Category: از دیگران و جراید خارجی

We’re Sorry, King Farouk

Share Button

One Egyptian has adeptly summed up the political scene in the country today with a Facebook group entitled “We are sorry, [King] Farouk” about Egypt’s first revolution which deposed the royal family from power.
 

Farouk_family_officialالشرق الاوسط
on : Saturday, 9 Mar, 2013
Written by : Hussein ShobokshiI met up with an old friend I had not seen for a long time, he was accompanied—in turn—by another old friend, a doctor visiting from Egypt. It was clear that the Egyptian doctor was not in a good state of mind and his face was filled with fear and worry. I could not help but ask: “What is wrong, brother?”He answered: “I’m afraid for my country.”I responded that he was not alone in this and that we are all afraid for Egypt.

The Egyptian doctor then took a deep breath and related the following:

I am very confused about what is happening in my country. The revolution broke out and all the world rushed to wonder at its righteousness and lack of bloodshed and violence, saying that this was a lesson and an inspiration.

Then the elections took place and its results were announced in the midst of controversy as well as loud accusations of election fraud. Despite all this, we accepted the reality of the election results and took the decision to grant President Mohamed Mursi, the Freedom and Justice Party, and the Muslim Brotherhood the benefit of the doubt and move away from suspicion and prejudice.

As for what happened next, I think the most accurate description would be to compare Mursi to a striker in front of goal in a football stadium being cheered on by thousands of fans, only for this striker to turn around and score a calamitous own goal. And not just one own goal, but fifty!

A huge section of Egyptian society is now living in a state of shock as they watch the country being torn apart, particularly in terms of the sanctification of the principle that“if you are not with me, then you are against me”. The picture that they want to promote in a clear and explicit manner is that one side is “sincere, honorable, God-fearing, and pro-revolutionary” while the others are “traitors and remnants [of the former regime]” that must be exposed and confronted.

Egypt has entered a worrying and dangerous era, far away from the prestige of the state—which in itself is under threat—not to mention the confrontation over state institutes, while scenes of protest have become a sad daily occurrence. There is also the worrying economic situation which is becoming increasingly complex and difficult. This is full of terrifying indications, particularly regarding mass unemployment in light of rare, or shall we non-existent, job opportunities. In addition to this, we have a depressing political and security situation, a deteriorating tourism sector, and declining rates of foreign investment. Of course, we also cannot ignore the tumbling strength of the Egyptian pound in comparison to the US dollar and other foreign currencies.

More than this, we have a negative climate that is targeting Egyptian businessmen, along with certain religious and cultural figures. This is all based on legal accusations that are being stirred up once again, destroying the last vestiges of trust and goodwill.

Egypt has been transformed from an icon of hope and the scene of an ideal revolution to the epitome of chaos and lawlessness. This is even more saddening as Egypt possesses a cultural, political, and intellectual heritage that usually produces figures capable of leading the country with distinction.

Egypt has produced unparalleled political figures, genius economists, and exceptional thinkers in all fields, and this only serves to make the caliber of figures on the scene in the country today even more shocking. Egypt, thanks to its history, civilization, culture, and people, is far greater and more prestigious than its politicians would like to acknowledge today. The scene is becoming increasingly sadder and more depressing.

One Egyptian has adeptly summed up the political scene in the country today with a Facebook group entitled “We are sorry, [King] Farouk” about Egypt’s first revolution which deposed the royal family from power.

Hundreds protest against Tunisia’s ruling Islamists

Share Button
“The people demand the fall of the regime!” protesters shouted as they carried placards criticising the
composition of a new cabinet announced on Friday in the latest attempt to pull Tunisia out of its worst
.political crisis since the revolution two years ago

 
Hundreds of Tunisians took to the street in the capital to protest against the Islamist-dominated regime, in a rally that wasoriginally planned in support of women’s rights AFP , Saturday 9 Mar 2013 Hundreds of people protested in Tunis on Saturday against the Islamist-dominated regime, in a rally that was orginially planned in support of women’s rights, witnesses said. “The people demand the fall of the regime!” protesters shouted as they carried placards criticising the composition of a new cabinet announced on Friday in the latest attempt to pull Tunisia out of its worst political crisis since the revolution two years ago. “The cabinet reshuffle was a piece of theatre,” read one placard. The new cabinet unveiled by premier-designate Ali Larayedh from the powerful Islamist party Ennahda is to replace the team of fellow Islamist Hamadi Jebali who stepped down as prime minister last month after his own efforts to form a new cabinet failed. Larayedh, the outgoing interior minister, was tapped to form the new government in the wake of Jebali’s failure to do so, following the February 6 assassination of leftist leader Chokri Belaid that plunged Tunisia into turmoil. 1111111The proposed line-up has to be approved by the National Constituent Assembly on Tuesday. Larayedh said his new cabinet, in which key portfolios were entrusted to little known independent candidates, in a clear concession by the Islamists, would step down at the end of the year after elections are held. The remaining portfolios were given to Ennahda and its two secular partners from the outgoing coalition, which together control 109 out of 217 seats in the national assembly, enough to ensure a vote of confidence. But this support is far from enough to steer Tunisia out of its worst crisis since Zine El Abidine Ben Ali’s regime fell in January 2011, and to ensure support for the much-delayed new constitution.

http://www.presstv.ir/detail/2013/02/12/288561/the-islamic-revolution-celebrated-in-tunisia/

قله های بصیرت کودتاچیان و آرزوهای بزرگتر از مهندسی انتخابات

Share Button

 یادداشتی از مصطفی تاجزاده: سپاه می خواهد رهبری را هم راهبری کند

کلمه

پنجشنبه, ۱۷ اسفند, ۱۳۹۱
 چکیده :یک نیروی نظامی و مسلح اگر توهم دستیابی به اوج دانش سیاسی و اجتماعی جهان را داشته باشد به ویژه اگر به نحو غیر قانونی به جای دستگاه رسمی امنیتی کشور خود را متولی حوزه امنیت و اطلاعات کشور بداند و بالاخص اگر با تصاحب بزرگ‌ترین بنگاه‌ها و کانون‌های فعالیت اقتصادی، شریان‌های اقتصادی کشور را در اختیار گرفته باشد، ‌ و در نتیجه از تمامی امکانات سخت آفزاری و نرم‌افزاری قدرت نظامی، امنیتی و اقتصادی برخوردار باشد بی‌تردید فرا‌تر از مهندسی انتخابات، سودای مهندسی جامعه را خواهد داشت. …

کلمه – سید مصطفی تاج زاده:

برخلاف آنچه که بعد‌ها سخنگویان سپاه درصدد توجیه و تفسیر مدعای «مهندسی انتخابات» برآمدند مروری اجمالی در سیاست ورزی هسته کودتایی سپاه و نیز نحوه دفاع صریح از ماهیت سیاسی سپاه توسط علی سعیدی و دیگر سخنگویان حزب سپاه پاسداران نشان می‌دهد که واژه «مهندسی انتخابات» هرگز به شکل تصادفی به متن گفتار سیاسی وارد نشده است و این تعبیر اگرچه اعترافی بین و بارز به کودتا محسوب می‌شود اما از نوع تپق زدن‌های ناخودآگاه و افشاگر یک «نیت پنهان» نبوده که به طرز ناشیانه لو رفته باشد. این سخن برآمده از نوعی از «دانش» و شکلی از «بصیرت» است که علی سعیدی و سایر اعضای هسته کودتایی سپاه آن را مختص سپاه پاسداران می‌دانند و از شهروندان و سیاسیون سلب می‌نمایند به گونه‌ای است که سودای مهندسی انتخابات و فرا‌تر از آن مهندسی اختصاصی و انحصاری کل جامعه را به «وظیفه ذاتی و معقول» سپاه تبدیل می‌کند. به ویژه آنجا که کودتاچیان می‌کوشند هاله‌ای از ابهام و تاویل بر نص قانون اساسی و نص وصیت نامه امام خمینی و سایر سخنان ایشان در منع نظامیان از ورود به سیاست و مداخله گرایی در سیاست بیفکنند بیماری مهندسی کلان عرصه سیاسی آفتابی می‌شود. به عنوان مثال علی سعیدی در توجیه تناقض عملکرد سیاسی-کودتایی سپاه با وصیت نامه امام خمینی سیاست ورزی و سیاسی بودن را به دو قمست تقسیم بندی می‌کند و مدعی می‌شود که منظور امام از مخالفت با سیاست ورزی سپاه، مخالفت با یک شکل خاص از سیاست بوده نه با شکل دیگری از سیاسی بودن که لازمه «وظیفه ذاتی» سپاه است. او مدعی است اجرای وظایف محوله از سوی قانون اساسی و ولایت فقیه مستلزم نوعی از «دانش» و نوعی «از اشراف علمی» است که سیاسی بودن ذاتی سپاه پیامد آن است و آن «اشراف خبری- تحلیلی بر محیط داخلی، منطقه‌ای و بین المللی، آگاه سازی سیاسی و اطلاع رسانی، ارتقای سطح معرفت و بصیرت سیاسی گستره مأموریتی سپاه به بهره گیری از شیوه‌ها و سازوکار‌ها در راستای عمق بخشی آگاهی‌ها و ارتقای بینش و بصیرت سیاسی است»

بی‌تردید هر نیروی سیاسی که توهم اشراف علمی بر چنین قلمرو وسیع «داخلی، منطقه‌ای، و بین المللی» داشته باشد و خود را در اوجی دست نیافتنی از «سطح معرفت و بصیرت سیاسی» ببیند مهندسی انتخابات که سهل است مهندسی کل عرصه جامعه در همه ابعاد و زوایا را نه فقط «حق» خود بلکه «تکلیف» و «وظیفه ذاتی» خود خواهد دانست. سپاهی که سعیدی سیاسی بودن ذاتی سپاه را بدان نسبت می‌دهد باید «در اوج درک قوی سیاسی جریاناتی که در کشور و منطقه و جهان می‌گذرد، باشند» و سعیدی توضیح می‌دهد که این یک «اوج» معمولی نیست بلکه چنان ارتفاعی است که نیروهای سیاسی جامعه نه فقط راهی بدان ندارند بلکه اساسا و به طور بنیادی «وظیفه ذاتی» آن‌ها این نیست که به چنین حوزه‌ای از دانش پا بگذارند و سپاه از منظر چنین اوجی از دانش است می‌تواند «معیار‌ها و آرمان‌ها» را برای نامزد‌های انتخاباتی و شهروندان رای دهند تعیین بکند و از همین ارتفاع «علمی» است که سپاه تعیین می‌کند چه کسی و کدام نیروی سیاسی «دشمن» است و باید حذف شود و چه کسی «دوست» است و باید در در ردیف «ما اصول گرایان» طبقه بندی شود.

سعیدی علاوه بر تحریف ودفن وصیت نامه امام خمینی در زیرتوده عظیمی از «دانش» و «بصیرت» ادعایی، قانون اساسی را نیز در زیر هاله مشابهی قرار می‌دهد و می گوید «در مورد سپاه، قانون اساسی در اصل ۱۵۰ یک ویژگی در نظر گرفته – که می‌تواند وجه تمایز آن باشد – که آن پاسداری از انقلاب اسلامی و دستاوردهای آن است. این وظیفه می‌تواند پایه‌گذار بسیاری از تفاوت‌ها باشد»

اما در اصل مذکور هیچ اشاره‌ای به ویژگی‌های علمی و سیاسی که «پایه گذار بسیاری از تفاوت‌ها» باشد و سپاه را بر بام معرفت سیاسی جامعه و کشور و منطقه و بلکه جهان مشرف سازد دیده نمی‌شود و لفظ «پاسداری» از انقلاب هم به هیچ وجه متضمن آن نیست که منحصرا‌‌ همان گروه «پاسدار» وظیفه تببین آرمان هایی را که باید از آن پاسداری شود برعهده دارند. اصل مذکور در قانون اساسی تنها در صورتی می‌تواند متضمن معنای مهندسی عالم سیاست و جامعه برای سپاه باشد که یک اصل دیگر با مضمون زیر به قانون اضافه شده شود:

«سپاه باید به روند جاری در کشور حساس باشد و به آن آشنا و فعل و انفعالات را بشناسد. همان‌طور که اطلاعات نظامی او می‌گوید شما باید تحرکات دشمن و تهدیدات خارجی و جریانات خارجی را بشناسید و کشورهای دوست و دشمن و معارض و بی‌تفاوت را بشناسید و فرق بگذارید، در مورد جریانات داخلی هم همین‌طور است. سپاه باید احزاب و جریانات، خودی‌ها و غیرخودی‌ها را بشناسد. ما از محارب داریم تا مخالف، تا معارض، تا منتقد، تا جریان‌هایی که همسو با نظامند. این شناخت مستلزم سیاسی بودن است.»

قانون اساسی خوشبختانه چنین اصلی ندارد واساسا دانشی که امکان جهش از «اطلاعات نظامی» به اطلاعات سیاسی و جامعه‌شناختی را فراهم می‌سازد و به طور «علمی» امکان می‌دهد صدام و جرج بوش و نتان یاهو و اقشار وسیع طبقه متوسط کشور و جوانان تحول خواه و آرمان گرا و اصلاح طلب در یک ردیف طبقه بندی شوند، توسط بشر اختراع نشده و اگر کسی مدعی شد که چنین دانشی منحصرا در اختیار گروه و یا سازمان و نهاد او قرار دارد، به ویژه اگر این نهاد و سازمان نظامی امنیتی هم باشد و زندان هم در اختیار داشته باشد، باید در انتظار فجایعی بود که سرکوب ۸۸ و ترور آمال و آروزهای جوانانی که به صحنه خیابان‌ها آمده بودند تنها جلوه کوچکی از عملیاتی کردن آن «دانش» بود. واژه «مهندسی انتخابات» در متن چنین سخنانی است که دقیقاٌ در جای خود می‌نشیند و معنای حقیقی خود را فاش می‌سازد و نشان می‌دهد که یک معنای آن پل زدن از «اطلاعات نظامی» در باره دشمن به جریان‌های سیاسی داخلی است و مهندسی کردن این پل و عملیاتی کردن آن «دانش» تنها از خلال یک عملیات کودتایی ممکن است. سخن علی سعیدی در این نقطه دقیقا در امتداد سخنرانی معروف یکی از سرداران کودتا مشفق قرار می‌گیرد و مکمل آن است و در مواردی هم گویا‌تر و رسوا‌تر از آن. یعنی اگر متن سخنرانی و نحوه تشریح عملیات کودتایی بر ضد کمپین انتخاباتی آقای موسوی به طور غیر مستقیم و ضمنی حکایت از آن دارد که سپاه سیاست به معنای والا و عالی و به اصطلاح «های پولوتیک» را منحصرا از آن خود می‌داند، گفتمان مهندسی انتخابات و ادعای اشراف سیاسی و علمی و انحصاری همه جانبه سپاه بر همه فرایند‌های سیاسی و اجتماعی و داخلی و خارجی و منطقه‌ای، به طور کاملا واضح و صریح اعترافی است بر این مدعا. و به همین دلیل این اعتراف جایگاه ممتازی در میان همه اعتراف‌هایی دارد که جریان کودتایی به طور ناآگاهانه بر زبان آورده. سخنان مشفق عمدتا تشریح جزئیات مربوط به عملیات کودتایی و نظامی و امنیتی – از قبیل تهاجم به مقر‌های نظارتی کمپین آقای موسوی و قطع اس.‌ام اس‌ها و مختل سازی نظارت الکترونی بر فرایند انتخابات و دستگیری‌ها و بازداشت‌هایی که بنا بر اعتراف مشفق از ماه‌ها قبل از انتخابات در مقرهای سپاه طراحی شده بود و نیز عملیات روانی و اطلاعاتی به منظور روی کار آوردن احمدی نژاد- است. او البته در سخنان خود تعبیر «مهندسی انتخابات» به کار نبرد اما اگر درهمان لحظه سخنرانی کسی بر می‌خاست و از او می‌پرسید شما در کجا ایستاده‌ای که از آنجا می‌توانی به دقت تمام فرایند‌های انتخاباتی را رصد کنی و در لحظه معین وارد عمل شوی و عملیات پلیسی و امنیتی را علیه یک طرف ماجرای رقابت شکل دهی؟ بی‌تردید واژگانی جز آنچه آقای علی سعیدی درباره مهندسی انتخابت گفته نمی‌توانست بیابد تا به کمک آن عملیات کودتا را توضیح دهد. همچنین اگر از آقای مشفق سوال می‌شد وقتی شما بنا بر ادعای خود از حدود دوسال قبل از انتخابات یعنی از‌‌ همان زمان که «محفل صبحانه به سرکردگی به بهزاد نبوی» نخستین نشست‌های خود را برقرار نمود و یا در‌‌ همان لحظه‌ای که آقای موسوی خویینی‌ها شروع به نقش آفرینی در تدارک فعالیت انتخاباتی کرد، در تاریکخانه‌های تیمی و امنیتی خود زنگ‌های خطر را به صدا درآوردید و عملیات کودتا را به موازات نخستین جرقه‌های فعالیت انتخاباتی کلید زدید از کدام موضع و براساس کدام نقش چنین اقداماتی را در حیطه صلاحیت علمی و قانونی خود می‌دیدید، باز هم کلماتی بهتر از آنچه که علی سعیدی و سایر سخنگویان کودتا بر زبان آوردند نمی‌توانست به کار ببرد. به این لحاظ تعبیر «مهندسی انتخابات» بیانی موجز و فشرده از کل عملیات کودتایی که سردار مشفق بر زبان آورد به دست می‌دهد.

کمترین نتیجه ادعای «اشراف کامل و تمام عیار و کاملا انحصاری سپاه بر علم دشمن‌شناسی» که از تعمیم علوم و اطلاعات نظامی به علوم انسانی و شهروند‌شناسی و جریان‌شناسی سیاسی به دست آمده این است که هر نوع مخالفت سیاسی شهروندان «عملیات دشمن» و در نتیجه یک هدف نظامی ارزیابی شود. این فاجعه نشان می‌دهد که روند اصلاحات اساسی در کشور می‌باید از خلال اصلاحات در باره متون و جزوات و دروسی بگذرد که به نظامیان آموخته می‌شود. پیش از هر چیز باید این ذهنیت متوهم و دون‌کیشوتی اصلاح شود تا نظامیان بر مبنای آن همسایه و فرزند و خویشان و هموطن خودر را به دیده «دشمن» ننگرند و خود را موظف نبینند‌‌ همان طور که با تهدید خارجی وتهاجم نظامی دشمن برخورد می‌کنند با اقشاری از جامعه که به عنوان «تهدید داخلی» و «دشمن داخلی» بجنگند وبه قول آن شاعر مبارز و متعهد سلاحی را که از پدر ستاندد به سینه فرزندان این مملکت نشانه روند. اما نماینده محترم ولی فقیه در سپاه پاسدارن به چنین اصلاحی اعتقاد ندارد او توهم می‌کند سپاه و یا جریان سیاسی درهسته مرکزی سپاه به چنان سطحی از انباشت دانش دسترسی یافته که می‌تواند فرایند جهانی علوم انسانی را متحول سازد وانحرافات آن را تصحیح کند لذا افاضه می‌کند:

«سپاه پاسداران‌‌ همان گونه که در دفاع مقدس خط‌ ‌شکن بوده، در عرصه ورود به حوزه تحول در علوم انسانی و اسلامی کردن دانشگاه‌ها نیز گام‌های بلندی برخواهد داشت.»

در اینجا نیز باز‌‌ همان مغالطه مذکور یعنی جهش از «اطلاعات نظامی» به سیاست‌شناسی به شکل فاحش تری تکرار شده ادعامی شود نیرویی که در جبهه و در عرصه نظامی خط شکن بوده می‌تواند همین نقش را در یک حوزه کاملا متفاوت دیگر یعنی عرصه علوم انسانی ایفا نماید! و فاجعه در این است که کسی که چنین مدعایی دارد یک جوان خام گروهکی دهه شصت نیست که با خواندن چند جزوه درباره دیالکتیک و آراء لنین و استالین و مائو تصور می‌کرد علم همه عالم و همه انقلاب‌های جهان را در آستین دارد. رجوی نیست که صریحا عنوان «تیین جهان» را برای دروس و کتاب خود بر گزیده بود و مدعی بود نه تنها قادر به تبیین جهان بلکه متعهد به تغییر آن و پاکسازی عرصه انقلاب از رسوبات طبقاتی و رفرمیسم بهشتی و باهنر است. خیر این نماینده محترم ولی فقیه است که مدعی است در سپاه و به عبارت دقیق‌تر درهمان هسته و حلقه سیاسی سپاه، علومی تمرکز یافته و جمع شده که می‌تواند با ایجاد تحول در علوم انسانی جهان را «متحول» کند! وقتی نیرویی مدعی شد که علومی در چنته دارد که می‌تواند موجب «تحول در علوم انسانی» شود و به قول علی سعیدی خطاهای چند قرنه دانشمندان علوم انسانی غرب را تصحیح کند، طبیعی است که کودتا علیه تحول خواهی انسانی جوانانی که به صحنه انتخابات آمده بودند و فرا‌تر از آن مهندسی جامعه را «وظیفه ذاتی معقول و منطقی» سپاه بپندارد. جالب اینکه علی سیعدی و سخنگویان سپاه حتی پس از بازتاب منفی سخنان وی آنگاه که می‌خواستند تعبیر و توجیه متفاوتی برای منطور اصلی دست و پا کنند باز هم واژه دیگری نیافتند و فقط گفتند چون دشمن مهندسی می‌کند وظیفه سپاه هم مقابله با این مهندسی است که در هر حالت چاره‌ای جز «مهندسی» نیست!

هسته مرکزی سپاه پاسدارن در چنین سطحی از سیاسی شدن جز به راهبری رفتار رهبری نمی‌اندیشد.

در باره رهبری نقل شده که ایشان راهیابی حتی شصت درصد از مخالفین خود به انتخابات و نمایندگی را خطری برای مملکت نمی‌داند و معلوم نیست چرا عملا چنین شرایطی برای مخالفین فراهم نشده. خود من نیز به هنگام گوش دادن به آن سخنرانی معروف رهبری در سالگرد رحلت امام خمینی به بازجویان گفتم مهم‌ترین نکته این سخنرانی به رسمیت شناختن مخالفت بود. زیرا در این سخنرانی برای نخستین بار جنبش سبز بدون اینکه اسمی از آن برده شود تلویحا به عنوان «مردم وفادار به نظام که مطالباتی داشتند» تلقی می‌شود و بر لزوم رعایت امنیت و عدالت در باره جریانی که «با سلیقه ما مخالف است» تاکید می‌گردد. اما عملیاتی شدن و اجرایی شدن چنین مدعایی با توجه به داعیه مهندسی و کودتایی سپاه اساسا امکان پذیر نیست. یعنی آقای خامنه‌ای حتی اگر نیتی برای به رسمیت شناخته مخالف و تجلی این مخالفت در جریان انتخابات داشته باشند، پایگاهی که بدان تکیه کرده‌اند به گونه‌ای تربیت و هدایت شده است که تا سرحد بحران‌آفرینی و گرفتار کردن کشور در تنش‌های هلاکت‌بار در برابر عملیاتی شدن چنین نیتی مقاومت می‌کند. برای بیان این منظور من سخنان آقای احمد توکلی در باره میزان انطباق یا عدم انطباق پایگاه اجتماعی با نیت رهبران را یادآور می‌شوم که به گمان من تحلیلی بسیار دقیق بود. ایشان درباره فرق آقای احمدی‌نژاد و آقای موسوی گفتند «آقای موسوی دارای پایگاه اجتماعی است که ولو نخواهد، قدرت ایجاد تحریک اجتماعی در برابر رهبری را دارد و آقای احمدی‌نژاد دارای پایگاه اجتماعی است که ولو بخواهد، قدرت تحریک اجتماعی در برابر رهبری را ندارد.»

او البته این سخن را برای توجیه و تبرئه خود در حمایت از فاجعه بار‌ترین پدیده تاریخ چهار دهه اخیر کشور یعنی دولت احمدی‌نژاد بر زبان راند، اما این سخن به گونه‌ای متفاوت عیناٌ درباره نسبت میان رهبری و بخشی از پایگاه سپاهی ایشان نیز صدق می‌کند. بدین معنا که این سپاه در چنین سطحی از سیاسی شدگی و بر مبنای چنان توهم اشراف علمی و اطلاعاتی و تحلیلی بر کلیه فرایند‌های سیاسی داخلی و جهانی به گونه شکل گرفته که نمی‌تواند جز به تز راهبری رفتار رهبری بیندیشد و به کمتر از آن قانع باشد مگر اینکه در سطح کلان مدیریتی کشور اراده‌ای جدی جهت بازگرداندن سپاه از گلوگاه‌های اقتصادی و سیاسی کشور به پادگان‌ها و گماردن آن‌ها بر سر وظایف قانونیشان وجود داشته باشد.

یک نیروی نظامی و مسلح اگر توهم دستیابی به اوج دانش سیاسی و اجتماعی جهان را داشته باشد به ویژه اگر به نحو غیر قانونی به جای دستگاه رسمی امنیتی کشور خود را متولی حوزه امنیت و اطلاعات کشور بداند و بالاخص اگر با تصاحب بزرگ‌ترین بنگاه‌ها و کانون‌های فعالیت اقتصادی، شریان‌های اقتصادی کشور را در اختیار گرفته باشد، ‌ و در نتیجه از تمامی امکانات سخت آفزاری و نرم‌افزاری قدرت نظامی، امنیتی و اقتصادی برخوردار باشد بی‌تردید فرا‌تر از مهندسی انتخابات، سودای مهندسی جامعه را خواهد داشت. از این رو تردید نباید کرد که مهندسی انتخابات تنها بخشی از سناریوی مهندسی جامعه طی سال‌های اخیر بوده است. به این ترتیب آن نوع از سیاست فراجناحی که علی سعیدی و دیگر سخنگویان کودتا منحصرا آن را در شأن سپاه می‌دانند سپاه را در جایگاه «معالم الطریق» عالم سیاست می‌نشاند و هر قدر هم که سپاه مدعی اطاعت از رهبری باشد و حتی نیت اطاعت از رهبری داشته باشد «علم» و «مهندسی» خاصی که خود را متکی بدان می‌داند هرگز اجازه نخواهد داد که به چیزی کمتر از راهبری و مهندسی رفتار رهبری فکر کند. به تعبیر روشن‌تر سپاه خود را دارای چنان سطحی از اشراف علمی بر کلیه فرایند‌های سیاسی و اجتماعی می‌داند و چنان پلی بین «اطلاعات نظامی» و «اطلاعات سیاسی» مهندسی کرده که بازگشت از آن غیر ممکن می‌نماید. سپاه اکنون در جایگاهی قرارگرفته و وظایفی جدید برای خود ابداع نموده که هم به پاداش دوران ماه عسل با احمدی‌نژاد و عملیاتی کردن گفتمان خس وخاشاک در خیابان‌ها و زندان‌ها پروژه‌های میلیاردی عمرانی می‌گیرد و هم به‌‌ همان اندازه که مدعی انحصاری ساخت جاده‌ها و بزرگراه‌های کشور است می‌خواهد علائم راهنما و قواعد رانندگی در عالم سیاست را برای سیاسیون تعیین کند و به اصطلاح «معالم الطریق» جهان سیاست باشد. چنین سپاهی به طور قطع و یقین نمی‌تواند از همه و از جمله از رهبری عبور نکند.

سیدمصطفی تاجزاده – زندان انفرادی اوی

حوادث انقلاب و بهمن ۵۷ به روایت عکاس آمریکایی و ایرانی

Share Button

از میان اِ میل های رسیده!
نگاهی به گذشته بد نیست.


حوادث انقلاب و بهمن ۵۷ به روایت عکاس آمریکایی و ایرانی
“دیوید بارنت” عکاس خبری مشهور امریکا یکی از عکاسانی است که حوادث بهمن ۱۳۵۷ را با دوربین خود ثبت و روایت مصوری از انقلاب اسلامی ایران تهییه کرده است.دیوید بارنت، عکاس خبری مشهور امریکایی که پرتره کلوزآپ وی از رهبر کبیر انقلاب اسلامی به عکس برگزیده نشریه تایمز در سال ۱۹۷۹ بدل شد در خلال حوادث انقلاب بهمن ۱۳۵۷ به ایران سفر کرد. وی عکس های خود از حوادث این دوران را بعدها در مجموعه ای با عنوان ۴۴ روز از زمان خروج شاه مخلوع از ایران تا ورود رهبر کبیر انقلاب اسلامی به میهن و پیروزی انقلاب منتشر کرد.

این عکاس امریکایی از لحظات پر التهاب شاه ایران در روزهای منتهی به خروجش از ایران، خیابان های نا آرام تهران و جوانان خشمگین، جنایات رژیم پهلوی، ورود رهبر کبیر انقلاب به میهن، استقبال مردم از امام خمینی(ره) در فرودگاه و خیابان ها و ده روز پس از آن تا پیروزی انقلاب را عکاسی کرده است. عکس های مجموعه “۴۴ روز در ایران” مجموعه ای از عکس های رنگی و سیاه و سفید است که در کنار زیبایی بصری به لحاظ تاریخی واجد ارزش و جذابیت ویژه ای است.

web counter







دیوید بارنت در کیوسک تلفنی در تهران بهمن ۱۳۵۷
روایـت عکـاس ایـرانـی
تصاویر زیر حاصل تلاش “عباس” عکاس مشهور ایرانی و یکی از مشهورترین راویان مصور انقلاب بهمن ۱۳۵۷ است. به گزارش فرارو، “عباس عطار” که در جهان با نام “عباس” یا “عباس مگنوم” شهرت دارد بین سال‌های ۱۳۵۷ تا ۱۳۵۹ از پشت دوربین عکاسی‌اش به انقلاب اسلامی ایران نگریست و لحظات به‌یادماندنی انقلاب اسلامی را به ثبت رساند و به گفته خودش، برای تاریخ عکس گرفت.وی که دانش آموخته رشته مطبوعات و ارتباطات در انگلستان است، در سال‌ ۱۳۶۱ پس از آنکه عکس‌هایش از انقلاب ایران وی را به شهرت رساند، به آژانس عکس “مگنوم” پیوست؛ یکی از معتبرترین آژانس های عکس جهان که توسط عکاس مشهور فرانسوی “هنری کارتیه برسون” به همراه “رابرت کاپا” و تعدادی از عکاسان جنگ تشکیل شده بود و برجسته ترین عکاسان جهان عکس های وقایع مهم سیاسی و اجتماعی دنیا را در آن عرضه می کردند.

وی که از اعضا برجسته آژانس عکس “مگنوم” به حساب می آید است، بعدها در سفر به ایران مجموعه عکس های خود از حوادث انقلاب را در کتابی با عنوان “روزشمار ایران ۲۰۰۲-۱۹۷۱” منتشر کرد که علاوه بر عکس‌ها، یادداشت‌های روزانه وی را نیز شامل می شد. به مناسبت دهه مبارک فجر در اینجا نگاهی می اندازیم به روایت این عکاس از روزهای انقلاب؛ عکس های سری اول این مجموعه از درگیریهای خیابانی و تشکیل کابینه بختیار آغاز و تا ورود رهبر کبیر انقلاب به کشور ادامه می یابد.


گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.orgگروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.net

گروه اینترنتی پرشیـن استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.net

گروه اینترنتی پرشیـن استـار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار<br />
 |</p>
<p> www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.net

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.net

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی<br />
 پرشین<br />
 استار<br />
 |<br />
 www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشیـن استـار | www.Persian-Star.net

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی<br />
 پرشین<br />
 استار<br />
 | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشیـن استار |<br />
 www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.net

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه<br />
 اینترنتی پرشین استار |<br />
 www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی<br />
 پرشیـن استـار |<br />
 www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.net

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین<br />
 استار<br />
 | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی<br />
 پرشین استار | www.Persian-Star.org

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org


گروه اینترنتی پرشین استار |<br />
 www.Persian-Star.org


گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org


گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org


گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org


 ck

 

Arab League agrees to arm Syria rebels

Share Button
In Belgium, the top rebel commander renewed an appeal to the international community to send weapons to the opposition. Gen. Salim Idriss, head of the rebels’ Supreme Military Council, asked for anti-tank and anti-aircraft missiles to protect Syrian civilians from Assad’s warplanes.
اتحادیه عرب . اجازه مسلح شدن
Read more: http://dailystar.com.lb/News/Middle-East/2013/Mar-07/209160-arab-league-agrees-to-arm-syria-rebels.ashx#ixzz2MpX6WKOk

(The Daily Star :: Lebanon News :: http://www.dailystar.com.lb)

BEIRUT: Arab League ministers decided Wednesday to let member nations arm Syrian rebels fighting President Bashar Assad, and invited an opposition coalition to take the League seat formerly occupied by Damascus.

The Arab League’s decision came as Syrian rebels abducted more than 20 U.N. peacekeepers in the Golan Heights cease-fire zone.

Previously the League had stressed that the Syrian political opposition and rebels should be supported by humanitarian and diplomatic means during the civil war, which has cost an estimated 70,000 lives.

However, a final statement issued at the end of a ministerial meeting in Cairo said they had “stressed the right of each state according to its wishes to offer all types of self-defense, including military, to support the resilience of the Syrian people and the Free [Syrian] Army.”

Qatar has led a push against Damascus at the League, but Wednesday’s decision was not unanimous. Lebanon, Iraq and Algeria refused to endorse the final statement’s sections on Syria.

Arab League Secretary-General Nabil Elaraby told a news conference that the ministers had invited the opposition Syrian National Coalition – an umbrella body of anti-Assad political and rebel groups – to occupy the Syrian seat at the League held by Damascus until it was suspended from the organization two years ago.

Walid al-Bunni, spokesman for the opposition coalition, welcomed the Arab decision as “better late than never” and said the organization now wanted U.N. representation.

On the ground, a group of armed fighters linked to the Syrian opposition detained more than 20 U.N. peacekeepers in the increasingly volatile zone separating Israeli and Syrian troops on the Golan Heights.

The U.N. Security Council demanded their immediate and unconditional release.

The capture of the peacekeepers marked a new escalation in the spillover of Syria’s civil war. It followed the Feb. 25 announcement that a member of the peacekeeping force, known as UNDOF, was missing.

Russia’s U.N. Ambassador Vitaly Churkin, the current Security Council president, said talks were under way between U.N. officials from the peacekeeping force and the captors.

U.N. peacekeeping chief Herve Ladsous, who briefed the council behind closed doors, identified the captors as being from a group associated with the Syrian opposition, Churkin said. “There was no fighting, according to his briefing to us,” he added. “My understanding is they took over the trucks in which the UNDOF personnel [were] moving around.” U.N. deputy spokesman Eduardo del Buey said about 20 U.N. observers had been on a regular supply mission when they were stopped by approximately 30 armed fighters near an observation post that was damaged in heavy combat last weekend and had been evacuated.

A video posted online by activists showed a group of armed rebels standing around at least three white U.N. vehicles with the words UNDOF on them, allegedly in the village of Jamlah bordering Israel in Deraa province.

The video, circulated by the Syrian Observatory for Human Rights, said the peacekeepers held by the rebels were 20 Filipinos. It accused the peacekeepers of assisting the Syrian regime to redeploy in an area near the Golan that the fighters had seized a few days ago in battles that left 11 fighters and 19 regime troops dead.

A man identified as Abu Qaed al-Faleh, spokesman for the Martyrs of Yarmouk Brigades, announced the group was holding the peacekeepers until Assad’s forces withdrew from Jamlah.

Elsewhere, rebels completed their capture of Raqqa, the first major city to fall completely into rebel hands, activists said. “Raqqa city is now out of the army’s control, after military intelligence troops surrendered to rebels following fierce clashes that raged for two days,” the Observatory told AFP.

“It is the first provincial capital out of regime control.”

Earlier, an air raid on Raqqa killed and wounded dozens of people, the Observatory said. Warplanes also bombarded Homs in central Syria, on the fourth day of a major offensive in the country’s third-largest city.

Near Damascus, the air force bombarded several rebel enclaves, said the Observatory which relies on a vast network of activists and medics on the ground.

In Belgium, the top rebel commander renewed an appeal to the international community to send weapons to the opposition. Gen. Salim Idriss, head of the rebels’ Supreme Military Council, asked for anti-tank and anti-aircraft missiles to protect Syrian civilians from Assad’s warplanes.

“The people don’t understand why the international community just looks at the news on their TVs,” he said. “They just speak in the media and say, ‘That is not good and the regime must stop and must go, Bashar must go.’ And they don’t act.”

But Britain seemed to be stepping up its support. British Foreign Secretary William Hague said his country would provide armored vehicles, body armor and search-and-rescue equipment to the opposition. But he said Britain was sticking to the EU’s sanctions against Syria, which include an arms embargo.

Read more: http://dailystar.com.lb/News/Middle-East/2013/Mar-07/209160-arab-league-agrees-to-arm-syria-rebels.ashx#ixzz2MpVpFavR
(The Daily Star :: Lebanon News :: http://www.dailystar.com.lb)

Iran hits back at UN rapporteur over human rights claims

Share Button
Ahmed Shaheed, former Maldives foreign minister, is extremely critical of the Iranian government for its failure. AhmedShaheed’s report charges Islamic republic with cases of torture, executions and fostering ‘culture of impunity’

Iran has criticised the UN special rapporteur tasked with investigating its human rights record for publishing a damning report that warns against widespread and systematic violations.

Ahmed Shaheed’s latest report charges the Islamic republic with cases of torture, executions, illegal arrests of journalists, forced confessions and denial of basic rights to religious, ethnic and sexual minorities.

The former foreign affairs minister of the Maldives is extremely critical of the Iranian government for its failure to protect citizens’ rights under the country’s constitution and international obligations as well as fostering a “culture of impunity” for perpetrators.

He also expressed concern about “the potentially negative humanitarian effect of general economic sanctions” on Iran and called on the countries behind the punitive measures to make sure that “humanitarian exemptions are effectively serving their intended purpose”.

In January, the Guardian reported on hundreds of thousands of Iranians with serious illnesses whose lives are at risk because of dire shortages of life-saving medicines.

Soon after Shaheed assumed his mandate from the UN human rights council in June 2011, Iranian officials said they would not permit him to enter the country, saying that his appointment was unacceptable and “an illegal measure”.

Shaheed’s findings, which are due to be officially presented to the UN in Geneva later this month, have already led to much criticism from Tehran.

Iran’s foreign ministry spokesman, Ramin Mehmanparast, accused Shaheed of “toadying to the US and Israel” with a report that he described as unsubstantiated, biased and collated from “anti-Iranian outlets and terrorist groups”.

The Iranian judiciary’s human rights committee also issued a statement on Tuesday, calling the rapporteur’s findings unrealistic and “devised solely for mounting psychological and propagandist pressures” on Tehran.

“The report has been prepared unilaterally, without considering realities, transparency, impartiality, and without commitment to the regulations on human rights council’s mandate for rapporteurs,” the statement said. “It lacks legal basis, and evidently, in preparing the report, mechanisms beyond the UN human rights mechanism has been actively participated.”

Speaking to the Guardian, Shaheed, a visiting professor at Essex University, defended his report and said his findings were based on “totally verified and documented” sources.

“I have interviewed 169 persons for my current report and I sent some 30 communications to the government of Iran, through the proper UN channels, which communicates with the Iranian ambassador in Geneva,” he said. “I have not used any allegations unless they have been verified by at least two independent sources. I have made an effort to consult with the proper Iranian authorities in an attempt to further verify the veracity of the claims made to me with no avail.

“These communications typically forward detailed questions about cases, such as questions about the nature of an individual’s trial, and the government is either reticent on communications, or when they do respond, typically does not address the specific questions listed in my communications. I have also made a fair attempt to get their views also on the report, which they had a standard amount of time to respond to.”

Shaheed reported in his latest findings, his fourth report since assuming the UN mandate, that individuals in Iran suspected of communicating with the special rapporteurs have also been subjected to intimidation, arrest, trial and reprisal. Shaheed was appointed after various human rights organisations, including Amnesty International and Human Rights Watch, issued concerted warnings about Iran’s rights violation records.

“People come to me with complaints of their rights being violated, and yes they generally do hold views different from the government in Tehran,” Shaheed told the Guardian. “However, to label people who hold views different from the government of the country and to label those who criticise the Iranian government as enemies, is unproductive and antithetical to the international treaties to which Iran is a party.”

In the report, the special rapporteur has urged Iranian authorities to “immediately and unconditionally” release former presidential candidates and opposition leaders Mehdi Karroubi, Mir Hossein Mousavi and his wife Zahra Rahnavard, who have been placed under house arrest for nearly two years without being put on trial.

On the next presidential vote, scheduled for June when President Mahmoud Ahmadinejad will step down, the special rapporteur said he was “concerned that significant and unreasonable limitations placed on the right of Iranian citizens to stand for presidential office undermine their right” to participate.

“I began this report with special focus on women’s rights and you can see in the report that the bulk of the work is focused on that but before I could sign off the report there were incidents in regards to media freedom, therefore you see an increased focus on violations of political rights,” he said. “In order to further corroborate the frequent allegations of torture I’ve also added, a forensic study, which was conducted by an organisation in the UK that treats torture victims, called Freedom from Torture.”

Libya struggles to come to terms with the past

Share Button
Foreign Plicy Magazine
:The law in its current form would undermine current efforts to achieve national reconciliation in Libya. It would polarize politics and society, hindering Libya’s transition to democracy and rule of law. This seems particularly risky in light of the fact that the country right now has no mechanisms or institutions to guarantee that such a law will be enforced justly. Without such safeguards, Libya’s isolation law runs the risk of paving the way to a new tyranny.

gadaffimubarakedited

Foreign Plicy Magazine
Posted By Mohamed Eljarh Thursday, February 28, 2013 – 2:00 PM
Libya is approaching yet another important threshold in its efforts to come to terms with the legacy of the Muammar Qaddafi dictatorship. Next week, Libya’s interim legislature is preparing to vote on the draft of a law designed to ban politicians and officials who had close links with the old regime from high public office in the new Libya.

Many other post-dictatorial societies have struggled with comparable problems. Post-World War II Germany went through a dramatically uneven “denazification.” The countries of post-Communist Eastern Europe embarked on a highly controversial process known as “lustration.” Now it’s Libya’s turn. It’s clear that there are plenty of challenges ahead.

Originally the idea was that the law would only target officials who helped Qaddafi to stay in power, committed crimes, or acted corruptly. But as it passed through committee in the General National Congress (GNC), the bill kept expanding: Now it encompasses 36 categories of civil servants. In addition to senior officials of the old government, the law includes editors of newspapers associated with Qaddafi, the presidents and vice presidents of universities, ambassadors, and even Libyans with dual nationality. The proposed bill will isolate officials from public office who worked with Qaddafi at any point from September 1, 1969 to October 30, 2011.

Despite the various arguments in favor of the isolation law, the whole issue has taken a disturbing twist. Each of the three main political blocs (Justice and Construction, National Front, and National Forces Alliance) in the GNC submitted their own versions of how the law should look. It quickly became apparent that each group was aiming to use the law as a tool to neutralize its opponents.

The law in its current form will also include many of the current officials in the GNC and the government, including de facto head of state Mohamed Al Magariaf (from the National Front Bloc), Prime Minister Ali Zeidan, and National Forces Alliance leader Mahmoud Jibril. All three of these men served in leading positions under Qaddafi before defecting and opposing him. The law will also include some of the Muslim Brotherhood’s leading figures, but the Brotherhood seems to be willing to sacrifice some of its leaders in order to get rid of prominent rivals — especially Mahmoud Jibril, a leading secular politician who is popular among Libyans. As a result, the Islamists are pushing for the isolation law to be approved. If the law in its current form is approved, it will immediately create a political and institutional vacuum in Libya.

Libyan activists and civil society organizations such as Lawyers for Justice in Libya have expressed concerns. They’re urging the GNC to respect human rights and the rule of law and to prevent the law from being used as a tool for retribution and revenge. In addition, Human Rights Watch (HRW) issued a statement last month that urged the GNC to “define explicitly which positions under [Qaddafi] and which past acts warrant exclusion from public office, and for how long.” HRW also warned that “vague terminology” would enable the law to be used for partisan purposes. Mustafa Abduljalil, a leader of the previous post-revolutionary government, has drawn attention to the same issues.

Abduljalil, also minister of justice under Gaddafi’s regime before defecting in the early days of the revolution in 2011 to form the NTC with Mahmoud Jibril and others, spoke out against the isolation law in a recent TV interview. Abduljalil described the law as a battleground between political parties, one where the parties are now trying to topple each other after toppling Gaddafi. He also stated that those pushing for the law are targeting Mahmoud Jibril in particular due to his wide popularity among Libyans — a factor that largely prevented the Islamists from surging to victory in Libya’s general elections last year.

Hasan Al-Amin, a leading human rights activist within the GNC and a member of the committee that drafted the law, said in a recent newspaper interview the parties pressured them to work fast, and that this led to a badly written bill. Now the GNC is passing the draft bill along to the legal and constitutional affairs committees for revision. The present version proposes that those affected will be isolated from leadership roles for a period of ten years; but Al-Amin stated that many GNC members say that five years should suffice. According to the national political roadmap adopted by the former transitional government in 2011, the law must be assured of constitutional immunity (in other words, the supreme court will not be allowed to assess its constitutionality). Such an amendment will require the approval of two-thirds of the members of the GNC for passage. Since the law targets many of the GNC members, though, it’s highly unlikely that they will vote “yes.”

The law in its current form would undermine current efforts to achieve national reconciliation in Libya. It would polarize politics and society, hindering Libya’s transition to democracy and rule of law. This seems particularly risky in light of the fact that the country right now has no mechanisms or institutions to guarantee that such a law will be enforced justly. Without such safeguards, Libya’s isolation law runs the risk of paving the way to a new tyranny.
 

بخت برگشته ای که عزم سرش را دارند “مه آفرید خسروی”

Share Button

بنابراین دادگاه از همان ابتدا می‌خواست نشان داده شود که مفسدین اقتصادی بزرگ، توطئه‌گران، ستون پنجم دشمن، و این دست عوامل اکنون در پنجه عدالت گرفتار آمده‌اند و قوه قضاییه با شجاعت، با شهامت، با قدرت و اقتدار بدون ترس، بدون تذبذب، بدون اغماض و واهمه از این موجودات خطرناک، قدرتمند و خون‌آشام که سه هزار میلیارد تومان از بیت‌المال را خورده‌اند و برده اند به اعمال پلید آنان رسیدگی می‌کند و بعد هم بالطبع آنان را به اشد مجازات خواهد رساند تا همگان بفهمند که نظام قضایی ما چقدر پاک است، چقدر عاری از فساد است، چقدر مقتدر است و چگونه برای دفاع از بیت‌المال و بازپس گرفتن حقوق مردم از حلقوم آن عناصر پلید آنان را کیفر خواهد داد.

پیش کامنت من:
من با عقیده و سلیقه سیاسی نویسنده این یاداشت کاری ندارم ولی  به دو نکته در باره وی اعتقاد دارم اولیش اینست قلم خود را بر طبق باور قلبیش بکار میبرد یعنی قلم به مزد نیست . دومیش اینست که شهامت آنرا دارد تا از آنچه درست میداند دفاع کند.

من اصل را بر این دو گذارده و فکر میکنم  دستگاه قضائی رژیم دنبال ( scape goat)  یعنی بز قربانی است تا همه گناهان و فساددستگاه را گردن او بیندازند و با خون ناحق او غسل  تطهیر کرده خود را شوالیه عدالت و پاک داری جا بزند. بنا بر این وظیفه وجدانی خود میدانم تا از وقوع جنایتی بسهم خود جلو گیری کنم. مرکز فساد و دزدی و اختلاس؛ بیت رهبری، نهاد های خیریه اییی و زیر سرپرستی روحانیون حکومتی و سپاه می باشد و دنبال آدرس غلط و نخود سیاه نباید رفت. اگر قرار است کس یا کسانی بجرم فساد فی الارض اعدام شوند چهره های بالای نظام و این مجموعه ها هستند نه یک سرمایه داری که حتی اگر فساد هم کرده است نقش کلیدی فساد آفرین نداشته و در بدترین قضاوت ها یک کلاهبردار و دزد است مثل سایر کلاه بر دار ها.
در این حکومت خون و جنون قدرت پرستی طی ۳۴ سال، هرگاه رهبری مملکت و دسنگاه قضایی او مصلحت خویش دانسته است؛ دادگاهها و محاکم مطبوعاتی وسیاسی را جنایی و متهمین مرب.طه را جنایت کار و هرگاه بمصلحتش بوده جرائیم، محاکم و دادگاه های جنایی را سیاسی کرده است تا مخالفین خود را لجن مال کند.  باید با این دور باطل ضد اجتماعی و قانون ستیزانه مبارزه و نشان داده شود که تبهکاران نمیتوانند در سکوی قضاوت نشسته و مدعی مبازره با فساد شوند و اراده خود را چون یاسای چنگیزی قانون پنداشته به جامعه تحمیل کنند.

از شما کار بران محترومی که در این قضاوت با من شریک هستید انتظار میرود برای افشای این جنایتی که بنام حق و قانون و قضاوت انجام میگیرد بکوشید واین یاداشت را هر طور میتوانید منعکس نمائید.

حبیب تبریزیان

از میان اِ ـ میل های رسیده

صادق زیبا کلام

جهرمی در تهران و خاوری در کانادا راست، راست می چرخند و “مه آفرید خسروی” قرار است در اوین پیشمرگ آنها سرانجام پس از ماه‌ها صبر و دلهره و همان‌گونه که انتظارش هم می‌رفت دیوانعالی کشور حکم اعدام “مه آفرید امیرخسروی” متهم ردیف اول پرونده معروف به اختلاس ۳۰۰۰ میلیارد تومانی را تایید کرد و او از دیروز در انتظار لحظه‌ای است که به وی اطلاع دهند فردا او اعدام خواهد شد و وصیت نامه اش را نوشته، آخرین دیدار را با همسر و فرزندانش انجام داده و سپس به‌سوی چوبه دار گام برمی‌دارد.
آقای مه‌آفرید امیرخسروی درحقیقت مدیرعامل و رئیس گروه امیرمنصور آریاست. یادمان می‌آید که ماجرای موسوم به اختلاس «سه هزار میلیارد تومانی» ظرف چندماه چه موجی در کشور به راه انداخته بود.
از جمله پای جریان به‌اصطلاح «انحرافی» و آقایان خاوری و جهرمی‌ روسای بانک ملی و صادرات هم به میان آمده بود. ظرف چند ماه حجم انبوهی مطالب پیرامون متهمان پرونده سه هزار میلیارد تومانی در مطبوعات، سایت‌ها و رسانه‌های دولتی و غیردولتی گفته و نوشته شد. آقای خاوری رئیس بانک ملی به کانادا گریخت و آقای جهرمی‌ رئیس بانک صادرات به همراه یکی دو مسئول ارشد بانکی دیگر هم برکنار شدند و پس از ماه‌ها شایعات سرانجام دادگاه متهمان سه هزار میلیارد تومانی به صورت علنی با آب و تاب و سر و صدا و تبلیغات بسیار و زیر نورافکن و پروژکتور ده‌ها چراغ و دوربین فیلمبرداری تشکیل شد.

قوه قضاییه مصمم بود تا حداکثر بهره‌برداری تبلیغاتی و سیاسی‌ای را از جریان محاکمه سه هزار میلیارد تومانی ببرد. می‌خواست ضربه و لطمه اجتماعی و سیاسی را که ماجرای اختلاس سه هزار میلیارد تومانی بر نظام و اعتبار آن وارد کرده بود با تبلیغات و سروصدا پیرامون دادگاه جبران نماید.
بنابراین دادگاه از همان ابتدا می‌خواست نشان داده شود که مفسدین اقتصادی بزرگ، توطئه‌گران، ستون پنجم دشمن، و این دست عوامل اکنون در پنجه عدالت گرفتار آمده‌اند و قوه قضاییه با شجاعت، با شهامت، با قدرت و اقتدار بدون ترس، بدون تذبذب، بدون اغماض و واهمه از این موجودات خطرناک، قدرتمند و خون‌آشام که سه هزار میلیارد تومان از بیت‌المال را خورده‌اند و برده اند به اعمال پلید آنان رسیدگی می‌کند و بعد هم بالطبع آنان را به اشد مجازات خواهد رساند تا همگان بفهمند که نظام قضایی ما چقدر پاک است، چقدر عاری از فساد است، چقدر مقتدر است و چگونه برای دفاع از بیت‌المال و بازپس گرفتن حقوق مردم از حلقوم آن عناصر پلید آنان را کیفر خواهد داد.
بیشترین هدف دادگاه درحقیقت مجاب کردن مردم کوچه و بازار بود که آن وصله‌ها و تهمت‌های ناجوانمردانه‌ای که دشمنان به نظام وارد کرده بودند چقدر نادرست ‌بوده. بنابراین تلاشی بود برای جبران مافات سیاسی.
در پایان هم همان‌گونه که انتظار می‌رفت با صدور احکام اعدام برای پنج متهم ردیف اول به اتهام «مفسد فی‌الارض» بودن، دادگاه به رسالت ملی، اسلامی ‌و تاریخی خود پایان داد.
اما و با کمال تاسف و تاثر باید گفت که آن دادرسی بیش از آنکه برای کشف حقیقت و رسیدگی به عدالت باشد، اصراری بود برای اثبات گناهان کرده و ناکرده گروه امیرمنصور آریا و تطهیر دامن نظام از شایعات و مطالب ناروایی که بر سر زبان افتادن ماجرای اختلاس سه هزار میلیارد تومانی بوجود آورده بود.
بعد از صدور حکم اعدام در برخی از روزنامه‌ها و سایت‌ها یک خبر کوتاه آمده بود مبنی بر اینکه متهم ردیف اول یعنی آقای مه‌آفرید امیرخسروی یک لایحه دفاعیه مشتمل بر ۵۰ صفحه در دفاع از خود نسبت به اتهامات وارده تقدیم دادگاه کرده است. به‌علاوه نوشته‌ای در ۳۰صفحه تقدیم به ریاست محترم قوه قضاییه کرده است.
بنده همان موقع در یادداشت کوتاهی نوشتم مبنی بر اینکه ماه‌هاست حجم انبوهی از مطالب علیه متهمان گفته و نوشته شده. اما هیچ خبری از پاسخ آنان به این اتهامات وجود ندارد. الا مطالب جسته و گریخته و بریده و پراکنده‌ای که در جریان محاکمه به نقل از‌ آنان در مطبوعات آمده بود.
مطالبی که اکثرا مطبوعات یا خبرگزاری‌ها به‌صورت ناقص آورده بودند و اطلاعات زیادی به خواننده نمی‌داد. بعد از چاپ آن یادداشت، برادر متهم ردیف اول یک نسخه از دفاعیه آقای مه‌آفرید امیرخسروی را که محکوم به اعدام شده بود را در اختیار بنده قرار داد. با کنجکاوی آن را خواندم. به دنبال آن بودم که دفاع وی از آن همه اتهامات چه بوده و چه نوشته بوده؟ مهم تر از آن، واقعا می‌خواستم بدانم متهم ردیف اول آن پرونده یعنی آقای مه آفرید امیر خسروی واقعا چه کسی بوده، چگونه به آن همه ثروت در فاصله ۲۰ سال رسیده و در عالم واقعیت چه کرده و چه نکرده است؟
من وارد جزئیات نمی‌شوم اما اگر حتی ثلث آنچه که وی در آن ۵۰ صفحه آورده درست باشد، در آن صورت او نه‌تنها جرمی‌ مرتکب نشده، بلکه باید به وی نشان لیاقت برای خدمت به اقتصاد کشور نیز داده شود. اما در عمل وی محکوم به اعدام شده است.
البته دادگاه همان‌طور که گفتیم بیشتر قصدش سیاسی و اجتماعی و ارضاء افکار عمومی ‌بود تا رسیدگی به اینکه واقعاً چه اتفاقاتی افتاده و چه نیفتاده.
مه‌آفرید امیرخسروی بیش از دو دهه تلاش شبانه‌روزی داشته و توانسته با به راه‌اندازی ۲۲ شرکت فعال و قریب به ۱۷ هزار حقوق‌بگیر موفقیتی کم‌نظیر از خود برجای بگذارد.
نخستین نکته‌ای که توجه‌ام را جلب کرد این واقعیت بود که مه آفرید امیر خسروی از نظر استعداد، توان بالای مدیریتی و شم اقتصادی، داشتن ضریب هوشی فوق العاده چیزی در ردیف «بیل گیتس»، «استیو جابز»، «هنری فورد»، «حاج امین الضرب»، «حاج برخوردار» (صنایع پارس الکتریک را ایجاد کرده بود)، یا برادران خیامی (که ایران خودرو را ایجاد کردند) است. انسان‌های با استعداد که در نظام‌های سرمایه داری اساس و پایه رشد و توسعه و نوآوری هستند.
این‌گونه نوابغ که به آنها «آنتروپرونر» یا «کار آفرین» می‌گویند اساسا کمتر اهل خلاف هستند و به هر کجا هم که می‌رسند موفقیت شان مرهون هوش و استعداد فوق العاده از یکسو و تلاش‌های خستگی ناپذیرشان از سویی دیگر می‌باشد.
روحیه آنان اساسا از زدوبند، اختلاس و کارهای خلاف‌بری است. همه این خصوصیات در خصوص مه آفرید امیر خسروی به‌نحو بارزی وجود دارد. برخلاف آنچه که علیه وی مطرح شده که اهل فساد بوده از فساد به‌دور بوده و اگر به‌جایی رسیده در سایه نبوغ و پشتکار بوده. به‌عنوان مثال، یکی از دستاوردهای ایشان در طی دو د‌هه‌ای که فعالیت داشته یعنی از اوایل دهه ۱۳۷۰ این بوده که چهار شرکت تولیدی دولتی زیان‌ده را از دولت خریداری می‌کند و بعد از مدتی سه تای آنها را سود ده می‌نماید. چهارمی ‌را البته هنوز تحویل نگرفته بوده. او نه یک ریال از کشور خارج کرده و نه حاضر می‌شود که به‌موقع و در حالی که میلیاردها تومان در اختیارش بوده از کشور خارج شود. به‌علاوه و مهم‌تر از همه اینها حجم دارایی‌های وی چندین برابر بدهی‌های وی به سیستم بانکی کشور بوده است.
اتهام اصلی که به وی وارد شده و براساس آن حکم اعدام برای ایشان صادر شده، «اخلال در اقتصاد کشور» و «ارتکاب مفاسد اقتصادی» و در نتیجه «مفسدفی‌الارض» شناخته شده.
معلوم نیست فردی که قریب به ۲۰ سال فعالیت اقتصادی می‌کرده، نه به‌دنبال خرید و فروش ارز بوده و نه خرید و فروش‌های دیگر بلکه صرفا به دنبال تولید بوده و از جمله در صنایع غذایی، دامپروری، کشیدن راه‌آهن و انرژی، یعنی در امور عمرانی و تولیدی مشغول بوده و توانسته۱۷ هزار پرسنل را در واحدهای تولیدی‌اش به کار گیرد، چگونه و چه «اخلالی در اقتصاد کشور» کرده؟ جالب است که سه تن از اقتصاددانان سرشناس کشور آقایان دکتر بهمن پژویان، دکتر سهیلی‌پور و دکتر سبحانی عملکرد و فعالیت‌های گسترده مجموعه اقتصادی متهم را مطالعه کرده و هیچ فعالیتی که نشان دهنده قصد و غرض اخلال اقتصادی باشد در آن پیدا نکرده‌اند.
اما دادگاه اتهام «اخلال اقتصادی» را درمورد متهمان محرز تشخیص داده. آنچه که در صدور حکم اعدام از همه شگفت‌انگیزتر است، آن است که دادگاه بادادن یکسری «اطلاعات» به مراجع از آنان استفتاء می‌نماید که آیا کسانی که مرتکب چنین اموری شده‌اند، مصداق مفسد فی‌الارض نیستند؟ آنها هم با توجه به اطلاعاتی که بهشان داده شده می‌گویند که آری آنها مفسد بوده‌اند و دادگاه هم به عنوان مفسد برای آنان حکم اعدام صادر می‌نماید.
صدور حکم اعدام و اساسا تلاش در محکومیت متهمان اختلاس سه هزار میلیارد تومانی، همان‌طور که پیش‌تر گفتیم، درحقیقت هدفش پاسخ دادن و ارضاء کردن افکار عمومی‌بود که ببینند دادگاه چگونه با قاطعیت با آن مفسدین برخورد کرده. به بیان ساده‌تر، مه‌آفرید امیرخسروی دارد قربانی می‌شود تا افکار عمومی‌التیام پیدا کند. مهم نه حق است، نه عدالت. مهم آنست که دادگاه سعی دارد حتی فعالیت‌های مثبت اقتصادی او را هم مصداق ضربه زدن به اقتصاد کشور تا به افکار عمومی‌پاسخ داده شود و به مردم القاء شود که اگر فسادی صورت گرفته و اگر مفسدی عملی انجام داده، ببینید ما برای دفاع از بیت المال و حقوق شما مردم چگونه مفسدین را معدوم می‌کنیم.
متاسفانه چه در جامعه خودمان و چه در هر جامعه دیگری، محاکمات و دادگاه‌هایی که برای راضی کردن افکار عمومی‌برپا می‌شوند، به نحو حزن‌انگیزی ناعادلانه هستند، زیرا هدف دادرسی احقاق حق و کشف حقیقت نیست بلکه هدفش پاسخ دادن به افکار عمومی‌و درست‌تر گفته باشیم ارضاء کردن افکار عمومی‌است.

 

 

مصر در التهاب و تلاطم است

Share Button

این تنها منصوریه نیست که از خشم و خروش معترضین در التهاب است، پورت سعید شبیه شهرهای جنگ زده شده است.امروز یکی از قرار گاههای پلیس آنجا به آتش کشیده شد. در آنجا ظرف درگیریهای امروز و در جریان تلاش مردم برای تسخیر قرار گاه اصلی پلیس، بنا به اظهار مقامات پزشکی شهر ۳ پلیس و ۳ تن از تظاهر کنندگان جان خود را در درگیریها از دست داده اند و نزدیک به ۱۱۷ نفر زخمی شده اند

MMMMMMپیکر بیجان یک تظاهر کننده جوان ۱۴ ساله که در شهر منصوریه زیر ماشین پلیس گرفته و کشته شد برای خاک سپاری مشایعت میشود

اهرام آنلاین ـ قاهره

سه شنبه ۱۵ اسفند
تعدادی از افسران نیروهای انتظامی و سربازان استان داگحالیه، واقع در شمال غربی قاهره، برآنند تا امروز سه شنبه به اعتراض علیه ورزی کشور، محمد ابراهیم، دست زده و برکناری وی را خواستار شوند.
این افسران پلیس، به بازداشت یکی از همکاران خود که متهم به کشتن یک جوان تظاهرکننده، با زیر گرفتن وی توسط ماشین نیروهای انتظامی در شنبه گذشته در جریان درگیریهای منصوریه از شهرهخای استان داگحالیه معترضند.
آنها استدلال میکنند که وخامت رابطه بین نیروهای انتظامی و مردم معترض و ازجمله درگیریهای جاری که منجر به کشته شدن ۲ افسر پلیس و دو تن از تظاهر کنندگان شد تقصیر وزارت کشور و وزیر آنست.
شهر منصوریه ظرف روزهای اخیر دستخوش درگیریهای خشونت بار گردیده است که با دعوت به نافرمانی مدنی و تشدید اعتراضات از سوی مخالفین محمد مُرسی بمدت یکهفته طول کشیده است.
پایان گزارش خبری
………………..
کامنت من:
این تنها منصوریه نیست که از خشم و خروش معترضین در التهاب است، پورت سعید شبیه شهرهای جنگ زده گردیده است و امروز یکی از قرار گاههای پلیس آنجا به آتش کشیده شد. در آنجا ظرف درگیریهای امروز و در جریان تلاش مردم برای تسخیر قرار گاه اصلی پلیس، بنا به اظهار مقامات پزشکی شهر ۳ پلیس و ۳ تن از تظاهر کنندگان جان خود را در درگیریها از دست داده اند و نزدیک به ۱۱۷ نفر زخمی شده اند.
محمد مُرسی و اخوان همچنان بر این باور هستند که اگر بتوانند پارلمان آینده، دستگاه های قضایی و انتظامی را به کنترول خود درآورند میتوانند اقتدار انحصاری خود را بر کشور برقرار کنند حال آنکه آنها در راهی هستند همان میزان مشروعیتی را که از آن برخوردار بودند در جامعه مصر کاملاً از دست بدهند. کشانده شدن نیروهای انتظامی استان داگحالیه به اعتراض علیه وزارت کشور و دولت که قطعاً در صورت گسترش، تمام انظباط سربازخانه ایی و اتوریته حکومت و وزارت کشور را بر آن نیروها زایل خواهد کرد، مرحله جدیدی در گسترش و تعمیق بحرانی است که اخوان المسلمین با رویکرد های انحصار طلبانه خود آنرا آفریده اند و دیگر قادر به جمع و جور کردن آن نیستند بلکه هر روز بیشتربه ورطه و باتلاق آن فرو خواهد رفت.
به گمان من جنبش انقلابی مردم مصر تا رسیدن به مطالبات دموکراتیک خود پیش خواهد رفت و این احتمال که این پیشرفت از روی لاشه اخوان المسلمین و رئیس جمهور آنان راه خود را گشوده و عبور کند بسیار محتمل تر از همیشه است.
تا آنجا که به ارتش مربوط میشود بگمان من ارتش مصر در کنار مردم و جنبش آنان خواهد ایستاد و نه در کنار اسلامگرایان.
.

Syrian civil war spills into Iraq as 42 Assad troops killed in ambush

Share Button
The Syrian civil war spilled over into Iraq when a convoy carrying Assad troops and officials to the border was ambushed, leaving 49 men dead

 
 
A statue of Hafez al-Assad got pulled down in the centre of Raqqa as rebels stormed the town Photo: AFP

Daily Telegragh
7:25PM GMT 04 Mar 2013
By Ruth Sherlock, Beirut and Richard Spencer, Middle East Correspondent
The loss of life of seven Iraqi police and 42 Syrians, who had fled across the border into Iraq at the weekend to escape an attack by rebel fighters, was the worst incident in the Syrian civil war to take place in a neighbouring territory.
The fight was a direct consequence of the rebel ascendancy in the far-flung northern reaches of the country, where most of a key provincial capital, Raqqa, also fell into rebel hands yesterday, according to activists.
Pictures showed a statue of Hafez al-Assad, the father and predecessor of President Bashar al-Assad, being pulled down in the centre of Raqqa as rebels stormed the town.
The battle in Iraq shows the volatility that the Syrian conflict and the country’s own internal divisions could spark in what remains a fractured society ten years after the allied invasion.
The 65 soldiers and officials had fled from rebel forces led by the militant group Jabhat al-Nusra, who mustered overwhelming force against the Yaarabiya border crossing in the far north-east of Syria over the weekend.
“Very many troops including Jabhat al-Nusra and other Free Syrian Army troops attacked Yaarabiya,” said Ous Al-Arabi, a rebel activist in Deir al-Zour province. “They attacked this border post and they fought the regime there.
“The regime did not have a very big number of troops there. Most of the soldiers were killed and some escaped with the cooperation of Iraqi authorities and were transported to the Iraqi side of border.”
From there, they were being escorted back through Iraq’s Anbar province to the al-Waleed border post, which is still in Assad regime hands, when the convoy came under attack.
It is not clear who the attackers were, but Anbar is a largely Sunni province, with many local tribes spread on both sides of the border, and with a resulting high level of sympathy for the overwhelmingly Sunni Syrian opposition.
Sunni groups inside Iraq are meanwhile staging their own campaigns of civil disobedience against the Baghdad government, which is Shia-led and sympathetic to the regime of Mr Assad.
“All the western side of Iraq are Sunnis and many are the cousins of Syrians living in Deir al-Zour and Raqqa and this Syrian border region,” Mr Arabi said. “There is strong resistance in that area to make absolutely sure that no pro-Assad forces can come into Syria.”
A band of border posts from Idlib in the north-west, bordering Turkey, round to al-Yaarabiya in the east is now in rebel hands, with control being exerted ever further south as rebels slowly advance, taking medium-sized towns and military bases.
Rebel leaders attacked Raqqa Airport on Sunday and then moved on to the city despite it supposedly being subject to a truce because of the hundreds of thousands of refugees that had fled there from other parts of northern Syria.
“We, the Supporters of Allah, took the decision to strike with all our strength and capability, because of the killer regime’s practices, its killing of children before adults, of women before men, and its desecration of holy sites,” said a statement read out by rebel leader sitting with an honour guard in front of an Islamist flag on a video posted online.
The regime is striking back in the centre and south of the country, launching a major attack on parts of Homs that have fallen into rebel hands in recent weeks.