Archive for: December 2010

پاسخ کوتاهی به یک اِ میل عمومی ..

Share Button

پاسخ کوتاهی به یک اِ میل عمومی از طرف « انجمن ایرانیان امریکا» به مدیریت آقای هوشنگ امیر احمدی!
متن انگلیسی پیام انجمن فوق ذیلاً ضمیمه است.
ح ت
…….

آقای دکتر هوشنگ امیر احمدی!
سالهاست که شما بی نتیجه واسطه ی باند الترا لومپن/فاشیستی احمدی نژاد و سر شارلاتان سیاسی «ابراهیم مشاعی» و شرکای نظامی امنیتی آنها با امریکا هستید یا بعبارت ساده تر لابی آنها در آنجا هستنید.
برخلاف آنچه ادعا میکنید بودجه شما نه طرف خودِ انجمن واسطه گرایانه اتان بلکه از طرف باند لومپن/ فاشیستی احمدی نژاد و شرکاء تأمین میشود. در اینکه امریکا و ایران باید روزی در پشت یک میز نشسته و هم درجهت منافع مشترک و دوطرفه و هم اوضاع منطقه درجهت صلح و پیشرفت مذاکره کنند تردیدی نیست زیرا اگر جاه طلبی های بیمارگونه رژیم حاکم بر میهنمان را کنار بگذاریم هیچ مسئله ایی، واجد اهمیت استراتژیک که موجب تنش و دشمنی بین دو کشور شود نه تنها وجود ندارد بلکه بر عکس دلایل فراوانی برای همکاری استراتژیک امریکا و ایران، در جهت منافع ملی دو کشور در همه زمینه ها وجود دارد. ما نه به لحاظ اقتصادی رقیب امریکا هستیم و نه به لحاظ سیاسی و نظامی میتوانیم و یا باید باشیم زیرا تضاد منافع جدی بین ما و امریکا وجود ندارد. اگر ما مدعی استقرار و پیروزی اسلام مورد قراعت باند حاکم برکشورمان در کل منطقه و جهان نباشیم و نخواهیم اراده سیاسی خود را بزور شانتاژ تروریسم هسته ایی به منطقه و دنیا تحمیل کنیم نه دعوایی با امریکا داریم و نه با بقیه جهان مدرن امروز.
حکومت فعلی نماینده مردم ایران نیست که شما واسطه آن با امریکا شوید! احمدی نژاد در فردا امروز که از تخت رئیس جمهوری بیفتد در تمام این مملکت بجز چند صد نفری از زادگاه روستای خودش به او رأی نخواهند داد. اگر بجای او و سیدعلی خامنه ایی هرچاقو کش و یا پا انداز خیابانی ایی دیگری هم بر کوهی از دلار نفتی و هزاران میلیارد دلار سرمایه تحت اداره و کنترول دولت تکیه میزد، هم میتوانست کوس ریاست جمهور گری بزند و هم کوس ِلمَن المُلکیِ رهبریگری. ولی مردم ایران آنان را دیر یا زود از تخت اقتدار به زیر خواهند کشید و جایگاهشان را به آنان نشان خواهند داد این جایگاه یا پیش «نوریگا» رئیس جمهور کوکائین فروش و قاچاقچی پاناما خواهد بود و یا پیش رئیس جمهور های پیشین اوگاندا، کنگو، بروندی و رواندا بجرم جنایت علیه بشریت.
روی این اصل مردم ایران این حکومت را نماینده خود نمی داند تا او از طرف آن در پشت میز مذاکره با امریکا بنشیند و امریکا نیز اینرا میداند.
دولت احمدی نژاد و سید علی خامنه ای، در پس همه جنگولک بازیهای ماجرا جویانه خود، از غرب فقط یک چیز را می خواهند «تضمین بقای خود در رأس قدرت سیاسی در کشور ما. آنروزی ـ و البته روزی که هرگز نخواهد آمد ـ که غرب حاضر به دادن این تضمین شود برای حکومت لومپن/فاشیستی فعلی حاکم بر ما هیچ چیزی نیست که فروختنی نباشد ازجمله اسلام و ایرانی که آنها هرگز خود را با آن نه هم خو دیده اند و نه با آن هم خوان بوده اند.
حبیب تبریزیان
Hello. Salaam.

I am Dr. Hooshang Amirahmadi, a professor at Rutgers University, and Founder and President of the American Iranian Council.

Let me begin by sending my personal and the American Iranian Council’s warmest New Year’s Greetings to all of you. We wish you a New Year filled with peace, joy and prosperity. We also hope that in the New Year, the United States and Iran will begin a serious engagement toward better relations.

The American Iranian Council is a non-profit, non-partisan, and educational organization that serves as a platform and catalyst for constructive dialogue and better understanding among the United States, Iran, and key stakeholders in US-Iran relations.

Founded in 1997 and headquartered in Princeton, New Jersey, AIC is financed entirely by foundations, corporations, and individuals, and it takes no money from governments.

AIC’s mission has become the work of my life, and I want to assure you that our noble cause of bringing Americans and Iranians together again in friendship and cooperation deserves your unconditional support.

Each month, our website receives over 200,000 hits from all over the world and thousands more read our publications including 16 books and the bi-weekly AIC Update.

We need your support to continue these great efforts!

The American Iranian Council is a unique organization:

AIC is not just an organization of Iranian-American, but an organization of all Americans and Iranians regardless of their national origins.
The Council’s Founding Chairman was the late Cyrus Vance, the US Secretary of State in the Carter Administration. AIC’s Board of Directors has included individuals of diverse backgrounds and perspectives from the rank of former statesmen, ambassadors, business executives, distinguished academics, media personalities, and community leaders.
We pioneered the marketplace of ideas on US-Iran relations long before it became fashionable. In addition, AIC was the first organization to introduce the Iranian-American community to US politics.
Our balanced position on US-Iran relations is a product of our belief in the mutually of interests between the two countries and our objective analysis of issues standing between them, as well as our long history of interactions with both governments.
The Council is the only organization of its type that has remained true to its cause: never supported sanctions of any type, never opposed negotiation between Iran and the US, and never tried to condition US-Iran dialogue on any matters peripheral to the core problems of the relations. We are also the only organization solely devoted to US-Iran relations.
The Council’s Board of Directors, including myself, serves entirely on a volunteer basis, and our funds are substantially spent on projects rather than salaries and administration as is the case with most comparable organizations!
The American Iranian Council has an unparalleled track record of success:

When Madeleine Albright, the US Secretary of State in the Clinton Administration, decided to deliver her historic speech on Iran, she chose to do so at an AIC conference. She expressed regret about past US policy mistakes, lifted sanctions on carpets and food items, and offered Iran a global settlement. Years later, Iran’s President Mohammad Khatami would characterize this event as a “missed opportunity.”
When Vice President Joe Biden, then Chairman of the Senate’s Foreign Relations Committee, wished to propose a dialogue between the US Congress and the Iranian Parliament, he chose to do so at an AIC conference.
When Speaker Mehdi Karubi, later a candidate in the 2009 disputed presidential elections, wanted to engage his American Congressional counterparts, he chose an AIC event in Manhattan.
When Iran decided to offer America a helping hand in the fight against Saddam Hussein, it engaged AIC to architect a plan; The plan for this cooperation then developed into the so-called Grand Bargain proposal from Iran, And,
When we proposed to extend the Council’s activities to Iran, the US government granted AIC a rare license through its Office of Foreign Assets Control.
The American Iranian Council continues to be a relevant and effective force in US-Iran relations:

During the last three years, I have been involved in a Track II shuttle diplomacy between Washington, Tehran, and beyond.
A major outcome of this project was the Council’s Whitepaper that was issued in 2009 and circulated to both governments and the general public. We beehive the AIC Whitepaper is the most realistic policy document ever issued on US-Iran dispute.
The spirit of this paper was reflected in the US-Iran interactions that followed, including letter exchanges between the US President and Iran’s Supreme Leader, as well as President Obama’s Iranian New Year Greetings. You can download this whitepaper from AIC’s website at www.american-iranian.org. And,
When AIC brought the civilian airline tragedies in Iran to the attention of President Obama, the US government responded positively, agreeing to entertain a proposal from Iran to purchase spare parts from the United States. AND
Most recently, we helped in the release of Sarah Shourd, the American hiker arrested in Iran. We are hoping that her colleagues, Shane Bauer and Joshua Fattal will also be soon released. We urge the Iranian Government to make another humanitarian gesture to the families during this season of change and hope.
It has been AIC’s philosophy that the best road to a democratically developed Iran is through the normalization of relations and cooperation with the United States. Such an Iran will also best serve American interests and those of its allies, including Israel. No country has ever become democratic in the absence of diplomatic ties to the United States. And,

Although the Council has not traditionally interjected itself in Iranian domestic politics, we nevertheless condemned the acts of violence that followed the disputed Presidential elections, and suggested a coalition government as a potential solution. We of course support the human rights of the Iranian people.

In the coming year, AIC will continue to focus on activities designed to improve understanding and dialogue between the two nations.

To this end, the Council will establish a US-Iran Engagement Forum designed:

To raise understanding of Iran through substantive studies in selected areas;
To hold a series of roundtables on US-Iran relations; and
To refine and promote AIC’s Whitepaper.
In 2011, AIC will also fully restructure itself, expand its constituency, and create of an online community dedicated to US-Iran affairs.

Moving forward, we at AIC believe that the prevailing “neither war nor peace” status quo does not serve American or Iranian interests, and is not sustainable. An escalation of the conflict would cause both sides to lose even more. We believe that the right solution involves a negotiated settlement with courageous compromise.

We support proposals from American lawmakers including Senator John Kerry, Chairman of the Senate’s Foreign Relations Committee, to travel to Iran and engage their counterparts in the Iranian parliament. We hope that Iran will welcome such constructive gestures.

We support the continued negotiation between the 5+1 group and Iran in an effort to reach a mutually win-win resolution of the dispute over Iran’s nuclear programs.

We believe that future negotiations should be increasingly based on a more comprehensive agenda and that the parties must be prepared for courageous compromises.

We also support the enriched-uranium-swap agreement between Iran, Turkey and Brazil as a step toward such comprehensive negotiations and final settlements of all issues.

So, let me make a personal plea to you: please help us achieve this peaceful outcome by making a tax-deductible contribution to our organization.

Visit AIC’s website at www.american-iranian.org, where you will find instructions on how to send a contribution by mail or DONATE online using a major credit card.

We also accept in-kind donations such as negotiable securities, frequent flyer miles, and auctionable arts and crafts to name a few.

All contributions are appreciated, no matter how small. And please remember they are tax-deductible.

In conclusion, let me thank you and say Moteshakeram for your support and kind attention to this message.

Please share this video with your friends and colleagues, and consider getting involved in our noble peace-making cause.

If you have questions about our organization, please feel free to contact me via email at hooshang@american-iraniran.org.

God bless you; Khoda Hafez. Thank yo

لومپنکراسی

Share Button

کالبد شکافی انقلاب و حکومت ولایی

قریب دوسال پیش در ۴ نوشتار تحت عنوان« لومپنکراسی» به شجره نگاری تحلیلی حکومت فعلی دست زدم. بعد از آن کم نبودند بزرگانی درجبهه اصلاحات و یا حاشیه آن که به تکرار، این رژیم را رژیم اوباش نامیدند. در این هویت شناسی رژیم هیچ اغراقی به قصد توهین به رژیم و یا تقلیل دادن آن نبود بلکه بیانی از یک واقعیت استثنائی تاریخی بود و هست. این، برای نخستین بار است که اوباش خیابانی؛ پارادوکسالت، بر شانه های نیروهای سیاسی مدعی مدرن بودن جامعه، رژیمی را در گوشه ایی از کره ارض مستقر کرده اند که به یمن دلار نفتی و افسون دینی توانسته است بخش وسیعی از مردم را تحمیق و افسون کند و یا اینکه با دلار های نفتی و اموال مصادره ایی خرید به نقطه اتکای سیاسی و بازوی نظامی خود تبدیل کند.
لومپنکراسی حاکم را میتوان در بعد سیاسی، تاریخی، اخلاقی، اقتصادی و … به تحلیل تفصیلی کشید و با جرعت میتوان گفت؛ خود ویژیگی تاریخی و سیاسی چنین رژیم نادری، که ازدرون یک رویداد نادر تاریخی برخاست، مستلزم یک بررسی مفصل جامعه شناسی تاریخی، سیاسی و اجتماعی ویژه است که از توان نگارنده این سطور خارج است. امید که روزی جامعه شناسان ما این امر را بعهده گیرند.
در اینجا من فقط به عنوان گشایش مدخلی در این مبحث روی چند جنبه مهم این پدیده تاریخی سیاسی دورانمان میپردازم.
بخش نخست.
از مدیریت دستجات عزاداری تا سکوی اقتدار سیاسی
در بچگی هرگاه مادربزرگم دستم را گرفته و به تماشای دستجات سینه زن میبرد با آن ذهنیت کودکانه ام از خود میپرسیدم: چرا حاج شیخ… که مجتهد شهر است نمی آید سینه بزند. مگر نه اینکه سینه زنی، زنجیر زنی، قمه زنی و «خّره» به سر گرفتن صواب دارد؟ چرا بابام، که نماز و روزه اش ترک نمیشود و اغلب قرآن در یک دستش و مفاتیح در دست دیگرش است نه تنها سینه نمیزند که هیچ، بلکه مانع مادر و خواهرم هم میشود که بیایند تماشای هیئت سینه زنی و حتی عامرانه آنها را از این کار منع میکند ولی برای مادر بزرگ و خدمتکار پیرمان ایراد و مانعی در کار نبود. فکرمیکنم این سئوال معما گونه ای که ذهن کودکانه آنروز مرا بخود مشغول میکرد، اگر ذره ای در آن کوران انقلاب در خاطرم تداعی میشد، رسیدن به بسیاری از نتایجی را که امروزه بدانها رسیده ام برایم آسان می ساخت.
عزاداریهای عاشورایی همواره فرصتی بود برای حاشینه نشینان جامعه شهری و من هرگز ندیدم حتی در آن روستا هایی که رفت آمد داشتم توده عادی روستائی وقت زیادی برای این گونه مناسک و مراسم بگذارند با اینکه تقریباً همه روستائیان اعتقادات دینی و مذهبی شدید داشتند.
گردن کلفت و چاقو کش معروف شهرمان، مثل اغلب شهرهای دیگر در روزهای عاشورا برو برویی می یافت. او بزرگترین و سنگین ترین علامت را حمل میکرد و برو بازوی خالکوبی و ماهیچه ایی خود را به نمایش میگذاشت. کمتر کسی به فلسفه ی نماد و معنای اعتقادی و دینی این علم و کُتلها فکر میکرد بلکه این، وزن یا زرق و برقِ آن نمادهای نمایشی بودند که چشمها را بخود خیره میکرد مثل یک کارنوال در شهر های اروپایی. در آن کارنوالها دلقکاها، شعبده بازها، رقاصان، آوازه خوانان مردم را، با شادی آفرینی خود سرگرم میکردند و دراین کارنوالِ عزا وعاشورایی ما، مداحان، تعزیه گردانان، دستجات سینه زنی و قلدرهای شهر با نمایش موجه و تکراری مذهبی خود فرصتی برای خارج شدن زنان از خانه و نظر بازی دختران فراهم کرده وآنها را از زندگی شبستانی اشان به خیابانها میکشاندند. اینقدر که برای تماشاچیان دستجات سینه زنی شهرما هیکل گنده و بازوهای ورزیده و توان زیاد صادق قصاب، در حمل آن علامت سنگین در طول عزادار مطرح بود خودِ فلسفه ی عاشورا مطرح نبود.
زورخانه چیها، قصاب ها، سلاخها، جیگرکی ها، خانه دارها، دلالان خیابانی مسافرکشها و یا اتوبوسهای بین شهری، قهوه خانه دارها ولگرد های معمولی، گاراژ دارها، معرکه گیران خیابانی و ..، عمده ی نیرویی این کارنوال عاشورایی و دستجات هیئت های سینه زنی و زنجیر زنی را تشکیل میدادند که در عقبه آنها، بخشی از لایه های بسیار حاشیه ایی جامعه شهری و صاحبان مشاغل نازل هم مثل کارگران بازار، مراکز تره بار، کاروانسراها، باربران گاراژها، شاگردان رستورانها و.. نیز بعنوان پیاده نظام هیئت های عزاداری شرکت میکردند. تکایا و حسینیه ها، ستاد عملیاتی این هیت های عزاداری بودند که ارتباط چندان مستقیمی هم با مساجد و مراکز رسمی دینی نداشتند. این تکایا از طریق صداقات و اعانات و نذوراتی اداره میشدند که مشمول وجوهات شرعی مثل خمس، زکات، سهم امام و.. نمیشدند. این تکایا به نوبه خود درزیر نظر متولیگری روضه خوانان و مداحانی بودند که بیش ازآنکه اعتبار خود ر ا مدیون دینیت خود باشند مدیون صوت و صدای آهنگین مداحی خود بودند. در حقیقت این مداحان به نوعی حلقه ارتباط آن ارتش عاشورائی با نهاد رسمی دین مسجد و روحانیت بود. خود روحانیت کمترین نقشی در سازمانگری این هئیت ها نداشت بلکه غیر مستقیم و اتوماتیکمان از طریق آن روضه خوانان، مداحان و تکایا: فضا، حُرمت و اعتبار قداست گونه و نمادین عاشورا و اعتقاد عاشورایی را بر توده فرودست جامعه حفظ میکرد.
مساجد هم برای خود برنامه خاص و مخاطبین خاص خود را داشتند. توده عادی بازاریان و بخش قلیلی از کارمندان دولتی و مؤسسات خصوصی، بخشی از کارگران (عمدتاً غیر صنعتی)، نیز در این روزها به مساجد روی می آوردند.
پس از اصلاحات شاه، قدرت یابی چپ جدید، تأثیرات فرامرزی جنبش های باصطلاح ضد امپریالیستی، رشد ناسیونالیسم عربی و ناصری و جنبش فکری پان اسلامیستی، «روشنفکری دینی» نیز پیدا شد که شریعتی، مطهری و طالقانی و… از گفتمان سازان آن در میهن ما بودند. این روشنفکر دینی که با حلقه های ارتباطی مرعی و نامرعی، خواسته و یا نا خواسته به روحانیت مرتبط میشد نیز بخش دیگری از جامعه مذهبی را در میهن ما با مخاطبین ویژه خود نمایندگی میکرد. بخشی از دانشجویان و اقشار تحصیل کرده شهری داری این گرایش بودند. مجموعه این نیروها به علاوه چپ قدیم و جدید جبهه ی گفتمان ضد پهلوی و ضد امپریالیستی را تشکیل میدادند.
مخرج مشترک این جریانهای متفاوت؛ با قراعت ویژه اشان ازاعتقادات عاشورایی ـ در فرایند سیاسی شدنشان و سیاسی شدن جامعه ـ ضدیت با رژیم پهلوی، اصلاحات فرمایشی شاهانه و ملوکانه( آنچنان که حزب توده فورموله میکرد)، ضدیت با رواج فرهنگ لیبرال غربی و مماشات رژیم شاه با اسرائیل بود. برخی از این نیروها از موضع سنتی کامل در این منظومه قرار میگرفتند و برخی از موضع یک گفتمان آرایش شده مدرن نما. از درون این گفتمان عاشورائی؛ موتلفه و فدائیان اسلام بعنوان برآیند نیروهای رده نخست، و به ترتیب؛ نهضت آزادی، مجاهدین خلق و گروههای گوناگون اسلامی دیگر بعنوان نمایندگان سیاسی توده های مذهبی طبقه متوسط در صحنه سیاسی نمودار شدند.
ازآنجا که جریانات سنتی مذهبی/سیاسی( موتلفه، فدائیان اسلام به اضافه حجتیه ) اعتباری بین لایه ها و اقشارمتوسط و تحصیلکرده ی مذهبی جامعه شهری نداشتند ـ چون در این عرصه ابتکار با دیگران بود ـ لذا طبیعی بود که این جریانها در فرایند انقلاب و پس از استقرار جمهوری اسلامی بیش از پیش به آن نیروی مذهبی پیش گفته، یعنی حاشیه نشینان شهری که نگاهشان به دین و مذهب بیش از آنکه دینمدارنه باشد، بی پناهی، بدبختی، خرافه پرستی، بی هویتی اجتماعی اشان بود، اتکاء کنند و پس از آنها هم، به توده روستائی بعنوان مخاطب و پایگاه قابل اتکای اجتماعی خود، اتکائی که زمینه تاریخی هم داشت.
بازوی نظامی، امنیتی، انتظامی حکومت اسلامی که امروز دیگر فقط بازوی نیست بلکه تمامی قامت جمهوری اسلامی را تشکیل میدهد نه توسط آن روشنفکران و مشغول شدگان در نهاد های سیاسی، فرهنگی، اداری و.. ، بلکه توسط همین هیئت های سینه زنی، تودهِ ولگرد شهری که روزهای نخست انقلاب به کمیته ها پیوستند، ساخته، پرداخته و پیکر سازی شد.
روشنفکران دینی جذب شده در دستگاه های دیوانی و آن روحانیتی که سکوی بسیج گر و پر مخاطبِ خطابه های نماز جمعه را ترک کرده و به کار صرفاً سیاسی، حقوقی دیوانی و.. پرداخته بودند یکی پس از دیگری اگرحذف یا خانه نشین نشده و یا به زندان کشیده نشدند در بخش های قابل حذف و ضعیف شونده دستگاه دیوانی جذب شدند. و پس از حذف این نیروها از محور اصلی قدرت یعنی ماشین نظامی/ انتظامی، جای خود را در ساختار ماشین سرکوب نظام؛ به نمایندگان معمم یا مکلای اوباش، دستگاه های تعزیه گردانی و زورخانه داران، باجگیران، باج خورها و یا فرصت طلبانی به لحاظ سیاسی و اعتقادی بی هویت دادند.
شکوه و شکایت اینکه این یا آن کس یا جریان، از خط انقلاب خارج شد و یا اینکه امام، این، یا آنرا گفت و آن نشد و این شد، پاسخگوی منطق دینامیک و عینی فرایندِ انقلابی که: آن شد که باید میشد نیست. اگر بجای تخم مرغ در زیر مرغ کُرچی تخمِ کرکس را بگذاریم حرارت بدن مرغ، ساخت ارثی، و دی. اِن. آی آن تخم کرکس را تغیر نمیدهد و ما، در موعد مقرر جوجه کرکس خواهیم داشت و نه جوجه مرغ و یا خروس. از فردای انقلاب، رهبر انقلاب یا مردم را به مرخصی سیاسی فرستاد و یا در خدمت سیاست خود گرفت و آنکس که نخواست آنجور و به آن طریق سیاسی باشد که امام و رهبر میخواستند یا خانه نشین گردیدند و یا از جرثقیل های انقلاب آویزان شده و یا به جوخه های اعدام سپرده یا در اوین گرفتارشدند.
اقشار پارازیت و حاشیه نشینان بی طبقه و بی هویت شهری قانون ستیزان و قانون گریزیان عصر شاه هرگز چنین آزادی ای را که به برکت جمهوری اسلامی نصیبشان شد در خواب هم نمیدیدند و تاریخ هم مشابه آنرا بیاد نداشت و ندارد. آنهایی هم که با رشته های جان خود و با هزینه کردن جوانیشان طناب انقلاب را بافته بودند تصور نمی کردند که این طناب گردن خود آنها را بیش از هر کس دیگری نوازش خواهد داد. برای دستجات سازمان یافته در کمیته های انقلاب، هیچ حریمی امنیت قضایی و حقوقی نداشت و حکم و اراده کمیته چی ها خود، قانون و فرمان انقلاب بود. قشری که کمیته را پر کردند دقیقاً آن لایه معلق اجتماعی بودند که قانون گریزی و ضدیت با هرنظم قانون گرایانه اجتماعی از خصیصه های عمده آن بود. لومپن پرولتار و سایر عناصر معلق و بی هویت اجتماعی، از آنرو با رژیم شاه مخالف نبودند که آن رژیم سکولار و یا دین ستیز یا وابسته به غرب بود. این اقشار به لحاظ سرشت قانون گریزانه خود با آن رژیم در تضاد بودند. دزدان، قاچاق فروشان و بازرگانانِ مرگ، گدایان، رمالها و معرکه گیران، قوادان و فواحش بعلت زندگی خارج از قانون خود با آن رژیم در تضاد بودند لذا پیوستنشان به صفوف انقلاب و چپیدنشان در کمیته ها تعجبی نداشت. آنهایی که در رژیم شاه خوابِ پاسبان یا ژاندرم شدن را هم نمیدیدند یکشبه با دیپلمی که عبارت از یک ریش توپی و عربده کشیهای ولایت پرستانه بود به کلانتر محلات و سپس به افسر و سردار سپاه تبدیل شدند تا بعدها به یمن همین تظاهر به دین و انقلابیگری و یا دین افزاری به درجات سرتیپی و سرلشگری ارتقا یابند.
این؛ آن نیروهای بیکار، ولگرد و بی طبقه بودند که کلیدی ترین اهرم های قدرت، یعنی تشکیلات نظامی و امنیتی را در دست گرفتند تا امروز بجای مدیریت دستجات سینه زنی و تعزیه گردانی و معرکه گیری خیابانی، مدیریت سیاسی مملکت را بعهده بگیرند. فلان کارمندِ دیپله، لیسانسه و یا شغل دار و یا کارگر فنی و یا کشاروز معمولی، با هردرجه مفروضی از اعتقادات مذهبی، انگیزه و نفعی در پیوستن به کمیته های محلی و سپاه نداشتند و بسیاری از توده ی عادی مذهبیون معمولی حتی تصوری هم از اوباش منشی و سرشت تبه کارانه این دستجات نداشتند زیرا هرگز در معرض تعرض آنان قرار نگرفته بودند و نمیگرفتند چون شیوه نسبتاً سنتی زندگی آنان، سپر دفاعی و ایمنی آنان در برابرار تعرض سیاسی و فرهنگی حکومت بود. اندک تعدادی تحصیلکرده هم که، یا به انگیزه جاه طلبی و یا به انگیزه دینی، موقتاً به این تشکیلات حکومتی جذب شده بودند خیلی زود راه دستگاه های دیوانی را پیش گرفتند. آن روحانیونی هم که توشه ایی از دانش دینی داشتند اگر مورد بی مهری امام و یا رهبر قرار نگرفتند، خیلی زود به دستگاه دیوانی کشیده شدند و دیگر سرکمیته چی گری را دون جایگاه جدید خود دانسته و یا کلاً روحیات انظباتی نظامیگرانه نداشتند.
نتیجه این فرایند، امکان سازمانیابی لومپن پرولتاریا و سایر گروههای معلق اجتماعی، در جریان انقلاب، در دستگاها و ارگانهای نظامی و انتظامی رژیم بود. فرارویی امروزه این نیروها به نیروهای حاکم در میهن ما نه ناشی از غفلت این و یا آنکس یا نیرو، بلکه یک رخداد منطقی و قانونمند در ادامه و مسیر انقلاب بود. همه آن نیروهایی که مدیریت و مهندسی انقلاب را بعهده داشته یا عمله بنّای آن بودند چه بخواهند و چه نخواهند با آنان که امروز بر اریکه قدرت تکیه زده اند به یک خانواده تاریخی قرار داشته و در یک چیز مشترکند : در گفتمان انقلاب، در فرو پاشاندن آنچه که بود. لذا رویگردانی از لومپنیسم حکومتی بدون نقد بنیادی آن انقلاب و گفتمان سازان آن، بدون به پرسش گذاردن وظایف، مأموریت، حقانیت تاریخی و عقلی آن بدون به پرسش گذاردن معماران و مهندسین اصلی آن، راهی بسوی آینده باز نخواهد شد و نوری روشنگرانه بر فضای تاریک پس ازانقلاب جامعه ما نخواهد افکند.
بدیهی است که نقد آن انقلاب و رهبریت سیاسی و گفتمان حاکم بر آن برای آن سیاست ورزانی که امروز در داخل کشور و در صف نخست درگیر پیکارند آسان نیست. نه صرفاً به خاطر ترس امنیتی و کیفری بلکه در درجه اول بنا بر موازنه نیرو به لحاظ تاکتیکی و استراتژیک. ولی پرهیز از این «نقد ضرور» از طرفِ آنهایی که خود از خانواده و خدمه انقلاب بوده اند و تکفیر شدگان بعدی انقلاب قابل پذیرش نیست. در این رابطه، شناسنامه نویسی برای این حکومت به لحاظ تعین جایگاه تاریخی، سیاسی، فرهنگی و اخلاقی آن برا ی مردم و افکار عمومی، چه در داخل و خارج، نقش کمی ندارد. کافی نیست که زیر لبی و با نجوا گفته شود که این رژیم رژیم اوباشان است. بلکه لازمست مهر« لومپنکراسی» را بر سرفصل شناسنامه این رژیم چنان بچسابانیم که زدودنی نباشد.
حبیب تبریزیان
دوم دیماه ۱۳۸۹
www.iranesabz.se

نوشتاری از صادق هدایت

Share Button


ما که عادت نداشتیم دخترانمان را زنده به گور کنیم ، ما برای خودمان تمدن وثروت و آزادی و آبادی داشتیم و فقر را فخر نمیدانستیم همه اینها را از ما گرفتند وبجاش فقر و پشیمانی و مرده پرستی و گریه و گدائی و تأسف واطاعت از خدای غدار و قهار و آداب کونشوئی و خلأ رفتن برایمان آوردند ، همه چیزشان آمیخته با کثافت و پستی و سود پرستی و بی ذوقی و مرگ و بدبختی است.

چرا ریختشان غمناک و موذی است و شعرشان چوس ناله است چونکه با ندبه و زوزه و پرستش اموات همه اش سرو کار دارند.

برای عرب سوسمار خوری که چندین صد سال پیش به طمع خلافت ترکیده، زنده ها باید به سرشان لجن بمالند و مرگ و زاری کنند.

… ، در مسجد مسلمانان اولین برخورد با بوی گند خلاست که گویا وسیله تبلیغ برای عبادتشان و جلب کفار است تا به اصول این مذهب خو بگیرند. بعد این حوض کثیفیکه دست و پای چرکین خودشان را در آن می شویند و به آهنگ نعره مؤَذن روی زیلوی خاک آلود خودشان دولا و راست میشوند و برای خدای خونخوارشان ورد و اَفسون میخوانند.

… , عید قربان مسلمانان با کشتار گوسفندان و وحشت و کثافت و شکنجه جانوران برای خدای مهربان و بخشایشگر! است خدای جهودی آنها قهار و جبار و کین توز است و همه اش دستور کشتن و چاپیدن مردمان را میدهد وپیش از روز رستاخیز حضرت صاحب را میفرستد تا حسابی دخل امتش را بیاورد و آنقدر از آنها قتل عام بکند که تا زانوی اسبش در خون موج بزند.

تازه مسلمان مومن کسی است که به امید لذتهای موهوم شهوانی و شکم پرستی آن دنیا با فقر و فلاکت و بدبختی عمر را بسر برد و وسایل عیش و نوش نمایندگان مذهبش را فراهم بیاورد. همه اش زیر سلطه اموات زندگی میکنند و مردمان زنده امروز از قواننین شوم هزار سال پیش تبعیت میکنند کاری که پست ترین جانوران نمیکنند.

عوض اینکه به مسائل فکری و فلسفی وهنری بپردازند ، کارشان این است که از صبح تا شام راجع به شک میان دو و سه استعامنه قلیله و کثیره بحث کنند.

این مذهب برای یک وجب پائین تنه از عقب و جلو ساخته و پرداخته شده. انگار که پیش از ظهور اسلام نه کسی تولید مثل میکرد و نه سر قدم میرفت ، خدا آخرین فرستاده خود را مامور اصلاح این امور کرده!

تمام فلسفه اسلام روی نجاسات بنا شده اگر پائین تنه را از آن حدف کنیم اسلام روی هم میغلتد و دیگر مفهومی ندارد. بعد هم علمای این دین مجبورند از صبح تا شام با زبان ساختگی عربی سرو کله بزنند سجع و قافیه های بی معنی و پر طمطرق برای اغفال مردم بسازند ویا تحویل بدهند.

سرتا سر ممالکی را که فتح کردند، مردمش را به خاک سیاه نشاندند و به نکبت و جهل و تعصب و فقر و جا سوسی و دوروئی و دزدی و چاپلوسی و کون آخوند لیسی مبتلا کردند و سرزمینش را به شکل صحرای برهوت در آوردند.

اما مثل عصای موسی که مبدل به اژدها شد وخود موسی از آن ترسید این اژدهای هفتاد سر هم دارد این دنیا را می بلعد. همین روزی پنج بار دو لا راست شدن جلو قادر متعال که باید بزبان عربی او را هجی کرد، کافی است تا آدم را تو سری خور و ذلیل و پست و بی همه چیز بار بیاورد.

مگر برای ما چه آوردند ؟ معجون دل به هم زنی از آرا و عقاید متضادی که از مذاهب و ادیان و خرافات پیشین ، هول هولکی و هضم نکرده استفراق و بی تناسب بهم در آمیخته شده است، دشمن ذوقیات حقیقی آدمی، و احکام آن مخالف با هر گونه ترقی و تعالی اقوام ملل است و به ضرب ششمشیر به مردم زوزچپان کرده اند. یعنی شمشیر بران و کا سۀ گدائی است، یا خراج و جزیه به بیت المال مسلمین بپردازید یا سرتان را میبریم. هر چه پول و جواهر داشتیم چاپیدند. آثار هنری ما را از میان بردند و هنوز هم دست بردار نیستند؛ هر جا رفتند همین کار را کردند.