Category: از دیگران و جراید خارجی

الشرق الاوسط: The Shia Al-Qaeda

Share Button
&This is reminiscent of Hezbollah’s endeavors to hijack the Shiite leadership in Lebanon from the Amal Movement there. In Bahrain,armed terrorist militias are being formed while the Shia Wefaq movement continues to work under a civil guise, seeking to penetrate Western institutions along the lines of Hezbollah by using an armed wing and a political one. It is ironic that this is all happening at a time when the West is currently considering imposing sanctions on Hezbollah, in both its military and political forms.
طارق المحمودیطارق المحمودی. الشرق الاوسط

If an observer were to take a look at our region, he would find that we are face to face with mounting evidence of the “Shia Al-Qaeda”—otherwise known as Hezbollah—in Syria, Yemen, and Iraq, as well as in the Gulf States, most notably Bahrain, and even in Libya and North Africa. Iran’s adherent groups are acting along the same lines as the Sunni Al-Qaeda; seeking to cement a presence in the region’s hot-spots and apply the Hezbollah model there.

The Shia Al-Qaeda is drawing its inspiration from Hezbollah’s experience in Lebanon and applying it to Yemen, via the Houthis, with the aim of creating a front against Saudi Arabia and, of course, the entire Gulf region. Similarly, in Iraq, the Shia Asaib Ahl Al-Haq—an adherent of Iran that has carried out killings and bloodshed—has entered the political arena with the aim of undermining the Sadrist movement and consolidating Nuri Al-Maliki’s stance. This is reminiscent of Hezbollah’s endeavors to hijack the Shiite leadership in Lebanon from the Amal Movement there. In Bahrain, armed terrorist militias are being formed while the Shia Wefaq movement continues to work under a civil guise, seeking to penetrate Western institutions along the lines of Hezbollah by using an armed wing and a political one. It is ironic that this is all happening at a time when the West is currently considering imposing sanctions on Hezbollah, in both its military and political forms.

In Syria, the situation is even uglier. Now we see the Free Syrian Army (FSA) giving an ultimatum to Hezbollah, threatening to target its sites. Hezbollah, alongside the Iranian Quds Force, are seeking to quell the Syrian popular revolution and protect Bashar Al-Assad, or at least ensure that Hezbollah and Iran have a foothold in the post-Assad era. In order for Hezbollah to accomplish this objective, they are trying to form an affiliate party there. In a similar manner to Hezbollah, this party will later on base its legitimacy on the premise of targeting Israel from the Golan Heights, and thus any affront against it would be akin to defending Israel. Furthermore, this all is happening under Iranian auspices.

In spite of the crimes of his group, and up until around 2004, Osama Bin Laden was known as “Sheikh”. Similarly, in the Shiite case, some continue to refer to Hassan Nasrallah as “Sayyid” (an honorific title in Shia Islam). As for Iran’s agents who adhere to Hezbollah, they are not only infiltrating the Arab media or Arab parliaments, but also Western research centers that continue to promote them in a naïve manner, similar to how Al-Jazeera promoted Al-Qaeda in the late 1990s.

What is most frustrating about the story of the Shia Al-Qaeda—Hezbollah—in our region is not the Western ignorance of it, but rather the silence of rational Shiites, even as Iran trades on their issues and causes. It is odd for some to argue, for example, that Israel is seeking to provoke sectarian strife in the region, when the question that should be raised is: Why is Iran allowed to exploit the region’s Shiites to accomplish Israel’s objectives? Aren’t there any rational Shiites willing to challenge this, particularly considering the unforgivable crimes Hezbollah and Iran are committing in Syria?

Therefore, it is important to heed the warnings about the spread of the Shia Al-Qaeda in our region, for it is no less dangerous than its Sunni counterpart.

Iraqi sheikh appeals Turkish PM for help

Share Button
“Erdoğan, you should be with us in our hard days. We are on the same side and an inseparable whole with you. Our case and foe is common. You should see us,” Sheikh Abdulmunim al-Badrani said referring to the political instability in the country.
شیخ سنی رو در عراق

An Iraqi sheikh in the Ramadi district of Anbar province appealed to Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan today for help as he was giving khutbah during Friday prayers.
“Erdoğan, you should be with us in our hard days. We are on the same side and an inseparable whole with you. Our case and foe is common. You should see us,” Sheikh Abdulmunim al-Badrani said referring to the political instability in the country.
The Sunni provinces of Iraq have seen widespread protests since December as sectarian tensions have mounted in Iraq. Sunnis complain of official discrimination against them and the arrests of Sunni Finance Minister Rafaie al-Esawi’s bodyguards in December stroked already high tension.

عادل ال طُریِفی الشرق الاوسط: Jebali the Dictocrat

Share Button


Adel Al Toreifi
There is no doubt that Tunisia—which inspired the Arab uprisings—is at a crossroads, the Islamists will now either choose the path of openness and efficiency, or invoke a system of hereditary rule for them and their affiliates. What happens in Tunisia could provide lessons for others.
Adel Al Toraifi
Adel Al Toraifi is the Editor-in-Chief of Asharq Al-Awsat and Editor-in-Chief of Al Majalla magazine. As a specialist in Middle Eastern affairs his research focuses on Saudi-Iranian relations, foreign policy decision making in the Gulf and IR theories on the Middle East. Mr Al-Toraifi is currently a PhD candidate at the London School of Economics and Political Science.

Jebali the Dictocrat?
Wednesday 20 February 2013

When the then Prime Minister Zine El Abidine Ben Ali ousted Bourguiba in a bloodless coup, in what was known as the 7 November Movement in Tunisia, it was natural that the transfer of presidential powers to the new president (Ben Ali) would pose a challenge to article 57 of the Tunisian constitution. The article stipulated: “Should the office of President of the Republic become vacant because of death, resignation, or absolute disability . . . the President of the Chamber of Advisors and the President of the Chamber of Deputies shall immediately be vested with the functions of interim president of the republic.”
Yet despite this constitutional challenge, the overall atmosphere was positive, especially following Ben Ali’s historic statement which promised democratic openness and a political amnesty for members of the opposition in prison or in exile. The Islamic Tendency Movement (ITM)—or Ennahda as it later became known—was the main beneficiary of this initiative, as many of its members were released from prison or returned from abroad.
The dawning of a new era seemed clear; state television and radio stations began airing the call to prayer and broadcasting recordings of Friday sermons. However, the most important change was the announcement of the decision to open up the political arena to political parties and groups—including Islamist ones—to participate in previously outlawed political activities or to establish new political blocs.
At the time, The Majalla magazine conducted an interview with a young leader of the ITM, Hamadi Jebali, who had just returned from exile—although some claim he was living in hiding in the outskirts of the country—having been sentenced to death by the former regime. Jebali spoke to Professor Saleh Qallab—The Majalla’s representative—about the “tolerance” of the new era, and the policies that “herald the Tunisian example as a leading and unique one”. He defended the outbreaks of violence that had accompanied the dawning of this new era, describing them as acts of self-defense on the part of ITM youths. However, what was most startling was his answer about the relationship between the ITM and the Muslim Brotherhood movement in Egypt, whereby he denied any organizational relationship with the Brotherhood or any other foreign group. With regards to these other Islamist entities, Jebali outlined the ITM rationale as: “There are common interests, but there is no umbrella organization that combines these forces into a single movement. We believe that this would not be in the interests of our movement and that every Islamist movement has its own unique circumstances” (Tunisia and the Parties’ Law, The Majalla, Issue No. 405, 17 November 1987).
In truth, that interview reveals something of the political realism that characterized Jebali’s thinking at the time, particularly his rejection of violence and emphasis on the need to commit to the constitution and laws within a democratic framework. However, conditions at the time were ultimately not in his favor, as Jebali would go on to serve a prison sentence for nearly 16 years. Meanwhile Rachid Ghannouchi went into exile, effectively dividing the Ennahda movement between two leaderships, one in prison and the other in exile, until the movement united following the overthrow of former president Ben Ali in 2011.
This long introduction is necessary to understand what is going on in Tunisia today, where there is now talk of divergence—or division—within Ennahda between Jebali, who led the Tunisian government after being elected by the constituent assembly on the one hand, and Ghannouchi, the movement’s historic and controversial leader on the other. Some are trying to characterize what is happening as a difference between two camps: the moderates (Jebali) and the radicals (Ghannouchi), or the doves and the hawks, or the former prisoners and former exiles. It is true that it is too early to judge the nature of this dispute, or even its viability, but there is no doubt that Jebali’s stance in solidarity with the street, outraged at the assassination of Chokri Belaid, and his call to replace Ennahda government ministers with more efficient “technocrats”, has sparked a heated controversy both inside and outside the Ennahda movement. Some considered his stance to be a positive indication that the Arab Spring Islamists were in fact prepared to prioritize the national interest of their country ahead of narrow party interests, which in turn prompted discord among some Islamists themselves. But will Jebali continue in this way?
In an interview conducted by an Islamist website ten years ago with Abdallah Zouari, a veteran member of Ennahda and one of its oldest political prisoners, Zouari pointed out that Ennahda’s biggest mistake was to enter into elections [in 1989 as independents] intending to achieve a landslide victory without taking other societal forces into consideration. As a result, an overwhelming fear of religious parties taking control dominated the electoral scene at the time. Furthermore, in his interview Zouari criticized the control exercised by figures based abroad—most prominently Ghannouchi—over Ennahda’s decisions. The former prisoner said, “Internal complexities, the reality on the ground, and all the relevant details remain more visible to those on the inside, by virtue of the fact they actually live there, experience the daily sufferings, and know all the particularities on the ground. The people on the inside are the closest to seeing the real picture.”
There is no doubt that exiled leaders are usually more rigid and radical than leaders at home. While the latter suffer from imprisonment and restrictions on freedom and living, the former living in exile usually enjoys relatively better conditions. Also, leaders abroad are often tied to the interests of other countries providing them with protection or support, and this may detract a movement or party from its natural course. For example, the Iranian Mujahedin-e-Khalq, after being exiled from Tehran, was forced to operate in the interests of the Saddam Hussein regime, and the same goes for a number of Palestinian factions that have been subjected to one regime or another.
In Tunisia, Ghannouchi tried to tie the interests of his party sometimes to Iran, other times to Sudan, and then to “multiple guarantors”, as they say in the Gulf. Today there is an important opportunity for Tunisia to put itself first, and for Tunisia’s political choices to be free from links to any foreign country, including other Islamist regimes and umbrella parties, but unfortunately there are still those inside Tunisia who want to monopolize political decisions under the banner of “legitimacy”. It is true that the winner of the elections has the right to form the government, but that does not mean they can monopolize all decision making, for this goes against the origins and traditions of democracy.
It is noticeable that a former member of Ennahda accused Jebali of undertaking a “dictatorship project”, or of being a “dictocrat” who has incited the left and the Salafists against him, purely because he decided to promote the interests of the state over the interest of his party. Egypt’s President Mursi granted himself sweeping powers, and with that the Islamists rushed to support him in the streets, but in the Tunisian case it was the opposite, simply because Jebali acknowledged that the Islamists were not proficient in administering the state apparatus.
It must be said that after the popular uprisings that have taken place, and the overthrow of the former regimes, the Arab Spring states may yet fall into an institutional vacuum, whereby existing institutions—if any—would be demolished but with no new foundations to build upon. Experts are divided about what would be more appropriate: a parliamentary or a presidential system? Advocates of the parliamentary system argue that the presidential experience in the Middle East has led mostly to dictatorial regimes, while the supporters of a presidential system argue that a parliamentary system is not suitable for the Arab states given the lack of successful parliamentary experience, and political parties resorting to the street to settle their differences, which is exactly what is happening in Tunisia.
The secular parties supported Jebali’s initiative because in supporting it they strengthened their own position; attempting to overcome the dominance of the Islamist parties. As for Ennahda and its Islamist allies, they justified their rejection of Jebali’s initiative on the basis that they would be dismissed from the state administration if it were to come into effect. The insistence of the Islamists on prioritizing loyalty over efficiency when it comes to administering the affairs of the country reflects a crisis in their concept of nationalism, for they are patriots when they are voting, but partisans after that. In turn, this does not bode well for the future of these countries.
Standard & Poor’s recently downgraded Tunisia’s sovereign credit rating, lowering the long-term foreign and local currency ratings by one level to BB-, with a negative outlook for the future. A report from the institution stated: “We think that political tensions have risen sharply in Tunisia, leading to increasing risks to Tunisia’s transition to democracy. Accordingly, we are lowering our long-term foreign and local currency sovereign credit ratings on Tunisia to ‘BB-’ from ‘BB’”. There is no doubt that Tunisia—which inspired the Arab uprisings—is at a crossroads, the Islamists will now either choose the path of openness and efficiency, or invoke a system of hereditary rule for them and their affiliates. What happens in Tunisia could provide lessons for others.

عباس عبدی: پاسخ به سوالات خوانندگان آسمان

Share Button

ـ تردیدی نیست که محتوای خاص قانون اساسی ایران موجب تداخل میان قدرت و مسئولیت شده و حزبی نبودن ساختار سیاسی ایران نیز بر این مشکلات افزوده است، ولی اینها بخش کوچکی از مشکلات هستند، اگر مرجع مستقلی در عرصه حقوق وجود می‌داشت که می‌توانست فصل‌الخطاب باشد، بخش مهمی از نارسایی‌های موجود نیز حل و فصل می‌گردید. بنابراین به نظر من مشکل اصلی در بحث ضعف و فقدان حاکمیت قانون است.

در قدیم بجای سیستم استاندارد اوزان کنونی؛ خروار، من، چارک، مثقال و.. ، بود که تازه “من ” هرمنطقه با منطقه دیگر فرق میکرد. ولی این تفاوت استاندارد بهیچ وجه مانع مبادله و معامله کالا نمیشد. کافی بود تا طرف بگوید مثلاً این گونی کشمش را، هر”من” تبریز یا تویسرکان چقدر میفروشد یا میخرد. برای ارزیابی سیاسی وضعیت در کشوری مثل کشورما که در آن زبان سیاسی استاندارد نشده و احزاب سیاسی پایدار و ماندگار با برنامه نداشته و پیچیدگیهای تأویلی بسیار دارد، کافی یا مهم است که آدم سخنان یکی از آدمهای مطرح و نمادین یک جریان سیاسی یا حاکم را بر اساس جایگاه و نقش سیاسی طرف در منظومه سیاسی مملکت ارزیابی کند تا به آن تصویرنسبتاً واقعی که وجود دارد برسد یا حد اقل بدان نزدیک شود. این شخص مورد ارجاع یا اشاره میتواند، رهبر باشد یا آیت الله هاشمی و یا رضا پهلوی یا شریعتمداری کیهانچی و یا لاریجانی رئیس مجلس. اینها از جایگاه خود نظر خود را نسبت به مسائل بیان میکنند و برای ما کافیست این جایگاه و زمینه اظهار نظر را بشناسیم. در بین تحلیلگران یا چهره های درجه دو سیاسی موجود مملکت، هستند کسانی که مثلاً مانند؛ زیبا کلام، عباس عبدی، مطهری، توکلی، محسن رضایی و.. ، که دانستن نظر آنها با توجه به جایگاهشان بما کمک میکند تا اوضاع را رسد کنیم.
با این مقدمه کوتاه؛ من یک گفتگو یا “پاسخ و پرسش” از آقای عباس عبدی را که وی با خوانندگان نشریه آسمان داشته اند را ذیلاً درج میکنم و خواندن آنرا توصیه میکنم.
ح تبریزیان
…………………………………………

منتشر شده در آسمان ۲۸-۱۱-۱۳۸۹
________________________________________
پاسخ به سوالات
برادرگرامى جناب عبدى:به نظرشماوجودنقص درحوزه روابط قواى سه گانه ویاحداقل عدم شفافیت قوانین دراوضاع مبتلا به امروزسیاسی واقتصادى تأثیرى ندارد؟
ـ تردیدی نیست که محتوای خاص قانون اساسی ایران موجب تداخل میان قدرت و مسئولیت شده و حزبی نبودن ساختار سیاسی ایران نیز بر این مشکلات افزوده است، ولی اینها بخش کوچکی از مشکلات هستند، اگر مرجع مستقلی در عرصه حقوق وجود می‌داشت که می‌توانست فصل‌الخطاب باشد، بخش مهمی از نارسایی‌های موجود نیز حل و فصل می‌گردید. بنابراین به نظر من مشکل اصلی در بحث ضعف و فقدان حاکمیت قانون است.
آقای عبدی درود وسلام,آیا دراین دوران خطیر فقط قوه مجریه مسئول این اوضاع است؟ دیگرحامیان اصولگرایان نقشی دراوضاع فعلی کشورندارند,باتشکر؟
ـ به هیچ وجه مسئولیت منحصر به دولت نمی‌شود. به طور کلی حکومت چندان قابل تجزیه نیست، مثل یک تیم فوتبال نیست که دفاع آن خراب کار کند ولی خط حمله قوی داشته باشد. مسئولیت مشترک این اوضاع غیر قابل انکار است. بویژه از سال ۱۳۸۴ که یکدستی کامل بر اوضاع حاکم شده است.
باسلام،آقای عبدی باتوجه به اینکه می‌دانم شما دلسوز نظام واصلاح طلبان هستید، از قلم شما و نیروهای مثل شما انتظار می‌رود هرچه می‌توانید دربه اجماع رساندن اصلاح طلبان درانتخابات بکوشید که امروز نیاز اصلی آنان است. درضمن فکر می‌کنم اقای نجفی برای این مهم فرد مناسبی است. نظر شما چیست؟
ـ واقعیت این است که جامعه ما در وضع خطیری قرار دارد. همه ما باید تا حدی از خودگذشتگی کنیم و منافع ملی و عمومی را حتی بر حقوق مسلّم خودمان نیز اولویت دهیم. اگر جامعه ما همچنان برقرار بماند، دیر یا زود مسیر اصلاحات هموار خواهد شد، ولی اگر کلیت این جامعه دچار بحران شود، در آن روز دیگر بحث درباره اینکه، این وضع تقصیر کی بود، و چه کسانی تقصیر نداشتند، دردی را دوا نمی‌کند.
جناب آقای عبدی از انواع حکومت ها آن کدامین نوع از حکومت هاست که به وقت خطر سقوط و فروپاشی به هر دلیل، مردمش را به صحنه می‌آورد ولی به وقت دفع خطر و ثبات مردمش را پس می‌زند؟
ـ مطمئن باشید که چنین حکومتی پایدار نیست، زیرا مردمی که در موقع دفع خطر پس زده شوند، بزرگترین خطر برای کشور و حکومت است. شاید بتوان یک بار چنین کرد، ولی ادامه و تکرار این کار شدنی نیست.
جناب آقای عبدی به نظر می‌رسد مردم شهرستان ها نسبت به پایتخت نشینان در طول ادوار تاریخی نسبت به حاکمیت صبوری بیشتری داشته اند ودیدگاههایشان امروزه هم با وجود وسایل ارتباطی نسبت به حاکمیت باطمانینه همراه است.حال دلیل عقب بودن از تحولات اجتماعی وسیاسی وهمواره پیرو بودن حاکی از ترس تاریخی ست که به دلیل سرکوب رژیم‌های قبلی است یا شهرستان ها به دلیل فقدان افراد صاحب اندیشه همواره نظر به مرکز جامعه داشته و دارند؟
ـ بحث صبوری بیشتر یا عقب بودن نیست. این وضعیت دو دلیل دارد. اول اینکه جوامعی مثل ایران بسیار تمرکزگرا هستند، اقتصاد، جمعیت، رفاه، بحران، سیاست، فرهنگ و همه چیز دیگر در پایتخت متمرکز است. در نتیجه نمود و بروز جریان‌های سیاسی در آنجا بیشتر است. برخلاف جامعه‌ای مثل آمریکا که هر ایالت برای خودشان مقامی دارد و نگاهش به واشنگتن نیست. دلیل دیگر نوع خاص از مشکلات سیاسی کنونی است که در شرایط فعلی این نوع مشکلات (وضع طبقه متوسط، بحث آزادی‌ها و سیاست خارجی و…) به مسایل مرکزنشینان ارتباط بیشتری دارد.
سلام آقاى عبدى، آیا شما هنوز عضو حزب مشارکت هستید یا از عضویت این حزب استعفا داده اید؟
ـ بنده از سال ۱۳۸۱ تاکنون فعالیت حزبی نداشته‌ام.
آقای عبدی عزیز! یکی از بزرگان گفته: در سیاست چیزی بعنوان دوست دائمی و دشمن دائمی وجود ندارد (نقل به مضمون)٫ آیا تصور نمی‌کنید وقت آن رسیده که اشتباهات گذشته آقای هاشمی را فراموش کنیم و برای خروج از بن بست موجود٫ از ظرفیتهای ایشان استفاده کنیم؟ اگر در سال۸۴ از هاشمی حمایت بیشتری می‌شد٫ آیا اکنون وضعیت بهتری نداشتیم؟ دوم اینکه آیا پس از گذشت بیش از سه دهه٫ فکر نمیکنید اشغال سفارت امریکا اشتباه بود؟ هر چند در نیت خیر دانشجویان شکی وجود ندارد ولی اکنون که هزینه های آن اقدام را می‌دانید٫ صادقانه٫ آیا هنوز از آن حمایت می‌کنید؟ توجه کنید که اخیرا”٫ تقلید مضحک و ناشیانه آن اقدام چه مشکلاتی برای کشور ایجاد کرد. سوم اینکه پاسخ تان به آقای زیبا کلام٫ منطقی ولی کمی تند بود
ـ ابتدای نظرات جنابعالی کاملاً درست است. بحث فراموشی هم مطرح نیست، ما قرار نیست در گذشته زندگی کنیم، باید به مواضع امروز خود و دیگران نگاه ‌کنیم. آقای هاشمی رفسنجانی هم در چهار سال گذشته مواضع دقیق و حساب شده‌ای داشته‌اند (بجز چند ماه اخیر) و از هر موضع خوب باید حمایت کرد. ولی این دلیل نمی‌شود که برای توجیه موضع امروز خود در تایید یا رد کسی، تاریخ را قلب نماییم، این کار زشتی است که برخی‌ها برای مخالفت با فلان فرد یا مرجع تقلید سابقه او را از انقلاب پاک می‌کنند، عکس این کار را هم نباید کرد. در سال ۱۳۸۴ هم همه اصلاح‌طلبان با تمام توان از آقای هاشمی حمایت کردند، ظرفیت بیش از آنچه که در دور دوم رأی آوردند وجود نداشت. البته بخشی از آن رأی هم در ضدیت با رقیب ایشان بود و الا این ظرفیت از این هم کمتر هم بود. متأسفانه باید آن طرف ظرفیت‌سازی می‌شد، و الا حمایت این و آن، به تنهایی کاری نمی‌کند. در مورد سفارت آمریکا هم عرض می‌کنم که این موضوع نیازمند بحث‌های همه‌جانبه است، و با یک کلمه دفاع یا رد مشکلی حل نمی‌شود. برای این منظور می‌توانید به سایت بنده مراجعه کنید به طور مفصل بحث شده است. البته در هر کاری که ناشیانه تقلید شود همین نتیجه را دارد. درباره حمایت از آن عرض کنم که من از هیچ چیز گذشته حمایت نمی‌کنم، همیشه سعی می‌کنم آنها را درک کنم، ولی برای خوش آمدن برخی این و آن نباید به گذشته لگد زد. بعلاوه اگر به یادداشت «کنش امروز، معناگر گذشته» که هفته پیش منتشر شد مراجعه کنید، نشان داده‌ام که آن رویداد تمام نشده، و ما با کنش امروز خودمان می‌توانیم آن رویداد را تعریف و یا باز تعریف کنیم.
جناب آقای عبدی بنا بر فرض، محال که محال نیست! اگر سکان دولت بعدی به دست اصلاح طلبان باشد دوست دارید چه نکاتی رابه آنها قبل از ورودشان به قدرت گوشزد کنید تا دولت مستعجل نباشند؟
ـ اول اینکه خط قرمز معقول داشته باشند و از آن کوتاه نیایند. به نظر من دو موضوع مرتبط با هم را نباید زیر بار بروند. یکی شکاف قدرت و مسئولیت و دیگری تخطی از قانون را. اگر همین مورد را رعایت کنند بسیاری از مشکلات حل می‌شود. دوم اینکه کار هر حوزه را به فعالان آن حوزه بسپارند و مشارکت حداکثری آنان را جلب کنند، چه اقتصاد، چه فرهنگ، چه سایر امور. سوم اینکه بر آزادی اطلاعات (قانون آن هم هست) و دسترسی به آن تأکید کامل کرده و خودشان نیز کاملاً به آن متعهد باشند. اگر همین چند مسأله را رعایت کنند، که همه آنها نیز قانونی و قابل درک است، بخش مهمی از مشکلات در مسیر حل شدن قرار خواهد گرفت.
آقای عبدی!متاسفانه در تحلیل هایتان از مسایل روز مشاهده می‌گردد قلم شما نشانی از رفتار روسای دولت پیشین نسبت به شما زده می‌شود و این هم باعث بوجود آمدن ادبیاتی خاص از طرف شما می‌گردد و بی طرفانه مسایل تحلیل نمی‌گردد. ایا به نظر شما این نوع تحلیل مناسب می‌باشد؟
ـ ما همه انسانیم و کمابیش در بند احساسات و حب و بغض‌های خود هستیم، و بنده نفی نمی‌کنم که دچار مشکل مورد نظر شما شوم، ولی به لحاظ عقلانی این کار را به نفع خودم نمی‌دانم در نتیجه از آن پرهیز می‌کنم تا دچار خسران نشوم، هر چند این انتقاد نشان می‌دهد که حداقل در مورد جلب نظر شما موفق نبوده‌ام. لذا خوشحال می‌شوم که با ذکر مصداق مرا تذکر دهید. ولی یک نکته را فراموش نکنیم. به گونه‌ای نشود که اگر یک نفر به هر دلیلی مورد ظلم واقع شده، ظلم مضاعفی را از طریق ایراد اتهامات خصلتی و اینکه حب و بغض دارد، به او وارد کنیم. و امکان حرف زدن از او سلب شود. کسی که از روی کینه بنویسد مطالبش بی منطق و بی اثر خواهد بود. اگر چنین نوشتنی بد است حداقل خودمان سعی کنیم از روی حب و بغض مطالب دیگران را نخوانیم و اگر به فردی علاقه ویژه‌ای داریم انتقاد از او را نشانه کینه ندانیم.
باسلام ازجناب آقای عبدی می پرسم با توجه به مطلبی که باعنوان ” چندنکته مقدماتی درباره روز مهم ” نوشته‌اند آینده سیاسی کشور را چگونه ارزیابی می‌کنند ؟
ـ والله چه بگویم؟ فقط خداست که از آینده ما خبر دارد. بویژه که معمولاً کارهایمان قابل پیش‌بینی نیست. در هر حال به گمان من از نیمه دوم فروردین تا اول خرداد در ایران اوضاع عجیبی را شاهد خواهیم بود.
آقای عبدی با سلام! ۱٫جامعه چگونه در مقابل فرار به جلو و فرافکنی مسیولین با ابزار بگم بگم واکسینه می‌شود؟ آیا این روش ها در انتخابات ۹۲ هم جواب می‌دهد؟ ۲٫ به عنوان کسی که چندبار از سوی مرتضوی محاکمه و محکوم شده وقتی دیدید او برای حفظ جایگاه خود به دوربین مخفی بازی رو آورده چه حسی داشتید؟
ـ این روش‌ها در انتخابات ۱۳۹۲ نه تنها جواب می‌دهد که از الآن هم جواب داده است. در واقع این روش‌ها در زمینِ سیاست ایران است که جواب می‌دهد. وقتی نهادهای مدنی و نخبگان ضعیف شوند و قدرتِ موجود، بدون واسطه با مردم ارتباط برقرار کند، نتیجه همین می‌شود که کسانی پیدا خواهند شد که در به دست آوردن رگ خواب توده، تواناتر هستند. درباره آقای مرتضوی هم خبرش را از طریق پیام کوتاه یک خبرگزاری گرفتم، ولی آن قدر که فرزندانم خوشحال بودند، من حس خاصی نداشتم. شاید باور نکنید. من از کسانی هستم که خیلی خوب‌تر از آنکه فکر می‌کنید، آقای مرتضوی را می‌شناسم. اگر به نامه‌ای که از زندان نوشتم مراجعه کنید متوجه خواهید شد. هر کاری بکنم، دروغ نمی‌گویم، لذا با صداقت کامل به شما بگویم که دلم برای آقای مرتضوی خیلی می‌سوزد. او یکی از قربانیان وضع سیاسی جامعه ماست و شاید از کسانی که بیش از همه قربانی این وضع شده است. در این گفته تردیدی ندارم. به او به چشم یک قربانی نگاه کنید. از ۱۵ سال پیش تاکنون همین وضع را داشته است. این قربانیان نیازمند دلسوزی و ترحم هستند.
با عرض سلام و خسته نباشید خدمت آقای عبدی ، آیا حضور و پیروزی اصلاح طلبان در انتخابات آینده با وجود موانع بسیار زیاد امکان پذیر است؟ آیا کاندیداتوری آقای هاشمی رفسنجانی برای نظام هزینه‌بر است؟
ـ بله امکان‌پذیر است ولی باید دید دنبال چه دستاوردی هستند. موانع مورد نظر شما، همان چیزهایی است که اصلاح‌طلبان باید آنها را حل کنند بنابر این نباید مانع معرفی شوند. برای رفتن به قله هم موانع زیادی است، ولی اگر آنها نبودند، صعود به قله بی‌معنا بود. هرچند آمدن آقای هاشمی کاملاً منفی است، ولی گروه اصولگرایان علاقه‌ای به این حضور ندارند، هرچند به شخص آقای هاشمی علاقه‌مند هستند. ولی دولتی‌ها بسیار مشتاق به حضور ایشان هستند!!
آقای عبدی به عنوان کارشناس نظرتان درموردمسائل مبتلابه ایران درتمامی زمینه های سیاسی وتجاری چیست؟ حقیربه عنوان یک جانباز وطن دوست و معتقد به نظام و هوادار اصلاح طلبی, واقعا به بن بست رسیده وهیچ نشانه مثبتی نمی‌بینم, واقعا عرض می‌کنم کاملا مایوسم ونگران کشورعزیزم!؟
۱۳ـ برای پاسخ به این پرسش باید به ده‌ها مطلب بویژه نوشته‌های تحلیلی مراجعه کرد و در یک پاراگراف نمی‌توان پاسخ داد. بعلاوه پاسخ هم نیازی نیست، زیرا شما به ظاهر به تحلیل رسیده‌اید! ولی اجازه دهید دوستانه عرض کنم برای همه ما بهترین کار و بی‌دردسرترین کار و حتی به لحاظ اقتصادی پرمنفعت‌ترین کار این است که عطای سیاست را به لقای آن ببخشیم و حتی می‌توان با ابراز ناامیدی از اثرگذاری سیاست را سه طلاقه کرد. ولی بدانیم که آینده کشور در گرو کنش همه ماست و در این راه ما محکوم به امید هستیم. انسان ناامید، مخرب‌ترین موجود روی زمین است، حتی مخرب‌تر از تخریب‌چی‌های سیاست.
آقای عبدی باعرض سلام: بالاخره جناح اصلاح طلب با این وقت کم باقی مانده چه تصمیمی برای انتخابات گرفته است؟ ما هواداران با این اوضاع آشفته چه باید کنیم؟ شرکت یا عدم شرکت؟ حق دهید به امثال ما, جائی که رهبران ما پیامهای متناقض می‌دهند!؟
ـ حق با شماست. متأسفانه رهبران اصلاحات و به طور مشخص آقای خاتمی مسئولیت‌پذیری مناسب با شرایط را ندارند. نه این بار را زمین می‌گذارند و نه آن را درست و حسابی برمی‌دارند. این پیام را باید به ایشان منتقل کرد تا حس مسئولیت‌پذیری را تحریک کند. می‌دانم از این لحن من هم ناراحت خواهند شد، ولی چه جای نگرانی.
آقاى عبدى! سلام. اخلاق سیاسی و دینى نزد جناح اصولگرا فراموش شده. مگر قراربر رعایت اصول رقابت سیاسی نیست؟ چه بایدکرد؟ اصلا می‌شود کارى کرد؟
ـ چرا نشود کار کرد؟ هرچه راه سخت‌تر و صعب‌العبورتر باشد، رهروان باید با آمادگی و قدرت بیشتر وارد میدان شوند. این راهی است که در چهار سال گذشته تخریب شده است. اگر الآن در جای سال ۱۳۸۷ بودیم، احتمالاً همه شما امیدوار بودید که قطعاً پیروز انتخابات خواهید بود و مملکت از این وضع بیرون خواهد آمد، ولی به دلیل مشکلات ۴ سال گذشته کار به اینجا رسیده و هنوز هم عده‌ای درصدد آن هستند که تمام کاسه و کوزه‌ها را سر یک‌طرف ماجرا یعنی حکومت بشکانند و خیال خود را راحت کنند. باید برگشت به گذشته، راه دیگری برای اصلاح جامعه وجود ندارد.
آقاى عبدی؛ با توجه به اینکه گفته بودید به سهم خود در حال تلاش براى توجیه اصلاح طلبان درمورد موضوع “ایده و اراده” هستید، آیا روند را طوری می‌بینید که این طرح مقبول بزرگان بیافتد؟
ـ وقتی که مسایل مطرح میان اصلاح‌طلبان را در حال حاضر با یکسال پیش مقایسه می‌کنم، معتقدم که پیشرفت‌های زیادی در شکل‌گیری این نگاه دیده می‌شود، ولی هنوز کافی نیست، با این حال امیدوارم که این راه به ثمر برسد. ناامیدی گناه بزرگی است.
آقای عبدی ضمن سلام:بدون ملاحظه :اگریک‌دهم اختلاف روسای قوا در زمان حال با این روشهای بدیع! در زمان اصلاحات می‌افتاد چه سرنوشتی پیدا می‌کردند؟ ممنون اگرجواب فرمائید. تشکرازآسمان اگرچاپ فرمایند!
ـ اگر یک دهم این اختلافات در آن زمان بوجود می‌آمد، نشان از بی‌درایتی اصلاح‌طلبان بود، زیرا این اختلافات مربوط به قدرت‌طلبی و تلکه‌گیری سیاسی است و اصلاح‌طلبان بری از این مسایل هستند. اصلاح‌طلب باید تا حد ممکن اختلافات را فراتر از مسایل شخصی کرده و به برنامه و قانون و قاعده ربط دهد. بنابراین وجود این حد از اختلاف در چنین زمینه‌ای که می‌بینیم، چندان چیز عجیبی نیست، هرچند وجود آن در زمینه اصلاحات غیر قابل قبول بود.
سلام جناب عبدى! بنظرشما با زندانی کردن آیت الله کروبی و مهندس موسوی و دیگر اصلاح طلبان چی عآید نظام وکشورمیشه؟
ـ این را باید از حصرکنندگان پرسید. ولی ما باید درباره رفتار خودمان مسئولانه‌تر بیاندیشیم. شاید رفتار مسئولانه‌تر ما، بازتابی در آن طرف هم پیدا کند. مشابه همین سوالات را طرف مقابل هم ممکن است بپرسد در حالی که فکر می‌کند جوابی برای آن وجود ندارد.
سلام آقاى عبدى! به هرصورت اصولگراها دولت هاى نهم و دهم را به قدرت رساندند وحمایت‌هاى بی‌دریغ کردند که به نظرم هیچ دولتى سزاوار آن نیست ! اگر کشور را بصورت نرمال اداره می‌کردند و تا این حد فاصله‌ى طبقاتى بوجود نمى‌آوردند آیا باز هم نیاز بود اصلاح طلبان را زندانى کنند؟ به عنوان نمونه جمله آقای…مبنی بر اطاعت از احمدى نژاد اطاعت ازخداست
ـ روشن است که اگر مدار امور درست بود، اصلاح‌طلبان هم به حمایت از دولت برمی‌خاستند و این مسایل دیگر مطرح نمی‌شد.
جناب آقای عبدی، هر چند می‌دانم پاسخ به این سوأل کمی دشواراست!،اما می‌خواهم بدانم دو واژه‌ی(جمهوری و اسلامی)چقدر می‌تواند به این نظام منطبق شود و یا برعکس، نظام تاچه اندازه با این دو واژه منطبق است؟
ـ حدود ۱۲ سال پیش یادداشتی در این باره نوشتم، به این مضمون که اگر کلمه اسلامی که به جمهوری اضافه شده، صفت باشد، هیچ مشکلی ندارد کاملاً هم معقول و مفهوم است، ولی اگر قید باشد، در این صورت مقید کردن جمهوری یعنی، بلاموضوع کردن آن. الان برخی افراد می‌کوشند که آن را قید نمایند در حالی مع در ابتدای انقلاب برداشت همه صفت بود. صفتی برآمده از فرهنگ و خواست مردم.
جناب عبدی، به نظر شما به چه علتی در قوه قضائیه هنوز اراده ای برای محاکمه آقایان کروبی و موسوی وجود ندارد و این تعلیق نهایتا تا به کجا ادامه خواهد یافت؟
ـ به نظرم هیچگاه محاکمه‌ای صورت نخواهد گرفت، و اصرار بر این مسأله نیز درست نیست، هرچند می‌دانم برخی از منتقدین با این نظر بنده مخالف هستند. با محکمه و دادگاه و این جور چیزها نمی‌توان معضلات سیاسی را حل کرد، مگر آنانی که محاکمه و دادگاهی شدند، مشکلی حل شد؟ حل مسایل سیاسی، ابزار خود را دارد، «گفتگوی مبتنی بر قدرت». توجه کنیم هم قدرت در میان است و هم باید گفتگو و مفاهمه صورت گیرد، و لذا اصراری بر متشنج کردن بیشتر وضع از طریق انجام محاکمه و این جور روش‌ها نباید داشت.
منتشر شده در آسمان ۲۸-۱۱-۱۳۸۹

اً

Iraq is still held back by sectarian violence and politics

Share Button

The story of Iraq is a power struggle between Shia and Sunni communities. A divided Iraq will not advance
The lines seem to be drawn for a second round of sectarian-inspired violence that, absent a neutral mediator, threatens to undermine the unity of Iraq.

Thousands of Sunni protesters gather in Iraq's Anbar province
Sunni protests in Iraq have increased significantly in the past year. Photograph: Mohammed Jalil/EPA
Rend Al-RahimRendalrahim_140x140
guardian.co.uk, Tuesday 19 February 2013 22.43 GMT
What is holding Iraq back today is continued internal strife. Not since the worst days of Shia-Sunni warfare in 2006-08 has sectarian polarization in Iraq presented such a threat to the country’s integrity.

In December, Sunnis in the western city of Ramadi held demonstrations against the government of Prime Minister Nouri Maliki, ostensibly to protest the arrest of security guards working for Sunni Finance Minister Rafi’ Issawi.

Since then, the demonstrations have escalated and metastasized. Having begun with demands for reforms, better services, release of prisoners, and repeal of anti-Ba’ath lustration laws, anger has now overflowed and demonstrators across the Sunni region openly demand the resignation of the prime minister, accusing him of sectarian discrimination and repressing Sunnis.

The Shia political leaders who came to power after 2003 were uniquely positioned to shape Iraq’s future, yet they and Kurdish groups brought long-held grievances, not only against Saddam Hussein’s regime, but more broadly against minority Sunni dominance, which had existed to varying degrees since the Iraqi state was established in 1921. (Those with longer memories say that the Sunni state oppression of the Shia has continued since the seventh century.)

Instead of promoting a unified Iraq, Shia leaders cast the narrative of change in terms of victor and vanquished, the rise of the oppressed against the oppressor, the majority gaining its rightful power. They were bent on redressing injustices inflicted on their community.
Shia leaders and the US occupation authorities, while proclaiming universal participation and inclusion, in practice lumped all Sunnis with the Ba’ath and with Saddam – resulting in draconian de-Ba’thification laws and the dissolution of the army, which were deemed vehicles and tools of the Sunnis. It was up to the Sunnis to prove their loyalty and their acquiescence to the new statutes – and their innocence.
The Shia had reasonable cause for fear and suspicion: prior to 2003, only a few Sunnis publicly opposed the regime of Saddam Hussein. After 2003, armed resistance quickly took hold in Sunni areas, allegedly to liberate Iraq from American occupation, but in reality as revolt against the new order.
When the constitution was drafted in 2005, Sunnis were slow to join the deliberations, and when they did, it was too late to reshape it in any material way to their advantage. Some Sunnis rejected the notion that they were a minority, with a few leaders claiming in private that they constituted 60% of the population. Mutual suspicions and fears, triumphalism, exclusion and rejection degenerated into a downward spiral that led to ugly sectarian warfare between Sunni insurgents and Shia militias in 2006.
Efforts at reconciliation, initiated in 2008 by the US military, attempted to integrate Sunni combatants into state institutions; these were grudgingly taken up by the government of Prime Minister al-Maliki, but their goal was confined to ending the raging sectarian conflict and pacifying the armed insurgency. Reconciliation talks were superficial, and never attempted a real dialogue about communal relations, mutual fears, grievances and aspirations.
Apart from rhetorical flourishes, there was no attempt to transcend sectarian politics. Sunnis wanted what the Shia would not give them: equal status in the affairs of state. Shia leaders saw little value in political reconciliation; as one prominent Shia legislator confessed, reconciliation only meant giving up some of their hard-won gains. Why should they be asked to do that?
Moreover, there was the continued suspicion that, deep down, Sunnis would never accept the ascendancy of the Shia and their right as a majority to hold power. Sunnis were welcomed into the fold only on sufferance, and on terms set by the Shia majority.
At a fundamental level, democracy has been distorted by a false definition of what constitutes majority and minority: in Iraq, these are defined by sectarian, not political affiliations. Thus, the Shia demographic majority will forever remain a political majority (as demonstrated by grand Shia alliances in the elections of 2005 and 2010), and the Sunnis will always be the political minority. The principle of equal citizenship and equal rights for all, irrespective of religion, race or gender, so often stated in the constitution, is terribly undermined by this interpretation of democracy.
The current standoff has been exacerbated by regional events, especially in Syria. While the Shia political parties have no great love for Ba’athist Syria, which in the past they have accused of supporting jihadists and covert Ba’athists in Iraq, they nevertheless fear the collapse of the Assad’s Alawite regime. The Sunnis, on the other hand, draw moral – and perhaps political and logistical – support from the Sunni religious groups fighting the Assad government. Other regional tensions, including the rivalry between Sunni Turkey and Shia Iran, complicate the situation further, making peaceful resolution of the crisis more difficult.
The lines seem to be drawn for a second round of sectarian-inspired violence that, absent a neutral mediator, threatens to undermine the unity of Iraq.
 

Sheikhs against shakes: Egypt belly dancing channel ‘arouses viewers’

Share Button

Dance

A widely-known private Egyptian TV channel, which showcases 24-hour rolling clips of belly-dancing, has been accused of airing ads that “arouse viewers,” and broadcasting illegally.(Courtesy of al-Tet TV channel)AL ARABIYA

A widely-known private Egyptian TV channel, which showcases 24-hour rolling clips of belly-dancing, has been accused of airing ads that “arouse viewers,” and broadcasting illegally. An Egyptian court demanded its closure earlier this week.

Despite the ruling, the director, Baleegh Hamdy, says he will not give up broadcasting the al-Tet channel. It is now being aired from a different satellite.

In an interview with Al Arabiya Hamdy added that he is planning to launch a new channel called ‘Bom Tak’ and another channel on YouTube, also to showcase belly dancing.

Court orders shutdown
Egypt’s administrative court on Saturday ordered the belly dancing channel to be taken off air for broadcasting without a license.

The channel was also accused of airing advertisements that “arouse viewers,” sell sexual-enhancement products and promote matchmaking, according to the court’s statement.

According to Hamdy, the court ruling was not based on accurate evidence. “The judge was supposed to check the facts present in the lawyer’s allegations.”

The lawyer, who filed a suit against al-Tet, accuses the channel of providing a platform for matchmaking, but “this is not true,” the director told Al Arabiya’s English website.

“The channel does not air ads for sexual products that aren’t licensed,” he added.

“There are more than 150 channels in Egypt airing the same ads for the same products … why are people picking on al-Tet?”

Hamdy said that al-Tet had a license and that it is not aired through the Nilesat provider, but aired on Noorsat, an Arab satellite provider headquartered in Bahrain.

The judge issued a court ruling that says the channel must be taken off the Nilesat, Hamdy said, quoting the court’s final statement.

He added that the Egyptian court should not have authority over the Bahrain-based satellite provider.

However, contrary to his expectations, the Noorsat provider in Bahrain shut down al-Tet after the Egyptian court ruling, Hamdy confirmed.

“Noorsat was supposed to respect the contract between us, but the channel is still aired anyway,” he said.

Passion for dancing

nance2
Egypt’s administrative court ordered al-Tet off the air

Like channels dedicated to sports and movies only, Hamdy wonders why some Egyptians find it a problem to have a channel dedicated to belly dancing. “All that I did was to collect these clips and air them on a channel especially for belly dancing.”

“When you watch a movie and a dancing scene comes on, you are forced to watch it to continue the movie,” he said.

“But people have remote controls and are free to choose to watch what they want.”

The internet and the Hotbird satellite also contain more sexually explicit content that are still permitted in Egypt, he added.

Al-Tet is among many channels that opened in Egypt after the 2011 uprising that toppled Hosni Mubarak. The channel’s owner is an American, said Hamdy.

By the beginning of 2013, al-Tet opened in the U.S. and in Canada, it will be up next month in Switzerland, according to the director.

In addition to launching a new channel for belly dancing called ‘Bom Tak’ and another on YouTube, Hamdy expressed his hopes to open a bouquet of channels dedicated to all kinds of dancing, including ballet and tango.

‘Islamists have nothing to do with it’
Despite the court ruling, Hamdy told Al Arabiya he respects the Egyptian judiciary system and denied that the Muslim Brotherhood had anything to do with the channel’s shutdown.

A spokesman for Egypt’s Muslim Brotherhood (MB) on Sunday told Al Arabiya that the movement has welcomed the court decision to shut down al-Tet.

“We welcome court rulings that aim to protect the community’s values,” Abdel Haleem Behiry, the MB’s Freedom and Justice newspaper deputy editor-in-chief, told Al Arabiya.

“Like rotten food … there are rotten ideas being fed to our society,” he added. “The judicial system is one of the factors that can protect the society’s values, which both Muslims and Christians agree on.”

The spokesman denied that the MB had anything to do with the channel’s closure, saying it was a court ruling and the channel was not operating on a legal basis

ترس و توهم استراتژهای نظامی امنیتی ایران از تحولات سوریه و عراق

Share Button

برخلاف نظر نویسنده، هیچ شبیه سازی ایی در کار نیست. هم دولت مالکی و هم رژیم اسد و هم حزب الله لبنان زیر ضربه اعتراض مردم کشور های خود قرار گرفته اند. موازنه استراتژیک بنحوی قاطع بسود جنبش های مردمی این سه کشور و بزیان دولتهای آنان( و در لبنان علیه حزبالله ) هم اکنون بهم خورده است. ظرف روزها و هفته های اخیر بیش از ۱۴ تن از افراد حزب الله در درگریهای سوریه به هلاکت رسیده اند. در همین هفته یکی از سران سپاه ایران نیز در سوریه بدست انقلابیون سوری و بروایتی هم در اثر بمباران اسرائیل هلاک شد. دولت ایران زمانی به فکر پرچمدار شدن پان اسلامیسم و پان عربیسم در منطقه افتاده است که خود پان اسلامیستهای اصیل منطقه این پرچم را زمین گذارده اند.

Mourners carry the bodies of a brother and sister

یاداشت تحلیلی زیر با عنوان «شبیه سازی پروژه سوریه در عراق» که با مطالعه و دقت نسبی، اما نه بیطرفانه و واقعبیانه نگاشته شده است از سایتی است که بنظر میرسد به ارگانهای ایدئولوزیک دستگاه های نظامی امنیتی تعلق داشته باشدو از اینروست که میگویم مطالعه گرانه ولی نه بی طرفانه و واقعبینانه نوشته شده است. نگارنده آن، واقعیات سوریه و عراق و لینان را ازمنفذهای فیلتر نگاه، آرزوها، و درگیریهای های حکومت ایران در عراق و سوریه می بیند و اگر خواننده بداند که نویسنده در کجا ایستاده است میتواند با خواندن یاداشت، دلواپسیهای رژیم و نظامیان ایران را درک کند.
نویسنده ضمن توضیح ناخواسته وضعیت بشدت بحرانی عراق، سوریه و لبنان گاه بگاه پیش بینی شکست سناریوسازان و بحران آفرینان در این سه کشور را میکند حال آنکه این وضعیت بحرانی که نویسنده تلویحاً و گاه صریحاً میپذیرد، نه سناریو و یا شبیه سازی یا بحران آفرینی ساختگی بلکه بحرانی واقعی است که از تضاد بین رهبری سیاسی این کشورها با منافع و خواست اکثریت توده های مردم آنها ناشی شده است. و اگر غرب یا دول عرب و ترکیه در این مابین وارد صحنه شده اند نمیتواند جای کوچکترین اعتراضی باشد زیرا تا بوده این بوده است که دولتهای ذینفع سعی میکنند از تحولات سیاسی دیگر کشورها بنفع منافع ملی خود بهره گیرند. حکومت اسلامی ایران بنوبه خود از وضعیت بوجود آمده درعراق و افغانستان بنفع منافع “البته منافع بسیار تنگ نظرانه گروهی خود رژیم و نه منافع ملی کشورمان” بهره جست وهر چند موقتاً، توانست جای پای خود را در این دو کشور با سرمایه سازی از اعتقادات مذهبی جمعیت شیعه در آنها بازکند و تا توانست از این فرصت برای بحران سازی برای کشورهای منطقه و غربی استفاده کرد. از حمایت از تروریسم القاعده گرفته تا حمایت مالی و لوژیستکی از شورش و بلوای اسلامخواهانه شیعیان منطقه و یا بهره برداری ابزاری از بحران بین اعراب فلسطینی و دولت اسرائیل. حکومت ایران برای دردسر آفرینی برای غرب، برای دول منطقه و حتی فرامنطقه در جنوب و شرق و شمال آفریقا و حتی بخشی از آمریکای جنوبی بهره جست و در این راه میلیاردها میلیارد از ثروت ملی مارا نیز هزینه کرد تا برموج این بحرانسازیها، بتواند به بازیگری جهانی تبدیل شده و به بلند پروازیهای بیمارگونه خود جامعه عمل بپوشد.
حال، فرصتهااز دست رفته است و بهمراه فرصتها میلیاردها دلار بیت المال کشور نیز و همه این بحران آفرینی ها، امروز، چه در عراق چه لبنان و سوریه یا یمن و بحرین و عربستان به باتلاقی برای گرفتار شدن خود حکومت ایران تبدیل گردیده است.
بنظر من نه رژیم اسد و نه رژیم مالکی درعراق و نه حزب الله به رهبری سید حسن نصرالله در لبنان شانسی برای ماندن ندارند و ازینرو باید اظهارات “طائب” را که اگر بشار اسد سقوط کند تهران را هم دیگر نمیتوان نگاه داشت را جدی گرفت و صحیح دانست. در یاداشت تحلیلی زیر این احساس طائب بنحوی ناخواسته بطور تفصیلی و تحلیلی بازتاب شده است بشرطی که خواننده در کُنه احساس نویسنده برود و نه در چیدمان انشائی مطلب. پس از این کامنت مقدماتی، خواندن تحلیل زیر را توصیه میکنم.
ح تبریزیان
………………………..
شبیه سازی پروژه سوریه در عراق
بر گرفته از سایت دیدبان
بحران سازی در عراق به دنبال بر هم زدن معادله کلی ائتلاف ها و دولت سازی در تغییرات جغرافیایی و تعریف تضادها در ژئوپلیتیک منطقه ای است که در اولین کارکردهای خود، بحران در سوریه را تغذیه نماید و در گام بعدی و به موازات آن، آسیب های جدی در حوزه امنیت و منافع ملی جمهوری اسلامی تولید نماید.
دیدبان: ثبات در هر سیستم پایدار، موجب کارکرد آن سیستم می شود و بی نظمی قادر است از عملکرد تعریف شده سیستمی جلوگیری کنند. شاید این منطق اولیه راهبرد هرج ومرج سازنده آمریکایی باشد تا از طریق بی ثباتی در سیستم های رقیب، فرصت های آنها را کاهش و امکان تولید فرایند همسو و هماهنگ با منافع آمریکایی را افزایش دهد. در واقع این راهبرد، یک رفتار نامتقارن در محیط و سیستم های سیاسی است و پاسخ آن نیز در راهبردهای نامتقارن امکان پذیر است.
این سیاست آمریکایی از دوره بوش پسر برای اجرای طرح «خاورمیانه بزرگ» در گفتمان های سیاسی مطرح شد و دستگاه های مختلف دیپلماسی آمریکایی آن را به اجرا گذاشتند.
معمولاً این سیاست آمریکایی زمانی مبنای رفتار سیاست خارجی آمریکایی قرار می گیرد که محیط های هدف، با رویکردهای آمریکایی زاویه دارند و یا در تضاد به سر می برند. یعنی این سیاست در محیط ها و یا کشورهای هماهنگ و همسو با منافع غرب و آمریکا به اجرا در نمی آید. در مصداق های جغرافیایی مثلاً در بحرین و عربستان و اردن و امارات و ترکیه، برای پایداری نظام های سیاسی از روش مدیریت رفتار مخالفان و کند کردن برنامه های آنها و یا به تعویق انداختن آن و یا به انحراف کشیدن آن، استفاده می شود، ولی در مصر، لیبی، تونس، لبنان، سوریه و نهایتاً عراق و ایران از راهبرد «هرج و مرج سازنده» استفاده می شود. این راهبرد به دنبال این است که نظم موجود در این کشورها، که کارکردهای متضاد با منافع آمریکایی دارند، از مسیر خارج شده و یا ضریب کارآمدی آنها کاهش یابد و از طریق بی ثباتی هدایت شده، فرصت های بازیگری و یک نظم هماهنگ با منافع آمریکایی ، شکل گیرد.
این راهبرد از طریق ابزارهای گوناگون رسانه ای، دیپلماسی پنهان و آشکار و با به کارگیری بازیگران مختلف داخلی و خارجی به اجرا در می آید.

پروژه بحران سازی در سوریه با هدف خارج کردن آن از حلقه مقاومت منطقه ای و بر هم زدن معادله ضدصهیونیستی و ضدآمریکایی از دو سال قبل شروع شده و فازهای گوناگونی را پشت سر گذاشته است. این راهبرد در سوریه برخلاف پیش بینی و زمان بندی آن برای کسب نتایج اصلی، به مرحله ای رسیده است که احتمال معکوس شدن و سونامی تخریب و هزینه وسیع برای آمریکا و نظام های همسو با آمریکا را افزایش داده و روش ها و ابزارهای به کار گرفته شده در سوریه، در شرایط «خودفرسایشی» قرار گرفته اند.
ادامه چنین شرایطی در سوریه، یک بن بست در راهبرد اصلی محسوب می شود و آمریکا ناچار به ادامه بازی در محیط پیرامونی عراق است تا ظرفیت ها و فرصت های جدیدی برای تأثیرگذاری در بحران سوریه کسب نماید.

این کار در لبنان و با تکیه بر جریان ۱۴ مارس و تجمع امکانات و گروه های سلفی و تکفیری برای استمرار بخشیدن به پتانسیل بی ثباتی در سوریه دنبال شده تا در فاز ایده آل، امکان خلاصی از حزب الله لبنان را فراهم کند. کاندیدای بعدی این راهبرد جدید، عراق است که با وجود هزینه های چند هزار میلیاردی و تلفات چند هزار نفری آمریکا در عراق، اکنون در مسیر منافع آمریکایی، بازی نمی کند و یا برای بازی آمریکایی در سوریه، به عنوان یک مانع مطرح است. از آنجا که در عراق نیز برخی نیروهای کردی و یا سنی، آمادگی همراهی با آمریکا را دارند، گسترش بی ثباتی و هرج ومرج سازنده در عراق، می تواند به تولید فرصت های جدید برای آمریکا در عراق و در سوریه منجر شود. به همین دلیل از طریق ورود به اختلافات قومی و مذهبی و یا رقابت های سیاسی، شرایط را برای اجرای این پروژه مهیا می کند. جریان «مسعود بارزانی» که به شکل آشکاری به دنبال کردستان بزرگ می باشد و رفتارهای خود را از ابتدای دولت سازی در عراق، بر مبنای آن قرار داده، اکنون با وسوسه گسترش حوزه خودمختاری در کردستان سوریه، به این بازی وارد، شده است.

بارزانی که در حال حاضر، پیگیری شعار خود در ترکیه را امکان پذیر نمی داند، همراهی با اردوغان و کسب حمایت های عربستان و قطر را برای ایفای نقش در سوریه پذیرفته و با بهره گیری از اختیارات «فرافدرالی» در آموزش و تجهیز و انتقال گروه های تروریستی به داخل سوریه همکاری می کند. واکنش حکومت عراق برای جلوگیری از این کار، با عکس العمل بارزانی و صف کشیدن پیش مرگ ها در مقابل ارتش عراق روبه رو شد و البته اقدامات بارزانی با کاهش شدید روبه رو شد. بهانه بعدی، در خصوص قراردادهای نفتی مستقل «اقلیم کردستان» با طرف های خارجی و بدون دخالت دولت مرکزی بود که با عکس العمل دولت مرکزی روبه رو شد و به ویژه اینکه، رفتار دولت ترکیه در تعامل با اقلیم کردستان که خارج از عرف دیپلماتیک و با هدف تضعیف دولت مرکزی به عمل می آمد، واکنش های مردمی و رسمی در عراق را در بر داشت. مسئله بعدی در ادامه پرونده قضایی طارق الهاشمی بود که در دادگاه بدوی و استیناف، حکم دستگیری و اعدام وی به دلیل مشارکت در اقدامات تروریستی در عراق، تأیید شده بود؛ ولی با حمایت غیرقانونی ترکیه روبه رو شد و به عنوان یک ظرفیت جدید برای ایجاد بحران در عراق، از سوی ترکیه و آمریکا و ارتجاع عرب مورد بهره برداری قرار گرفت.

پرونده اقدامات تروریستی با پیگیری های قضایی و اعترافات تیم محافظان طارق الهاشمی به «رافع العیساوی» از لیست العراقیه رسید که چهره ای علنی تر در رفتارهای بعثی و تروریستی است. مطرح شدن اتهامات تروریستی در مورد العیساوی، بهانه آغاز واکنش های طایفه ای در استان «الانبار» قرار گرفت و بقیه چهره های بعثی که در تروریسم در عراق دستی داشتند نیز مانند؛ «حارث الضاری» و «صالح المطلک» وارد میدان بحران سازی شدند. گزارش های رسانه ای حاکی است که قطر برای هر شرکت کننده در تظاهرات در استان الانبار هدایای مالی ارسال کرده و همان روش های اولیه در پروژه سوریه در عراق نیز تکرار می شود. ترک ها نیز از مدت ها قبل و از زبان اردوغان و داوود اوغلو بر آتش تضاد طایفه ای در عراق دمیدند و با مواضع مداخله گرانه، حکومت عراق را هدف قرار دادند. در تظاهرات استان الانبار عراق که چند روز هم ادامه داشته، شعارها و پرچم های خاصی به کارگرفته شده، تا زمینه یک جنگ و بحران مذهبی را در عراق تولید کنند.

این رویداد آنچنان برای ارتجاع عرب، ترکیه و آمریکا حائز اهمیت است که اردوغان سراسیمه به واشنگتن رفته تا ابعاد و ظرفیت ها و برنامه های ممکن را با اوباما هماهنگ نماید. استان الانبار در جغرافیای غرب عراق، همجوار با سوریه و در بخش هایی نیز با عربستان متصل است. سعودی ها از مدت ها قبل به دنبال یک کریدور جغرافیایی مستقل از اردن و لبنان و ترکیه بودند تا بتوانند با اعزام گروه های تکفیری و القاعده ای به سوریه، جایگاه خود را در بحران سوریه ارتقا دهند. ترکیه نیز که با کابوس شکست سیاست های خود در سوریه روبه روست، ایجاد منطقه ای در عراق که بتواند به ادامه پمپاژ تروریست ها به داخل سوریه کمک کند و تضادهای منطقه ای را به سود خود تغییر دهد، مدنظر داشته و لذا همکاری اقتصادی با بارزانی را مقدمه همکاری های سیاسی و امنیتی گسترده قرار داده است. نگاه و امید بارزانی و اردوغان و خصوصاً رژیم صهیونیستی این است که جریان کردی سوریه که تا به حال در مقابل پروژه بحران سازی در سوریه عمل کرده است را بی طرف و یا در مسیر برنامه های خود قرار دهند. این تمایل با راهبردی مطلوب رژیم صهیونیستی که اخیراً نیز آشکارا از آن سخن می گویند هماهنگ و همسوست. تجزیه سوریه بر مبنای مذهبی و طایفه ای، بهترین گزینه صهیونیست ها ارزیابی شده و فرسایش قدرت نظامی سوریه، سطح حداقل منافع صهیونیست ها قلمداد شده است.

آنچه در این طرح برای عراق برنامه ریزی شده و یا امیدوار است با فعال سازی زمینه ها به آن دست یابد، دارای دو بعد قومی و مذهبی است. از یک سو جریان کردی بارزانی و از سوی دیگر، به ظرفیت های بعثی – سنی و به ویژه سلفی های افراطی در استان الانبار تکیه دارد.
با اینکه کردها در یکصد سال اخیر همواره در کنار شیعیان عراق بوده اند و در دولت سازی اخیر عراق نیز هم پیمان اصلی در تشکیل کابینه عراق بوده اند، بحران سازی در عراق به دنبال بر هم زدن معادله کلی ائتلاف ها و دولت سازی در تغییرات جغرافیایی و تعریف تضادها در ژئوپلیتیک منطقه ای است که در اولین کارکردهای خود، بحران در سوریه را تغذیه نماید و در گام بعدی و به موازات آن، آسیب های جدی در حوزه امنیت و منافع ملی جمهوری اسلامی تولید نماید.

حال که آمریکا و غرب با پارادوکس همکاری با تروریست ها و القاعده در سوریه و شکست پروژه براندازی در این کشور روبه روست، برای مطرح کردن پرونده سوریه در کنار مذاکرات هسته ای با ایران باید نشان دهد که ایران نیز در حوزه های مرتبط با این بحران، آسیب هایی را متوجه خود می بیند تا پیوند بین مذاکرات هسته ای و بحران سوریه، دارای وجاهت باشد.
همان گونه که در ابتدای بحث عنوان شد، پروژه «هرج ومرج سازنده» با ماهیت نامتقارن به اجرا درمی آید و واکنش و مدیریت آن نیز نامتقارن است و از آنجا که اجزا و بخش های این پروژه از عناصر و بازیگران متضاد و غیرهمسو تشکیل شده، فشل کردن و به شکست کشیدن این پروژه از طریق تشدید تضادهای داخلی و مدیریت کلان امکان پذیر است.

ارتش ترکیه و نظامیان این کشور و ناسیونالیست های ترک، در یک باور تاریخی، بارزانی و همکاری با وی را خط قرمز خود و مبنای خیانت ملی می دانند. اکنون نیز اردوغان که در سودای عثمانی گری توهمی است به این خط قرمز وارد شده و فکر می کند با هدایت پتانسیل بارزانی به منطقه کردستان سوریه و بی طرف کردن اوجلان و پ.ک.ک، امکان حذف آسیب های امنیت ملی و یکپارچگی برای ترکیه را تضمین خواهد کرد. حال آنکه، آسیب پذیری ترکیه از این ناحیه بسیار خسارت بارتر از دیگر کشورهای منطقه و خصوصاً سوریه است. اگر عربستان از فروپاشی نظام عشیره پادشاهی در هراس است و تمامی برآوردهای غربی و صهیونیستی بر آن گواهی می کنند، تلاش های این نظام در حال مرگ، که امید به تعویق زمان فروپاشی دارد، به افزایش نگرانی و هزینه های غربی و صهیونیستی در منطقه و حوزه های همجوار رژیم صهیونیستی دامن خواهد زد.
در نگاه آینده پژوهانه آمریکا در گزارش ۲۰۳۰، منافع آمریکایی در گسترش تضادهای مذهبی در آسیای غربی (خاورمیانه) به کارگیری شبکه های اجتماعی و بازیگران غیررسمی استوار خواهد بود که باید وظیفه براندازی نظام های سیاسی، به چالش کشیدن این نظام های رقیب را با کمترین هزینه برای آمریکا، به اجرا بگذارد. جوهر این گزارش که عمدتاً با نگاه اقتصادی تنظیم شده، مولفه های اقتصادی و مادی است و به همین دلیل، منحنی اقتدار جهانی آمریکا را در حال افول می داند و خود را از جایگاه پلیس جهانی برکنار می داند. آمریکایی ها که امیدی به نظام های دیکتاتوری هم پیمان خود در غرب آسیا (خاورمیانه) ندارند، به ناچار خود را با جریان های تروریستی- القاعده ای و تکفیری همراه قرارداده اند تا امکان تولید ارزش افزوده ژئوپلیتیکی را میسر کنند. حال آنکه این همزیستی با القاعده و تروریسم از همان ابتدا برای آمریکا و رژیم صهیونیستی پرهزینه خواهد بود.

دولت عراق برای مدیریت فتنه طائفه ای جدید در عراق که ظرفیت بالایی برای چالش سازی ندارند، راهبردهای چند لایه ای در دستور کار دارد. ابتدا اینکه، تمامی جریان های اهل سنت عراق با این فتنه همراه نیستند و جریان های همراه نیز اختلافات زیادی با هم دارند. ثانیاً اینکه، در این پروژه عرب های سنی باید در کنار کردها قرار گیرند که مشکلات فراوان بین آنها، به آسیب پذیری پروژه کمک خواهد کرد. ثالثاً اینکه، جریان بارزانی که در سودای قدرت و رهبری کردی است، با همراهی در پروژه ارتجاع عرب و ترکیه و آمریکا، در درون حوزه کردی با چالش های بسیاری روبه رو می شود و قبل از کسب هرگونه دستاورد در سوریه، ظرفیت های ملی کردی را در درون عراق از دست خواهد داد.
اگر چه دولت مالکی، گفت وگو با معترضان را مطرح کرده و حکم قضایی برای «رافع العیاوی» ارتباطی با مالکی و دستگاه اجرایی کشور ندارد، ولی انتخابات زودرس در عراق، در حداقل نتیجه احتمالی، جایگاه و منافع گروه های سنی را تحت تأثیر قرار خواهد داد و در ائتلاف های جدید، شرایط مسعود بارزانی نیز چه در اقلیم کردستان عراق و چه در سطح ملی کاهش خواهد داشت.
مسعود بارزانی که همواره در یک رقابت تاریخی با جلال طالبانی بوده و رویای رهبری کردی را فراموش نکرده، از شوک سیاسی حاصل از سکته وی در ساختار رسمی عراق، قصد بیشترین بهره برداری را دارد. وی امیدوار است در غیاب یک رقیب در رهبری کردی، به تحکیم جایگاه خود بپردازد که واکنش هایی را در حوزه های کردی، عراقی و غیرعراقی و یا از سوی دیگر، بازیگران محلی و منطقه ای شکل خواهد داد و این رویای شیرین را تلخ خواهد کرد.

اگر به هر دلیلی، جلال طالبانی از ادامه مسئولیت ریاست جمهوری عراق معاف شود، گزینه انتخابات زودرس در عراق، جدی تر خواهد شد. شرایط انتخاباتی در طبیعت رقابتی خود، فرصتی برای آمریکایی ها و سپس ترک ها و ارتجاع عرب به وجود می آورد تا هم برای نتایج انتخابات و هم پروسه بحران سازی برای پس از آن امیدوار باشند. از هم اکنون روشن است که فتنه انتخاباتی بخشی از بهانه بی ثباتی در عراق خواهد بود، تا از ظرفیت های دولت سازی عراق جلوگیری کرده، امکان پیوند این بی ثباتی با بحران سوریه را مهیا کند.
اگرچه گروه های بعثی و تکفیری : القاعده ای عراق خاطره خوشی از جنگ مذهبی ندارند و آسیب پذیری های خود را فراموش نکرده اند؛ ولی آمریکا و عربستان و قطر امیدوارند با هدایت موج جدیدی از تکفیری ها و القاعده دیگر کشورها به عراق، با تکرار بحران سوریه در این کشور، به اهداف خرد و کلان، داخلی و منطقه ای و پیش بینی شده شان دست یابند. هر یک از عناوین مطرح شده، دستور کار فوری برای عقیم گذاشتن برنامه فتنه در عراق می باشد که با روش های نامتقارن و معطوف به پرهزینه کردن این سیاست ها برای آمریکا و بازیگران همراه آن باید دنبال شود.
http://didban.ir/fa/news/3525/

IMF’s proposed Egypt loan not enough to salvage economy: Expert

Share Button
Canadian development guru David Malone says proposed IMF loan will not be enough to
fix Egypt’s ailing economy, says ‘only Egyptians’ can formulate viable development plan

Ahram Online
Karim Hafez, Monday 18 Feb 2013
The International Monetary Fund (IMF)’s proposed $4.8 billion loan will not be enough for Egypt to overcome its post-revolution economic dilemmas, David Malone, president of Canada’s International Development Research Centre (IDRC), said in Cairo on Sunday.

Malone, a renowned development scholar, said that a “western tailored” development model was “not what Egypt needed at the moment,” stressing that international borrowing – although badly needed – was not necessarily the solution to Egypt’s chronic economic woes.
“Only Egyptians,” Malone said, would be able to formulate a development plan compatible with Egyptian social dynamics and the country’s economic potential.
“International institutions cannot be a substitute for internal decision-making,” said the IDRC head, adding that development formulas dictated by the IMF and other international bodies had repeatedly failed in developing countries, such as Argentina and India.
A series of austerity measures is expected to accompany the loan deal, including across-the-board subsidy cuts aimed at reducing Egypt’s ever-widening budget deficit.
“The real issue is that economic management is missing from the political discourse; day-to-day politics seems to be the current priority,” asserted Malone. “Egypt is in desperate need for economic management.”
Economic growth is a prerequisite to Egypt’s development effort, he said, but growth must be accompanied with sound governance to combat long-term structural deficiencies, such as corruption and a crumbling public sector that hinders development efforts.
The proposed IMF loan is seen by the Egyptian government as vital to propping up the state’s battered finances. Ratification of the deal would also unlock billions of dollars of additional aid from foreign governments.
The IDRC is currently planning to fund a handful of agricultural research programmes in Egypt, along with other programmes focussing on job creation, environmental preservation and anti-sexual harassment awareness.
Since 1971, the IDRC has pumped more than LE400 million into Egyptian development projects.
 

عباس عبدی:فهم تمثیلی رابطه اصولگرایان و دولت

Share Button

واقعیت این است که جریان موسوم به انحرافی، اسمِ مستعاری است که اصولگرایان بر کلیت جریان دولت گذاشته‌اند، وگرنه کیست که نداند بدون حمایت بی قید و شرط دولت و رئیس آن از این جریان، یک روز هم نمی‌توانست به حیات سیاسی خود ادامه دهد؟ اما اصولگرایان چون نمی‌خواهند، کلیت دولت را به چنین صفتی متّصف کنند، می‌کوشند که جریان انحرافی را جدا از رئیس دولت معرفی نمایند. ولی این نکته برای ناظران سیاسی مایه تعجب خواهد بود که؛ چگونه می‌شود که، وقتی اصولگرایان تصمیم به حذف جریان اصلاحات گرفتند، جریانی با آن پس‌زمینه قوی تاریخی و یک پشتیبانی اجتماعی و سیاسی قدرتمند، این کار را تا نهایت پیش‌بردند، ولی اکنون چرا نمی‌توانند با این جریان ضعیف سیاسی برخورد کنند؟ جریانی که نه دارای پس‌زمینه تاریخی است و نه زمینه اجتماعی و سیاسی پابه‌کار و توانمندی دارد. پاسخ به این پرسشِ بسیار کلیدی؛ به درک ما از نتایج رفتارهای سیاسی کمک می‌کند.

برگرفته از وبسایت نویسنده(آینده)

منتشر شده در اعتماد ۲۳-۱۱-۱۳۹۱

از حدود دو سال پیش که اختلافات درون‌گروهی میان جناح اصولگرا شدت یافت، این پرسش نیز مطرح بود که؛ آیا اصولگرایان می‌توانند مواجهه‌ای کم‌هزینه یا بدون هزینه را با آنچه که با نام جریان انحرافی می شناسند، به نتیجه برسانند؟ واقعیت این است که جریان موسوم به انحرافی، اسمِ مستعاری است که اصولگرایان بر کلیت جریان دولت گذاشته‌اند، وگرنه کیست که نداند بدون حمایت بی قید و شرط دولت و رئیس آن از این جریان، یک روز هم نمی‌توانست به حیات سیاسی خود ادامه دهد؟ اما اصولگرایان چون نمی‌خواهند، کلیت دولت را به چنین صفتی متّصف کنند، می‌کوشند که جریان انحرافی را جدا از رئیس دولت معرفی نمایند. ولی این نکته برای ناظران سیاسی مایه تعجب خواهد بود که؛ چگونه می‌شود که، وقتی اصولگرایان تصمیم به حذف جریان اصلاحات گرفتند، جریانی با آن پس‌زمینه قوی تاریخی و یک پشتیبانی اجتماعی و سیاسی قدرتمند، این کار را تا نهایت پیش‌بردند، ولی اکنون چرا نمی‌توانند با این جریان ضعیف سیاسی برخورد کنند؟ جریانی که نه دارای پس‌زمینه تاریخی است و نه زمینه اجتماعی و سیاسی پابه‌کار و توانمندی دارد. پاسخ به این پرسشِ بسیار کلیدی؛ به درک ما از نتایج رفتارهای سیاسی کمک می‌کند.

برای فهم ناتوانی جریان اصولگرا در رویارویی با جریان دولت باید از تمثیل کمک گرفت، ولی فراموش نکنیم، در همه‌ی مواردی که این دو طرف رو در رو شده‌اند، جریان دولت غلبه یافته است. شاید هیچ چیزی بهتر از تمثیل به فهم ما از این رابطه کمک نکند. نسبت جریان اصولگرا به جریان دولت، مثل آن است که مقداری زمین بی‌ارزش یا کم‌ارزش را در نزدیکی شهری آباد پیدا کنیم و برای خراب کردن و یا از سکّه انداختنِ آن شهرِ آباد، یا به حاشیه راندن آن، همه سرمایه و هستی خود را روی این زمین‌های بی‌ارزش و کم‌ارزش کویری خرج و بنا کنیم. این کار از طریق توافق با مالک این زمین‌ها انجام شده است. مشکل اینجاست که سازندگان و سرمایه‌گذاران بنای شهر جدید، پس از اتمام آن، می‌خواهند سند کل شهر و زمین‌ها را به نام خود بزنند، ولی قیمت زمین را مطابق ارزشِ بسیار اندک پیش از احداث پرداخت کنند، یعنی مطابق وقتی که این زمین کویری و بی‌آب و علف و در واقع بی‌ارزش بود. روشن است که مالک زمین زیر بار دریافت این ثمنِ بخس نرفته و خواهان قیمت روز زمین‌ها خواهد شد. مشکل اصولگرایان این است که تمام سرمایه خود را روی این زمین خرج کرده و قادر به دل کندن از آن‌ نیستند، مگر آن که به وسیله روشی غیرمعمول صاحب ملک را خلع ید کنند. حاضر هم نیستند که ارزشِ روزِ زمین را بپردازد، زیرا معتقدند که این زمین از اساس فاقد ارزش بوده و اگر سرمایه‌گذاران اصولگرا نبودند، همچنان فاقد ارزش بود و به پشیزی نمی‌ارزید.
اگر با شهری مثل تهران آشنا باشید، ‌می‌دانید که بیش از نیمی از قیمت بنا، متعلق به زمین است. زمینی که مال خدا بوده و با زمین‌های صد کیلومتر آن طرف‌تر هیچ فرقی ندارد، در حالی که ارزشِ بنا ناشی از کاری است که روی آن انجام شده است. اما واقعیت اقتصادی شهری چون تهران همین است. قیمت زمین هر روز هم بیشتر و بیشتر می‌شود، در حالی که هیچ کاری روی آن انجام نمی‌شود. این وضعیت با سیاست مورد نظر ما نیز مطابق است. البته فراموش نکنیم که صاحب زمین مدعی است که هزینه ساخت شهر در این زمین را نیز خودش تامین کرده است!!
مسأله اصلی جریان دولت این است که اگر این زمین را در اختیار اصولگرایان نمی‌گذاشتند، آنان قادر نبودند که محل جدیدی را احداث کنند و خود را از دست اصلاح‌طلبان! رهایی بخشند. رفتارها و برنامه‌هایی که جناحِ دولت انجام دادند، منجر به نتیجه‌ای شد که از نظر اصولگرایان بسیار مطلوب بود. پس اگر چنین بود که بود، اصولگرایان نمی‌توانند تداوم این رفتارها و برنامه‌ها را محکوم کنند، ولی همچنان دستاوردهای پیشین این رفتارها را محترم شمرده و از آنها بهره‌مند شوند. این نوع نگاه دارای تناقضی جدی است که سر بزنگاه عوارض خود را نشان خواهد داد.
اصولگرایان چاره‌ای ندارند جز آن که یا از قید سرمایه‌هایی که در این شوره‌زار صرف کرده‌اند بگذرند، یا این زمین را از صاحبش غصب کنند، که گمان نمی‌رود این کار، آخر و عاقبتی داشته باشد، یا این که به گذشته برگردند و در کنار سایر نیروها، به رقابتی منصفانه و عادلانه بپردازند. در این صورت نیز باید این ذهنیت اشتباه که اخیراً یکی از نامزدهایشان گفته مبنی بر این که، “اگر رئیس جمهور بعدی از اصولگرایان نباشد، دچار مصیبت خواهند شد”، را کنار بگذارند. زیرا این تصور غلط، آنان را به انجام اقداماتی سوق می‌دهد که قبلاً انجام دادند و نتیجه‌اش را دیده‌اند. در نقد این برداشت نادرست، کافی است که اصولگرایان میان سال ۱۳۸۳ و ۱۳۹۱ مقایسه‌ کنند و وضعیت خود را هنگامی که اصلاح‌طلبان ۸ سال در دولت بودند، با الان که ۸ سال است دولت را به اصولگراترین فرد خود داده‌اند، بسنجند. اگر اصولگرایان می‌خواهند که از تاسیسات شکل‌گرفته بر روی همین زمین استفاده کنند، در این صورت نباید گمان برند، که جناح دولت بدون سهم‌خواهی لازم، از مالکیت این زمین دست برمی‌دارد. حق هم دارد. نباید گمان کرد که در سیاست می‌توان برای افراد و گروه‌ها تاریخِ مصرف تعیین کرد و پس از آن، شتر دیدی ندیدی. اگر اصولگرایان اختلافات موجود را اختلاف درون‌خانوادگی می‌دانند، در این صورت در برابر این پرسش زانو خواهند زد که، این چه خانواده‌ای است که اختلافات درونی‌اش تا این حد حاد و شبیه به جنگ است؟ اگر این اختلافات را برون‌خانوادگی می‌دانند، باز هم این پرسش مطرح است که چرا و چگونه کار به اینجا رسید؟ پاسخ به این سوال از این جهت مهم است که پس از این شاهد تکرار این گونه وقایع که هزینه آن را همه مردم می‌دهند، نباشیم. فارغ از این که چه پاسخی به این پرسش دهند، اگر همچنان می‌خواهد روی این زمین کار کنند، باید قیمتِ روزِ زمین را به مالک آن یعنی دولتی‌ها بپردازند، ولی فراموش نکنند که این قیمت بیش از نیمی از ارزشِ کل است و با توجه به وضعیت فعلی اصولگرایان، چنین سرمایه‌ای را برای پرداخت در اختیار ندارند. پس بهتر و به‌صرفه‌تر است که، از آنچه که ساخته شده چشم‌پوشی کنند و در زمین ملت به آبادانی بپردازند.
منتشر شده در اعتماد ۲۳-۱۱-۱۳۹۱

 

 

NSF, Salafist Nour and Strong Egypt to find exit for national crisis

Share Button
 
A meeting within days of three major political groupings will attempt to chart a path out of Egypt’s national crisis that group sources say is underestimated by the ruling regime

Opposition sources have told Ahram Online that preparations are underway for a meeting that should take place this week — within two days according to two sources — to bring together the leadership of Strong Egypt Party, the National Salvation Front (NSF) and the Salafist El-Nour Party.

The meeting, essentially proposed by the Strong Egypt Party, aims to find a political and economic exit out of the current impasse facing the country. Sources from the three opposition parties/groups say there is a general sense of unease about the assessment of the president and the majority Freedom and Justice Party, the political arm of the Muslim Brotherhood, about the depth and breadth of the economic crisis and the many layers of attendant political woes.

“The Brotherhood are convinced that they are faced with no serious opposition and that the anger of the crowds that take to the streets is only a function of conspiracies that we orchestrate against them,” said a source at the NSF. She added: “This is very disturbing, because if they cannot see the problem then it is very hard to expect them to resolve it.”

A source from El-Nour Party argued that the worst part of the problem is “the fact that the Muslim Brotherhood insist that they can handle the economic problem without resorting to serious economic experts.”

For his part, a source at the Strong Egypt Party said “The fact of the matter is that the presidency is convinced that things will work themselves out if the opposition leadership stops what the Brotherhood qualifies as ‘instigation.’ This is not true; there is a serious problem and it needs to be addressed.”

The NSF, El-Nour and Strong Egypt meeting would draft a comprehensive plan to end the political and economic impasse. The first step of this plan is to introduce a new government that would be headed with an independent and reputable economist who would select his own economic team upon strict professional merit, but in consultation with the FJP. The rest of the government would be nominated by the FJP, El-Nour, the NSF and Strong Egypt Party proportionately.

The list of nominees to head the government, according to sources, include Mohamed El-Erian, a reputable Egyptian-American economist who is said to have declined an offer that had recently been made to him to head the government, Farouk El-Oqda, the recently retired governor of the Central Bank of Egypt, Hazem Beblawi, a former minister of finance during the transitional phase and an economist, and economist Ziyad Bahaeddine who had headed the Egyptian Stock Exchange.

In addition to assigning a team of economic technocrats and a national unity government, the roadmap to be proposed by the key three political groupings would include replacing the prosecutor-general appointed amid controversy by the president with another to be assigned by the Supreme Council of Judges.

Other items on the agenda of the proposed meeting include the assignment of a trusted and diverse committee of constitutional experts to examine ways to address opposition reservations to the newly ratified constitution.

Meanwhile, sources from El-Nour Party said that they are still consulting with the president over an initiative tabled earlier to contain the crisis but that was not given enough attention from the president and the FJP.

President Mohamed Morsi is said by opposition and presidential sources alike to not be in favour of sacking Prime Minister Hesham Qandil whose performances has occasioned much criticism. The president would rather, the same sources say, reshuffle the government to allow for the introduction of some El-Nour Party members and a few liberal faces that have shown willingness to accommodate Qandil and the presidency through rounds of national dialogue sessions shrugged off by the NSF and to a large extent by the Strong Egypt Party.