Archive for: October 2011

پیش درآمد نماز میت برای حزب الله لبنان

Share Button

المستقبل بیروت:
این روزنامه مینویسد در حالیکه «نبی بری» رهبر جریان«امل» با احساس یأس پس از دیدار با رئیس جمهور ایران احمدی نژاد از سفر ایران برگشته است، حبیب حریری از گسترش بهارعرب برای همه سرزمینهای عرب با اشتیاق سخن میگوید.
حریری میگوید که تمام منطقه در مسیر یک تحول قرار گرفته است و موج آتی بهار، بهار برای اعراب* بیروت خواهد بود.
روزهای شگفت انگیزی سر شار از شادی و امید و آینده ایی مطمئن و ماندگار برای همه لبنانی ها در پیش است.
وی میگوید: ـ «دوران ترس و بیعدالتی به پایان خود نزدیک میشود. بیروت که هدف توهم آمیز اسرائیل را برای پایان بخشیدن به مسئله فلسطین درهم شکست، به ارمان های بهار عرب، به فداکاریهای جوانانش و امیدهایشان وفادار خواهد ماند.
*
کامنت من:
من این قصیده و غزل امید حریری را بعنوان نمازمیت برای حزب الله و سید حسن نصرالله تلقی میکنم. تصور من اینست که تأکید حریری بر عربیت بهارعرب که در موج دوم خود به لبنان خواهد رسید معنایی جز این ندارد که وی حزب الله را ایرانی میداند و نه عرب و لبنانی.

Al-Mustaqbal
Berri pessimistic from Tehran and Ahmad Hariri, speaking on behalf of Saad Hariri, promises “[Arab] Spring for all Arabs”
While Parliament Speaker Nabih Berri stressed from Tehran after meeting Iranian President Mahmoud Ahmadinejad that “the region is undergoing developments that trigger concerns and fears,” the secretary-general of the Future Movement Ahmed Hariri, speaking on behalf of Future Movement leader Saad Hariri, said that the “coming spring will be a spring for all the Arabs in Beirut. There will be wonderful days filled with happiness and hope for a safe and stable future for all the Lebanese.”
“Injustice and fear are near an end,” Ahmad Hariri said, stressing that “Beirut, which toppled Israeli illusions to end the Palestinian cause … will remain faithful to the Arab Spring, the sacrifices of its youth, aspirations and hopes.
(The Daily Star :: Lebanon News :: http://www.dailystar.com.lb
 

گزارش مهم گاردین از تحولات پشت پرده لیبی

Share Button


بازنویسی یک شعر(با وزن یا بی وزن ولی با مناسبت). مناسبت ان الدرم بلدرم قذافی برای مردم لیبی و التماس او به نخست وزیر انگلیس برای در پست ریاست جمهوری ماندن است.

زاهدان کین جلوه بر محراب ومنبر میکنند چون به خلوت میروند ان کار کمتر میکنند
بازنویس آن
رهبران مست از غرور بر خلق عروتیز میکنند چون به اربابان رسند یک کار دیگر میکنند
روزنامه گاردین امروز از تماسهای پشت پرده قذافی با دیوید کامرون پرده برمیدارد. طی این تماسها قذافی به کامرون پیام میدهد که حاضر است نقش یک رئیس جمهور بی اختیارمانند همان نقشی را که ملکه انگیس در آنجا دارد بازی کند و از دیود کامرون تقاضای میکند که با این پیشنهاد موافقت کند. این پیامها و تماسها قبل از قطعنامه شورای امینت و اجازه منطقه پرواز ممنوع در منطقه بنغازی بوده است. در این هنگام، هم بسیاری از وزراء و هم« ام آی ۶» با دخالت نظامی در لیبی مخالف بوده و آنرا خطر ناک توصیف میکنند. ولی دیوید کامرون بر اساس قضاوت روی لحن نسبتاً عاجزانه قذافی که در پیامهایش منعکس بوده است پی میبرد که او سرنگون شدنی است و لذا با قاطعیت بر اقدام نظامی از طریقی که پیش رفت اصرار میکند. کامرون پس از قطعنامه شورای امنیت دایر بر اجازه منطقه ممنوع با شخصی که مسئول تثبیت اوضاع در عراق، پس از حمله نیروهای ائتلاف بدانجا بوده تماس گرفته و از او میخواهد تا طرحی تهیه کند تا از تکرار اشتباهات رخ داده در عراق، در لیبی اجتناب شود. و در این را رابطه است که «شورای ملی موقت» در لیبی شکل میگیرد. در این هنگام فقط دولتهای غربی ۴۸ ساعت فرصت داشته اند تا از قتل عام مردم بنغازی جلو گیری کنند. گزارشگر از دقت بیی نظیر موشکهای «گ پ اس» خبر میدهد که با چنان دقتی طاق خانه ایی را که یک تک تیر انداز از آنجا به مردم شلیک میکرده است نشانه میرود که فقط طاق خانه خراب میشود و کف خانه ابداً آسیبی نمی بیند این دقت موشکی تلفات حملات موشکی بر غیر نظامیان را تقریباً به صفر میرساند. دقت این موشکها «هاگ» وزیر خارجه انگلیس را حیرت زده می کند.
گزار شگر گاردین بهار عرب را بزرگترین رخداد قرن جاری تلقی کرده و اضافه میکند که اگر ناتو و متحدینش ۴۸ ساعت دیر جنبیده بودند قذافی موفق میشد بنغازی را سرکوب کند، پرونده بهار عرب بسته شده بود و سیر حوادث حتی در تونس و مصر هم به سوی دیگری جریان می یافت. وی معتقد است که رژیم سوریه هم با استفاده از فضای روانی ناشی از شکست مردم لیبی و درسهای قدرت یابی مجدد قذافی بر مردم سوریه غلبه میکرد و همه اینها یک شکست بزرگ استراتژیک برای غرب بود.
گزارش فوق بنظر من بسیار معنا دار تر از آنستت که به ترجمه خلاصه و سطحی آن پرداخته شود. این گزارش نیازمند چند بار خواندن و دقت زیاد تحلیلی در هرگزاره آن است. که امید وارم در طول هفته بسهم خود بتوانم به آن بپردازم. ولی توصیه من به همه کنشگران و تلیلگران سیاسی میهنمان مطالعه چند باره آنست.

Printing sponsored by:
How David Cameron swept aside sceptics over Libya campaign
Guardian investigation reveals PM pressed for military action and Gaddafi secretly sought figurehead role
Patrick Wintour and Nicholas Watt
guardian.co.uk, Sunday 2 October 2011 22.00 BST
David Cameron, right, in Libya with NTC leader Mustafa Abdel Jalil and French president Nicholas Sarkozy. Photograph: Philippe Wojazer/Reuters
A Guardian investigation into David Cameron’s six-month Libyan campaign has revealed how the prime minister overrode scepticism from his cabinet and MI6 to press for military action, and how Colonel Gaddafi secretly wanted to become a figurehead of the country “like the Queen of England”.
In interviews with senior Whitehall figures and five ministers the Guardian has established that the National Transitional Council assured Britain that sleeper cells were ready to rise up in Tripoli once rebel troops entered the capital. Defence sources say Britain provided logistical support to the rebels in the capital, as well as in the Nafusa mountains, including a bombing campaign that cleared the way for the rebels to come down from mountains towards Tripoli.
Britain also took the lead in pressing, in the early summer, for the military campaign to be used to put pressure on Gaddafi from the west of Libya. The French, who had led the way in pressing for a no-fly zone in February after Gaddafi besieged the rebel stronghold of Benghazi, believed that Gaddafi could be overthrown from the east. Liam Fox, the defence secretary, describes the shift, supported by the chief of the defence staff, Sir David Richards, as “a tilt to the west”.
Gaddafi told Britain in secret messages sent to the Foreign Office that he was willing to start a political process that would end with the Libyan leader becoming a head of state like the Queen.
In a sign of his erratic and desperate negotiating strategy, which persuaded ministers that Gaddafi would eventually be overthrown, the Libyan leader indicated not just that he had been in power as long as the Queen , but that he was prepared to become a figurehead in the same way as her. “It would be like the Queen of England, is how they thought of it,” one minister said. “He would be a non-powerful president, not even in power. They would go as far as he would be a figurehead. But this was not on for the rebels, of course.” The Guardian investigation has also established that:
• David Cameron overrode scepticism in his cabinet when he took one of the biggest gambles of his premiership in March to press for a UN security council resolution to authorise military force to protect civilians. Kenneth Clarke, the justice secretary who was described by one cabinet minister as the “biggest dove”, thought that partition was the “logical thing”.
• MI6 was privately sceptical of military action, arguing “it is better to stick with the devil you know”.
• The world was “48 hours from watching a humanitarian disaster unfold” in Benghazi before to the US, French and UK air strikes, according to Fox. Cameron did not want to allow another Srebrenica – the massacre of 8,000 Muslims in Bosnia in 1995 – on his “watch”. Friends say he feared he would be remembered as the “pull up the drawbridge” generation” if he did not act to defend the Arab spring.
• The US, which had initially been sceptical about a no-fly zone, ended up pressing for a tougher UN security council resolution. This led to UN resolution 1973 in March which authorised “all necessary measures” to protect civilians in Libya. Fox said: “The Nato operation would have been impossible without the contribution of the Americans.”
The offer from Gaddafi to serve as a figurehead, plus intelligence from within Tripoli, was one reason the foreign secretary, William Hague, remained convinced that what he described as his “Anaconda strategy” would squeeze Gaddafi from power. Hague believes Gaddafi overplayed his hand, insisting he would agree only to a political process in the course of which he would retire to the role of state figurehead.
The foreign secretary, who has described the Arab spring as the most important event of the 21st century, warned that there would have been grave consequences if Britain and France had not succeeded in persuading the UN to sanction military action. “If Benghazi had fallen it would have been a huge setback for the Arab spring in countries like Egypt and Tunisia. It would have shown that a dictatorial ruler can successfully fight back and entrench himself again. That would have carried a strong message. [Syrian president] Bashar al-Assad now would be feeling in a stronger position and probably getting active assistance from a well-entrenched Gaddafi regime.”
Hague added that he was stunned by the success of the high-precision GPS-guided Brimstone missiles after Fox ruled that the collateral damage target – the risks to civilians – should be set at zero. “I saw in Tripoli one of the buildings where they managed to hit the top floor to stop the sniping from the roof without damaging at all the floors underneath. This is the amazing precision of the targeting. Things have really moved on even since the Iraq war. The criterion for targeting was zero civilian casualties and that was rigorously stuck to.” Some senior Whitehall officials interviewed by the Guardian confirm that the French and the UK might have taken military action, even if they failed to secure a UN resolution, on the basis of averting a humanitarian disaster. “We would have had to look at the humanitarian necessity option. We would have had to ask the attorney general whether the situation was so grave that we could act.”
Andrew Mitchell, the international development secretary, who was briefed by officials on Whitehall’s lessons from Iraq as soon as he was asked by Cameron to draw up a stabilisation plan, outlined a five-point plan on how to avoid mistakes from Iraq. It now forms the basis of the National Transitional Council’s plans.
Mitchell praised Cameron for ignoring critics who said the military campaign would never work. “David was brave and proved right in the beginning, because he said we cannot allow a massacre to take place in Benghazi. All the soi-disant experts said, you can’t do it from the air, the Americans said it was naive – but he stuck to his guns.”
© ۲۰۱۱ Guardian News and Media Limited or its affiliated companies. All rights reserved
لینک مطلب
http://www.guardian.co.uk/politics/2011/oct/02/pm-libya-sceptics-gadaffi-queen

 

یا کودتای نظامی یا جنگ داخلی

Share Button

خلاصه:
«رزوان زیاده»، یکی از رهبران اپوزیسیون سوری مقیم امریکا در گفتگویی با «الاهرام نت»، میگوید که برای سوریه فقط دو راه باقی مانده است یا کودتای نظامی در داخل و یا جنگی داخلی. وی که برای یک سفر سیاسی به قاهره آمده است در ملاقاتهایش با مقامات مصر از آنها میخواهد تا به اپوزیسیون سوریه کمک کند. وی میگوید حتی واشنگتن هم روزبروز بیشتر قانع میشود که راهی جز دست بردن به اسلحه برای مردم سوریه باقی نمانده است. مردم دیگر می خواهند به کشتار و تجاوزات ناموسی از طرف ارتش اسد پایان دهند. وی در این گفتگو به تنیجه بخش بودن میانجی گری اتحادیه عرب ابراز تردد میکند و میگوید راه حل آنها قابل قبول نیست زیرا آنها میگویند اسد تا انقضای دوره ریاست جمهوریش که ۲۰۱۴ است ادامه دهد. مردم سوریه دیگر به اسد اعتمادی ندارند زیرا از وی اصلاحات برنمی اید . او همان ده سال پیش که پس از مرگ پدرش به قدرت رسید وعده اصلاحات داد ولی گامی در این جهت برنداشته است. مردم میخواهد که خانواده اسد از قدرت خلع و از کشور خارج شوند.
وی ادامه میدهد که روزبروز آثار نگرانی در بخشهایی از حاکمیت علوی ها نمودار میشود و کم نیستند عناصری در درون حاکمیت که نگران فردای خود هستند. بخشهای قدرتمند علوی که سرمایههای کلانی دارند نگران سرمایه های خود هستند. روی این اصل بعید نیست در درون ارتش، علویها به این فکر بیفتند که خود را از شر اسد خلاص کنند. اگر این اتفاق نیفتد گزینه دیگر، فقط جنگ داخلی است.

Syria opposition figure: Coup or civil war ahead
Speaking to Ahram Online, Radwan Ziyadh sees only two scenarios ahead for Syria, and Bashar Al-Assad’s political survival is not one
Dina Ezzat , Sunday 2 Oct 2011
“There will be either a military coup against Bashar (Al-Assad, president of Syria) or there will be a civil war. These are the only two scenarios ahead of Syria,” said the US-based Syrian opposition figure Radwan Ziyadh.
Speaking to Ahram Online while in Cairo recently for talks with top Egyptian and Arab League officials on the kind of support the Syrian opposition, despite its many fragments, would like to see emerge at the League, and from Egypt, Ziyadh was not optimistic about possible Arab influence on developments in Syria. The fact that Arab capitals — and for that matter the Arab League — are willing to “accept a deal by which Bashar’s presidency could continue longer, or until its current term expires (in 2014) is not a good beginning,” he said.
A collective Arab League initiative that was shrugged off by Damascus asked the Syrian president to end the six-month old bloodshed and violence on the part of the state against demonstrators and to pursue a sequence of democratic reforms to allow for a democratic transition of power.
This Syrian opposition activist has no doubt in his mind that Bashar is not interested in reform. Ziyadh recalls Bashar’s promised “Damascus Spring” when he came to power in the wake of his father’s death in 2000. “It was all talk and nothing was done and nothing was designed to be done,” Ziyadh stated.
For Ziyadh, as for many segments of the Syria-based opposition and that of the Diaspora, the only way to end the current political crisis in Syria is for Bashar and the entire Assad family — principally Maher Assad, Bashar’s brother who is in control of the army — to step down and leave the country.
So far, Ziyadh sees no sign of that happening. Foreign diplomats in Syria concur.
“Neither Bashar nor Maher, and by the way they are not very different from one another as some tend to argue, is willing to let go,” Ziyadh said in interview with Ahram Online in Cairo.
This intransigence, the Syrian opposition activist added, is solidified due to divisions within the Syrian opposition and the hesitant stance not just on the side of Arab countries, “who are not sure what to do with Syria,” but also on the side of key capitals that are not ready to give up on Bashar.
Meanwhile, Ziyadh argued, the interest of the Alawite ruling minority is being compromised. His sources tell him that the Alawites are getting very concerned. “They know that something has to be done if their rule is to be spared, or at least if their interests — especially economic ones, and those are not small at all — to be spared,” he said.
As such, Ziyadh does not exclude the scenario of a coup against the Assads from within the army’s Alawite generals. If this does not happen, Ziyadh said, it will not be long before the opposition resorts to arms. The volume of talk about the possible armament of the opposition is picking up by the day, and state officials in concerned Western capitals, including Washington, are no longer excluding this possibility.
“There is so much killing, rape and violence and there are no guarantees on any promises that the regime might make (although he does not seem to be making any) to end the violence against the people; the people have to defend themselves,” Ziyadh said. He added that once arms are picked by the opposition it would not just be against Bashar, but against Alawites in general. “This is why I think civil war is the only alternative to a military coup,” he said.
Civil war in Syria, Ziyadh warned, would not be short, but rather a bloody and long ordeal that may have a negative impact on region’s stability in

نگاهی به اوضاع منطقه ۵

Share Button


تصویر فوق از نشست امروز استانبول است که بنا بر گزارش های واصله که در ذیل و پس از درج این مطلب آمده است حاکی از تفاهم جریانهای عمده سیاسی سوری است که آنرا باید خوشامد گفت . با این توضیح که این اجماعی که برای تشکیل جبهه واحد ملی حاصل شده است، از دید نگارنده مغایرتی با آنچه در تحلیل ذیل از اوضاع سوریه آمده است ندارد.
سوریه:
آنچه در موردسوریه امروز باید جلب توجه کند که نمیکند اینست که عرصه خبری در زمینه اطلاع رسانی از اوضاع بحرانی کشور تماماً به تصرف اپوزیسون رژیم اسد افتاده است که کفاره ۴۲ سال سانسور است. امروزه، این؛ رژیم اسد است که بدون اینکه ارگانی یا اجماع آگاهانه ایی علیه اطلاع رسانی آن باشد، از طرف همه رسانه های دنیا و منطقه، که همراه با مردم از این حکومتِ مردم کُش بغایت بیزارند آنرا سانسور خبری کرده اند. کسی گوشش به بوقهای خبری داخلی و خارجی موافق رژیم اسد نیست حتی اگر خبری درست داشته باشند.
تمام رسانه های منطقه و دنیا از زبان اپوزیسیون سخن میگویند و سرشار از خبر شکل گیری مقاومت مسلحانه علیه رژیم و کشتار روزانه مردم با تانک و توپ و اخیراً هلیکوپتر های توپدار توسط ارتش بشار اسد است. برابرگزارشهای این خبرگزاریها ریزش ارتش سوریه و شکل گیری ارتش «افسران آزاد»،هرروز شتاب بیشتری میگیرد. با قضاوت از این اخبار میتوان گفت که سوریه بسمت یک جنگ تمام عیار داخلی پیش میرود که آثار و تبعات آن تا فراسوی مرزهای این کشور( و به گمان من تا آسیای میانه هم)، خواهد رفت و بیشترین و بلاواسطه ترین اثر آن در لبنان، ایران و عراق خواهد بود. بنظر من سقوط رژیم بشاراسد منجر به انقلاب در کشورهای محافظه کارعرب نخواهد شد بلکه روند اصلاحات دموکراتیک را در این کشور ها شتاب خواهد داد وتمایل غرب را به حمایت جسورانه تر از جنبش های دموکراتیک منطقه را تقویت خواهد کرد.
تصوراینکه خیزشی که در سوریه برخاسته و پنجره مقاومت مسلحانه را بسوی خود باز کرده است خاموشی گرفته و یا اینکه اجماع جهانی تشکیل شده علیه این رژیم عقب نشیند تصوری کاملاً خیالبافانه است. چین و روسیه نیز دیر یا زود زیر فشار افکارعمومی دنیا موضع خود را نسبت به دولت اسد تغیر خواهند داد.
هفتمین یا هشتمین نشست اپوزیسیون سوریه، دیروز و امروز، با شرکت ده ها حزب و شخصیت سیاسی در استانبول برگزار شد. هدف برگزار کنندگان این اجلاس اینست تا مثل لیبی یک «شورای دولتی موقت» را تشکیل دهند ولی من فکر نمیکنم اینبار هم آنها موفق شوند. اولین دلیل من برای این عدم موفقیت این است که بعلت فضای استبدادی ۴۲ ساله هیچ معلوم نیست هریک از این دهها حزب یا شخصیت با چه میزان سرمایه سیاسی در این اجلاس شرکت میکنند و حتی اگر با یک روش غیبی هم بتوان چنین وزن کشی ای را انجام داد آیا آنها حاضرند وزن توزین شده خود را بپذیرند و آنرا مبنای مشارکتشان در هرم رهبری سیاسی جنبش قرار دهند؟ این همایش، با چگالی(وزن مخصوص) متفاوت شرکت کنندگانش، قرار است در پشت درهای بسته رأی گیری کند تا یک ارگان رهبری برای خود برگزیند. اگر سوریها هم مثل ما ایرانیها باشند، درک اینکه هر فرد اپوزیسیون در این نشست با یک سایت اینترنتی و ادعای میراث دارگیِ یک جریان تاریخی یا سیاسی، خود را یک حزب بزرگ با دایعه رهبری کل جنبش بداند دشوار نیست. اما همه این نشستها در عین حال تمرینات لازمی برای دمکراسی فردای کشور و استقرار فضای تعامل آمیز سیاسی هستند.
اشکال کاراپوزیسیون سوری، مثل ما ایرانیها هم، اینست که فیلد مارشال و ژنرال ستادی بسیار دارد ولی اکثر این ژنرالها از خود واحد عملیاتی و رزمی ندارند!
در یاداشت قبلی نوشتم که در تجربه لیبی، ناتو تنها با بمب افکن های سنگین خود به جنبش مردم آنجا کمک نکرد بلکه مدیریت پشت پرده سازماندهی اپوزیسیون که منجر به تشکیل «شورای دولتی موقت» شد، بزرگترین کمک آن، به جنبش دموکراسی خواه این کشور بود که بدون تشکیل آن، همه نیروی هوایی ناتو هم نمیتوانست رژیم قذافی را ساقط کنند. این درسی هست که در سوریه هم دیر یا زود تکرار خواهد شد. این غرب است که در آخر کار با تقویت و حمایت خود، به رهبری اپوزیسون سوریه مشروعیت خواهد داد. البته این بدین معنا نیست که این دخالت قیم مآبانه غرب در مغایرت با منافع مردم و دموکراسی در سوریه خواهد بود بلکه بمعنای اینست که چنین دخالتی کمک خواهد کرد تا تفرقهِ دیر درمان و بد خیم بین اپوزیسیون سوریه برطرف شود. چنین فرایندی در انتظار همه آن کشورهای استبداد زده ایست که بنا به دلایل مشابه، اپوزیسیون دموکراسی خواه در آنها قادرنیست در خود و با خود به اجماع و وفاق سیاسی برسد.
تا آنجا که به مملکت خود ما مربوط میشود؛ اگر «جنبش سبز» بعنوان قوی ترین و مردمی ترین بخش جنبش دموکراسی خواهی کشورمان نتواند نقش متحدسازهمه بخشهای اپوزیسیون را، بصورت «یک رهبری واحد ملی» ایفا کند، بدون هیچ پرده پوشی ای باید گفت که غرب این کار را خواهد کرد. هرچند گفتن این حرف ممکن است به ذائقه بسیاری خوش نیاید.
ترجیح بند رویکرد مبارزاتی جنبش سوری ها در آغازهمانند لیبی، تأکید بر«عدم مداخله خارجی» بود ولی امروز فریاد کمک! کمک! و تقاضای ایجاد منطقه حفاظت شده توسط سازمان ملل(یعنی ناتو) از هر طرف بلند است و بیشتر از همه، از طرف آن نیروهایی که در میدان در حال مبارزه اند. نگارنده بهیچ وجه کمک غرب را که مستلزم هیچ تعهدی نباشد ننگ سیاسی نمیداند. امروز استقرارِ دموکراسی در سوریه، مصر، لیبی تنها دستاورد های تاریخی بزرگ برای مردم این کشورها نیست بلکه کاملاً در انطباق با منافع غرب نیزهست و این تطابق منافع سیاسی واستراتژیک را باید بنحو احسن مورد استفاده قرار داد تا هزینه استقرار دموکراسی کمتر شود. رژیم اسد از همه نیروهای ضد دموکراتیک دنیا برای سرکوب مردم خود کمک میگیرد بدون اینکه لحظه ایی احساس ننگ کند ولی وقتی به مردم میرسد کمک گیری آنها را رسوایی نشان میدهد. دو هفته قبل دولت ترکیه یک کشتی حامل سلاح برای دولت سوریه را در آبهای منطقه توقیف کرد و تصور اینکه این کشتی در کجا بار شده بوده است، دشوار نیست. درهفته گذشته رسانه های معتبر دنیا از کمک ۶،۵ میلیارد دلاری دولت ما به رژیم اسد خبر دادند. تصور اینکه رژیم مستأصل اسد دست کمک ابلیس را هم در این شرایط پس بزند باور نکردنی است.
مصر:
شورای نظامی حاکم روز ۲۸ نوامبر«دو ماه دیگر» را روز انتخابات پارلمانی اعلام کرده است. این شورا برخلاف بخش عمده اپوزیسون که برحزبی بودن کامل انتخابات اصرار دارد تصویب نامه ایی صادرکرده است که بموجب آن ۳/۲ کرسیهای مجلس با کاندیداهای حزبی و ۳/۱ کاندیداهای فردی برگزیده میشود. با توجه به اینکه «حزب ناسیونال دموکرات» رژیم مبارک غیر قانونی شده است و نمیتواند در انتخابات کاندیدا بدهد، این تصویبنامه به آن چهره هایی از رژیم او که به وجاهت مردمی خود اطمینان دارند امکان میدهد تا در رقابت انتخاباتی شرکت کنند و با شرکت خود در این انتخابات، درعین حال، وزن واقعی مخالفین و موافقین آن رژیم را نیز غیر مستقیم، در ورای قدرت اعتراضی خیابانی در ترازوی انتخاباتی نشان دهند.
قیام ژانویه علیه رژیم مبارک، رژیم او را برانداخت و قدرتش را ساقط کرد. سقوط آن رژیم قبل از آنکه سقوط مشروعت آن باشد محصول بهم خوردن توازن نیرو در یک مقطع تاریخی/سیاسی به زیان رژیم مبارک بود. برای ساقط کردن قطعی یا نسبی مشروعیت آن رژیم ساقط کردن قدرتش کافی نیست بلکه این؛ صندوق انتخاباتی دریک فضای آزاد و بدور از هیجان آفرینی و افسونزدگی سیاسی یا مذهبی است که میتواند در مورد آن رژیم داوری نهایی را انجام دهد، یا آنرا برای همیشه به گور بشپارد یا اینکه بخش کارآمد آنرا در ساختار جدید جذب کند. یک چنین داوری دموکراتیکی به تقویت دموکراسی آینده مصر کمک خواهد کرد. احزاب افراطی اسلامی و چپ از اینکه نتیجه انتخابات نوامبر، با شرکت عناصر رژیم سابق بخش زیادی از آوازه گری سیاسی مشروعیت آفرین آنها، برای خودشان را بی اعتبار کند واقعاً در هراسند. کافیست برای یک لحظه فکر کنیم برغم محدودیت چهره های سیاسی رژیم سابق و چیرگی فضای انقلابی ضد آن رژیم، آنها بتوانند تمام یا بخشی از آن ۳/۱ کرسی ها را بخود اختصاص دهند چنین رویدادی این پیامی جدی را برای جامعه دارد که آن رژیم ساقط شده، انچنانکه ادعا شده است هم عاری از پایگاه اجتماعی و یا سابقه خدماتی خوب نبوده است. و از آن مهمتر حضور تعدادی از دولتمردان رژیم سابق در حاکمیت فعلی به ساختار قدرت حاکمه یک انداموارگی دموکراتیک خواهد داد. چگونه میتوان پذیرف که یک شخصیت یا حزب نیم درصدی بتواند در رقابت انتخاباتی شرکت کرده و بیانگر مطالبات نیم درصد جامعه باشد ولی در همان حال یک سوم(فرضاً) جامعه از گزینش نمایندگان خود محروم شود. بنظر من در سوریه، لیبی و ایران پس از همین رژیم هم باید از شرکت نمایندگان رژیمهای ساقط شده در یک فرایند انتخاباتی نه تنها استقبال بلکه بر آن اصرار کرد. منظرهِ اینکه، پس مانده های مقام معظم رهبری در فردای سقوط نظامش نتوانند نیم درصد آرای مردم را هم بیاورند برای تکمیل یک فصل و بستن یک پرانتز تراژیک تاریخی لازم است.
بهر حال، پارادوکسالت، دراینجا این شورای نظامیان برآمده از درون همان رژیم دیکتاتوری سابق است که یک راهبرد انتخاباتی دموکراتیک را، هم بلحاظ سیاسی و هم بلحاظ حقوقی در پیش گرفته است و مخالفین این راهبرد، ناخودگاه با روش و رویکرد شبه انقلابی خود هم یک استبداد جدیدی را شالوده ریزی میکنند و هم راه را برای طلبکاری بقایای رژیم گذشته باز میگذارند که البته با توجه به موازنه کنونی نیرو موفق نخواهند شد. اگر رژیم ساقط شده مبارک منفور است باید آنها کمک کنند که این نفرت ملی، خود را بصورت رأی گیری نشان دهد.
اما برغم همه این کش و قوسهای سیاسی میتوان با اطمینان نسبی گفت که دموکراسی در مصر پیروز خواهد شد.
احزاب اسلامی و چپ افراطی، انتخابات را با شرایط پیش کشیده شده از طرف شورای نظامی ازهم اکنون تحریم کرده اند. ولی تحریم آنها جز به انزوا راندن خود آنها و تضعیف فرایند استقرار دموکراسی نتیجه دیگری نخواهد داشت. روی این اصل امکان اینکه سر آخر آنها نیز به آئین نامه انتخاباتی شورای نظامی تن داده یا به مصالحه برسند بسیار است.
فرایند استقرار دمکراسی در مصر مثل تونس و لیبی تازه آغاز گشته است و برای ما ایرانیان هم درس آموز خواهد بود. البته فراگیری این درسها به استعداد یادگیری خود ما هم بستگی دارد.
سودان:
پس از جدایی قسمت جنوبی اش، این کشور هنوز به آرامش نرسیده است. رژیم عمرالبشیر از همیشه شکننده تر شده و مقاومتهای جدیدی علیه آن در قسمت نیل بصورت ایلی و در داخل کشور و کلان شهرها بصورت مطالبه دموکراسی آغاز گردیده است. ماشین سرکوب عمرالبشیر توان گذشته را ندارد و کشور بیش از پیش به ورطه بحران اقتصادی، گرانی و بیکاری فرو میرود و امواج بهارعرب احساسات سیاسی آزادیخواهانه مردم را تکان داده که با پاسخ سرکوب بیشتر رژیم روبرو شده است. موج بگیر و ببند در کشور تشدید یافته که پیش درآمدِ فرایند فرو پاشی استبداد فاسد عمر البشیر است. عمرالبشیر برای مهار کردن گرانی و فساد وسیع به روشهای ناکارآمدِ بگیر ببند و تهدیدهای حکومتی متوسل شده که ناشی ازته کشیدن توان دیکتاتوری اوست. این رژیم مثل رژیم های لیبی و سوریه در کنار استبداد خشن خود فاقد هر گونه دستاورد اقتصادی و سیاسی مثبتی بوده است و این دقیقاً آن جنبه ای است که اینها را از دیکتاتوری های مصر و تونس و بحرین و حتی یمن متمایز میکند. اگر از رژیمهای تونس و مصرچیزی برای نگاه داشتنن مانده است از این رژیمها حتی یک دستگاه دیوانی کار ساز وعمل کننده هم باقی نمانده یا نخواهد ماند و همه چیز در این کشورها باید تقریباً از صفر آغاز شود.
از عمر رژیم عمر البشیر که دوست حکومت ماهم هست چیز زیادی نیز باقی نمانده است. مردم سودان در آینده ایی که دور نیست آزادی خود را جشن خواهند گرفت.

خبر تکمیلی:
خبر زیر نیمساعت پیش از طرف « نهار نت سایت خبری نشریه النهار لبنان» انتشار یافت.
اپوزیسیوین سوریه اعلام کرد که در نشست استانبول، جبهه مشترک واحدی تشکیل داد
خلاصه: برهان غلیون یک چهره اکادمیکی مخالف بشار اسد، مقیم پاریس گفت: «شورای موقت ملی سوریه یک ارگان مستقل مباشد که درب آن بروی همه سوریهای مخالف بشار اسد باز است. این شورا هرگونه مداخله از بیرون را که ناقض استقلال مردم سوریه باشد را نفی میکند.». این جبهه واحد، طیف وسیعی از نمایندگانِ؛ فعالین داخل کشور تحت نام کمیته هماهنگی محلی، اخوان المسلمین، لیبرالها، آسوریان و کردها را دربر میگیرد.

Syrian Opposition Forms United Common Front
Syrian opposition movements meeting in Turkey said in a statement on Sunday they had formed a common front uniting all groups that oppose the regime of President Bashar Assad.
“The Syrian Council is open to all Syrians. It is an independent group personifying the sovereignty of the Syrian people in their struggle for liberty,” Paris-based Burhan Ghalioun told reporters.”The council rejects any outside interference that undermines the sovereignty of the Syrian people,” he added.Ghalioun, a France-based academic, had recently been designated leader of opposition group the National Transitional Council, which has Islamist and nationalist supporters.The new opposition grouping announced on Sunday unites Syrian opposition movements across the political spectrum, and includes the Local Coordination Committees which groups activists on the ground, liberals, and the long-banned Muslim Brotherhood as well as Kurds and Assyrians.Representatives of Syria’s six-month-old protest movement and opposition had been meeting since Friday to forge a united front against Assad’s regime which the U.N. says has killed at least 2,700 people since protests erupted in mid-March.  

نگاهی به اوضاع منطقه ۴

Share Button

بحرین

Drs Tammam (left) and al-Ekri in Gaza during the 2008-09 Israeli ‘Cast Lead’ offensive [Photo: al-Ekri family]

الف ـ در هفته گذشته انتخابات پارلمانی برای انتخاب ۱۸ صندلی خالی شده توسط حزب «وفاق» عمده ترین حزب شیعه بحرین انجام شد. این حزب انتخابات را بایکوت کرد. طبق گزارش خبر گزاریهای معتبر دنیا قریب ۵۰ % از مردم بحرین در این انتخابات شرکت کردند. حزب «وفاق» میزان شرکت کنندگان را ۱۷% اعلام کرد که اعلام چنین رقمی از طرف حزبی که خود انتخابات را تحریم کرده است غیر عادی نیست. ولی میتوان به رقم تقریبی ۵۰ % باور داشت بدون اینکه آنرا کافی برای مشروعیت پارلمان بحرین شمرد. مسئله فی نفسه درصد رأی دهندگان نیست. اگر این میزان از مردم در آمریکا یا سوئد یا هلند در انتخابات پارلمانی شرکت میکردند، میشد آنرا بحساب سیاست زدگی و بیحالی مردم گذاشت و نه فقدان مشروعیت پارلمان ولی ۵۰% شرکت کننده در انتخابات بحرین میزانی «سیاسی» است و حاکی از تحریم فعال انتخابات از سوی یک بخش یا پارهِ ویژه ای از جامعه بحرین است که بدون مشارکت آن در سرنوشت پارلمان کشور مشروعیت چنین پارلمانی زیر سئوال میرود.
ولی ما چه انتخابات را درست بدانیم و یا نادرست، مجلس برآمده از آنرا مشروع یا نامشروع، این رقم شرکت کننده (با فرض درست گرفتن آن، که نظرمن نیز هست) بیانگر اینست که اقلاً یکسوم جمعیت شیعه بحرین به دعوت احزاب شیعه پاسخ مثبت نداده و در انتخابات شرکت کرده اند. شیعان بحرین ۷۰% جمعیت را تشکیل میدهد. شرکت ۳۰% شیعیان درانتخابات اخیراگرهم در حال حاضرمشکل بحران سیاسی مملکت را حل نکند در بلند مدت به حکومت ال خلفه امکان خواهد که با پیگری رفرم های وعده داده شده و دیالوگ ملی درجریان، که حزب وفاق متأسفانه آنرا نیز تحریم کرده است، برسیاست فرقه گرائی احزاب شیعه فائق آمده و در اسقرار دولت و نظام عرفی و سکولار موفق شود.
ب ـ حزب وفاق نه تنها انتخابات را تحریم کرد بلکه دعوت به اعتراض خیابانی هم کرد. همزمان با دعوت به اعتراض خیابانی از طرف این حزب، تعداد نزدیک به ۲۰ نفراز کادرهای (شیعه) بیمارستانی ازجمله چند پزشک به اتهام براندازی و کمک غیر قانونی به مصدومین تحت تعقیب اعتراضات سیاسی اخیر به حبس های طولانی محکوم شدند. متأسفانه درجو سرکوب کنونی ازیکطرف و فرقه گرایی براندازنده از طرف دیگر، تشخیص اینکه از نظر حقوق کیفری، کی تا چه حد درست میگوید غیر ممکن است. بلحاظ حقوق کیفری، در کشورهای دمکراسی غربی کمک به مریض حتی اگر قاتل هم باشد جرم نیست ولی درامیر نشین بحرین قضیه فرق میکند. ولی اگر تیم پزشکی و خدمات آن در چهار چوب یک جمعیت برانداز سیاسی باشد دیگر مسئله بیشترفرق میکند. درهمان کشور های دموکراسی اروپائی هم اگر پزشکی مثلاً در ارتش سری ایرلند یا سازمان تروریستی و جدایی طلب باسک (اسپانیا) خدمت پزشکی و درمانی بکند، دادگاه به خدمات او صرفاً حرفه ایی نگاه نمیکند بلکه اینجا،عضویت و فعالیت در یک جمعیت تروریستی مسئله است. حال عضو بودن در چنین جمعیتی هم جرم هست یانیست خود مسئله دیگری است. لذا تأکید رسانه ها از جمله رسانه های بزرگ بین المللی بر (کادر پزشکی بودن) این گروه از فعالان ضد حکومتی همانقدر اشتباه آمیز است که سیاسی کردن موارد عکس، در جائیکه یک پزشک یا کشیش به یک جنایتکار یا ترورییست زخمی بر حسب وظیفه کمک درمانی یا روحی میکند.
ج ـ برای اینکه ببنیم این کادر پزشکی چقدر«کادر پزشکی» بوده است و چقدر «کادر سیاسی»؛ من پس از یک توضیح کوتاه سه ماده ایی گزیده هایی از گزارش الجزیره، راجع به دو نفراز پزشکان محکوم شده معروف این تیم را می آورم با این توضیح که گزارشگر الجزیره گزارش خود را خیلی هم جانبدارانه نسبت به محکوم شدگان نگاشته است.
من دراینجا کاری به این ندارم که سرویس دادن به افراد حماس درغزه خوب یا بد است ولی فقط میگویم امروزما شاهد ۳ گونه احساس همبستگی با مردم محاصره شده غزه و در کنار آن با حماس یا بلعکس هستیم:
۱ ـ گونه انسانی و بشر دوستانه: امروزه بسیاری از مردم دنیا بویژه دراروپا و آمریکا از فعالین کلیسائی گرفته تا نهاد های بشر دوستانه دیگر مثل پزشکان بدون مرز به مردم نوارغزه کمک میکنند بدون اینکه کاری به حماس و ایدئولوژی و مشی تروریستی آن داشته باشند.
۲ ـ گونهِ ازموضع ضد اسرائیلی وضد آمریکایی: بسیاری نیروهای چپ و یا دموکراتِ ضد سیاست تجاوزگرانه و توسعه طلبانه اسرائیل و سیاست های هژمونیستی آمریکا دردنیا، ازاین مواضع (سیاسی) به مردم غزه و حتی حماس کمک میکنند، حاضرند بکنند یا حد اقل نگاه سمپاتیک نسبت بدانها دارند.
۳ ـ گونهِ ایدئولوژیک: در اینگونه ابرازهمبستگی فقط پیوند ایدئولوژیک اسلامیستی مطرح ومعتبراست. فعالین این گونه یا گروه، بنحو خیلی زیرکانه ای از آن دو گونهِ نوع اول برای کمک رسانی به حماس و سیاسی کردن این کمکها استفاده می کنند. آنها میکوشند به نحوی چهره خشن تروریستی حماس با مردم بیچاره و محاصره شده نوارغزه راچنان در یک موضوع و متن تصویری ترسیم کنند و به افکارعمومیی دنیا القاء کنند که عملاً تروریسم حماس هم، شریک معصومیت و مظلومیت مردم تحت محاصره غزه میشود وهم، ازآن برای خود ماسک معصومیت و مظلومیت می سازد بدون آنکه کسی به این فکرهم بیفتد که حداقل بخشی از این محاصره و زجری که مردم غزه میشکند به علت عملیات تروریستی خود همین سازمان است.
پس ازتوضیح این سه گونه ابرازهمبستگی با مردم غزه و حماس برمیگردم به گزارش «الجزیره» از پزشکان محکوم شده در بحرین.
خبرنگار الجزیره برای وجهه آفرینی پزشکان محکوم شده به شرح فعالیت امدادی این پزشکان بنامهای دکتر« ال اکری» جراح و «نبیل تمّام» پزشک متخصص میپردازند. این دو پزشک (بنا به گفته خودِ دکترال اکری) در بحبوحه جنگ دوسال پیش اسرائیل و حماس به جمع آوری صد ها هزار دینار و تهیه دو آمبولانس و مقداری زیادی وسائل درمانی اقدام و با آن تدارکات از طریق مصر به غزه میروند و در طول جنگ در آنجا خدمت میکنند. خبرنگاری از دکتر «آل اکری» میپرسد نمیترسی کشته شوی: وی پاسخ میدهد «شهید میشوم». وقتی از زنش میپرسد آیا با رفتن او به غزه موافق است؟ همسرش میگوید هرچه خودت انتخاب میکنی. برای یک ناظر اروپایی نا اشنا به فرهنگ استشهادی بنیاد گرایان اسلامی، چنین اظهاراتی هیچ معنای ویژه ایی جز احساس انسانی ندارد ولی برای ما که با چنین فرهنگی آشنائیم، برایمان چنین ساده از شهید شدن استقبال کردن معنایی دیگر جز دموکراسی خواهی و انسان دوستی دارد.
سئوال من در اینجا ازهمه این «خّیّرین» اینست که؛ امروزه در سومالی؛ نه صدها و نه هزاران و.. ، بلکه ملیونها انسان بشمول صدها هزار کودک بیگناه در اثر قحطی در آستانه مرگی وحشتناک قرار گرفته اند. چرا برای آنجا پول جمع نمیکنند و کاروان دریایی راه نمی اندازند؟ مردم سومالی، هم انسانند و هم مسلمان. علاوه بر سومالی مردم مسلملن اریتره هم در آستانه قحطی مشابه ایی هستند.
به قضاوت من کادر های پزشکی محکوم شده در بحرین همگی بخشی از برنامه براندازی رژیم سکولار (هرچند دیکتاتوری) ال خلیفه بوده اند. توضیح اینکه یکی از اتهامات پزشکان مربوطه خود داری آنها از درمان مجروحین سنی مذهب بوده است. اینکه فعالیت برای برای اندازی رژیم آل خلیفه خوب یا بد است دیگر به موضع سیاسی هرشخص، خودش برمیگردد و من با آن کاری ندارم.
توضیح:
۱ ـ برابر خبر بحرین نیوز ،از ۱۸ کرسی خالی در۹ منطقه انتخاباتی حد نصاب ۵۰ باضافه ۱ برای منتخبین تامین نشده و لذا انتخابات در این حوزه ها به دور دوم کشیده شده که امروز رأ گیری میشود.

۲ ـ گزارش کشورهای دیگر منطقه در شماره بعدی (۵) فردا درج میشود
لینک گزارش الجزیره:
http://english.aljazeera.net/indepth/features/2011/09/2011930135645882741.html

لینک جریان دادگاه

http://www.bna.bh/portal/en/news/474815

لینک اعتراض بانکی مون به رای دادگاه

http://www.bahrainnews.net/story/853123/ht/Bahrain-UN-voices-concern-at-sentences-given-to-medical-staff-activists