Category: اخبار

دروازه های جهنم یمن ۳

Share Button

با کشته شدن صالح پس از انتشار پیامش از تلویزیون که در بخشی از آن از ائتلاف تحت رهبری سعودی خواست  تا به محاصره یمن پایان داده و بمبارانها را قطع کند، این بخش پیام او پس از کشته شدنش، فقط به توجیه و مجوزی برای تشدید بمبارانها و محاصره شدیدتری از  سابق توسط ائتلاف سعودی تبدیل خواهد شد. 

پسر رهبر کشته شده یمن طرفداران پدرش را به انتقامگیری فراخواند

روئیترز:

بنا به گزارش روئیترز بنقل از تلویزیون اخباریه سعودی، احمد علی صالح پسر رئیس جمهور سابق یمن، عبدالله صالح که لحظاتی پس از تغیر موضعش در جنگ داخلی توسط افراد مسلح حوثی کشته شد، امروز سه شنبه علیه گروه متحد ایران دعوت به انتقامجویی کرد.
احمد علی صالح گفت؛ من  از این پس رهبری نبرد را تا بیرون انداختن آخرین حوثی از یمن بعهده خواهم گرفت… خون پدر من چون حلقه ایی جهنمی از گوشهای ایران آویزان خواهد گردید! او از طرفدران پدرش خواست تا یمن را از شبه نظامیان ایرانی/حوثی پس بگیرند.
در ادامه روئیترز مینویسد که: “پیش بینی میشود احمد علی صالح، فرمانده قدرتمند گارد ویژه ریاست جمهوری که نامزد جانشینی پدرش بود و آخرین شانس خانواده برای بازپس گیری جایگاهشان است، به جانشینی پدرش برگزیده شود. از محل دیگر نزدیکان صالح که در آن ۶ روزه گذشته همراه او در نبردهای خیابانی علیه حوثی ها بودند اطلاعی در دست نیست.”(پایان بخشی از گزارش روئیترز)
دیروز وقتی تیتر کشته شدن صالح را دیدم، قبل از آنکه مطلب را بخوانم در حالتی از شوک ناشی از این خبر، فکر کردم، سعودیها او را کشتند. اصلاً بفکرم نرسید که ممکن است حوثیها به چنین خریتی دست یازند.
عربستان به بیش از آن پیامی که صالح به مردم یمن داد و از آنها دعوت کرد علیه حوثیها برخیزند، نیازی نداشت و زنده ماندنش جز سهم خواهیش از قدرت برای سعودیها فایده ای نداشت. او با آن پیام وظیفه تاریخی و سیاسی خودش را انجام داده و به لحظات آخر تاریخ مصرف خود رسیده بود.
اما رهبر حزب کنگره خلق یمن و رئیس جمهور سابق آنکشور نه به اراده  و تصمیم سعودیها بلکه بدست حوثیها پس از آنکه پیام تاریخی اش را به ملت یمن داد کشته شد.
اشتباه است اگر تصور شود با کشته شدن صالح، پایگاه اجتماعی او و متحدین قبیله ای اش جبهه عوض کرده و بسوی حوثیها خواهند رفت.
همچنانکه از پیام پسر صالح برمیاید، به احتمال قوی آنها علیه حوثیها برخواهند خواست و در این راه الزاماً در کنار ائتلاف تحت رهبری عربستان قرار خواهند گرفت.
با کشته شدن صالح پس از انتشار پیامش از تلویزیون که در بخشی از آن از ائتلاف تحت رهبری سعودی خواست  تا به محاصره یمن پایان داده و بمبارانها را قطع کند، این بخش پیام او پس از کشته شدنش، فقط به توجیه و مجوزی برای تشدید بمبارانها و محاصره شدیدتری از  سابق توسط ائتلاف سعودی تبدیل خواهد شد.

چشم انداز جنگ داخلی با کشته شدن صالح برای حوثیها و حامیان ایرانی آنها تیره تر از سابق خواهد گردید و اگر گاه بگاه اعتراضاتی هم از سوی مجامع بین المللی بخاطر محاصره کشور و بمبارانها توسط ائتلاف سعودی، علیه آن میشد، کشته شدن صالح بدست افراد حوثیها که روی آن به آوازه گری برای خود هم پرداختند، دیگر انعکاس چنین اعتراضاتی را در فضای سیاسی دنیا ضعیفتر خواهد کرد و گوشهای کمتری به این اعتراضات اعتناء خواهند کرد.

پی نوشت:

امروز صبح، یکروز پس از نگارش یادداشت فوق، ضمن دیدن صفحات نشریه الشرق الاوسط* چشمم به تحلیل عبدالرحمان الرشید از اعضای تحریریه با سابقه این نشریه با عنوان« کشته شدن صالح یمنیها را متحد میکند» افتاد. او در این یادداشت تحلیلی با شباهت کم نظیری همان نکته هایی را که من در یادداشت خود، در فوق نگاشته ام را مورد اشاره و تأکید قرار داده است. و البته تحلیلهای دیگری هم در اکثر رسانه های منطقه و دنیا هست که کم یا بیش به همین نتیجه گیری رسیده اند. برخی هم فقط پیش بینی وخیم تر شدن اوضاع را در اثر پولاریزه شدن فضای سیاسی کرده اند. هیچیک از تحلیلگرانی که من اظهار نظر هایشان را خوانده ام، به کشته شدن صالح بعنوان عاملی تقویت کننده بنفع حوثیها  اشاره نکرده اند.

…………………………………..
Ahmed Elieba , Saturday 9 Dec 2017
……………………………………

December 5, 2017

Yemen’s former president Saleh predicted his assassination

Kuwaiti daily published Ali Abdullah Saleh’s statement one day before his death

…………………………………………………

*

Saleh’s Murder Unites Yemenis

AlsharqAlawsat

Tuesday, 5 December, 2017 – 09:45
Abdulrahman Al-Rashed
Abdulrahman Al-Rashed is the former general manager of Al-Arabiya television. He is also the former editor-in-chief of Asharq Al-Awsat, and the leading Arabic weekly magazine Al-Majalla. He is also a senior columnist in the daily newspapers Al-Madina and Al-Bilad.

Had President Ali Abdullah Saleh been killed five days ago, the Saudi-led coalition and the legitimate government would have been blamed for his murder.

But, Saleh was killed by the Houthis after he had terminated his alliance with them.

By killing Saleh, the Houthis have practically become rivals to all of Yemen’s components as Saleh was their only alleged patriotic card and their political front before the Yemenis and the world.

The war map in Yemen dramatically changed the night he appeared in a televised speech announcing his acceptance of the reconciliation, and his assassination will not stop the new change he imposed.

The question now is whether the late president can manage the battle from his grave by allying with the legitimate government and confronting the Houthis? In other words, will his influence, institutions, and men who have been loyal to him, his instructions and ideas as result of his forty years of influence, carry on?What we know is that all attempts to abolish Saleh have failed in the past. Even after he was forced to quit as a result of popular protests, he continued to be a leader. Also, after the assassination attempt at al-Nahdayn mosque, everyone thought he was finished. He spent months in a military hospital in Riyadh for burn treatment.

Saleh surprised everyone after he returned, ruled Sanaa, and managed political and military battles. This is why Houthis finally decided to kill him; not to retaliate because he turned against them but because he’s capable of destroying their political project.

A few days ago, he altered the equation when he ended his alliance with the Houthis and cut the number of the legitimate government’s enemies to half, shrinking areas controlled by the armed insurgency.

Saleh abandoned the enemy camp and joined the allies camp which would have expedited Houthis’ defeat and ended the main war. But Saleh’s murder was meant to reshuffle the deck and stop the reconciliation project.

As long as we realize that Saleh’s assassination is aimed at thwarting the reconciliation, we must work to ensure its success.

What the late president did in the last four days of his life is the most important development since the war began three years ago. It will boost operations against Houthis and besiege them in their areas north of Yemen, that is, of course, if Saleh army’s commanders decided to participate in the fighting alongside ranks of the Yemeni army.

In the past few days, Saleh tried to liberate the capital, which has been occupied by the insurgents since 2014, when Houthis seized the headquarters of the First Division and the remaining military and security institutions were defeated without much resistance.

Questions today revolve around the size of Houthis’ power in Sanaa, with rumors claiming they are the strongest party and that any attempt to get them out would cause a bloody war between the two sides in the city’s historic streets. It was difficult to figure out the truth but assassinating President Saleh proved that Houthis are an influential power.

In the past, Sanaa was Saleh’s stronghold and Houthis could only enter and occupy after his approval. But, ever since they entered the capital, they seized arms’ warehouses, bought loyalties and laid plans for the day when they clash with their ally Saleh, and perhaps assassinate him and take control of the capital.

The new reality is critical, dangerous, and requires Yemeni army and the coalition forces to enter Sanaa and work with Saleh’s forces that are in shock. The people of Sanaa and forces of late Saleh have a great interest in going to war to restore their city from Houthis.

In his televised speech, the late president called for lifting the siege, including resuming military and civil navigation in the airport for the first time since the beginning of the war and reopening crossings for aid convoys and trade activity. It is not possible to do so after Saleh’s assassination without entering into a new alliance with Saleh’s forces and deterring Houthis in Sanaa.

If the reconciled parties agree on managing Sanaa, it will be reconstructed faster and restore its role as the administrative capital of the country, after most governmental institutions had been moved to Aden as a temporary alternative capital.

People of Sanaa, leaders of the General People’s Congress and commanders of Saleh’s forces must realize the importance of change which Saleh adopted and was killed for. They must defend his decision and project.

What about the savage wolves, i.e. Houthis? They succeeded in getting rid of Saleh, their new enemy, and disrupting his plan. Yet, practically, they’re finished as decision makers in this big war.

Their hope to influence the shape of the governing political system is over. The Houthis went from being partners in governance to murderers of Saleh.

This is a crime they cannot justify, and by losing Saleh, they became nothing more than Iran’s militias against Yemenis.

……………………………………………………

Gulf News

Published: 12:56 December 6, 2017

AP

After Saleh’s death what comes next for Yemen?

While Al Houthis could gain in the short term they have lost important manpower by angering Saleh supporters

 AP
During his three decades as president, Saleh built an extensive network of allies among tribes, the military and his political party. His sons and nephews commanded the main military branches.
…………………………………………………………….
DECEMBER 11, 2017

U.S.-backed Syrian forces, Iraqi army coordinate at border: SDF

………………………………………………………..

..

دروازه های جهنم یمن ۲

Share Button

ساعتی پیش سایت نشریه الاهرام، اهرام آنلاین به نقل از روئیترز نوشت که نیروی هوائی ائتلاف تحت رهبری سعودی در حمایت از نیروهای علی عبدالله صالح شب گذشته مواضع حوثیها را در صنعا در هم کوبید.

در هم کوبیدن مواضع نیروهای حوثی در صنعا امر تازه ایی نیست ولی درج این خبر از سوی نشریه رسمی مصر که خود بخشی از ائتلاف عربی است، هم از اهمیت قضیه حکایت میکند و هم نزدیکی شتابناک صالح به ائتلاف عربی تحت رهبری سعودی را نشان میدهد.

اهرام آنلاین از جمله مینویسد:”برابر رسانه های محلی، شب گذشته(یکشنبه) هواپیماهای ائتلاف تحت رهبری سعودی در پشتیبانی از نیروهای صالح مواضع حوثیها را در صنعا بمباران کردند.”

…………………………….

پی نوشت*

در آخرین گزارش خبری، گزارشگران بلومبرگ مینویسند که حوثیها از حمله موشکی به نیروگاه هسته ایی اماراتی و همچنین از تجدید نظر علی عبدالله  صالح در روابطش با حوثیها خبر دادند که خبر اول از سوی امارت متحدهدعربی تکذیب شد و امارت اعلام کرد که در دفاع از مرزهای هوائی خود کنترل کامل  دارد و دفاع هوائی آن از پس هر حمله هوائی برمیآیند. در رابطه با دومین خبر معلوم شد که حوثیها با هک سایت “حزب کنگره خلق” این خبر را در آن گذارده اند. نتیجه گیری تحلیلگران بلومبرگ اینست که این رفتارهای حوثیها ناشی از استیصال آنهاست. تیتر گزارش تحلیلی/خبری بلومبرگ چنین است: “حوثیها در یمن زیر فشار هستند و امارات متحده ادعای آنها را دایر برشلیک موشک به امارت تکذیب میکند”.

Saudi-led coalition provides air support for Yemen’s Saleh

Reuters , Sunday 3 Dec 2017

Saudi-coalition strikes Yemen

Smoke rises during the battle between former Yemeni President Ali Abdullah Saleh’s supporters and the Houthi fighters in Sanaa, Yemen December 2, 2017 (Photo: Reuters)
 
 Aircraft from the Saudi-led coalition bombed Houthi positions in Sanaa overnight on Sunday, residents and local media said, aiming to shore up supporters of formerYemeni president Ali Abdullah Saleh as they battle the Iran-

aligned Houthi group

Saleh announced on Saturday he was ready to turn a “new page” in ties with the Saudi-led coalition fighting in Yemen if it stopped attacks on Yemeni citizens, in a move that could pave the way to end nearly three years of war.

The apparent shift in position came as Saleh’s supporters battled Houthi fighters in Hadda, a district in southern Sanaa where members of Saleh’s family, including his nephew Tareq, live. It was the fourth day of clashes sparked by what Saleh’s General People’s Congress (GPC) called an attempt to seize a main mosque in the city.

The fighting has killed dozens of people and wounded hundreds, according to the International Committee of the Red Cross, and raised concern of further casualties among civilians.

The clashes had added a new layer to an already complex situation in Yemen, one of the poorest countries in the Middle East, where a proxy war between the Iran-aligned Houthis and the Saudi-backed Hadi has caused one of the worst humanitarian crises in recent times.

Saleh’s announcement was welcomed by the Saudi-led coalition, which has struggled to achieve any progress against the Houthi-Saleh alliance that had controlled most of northern Yemen since 2015 and forced President Abd-Rabbu Mansour Hadi to flee into exile.

The Saudi-owned al-Arabiya television said coalition aircraft pounded Houthi outposts in southern Sanaa, but gave no details on casualties. Residents reported at least five air strikes shook the highlands of the area.

Inside the city, residents said that Houthi fighters seized television studios of Yemen Today, a news channel owned by Saleh, after clashes that damaged the building. Residents said 20 employees were trapped inside the building.

Saleh had on Saturday issued his message to the Saudi-led coalition in a speech broadcast from the studios.

Yemen descended into violence in late 2014 when the Houthis, a group that hails from the Zaidi branch of Shi’ite Islam, marched on Sanaa and seized control of the government.

The group, backed by government troops loyal to Saleh, resumed its march south and attacked Hadi’s interim capital in Aden, forcing Hadi to flee and inviting the Saudi-led alliance to join the fighting.

Yemen’s war has killed more than 10,000 people since 2015, displaced more than two million people, caused a cholera outbreak infecting nearly one million people and led the country to the brink of famine.

…………………………………………………………….

*

Bloomberg

Updated on 

Houthis Under Pressure in Yemen as U.A.E. Denies Missile Claims

…………………………………………….

reuters

DECEMBER 3, 2017

Saudi-led air strikes support Yemen’s Saleh as he shifts against Houthis

دروازه های جهنم یمن بروی رژیم گشوده میشود

Share Button

با اشاره به آموزه سون تسو، در بالا، تکرار میکنم که اثرات روانی از هم پاشیدن ائتلاف حوثیها و صالح بسرعت روی تمام فضای سیاسی جبهه آنان اثر گذارده و این از هم گسیختگی، تنها به گُسست اردوی صالح  از حوثیها هم محدود نمیشود بلکه به جدائی قبایل متحد با هر دو طرف نیز منجر خواهدشد و فراتر از این، بسیاری قبایل متحد یا حامی حوثیها و صالح در منطقه  هم با استشمام بوی شکست حوثیها و صالح بسوی بیعت با ائتلاف تحت رهبری عربستان روی خواهند آورد.

Ali Abdullah Saleh

Photographer: Mohammed Huwais/AFP via Getty Images

سون تسو، ژنرال و استراتژ نامدار چین پیش از میلاد میگوید، برای شکست دادن ارتش دشمن، باید متحدین او را از او جدا کرد. بنظر من در این حکم کاملاً منطقی در بسیاری مواقع، بیش از آنچه نیروی کمی یک متحد حائز اهمیت باشد تأثیرات روانی جدا شدن یا پیوستن یک متحد  در روحیه آفرینی یا روحیه زدائی رزمی روی یک جبهه یا ارتش مهم میباشد.

در روزهای اخیر، بویژه دیروز و امروز، رسانه های منطقه و برخی رسانه های مهم دنیا راجع به پیدایش تنش، تا حد درگیری مسلحانهِ منتهی به کشتار، بین نیروهای حوثی و متحد آنها، رئیس جمهور سابق یمن و حزب او (حزب کنگره خلق)*  گزارشهای متعددی داشته اند.

انتشار گزارش این درگیریها در سایت معتبر بلومبرگ که فارغ  از گرایشهای جانبدارانه و اطلاع رسانی جهت دار است، مرا واداشت تا به موضوع بپردازم.

بلومبرگ مینویسد:

“علی عبدالله صالح امروز، شنبه، طی یک سخنرانی گفت مردم یمن باید ” از جمهوریشان دفاع کنند” و در برابر حوثیها که در ائتلاف با او، بخشهایی از کشور را در کنترل دارند بایستند. او همچنین از عربستان خواست تا به حملات هوائی و محاصره کشور پایان دهد.

از سوی دیگر ائتلاف تحت رهبری عربستان،  از رئیس جمهور سابق یمن خواست تا علیه شورشیان شیعی یمن برخیزد. این ائتلاف طی بیانیه ایی از مردم یمن بشمول اعضای حزب کنگره خلق(حزب صالح) خواست تا برای شکست حوثیها متحدشوند. اعلامیه ائتلاف سعودی می افزاید: “در دست گرفتن ابتکار عمل از سوی اعضای حزب کنگره خلق و همبستگی آنها با مردم یمن، امکان خواهد داد تا یمن از شّرِ شیاطین فرقه گرای  شبه نظامیان تروریست ایرانی آزاد شود.”

دیگر رسانه ها، از کشته شدن دهها تن از حوثیها و اعضای حزب کنگره خلق در درگیریهای نظامی بین آنها خبر داده اند.

بلومبرگ در ادامه گزارش خبری خود مینویسد:” از هم گسیختگی ائتلاف حوثیها و صالح ضربه ایست به شورشیان مورد حمایت ایران  و بنفع ائتلاف تحت رهبری عربستان تمام میشود که میکوشد تا موقعیت دولت پرزیدنت عبد رابو منصور را تثبیت کند.

جنگ بین طرفداران صالح و شورشیان حوثی طی ۳ روز گذشته تشدید شده است و طرفین درگیری همدیگر را به تجاوزگری متهم کرده اند. رهبر حوثیها، عبدل مالک حوثی در یک سخنرانی که از تلویزیون ال مسیره پخش گردید، سخنرانی صالح را ” خیانت به کشور و دشنه از پشت  توصیف کرد.” پایان گزارش بلومبرگ

نیویورک تایمز بخشی از بیانیه دفتر سیاسی حوثیها را که در آن علی عبدالله صالح متهم به خیانت شده است را درج کرده که چنین است:” این امر نه غریب و نه شگفت آور است که صالح به مشارکت سیاسی پشت میکند، ائتلافی که او هرگز بدان اعتقاد نداشته است.

بیاد دارم که در همان اوان شورش حوثیها و حمایت صالح از آن، یک تحلیلگر عرب در یکی از رسانه های منطقه نوشت که صالح هرگز با حوثیها که ۳ بار با آنها جنگیده است نخواهد ماند.

کامنت من:

به اقتضای شکاکیت خود، احتمالی ۱ ـ ۲ %ی برای صحنه سازی و ساختگی  بودن این درگیریها بقصد گمراه سازی میگذارم ولی با چشم پوشی از چنین احتمال کمی، با اشاره به آموزه سون تسو، در بالا، تکرار میکنم که اثرات روانی از هم پاشیدن ائتلاف حوثیها و صالح بسرعت روی تمام فضای سیاسی جبهه آنان اثر گذارده و این ازهم گسیختگی، تنها به گُسست اردوی صالح  از حوثیها هم محدود نمیشود بلکه به جدائی قبایل متحد با هر دو طرف نیز منجر خواهدشد و فراتر از این، بسیاری قبایل متحد یا حامی حوثیها و صالح در منطقه  هم با استشمام بوی شکست  ائتلاف حوثیها و صالح، بسوی بیعت با ائتلاف در حال پیروزی تحت رهبری عربستان روی خواهند آورد.

این ازهم گسیختگی به تمام مردم  منطقه تحت کنترل حوثیها و صالح هم این پیام را میدهد که شکست این جبهه نه تنها حتمی بلکه نزدیک هم میباشد.

ولی در اشاره به نوشته بلومبرگ که این جدائی را یک ضربه برای برای شورشیان حوثی مورد حمایت ایران نامیده است باید گفت، این ضربه فقط برای شورشیان حوثی تحت حمایت ایران نیست بلکه یک ضربه خردکننده برای خود رژیم ایران است سرمایه بسیار عظیمی روی شورش حوثیها نهاده و تا مرحله نزدیک به جنگ با سعودی در حمایت خود از حوثیها پیش رفته است و میلیاردها دلار کمک مالی و تسلیحاتی به حوثیها داده و بخشاً بخاطر این حمایت از شورشیان حوثی انگ صدور تروریسم را هم بر خود خریده است که نتیجه آن اعمال سختگیریهای تحریمی غرب بوده است.

این از هم گسیختگی یک درس بزرگ جانبی هم در شناخت ماهیت چنین ائتلافهایی دارد و  آنهم اینست که در قاموس حکومت اسلامی مُدل ایران، ائتلاف و مشارکت سیاسی، مفهوم و معنائی ندارد بلکه فقط رهبری و رهروی، اطاعت یا آمریت وجود دارد. اگر ائتلافی هم در چهار چوب این گفتمان بوجود آید فقط مقطعی و مصلحتی است و عاری از جوهر اعتماد آفرینی میباشد چون روحیه هژمونیستی از یکسو و تقیه یا اطاعت از سوی دیگر در سرشت گفتمان اسلام حکومتی است. در این گفتمان جائی برای احترام و حرمت به اندیشه و اعتقاد دیگری وجود ندارد و اگر هست نمایشی و گذرا و ابزاری است

پس لرزه های سیاسی شکست حوثیهای یمن برای رژیم ایران در تمام منطقه، هم در عراق و هم لبنان خود را نشان خواهد داد.

………………………………….

The NewYorkTimes

Dec. 3, 2017

…………………………………..

The Gaurdian

Yemen’s rebel alliance disintegrates as rivals fight for control of Sana’a

Iran-backed Houthi rebels battle forces loyal to former president as UN calls for end to Saudi-led coalition’s blockade

………………………….

Gulf News

Published: 17:30 December 2, 2017

Saleh’s revolt could doom Al Houthis in Yemen

Al Houthis lose control of key military posts, ministries and provinces in northern Yemen

*

 (General People’s Congress (GPC

Bloomberg

2 December 2017

Arab Coalition Joins Saleh in Call Against Houthis in Yemen

The Saudi-led Arab coalition has backed calls by former Yemeni President Ali Abdullah Saleh to rise against Shiite Houthi rebels.

The coalition urged all Yemenis, including members of Saleh’s General People’s Congress party, to unite to defeat

the Houthis, according to a statement on the state-run Saudi Press Agency.

“Restoring initiative by the members of the General People’s Congress party and their alliance with Yemeni people

will allow Yemen to get rid of the evils of the sectarian Iranian terrorist militias,” the coalition said in the statement.

“This follows a speech by Saleh earlier on Saturday in which he said Yemeni people must “defend their republic

against the Houthis, who control parts of the country in a coalition with him. He urged the Saudis, who back the

former government, to stop their air strikes and lift all blockades.

A breakup of Saleh’s alliance with the Houthis would be a blow to the Iran-backed Shiite rebels and benefit the

Saudi Arabia-led coalition in its attempts to reinstate the government of ousted elected President Abdurabu Mansur .Hadi

Fighting between Saleh’s supporters and Houthi rebels intensified over the past three days as both sides exchanged

accusations of aggression. Houthi rebel leader Abdulmalik al-Houthi described Saleh’s call as “treason to the country and a stab in the back” in a speech broadcast on al-Masirah TV on Saturday.

Saudi Arabia intercepted a ballistic missile fired from Yemen Friday, which it said was a threat to regional and international security.

Escalating violence could drive Yemen, a nation only reunited in 1990, to completely disintegrate, becoming a failed

state perched south of the world’s biggest oil exporter and a major maritime artery

……………………………………………..

“It is not strange or surprising that Saleh turns his back on a partnership he never believed in,” the group’s political bureau said in a statement. “The priority has been and still is to confront the forces of aggression.”

.

نقشه ترور نخست وزیر لبنان توسط عوامل ایران خنثی شد

Share Button

رژیم حاکم بر میهن ما به رهبری  سید علی خامنه ایی و مدیرت عملیاتی سپاه، در تمام منطقه بشمول لبنان چتر ترور خود را گسترانده است ولی هزینه این تروریسم پراکنی ماجراجویانه و بی سرانجامِ رژیم، از کیسه مردم عادی میهنمان پرداخت میبشود، چه بصورت اِعمال تحریمهای جهانی علیه کشور، چه به صورت بی آبرو شدن مملکت و ملت بخاطر تروریسم آفرینی رژیم.

W460

سعد حریری نخست وزیر مستعفی لبنان

هزینه تروریسم رژیم بحساب ملت ایران گذارده میشود

برابر رسانه های منطقه و لبنان، نقشه ترور سعد حریری نخست وزیر سنُی مذهب  لبنان، از نیروهای عمده بلوک ۱۴ مارس که در برابر بلوک شیعی/ ایرانی ۸ مارس منتسب به حزب الله لبنان قرار دارد؛ خنثی شد ولی بخاطر این توطعه تروریستی علیه جان نخست وزیر لبنان، او مجبور شد از سمت نخست وزیری استعفاء دهد  و به عربستان برود.

پدر سعد حریری، رفیق حریری نخست وزیر لبنان در ۱۴ فوریه ۲۰۰۵، ۱۲ سال پیش توسط عوامل حزب الله لبنانبه دستور رژیم ایران ترور شد که در جریان ترور او بیش از ۲۲ تن دیگر هم بشمول عابرین پیاده جان خود را از دست دادند.

دادگاه بین المللی رسیدگی به ترور رفیق حریری برای ۵ تن از اعضای حزب الله لبنان بخاطر مشارکت در این عمل تروریستی حکم جلب صادر کرده است ولی بعلت نفوذ حزب الله در لبنان تحویل این تروریستها به دادگاه رسیدگی به ترور رفیق حریری همچنان بلا اثر باقی مانده است. گفته میشود که این تروریستها در ایران ساکن شده اند.

Hariri.jpg

رفیق حریری نخست وزیر ترور شده توسط حزب الله لبنان

سعد حریری فرزند رفیق حریری نخست رزیر مستعفی لبنان در توضیح دلیل استعفای خود، توطعه ترور خویش را ذکر کرده است. او نمیخواهد به سرنوشت پدرش دُوچار شود.

رژیم حاکم بر میهن ما به رهبری  سید علی خامنه ایی و مدیرت عملیاتی سپاه، در تمام منطقه بشمول لبنان چتر ترور خود را گسترانده است ولی هزینه این تروریسم پراکنی ماجراجویانه و بی سرانجامِ رژیم، از کیسه مردم عادی میهنمان پرداخت میبشود، چه بصورت اِعمال تحریمهای جهانی علیه کشور، چه به صورت بی آبرو شدن مملکت و ملت بخاطر تروریسم آفرینی رژیم.

تا هنگامیکه رزیم حاکم بر میهنمان با استفاده از منابع ملی و مالی مملکت تروریسم می آفریند و به آن حتی مباحات میکند، مملکت و ملت هم اجباراً و نا خواسته باید هزینه این ماجراجوئیهای رژیم را بپردازد.

فقط سرنگونی این رژیم یا وادار کردن آن به دست برداشتن از فتنه آفرینیهای تروریستی است که میثواند به ملت و مملکتمان فرصتی برای نفس کشیدن آزاد و همسو شدن با جامعه جهانیِ رو به توسعه را بدهد.

 

درسهایی از شکستِ رفراندم اقلیم کردستان

Share Button

برای یک لحظه فکر کنیم در جغرافیای منطقه کردستان عراق، اقلیم کُرد نه با دولتهای فاشیستی استبدادی سوریه و ایران و نو اتومان اردوغان، حتی فقط در یکی از مرزهای خود، با یک دولت دموکراتیک مبتنی بر حقوق شهروندی همسایگی و هم مرزی داشت، آیا در چنان صورتی هم حشد الشعبی و ارتش عراق میتوانستند به این آسانی وارد اقلیم شوند؟ آیا اقلیم در چنین محاصره طبیعی جغرافیایی قرار میگرفت که آمریکا، اروپا و اسرائیل؛ اگر هم بخواهند،نتوانند بدان کمک رسانی کنند؟

دولت اقلیم کردستان، سرانجام  رفراندم مورد نظر خود را ۲۵ سپتامبر، قریب ۳ هفته پیش با موفقیت به اجرا گذارد. بیش از ۹۲% شرکت کنندگان رأی به استقلال کردستان دادند. ولی این موفقیت کردهای عراق آنها را حتی یک میلیمتر هم به استقلالی که میخواستند نزدیکتر نساخت. این آراء برای اقلیم محاصره شده از هر سوی مرزهای خود، با کشورهایی با نظامهای استبدادی، جز همان اوراق بی وزن همه پرسی پشتوانه ایی نداشت.

هرسه کشور ایران، ترکیه و سوریه که از ۳ سوی اقلیم، در ائتلافی نا نوشته، آنرا محاط کرده اند شدیداً با این رفراندم و با استقلال کردستان مخالفت کردند.

اگر کُردها در جریان بلبشوی سیاسی در عراق پس از سقوط صدام و سپس بعد از ظهور داعش به همین حد از خودمختاری در چهار چوب عراق فدرالیزه شده دست نیافته بودند بیشک در شرایط کنونی همین اندازه حقوق فدرالی را هم که مدیون حمله ائتلاف ضد صدام به عراق بود را کسب نمی کردند. و اگر روزی آمریکا، پایش را از عراق و منطقه کاملاً بیرون بکشد، بیشک رژیم حاکم بر بغداد بکمک ایران، ترکیه و احتمالاً روسیه تا آخرین ذرهِ این حقوق فدرالی را هم ازحکومت بارزانی گرفته و سران آنرا به کوهستانها متواری خواهند کرد.

طی چند روز گذشته دولت مرکزی عراق با پشتگرمی و حمایت ایران و شبه نظامیان شیعی حشدالشعبی عراق؛ با سرعتی غیر قابل انتظار، شهر کرکوک را که یکی از مهمترین مناطق نفتی در عراق است را بسرعت تصرف کرد و نیروهای کُرد، برخلاف موضعگیریهای قبلی دایر بر اینکه بهیچوجه مناطق تحت کنترل و تصرف خود را به دولت مرکزی واگذار نخواهند کرد، این شهر و برخی مناطق و شهر های مجاور را بی دفاع ترک و در برابر نیروهای حشد الشعبی و ارتش عراق عقب نشستند. پیروزی حشد الشعبی و ارتش عراق در واقع یک پیروزی جنگی نبود و بیشتر یک حرکتِ زمینه سازی شده، پشت پرده ای و ساخت و پاخت گرانه و طراحی شده بود ولی نمیتوان آثار روحیه ساز و روحیه سوز آنرا به ترتیب برای طرفین این جنگ بدون نبرد را دست کم گرفت.

برخی مقامات دولتی اقلیم به صراحت و شخص بارزانی به تلویح در سخنان دیروز خود، جریان طالبانی(PUK) حزب اتحاد میهنی کردستان عراق را مسئول این پیروزی دولت دولت مرکزی دانسته و آنرا متهم به خیانت نمودند.

Bildresultat för kurdistan map

در آموزه های سون تسو روی جنگ، اهمیت تعین کننده و زیادی برای وضعیت ارضی و جغرافیائی میدان جنگ در نتیجه یک نبرد نهاده شده است و میتوان گفت که دولت بارزانی بهنگام اتخاذ سیاست جدائی طلبانه خود به این آموزه های کلاسیک شده (الف ـ با های جنگ) توجه نداشته است.

اما طرف برنده این جنگ، یعنی دولت مرکزی، حشد الشعبی، نظامیان عراقی و دولتهای ترکیه و ایران و سوریه هم نباید از برنده شدن خود چندان خوشحال باشند زیرا، درس این شکست، اگر از سوی کُردها درست آموخته شود میتواند مادر پیروزیهای آینده برای آنها و نیروهای دموکراسی خواه منطقه علیه رژیمهای استبدادی حاکم، هم برای کردها و هم دیگر نیروهای آزادیخواه منطقه باشد.

قریب ۳ سال پیش، دولت محلی جدائی طلب اسکاتلند رفراندمی را برای جدائی از بریتانیای کبیر(انگلیس، ویلز، اسکاتلند، ایرلند شمالی) برگزار کرد. نخست وزیر وقت، دیوید کامرون، بسیاری از سیاستمداران بریتانیا و سرانجام   شخص ملکه به خواهش و تمنا از مردم اسکاتلند افتادند که به جدایی اسکاتلند رای منفی بدهند. اگر ارتش عراق ظرف ۴ روز بدون برخورد با مقاومت کردها، کرکوک و زنجار را گرفت، ارتش بریتانیا در خود اسکاتلند حضور داشت و میتوانست ظرف نیم ساعت همه اعضای دولت محلی را بازداشت و در آنجا حکومت نظامی برقرار کند. ولی بریتانیای کبیر؛ عراق ، ایران و ترکیه یا سوریه ی بشار اسد نیست.

۵۵٫۳% مردم اسکاتلند به جدائی طلبان و استقلال اسکاتلند رأی منفی و ۴۴٫۷% رای مثبت دادند. با قاطعیت میتوان گفت که اگر نتیجه رفراندم برعکس بود، اسکاتلند از بریتانیا جدا میشد بدون اینکه تهدیدی بکار آید یا قطره خونی از دماغ کسی بیاید. چرا؟ زیرا که بریتانیا یک دولت مدرن، با دموکراسی لیبرال است و حقوق شهروندی و نه قوموندی یا دینوندی در آن محور نظام سیاسی میباشد.

هفته پیش رفراندم مشابهی هم در ایالت کاتالونی، واقع در جنوب شرقی اسپانیا برگزارشد. با اینکه برعکش اسکاتلندیها مردم کاتولونی به جدائی از اسپانیا رأی دادند، این امر نه به لشکر کشی دولت مرکزی به کاتولونی منجر شد و نه به تهدید استفاده از زور علیه مردم و حکومت محلی آن ایالت.

برای یک لحظه فکر کنیم در جغرافیای منطقه کردستان عراق، اقلیم کُردستان نه با دولتهای فاشیستی استبدادی سوریه و ایران و نواتومان اردوغان، حتی فقط در یکی از مرزهایش با یک دولت دموکراتیک مبتنی بر حقوق شهروندی همسایگی و هم مرزی داشت، آیا در چنان صورتی هم حشد الشعبی و ارتش عراق میتوانستند به این آسانی وارد اقلیم شوند؟ آیا اقلیم در چنین محاصره طبیعی جغرافیایی قرار میگرفت که آمریکا، اروپا و اسرائیل؛ اگر هم بخواهند،نتوانند بدان کمک رسانی کنند؟

صرفنظر از اینکه جدائی اقلیم کُرد از عراق امری عافیت بخش یا نکبت آفرین باشد، دولت اقلیم کردستان عراق، همه کردهای منطقه بشمول کُردهای ایران، سوریه و ترکیه باید بدانند، استقرار دموکراسی در این ممالک استبداد زده شرط رسیدن آنان به حقوق قومی یا ملی خویش است.

کردها باید بطور قاطع مبارزه برای دموکراسی و استقرار نظامی مدرن و مبتنی بر حقوق شهروندی در این ممالک را مقدم بر هر مطالبه دیگری قرار دهند زیرا یک دموکراسی تمام عیار در این کشورها تنها کانال رهیافتی از هرگونه ستم بشمول ستم قومی یا ملی است.

ماجرای عراق نشان داد که در شرایط سلطه حکومتهای استبدادی دور تا دورِ کُل کردستان، کُردهای منطقه هیچ شانسی برای استیفای حقوق خود ندارند.

مشارکت در و تقویت جریان سکولاردموکرات در عراق، با رهبریت ایاد علاوی و مقتدا صدر، درسی است که کردهای عراق از این شکست باید بگیرند. همین درس در پیشِ روی کُردهای ترکیه و ایران و سوریه نیز هست.

تا آنجا که به کُردهای سوریه مربوط میشود،آنها در صورت پیروزی بشار اسد بر مخالفین، هیچگونه شانسی برای کسب حقوق خود ندارند هرچند در جنگ با داعش قهرمانی شگفت انگیزی نشان داده اند و دولت آمریکا هم اگر بخواهد بسودِ کُردهای سوریه قدمی بردارد و کمک کند هرگز قادر به شکستن موانع طبیعی جغرافیای کردستان نخواهد بود تا کمکی بدانها برساند.

پیکار برای دموکراسی مبتنیِ بر حقوق شهروندی، در تمام منطقه یگانه راه در برابر تمام مردم این منطقه استبداد زده برای رسیدن به آزادی و کرامت انسانی است!

 

 

خروش غیرت ملی و دینی بخاطر عربی نامیدن خلیج فارس

Share Button

دونالد ترامپ: “… ایران در کنترل یک رژیم کهنه پرستی قرار دارد که در ۱۹۵۷ قدرت را ربود و یک ملت مغرور و صاحب افتخار را مقهور قوانین افراطی خود ساخت. این رژیم بنیادگرا که بر ثروت ملی یکی از کهن ترین  و  درخشانترین ملتها چنگ انداخت، بذر مرگ، ویرانی و آشوب در اطرف کره زمین پاشید.

سبعیت این رژیم دیکتاتوری تا امروز ادامه دارد. این رژیم در صدر دولتهای یاری دهنده به تروریسم در دنیا قرار دارد و به القاعده، طالبان، حزب الله، حماس، و دیگر شبکه های تروریستی کمک رسانی میکند.

این کشور، به نصب و پخش موشک پرداخته است که متحدین و نظامیان آمریکا را تهدید میکند، این کشور کشتی های آمریکا را در معرض حرکات ایذائی قرار داده و آزادی ترافیک دریائی را در خلیج عربی و دریای سرخ تهدید میکند. این کشور به حملات سایبری علیه زیرساختهای حساس ما، سیستم مالی و نظامی ما مبادرت میورزد.” ترجمه از بی بی سی*

…………………………………………………………….

اختلاف روی نام خلیج فارس یا خلیج عربی را نه با جوش و خروش های قلابی ناموسی بلکه با استقرار یک رژیم مقتدر و مدرن از نظر سیاسی، اقتصادی و فرهنگی در منطقه میتوانیم حل کنیم. اروپائی را که هیتلر نتوانست فتح کند، دولت مدرن و دموکراتیک پس از جنگ آلمان بکمک آمریکا و اقتصاد نیرومندش  عملاً فتح کرد و اتحادیه اروپا امروز در واقع امپراطوری مدرن آلمان است.

دریا دار شمخانی رئیس شورای امینت ملی امان

ایرج میرزا شعری در توصیف عشقبازی خود با یک زن محجبهو شوهر دار دارد که در آن وصیف میکند چگونه آن ضعیفه ضمن باز کرده لنگهای خود از گشودن حجاب خویش و نشان دادن صورت خود طفره میرود. این شعر که با ادبیاتی بی پرده بیان شده، اولاً انعکاس واقعیتی است که شاعر آنرا در همان دوران هم با تمام وجودش لمس کرده بوده است و البته مشابه آنهم در ادبیات ایران ما کم نیست و در ثانی، ادبیاتی مکتب خانه ایی است که روشنفکران آندوره میهنمان هم از درون آن بیرون آمده بودند و توسط همین آخوندها و ملاها اداره و تدریس میشد. زبان شعر زبان آخوندی است.

واکنش غیرتمندانه برخی دولتمردان و مدعیان روشنفنکری سیاسی در میهن ما تداعی کننده آن شعر معروف است که من کلیپ آنرا در زیر درج کرده ام.

ولی قبل از ادامه واکاوی ماهیت موضوع، اینرا به اشاره بگویم که آمریکا برغم پیشتازی بی چون و چرایش در عرصه اقتصادی و تکنولوژیکی در جهان مردمی دارد که از نظر سطح اطلاعات عمومی از مردم بسیاری کشورهای سیاست زده خاور میانه و آفریقا عقب تر هستند و پارادوکسال، این عقب ماندگی یکی از نمود های توسعه و پیشتازی جامعه امریکاست زیرا مردم و جامعه آمریکا با تقسیم کار و تخصص تربیت شده اند که پدیده مدرن و پسا صنعتی است و ما ملل جهان سوم در بلبشوی همه چیز دانی وامانده ائیم. یک مهندس آمریکایی، مهندسی کامل است ولی آن اطلاعات وسیع سیاسی و جغرافیایی که یک مهندس یمنی و حتی سومالیائی دارد را ممکن است نداشته باشد.( این حرف تأئیدِ دقت و درستی این اطلاعات گسترده  انسان جهان سومی نیست).

رؤسای جمهور آمریکا نیز از این قاعده کلی مستثناء نیستند. جواهر لعل نهرو در کتاب نامه های پدری به دخترش خطاب به ایندیرا گاندی مینویسد” دخترم! فکر نکن که این سیاستمداران اروپا خیلی باسواد هستند. بسیاری از آنها خیلی هم بیسواد میباشند.”(نقل به مضمون).

گروه مشاوران متخصص رئیس جمهور در آمریکا، مغز(همه چیزدان) رئیس جمهور هستند. با این مقدمات، اینکه ترامپ از روی بی اطلاعی نسبت به مسئله ایی که برای ما ایرانیان مهم است و نه برای بقیه دنیا، نادانسته تپق زده باشد کم نیست. زیرا چنین تپقی با آن تعریفهای ستایش آمیزانه او از غرورمندی ملت ایران و تمدن کهن شایان افتخار سرزمین ما خوانائی ندارد.

ولی من فرض را بر این میگیرم که او عمداً برای خوشامد سران دول عربی منطقه، این عنوان را بکار برده است. با این فرض است که شعر ایرج میرزا در ذهنم تداعی میشود. علت این تداعی معنایی اینست که با انقلاب اسلامی فرهنگ ما بیش از پیش عربی شد و حتی نام بچه های ما از نام های مدرن یا ایرانی به نامهای عربی مانند ابو شریف(وزیر دفاع دوران انقلاب)، عمار ، یاسر، سمیه و.. ، تغیر یافت. بیشتر سران سپاه قدس، در کنار نام فارسی یا نیمچه عربی خود یک نام تمام عربی هم دارند و در سالهای نخست انقلاب دفاتر سجل احوال از ثبت نامهای کهن ایرانی یا مدرن  برای نوزدان سر باز میزدند.

این عربی شدن نامهای کودکان پسا انقلاب  در کشورمان، غیرت ناموسی ملی ما را بجوش نیاورد. مقام معظم رهبری ما چفیه عربی را بعنوان سمیل و نشانه ایی از عربگرایی حکومت ما به نشان رسمی حکومتی تبدیل کرد و سران سپاه ما برای نشاندادن عَربگرائی و عَرب دوست بودن خود، همگی چفیه پوش شدند و این عَربزدگی سردمدران مملکت، شناعت باز شدن لِنگ سیاسی و ملی ما را برای عربیت فرهنگی، مانند حجاب آن ضعیفه در آن شعر ایرج میرزا پوشش ناموسی داد.

Bildresultat för ‫چفیه عربی خامنه ایی‬‎

رئیس جمهور مملکت ما در کنفرانسی عربی در زیر تابلو بزرگ “المجلس الدول الخلیج العربیه” حقیرانه، خرکیف از اینکه به چنین مجامع بزرگی راه داده شده است مینشیند و این برسمیت شناسی رئیس جمهور مملکت ما به عربی بودن خلیج فارس امان، بجای بجوش آوردن غیرت ملی امان به موضوع جوک سیاسی تبدیل میشود و دولتمان هم قضیه را به سکوت برگزار میکند.

المجلس الدول الخلیج العربیه

انقلاب اسلامی از همان روز نخست استقرارش، جغرافیای سیاسی، تاریخی و ملی ما را نفی و از ملت ما اُمت سازی اسلامی و عربی کرده و با این کار هویت تاریخی و ملی ما را یکسره انکار و آنرا با اسلامیت و تآئید مطلق اعتقادیِ حمله اعراب به میهنمان جایگزین کرد و این ایرانگریزی فرهنگی و گفتمانی رژیم به پر قبای غیرت ملی کسی برنخورد. خیلی زود فراموش کرده ائیم که بسیاری سرودهای عربی در همان بدو انقلاب جای سرود ای ایران ما را در صدا و سیما و رسانه های حکومتی گرفتنند( اَنجزه اَنجزه وحدهـ فقط یک نمونه است)

شاید ترامپ محض حالگیری، اگاهانه عبارت خلیج عربی را بکار برده است؛ که من بدان باور ندارم زیراکه نه تنها میدانم سیاستمدران آمریکا بسیار محتاط هستند که احساسات مردم ایرانرا جریحه دار نکنند بلکه حتی سران ممالک عربی هم که در مکاتبات و محاورات خود از عبارت خلیج عربی استفاده میکنند در محافل عمومی و بین المللی اغلب فقط از واژه (خلیج) استفاده میکنند چون میدانند جریحه دار کردن احساسات مردم ایران بنفع رژیم تمام شده و بهانه بدست آن میدهد.

محمد رضا شاه پهلوی، نه تنها سه جزیره تنب کوچک و بزرگ و ابو موسی( عربی) را، علیرغم مخالفت و تهدیدهای همه دولتهای عربی منطقه بشمول همین سوریه برادر، پس از خروج انگلیس از خیلیج فارس، به ایران باز گرداند بلکه نام شط العرب را هم به اروندرود تغیر داد.

چه شد که در دوران این رژیم، نام اروند رود مجدداً به شط العرب تغیر یافت؟

حجة الاسلام والمسلمین جواد ظریف وزیر خارجه رژیم، از سخنرانی ترامپ به اسپازم ایرانگرایی افتاده و دوچار حمله عصبی غیرت زدگی میشود و پرخاش میکند. ولی آیا نام خود ایشان “جواد“عربی است یا ایرانی؟ واژه های حجة الاسلام، آیت الله، بیت رهبری یا بیت امام  و.. ،واژگانی ایرانی هستند یا عَربی؟ و این واژگان را چه جریانی طی این ۴۰ سال وارد زبان فارسی ما کرده است؟ مصلای تهران یعنی چه؟

سخن آخر اینکه ۴ دهه سال قبل از اینکه ترامپ از خلیج عربی نام ببرد، حکومت ما تمام شئون زندگی ما را عَربیزه و عَربی کرد. باید صادقانه اعتراف کرد که غیرت نشان دادن امروزی ما، چسبیدن به حجاب و روبندهِ ناسیونالیسم قلابی، پوک، مقطعی و موردی در حالیکه لِنگمان را برای فرهنگ عَربی باز کرده ائیم فقط چندش آور است و بیش از این نمیتوان گفت.

اگر ما غیرت ناسیو نالیستی داریم اول از همه باید تکلیفمان را با این رژیم ضد ایران و ضد ملی روشن کنیم. و در این تعین تکلیف، حتی اگر همه رژیمهای عربی منطقه هم از خلیج فارسمان بنام خلیج عربی نام ببرند، اگر ترامپ و سایر دول غربی هم از خلیج فارس با خلیج عربی نام ببرند، ما با آنها در مبارزه مشترک با تروریسم ویرانگر و تباهی آفرین این رژیم که اصلی ترین دشمن میهن و مردم ماست، همسویی و همپوشی استراتژیک داریم.

اختلاف روی نام خلیج فارس یا خلیج عربی را نه با جوش و خروش های قلابی ناموسی بلکه با استقرار یک رژیم مقتدر و مدرن از نظر سیاسی، اقتصادی و فرهنگی در منطقه میتوانیم حل کنیم. اروپائی را که هیتلر نتوانست فتح کند، دولت مدرن و دموکراتیک پس از جنگ آلمان، بکمک آمریکا و اقتصاد نیرومندش عملاً فتح کرد و اتحادیه اروپا، امروز در واقع امپراطوری مدرن آلمان است.

اگر شیخ نشین چند صد هزار نفره دوبی با این سرعت در این مسیری که میرود در آینده، از این خلیج نه با عنوان حتی خلیج عربی بلکه با عنوان خلیج دوبی و امارات نام ببرد و میهن ما در اثر سیاست ویرانگر این رژیم لومپنکراتیک آخوندی در همین مسیر پیش رود، نباید از عَربی و اماراتی شدن خلیج فارس برآشفته شویم.

*

BBC

Iran is under the control of a fanatical regime that seized power in 1979 and forced a proud people to submit to its extremist rule. This radical regime has raided the wealth of one of the world’s oldest and most vibrant nations, and spread death, destruction and chaos all around the globe.

The Iranian dictatorship’s aggression continues to this day. The regime remains the world’s leading state sponsor of terrorism, and provides assistance to al-Qaeda, the Taliban, Hezbollah, Hamas, and other terrorist networks.

It develops, deploys, and proliferates missiles that threaten American troops and our allies. It harasses American ships and threatens freedom of navigation in the Arabian Gulf and in the Red Sea. It imprisons Americans on false charges. And it launches cyberattacks against our critical infrastructure, financial system, and military

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

یک توضیح:

قصد نداشتم و ندارم تا مدتی(حد اقل) تا مدتی چیزی بنویسم ولی حساسیت موضوع فوق و اهمیت سخنرانی ترمپ موقتاً وادارم ساخت تا همت کرده این ۳ یادداشت اخیر را بنویسم. ح تبریزیان

ترامپ فقط خواست مردم ایران را بیان کرد

Share Button

در برابر سخنان ترامپ، شیخ حسن روحانی در کسوت دولتمرد صاحب تصمیم در ایران ظاهر شد، جایگاهی که او ابداً ندارد زیرا که او جز دولت بی اقتدار و تابلو نظام نیست، او گفت که مردم ایران چنین چنان. این ریاکاری شیخ حسن امر تازه ای نیست او اگر ذره ایی با مردم ایران صادق بود باید بنمایندگی از طرف رژیم و شخص خامنه ایی به این سخنرانی رئیس جمهور آمریکا پاسخ میداد و در چنان پاسخی، هر یاوه ایی که میخواست میتوانست ببافد و هر موضعی که میخواست میتوانست بگیرد ولی او حق ندارد در برابر آن بیانات مستدل، منطقی و منطبق با منافع ملی ما و حفظ صلح، جبهه گیری مخالفت آمیز کند و این جبهه گیری را هم بحساب مردم ایران بگذارد.

دونالد ترامپ در سخنرانی دیروز خود سیاست های ماجراجویانه، بی ثبات کننده و تروریستی رژیم حاکم بر میهن ما را مورد حمله و انتقاد قرار داد. او ضمن تعریف از مردم میهنمان و ستایش تاریخ تمدن ما، استبدادی را که دارو دسته خامنه ایی و باندهای نظامی سپاه بنام اسلام بر مردم و میهنمان برقرار کرده اند را مورد انتقاد قرار داد.

در واکنش به انتقادات ترامپ، شیخ حسن روحانی آدمک از فیلتر گذشته هیئت حاکمه و در رأس آن خامنه ایی، با ادبیات و آهنگی آخوندمنشانه، به روال همیشه در موارد مشابه، چنان وانمود کرد و پاسخ داد که گوئی دونالد ترامپ ملت ایران را تهدید نموده یا مورد انتقاد قرار داده است. درحالیکه ترامپ در انتقادات خود، در همان نقطه ای ایستاده بود که عمده ترین بخش جامعه ما و پیشرو ترین اقشار اجتماعی آن در برابر رژیم ایستاده اند.

ترامپ گفت که آمریکا اجازه نمیدهد ایران به سلاح هسته ایی مجهز شود! و این چیزی نیست جز خواست اکثر مردم ایران و خواست اکثریت قاطع بخشهای بیدار جامعه ایران.

ترامپ گفت که رژیم حاکم بر ایران، منابع ملی مارا صرف کمک به رژیم خونریز و ضد مردمی بشار اسد و تروریسم دولتی او میکند و این نیز چیزی جز خواست مردم میهن ما نیست.

او در این سخنرانی گفت که رژیم حاکم بر ایران نباید به بحرین و امارت و یمن تروریست و وسایل تروریستی صادر کند و منابع مالی میهنمان را صرف ویرانگری و خصومت آفرینی کند و اینهم جز خواست مردم میهن ما نیست.

ترامپ گفت که رژیم اسلامی ایران(البته گویا او نمیداند که این رژیم اسلامی هم نیست) نباید فرقه گرایی و تنش مذهبی در عراق بیافریند و این نیز خواست مردم میهن ما میباشد.

ترامپ گفت ایران نباید به ساخت موشکهای بالستیک (میان برد و دور برد) دست بپردازد و نظامیگری را در منطقه تقویت کرده و تنش آفرینی کند و این نیز بیش از هرچیز خواست مردم میهن ماست. ترامپ گفت رژیم ایران نباید با تجهیز نظامی و مالی حزب الله لبنان به تنش در لبنان و منطقه با تقویت بازوی تروریستی خود در آنکشور کمک کند و این هم خواست مردم ایران بوده و هست.

ترامپ گفت ایران نباید با کمک به تروریستهای حوثی یمن، منطقه را به آشوب بکشد و تتش آفرینی کند و اینهم خواست ملت ایران است.

همه آنچه که ترامپ گفت و بسیار بیش از آنچه او وقت نکرد تا بگوید، تماماً در همان راستائی قرار دارند که خواستهای مردم میهن  ما هستند و خواهند بود.

ترامپ در این سخنرانی خود قبل از اینکه زبان جامعه جهانی و مردم آمریکا و حکومت آمریکا باشد، در  نقش سخنگوی مردم ایران و وکیل مدافع راستین آنها ظاهر شد. ترامپ در این سخنرانی حتی کلمه ایی که با منافع ملی و میهن ما مغایرت داشته و علیه مردم  ایران باشد بر زبان نراند.

در برابر سخنان ترامپ؛ شیخ حسن روحانی در کسوت دولتمرد صاحب تصمیم در ایران ظاهر شد، جایگاهی که او ابداً ندارد زیرا که او جز تابلوی دولت بی اقتدار و تابلوی گمراه کننده نظام نیست، او گفت که مردم ایران چنین چنان… . این ریاکاری شیخ حسن امر تازه ای نیست او اگر ذره ایی با مردم ایران صادق بود باید بنمایندگی از طرف رژیم و شخص خامنه ایی به این سخنرانی رئیس جمهور آمریکا پاسخ میداد و در چنان پاسخی، هر یاوه ایی که میخواست میتوانست ببافد و هر موضعی که میخواست میتوانست بگیرد ولی او حق ندارد در برابر آن بیانات مستدل، منطقی و منطبق با منافع ملی ما و حفظ صلح در منطقه و دنیا، جبهه گیری مخالفت آمیز کند و این جبهه گیری را هم بحساب مردم ایران بگذارد.

من بعنوان یک ایرانی که میهنش را عاشقانه دوست دارد، ذره ای تباین بین حرفهای رئیس جمهور آمریکا و منافع ملی امان نمیبینم. امید که دیگران هم که زبانی برای گفتن و قلمی برای نوشتن دارند قدری جسارت اخلاقی بخرج داده و احساس مسئولیت ملی کرده و بگویند:  کجای حرفهای ترامپ با منافع ملی و مردم ما مغایرت داشت؟

 

سرفه ترامپ در واشنگتن و زلزله ارزی در تهران

Share Button

سخن کوتاه؛ چالش ارزی جاری نه در شرایط ذخیره ارزی بالای یکصد و بیست میلیارد دلاریِ صندوق ارزی و بانک مرکزی و نفت بشکه ای ۱۴۰ دلار  دوره احمدی نژاد بلکه در شرایط ذخیره ارزی حدود ۲۰ میلیارد دلار(آنهم نه تماماً به دلار و یورو) و در شرایط نفت(ایران) بشکه ایی زیر ۵۰ دلار در برابر دولت و بانک مرکزی قد علم کرده است. دولت و بانک مرکزی بهتر است بجای مانورهای مذبوحانهِ بی نتیجه، به شناور سازی نرخ ارز بپردازند، توصیه ایی که بسیاری از صاحبنظران پولی و اقتصادی کشور هم کرده اند. زورکی نگاه داشتن  مصنوعی  نرخ ارز فقط کام کلان سفته بازان را شیرین و کام مردمی را که از این سفته بازیها فقط ضرر می بینند را تلخ میکند.

تا کی دولت میتواند نرخ مصنوعی دلار و سایر ارزها را پائین نگاه دارد؟

 

در آغاز این هفته، رسانه های معتبر دنیا خبر سخنرانی امروز ترامپ را انتشار دادند که طبق پیش بینیهای این رسانه ها، او در این سخرانی توافقنامه برجام را کلاً یا بخشاً مورد تجدید نظر قرار خوهد داد. برخی هم پیش بینی کرده اند که احتمال دارد او سپاه پاسداران را تروریست اعلام کند که تصمیم نهائی و قانونی کردن همه این مواضع احتمالی، به مدتی ۶۰ روزه نیاز دارد تا پس از تصویب کنگره به قانون تبدیل و اجرایی شوند.

اخبار انتشار یافته پیرامون این سخنرانی را میتوان به سینه صاف کردن یک سخنران تشبیه کرد که میخواهد سخنان مهم خود را شروع کند. با هر سرفه سخران، مستمعین از فرط انتظار و اشتیاق در جای خود جابجا میشوند تا برای شنیدن پیام گوینده آماده تر و تیز گوش تر شوند.

ولی همین سرفه های نا محسوس دونالد ترامپ، در آغاز هفته، بلافاصله در بازار ارز ایران تلاطم آفرید و نرخ تبدیل دلار و سایر ارزها را از این کانال به آن کانال فرستاد. دلار از روی کانال ۳ هزاری به کانال ۴ هزار تومانی وارد شد و بانک مرکزی شتابزده با تزریق مقداری دلار و دیگر ارزها سوپاپ تنش ارزی را باز کرد تا از التهاب بازار بکاهد.

ولی مسئله مهم اینست که بانک مرکزی ذخیره لازم را برای حمایت از نرخ مصنوعی دلار و دیگر ارزها ندارد و دیر یا زود مجبور است لُنگ انداخته و اجازه دهد تا بازار کاملاً آزاد و غیر مهندسی شده روی این برگ قیمتی سبز تصمیم بگیرد. اینکه در آینده افزایش قیمت دلار و دیگر ارزها، جهشی و پانیک زده باشد یا تدریجی و مدیریت شده، تنها به تصمیم بانک مرکزی و دولت بستگی ندارد. طرف دیگر، تقاضای رو به افزایش بازار است که در آن هزاران میلیارد تومان سرمایه سرگردان، مانند امواج ملخ که ناگهان به کشتزارها حمله میکنند،  تحت شرایطی به بازارهای محقر و فقیر ارزی کشور حمله میبرند و تأثیر تزریق های قطره چکانی ارزی بانک مرکزی را با یک یورش، نظیر یورشهای ارزی دوره احمدی نژاد که به ظهور جمشید بسم الله معروف منجر شد از بین میبرند.

بهمنی رئیس بانک مرکزی وقت دولت احمدی نژاد، چند روز قبل در یک مصاحبه برای برائت جوئی از کلاهبرداری بابک زنجانی، گفت: ” در آن شرایط، خود من گاهی مجبور میشدم با لنج از امارات دلار به داخل کشور بیاورم”.

حالا مسئله اینست که در آنسوی آبهای خلیج، دیگر دلاری باقی نمانده است تا با لنج یا هواپیما وارد کشور شود زیرا آن دلارها، دلار نفتی(نفت بشکه ایی ۱۴۰ دلار بود) و بزبان ادبیاتی خودِ احمدی نژاد “آن ممه را لولو برد!” و بهای هر بشکه نفت برنت هم امرور در بازار جهانی حدود ۵۶ دلار و نرخ سبد نفتی اوپک معمولاً چنددلار کمتر از نرخ برنت است و از همین نرخ هم باید تخفیفهای ویژه (۲ـ ۳ دلاری) ایران را کم کنیم مضافاً اینکه از صادرات ۲٫۳ میلیون بشکه ای ایران هم بیش از نیم از آن به چین و هند صادر میشود که بهای آن به یوان چینی و روپیه هندی پرداخت میشود و نه دلار و درهم و یورو.

همزمان با انتشار خبر سخنرانی ترامپ، دولت آمریکا در یک اقدام متقابل بخاطر بازداشت یک کارمند تُرک تبارِ سفارت آمریکا در استانبول، مقرارات لغو روادید را با ترکیه بحالت تعلیق درآورد که منجر به سقوط بیش از ۶%ی ناگهانی نرخ لیره ترکیه شد. بانک مرکزی ترکیه هم برای نجات لیره به دست  و پا افتاد و دولت اردوغان که از این واکنش بازار سراسیمه شده بود دولت آمریکا را به سیاسی کردن مسئله متهم کرد.

البته سقوط نرخ لیره ترک ربط مستقیمی به مسئله مضیقه ارزی ایران ندارد ولی نشان میدهد که حتی دولتی مانند ترکیه هم که ذخیره ارزی آن ده ها برابر ایران است و صادرات جنسی و خدماتی آنهم چندین برابر کل صادرات نفتی ماست، در برابر سرفه های سیاسی مقامات کاخ سفید ضعیف و بی دفاع هستند.

هنگامیکه فقط با انتشار خبر یک سخنرانی رئیس جمهور آمریکا در بازار ارزی میهن ما زلزله میافتد، مضحک است که سخنگوی وزارت خارجه ما، قاسمی، از اقدامات تلافی جویانه شداد و غلاظِ آمریکا شِکَنانه سخن بگوید و آگاهانه خاک در چشم مردم خودمان بپاشد.

سخن کوتاه؛ چالش ارزی جاری نه در شرایط ذخیره ارزی بالای یکصد و بیست میلیارد دلاریِ صندوق ارزی و بانک مرکزی و نفت بشکه ای ۱۴۰ دلار  دوره احمدی نژاد بلکه در شرایط ذخیره ارزی حدود ۲۰ میلیارد دلار(آنهم نه تماماً به دلار و یورو) و در شرایط نفت(ایران) بشکه ایی زیر ۵۰ دلار در برابر دولت و بانک مرکزی قد علم کرده است. دولت و بانک مرکزی بهتر است بجای مانورهای مذبوحانهِ بی نتیجه، به شناور سازی نرخ ارز بپردازند، توصیه ایی که بسیاری از صاحبنظران پولی و اقتصادی کشور هم کرده اند. زورکی نگاه داشتن  مصنوعی  نرخ ارز فقط کام کلان سفته بازان را شیرین و کام مردمی را که از این سفته بازیها فقط ضرر می بینند را تلخ میکند.

 

اطلاعیه سایت

Share Button

بعرض و اطلاع کاربران گرامِ سایت ایران سبز میرسانم که برای انتشار بیشتر موضوعات سایت و به اشتراک گذاری وسیعتر  نقطه نظر های تحلیلی منعکس در آن و باز نشر ساده تر مطالب جالب دیگران، صفحه تلگرام  سایت نیز راه اندازی شده است که با کلیک لینک زیر میتوان از آن بازدید کرد.

در توضیح نام لینکه فریدون تبریزیان، اضافه کنم که فریدون برادرکوچکتر سوم من بود با ذوق و قریحه ایی شاعرانه و ادبیاتی. او در سن ۳۰ سالگی جوانمرگ شد، داغی که آنرا هرگز فراموش نمیکنم.

با عضویت در صفحه تلگرام ایران سبز، مطالب جدید را میتوانید مرتب دریافت نمائید.
https://web.telegram.org/#/im?p=@Fereidontabrizian

حبیب تبریزیان

 

آرایش استراتژیک سیاسی: بحثی راهبردی

Share Button

سخن کوتاه اینکه اگر قرار باشد؛ که در صورت روشن شدن شکست قطعی کامل استراتژی اصلاح طلبی، بی اعتبار شدن نمایشات انتخاباتی؛ که رژیم در آینده، بر اساس تجربه این سه دوره انتخابات اخیر، آنها را بهتر مهندسی خواهد کرد، و با به بن بست رسیدن علنی و کامل رابطه مردم و رژیم، میهن ما آمادگی اینرا بیابد تا از غلطیدن به ورطه فروپاشی اجتناب کند، لازمست اپوزیسیون رژیم، چه برونمرزی آن و چه درون مرزی اش، نه تنها در درون خود به یک استراتژی راهبُردی مبتنی بر واقعیت نیروهای اجتماعی و سیاسی برسد، بلکه این دو جریان باید برای یک ائتلاف راهبردی در آینده آماده باشند. باید اجزاء ضرورِ یک گفتمان ملی تحول را درک کرد و بنظر من، بعنوان نتیجه گیری راهبردی نهایی باید اکیداً در نظر گرفت که در این گفتمان ملی تحول، نه طیف جنبش سبز عبور کردنی است و نه طیف بالقوه و بالفعل طرفدران شاهزاده رضا پهلوی و دیگر سکولاریستهای ایران.

منظور از آرایش استراتژیک سیاسی، آن نیروهای سیاسی میباشند که در دایره مرکزی صحنه سیاسی یا در حاشیه صحنه آن حضور دارند و علاوه بر آنها، این تیتر در برگیرنده آن نیروهایی نیز میشود که بالقوه در آینده شانس حضور یابی در صحنه سیاسی را خواهند داشت و پتانسیلهای آنها در هر محاسبه استراتژیک نیرو باید منظور شود تا آرایش صحنه بدرستی تعریف شده و نتایج لازم از آن گرفته شود. بدون ترسیم آرایش نیروهای سیاسی؛ چه بطور بالفعل و چه بالقوه، آنچه جامعه ما در زهدان سیاسی خود برای آینده دارد، رسیدن و استنتاج یک برنامه عمل راهبردی که رهنمود عملی برای تاکتیکهای مبارزاتی روزانه باشد و چشم انداز(استراتژیک) سیاسی را نیز نشان دهد، جنبش خود جوش مردم مورد سوء استفاده آن نیروهایی قرار خواهد گرفت که مردم امروز علیه آنها هستند.

حتی نباید برای لحظه ایی از نظر دور داشت که سپاه و تمام باندهای مافیایی آن برای ایرانِ پسا خامنه ایی برنامه دارند تا سوء استفاده گرانه بر موج نارضایتی مردم، با پشت و رو کردن قبای سیاسی خود سوار بر توسن قدرت شوند.

آنچه  امروز بعنوان اپوزیسیون رژیم خوانده میشود مانند گنجشکی در برابر قرقیهای یونیفرم پوش سپاه است که همه گونه امکانات سازمانی، مالی و اطلاعاتی دارند. اگر خمینی توانست به کمک شبکه مساجد و حسینه ها در سال ۵۷ بر رأس جنبش دموکراسی خواهی مردم قرار گیرد، شانس چیره شدن سرداران ملی ساختگی بر فوران نارضایتی سیاسی پسا رهبر با استفاده از امکانات سپاه بسیار بیشتر است مضافاً که شوربختانه خیلی از عناصر معروف به اپوزیسیون هم دانسته یا نادانسته به این سردار ملی سازیها با ظاهرصلاحی غلط انداز کمک میکنند.**

نیروهای درصحنه:

۱ ـ تمام طیف مختلف موسوم به اصولگرا که در مجموع، صرفنظر از عناوین جوراجوشان، درحقیقت نمای بیرونیِ Front Organization متکثرِ دولت پنهان هستند، به رهبری خود خامنه ایی و در اطراف او تمام باندهای امنیتی و نظامی ساختار هرمی این نیرو را تشکیل میدهند:

اگر سیر تحولات سیاسی پسا انتخاباتی اخیر، در همان ریل دوران رقابتها و مناظره ها جریان میافت و اگر روحانی روی وعده های انتخاباتی خود می ایستاد و اگر او برای ایستادن روی آن وعده ها، حضور مردم را در صحنه تداوم میداد و حفظ میکرد و اگر این تداوم فضای انتخاباتی تا انتخابات آینده مجلس و ریاست جمهوری دوره ۱۳هم ادامه میافت، این شانس بود که آن جنبش مردمی که روحانی را با ۲۴ میلیون رأی خود، در سمت ریاست جمهوری تثبیت کرد، در انتخابات ریاست جمهوری آینده و مجلس با یک آرای سونامیک و شکننده ایی این اصول گرایان بظاهر ۷ رنگ و در باطن یک رنگ را یک خاکریز عقب رانده و به جایگاه ریاست جمهوری قدرت و اختیاراتی را بدهد که منطقاً  انتظارش میرود و همزمان آرایش تهاجمی خود را نیز علیه سنگرهای استبداد حفظ کند.

ولی رفتار شیخ حسن روحانی پس از انتخابات، لیست کابینه او و سکوتش در مورد مسائلی چون حصر نشان از آن دارد که روحانی به هدف خود که انتخاب دوباره اش میبوده رسیده است. روحانی و خامنه ایی دریافته اند که او شانسی ندارذ تا آرای استقراضی اصلاحطلبان، سبزها و ناراضیان از رژیم را، یا حد اقل بخشی از آنرا مصادره و به آرای ثابت خود تبدیل کند هدفی که بنظر من مورد نظر نظام بود. روحانی و رهبرش دریافته اند که آن آرائی که او را به سمت ریاست جمهوری رساند هرگز به آرای ثابت او، و ایجاد یک پایگاه اجتماعی ثابت و مستقل برای او، بصورت رقیب موازی در برابر اصلاح طلبان تبدیل نخواهد شد و سرنوشت او پس از این دوره ریاست جمهوری خزیدن به حاشیه ساختار قدرت است. جائی که شیمی سیاسی او با دولت پنهان و رهبرش، میل ترکیبی طبیعی دارد. روحانی میداند که جای او باید در کنار رهبر باشد و نه نشسته بر یک سکوی موقتی در کنار اصلاحطلبان و سبزها.

۲ ـ  اصولگرایان اصلاح طلبِ درونی حلقه قدرت:

در اینکه در درون حلقه مرکزی قدرت یک جریان اصلاح طلبی وجود دارد که دور از پوپولیسم احمدی نژادی، با کارکرد سیاسی نظام و امورات مملکتی رفتاری مسئولانه تر دارد و نمیخواهد که نظام به بن بست برسد شکی نیست. نمونه این تیپ اصلاحطلبان؛ خود روحانی، لاریجانی رئیس مجلس و مطهری نایب رئیس مجلس است. این طیف تا زمانی در صحنه وجود دارد که جامعه در اثر تشدید بحران سیاسی هنوز بطور کامل دو قطبی(پولاریزه) نشده است، تا زمانی که سازو کارهای انتخاباتی بطور نیمبند هنوز نقش تنظیم کننده مکانیسم تعامل رژیم و مردم را بازی میکند، تا زمانی که مردم بطور کامل از نتایج فرایندهای انتخاباتی کاملاً قطع امید نکرده اند.

۳ ـ اصلاحطلبان به رهبری سید محمد خاتمی و چهرهای همراه او مانند تاجزاده، سید حسن خمینی و خانواده هاشمی:

جریان اصلاحطلبی در این نظام همان نقشی را بازی میکند که جبهه ملی در دوران شاه بازی میکرد. تا هنگامیکه سازو کارهای انتخاباتی بنحوی میتواند مردم را در بیم و امید نگاه دارد و منفذی برای بهبود شرایط باشد، جنبش اصلاحطلبی هم هست و میتواند در عرصه های انتخاباتی نقش آفرین باشد. ولی در اینکه پس از این دوره ریاست جمهوری، رژیم همینقدر تن به ایجاد فضای رقابتی در موسم انتخاباتی بدهد که در مردم انتظار آفرینی میکند و تا حدودی موجب شکل گیری نوعی مقاومت اجتماعی سازمان یافته و چهره آفرینی سیاسی علیه نظام میشود، جای بحث و سئوال جدیست که در ادامه بدان خواهم پرداخت.

۴ ـ جنبش سبز:

این جنبش را میتوان عمده ترین اپوزیسیون بالفعل و بالقوه رژیم تلقی کرد. این جنبش بعلت شرایط امنیتی در کشور، تقریباً بطور کامل فاقد سازمان است و بیشتر بعنوان یک گفتمان تحول طلبانه در میان پیشروترین بخشهای جامعه وجود دارد. مقاومت رهیران بنام این جنبش، میر حسین، کروبی و زهرا رهنورد باز تاب آن تقابلی است که بین بخشهای مدرن و متوسط جامعه و کلیت نظام وجود دارد.

با رانده شدن جامعه در جاده قطبی شدن سیاسی، گفتمان تحول طلبانه جنبش سبز بیش از پیش در بین اقشار متوسط و از آنجا تا درون اقشار فرودست جامعه تا مرحله دگرگون شدن کامل اوضاع سیاسی در کشور وسعت خواهد گرفت. این جنبش برخلاف جنبش اصلاحات که خود را به سازوکارهای انتخاباتی محدود کرده است، از پتانسیل انقلابی و تحول آفرین برخوردار است و قادر است خود را با آهنگ حرکت مردم دمساز کند.

مواضع رهبران بنام آن در جریان اعتراضات میلیونی پسا کودتای* انتخاباتی و اینکه آنها، هم مردم را بخیابانها کشاندند و هم به پای آن حرکت میلیونی تا به آخر ایستاده اند جای آنها را بعنوان رهبران جنبش دموکراسی خواهانه مردم تثبیت کرده است. رفتار رهبران جنبش سبز در ماهیت خود انقلابی بوده است و جنبشی که تحت چنین رهبریتی شکل گرفته است، خود را محبوس و اسیر نمایشات عاری از محتوا و مضمون انتخاباتی نخواهد کرد در عین حال که به همین مبارزات انتخاباتی نیز به مثابه یک میدان مبارزه مینگرد که میلونها مردم در آن حضور میابند و به نتایج آن دل می بندند.

جنبش سبز، این پتانسیل را دارد که نقش پیشتازی مردم را، چه در آنجا که تعرض سیاسی انقلابی تاکتیک درست مبارزاتی است و چه آنجا که تاکتیک مشارکت انتخاباتی بی دستآورد نیست، حفظ کرده و با مردم، نه از چپ و نه از راست فاصله نگیرد.

کاستی بزرگ جنبش سبز در ترکیب گفتمان دینی آن با گفتمان ملی آنست. این کاستی بزرگترین مانع همسوئی لازم علنی نیروهای سکولار با آن میباشد. جنبش سبز بی تردید تا امروز نقش رهبری سیاسی خود را در جنبش اعتراضی و مبارزاتی مردم نشان داده است ولی این بمعنای این نیست که میلیونها نیروی سکولار جامعه به انگیزه مبارزه تحول طلبانه، حاضرند زیر علم “وحدت کلمه ای” قرار گیرند که که یکبار با آن گزیده شده و نافی هویت حقوق تاریخی و سیاسی آنانست.

اگر جنبش سبز میخواهد به رهبر یک جنبش واقعاً ملی تبدیل شود، باید بین گفتمان مذهبی اسلامی  و گفتمان ملی خود یک تمایز سکولاریستی قائل شود و این به جسارت سیاسی و در عین حال واقع بینی میدانی و سیاسی نیاز دارد مخضوصاً که گفتمان اسلام سیاسی دیگر در مردم شوری ایجاد نمیکند و حتی بار منفی هم دیگر دارد.

۵/۱ ـ اپوزیسیون برون مرزی:۱

معنای اپوزیسیون برون مرزی بهیچوجه این نیست که این اپوزیسیون در داخل کشور هیچ پایگاه اجتماعی ندارد بلکه بمعنای اینست که رهبران آن، البته اگر بتوان برای آن به وجود رهبرانی قائل بود، در داخل کشور حضور ندارند. این اوپوزیسیون هم از نظر گفتمان سیاسی خود و هم از نظر سازمانی بسیار سردرگم و پراکنده و فاقد استراتژی مبارزاتی است.

برخلاف جنبش اصلاحات که پایبند استراتژی اصلاح طلبانه (انتخاباتی) است و برخلاف جنبش(.Amphibious .Hybrid) سبز که هم برای مبارزه در صحنه انتخاباتی و هم مبارزات خیابانی، هم در فضای علنی و هم نیمه علنی با سازماندهی نیمه مخفی آماده است، اپوزیسیون برون مرزی عمدتاً بخاطر خارج بودنش از صحنه علنی سیاسی کشور غایب است.

این اپوزیسیون صرفنظر از اینکه چه ادعایی برای شکل مبارزه داشته باشد در عمل به اعتبار نوع فعالیتش سرنگونی طلب است. بخشی از این نیرو طرفدار نوعی جنبش مدنی (خارج از موازین قانونی حاکم)  برای تحول جامعه است بدون اینکه استراتژی روشنی برای این هدف خود داشته باشد که در مرکز آن استراتژی، نوع رابطه و برخورد با دیگر نیروهای تحول طلب جامعه باید تعریف گردد.

این نیرو نمیتواند در صحنه علنی سیاسی حضور یابد و بالاجبار طرفدران آن، بهنگام اعتراضات نیمه قانونی و یا علنی مردم در پشت سر دیگر جریانات پنهان میشوند که نیمه علنی یا قانونی هستند که این نوع حضور اگر با رعایت مسئولیت نسبت به برگزار کنندگان یک حرکت اعتراضی نباشد، مانند مورد اعتراضات سبز برای آن جنبش نیمه علنی، هزینه سازی مخرب میکنند.

در تقسیم این اپوزیسیون، ۳ جریان را میتوان نام برد:

الف ـ مجاهدین خلق که رویکردی کاملاً فرقه گرایانه و غیر دموکراتیک دارد و دامنه نفوذ آنهم در داخل کشور از هواداران ایدئولوژیک خود سازمان فراتر نمیرود. البته این سازمان تبحر زیادی در لابی گری برون مرزی و راه اندازی اجتماعات سیاسی دارد که عمدتاً سیاهی لشگری است زیرا اغلب شرکت کنندگان در همایشهای مجاهدین سور و سات خورانی هستند که به انگیزه مسافرتی و گردشگری مجانی به این همایشها کشانده میشوند حتی در برخی موارد، بدون اینکه بدانند موضوع چیست.

ب ـ سازمانهای اقلیتهای قومی. این جریانها؛ صرفنظر از اینکه در تئوری چه بگویند در عمل روی انقلابی شدن خشونت آمیز فضای مبارزه و احتمالاً مداخله نظامی خارجی حساب باز کرده اند. آنها تحت چنان شرایط مفروضی و از هم پاشیدن شیرازه قدرت مرکزی میتوانند شانس نقش آفرینی داشته باشند. این جریانها چون میدانند در داخل نیروهای سیاسی با گرایش ملی توافقی با نظریات فدرالیستی یا تجزیه طلبانه آنها وجود ندارد، تلاش چندانی هم برای نزدیک شدن به نیروهای ملی نمیکنند[ در این یادداشت، بحث من روی این گونه گروهها نیست]

۵/۲ ـ اپوزیسیون لیبرال دموکرات:

این اپوزیسیون بسیار پراکنده و همانطور که گفتم فاقد کمترین همپوشی سازمانی در درون خود است ولی اگر بخواهیم مخرج مشترکی از آنها بگیریم و منطقه همپوشی گفتمانی آنها را بیابیم، همه آنها حد اقل در حرف به لیبرالیسم، دموکراسی و سکولاریسم باور دارند که بر حسب ظاهر یک همپوشی بسیار وسیعی میباشد. ولی متأسفانه این باور چندان پشتوانه واقعی در بین آنها ندارد زیرا اولین شرط آئین لیبرال دموکراسی مداراگری است که بین آنها بچشم نمیخورد. اگر کمترین حدی از مداراگری بین این جریانها وجود میداشت آنها نمی بایستی این چنین پراکنده و هزاران پارچه باشند. اگر بخواهیم برای این مجموعه (عمدتاً روشنفکران خارج نشین)، یک چهره (بالقوه)، همپوش کنندهِ راهبُردی بیابیم و معرفی کنیم، این شخص جز رضا پهلوی، نه در نقش وارث سلطنت، بلکه بعنوان یک چهره ملی، لیبرال دموکرات نیست.

خودِ عنوان شاهزادگی، از منظر جامعه شناسی سیاسی و تاریخی جاذبه آفرینی کاریسماتیک دارد که اگر از ان درست بهره برداری شود یک سرمایه سیاسی بزرگ است. و این کاریسما آفرینی فقط به درون اقشار سنتی یا نیمه سنتی جامعه هم محدود نمیشود بلکه در بخشی از اقشار مدرن هم، عنوان شاهزاده بودن حرمت و احترام آفرین است مانند عنوان اسقف اعظم، آیت الله و فیلد مارشال و… . این بار کاریسماتیک انتخابی نیست و به آسانی زدودنی هم نمیباشد. جاذبه کاریسماتیک تحت شرایط معینی نیروآفرین و بسیجگرانه است. ساختن چنین کاریسماتیسمی اگر همه شرایط هم فراهم باشد برای یک رهبر حزبی یا یک جریان سیاسی سالها زمان میبرد، آسان نیست و مصنوعی نمیتواند باشد.

در داستان شاهنامه هم میبینیم که این کاوه حداد است که پرچم مبارزه با ضحاک را برمیدارد ولی سرانجام فریدون است که با نام او مردم آشنا هستند و با دعوت او بپا میخیزند. از این مثال نباید نتیجه غلط گرفت، چون جاذبه کاریسماتیک یک مبحث جامعه شناسی تاریخی و سیاسی است که ماکس وبر هم با همان معنایی که من در اینجا بکار بردم آنرا توضیح میدهد. اما از شور بختی روزگار، ما اپوزیسیون روشنفکر، نخبه کُش و کاریسما کُش هستیم نه چهره ساز و کاریسما آفرین. [ این توضیح را هم به نقل ماکس وبر بدهم که او میگوید کاریسما اگر قلابی باشد بعداً میسوزد و محو میشود و از این نوع کاریسما سازی قلابی میتوان به کاریسمای خمینی  اشاره کرد یا بسیاری از چهره های چپگرای ضد شاه]

بطور مثال موسوی در جریان اعتراضات سیاسی انتخابات ۸۸ با شجاعتی که نشان و با به خیابان کشاندن میلیونها تن و با وفادار ماندن به آن میلیونها و ایستادگی بر سر پیمان خود، به یک چهره کاریسماتیک مردمی تبدیل گشت. این تصور که کسانی دیگر هم از همین راه به آن جاذبه کاریسماتیک برسند فقط نشانه عدم درک این مفهوم است.

شاهزاده رضا پهلوی نیز؛ هم بدلیل موضع فعال سیاسی خود بعنوان یک چهره لیبرال دموکرات مخالف رژیم و هم بخاطر حضور در عرصه سیاسی جهان از همین موضع لیبرال دموکراسی و هم بعنوان وارث سلطنت و فعالترین عضو خاندان سلطنتی علیه رژیم که همه  جامعه ایران او را میشناسد، جایگاهی داشته و یافته است که رسیدن به هموزن آن برای هر کس دیگری ولو بهتر و زبده تر از او بهیچوجه آسان نیست.

در جریان مبارزات مردم کامبوج علیه آمریکا و دولت نظامی دست نشانده اش، پرنس سیهانوک پادشاه آنکشور با حمایت ویتنام(شمالی)، چین و پذیرش کمونیستهای کامبوج در رأس مبارزه مردم علیه حکومت نظامی لون نول قرا گرفت، شاهزاده رضا پهلوی چه چیزی از سیهانوک کمتر دارد که مانع او میشود تا بعنوان یک رهبر سیاسی با اشتهار داخلی و خارجی نقش رهبری جنبش ملی ما را بازی کند.

رژیم و دستگاههای اطلاعاتی و ستون پنجم آن طی این ۴۰ ساله پس از انقلاب کوشیده اند تا آن رهبرانی را که میتوانسته اند یا میتوانند بعنوان شخصیت های رهبری کننده و چهره های مرکزی به متحد کننده جنبش ملی مردم تبدیل شوند را، فیزیکی یا شخصیتی بُکشند. رژیم اگر نتوانسته است رضا پهلوی را بکشد با بمباران حیثیتی خاندان سلطنتی او را در موضع دفاعی قرار داده و از این راه شعاع عمل او را محدود و از اثر بخشی فعالیتش کاسته است.

تا آنجا که به نقش استثنایی شاهزاده رضا پهلوی مربوط میشده و میشود، در جهت حذف او از معادلات سیاسی کشور، به هرگروه چند ده نفره اپوزیسیونی این فکر القاء شده است که آن گروه خودش نیروئی رهبری کننده است و میتواند و حق دارد خود را رهبر مبارزه مردم بداند. عمده ترین علت پراکندگی اپوزیسیون هم همین احساس خدائی کدخداهائی است که قلمرو واقعی آنها از دهکده سیاسی/ ایدئو لوژیک خودشان فرا تر نمیرود.

بسیاری از این گروههای مدعی رهبری جنبش ملی، معنای یک رهبری واحد جنبش ملی را درک نمیکنند وجاهطلبی اشتیاق آمیز آنها هم مانع روانی در پیوستنشان به یک ائتلاف بزرگتر است.

سخن کوتاه اینکه اگر قرار باشد؛ که در صورت روشن شدن شکست قطعی کامل استراتژی اصلاح طلبی، بی اعتبار شدن نمایشات انتخاباتی؛ که رژیم در آینده، بر اساس تجربه این سه دوره انتخابات اخیر، آنها را بهتر مهندسی خواهد کرد، و با به بن بست رسیدن علنی و کامل رابطه مردم و رژیم، میهن ما آمادگی اینرا بیابد تا از غلطیدن به ورطه فروپاشی اجتناب کند، لازمست اپوزیسیون رژیم، چه برونمرزی آن و چه درون مرزی اش، نه تنها در درون خود به یک استراتژی راهبُردی مبتنی بر واقعیت نیروهای اجتماعی و سیاسی برسد، بلکه این دو جریان باید برای یک ائتلاف راهبردی در آینده آماده باشند. باید اجزاء ضرورِ یک گفتمان ملی تحول را درک کرد و بنظر من، بعنوان نتیجه گیری راهبردی نهایی باید اکیداً در نظر گرفت که در این گفتمان ملی تحول، نه طیف جنبش سبز عبور کردنی است و نه طیف بالقوه و بالفعل طرفدران شاهزاده رضا پهلوی و دیگر سکولاریستهای ایران.

گروهای اپوزیسیون برونمرزی باید بدانند شخصیتی بهتر و مورد اجماع تر از رضا پهلوی برای گرد آمدن پشت سر او ندارند، چون اگر داشتند باید طی این ۴۰ سال او را َعَلم میکردند. شتر سواری دولا دولا نمیشود. شاهزاده رضا پهلوی در حالی توانسته است بعنوان یک چهره مطرح در صحنه سیاسی خود را حفظ کند که طی این ۴۰ سال توپخانه لجن پاش چپ و راست، او و خانواده اش را توپ باران کرده اند.

به طرفدران خجالت زده شاهزاده رضا پهلوی هم باید گفت که؛ در محفل خانوادگی یا دوستانه در رثای رژیم سابق و دموکرات بودن شخص رضا پهلوی سخنان زیبا گفتن کافی نیست بلکه لازم است با جسازت به نقد انقلاب پرداخت و دوران پهلوی را نیز میهن دوستانه و ابژکتیو نقد کرد. مشروعیت زدایی از رژیم از این گذرگاه میگذرد نه از تحریم انتخاباتی که کمترین بازدهی سیاسی ندارد.

بخش دوم این یادداشت، به بن بست دولت شیخ حسن روحانی و پایان احتمالی  سازو کار انتخاباتی در کشور اختصاص خواهد داشت که نگارش آنرا برای روزهای آینده میگذارم.

ولی اینرا در اینجا بگوم که در صحت تحلیل فوق اصراری نداشته و همه گزاره های آنرا قابل بحث میدانم ولی در اسلوبی (متدولوژیک)بودن آن اصرار دارم. این تحلیل میتواند در صورت به بحث گذاردن و نقد، به استنتاج یک راهبرد استراتژیک و رهیافتی برای نیروهای سیاسی مختلف بسوی اتحاد عمل سیاسی و مبارزاتی منجر گردد.

*

 پس ابَرَ تقلب انتخاباتی ۸۸ که در جامعه از آن با عنوان کودتای انتخاباتی فرهنگ سازی شد و وجدان پاک جامعه آگاه ایران پشت سر این فرهنگ سازی سیاسی قرار داشت، بسیاری اساتید ادبیات فارسی و  علوم سیاسی و اپیستمیلوژی با ایرادات اپیستمیک سعی کردن تا بگویند و به نفهمان بفهمانند که حرکت مهندسی انتخاباتی رژیم در آن انتخابات مصداق کودتا نیست. گویی آنها که این عنوان را بکار بردند و آن میلیونهایی که آنرا پذیرفته و تکرار کردند نمیدانستند کودتا چیست؟

**

پس از نگارش این یادداشت، در المنیتور امروز به گزارشی پیرامون سخنرانی قاسم سلیمانی برخوردم که خواندنی بود. بنا به نوشته المنیتور، سردار پاسدار قاسم سلیمانی در نماز جمعه گذشته حرفهایی زده است که در مملکت ما، آنهم از زبان یک جلاد سپاهی کاملاً  تازگی دارد البته من انتظار چنین سخنان نمایشی را  از مدتها قبل داشتم. سلیمانی در این سخنرانی از دو خطر برای کشور نام میبرد که امنیت ملی را تهدید میکند، ۱ ـ خطر حمله خارجی و ۲ ـ خطر داخلی بصورت تشتت ملی.

او به انسجام ملی دعوت میکند و به انها که به بی حجابها و بدحجاب ها فشار میآورندد ایراد میگیرد و از خود ژستی بسیار مداگرانه نسبت به این مسئله نشان میدهد. او میگوید بچه های یک پدر همه مثل هم نیستند ولی پدرشان، به همه آنها بچشم فرزندان خود نگاه میکند. پس از بی حجابها و بد حجابها و سست دینان هم فرزند پدر مملکت هستند. اگر آنها به نماز جمعه جلب نمیشوند تقصیر آنها نیست و نباید بدانها سخت گرفت این تقصر پیشکسوتان دینی است که نمیتوانند انها را جلب کنند. او همچنین در مورد مدارگری مذهبی موعظه میکند که نباید سختگیری باشد. و… .

نباید از این تعجب کرد که رژیم میخواهدو میکوشد از هم اکنون برای فردای خود که این گونه سختگیریهای مذهبی دیگر جواب نمیدهند و بیش از پیش به دستآویز مخالفان هم تبدیل میشوند برای خود مهره سازی کند.

مدتهاست که هم خود رژیم و هم عوامل ستون پنجمی ان در درون اپوزیسیون، روی این ششلول بند مقام ولایی سرمایه گذاری کرده اند. مأموریت سپاه قدس که برونمرزی است و این بخش از سپاه را در برابر مردم قرار نداده  است تا آنها مزه سرکوب آنرا بچشند تا بدانند بین انصار حزب الله و فلان گردان سرکوب سپاه کمترین تفاوتی و اختلاف نظری روی سرکوب مردم نیست، مأموریتهای برون مرزی سپاه قدس این بخش از سپاه را تافته ایی جدا بافته از دیگر واحد های سپاه به مردم القاء کرده است که بسیار گمراه کننده میباشد و این تصور را ایجاد میکند که ممکنست این بخش از سپاه و فرمانده آن غیر از آن هفت تیر کشانی باشند که جنبش های اعتراضی دانشجویان را در ۱۸ تیر، جنبش اعتراضی به کودتای انتخاباتی را  در ۸۸ سرکوب کردند.  بنظر من، سر پاسدار قاسم سلیمانی، میخواهد در نقش منتقد به سیاستهای سختگیرانه کنونی و گذشته برای خود محبوبیت مردمی کسب کند ولی نباید فراموش کرد که این جنایت کار پاسدار هیچ تفاوتی با دیگران ندارد و هدف نهایی او و شرکای نظامیش چیره کرده کامل سپاه بر مملکت و پاکستانیزه کردن آنست تا مردم بقیمت بدست آوردن برخی آزادیهای سلب شده مدنی خود، سرنوشت میهنشان را بدست این گزمگان قدرت پرست بسپارند!

در افشای این افعی سر از تخم برنیاورده نباید کوتاهی کرد!