Category: از دیگران و جراید خارجی

رئیس دانشگاه قاهره: رفرماسیون مذهبی مسئله مرگ و زندگی است

Share Button

نظرگاه های محمد عثمان ال خویشت رئیس دانشگاه قاهره در باره اسلام و ضرورت رفرماسیون سراسری دینی در مصاحبه با الاهرم هفتگی(قاهره):

به اختصار:

۱ او معتقد است که باید تفکر انتقادی را جایگزین تفکر اعتقادی کرد

۲ او میگوید اسلام به یک مفتی زدایی (آخوند زدایی) کامل نیاز دارد چون آدمها برای تماس با خدا به هیچ واسطه ای نیاز ندارند. و روحانیون به هیچ وجه رابطه نزدیک تری با خدا از آدمهای معمولی ندارند. حداکثر کاری که روحانیون می توانند بخوانند دعا و روضه خواندن است نه مدیریت دینی و اعتقادات مردم.

۳ او می گوید در طول تاریخ، در اسلام جرقه هایی از خردورزی دینی و نگاه انتقادی به دین شده است و نمونه آن معتزله بوده اند ولی روحانیت قشری آنها را خفه کرده است.

۴ اخوان المسلمین و سلفیست ها، با قرائت قشری خود از دین تروریسم و بنیادگرائی دینی را آفریده و به آن دامن زده اند

او میگوید هیچ گوشه ای از پهنه کشور نباید از پروسه رفرماسیون دینی برکنار بماند. تفکر مدرن دینی باید به همه جا کشانده شو

۵ او میگوید مسلمانان باید با غرب و تفکر غربی آشنا شوند و آثار متفکرین آن، مانند امانوئل کانت را مطالعه کنند.

۶ او میگوید؛ دین اسلامی دین بردباری و تحمل است و ما باید آنچه را که لوتر با کلیسای کاتولیک کرد با اسلام سنتی بکنیم. ما احتیاج به بازبینی در اسلام داریم و به روز کردن گفتمان آن!

*********

کامنت : متاسفانه مطلب طولانی و فرصت ترجمه همه مطلب نیست. ولی مطالعه آن را به همه کسانی که با زبان انگلیسی آشنایی دارند اکیداْ توصیه می کنم. بحث فقط روی مذهب نیست، بحث از آن تغییرات اساسی و بنیادی است که در مصر انجام میشود و به راه اندازنده آنهم ژنرال عبدالفتاح السیسی است که همه رسانه های دنیا بر او شوریدند که چرا بساط اخوان المسلمین و سلفیست های قشری مسلک را برانداخت و یک نظام سکولار و در حد و اندازه جامعه مصر، دموکراتیک، جایگزین اسلامیسم آنها کرد

Interview: Religious reform ‘a matter of life and death’ – Cairo University head

Cairo University President Mohamed Othman Al-Khisht says his main job is to spread the message of enlightenment and religious reform to every part of Egypt

Gamal Essam El-Din , Thursday 13 Jun 2019

Mohamed Othman Al-Khisht

Mohamed Othman Al-Khisht, the president of Cairo University

The reform of religious discourse in Egypt and the Islamic world has become an urgent necessity, says Mohamed Othman Al-Khisht, the president of Cairo University.

“It is a matter of life and death, of to be or not to be. Muslims desperately need to understand Islam in new, modern way.

“Muslims around the world need a comprehensive and ongoing process of religious reform that leads towards an understanding of their religion as a force for reconstruction and progress and not of destruction and fanaticism.

“Political and militant Islamist movements have hijacked Islam since the mid-1970s and managed to spread their version of extremism and jihadism. For major education institutions the big challenge is to change this message to one advocating liberalism, enlightenment and free enterprise,” said Al-Khisht.

Al-Khisht, 55, a professor of the philosophy of religion, was appointed president of Cairo University in 2017.

“Muslims need a movement of religious reform like the one initiated by Martin Luther in Germany in the 16th century,” he says.

“Luther initiated the Protestant Reformation, a development that put Europe on the road to religious reform, tolerance and enlightenment.

“Luther challenged the Roman Catholic Church, insisting that ordinary people can read the Bible by themselves and that they can worship God without mediation. We are in urgent need of these Lutheran beliefs since political Islamist movements, most notably the Muslim Brotherhood, began to claim that in order to be a true Muslim it is necessary to join a group that will help the individual understand Islam and obey God in a correct way.

“Political Islam managed to recruit a lot of people based on this perverted interpretation of Islam, and to use them as forces of darkness and extremism.

“These movements turned themselves into mediators between the individual and God. Yet Islam states that Muslims are free and can worship God directly and without mediators, be they clerics or representatives of Islamist movements.”

The history of Islam is replete with moderate clerics who tried their best to spread a message of tolerance, enlightenment, reason and reformation, says Al-Khisht, “including Sheikh Mohamed Abdou [1849-1905] who stated religious clerics have no authority over Muslims.

“The only authority they have is to preach sermons on the moderate teachings and message of Islam. Unfortunately, the teachings of Sheikh Mohamed Abdou suffered a setback when the Muslim Brotherhood came into existence in 1928 and began spreading its message of fanaticism and religious bigotry.”

Al-Khisht insists Cairo University is doing its best to contribute to the reform of religious discourse and the promotion of enlightenment.

“Cairo University believes that it is necessary to overhaul the religious mentality of Egyptians and Muslims around the world in order to achieve progress and economic development.

“To this end Cairo University launched its Religious Reform and Economic Development Project in 2017.

“The project has 600 participants each year and introduces them to the moderate teachings of Islam, innovative and critical thinking, individual responsibility, free enterprise and self-reliance.

“Students also attend lectures on the beliefs and doctrines of major world religions and how they have been exploited by extremists to spread intolerance.

“We stress the importance of dialogue with the West, and of opening up to its great philosophers who changed the world, particularly Emmanuel Kant, the preeminent philosopher of enlightenment and reason.

“Students also learn how some Western Orientalists tried their best to tarnish Islam while others made great contributions to Islamic studies.”

Al-Khisht argues that in terms of religious reform Cairo University is focused on updating, rather than reviving, religious sciences.

“One document published by Cairo University this year clearly explains our position that the Quran and the correct traditions of Prophet Mohamed are the only sacred texts and that commentaries produced by clerics over the ages should be subject to re-evaluation.

“This is in sharp contrast to Islamist extremists who insist ancient interpretations of Islam, such as those delivered by mediaeval clerics like Ibn Taimia on Jihad, constitute sacred texts.

“Islamist clerics espousing outmoded interpretations of the Quran and the prophet’s traditions spawn extremism and absolutist thinking which resists change and reform. What Muslims need is to adopt forms of critical thinking, and this is not new Islam.

“In the second Hijri century there was the current promoted by Moatazala, philosophers and clerics who gave reason paramount importance. The Moatazala insisted on free and critical thinking and we have to refer back to this great heritage.”

“Unfortunately, the current lost momentum when it faced the other ideologies favouring imitation and advocated Salafist thinking.”

Al-Khisht is particularly proud that Cairo University now ranks 341st on the Dutch Leiden list ranking 30,000 universities in the world.

“The Leiden listing, published two weeks ago, shows that Cairo University published 7,406 research papers in the previous year, 5,749 of which were in collaboration with other universities, 217 with industrial companies and 194 researches of which appeared in internationally renowned scientific periodicals.

“This listing is a recognition of the role of the university in spreading the values of scientific thinking, free thought, social development, and tolerance.”

*A version of this article appears in print in the 13 June, 2019 edition of Al-Ahram Weekly under the headline: ‘A matter of life and death’

کاربُرد و درکِ مغشوش از واژه خوار گشته انقلاب!

Share Button

هدف از این نوشتار تحلیل سیاسی، اجتماعی یا تاریخی این انقلابات نیست که، هم از ظرفیت صاحب این قلم خارج است و هم از ظرفیت این نوشتار بلکه منظور اینست تا تفاوت ماهوی بین انقلاب اسلامی با همه انقلابهای دیگر نشان داده شود تا شاید از خلط موارد کاربُردی این واژه اجتناب شود .

من در این تقسیم بندی، بین انقلاب اسلامی ایران از یک سو و همه انقلابات دیگر دنیا از سوی دیگر؛  انقلاب فرانسه و آمریکا گرفته تا انقلاب های: هند، ویتنام، کوبا، مصر، عراق یک مرزبندی اساسی قائل می شوم.

در عرصه ادبیات سیاسی و ژورنالیستی، نه تنها در مملکت ما بلکه در سراسر دنیای رسانه ای، بسیار دیده میشود که کُنه و فحوای واژه،عناوین و صفات سیاسی، حتی واژه های بنیادی، قربانی شباهت های صوری و بیانی  میشوند. یکی از این مفاهیم دموکراسی است که تا حد اعتبار صندوقهای پلاستیکی یا کارتونی آراء تقلیل داده میشود که بحث من فعلاْ روی این کلمه نیست.

یکی دیگر از مفاهیم خوارشده که تعریفی دقیق از آن نشده و نابجا بکار برده میشود، واژه «انقلاب و انقلابی»می باشد.

تاریخ جهان، انقلابات بسیاری، با نتایج خوب و بد را به خود دیده است. یکی از قدیمی ترین و خوش سرنوشت ترین انقلابات دنیا، انقلاب آمریکا است که در واقع بیشتر، انقلابی ضد استعماری علیه سلطه انگلیس بود. ولی در هر صورت بنا به دلایل جامعه شناختی سیاسی، تاریخی و اجتماعی، انقلاب آمریکا به استقرار نمونه وارترین دموکراسی در یکی از بزرگترین ممالک جهان انجامید.

انقلاب آمریکا در واقع دو هدف تاریخی را همزمان در برابر خود قرارداد: آزاد شدن از یوغ استعمار انگلیس و مستقر کردن نظامی دموکراتیک در جامعه ای که برخلاف اروپا، عاری از پیش زمینه های سلطه اشرافیت فئودالی، کلیسا و کشیشان بود.

همزمان با انقلاب آمریکا(۱۷۸۱) و جنگ استقلال آن کشور، انقلاب فرانسه(۱۷۸۹) نیز رخ داد که قیامی مردمی علیه سلطنت، اشرافیت و نظام فئودالی و کلیسا بود.

هدف از این نوشتار تحلیل سیاسی، اجتماعی یا تاریخی این انقلابات نیست که، هم از ظرفیت صاحب این قلم خارج است و هم از ظرفیت این نوشتار بلکه منظور اینست تا تفاوت ماهوی بین انقلاب اسلامی با همه انقلابهای دیگر دنیا نشان داده شود تا شاید از خلط موارد کاربُردی این واژه اجتناب گردد .

من در این تقسیم بندی، بین انقلاب اسلامی ایران از یک سو و همه انقلابات دیگر دنیا از سوی دیگر؛ از انقلاب فرانسه و آمریکا گرفته تا انقلاب های: هند، ویتنام، کوبا، مصر، عراق یک مرزبندی اساسی قائل می شوم.

علت مشخص مطرح کردن این بحث، گزارشی در العربیه به نقل از یک اندیشکده آمریکایی بود که در آن از جمله گفته شده است:«مرکز مطالعات شورای سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا، ایران نه تنها یک کشور غیر دموکراتیک توصیف کرد، بلکه ایران را کشوری تهاجمی و توسعه‌طلب با اهداف انقلابی دانست که خواستار بسط و تحمیل ایدئولوژی دینی خود در منطقه و خارج از آن است.»

واقعیت تاریخی درباره انقلابهای دنیا، چه آنهایی که مانند انقلاب اکتبر فاجعه بار بوده اند یا ویتنام که هزینه دار یا آمریکا که موفق بوده یا فرانسه که اجتناب پذیر بوده است، اینست که؛ همه این انقلابها از پایه و بنیاد، آرمان گرایانه و رهبران آنها غالباْ انسانهایی کم وبیش(فقط از منظر آرمانگرا بودنشان) سزاوار تحسین بوده اند و در اینجا، بحث نه بر سر واقع بینانه بودن آن آرمانهاست و نه تبرئه آن انقلابیونی که تحت تاثیر واقعیتهای زمخت چنین فرایندهای دینامیکی؛ آرمانهای سیاسی، اجتماعی و انسانی خود را در مسلخ مقتضیات یا قدرت طلبی ذبح کرده اند.

و بحث بر سر تبرئه کردن استالین ها، پول پوت ها، قذافی ها و عبدالناصر ها هم نیست. فقط هدف اینست تا گفته شود که این انقلابیون با آرمانهای جذاب، جسورانه و با از خود گذشتگی پا به صحنه پیکار نهادند بدون اینکه انتظاری برای خود داشته باشند. آنها با نشان دادن تصویر آرمانی خود از دنیایی بهتر، مردم را به دنبال خود کشیدند و برای مردم خود مظهر فداکاری و شهامت بودند.

صفت انقلابی بودن برای افراد یا جریانها، تا آشکار شدن عواقب نکبت آفرین انقلاب اسلامی ایران، حتی بین اقشار ممتاز جامعه که هر انقلابی زندگی و امتیازات آنها را هم تهدید میکرد، هاله ای از فرزانگی سیاسی و فرهنگی را به ذهن تداعی می کرد که احترام آفرین بود و حاکی از فداکاری برای ایده های بزرگ و از خود گذشتگی بود و از این روی، مثلا ساواک در رژیم شاه حتی یکبار هم از مخالفین رژیم با عنوان انقلابیون نام نبُرد و همواره آنها را تروریست و خرابکار می نامید.

عنوان انقلابی تداعی کننده، چهره و شخصیت اسطوره ای مانند چه گوارا و در خاور میانه ما، جمیله بوپاشا بود.

در دهه ۵۰ کمتر کسی جرات میکرد با اهانت یا تحقیر از کسانی مانند امیر پرویز پویان، خسرو گلسرخی یا خسرو روزبه نام ببرد.

خلاصه کلام اینکه عنوان و اتیکت انقلابی بودن، تا پیش از انقلاب اسلامی هرچند مغشوش، مانند عناوین پهلوانی در قدیم، به نوعی اعتبار آفرین بود.

رژیم اسلامی به رهبری خمینی، بار معنایی آرمانگرایانه و رمانتیک واژه انقلاب را، رندانه مانند بسیاری از ارزشهای حیثیت آفرین دیگر، مصادره به مطلوب کرد.

از این روست که بسیاری از سیاستمداران و تحلیلگران سیاسی، با انقلابی نامیدن رژیم ایران و رهبران آن، آنها را هم سطح رژیمها و شخصیتهای تاریخی انقلابی، همچون چه گوارا قرار میدهند؛ حال آنکه، گذشته از بی اعتبار شدن اصل واژه انقلاب یا انقلابیگری در دوران ما که دیگر بار شبه اسطوره ای سابق را هم ندارند، هم تراز قرار دادن خمینی، خامنه ای، جنتی، سردار مداح حاج قاسم سلیمانی، سرلشکر دعانویس فیروزآبادی و آیت الله شکرخوار، مکارم شیرازی؛ تحت عنوان واحدی با چه گوارا، کاسترو، لنین، مائو، هوشی مین، خسرو روزبه، امیر پرویز پویان و احمدزاده، و..، گند و کثافت زدن به مفهوم انقلابیگری و انقلابات است و حرمت آفرینی برای رژیم روضه خوانها و ارباب و اصحاب خرافه.

بی توجهی به اینکه هدف گروه اول از انقلاب دینی و اسلامی، احیاء خرافه پرستی و برگرداندن جامعه به ۱۴۰۰ سال پیش بوده است تا جامعه برای جمعیت روضه خوانان و دکانداران دین قابل فرمانروایی گردد غفلت از این نکته است که برای گروه دوم، اولاْ، آِرمانهای انقلابی: ـ  چه واقع بینانه چه اتوپیایی و خیالبافانه؛ همگی برآمده از گفتمانهای سیاسی عصر تجدد و پسا رُنسانس اروپایی و آینده نگرانه می باشند که برخی از آنها به دموکراسی های کنونی فرا روییده اند و برخی نیز به سرنوشت باتلاقی انقلاب اکتبر دچار شده اند.

و در ثانی، این نحله از انقلابیون نه بر اساس فریب آگاهانه مردم با تُرَهات مذهبی یا به انگیزه کسب قدرت، بلکه برای ایجاد زندگی بهتری در همین دنیا برای مردم به وادی پُرهزینه و \ُر خطر آرمانگرایی کشانده شدند.

تقریباْ اکثر آن انقلابیونی که با استبداد و بی عدالتی به مبارزه برخاستند، در صورت رفتن به راه عافیت طلبی شخصی می توانستند به مقام و منزلت درخوری برسند در صورتی که سر از زندان  و شکنجه گاه ها درآورند ویا تسلیم جوخه های اعدام گردیدند.

انقلابیگری نوع اول، در بهترین حالت و در صورت داشتن اصالت از جنس انقلابیگری داعش و القاعده است و در صورت عدم اصالت از جنس انقلابیگری سید علی خامنه ای، جنتی، آشیخ حسن روحانی، مکارم شیرازی و …، می باشد.

اگر بخشی از انقلابیون آرمانگرای عصر مدرن را میتوان اتوپیست و رومانتیست های انقلابی نامید، نسبت دادن انقلابیگری به معنای مدرن کلمه به رژیم آخوندی ایران، القاعده و داعش، ظلم بسیار به این واژه تاریخی/سیاسی می باشد. انقلابیون نوع نخست از زُهدان تمدن امروزی بیرون آمدند و دومی ها از شبستان مساجد و تکایای قرون وسطایی با انبانی از خرافه هایی که بسیار فراتر از عرصه سیاسی میرفت و می رود.

انقلابیگری رژیم ایران در ماهیت امر، تفاوتی با انقلابیگری داعش و بوکوحرام و الشباب و القاعده ندارد و اگر تفاوتی هم در شیوه عمل آنها هست، ناشی از مقتضیات سیاسی ـ اجتماعی و فرهنگی جوامع مورد فعالیت آنها میباشد.

شاید خواننده این یادداشت فکر کند که مسئله طرح شده از اصل بلا موضوع و عاری از اهمیت است ولی این چنین نیست. تصورکنید صد ها میلیون کاربران رسانه ها و شبکه های ارتباط جمعی در سراسر دنیا دائما در این وسائل ارتباطی می خوانند «رژیم انقلابی ایران» شاید درصد کمی از این کابران اساساْ نگاه خوبی به انقلابی بودن داشته باشند ولی همانها هم با اطلاق این صفت به رژیم ماورای ارتجاعی آخوندی ایران، ناخود آگاه، این رژیم را درکنار رژیم هایی مانند: کوبا، ویتنام و یا دیگر ملل انقلاب کرده قرار میدهند و بهمین سان فکر میکنند خمینی؛ لنین، روبسپیر، دانتون، خوزه مارتی یا گریبالدی ایران بوده است که تشبیهی مع فارغ و کاریکاتوریک می باشد.

بازخوانی یک پرسشِ فراموش‌شده: آیا ترامپ به دنبال تغییر رژیم در ایران است؟

Share Button

چهارشنبه, ۸ خرداد, ۱۳۹۸

حسین باستانی

چکیده :هم گروهی از مدافعان جمهوری اسلامی و هم بسیاری از حامیان براندازی جمهوری اسلامی، از ابتدای روی کار آمدن رئیس جمهور جدید آمریکا او را به عنوان فردی دیده اند که هدف تغییر حکومت ایران را دنبال می کند. این نگاه به دونالد ترامپ، در یکی-دو سال اخیر منجر به بحث‌هایی آتشین در رسانه ها و فضای مجازی شده است. اغلب بحث‌ها نیز، مشخصا میان موافقان و مخالفان رئیس جمهور آمریکا به عنوان فردی بوده که هدف تغییر رژیم را دنبال…

حسین باستانی

دونالد ترامپ امروز در ژاپن گفت: “ایران با همین رهبران موقعیت تبدیل شدن به کشوری بزرگ را دارد. می‌خواهم به صراحت بگویم که ما به دنبال تغییر رژیم نیستیم. ما به دنبال جلوگیری از تسلیحات هسته‌ای هستیم.”

هم گروهی از مدافعان جمهوری اسلامی و هم بسیاری از حامیان براندازی جمهوری اسلامی، از ابتدای روی کار آمدن رئیس جمهور جدید آمریکا او را به عنوان فردی دیده اند که هدف تغییر حکومت ایران را دنبال می کند. این نگاه به دونالد ترامپ، در یکی-دو سال اخیر منجر به بحث‌هایی آتشین در رسانه ها و فضای مجازی شده است. اغلب بحث‌ها نیز، مشخصا میان موافقان و مخالفان رئیس جمهور آمریکا به عنوان فردی بوده که هدف تغییر رژیم را دنبال می‌کند.

این در حالی است که مقدم بر تمامی چنین بحث‌ها یا تحلیل‌هایی، از ابتدا باید تکلیف سوالی زیربنایی‌تر مشخص می شده: اینکه آیا اولویت دونالد ترامپ، از اساس تغییر حکومت ایران یا حتی تغییر رفتار آن در داخل بوده است؟

به نظر می رسد از همان ابتدا، در مورد اینکه آقای ترامپ چنین هدفی را دنبال کند تردیدهای جدی وجود داشت. اجازه می‌خواهم در همین ارتباط، بخشی از مقاله ای را نقل قول کنم که در آبان ۱۳۹۷، با عنوان “تحریم‌های جدید آمریکا چه چیزهایی را در داخل ایران تغییر می‌دهد” منتشر کرده بودم:

«بعد از اعلام خروج ایالات متحده از برجام، وزیر امور خارجه آمریکا به طور رسمی شرایطی دوازده گانه را برای کاهش فشار بر جمهوری اسلامی ایران اعلام کرد. شرایطی که اکثرا به سیاست های بین المللی و منطقه ای ارتباط داشتند و مشخصا، هیچ کدام به رفتار حکومت ایران با شهروندان خود مربوط نمی شدند. وزیر امور خارجه آمریکا، البته بعدها “تغییر اساسی در نحوه رفتار با مردم خود” را یکی از پیش شرط های تعامل با جمهوری اسلامی ایران اعلام کرد. اما این اظهارات، ساعاتی بعد از اعلام آمادگی خبرساز رئیس جمهور ایالات متحده برای مذاکره “بدون شرط” با رهبران ایران صورت گرفت، که طبیعتا، بیش از اظهارات وزیر او جدی گرفته شد. با توجه به واقعیاتی از این دست، به نظر نمی رسد که اولویت دور جدید تحریم های اقتصادی واشنگتن، تغییر رفتار جمهوری اسلامی در داخل باشد.»

هوادارن بقا یا حامیان براندازیِ جمهوری اسلامی، ممکن است تفسیرهای متنوعی در مورد اولویت‌های سیاست آمریکا در مورد ایران داشته باشند که بازخوانی آنها، موضوع بحث حاضر نیست. ولی فارغ از تمامی استدلال‌های طرفین، احتمالا طیفی از هر دو گروه لازم است حداقل این سوال را جدی تر از گذشته از خود بپرسند که آیا اولویت دونالد ترامپ، همان چیزهایی است که تاکنون تصور می کرده اند؟

به بیان مشخص تر، آیا مطمئن هستند که اگر –کماکان- هدف دونالد ترامپ را براندازی جمهوری اسلامی بدانند، و واکنش‌های خود را در عرصه سیاست بر همین مبنا تنظیم کنند، در عرصه عمل غافلگیر نخواهند شد؟

افشای شبکه جاسوسی و دیس اینفُرماسیون سایبری ایران در آمریکا

Share Button

خلاصه میکنم: فکر نمی کنم که گزارش فوق رویترز که متکی بر تحقیقات موسسه  FireEye و تایید  فیسبوک و توییتر می باشد، همه آن کوه یخ جاسوسی و ستون پنجم دیس اینفُرماتیو رژیم راُ افشاء کرده باشد. به نظر من ابعاد مسئله بسیار بیش از اینهاست و به ویژه اینکه این گزارش فقط به فعالیت تخریبی دستگاه اطلاعاتی رژیم در آمریکا و علیه ترامپ، عربستان و بنفع رژیم و پروکسی های تروریست آن در منطقه پرداخته و کلاْ فعالیت رژیم علیه مخالفین را که در عرصه آن از تجهیزات و ابزار های مادی و انسانی به مراتب بیشتری برخوردار است را کاملاْ نادیده گرفته است.

رویترز امروز ۴ شنبه ۸ خرداد گزارشی دارد از فعالیت شبکه ستون پنجمی و دیس اینفُرماتیو رژیم تهران در آمریکا برای تاثیر گذاری روی افکار عمومی آمریکا به نفع رژیم ایران با محق نشان دادن خود و متحدین فلسطینی اش و علیه دونالد ترامپ، اسرائیل و عربستان.

فعالین این شبکه تحت پوشش حسابهای سایرین به نام شخصیتها یا جریانات خوشنام مانند روزنامه نگاران و نامزدهای نمایندگی کنگره (انتخابات ۲۰۱۸کنگره) اخبار و کامنت هایی در دفاع از ایران و فلسطین و توجیه سیاست های ایران و.. ، انتشار داده اند.

فاش کننده این شبکه موسسه FireEye است که کارش دادن خدمات امنیت سایبری در دنیا می باشد.

بنا به گزارش رویترز کشفیات محققین این موسسه  نشان می دهد: «گروههایی فاقد هویت، احتمالاْ با حمایت دولتی توانستند شبکه های رسانه ای اجتماعی را با خوراک دهی به آنها و داستان سازیهای خود  و دیگر اشکالی که می توانست روی افکار عمومی تاثیر گذار باشد، تحت القائات دیس اینفرماتیو و مانوپولاتیو خود قرار دهند.

طبق تحقیقات کارشناسان FireEye فعالیت ویژه ای برای افزایش موضوعات ضد اسرائیلی، ضد سعودی و طرفداری از فلسطین  انجام شده بود.

این فعالیتها از طریق افرادی که بر خود عناوین و نامهای جعلی می گذاردند و خود را بنام  افراد سرشناس یا از سخنگوی نهادهای معتبر معرفی میکردند انجام می گرفت. آنها حسابهای اینترنتی گوناگون، از جمله در توئیتر و فیسبوک باز میکردند و در آنجا ماموریت خود را انجام می دادند. بیشتر این حسابها سال گذشته باز شده بودند که بعدها بسته شدند.

سخنگویان فیسبوک و توئیتر در تماس با رویترز این خبر را تایید کردند.

لی فوستر، محقق موسسه FireEye، می گوید برخی از این هویت های جعلی شناخته شدند و او اضافه میکند که بیشتر اینها در پشت ماسک هایی، بیشتر از روزنامه نگاران آمریکایی، به نحو موفقیت آمیزی توانسته بودند، برخی رسانه های خبری را مجاب کنند تا نوشتارها و نامه های آنان را به عنوان نظر خوانندگان یا مفسران و ستون نویسان مهمان رسانه ها  و یا وبلاگ نویسان منتشر کنند که این یادداشت های ارسالی به این رسانه ها، برخی از مواضع مترقیانه و برخی از مواضع محافظه کارانه نگاشته و تنظیم میشدند.» ولی سمت و سوی حمله هر دوی این مواضع یکی بود علیه ترامپ و سعودی و به نفع ایران و فلسطینیها. پایان ترجمه بخشی از گزارش رویترز.

نتیجه گیری:

از قریب ۲۰ سال پیش که کار وبلاگ نویسی را شروع کردم بنا به دلایلی که به پیشینه سیاسی ام و زخمهایی که از ساواک و بعد دستگاه های اطلاعاتی رژیم بر روح و روان خود داشتم، همواره  با نگاه نقادانه امنیتی(در حد منطقی)به فضای سیاسی و بعدها دنیای مجازی و شبکه های اجتماعی نگاه کرده و میکنم. این نگاه نه تنها نتیجه تجربیات گذشته سیاسی است بلکه حاصل مطالعه دهها کتاب و تعداد بسیار بیشتری مقالات و گزارش، به زبانهای انگلیسی، سوئدی و نروژی در این زمینه نیز می باشد. این حجم از منابع تئوریک  در کنار قریب ۵۰ سال فعالیت مداوم سیاسی چه به عنوان کنشگر یا به عنوان تحلیلگر سیاسی، شاخکهای حسی ام را در تشخیص عوامل اطلاعاتی تقویت کرده اند. و این را محض خودستایی نمی گویم و البته خواننده مختار است تصور دیگری از این توضیحات داشته باشد ولی هدف من اینست که می خواهم خواننده این سطور بداند، که هدف از توضیح این نکات در درجه نخست فقط کمک به کاهش هزینه مبارزه با رژیمی حیله گر و جنایتکاراست و مهمتر اینکه، از نظر کار اطلاعاتی و دیس اینفُرماتیو(گمراه سازی)، مانو\ولاسیون (القاء گری) و تخریب مخالفین خود از داخل و علیل کردن آنها، در تاریخ نظیر ندارد.

فقط کافیست بگویم در این راه، رژیم سرمایه  ۱۴۰۰ ساله مذهبی را با عوامفریبی آخوندی به اضافه درآمد کلان نفتی و آزادی عمل کامل  در: بازداشت و زندانی کردن، شکنجه کردن، گروگان گرفتن اطرافیان مخالفین و فشار عاطفی بر آنها، پرونده سازی اخلاقی، اعدام کردن های دل بخواهی و فله ای و..، بگونه ای سازمان داده است که در تاریخ نظیر ندارد.

و در درجه دوم، می خواهم خواننده این سطور بداند  که نویسنده اگر در این زمینه سخنی میگوید بدون تردید با مسائل این عرصه از مبارزه نه تنها بیگانه نیست بلکه مطالعه وسیع و  تجارب چند ده ساله را دارا میباشد و همین!

چند ماه پیش خبرگزاری های معتبر دنیا از کشف و بسته شدن هزاران حساب اینترنتی قلابی در دنیای مجازی خبر دادند که مرکز همه آنها مسکو وسرویس اطلاعات روسیه FSB (وارث و فرزند خلف KGB)  بود. اگر این رسانه های بزرگ دنیا پس از دخالت FSB در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا بیدار شدند و پی بردند که سرویس اطلاعاتی پوتین (و نه حتی روسیه)، در عرصه دنیای سایبری یکه تاز هستند، من این یکه تازی دیس اینفُرماتیو سرویس اطلاعات پوتین  را در جریان آخرین انتخابات ریاست جمهوری روسیه که به انتخاب مجدد پوتین منجر شد دیدم.

در آن انتخابات، با اینکه پیروزی مهندسی شده پوتین حتی به شرط آزادی کامل انتخابات محرز بود، سرویس اطلاعاتی پوتین اصل را بر تخریب کامل رقیبان انتخاباتی اش نهاده بودند تا پیروزی خود را شکننده تر از آنچه پیش بینی امیشد نشان دهند و حضور رهبران اپوزیسیون را برای همیشه در صحنه سیاسی ناممکن سازند.

یکی از شِگردها، انتشار مکالمه تلفنی خصوصی Alexei Navalny ، چهره اصلی اپوزیسیون ضد پوتین در انتخابات گذشته  در رسانه های رسمی بود. Navalny  در آن مکالمات با فحش های پایین تنه ای به یکی دیگر از رهبران اپوزیسیون از خطاهای او نام میبرد که انتشار آن، وجهه ی  سیاسی نوالنی را در افکار عمومی بسیار خراب کرد.

دیگر فعالیت های ستون پنجمی  سرویس اطلاعاتی پوتین که از جمله به مشعشعانه ترین وجهی خود را  نشان داد در جریان اشغال شبه جزیره کریمه و بعد اپوزیسیون سازی از تجزیه طلبان منطقه دُنباس (بخش روسی نشین سرزمین اوکراین در جنوب شرقی آن کشور) بود و مسلح کردن آنها به مدرنترین تجهیزات جنگی که خود روسیه داشت.

این روزها از این نشریه به آن نشریه َسَرک میکشم کمتر نشریه ای وجود دارد که در آن مقالات یک طرفه ای علیه عربستان بخاطر جنگ یمن درج نشده باشد. و بیشترین اخبار در این زمینه مربوط به اکسیونهایی میشود که از طرف Front Organisations* در ممالک اروپایی برگزار میشود یا مقالاتی است که راجع به کشتار مردم «بیگناه» یمن که از سوی عربستان جریان دارد و همه برگزار کنندگان این اَکسیونها  و مقاله نویسان هم، شناسنامه های گمراه کننده حقوق بشری یا صلح طلبی با عناوین مختلف دارند.

این بنگاه های حقوق بشری و فعالین صلح، قبلاْ هزاران صفحه راجع به قتل خاشقچی**، جاسوس اردوغان و عضو اخوان المسلمین نوشته و پخش کردند در همان حالی که در ترکیه بگیر و ببند مخالفین اردوغان حتی نمایندگان دارای مصونیت پارلمانی جریان داشت و ماشین کشتار بشار اسد  در سوریه به قلع و قمع مخالفین با هر وسیله مشغول بود و ماشین سرکوب رژیم خامنه ای هم شبانه روز در فعالیت بود.

کمتر کسی در این اَکسیون ها  و مقالات و یتیشن صادرکنندگان؛ این مسئله رازآمیز را به پرسش می گذارد که:  این حوثی هایی که از گرسنگی ناشی از محاصره دریایی و هوایی توسط نیروهای ائتلاف عربی می نالند و غرق در عقب ماندگی، افرادشان با دمپایی و صندل در جبهه های جنگ هستند چگونه میتوانند موشک بالستیک و پهباد هایی بسازند که بیش از ۶۰۰ کیلومتر بُرد دارند و بزرگترین مخزن یا لوله نفتی عربستان را با بمب های دقیق و راداری بزنند؟ یا مناطق مسکونی عربستان را موشک باران کنند؟ مگر موشک بالستیک فشفشه  آتش بازی است که حوثیها روزی چند تا از آن را به خاک عربستان پرتاب میکنند؟ هزینه هر یک از آنها چقدر است و از کجا تامین میشود؟

کمتر کسی از اینها که در کسوت مدافعان حقوق بشر و دفاع از صلح علیه سعودی به صحنه آمده اند  وارد ماهیت سیاسی این جنگ میشوند تا بگویند اگر حوثیها در یمن یک جمهوری اسلامی نظیر ایران برقرار کنند چه بر سر مردم بینوای یمن و مردم منطقه خواهد آمد؟ و چه کسی؟ دیگر میتواند جلوی گسترش بازوی سیاسی/ نظامی رژیم ایران را در شبه جزیره عربستان و از آنجا تا جنوب، شمال و شرق آفریقا را بگیرد؟ معلوم نیست چرا این حقوق بشری ها و شیفتگان صلح حتی برای یک بار هم که شده به قتل عام مردم سوریه توسط گروههای وابسته به ایران و جنایات سپاه قدس چیزی نگفتند و اعتراضی نکردند.

به گزارش ترجمه شده فوق از رویترز و فعال شدن مجدد خود در عرصه سیاسی برگردم.

در آنزمان اگر هم فیسبوک یا توییتری وجود داشت، من از آنها بی خبر بودم. در عوض پالتاک بود که در آن فعال بودم و در اوایل برایم جذاب بود، مضافاْ اینکه با یکی از جریانات مشروطه خواه هم شروع به همکاری کرده بودم.

ولی در همان آغاز فعالیت پالتاکی خود، متوجه نفوذ و نقش عوامل اطلاعاتی رژیم در آن شبکه شدم. ولی فکر میکردم با روشنگری و کار توضیحی میتوان آنها را افشاء کرد. ولی متاسفانه جمعیت پالتاکی که عمدتاْ فاقد پیشینه سیاسی و کار تشکیلاتی و مست از گرمای بحث های سرگرم کننده پالتاکی بودند، گوششان به این بدهکار نبود که در آن اتاقهای پالتاکی و در پشت آن مُانیتورهای زبان بسته، عوامل اطلاعاتی رژیم خامنه ای فعالند و آنها هم که این امر را می پذیرفتندُ فعالیت اطلاعات رژیم را فقط به خبر چینی و شناسایی تقلیل می دادند در حالی که بیشترین کار دستگاه های اطلاعاتی در این دوره نه کسب اطلاعات مخالفین بلکه تزریق اطلاعات گمراه کنندهُ بدیل سازی و اپوزیسیون سازی، گفتمان سازی و.. به درون ذهن همه اپوزیسیون و تسخیر فکری آن از درون بود.  

در این دوران بیشترین بحث از این نوع، حول محور جُمهوریخواهی در برابر مشروطه خواهی، عاشورا سازی از ۲۸ مرداد و شهید سازی مصدق و شمر سازی از شاه بود که، بقایای نیروهای چپ که هنوز نیمه نفسی داشتند تعزیه گردان اصلی و دستگاه های اطلاعات رژیم سناریو نویس و کارگردان آن نمایشات بودند و در جبهه مقابل هم شاه اللهی های اطلاعاتی ساخته یا  بی تجربه های سیاسی که از متن دیوانسالاری شاه مهاجرت کرده و به عرصه مبارزه سیاسی پرتاب شده بودند و برخوردی احساسی و عاطفی به مسائل سیاسی داشتند تا اسلوبی.

در این دوره حداقل ۳ جریان جمهوری خواهی تشکیل شد که در عمل فعالیتشان فقط  به شلاق زدن جنازه سیاسی محمدرضا شاه در عرصه دنیای مجازی منحصر بود تا مبادا که او از گور برخیزد و شانس این جمهوری طلبان و مصدق طلبان را برای گرفتن انحصاری قدرت سیاسی از دست جمهوری آخوندها کاهش داده یا از بین ببرد.

بعد از مدتی پالتاک را رها کرده و شروع به نوشتن کردم که یادداشتهایم  در برخی سایتهای پُر بازدید کننده برون مرزی درج می شد. اما پس از مدتی دقت؛ رگه های نفوذ دستگاه های اطلاعاتی را در همه این سایتها دیدم که البته این حرف به معنای اتهام زنی به مدیران یا ادمین ها یا مطلب گذاران هیچ سایتی نیست. هدف فقط اینست که بگویم وقتی کسی یا جریانی؛ نقشه راه، استراتژی، راهبُرد تاکتیکی و استراتژیک ندارد، به آسانی به ورطه اشتباهی گرفتن جای دوست به جای دشمن و بالعکس، و نشاندن دشمن فرعی به  جای دشمن اصلی و بالعکس فرو میغلطند و از اینجا به بعد شکست رقم می خورد.

سوال بی ربطی نیست اگر از آنهایی که میلیونها صفحه اینترنتی یا کاغذی و میلیونها ساعت وقت گذاردند تا نشان دهند جمهوری بهتر از مشروطه است؟ و آنهم در زمانی که ماشین کشتار رژیم شب و روز فعال بود چه خدمتی به همان جمهوری آرمانی خود کردند؟ چه خدمتی به پیشبرد امر مبارزه برای آزادی کردند؟ و..؟

خلاصه میکنم: فکر نمی کنم که گزارش فوق رویترز که متکی بر تحقیقات موسسه  FireEye و تایید  فیسبوک و توییتر می باشد، همه آن کوه یخ جاسوسی و ستون پنجم دیس اینفُرماتیو رژیم راُ افشاء کرده باشد. به نظر من ابعاد مسئله بسیار بیش از اینهاست و به ویژه اینکه این گزارش فقط به فعالیت تخریبی دستگاه اطلاعاتی رژیم در آمریکا و علیه ترامپ، عربستان و بنفع رژیم و پروکسی های تروریست آن در منطقه پرداخته و کلاْ فعالیت رژیم علیه مخالفین را که در عرصه آن از تجهیزات و ابزار های مادی و انسانی به مراتب بیشتری برخوردار است را کاملاْ نادیده گرفته است.

بر عهده فعالین سیاسی ضد رژیم است که از روی ابعاد  فعالیتهای دیس اینفُرماتیو رژیم علیه ترامپ، سعودی و برای معصوم و مظلوم نمایی رژیم سفاک خامنه ای و جوخه های مرگ آن در اذهان عمومی دنیا و تبرئه کردن گروههای تروریست فلسطینی (که دولت ساحل غربی جز آنها نیست چون این دولت خود زیر ضربه رژیم خامنه ایست) به ابعاد فعالیت تخریبی رژیم و دستگاه های اطلاعاتی اش در بین اُپوزیسیون پی ببرنند!  هزینه خوش خیالی ما ادامه سلطه استبداد آخوندی است!          

در ادبیات سیاسی و ژورنالیسم سیاسی اینگونه سازمان های حقوق بشری یا صلح و… را، Front Organisation  مینامند. آنها که با فعالیت احزاب کمونیست و جنبش های چپ عموما آشنا هستند خوب می دانند که این گونه سازمانهای بازوهای اجتماعی، سیاسی و فرهنگی جریانهای عمده سیاسی یا دولتهای (بیشتر کمونیستی سابق)  هستند. رژیم ایران و اردوغان و سازمانهای حماسُ حزب الله لبنان و القاعده صدها و شاید هزاران سازمان «فِرُنتال» در هیئت های مذهبیِ خدمات خیره ایی و انجمن های قرائت قرآن و ..، دارند که پی بردن به هویت آنها از ظاهر فعالیتشان آسان نیست. ولی همه اینها در آخر در خدمت سازمانهای تروریستی پشت سر خود هستند.

**

من قبلا درباره قتل خاشقچی نوشته ام ولی در اینجا فقط  این را میگویم که اگر ما بخواهیم روی این قتل و امثال آن که در مورد عربستان اولین بار است بمانیمُ هرگز برای افشای کشتارهای صد هزار نفری بشار اسد و قتل و عام ها در زندانهای ایران و سربه نیست کردنها در همان زندانها وقت نخواهیم یافت. عربستان هرچه هست مرتجع یا استبدادی، امروز از موضع «نه ضد ایرانی » بلکه از موضع «ضد تروریستی» با رژیم خامنه ای سرشاخ است. انتخاب مابین رژیم خامنه ای و رژیم سعودی نیست بلکه بین تروریسمی است که اولین قربانی آن خود مردم ایران هستند و ضد تروریسم که مردم ایران را ناخواسته با حکومت عربستان در یک سنگر قرار داده است. اگر ما این وضعیت را که؛ نه مهندسی رژیم عربستان بلکه محصول دینامیسم برآمده از سیاستهای رژیم خامنه ای است را نپذیریم، نیت مان هرچه باشد، عملاْ در کنار رژیم خامنه ای و علیه منافع ملی میهنمان قرار گرفته ایم و این منطق عینی این میدان است که با هیچ حسن نیت و خیر اندیشی نمی توان آن را تغییر داد.

*****************************     

آگاهی سیاسی  زمانی معنا می یابد، که  در گام نخست: یک فرد یا یک جریان مدعی آگاهی؛ هدف چشم اندازی یا راهبردی خود را با جریان عمده و دوران ساز تاریخی در جهان هماهنگ سازد.

نمیتوان با یک هدف چشم اندازی درست و مترقیانه ولی خلاف جریان عمده تاریخی و دوران ساز در جهان به هدف نزدیک شد تا چه رسد به دست یافتن بدان.

بعد از این انتخاب راه  تاریخی و همسو با جریان عمده تاریخ، یک فرد، یک رهبر یا یک جریان سیاسی، باید  چنان راهکارهای عملیاتی و تاکتیکی برگزیند که او را به آن هدف چشم اندازی استراتژیک می رساند.

با حرکت کورمال و روش آزمون خطا (ِایمپریک = تجربی و عملگرایانه) نمی توان به هدفی از پیش تعین شده یا استراتژیک رسید.

به این می گویند تلفیق تئوری با عمل! این دیگر یک هنر ناشی از ورزش سیاسی و فکری میباشد که فقط با کتاب خواندن یا افسر عملیاتی میدان سیاست بودن کسب نمیشود! خلاقیت می خواهد!

برای تو در میدان پیکار؛ هیچ متحد و دوستی بهتر از متحدین و یاران ابله و ناتوانی که در صفوف  دشمن تو هستند نیستند! تا میتوانی آنها را بالا ببر! پیروزی تو حتمی خواهد بود!

***********************

  • Social media accounts took on the personas of journalists, activists, Republican lawmakers and ordinary Americans to promote pro-Iranian messages, according to the latest investigative report from FireEye.
  • These profiles were included in a sweep of nearly 3,000 Twitter accounts that were removed by the social media giant, who says they originated in Iran. 

Dozens of social media accounts displaying suspicious behavior have been uncovered in a new report that sees pro-Iranian messaging promoted by profiles impersonating real people, as well as journalists and activists who don’t seem to exist.

The accounts, which promoted often aggressive messages and hashtags in support of the Iranian government, have also taken on the personas of Republican members of congress and ordinary Americans, according to the latest investigative reportfrom California-based cybersecurity firm FireEye.

The firm describes their findings as a “network of social media accounts” impersonating U.S. political candidates and “leveraging U.S. and Israeli media in support of Iranian interests.”

While Iranian influence campaigns carried out from within the country are not new, FireEye’s findings dissect yet more individual accounts that have surfaced in various media outlets engaging in “inauthentic behavior … that we assess with low confidence was organized in support of Iranian political interests,” the report’s authors said.

These profiles were included in a sweep of nearly 3,000 Twitter accounts that were removed by the social media giant, who says they originated in Iran. 

Yoel Roth@yoyoel

Earlier this month, we removed more than 2,800 inauthentic accounts originating in Iran. These are the accounts that FireEye, a private security firm, reported on today. We were not provided with this report or its findings.4949:02 PM – May 28, 2019Twitter Ads info and privacy328 people are talking about this

Yoel Roth, head of site integrity at Twitter, posted a tweet last week saying that the accounts “employed a range of false personas to target conversations about political and social issues in Iran and globally. Some engaged directly through public replies with politicians, journalists, and others.”Hijacking real people’s pictures with multiple names and locations

FireEye itself stresses the words “low confidence”, adding that it has not yet been able to attribute the activity to a geographic location or to Iranian state sponsorship. But the behavior follows patterns that the company investigated last year, illustrated in its August 2018 report that uncovered an extensive network of fake news sites and associated accounts it believes were linked to the Islamic Republic and government cyber actors.

Yoel Roth@yoyoel · May 28, 2019Replying to @yoyoel

As we conduct investigations into the wider networks and actors involved in information operations, we typically avoid making any declarative public statements until we can be sure that we have reached the end of our analyses.

Yoel Roth@yoyoel

These accounts employed a range of false personas to target conversations about political and social issues in Iran and globally. Some engaged directly through public replies with politicians, journalists, and others.1019:02 PM – May 28, 2019Twitter Ads info and privacy35 people are talking about this

“Narratives promoted by these and other accounts in the network included anti-Saudi, anti-Israeli, and pro-Palestinian themes,” the report mentioned. This included support for the 2015 Iran nuclear deal and criticism of the Trump administration’s designation of Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) as a Foreign Terrorist Organization.

While much of those positions are held by ordinary people, FireEye describes “several limited indicators that the network was operated by Iranian actors.” Iran’s Foreign Affairs Ministry did not reply to CNBC’s request for comment, but the government in Tehran has denied accusations of offensive cyber activity.Journalists that don’t exist

Some accounts with American names of individuals claiming to be U.S.-based journalists — one for instance called ”@AlexRyanNYC” who falsely claimed to be a Newsday journalist and had appropriated a genuine person’s photo — had their under interfaces set to Persian or had posted tweets in Persian years back in their history, the report described. These individuals could not be traced to any other legitimate public profiles or company bios.

Another highlighted account in the FireEye report was a persona called “Mathew Obrien”, who also claimed to be a Newsday reporter and had pro-Iranian government ‘letters to the editor’ published in various local U.S. newspapers in Texas.

The name would appear with slight spelling variations — also spelled Matthew O’Brien and Mathew Obrien — and claimed to be based in several different U.S. cities, while posting tweets in often faulty English, the report claimed. Several of the personas in this network falsely claimed affiliations with U.S. outlets like New York Daily News and the Seattle Times, and would often promote each other’s tweets.

Yoel Roth@yoyoel · May 28, 2019Replying to @yoyoel

These accounts employed a range of false personas to target conversations about political and social issues in Iran and globally. Some engaged directly through public replies with politicians, journalists, and others.

Yoel Roth@yoyoel

Several of the accounts falsely represented themselves as media based in the United States and claimed affiliation with outlets like the New York Daily News, Newsday, and the Seattle Times. pic.twitter.com/NsCzUmsk2v1499:02 PM – May 28, 2019Twitter Ads info and privacy

View image on Twitter
View image on Twitter
View image on Twitter
View image on Twitter

66 people are talking about this

Lee Foster, FireEye’s senior manager for information operations analysis, says the accounts are still being investigated.

“Some of (the personas) use the same headshot in different forums with different names, some submitted identical letters (to newspapers) but under different names… this leads us to suspect, with low confidence, that they’re inauthentic. We do know it’s possible that there is some authentic behavior there as well, but collectively, it’s all very unusual.”

Geographic attribution is hard to attain however, and the clues vary, he says. “You’re looking for stronger technical indicators tying it to a geography, to a state, more than simply the behavior.”

In previous investigations, FireEye’s intelligence analysts have spotted indicators like heavy use of Persian language or Iranian phone numbers used to register accounts. Technical clues, like those found in cases of Russian-led security breaches, include forensic indicators in the malware being used. Persian has also been found in ransomware code targeting systems in different countries including Saudi Arabia, South Korea and the U.S.Political influence campaigns: no signs of stopping

Political influence campaigns, lately most associated with Russia but practiced by numerous actors, are on the rise as social media platforms and governments grapple with how to combat them.

Iran has been testing social media, influence campaigns and “temporary disruptive effects, similar to its data deletion attacks against dozens of Saudi governmental and private-sector networks in late 2016 and early 2017,” officials from the Office of the Director of National Intelligence (ODNI) told Congress in January.

U.S. social media companies like Facebook and Twitter are increasingly — but tentatively — cooperating with U.S. intelligence on monitoring for misinformation campaigns, ODNI director Dan Coates said at the time, but the debate over the companies’ roles in policing and removing online content continues.

CNBC’s Kate Fazzini contributed to this report

تداوم خسارت سنگین به سازمان تامین اجتماعی با تصمیمات دولتی؛

Share Button

پرداخت ماهی ۱۰۰۰ میلیارد تومان سود بانکی از جیب کارگران!

این اظهار نظری است که به تنهایی برای نشان دادن وخامت اوضاع در بزرگترین سازمان کشورمان کافی است؛ سازمانی که می‌تواند به لحاظ جمعیت تحت پوشش و گستردگی وظایف، در زمره یکی از بزرگترین سازمان‌های جهانی قرار گیرد، اما به گفته یکی از اعضای هیات امنایش، ماهانه حدود دو هزار میلیارد تومان کسری بودجه دارد که از محل دریافت وام بانکی تامین می‌شود:

تابناک اجتماعی -

با پایان یافتن مهلت سرپرستی «زدا» در راس هرم مدیریت سازمان تامین اجتماعی و در شرایطی که گمانه‌زنی‌هایی در خصوص تعیین مدیرعامل این سازمان مطرح می‌شود، اخبار رسیده حکایت از وخامت شدید حال این مجموعه بزرگ دارد.
به گزارش «تابناک»، صحبت درباره سازمانی است که بر اساس آمار‌ها نیمی از ایرانیان در زیرمجموعه آن قرار دارند. سازمانی با بیش از ۴۲ میلیون نفر جمعیت تحت پوشش که مدتهاست برای ارائه خدمات به آن‌ها و تأمین هزینه‌ها با کسری اعتبارات مواجه است و به تاکید بسیاری از مسئولانش، دولت مردان نقش پررنگی در این وضعیت رقم خورده برای آن دارند.
کسری‌های هنگفتی که تا کنون برای جبران آن‌ها راهکار‌های متفاوت و زیادی ارائه شده، اما ظاهرا تنها راه عبور موقت از آن، استقراض از بانک‌ها بوده است، به گونه‌ای که اکبر شوکت، یکی از اعضای هیأت امنای سازمان تأمین اجتماعی می‌گوید: «ماهیانه هزار میلیارد تومان سود بانکی پرداخت می‌کنیم؛ این‌ها ضرباتی است که دولت بر پیکره تأمین اجتماعی وارد کرده است.»
اظهار نظری که به تنهایی برای نشان دادن وخامت اوضاع در بزرگترین سازمان کشورمان کافی است. سازمانی که می‌تواند به لحاظ جمعیت تحت پوشش و گستردگی وظایف، در زمره یکی از بزرگترین سازمان‌های جهانی قرار گیرد، اما به گفته این مقام مسئول، ماهانه حدود دو هزار میلیارد تومان کسری بودجه دارد که از محل دریافت وام بانکی تامین می‌شود. 

پرداخت ماهی ۱۰۰۰ میلیارد تومان سود بانکی از جیب کارگران!

اتفاقی دردناک که شوکت تاکید داردبه دریافت وام‌های ۳۰ درصدی برای جبران کسری بودجه منجر شده در حالی که «دولت حدود ۲۰۰ هزار میلیارد تومان به تأمین اجتماعی بدهکار است و اگر این بدهی را پرداخت کند بسیاری از مشکلات این سازمان برطرف می‌شود.» بدهی‌ای بسیار کلان که بخشی از آن ناشی از طرح‌هایی است که دولت مردان دایر کرده و عواقب ناشی از آن گریبان تامین اجتماعی را گرفته است.
طرح‌هایی مانند طرح تحول سلامت که به تعبیر برخی کارشناسان، تا حد زیادی شکست خورده و از جمله نتیجه‌های ناکامی آن، ورشکستگی سازمان تامین اجتماعی است. موضوعی که ظاهرا پذیرش آن برای کسی ساده نیست، ولو بدانیم سازمان عریض و طویل تامین اجتماعی به رغم دارا بودن مجموعه‌های بزرگ اقتصادی و انبوه شرکت‌های مختلف، هر ماهه دو هزار میلیارد تومان کسری بودجه دارد و هزار میلیارد تومان صرف پرداخت سود‌های بانکی می‌کند.
شرایطی که نمایندگان مجلس با درک وخیم بودن آن، طی مصوبه‌ای در سال گذشته، دولت را موظف به پرداخت ۵۰ هزار میلیارد تومان از بدهی‌های خود به تأمین اجتماعی کردند، اما در نهایت راه به جایی نبرد. این در حالی است که بر اساس گزارش ها، در سایه اجرای مصوبات دولتی از جمله در خصوص طرح تحول سلامت، هر ساله ۳۰ هزار میلیارد تومان به بدهی‌های دولت به تامین اجتماعی افزوده می‌شود. بدهی‌هایی که ظاهرا قرار نیست هرگز پرداخت شوند.
این را می‌شود از رها کردن این سازمان با انبوه بدهی‌ها به حال خود دریافت که موجب شده مدت‌های طولانی سازمان تامین اجتماعی با سرپرستی اداره شود و حالا که مهلت سرپرستی رو به پایان است، گزینه‌هایی برای مدیرعاملی آن در نظر گرفته شوند که از جمله آنها، رئیس سازمان بیمه سلامت و معاون سابق وزارت بهداشت است. گزینه‌هایی دولتی که فارغ از کارآمدی یا اشکالاتشان، بعید است بتوانند بدهی‌هایی که دولت مردان به تامین اجتماعی تحمیل کرده اند را وصول کرده و به پرداخت سود‌های هنگفت بانکی از جیب کارگران پایان دهند.

نامه سرگشاده به مصطفی تاجزاده: ایران در سرازیری نابودی است و اصلاحات قادر به نجات آن نیست

Share Button

شنبه, ۲۸ اردیبهشت, ۱۳۹۸

چکیده :جناب آقای تاجزاده قطعا در انجام هر کنشی که فرصت انتخاب در آن باشد عقل به انتخاب کنشی که هزینه کمتر و سود بیشتر دارد حکم میدهد. میدانم که شما واقعا از سر نگرانی برای ایران و ایرانی از هزینه های تن دادن به تحول بنیادین در نظام سیاسی بیم دارید. اما در چهل سال گذشته بجز دوره کوتاهی از دولت اصلاحات ما در کدام دوره رنگ آرامش و صلح و زندگی بدون دشمن تراشی و دشمن هراسی داشته ایم و در آن جهت تلاش کرده ایم؟ آیا بنظر شما با توجه به رویکرد و عملکرد حاکمیت احتمال و میزان پرداخت هزینه هایی که نگران آن هستید سال به سال برای کشور بیشتر نشده…

کلمه – ابوالفضل رحیمی شاد

جناب آقای تاجزاده با سلام و احترام

راستش تصمیم داشتم اول نامه ای با محتوای تقریبا مشابه خطاب به آقای خامنه ای بنویسم اما دیدم بی فایده است چون به احتمال زیاد نه از جانب ایشان خوانده میشود و نه اگر خوانده شود ایشان کمترین همدلی و همنظری با آن دارد. بعد خواستم خطاب به آقای خاتمی بنویسم اما دیدم ظاهرا به هر علت و دلیل ایشان بیش از نصیحت و امید آفرینی شب انتخابات و حفظ همگرایی اصلاح طلبان دست کم در شرایط کنونی کارکرد دیگری ندارد و از این جهت بی فایده است. بعد خواستم خطاب به آقای روحانی بنویسم اما هر چه در حافظه گشتم هیچ اثری از خواست و تلاش ایشان برای اصلاح و تغییر وضع موجود به معنای واقعی آن ندیدم و به قول خودشان هیچ وقت نگفته اصلاح طلب است به همین دلیل باز هم این کار را بی فایده دیدم. بعد خواستم خطاب به سران و فعالان اصلاح طلب بنویسم اما دیدم نمیتوانم شان خودم را به عنوان یک معلم و ارزش قلم را در آن حد پایین بیاورم که بتوانم با برخی از کسانی که صرفا نام و صفت اصلاح طلب بر خود گذاشته اند اما برای حفظ پست و مقام و قدرت و ثروت شخصی و خانوادگی و پنهان سازی فسادهایشان از تخریب اصلاحات که هیچ از بیچاره ساختن مردم و نابودی ایران هم ابایی ندارند صحبت کنم.

تا اینکه تصمیم گرفتم شما را مخاطب سخن خود قرار دهم. زیرا در سالهای اخیر بیش از سایر اصلاح طلبان در عرصه اندیشه و قلم کوشش داشته اید و بیش از دوستانتان تن به گفتگو داده اید و از آن مهمتر با شناخت چندین ساله ای که از شما دارم با وجود همه تفاوت ها و اختلاف نظرها اما در صداقت،مردم دوستی،سلامت رفتار و باورمندی واقعیتان به مشی اصلاح طلبی شک ندارم و بنظرم بهترین گزینه و انتخاب برای آن بودید که مخاطب این متن قرار بگیرید.اول خواستم آنچه در ادامه میخوانید را در یک ملاقات حضوری با شما در میان بگذارم یا بصورت خصوصی برایتان ارسال کنم اما پیش خود گفتم شاید به این صورت اثرگذارتر باشد و بجز شما دیگرانی هم باشند که به آنچه در آن آمده بیندیشند. امیدوارم اینگونه باشد!

دوست گرامی و بزرگوار جناب آقای تاجزاده مستحضرید که اصلاحات سیاسی مفهومی طیفی است و نه نقطه ای اما میتوان برای روشن تر ساختن مفهوم اصلاحات آنرا به دو سطح “اصلاحات رفتاری و اصلاحات ساختاری” تقسیم کرد.پس اصلاح طلبی یعنی دست کم مطالبه یکی از این دوسطح تغییر و ممکن دانستن آن.

در مطالبه اصلاحات رفتاری فرض بر این است که ساختار حقوقی و حقیقی نظام سیاسی مورد نظر اشکال و ایراد جدّی ندارد و اشکالات موجود به رفتار بخشی از حاکمیت باز میگردد که با درخواست و یا اعمال فشار میتوان آن رفتارها را اصلاح کرد و همسو با نظام در مسیر صحیح برای بهبود وضع جامعه حرکت کرد.اما در مطالبه اصلاحات ساختاری فرض بر این است که اشکال و ایراد اساسی به ساختار حقوقی و حقیقی نظام سیاسی باز میگردد که برای اصلاح آن بایستی باور به این ناراستی و کژی در بخشی از حاکمیت بطور جدّی وجود داشته باشد و آن بخش با همراه ساختن مردم و اعمال فشار به طرق مختلف بر بخش دیگر حاکمیت برای تغییر در ساختار معیوب اقدام نماید.

جناب آقای تاجزاده آنچه در این سال ها از سوی چهره های شاخص اصلاحات عنوان گردیده است و در سال هشتاد و هشت نیز از سوی جناب موسوی و کروبی آشکارا بیان شد این است که اشکال اساسی موجود در کشور بیشتر به رفتار برخی مسئولان،نهادها و آن بخش از حاکمیت باز میگردد که عملکردی فراقانونی و مغایر با قانون اساسی دارد تا به ساختار و ریشه های نظام.

بیایید ابتدا فرض را بر آن بگذاریم که این نظر درست است و نظام بیشتر نیازمند اصلاح رفتار است تا ساختار. آیا غیر از این است که این نگاه در حقیقت نقد به قدرتمندترین بخش نظام یعنی نهاد رهبری و نهادهای تحت امر ایشان از سپاه و صدا و سیما گرفته تا شورای نگهبان و خبرگان و قوه قضاییه و دیگر بخش های وابسته و زیر مجموعه های آن است و مطالبه اصلاح رفتار در حقیقت درخواست اصلاح رفتار از ایشان و نهادهای مذکور است ؟ آیا بنظر شما در طی چهل سال اخیر فقط یک دوره است که این ایرادها در رفتارها ایجاد شده است یا تقریبا در تمام این چهل سال وجود داشته است؟ آیا این ایرادها در گذر زمان بیشتر شده است یا کمتر؟ آیا قدرت در این نهادها و انحراف در عملکرد آنها بیشتر از دوران اصلاحات شده است یا کمتر؟ آیا توان اصلاح طلبان چه از جنبه درونی و چه از جنبه حمایت بیرونی(مردم) بیشتر از دوره اصلاحات شده است یا کمتر؟ چرا نهادهای مذکور بایستی تن به پذیرش اصلاح رفتار بدهند؟در صورت عدم پذیرش اصلاح رفتار چه تهدید و هزینه ای از سوی اصلاح طلبان برای آنها وجود دارد؟برفرض پذیرش چه دلیلی برای ثبات این تغییر در رفتار وجود دارد؟به گمانم پاسخ واقعگرایانه و عینی به این پرسش ها به سادگی و به وضوح نشان میدهدکه اولاً امکان پذیرش اصلاح رفتار از سوی اشخاص و نهادهای مذکور بسیار اندک است و ثانیاً اگر به دلیل مصلحت اندیشی حاصل از فشار خارجی امکان چنین تغییری بیشتر شود قطعاً کوتاه مدت، موقت، نامطمئن و یقینا برگشت پذیر خواهد بود.

حالا بیایید امکان اصلاحات ساختاری را در نظر بگیریم. همانطور که عرض کردم و شما هم به خوبی میدانید برای تحقق این سطح از اصلاحات اولاً بایستی بخشی از حاکمیت روشن،آشکار و مصرّانه چنین مطالبه ای داشته باشد،ثانیاً این بخش از حاکمیت هم در رأس و هم در بدنه و هم در قدرت بسیج مردم برای تحقق این مطالبه از چنان وزن و اثری برخوردار باشد که طرف مقابل خود را مجبور به پذیرش آن بداند. حالا کدام بخش از اصلاح طلبان که اندکی قدرت اثرگذاری دارد و هنوز درون حاکمیت رفت و آمد دارد آشکارا خواستار تغییرات ساختاری در نظام حقوقی و حقیقی کشور است؟بر فرض اگر هستند وزن این اصلاح طلبان درون حاکمیت چه در رأس و چه در بدنه چقدر است؟ کدام آنها قائل به بسیج نیروی اجتماعی برای انجام این سطح از اصلاحات است؟ و برفرض قائل بودن به استفاده از این روش کدام آنها قادر به انجام این کار است؟بنظر شما براساس چه منطقی حاکمیتی که حاضر به پذیرش اصلاح رفتار نیست اصلاح در ساختار را می پذیرد؟ از همه اینها مهمتر اصلا چرا این اشکالات در ساختار وجود دارد؟ آیا این اشکالات به حضور امثال آقایان خامنه ای،جنتی،رئیسی،مکارم شیرازی،نوری همدانی،احمد خاتمی،حداد عادل،سلیمانی،جعفری و امثالهم در عرصه قدرت باز میگردد و با پایان عمر کاری یا طبیعی آنها تمام میشود یا اینکه این رفتارها و ساختارهای معیوب ریشه در ایدئولوژی حاکم بر نظام سیاسی ایران دارد و در هر دوره نیز برگ و میوه آفت زده یکسانی دارد؟

جناب تاجزاده بیایید واقع بین باشیم اصلاح طلبان وقتی با در دست داشتن نسبی قدرت در پنج سال گذشته نتوانستند حتی دو کاندیدای خود را از حصر بیرون بیاورند چرا نمیخواهند بفهمند که قدرت ایجاد اصلاح رفتار و ساختار را در حاکمیت و نظام سیاسی ایران ندارند؟آیا غیر از این است که قدرت حقیقی اصلاح طلبان نه در حاکمیت بلکه در حمایت مردم از آنهاست؟آیا بعد از این همه انفعال و ناتوانی و ناکارآمدی و حتی توهین های آشکار از سوی برخی اصلاح طلبان به معترضان و ناراضیان و بازداشتن صریح اصلاح طلبان از همسویی و همنوایی با جنبشهای اعتراضی و مردمی از سوی امثال آقای جلایی پور و حجاریان آیا اصلاح طلبان تصور میکنند همچنان از حمایت و پشتیبانی لازم مردم برای انجام اصلاحات برخوردارند؟ آیا فکر میکنید مردم نمیدانند آقای حجاریان چون از باخت قطعی اصلاح طلبان در انتخابات مجلس باخبر است به زعم خودش پیش دستی کرده و برای حاکمیت شرط گذاشته؟آیا فکر میکنید اگر همین فشارهای خارجی نبود اصلا حاکمیت کمترین اعتنایی به اصلاح طلبان داشت؟ چه رسد به اینکه بخواهد از آنها شرط بشنود و بپذیرد؟

جناب آقای تاجزاده آیا شما و دیگر اصلاح طلبان واقعا نقش سیاسی خود را در بیرون از حاکمیت صرفاً در بیان مشکلات و انذار به حاکمیت و تلاش برای نشان دادن حقانیت خود میدانید؟آیا تصور میکنید چیزهایی که شما خطاب به رهبر،شورای نگهبان و سرکردگان و کارگزاران بقول شما حزب پادگانی و افراد و نهادهای تابعه میگویید اصلا اهمیتی برای آنها دارد؟آیا گمان میکنید با مخاطب قرار دادن این افراد و نهادها و صرفا با بیان نقدها و ایرادات مشکل حل میشود و اصلاحی صورت میپذیرد؟ مطمئنم باهوش تر و داناتر از آن هستید که این چیزها را ندانید.پس با نشستن و نقد کردن به دنبال چه چیزی هستید؟

جناب آقای تاجزاده همه آنچه در نظرات و سخنان شما هست برای تمامی ناراضیان و مطلعین از وضع موجود واضح و مبرهن است،بسیاری از مردم امروز جلوتر از شما و دیگر اصلاح طلبان نه فقط این اشکالات که ریشه و علل اصلی را هم میدانند و می شناسند و آشکارا درباره آن اظهار نظر میکنند. بسیاری از مردم امروز فهمیده اند که دیگر این مشی اصلاح طلبی نصیحت الملوک بی فایده است و در پی راهی برای از بین بردن ریشه ها و نجات کشور از سقوط بیشتر در چاه عقب ماندگی هستند. اما شما و دیگر اصلاح طلبان گویا برای اصلاح طلبی نوعی اصالت قائل هستید به نحوی که حتی اگر مردم تحول بنیادین و اساسی بخواهند به این دلیل که اصلاح طلب هستید همراهی نمی کنید.آیا بنظر شما اصلاحات همچون کودتا یا انقلاب صرفا چیزی بجز ابزار تغییر در نظام سیاسی است که بر حسب نیاز،شرایط و امکانات بایستی از آن استفاده کرد و همانند دیگر روشها و ابزارها هیچ اصالتی ندارد یا همچون برخی چپها که برای انقلاب نوعی اصالت و تغییر ناپدیری قائلند شما نیز برای اصلاحات نوعی اصالت و تغییر ناپذیری قائلید؟ آیا با توجه به جمیع شرایط آنچه به اختصار د راینجا آمد اصلاحات را واقعا ممکن میدانید یا صرفاً مرغتان یک پا دارد و در هر شرایط اصلاحات و دیگر هیچ؟

جناب آقای تاجزاده قطعا در انجام هر کنشی که فرصت انتخاب در آن باشد عقل به انتخاب کنشی که هزینه کمتر و سود بیشتر دارد حکم میدهد. میدانم که شما واقعا از سر نگرانی برای ایران و ایرانی از هزینه های تن دادن به تحول بنیادین در نظام سیاسی بیم دارید. اما در چهل سال گذشته بجز دوره کوتاهی از دولت اصلاحات ما در کدام دوره رنگ آرامش و صلح و زندگی بدون دشمن تراشی و دشمن هراسی داشته ایم و در آن جهت تلاش کرده ایم؟ آیا بنظر شما با توجه به رویکرد و عملکرد حاکمیت احتمال و میزان پرداخت هزینه هایی که نگران آن هستید سال به سال برای کشور بیشتر نشده است؟ آیا غیر از این است که تداوم این نظام به علت نوع ایدوئولوژی حاکم بر آن و تلاش روزافزون برای حفظ و گسترش این ایدئولوژی نه تنها از احتمال و میزان هزینه هایی که نگران آن هستید نکاسته است بلکه به دلیل ناکارآمدی و کژکارکردی غیر قابل انکار نظام سیاسی و اقتصادی که موجب عقب راندن کشور در رقابت منطقه ای و جهانی توسعه شده است روز به روز بر میزان این هزینه ها افزوده است؟آیا فکر نمی کنید شما و دیگرانی که نگاهی شبیه شما دارند در تله و مغالطه معروف”شرایط حساس کنونی” گیر افتاده اید؟ آیا واقعا قبول ندارید ایران در سرازیری نابودی و فروپاشی است و اصلاحات دیگر قادر به نجات آن نیست؟

جناب آقای تاجزاده کمی با خودتان مانند دوران حبس شش ساله ظالمانه خلوت کنید و به این پرسش ساده پاسخ دهید که چگونه ممکن است نظامی که پذیرش حق انتخاب پوشش برای زنان و دختران برایش معنای پایمال شدن خون شهدا و شکست انقلاب و نظام دارد حاضر میشود با نادیده گرفتن ایدئولوژی مطلق گرا،تمامیت خواه و خود حق پندارش تن به تغییر و اصلاح در ساختار حقوقی و حقیقی خود بدهد؟

جناب آقای تاجزاده بیایید یکبار بجای بیان هزینه های تحول بنیادین و گفتن این جمله معروفتان “که ما فقط این روش را بلدیم شما میتوانید بروید جور دیگر عمل کنید” روشن و واضح بفرمایید در پایان(نقطه مطلوب) اصلاحاتی که مد نظر شماست نظام سیاسی کشور چه ویژگی هایی دارد؟ آیا آن نظام سکولار دموکرات است یا همچنان همانند آقای خاتمی به دنبال تحقق مردم سالاری دینی(جمهوری اسلامی) البته بدون اشکالات موجود هستید؟ روش عبور از موانع پیش روی اصلاحات مورد نظرتان چیست و اجرا و تحقق آنرا با توجه به توان و امکاناتی که در اختیار اصلاح طلبان است چگونه ممکن میدانید؟

جناب آقای تاجزاده آنچه عرض کردم به معنای آن نیست که اگر اصلاحات را ناممکن میدانم تحول بنیادین را امروز ممکن و در دسترس میدانم بلکه براین باورم که اگر نتوانیم از یک روش و ابزار برای تغییر استفاده کنیم نبایستی پرداختن به دیگر روشها را نفی کنیم حتی به حکم عقل چه بسا حاکمیت وقتی ببیند که نگاه به تحول خواهی بنیادین و مطالبه آن گسترده تر و جدّی تر شده است احتمال اینکه به اصلاحات تن بدهد افزوده میگردد. فراموش نکنیم آنچه فقط و فقط اصالت دارد انسان است و پس از آن برای ما ایران که جایگاهی است برای زندگی ایرانیان و از هر روش ممکن برای جلوگیری از نابودی و عقب ماندگی آن و قرار دادن آن در مسیر توسعه بایستی استفاده کنیم و از اصالت بخشی به روش تغییر بجای هدف تغییر پرهیز نماییم.

جناب آقای تاجزاده من یک شهروند ایرانی و یک معلم جامعه شناسی هستم و هیچ حزب و گروه و دسته و جناحی را نمایندگی نمیکنم اما اگر نگویم امروز جمعیت کسانی که نگاهی شبیه آنچه عرض کردم دارند بیشتر از جمعیت حامی اصلاح طلبان است دست کم جمعیتی زیاد و چندین میلیونی است. من حاضرم و مایلم نه بعنوان نماینده این نگاه بلکه صرفا بعنوان یکی از کسانی که این نگاه را دارد در همین ارتباط با شما بصورت عمومی گفتگو داشته باشم.تفاوت این گفتگو با دیگر گفتگوهایی که تاکنون داشته اید این است که به جای اصحاب قدرت مردم و تحول خواهان را مخاطب خود قرار میدهید.حتما میدانید که برای سید جمال این فهم که کاش برای رسیدن به اهدافش بجای شاهان و اصحاب قدرت بیشتر با مردم سخن گفته بود قدری دیر حاصل گردید.

امید که ……

با احترام

EX-MOSSAD OFFICIAL: ISRAEL, U.S., SAUDIS CAN HELP REGIME CHANGE IN IRAN

Share Button

“We can deal with the threat itself: nuclear weapons, conventional Iranian missiles… But [US] President [Donald] Trump’s actions on the Iran situation have created a major opening,” he said.

Elaborating, he said that since the ayatollahs took control of Iran in 1979, there have been regular rounds of protests illustrating the regime’s socio-economic weakness and its unpopularity with a wide range of the Iranian public.

Jerusalem Post

BY YONAH JEREMY BOB 

 MAY 15, 2018 19:15 

Israel, the US and Saudi Arabia can all secretly help to advance regime change in Iran, former top Mossad official Haim Tomer told The Jerusalem Post on Tuesday.

Tomer spoke to the Post about a range of issues relating to Iran, intelligence and national security, leading into Wednesday’s conference in Tel Aviv on intelligence sponsored by the Intelligence Heritage and Commemoration Center and Israel Defense, where he will be a featured speaker.

Tomer, who held top positions until 2014 in the Mossad – working with foreign intelligence agencies and in operations, technology and other units – was focused on two prior dilemmas regarding Iran: “How to deter Iran; and can Israel… promote regime change?”
He explained that, “the big problem isn’t that Iran has conventional missiles or potentially worse. The problem is this Khomeini-ist Islamic state… has a defining goal of destroying Israel” which, combined with “weapons of mass destruction, [presents] a very deadly scenario.”
“We can deal with the threat itself: nuclear weapons, conventional Iranian missiles. We can defend against them. But [US] President [Donald] Trump’s actions on the Iran situation have created a major opening… to carefully weigh pushing for regime change as a formal goal,” he said.
Elaborating, he said that since the ayatollahs took control of Iran in 1979, there have been regular rounds of protests illustrating the regime’s socio-economic weakness and its unpopularity with a wide range of the Iranian public.
Importantly, Iranian Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei is old and has been sick for a long time. While there are debates about how sick he is, Tomer points out that most expect he will not last much longer and that his successor will not have nearly the same status or control.
He said that Israel could clandestinely help facilitate regime change, while the Saudis could help finance it and the US could support it on various fronts – if all of the parties worked together as part of a cohesive strategy.

Admitting that Israel failed in its attempt to facilitate regime change in Lebanon in the 1980s – when its handpicked peace-promoting Lebanese president Bashir Gemayel was assassinated and Lebanon almost immediately switched back to confrontation with Israel – but he said that its failure should not disqualify Israel from taking a shot with Iran.
“I am not saying it will be a piece of cake – The Iranian Revolutionary Guard Corps and the Basiji militias are very strong. But… even if regime change does not succeed… it is better to have the Iranians fighting among themselves.”
Asked what specifically Israel could do, he said, “there is potential… clandestine actions can lead to change… There is a lot that the Mossad can do when it gets a mission. I cannot go into the details… but it would be clandestine.”
BESIDES REGIME change, Tomer also described a new strategy for deterring Iran.
He noted that Tehran can already threaten Israel with conventional ballistic missiles and with attacks from Syrian Shiites, Hezbollah and potentially Hamas – and maybe with nuclear weapons in the future.
“If Iran goes all out, it can fire a large volume of missiles at Tel Aviv and Haifa and can activate Hezbollah to fire 300- 400 rockets per day or more for an extended period… Iran has the potential to open a very difficult front against Israel… so what do we do?” he asked rhetorically.
First, he dismissed “all sorts of statements about attacking all of these different threats at once. If there was an all-out conventional war with Iran, we could not use… our weapons fast enough.”
He also said that Israel’s impressive missile defense “provides a response, but is not a hermetic” defense, especially “against hundreds to thousands of Hezbollah, Iranian, Syrian and Gazan rockets at once… so how do we avoid war?”
The key he said was to be publicly clear with Iran about exactly which parts of Iran itself would be targeted if missiles are fired on Israel. “If you shoot at us – it will be oneto- one that we will shoot at you. Israel must declare we will do this and be ready at all times” to take the war directly to Iran.
Tomer moved on to discuss the Mossad’s recent operation appropriating a large volume of secret Iranian nuclear files to Israel. While many have said this was the most successful and complex operation that the Mossad ever performed, he knowingly said that it was impressive, but was not the first massively successful operation.
“The Mossad carries out substantial and complex operations – and has carried out many. Since 2005, there were reports of managing various confrontations with Iran. Foreign publications say that Iran was eventually infected with a cyber [virus] program called Stuxnet. The Mossad has done many things in Iran before. This was among the most important, but there have been operations like it, and maybe even more important,” he said.
Attempting to predict which of the Mossad’s many units that he ran or had a hand in may be the most important in the future – foreign intelligence cooperation, operations and cyber – Tomer said, “Israel, in its current circumstances, needs to move toward every one [of its allies] working against Iran. This will pay big dividends.”
However, at the same time, it needs to “develop independent blue and white abilities where sometimes it needs to do something. [Regarding] targeted killings, very few [foreign intelligence agencies] do this; Israel [is one that] does, according to foreign sources. The head of the Mossad should explore both directions and abilities. And if I understand what is happening, this is what Israel is doing.”

سابوتاژ تروریستی علیه ۴ تانکر نفتی در بندر امارات: واکنشهای ضد و نقیض رژیم ایران

Share Button

چنین به نظر میرسد که سناریوی عملیاتی تروریستی دو سال پیش رژیم آخوندی در فرانسه و بلژیک، که در آنها حداقل یک دیپلمات رژیم شرکت داشت و به بحران جدی دیپلماتیک بین ایران و فرانسه و بلژیک منجر شد، در این خرابکاری تروریستی هم تکرار شود.

چند روز پیش، وقتی خبر عملیات بمب گذاری و آسیب به ۴ تانکر نفتی در سواحل امارات متحده رسانه ای شد، رسانه های پادگانی ایران، مانند کسانی که از قبل می دانستند و انتظار انتشار چنین خبری را داشتند، با لحنی پیروزمندانه نوشتند که: ـ این عملیات نشان داد که امارات و ممالک جنوبی خلیج فارس نمی توانند از امنیت خود چندان اطمینان داشته باشند. لحن فارس نیوز و تسنیم به عنوان دو رسانه پادگانی رژیم، در این زمینه چنان بود که با زبان اشاره میخواستند به امارات و عربستان بگویند: بفرمایید! ما اینیم! ما اگر بخواهیم می توانیم و ضمناً به پروکسی های رژیم در منطقه هم احساسی از غرور و اعتماد به نفس بدهند! لحن به کار برده شده در انتشار این خبر، آهنگی کاملاً پیروزمندانه و حاکی از شعف داشت.

ولی پس از گذشت یک روز، گویا دوزاری مدیران این سایت و طراحان خبر افتاد و از خواب خوش خویش بیدار شدند و دریافتند که این گونه رجز خوانی دقیقاً همان واکنشی است که آمریکا و ممالک حاشیه خلیج انتظار آن را میکشند.

مقامات رژیم و این رسانه ها  بلافاصله به صرافت افتادند تا قضیه را جوری رفع و رجوع کنند. در نتیجه شروع کردند به گفتن اینکه، این خرابکاری  کارِ اسرائیل بوده است. لحن شاد و پیروزمندانه اولیه این رسانه ها به سمت اتهام زنی به اسرائیل تغییر یافت.

پس از ۳ روز، این دوزاری بیش از پیش افتاد و آژیر خطر متهم شدن خود رژیم ایران به ارتکاب این خرابکاری، در سرسرای رژیم کشیده شد و از سوئی فهمیده شد که ابعاد اتهام فقط یک بمبگذاری ساده که فقط  امارات یا عربستان را هدف گیری کرده باشد نیست و بسیار فراتر از آن، بازی با امنیت زیست محیطی در یکی از مناطق حساس جهان است که میتواند تبعاتی دهها برابر فاجعه اتمی چرنوبیل برای دنیا داشته باشد.

کافیست فرض کنیم که این خرابکاری آنچنان که هدف طراحان این بمب گذاری بوده است عمل می کرده و در نتیجه آن نزدیک به ۱۰ میلیون بشکه نفت خام روی آبهای خلیج فارس شناور می شده است، امری که نه تنها کشتیرانی را برای ماهها میتوانسته در این دریا با دشواری جدی روبرو کند بلکه دهها میلیارد خرج جمع کردن آن نفتها و پاکسازی سطح آب دریا می شده است.

از همه مهمتر این خرابکاری چنان ضربه حیاتی زیست محیطی به این دریا میزده که هرگز قابل جبران نمی توانسته باشد.

پس از اینکه برای رژیم و طراحان این جریان روشن  شد که متهم کردن اسرائیل هم به ارتکاب این خرابکاری آسان و اثبات پذیر نیست، مانند دزدی که با نیت منحرف کردن جمعیت تعقیب کننده خود، با فریاد: ـ آی دزد! آی دزد! به آنها می پیوندد تا گمراهشان کند، خواهان تحقیقات در زمینه این خرابکاری شدند؟ گویا، امارات، عربستان و آمریکا و نروژ منتظر فرمان رژیم ایران هستند تا به تحقیقات در این زمینه به پردازند!

رسانه های مورد اشاره پیش، که از یک واکنش ناشی از دستپاچگی به واکنشی بدتر می افتند امروز نوشتند که، کلاً صدمات وارده به این نفتکشها اساسی نبوده و آنها به حرکت افتاده اند. تو گوئی اینها ادای غرامت و خسارت از خود را از پیش مفروض گرفته اند. تابناک در این زمینه گزارش می دهد:

«افشای یک صحنه آرایی ضد ایرانی؛

تصاویر ماهواره‌ای آسوشیتدپرس از خرابکاری بندر فجیره / هیچ خسارت جدی به کشتی‌ها وارد نشده! / تانکر عربستانی بدون آسیب شناور است

و  تسنیم هم گزارش میدهد:«

ظریف: برخی با خرابکاری‌های مشکوک به دنبال دامن زدن به تنش در منطقه هستند

وزیر خارجه ایران گفت که این نگرانی وجود دارد که برخی با اقدامات و خرابکاری‌های مشکوک به دنبال دامن زدن به تنش در منطقه هستند.

چنین به نظر میرسد که سناریوی عملیاتی تروریستی دو سال پیش رژیم آخوندی در فرانسه و بلژیک، که در آنها حداقل یک دیپلمات رژیم شرکت داشت و به بحران جدی دیپلماتیک بین ایران و فرانسه و بلژیک منجر شد، در این خرابکاری تروریستی هم تکرار شود.

تصور نمی رود که عملیات تروریستی علیه این ۴ نفت کش در بندر، سرانجام دامن رژیم آخوندی را نه گیرد زیرا، بجز رژیم ایران و پروکسی های مورد حمایت آن در منطقه، هیچ نیرویی دیگری نیست که نفعی در این عمل تروریستی داشته باشد. و اگر حتی برای یک لحظه به خود اجازه این گمانه زنی را هم بدهیم که این کار ممکن است کار اسرائیل به قصد متهم کردن ایران انجام باشد، این خود نشان میدهد که رجز خوانیهای رژیم و سران سپاه موشک پراکن آن تا چه اندازه می تواند برای رژیم و میهن ما هزینه ساز باشد و تا چه اندازه رژیم در برابر این گونه صحنه سازیها علیل و ذلیل است.اینها همه نشان می دهند که خود رژیم علاوه بر اقداماتش، چگونه با هارت و پورت هایش هم برای خود در جهان پرونده تروریستی ساخته است.

با کدام ظرفیت و اعتماد به نفس جلوی دشمن می‌ایستید؟

Share Button

کامنت من در زیر عکس و یادداشت آقای اکبرین


محمدجواد اکبرین

هفته‌نامه صدا توقیف شد. سال ۲۰۰۶، وسط جنگ ۳۳روزه ده‌هاهزار نفر در تل‌آویو علیه سیاست‌های اسرائیل و حمله‌اش به لبنان در امنیت کامل راهپیمایی کردند، آنوقت شما نشریه‌ای را به خاطر تحلیلش از شرایط یا مثلا طرح روی جلدش توقیف می‌کنید؟ با این ظرفیت و اعتماد به نفس قرار است مقابل دشمن بایستید نه؟!

حکومتی که صدای مردمِ خودش را تحمل نمی‌کند و هرگز به مذاکره با شهروندانِ معترضش تن نداده و در مواجهه با جریان‌های سیاسی و اجتماعی، هم بر آنها تاخته و هم آبروی خودش را باخته، در برابر دشمنانش هم می‌بازد. با این کارنامه، چه جنگ کنند چه مذاکره، باخته‌اند. فقط یک راه باقی مانده آن‌هم اگر دیر نشده باشد: “به مردم بازگردیم”!

  • تحلیل کوتاه آقای اکبرین به قدر کافی گویا میباشد ولی توجه ویژه من در درج هر تحلیل و خبر سیاسی، در شرایط خاص مملکت، این نیز هست که اطلاع رسانی نمی تواند انفعالی و یا صرفاً انتقادی باشد بلکه مهمتر این است که، امر اطلاع رسانی، مستقیم و یا غیر مستقیم، حد اقل روزنه ای بسوی راهبرد و رهیافت سیاسی، برای برون رفت از این وضعیت بحرانی موجود نیز باشد.
  • در خبر توقیف این ماهنامه، آنچه رهیافتی یا راهبُردی است: ـ این میباشد که نفس توقیف این ماهنامه، فقط به خاطر یک عکس که خطر جنگ و ضرورت صلح را نشان داده بوده است، به ما می گوید که پاشنه آشیل یا چشم اسفندیار رژیم کجاست؟
  • پاسخ را د رعلل و بهانه توقیف این ماهنامه باید دید! شعار صلح و آشتی با آمریکا! اجتناب از تنش فزایی و تنش آفرینی و رفتن به پای میز مذاکره با آمریکا !
  • حیثیت سید علی خامنه ای و باند ضد ایرانی او، حیثیت ملی ما مردم ایران نیست تا با رفتن به پای میز مذاکره خدشه دار شود. مردم ایران نبوده اند که این بحران را آفریده اند، این رژیم، خمینی و خامنه ای و سرداران سپاه آنان است که مسبب وضع بحرانی کنونی بوده و هستند و این آنها هستند که باید هزینه عقب نشینی را به قیمت خفت زدگی خود بپردازند.
  • ملت ایران نباید در این دام بیافتد که هزینه عربده کشی های موشکی، اتمی و صدور ترویسم رژیم و سرداران نظامی گارد شخصی سران رژیم را بدهد!
  • بکوشیم تا « مذاکره با آمریکا و پایان دادن به تنش آفرینی و صدور تروریسم را به شعار ملی تبدیل کنیم»! ملت ایران یکصدا خواهان مذاکره با آمریکا می باشد!

مرگ صنایع خودرو سازی نزدیک است

Share Button

در مورد ورشکستگی صنایع خودرو در کشور زیاد گفته شده است. ولی این یک بیش از همه خواندنی است زیرا، تصویری که از وضع بسیار وخیم این عمده ترین بخش صنعت مملکت نشان میدهد، قطعاً به همین بخش محدود نمانده و به خطر قطعی درهم شکستگی سیستم بانکی که صد ها هزاران میلیارد به این صنایع تسهیلات اعتباری داده اند و بیکاری دهها هزار نفر که در شاخه های جانبی این صنعت فعالیت دارند و مال باختگی آنها که اتوموبیل پیش خرید کرده اند نیز مربوط میشود.

اگر رژیم فقط بخشی از همه آن سرمایه ارزی کلانی را که در بیراهه اتمی شدن و موشکی شدن صرف کر صرف این بخش از صنعت کشور می کرد امروز این صنعت می توانست بدون وابستگی به قطعات وارداتی روی پای خود بایستند و وابسته به دلار ۴۲۰۰ تومانی برای واردات قطعات نباشد. حتماً بخوانید! تصویری که این گزارش میدهد از صنایع خودرو می باشد ولی در واقع تصویر کل اقتصاد کشور است.

مرگ خودروسازها نزدیک است/ لابی سنگین و پشت پرده، مانع از نظارت کافی بر صنعت خودرو شده است

بهرام پارسایی در گفت‌وگو با «تابناک»؛تاریخ انتشار:

۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۸ – ۲۱:۰۸ ۰۸ May 2019

تاریخ انتشار:

مرگ خودروسازها نزدیک است/ لابی سنگین و پشت پرده، مانع از نظارت کافی بر صنعت خودرو شده است

چند روزی است، قیمت خودرو در بازار‌ها ترمز کشیده، ولی افزایش قیمت‌ها در ماه‌های گذشته چنان با شتاب بوده که حالا حالا‌ها باید صبر کرد تا تعادل نسبی در قیمت‌ها ایجاد شود. دلایل مختلفی برای افزایش قیمت خودرو در روز‌های گذشته مطرح شده، ولی عمده‌ترین دلیل، عرضه نکردن خودرو توسط خودروسازی‌ها گفته می‌شود.

به گزارش «تابناک»؛ این در حالی است که دایم خبر‌های نگران کننده‌ای از پشت پرده بازار خودرو و ساخت و پاخت‌های انجام شده به گوش می‌رسد و تقریبا همه نمایندگان مجلس بر این باورند که لابی‌های سنگین خودروسازی‌ها با ارکان قدرت در کشور مانع شده تا نظارت درستی بر این صنعت صورت گیرد.

از سوی دیگر، برخی نمایندگان می‌گویند، کار صنعت خودرو در کشور تمام است و هر کاری برای زنده نگاه داشتن این صنعت می‌شود، ولی به زودی باید شاهد بحران جدیدی در کشور در خصوص این صنعت باشیم.

بهرام پارسایی، عضو کمیسیون اصل نود در گفت‌وگو با تابناک اظهار داشت: هفته گذشته، برخی نمایندگان مجلس بازدیدی از ایران‌خودرو داشتند. واقعیت این است که بعد از دیدن وضعیت کنونی این کارخانه نگران‌تر از گذشته شدیم؛ بدهی‌های بسیاری انباشته شده، به ویژه بدهی که بابت پیش‌فروش داشته‌اند که برای ما اصلاً چنین ارقامی متصور نبود؛ حدود ۱۳۲۰۰ میلیارد تومان تا برج ۱۲ سال ۹۷ و جالب اینکه مشخص نیست این پول‌ها کجاست؟!

وی گفت: بنا به گفته خودشان، سال گذشته حدود ۷ هزار میلیارد تومان زیان داده اند. هم اکنون نیز خودرو‌هایی را که پیش‌فروش می‌کنند، خلاف قانون است، چون بنا بر قانون، خودرو در صورتی می‌تواند پیش‌فروش شود که یا قطعات منفصل آن در انبار یا در گمرک موجود بوده و یا اینکه در مسیر حمل باشد، اما اکنون به دلیل تحریم‌ها ما در مسیر حمل، کالایی نداریم. از سوی دیگر، نه در گمرک و نه در انبار کالایی موجود نیست.

هم اکنون بیش از ۶۰ هزار خودرو تولید این شرکت به دلیل کمبود قطعات در انبار‌ها مانده و به همین دلیل اصل پیش‌فروش ممنوع است.

وی در ادامه یادآور شد: خودروسازی‌ها امیدوار نیستند که بتوانند به تعهدات خود عمل کنند؛ بنابراین، وزارت صنعت باید در این شرایط تدبیر جدید داشته باشد؛ هرچند امیدی به آن‌ها هم نداریم. جلسات با وزیر صنعت هم با این شرایط بی نتیجه است و به نظر من، خودروساز‌ها فقط به فکر ستون به ستون کردن هستند. خلاصه آنکه آینده بسیار تاریکی برای خودروسازی کشور متصوریم. اگر ما قبلاً می‌گفتیم احتمال دارد، خودروسازی‌ها به مشکلات مؤسسات مالی دچار شوند، اکنون با قاطعیت می‌توان گفت، در آینده‌ای نه چندان دور، بحران جدید در کشور ایجاد خواهد شد.

این نماینده مجلس افزود: دلیل اینکه قیمت‌ها در بازار افزایش داشته، این است که مانند گذشته خودروسازی‌ها خواسته یا ناخواسته خودرو وارد بازار نکردند و همین باعث شده تا بازار‌های دیگر تحت تأثیر قرار بگیرند، چون در کشور ما به گونه‌ای است که بازار‌ها بر یکدیگر اثر می‌گذارند.

پارسایی درباره دست‌های پشت پرده و نفوذ مافیا در کمیسیون صنایع مجلس نیز گفت: من نمی‌گویم که از صدر تا ذیل کمیسیون فاسد است، ولی گلایه خیلی صریح و تند من از مجلس و هیأت رئیسه و کمیسیون صنایع این است که طبق آیین نامه داخلی مجلس طرح یک فوریتی باید ۴۵ روز بعد تعیین تکلیف شود، ولی این طرح اکنون بیش از ۳۸۰ روز است که به صحن نرفته است.

وی گفت: اگر کمیسیون صنایع کمک می‌کرد و وارد مسیر‌های دیگر نمی‌شد، آشفتگی به این شدت را در بازار خودرو نداشتیم. لابی خودروسازی‌ها در کمیسیون در صورت عدم تصویب طرح و تغییرات اساسی که در آن به وجود آمد، نشان از یک نفوذ قدرتمند دارد. تعدادی از اعضای کمیسیون صنایع مجلس با طرح همراه بودند و پس از مدتی زور لابی‌ها چربید و ما شاهدیم که هنوز پس از یک سال اتفاقی برای خودرو نیفتاده است.

اگر سندی داشتیم که کسی چیزی از خودروساز‌ها گرفته، حتما می‌گفتیم؛ اما ارتباط و لابی مافیای خودروسازی در مجلس و دولت و حتی در قوای دیگر وجود دارد، دلیل هم برای این گفته دارم. همین چند وقت پیش، یکی از قضات محترم و عدالت‌خواه حکمی داد که تعرفه خودرو به‌ مانند گذشته شود و با اینکه عدم اجرای آن جرم است، هنوز اجرا نشده و این نشان می‌دهد، آقایان چقدر قدرت و نفوذ دارند.

این نماینده در پایان خاطرنشان کرد: وقتی خودروسازی‌ها، تنها در یک سال ۱۰۰۰ میلیارد تومان به نهاد‌های دیگر کمک کرده اند، مشخص است که صاحب نفوذ می‌شوند و این ارتباط مانع می‌شود تا کسی به آن‌ها چیزی بگوید.