام قدرت، با استفاده از همه وسایل و با توجه برخورداری از مصنویت کامل قانونی و قضائی از طرف مقام معظم رهبری.
۳ ـ تأییده رسمی مبنی بر شرکت در تظاهرات خود جوش ضد فتنه و نیروهای براندازی نرم موسوم به جنبش سبز.
۴ ـ ( تبصره) برای برادران و خواهران آشنا به جنگ غیر مسلحانه سایبری امتیازات و تخفیفات ویژه در نظر گرفته میشود.
توضیح اینکه لازم نیست واجدین شرایط فوق در صف دریافت ارز بایسند. کافیست کُد « ذوب گشته در ولایت» را به دربان هر بانکی بدهند تا در اسرع وقت به تقاضا ارزی آنان رسیدگی شود.
َ
بر گرفته از دنیا اقتصاد یکشنبه ۲۵ مهر:

تعداد مشاهده : ۳۷۶۸ بار کد خبر : IRN- 228295 تاریخ چاپ خبر : یکشنبه ۲۵ مهر ۱۳۸۹
فروش دلار دولتی مشروط شد
دنیای اقتصاد- مشاهدات خبرنگاران از صرافی‌های خیابان فردوسی حاکی است به موجب بخشنامه بانک مرکزی، باید عرضه دلار فقط با ارائه بلیت و پاسپورت متقاضیان صورت بگیرد، هرچند که برخی از صرافی‌ها کماکان تنها به مشاهده کارت ملی و سایر مدارک شناسایی خریداران اکتفا می‌کنند. مشروط شدن فروش دلار دولتی موجب شده تا صف‌هایی که پیش از این در خیابان فردوسی برای خرید دلار دولتی تشکیل می‌شد، تقلیل یابد و فقط مسافران یا همان نیازمندان حقیقی موفق به خرید دلار شوند.

دلار فقط با ارائه بلیت و پاسپورت
فروش دلار دولتی مشروط شد
مشاهدات خبرنگار فارس از صرافی‌های خیابان فردوسی حاکی است به موجب بخشنامه بانک مرکزی، باید عرضه دلار فقط با ارائه بلیت و پاسپورت متقاضیان صورت بگیرد، هرچند که برخی از صرافی‌ها کماکان تنها به مشاهده کارت ملی و سایر مدارک شناسایی خریداران اکتفا می‌کنند.
دیروز مدیر صرافی بانک ملی از ارائه پیشنهاد فروش دلار در قبال بلیت پروازهای خارجی و در محل فرودگاه خبر داده بود.
طی روز گذشته صرافی‌های خیابان فردوسی با قید این شرط که فروش دلار تنها در قبال ارائه بلیت و پاسپورت به اشخاص حقیقی صورت خواهد گرفت، اقدام به فروش دلار حداکثر تا ۲۰۰۰ دلار نمودند.
این اقدام موجب شده تا صف‌هایی که پیش از این در خیابان فردوسی برای خرید دلار دولتی تشکیل می‌شد، تقلیل یابد و فقط مسافران یا همان نیازمندان حقیقی موفق به خرید دلار شوند. تصمیم جدید بانک مرکزی و ابلاغ آن به صرافی‌ها، خروج دلالان را از صف‌های دلار به همراه داشت، ولی این به معنای بیکار شدن دلال‌ها تلقی نمی‌شود؛ چرا که این افراد بیکار نمانده و مبادرت به خرید و فروش دلار در حوالی خیابان می‌کنند.
مشاهدات خبرنگار فارس حاکی است، جمعیتی که پیش از این در مقابل صرافی‌های ملی و ملت برای خرید دلار منتظر می‌ماندند که البته این افراد فقط صرافان مجاز بودند، طی روز گذشته دیگر مشاهده نمی‌شدند، چرا که با شرایط جدیدی که بانک مرکزی برای فروش دلار ابلاغ کرد، این افراد خیلی سریع‌تر توانستند دلار مورد نیاز خود را خریداری کنند.
البته فروش دلار با قید بلیت و پاسپورت فقط منوط به تعداد کمی از صرافی‌های خیابان فردوسی می‌شود؛ جمعیتی که تا روز پنج‌شنبه مقابل تعداد معدودی از صرافی‌ها صف می‌کشیدند با قید شرایط جدید به صرافی‌هایی مراجعه می‌کنند که قید و شرطی برای فروش دلار در نظر نگرفته‌اند، به این معنی که در خیابان فردوسی باز هم صرافانی هستند که تنها با ارائه کارت ملی به مردم عادی یا همان دلالان امروزی دلار می‌فروشند.
اقدام برخی از صرافی‌ها مبنی بر فروش دلار فقط با ارائه بلیت و پاسپورت، خشم و عصبانیت برخی از دلالان را به همراه داشته است؛ این دلالان در واکنش به این اقدام صرافی‌ها به خبرنگار فارس می‌گویند، قرار دادن این شرط فقط موجب سود کردن صرافان است. یکی از دلالان که همه روزه در خیابان فردوسی به خرید و فروش ارز با قیمت آزاد می‌پردازد، چنین می‌گوید: وقتی که صرافان این صف‌ها را می‌گذارند تنها به تعداد کمی از متقاضیان دلار می‌فروشند و مابقی را نزد خود نگه می‌دارند، وی تاکید می‌کند صرافان مابقی دلارها را با نرخ آزاد به دلال‌ها می‌فروشند.
طی روز گذشته صرافی‌های مجاز با قیمت ۱۰۵۰ تومان و دلالان با قیمت ۱۰۹۰ تومان دلار را به مردم می‌فروختند.
گزارش خبرنگار فارس حاکی است نوسانات بازار ارز در حالی همچنان ادامه دارد که بانک مرکزی از کنترل این بازار خبر داده بود، اما آنچه در واقعیت به چشم می‌خورد ثابت ماندن قیمت دلار از روز چهارشنبه تاکنون است.
دلار به مردم عادی در فرودگاه‌ها فروخته شود
مدیر صرافی بانک ملی از ارائه درخواستی به رییس کل بانک مرکزی مبنی بر فروش دلار در فرودگاه‌ها در قبال ارائه بلیت و گذرنامه و فروش دلار به صرافی‌ها با قیمت ۱۰۴۵ تومان و مردم عادی با قیمت ۱۰۵۰ تومان خبر داد و گفت: هم‌اکنون افرادی در صف‌ها می‌ایستند که دلال هستند؛ اصلا فروش دلار در قبال ارائه کارت ملی صحیح نیست. اسد‌اله اسدپور در گفت‌وگو با فارس ضمن تشریح وضعیت فروش ارز در صرافی بانک ملی طی روز گذشته،‌ اظهار کرد: قیمت فروش دلار برای صرافی‌های مجاز ۱۰۴۵تومان و مردم عادی ۱۰۵۰ تومان بود.
وی با بیان اینکه بیشتر جمعیتی که مقابل این صرافی در صف ایستادند، صراف‌ هستند، افزود: درحالی که صرافی‌های ملی و ملت فقط به صرافان و کسانی که دارای مدارکی مانند گذرنامه و بلیت هستند دلار می‌فروشند، ولی بازهم در صف‌های مقابل صرافی‌های دیگر عمدتا دلالان حضور دارند. مدیر صرافی بانک ملی از فروش ۲۰ میلیون دلار تا ساعت ۱۲ بعدازظهر روز گذشته به صرافی‌ها و اشخاص حقیقی دارای مدارک معتبر خبر داد و گفت: صرافی بانک ملی به تمام صرافی‌های تهران و شهرستان‌ها دلار می‌فروشد؛ خیلی کم در صف این صرافی افراد غیر «صراف» حضور دارند.
وی در ادامه به صحبت‌های خود با رییس کل بانک مرکزی اشاره و تصریح کرد: از آقای بهمنی درخواست کردم تا تمامی کسانی که بلیت و گذرنامه دارند از فرودگاه دلار مورد نیاز خود را تامین کنند. مدیر صرافی بانک ملی تاکید کرد: کسانی که احتیاج ندارند نباید در صف خرید دلار بایستند، زیرا پول رایج کشور ریال است و برای سبزی خریدن و مصارف روزانه نیازی به دلار نیست و این ارز در این موارد کاربرد ندارد. وی اضافه کرد: باید به مصرف‌کننده واقعی دلار فروخته شود و دلیلی ندارد که با ارائه کارت ملی به اشخاصی که احتیاجی ندارند دلار فروخته شود.
اسدپور خاطرنشان کرد: با باز شدن راه حواله‌های ارزی باید وضعیت خرید و فروش دلار در بازار به حالت عادی برگردد.
مردم بی‌توجه به توصیه‌های بانک مرکزی هنوز دلار می‌خرند
صرافی‌های بازار دیروز مجاز شدند که هر دلار را ۱۰۵۰ تومان به مردم عرضه کنند، در عین حال ادامه روند کاهشی نرخ دلار در بازار در دستور کار بانک مرکزی قرار دارد. اسدالله اسدپور در گفت‌وگو با خبرگزاری مهر گفت: امروز (دیروز) صرافی‌های بانکی هر دلار را به قیمت ۱۰۴۵ تومان به صرافی‌های دارای مجوز بانک مرکزی و ۱۰۵۰ تومان به مردم عادی می‌فروشند.
مدیرعامل صرافی بانک ملی تصریح کرد: صرافی‌های بانکی نیز مجاز شدند که هر دلار را ۱۰۵۰ تومان به مردم بفروشند که این قیمت در روزهای چهارشنبه و پنج‌شنبه هفته گذشته نیز اعمال شد.
وی با بیان اینکه بر اساس برنامه بانک مرکزی قیمت دلار باز هم کاهش خواهد یافت، تصریح کرد: هم‌اکنون با کاهش تقاضا برای خرید دلار مواجه هستیم. در عین حال حواله‌جات نیز باز شده است. اسدپور در مورد ازدحام جمعیتی در مقابل صرافی بانک‌ها از جمله صرافی بانک ملی برای خرید دلار، گفت: همیشه دلالان بازار برای خرید دلار در مقابل صرافی‌ها تجمع می‌کنند. مدیرعامل صرافی بانک ملی ادامه داد: صرافی‌های بانکی و صرافی‌های مجاز باید از فروش دلار به دلالان و سفته بازاها امتناع کنند و تنها به مردم دلار عرضه نمایند.
وی از فروش ۲۲ میلیون دلار در روز پنج شنبه گذشته توسط صرافی ملی خبرداد و افزود: با توجه به کاهش تقاضای خرید دلار، رقم فروش در روز پنج شنبه نسبت به روز چهارشنبه کاهش داشت. اسدپور خاطرنشان کرد: در روز پنجشنبه از ساعت ۱۴ بعدازظهر دیگر متقاضی برای خرید دلار وجود نداشت. دیروز صبح مجددا صف‌های طولانی در مقابل صرافی بانک‌ها و برخی از صرا فی‌های مجاز تشکیل شده بود. مردم به‌رغم توصیه‌های بانک مرکزی مبنی بر اینکه قیمت‌ها کاهش خواهد یافت، هر روز برای خرید دلار در مقابل صرافی‌ها به صف می‌ایستند.
دیروز صرافی‌ها قیمت فروش هر دلار را بر روی تابلوهای خود ۱۰۵۰ تومان و قیمت خرید را ۱۰۴۵ تومان درج کرده بودند. برخی از صرافی‌ها نیز طبق معمول، هیچ قیمتی بر روی تابلوها حک نکرده بودند.
همچنین قیمت فروش هر یورو دیروز در بازار ۱۵۴۰ تومان و قیمت خرید ۱۵۲۰ تومان بر روی تابلوی صرافی‌ها اعلام شد.

چاپ خبر

——————————————————————————–

www.donya-e-eqtesad.com

کلیه حقوق این سایت متعلق به روزنامه دنیای اقتصاد بوده و بلامانع است.
نرم افزار مدیریت خبر . نسخه ۱ . (نگارش)

Copyright ©۲۰۰۶ den – All Right Reserved

تنزل یک روزه ۱۰۰۰ واحدی بورس تهران از ۱۹ به هیجده هزار یعنی تقریباً ۵ در صد در یک روز یعنی کاهش چند صد میلیاردی یا هزار میلیاردی سرمایه سرمایه گزاران. مدیر عامل بورس یا نمی داند و یا نمیتوند این سقوط یک روزه را توضیح دهد و به توضحیات نامفهوم می افتد.
ولی بایَد گفت این یک رعد و برق در یک آسمان صاف نیست. ابرهای سراسری سیاه و سنگینِ بحران بر فراز اقتصاد مملکت، سقوط اقتصادی و گسنرش اپیدمیک ورشکستگی را خبر میدهد.
سقوط بورس تهران ادامه خواهد یافت همچنانکه سقوط ریال. مُسکن های موقتی دولت و سیاست گذاران مالی و پولی هم موقتاً و به قیمت انباشت قدرت بالقوه تخریبی بحران میتوانند این سقوط را، از این ستون به آن ستون، به تأخیر بیاندازند.
کلان بورسبازان، دست اندکاران و آنها که از پشت پرده ی اوضاع اقتصادی آگاهند و به آمارهای واقعی تر دسترسی دارند سهام خود را نقد میکنند و آنهم به طلا و دلار و یک مشت اوراق بی ارزش و منفی را برای سهامداران متوسط، خُرده پا، موسسات دولتی و نیمه دولتی مثل شستا و سایر صندوق های بیمه باقی میگذارند. بانکهای دولتی نیز میمانند با سهام این کلان سرمایه بازان، بعنوان اسناد تضمنی وامهای ملاخور شده که قریب نه ۴۹ میلیارد دلار رغم اعلام شده بلکه قریب یکصد میلیارد دلار برآورد میشود . نه طوفان بلکه سونامی اقتصادی در راه است و با بیل و کلنک هم نمیتوان جلوی آنرا گرفت.