Archive for: July 2012

سیمین دانشور, باید باکره باشى، باید پاک باشى!

Share Button

از میان اِ میل های رسیده!
سروده ایی از سمین دانشور که نمی دانم از اوست یانه و لی زیبا و بازگویی حقیقت است

ح تبریزیان
…………….


باید باکره باشى، باید پاک باشى!

براى آسایش خاطر مردانى که پیش از تو پرده ها دریده اند !

چرایش را نمیدانى فقط میدانى قانون است، سنت است ، دین است

قانون و سنت را میدانى مردان ساخته اند

اما در خلوت مى اندیشى به مرد بودن خدا و گاهى فکر میکنى شاید خدا را نیز مردان ساخته اند!!

من زنم …

با دست هایی که دیگر دلخوش به النگو هایی نیست

که زرق و برقش شخصیتم باشد

من زنم …. و به همان اندازه از هوا سهم میبرم که ریه های تو

میدانی ؟ درد آور است من آزاد نباشم که تو به گناه نیفتی

قوس های بدنم به چشم هایت بیشتر از تفکرم می آیند

دردم می آید باید لباسم را با میزان ایمان شما تنظیم کنم

دردم می آید ژست روشنفکریت تنها برای دختران غریبه است

به خواهر و مادرت که میرسی قیصر می شوی

دردم می آید در تختخواب با تمام عقیده هایم موافقی

و صبح ها از دنده دیگری از خواب پا میشوی

تمام حرف هایت عوض میشود

دردم می آید نمی فهمی

تفکر فروشی بدتر از تن فروشی است

حیف که ناموس برای تو …. است نه تفکر

حیف که فاحشه ی مغزی بودن بی اهمیت تر از فاحشه تنی است

من محتاج درک شدن نیستم / دردم می آید خر فرض شوم

دردم می آید آنقدر خوب سر وجدانت کلاه میگذاری

و هر بار که آزادیم را محدود میکنی

میگویی من به تو اطمینان دارم اما اجتماع خراب است

نسل تو هم که اصلا مسول خرابی هایش نبود

میدانی ؟

دلم از مادر هایمان میگیرد

بدبخت هایی بودند که حتی میترسیدند باور کنند حقشان پایمال شده

خیانت نمیکردند .. نه برای اینکه از زندگی راضی بودند

نه …خیانت هم شهامت میخواست … نسل تو از مادر هایمان همه چیز را گرفت

جایش النگو داد …

مادرم از خدا میترسد … از لقمه ی حرام میترسد … از همه چیز میترسد

تو هم که خوب میدانی ترساندن بهترین ابزار کنترل است

دردم می آید … این را هم بخوانی میگویی اغراق است

ببینم فردا که دختر مردم زیر پاهای گشت ارشاد به جرم موی بازش کتک میخورد

باز هم همین را میگویی

ببینم آنجا هم اندازه ی درون خانه ، غیرت داری ؟؟

دردم می آید که به قول شما تمام زن های اطرافتان خرابند …

و آنهایی هم که نیستند همه فامیل های خودتانند ….

مادرت اگر روزی جرات پیدا کرد ازش بپرس

از س.ک.س با پدر راضی بود ؟؟؟

بیچاره سرخ می شود … و جوابش را …

باور کن به خودش هم نمی دهد ………..

دردم می آید

از این همه بی کسی دردم می آید
سیمین دانشور

بحران پولی و مالی از زبان سایت حکومتی

Share Button


ولی واقعیت این است که اکنون حجم مطالبات بانک مرکزی از بانک‌ها و دولت به اندازه‌ای است که بانک مرکزی توان در اختیار گذاشتن سرمایه بیش از این رقم را ندارد و حتی اقدام به این کار در حال حاضر پیامدهای مخرب اقتصادی برای کشور در پی دارد (ممکن است بانک مرکزی مجبور به انتشار پول بدون پشتوانه شود).

تابناک سه شنبه ۱۴ تیرماه

چرا تولید زمین‌گیر شده؟

اقتصاد کشور در مثلث برمودای بدهی‌ها
بدهی بانک‌ها به بانک مرکزی، بدهی دولت به نظام بانکی کشور و بدهی تولید کنندگان به بانک‌ها، مثلث برمودایی است که اقتصاد کشور را در اوضاع کنونی به زیر می‌کشد.

زنجیره بدهی‌ها در اقتصاد کشور با بدهی دولت به نظام بانکی تکمیل شد؛ زنجیره‌ای که بیش از همیشه، اقتصاد کشور را دچار سرگردانی عمیق می‌سازد و ادامه این روند، جز به گل نشستن تولید و رشد اقتصادی در عمق این مثلث چیزی به دنبال ندارد.

به گزارش «تابناک»، چندی پیش، محمود بهمنی در یک مصاحبه جنجالی و در پاسخ به انتقادات از پرداخت نکردن تسهیلات به تولید کنندگان، گفت: مشکل تولید با خالی کردن کامیون پول در جلوی کارخانه‌ها حل نمی‌شود.

این جمله محمود بهمنی البته واکنش‌های بسیاری را در پی داشت و انتقادات فراوانی را متوجه وی کرد؛ اما آیا واقعاً محمود بهمنی و بانک مرکزی، توان پرداخت تسهیلات به تولید، و به قول خود ایشان، خالی کردن کامیون پول در کارخانجات را دارد؟

بر پایه آخرین گزارش‌ها و آمار موجود، بدهی بانک‌ها به بانک مرکزی به ۳۷ هزار میلیارد تومان رسیده است. در فصل نخست امسال، بانک‌های تجاری بیش از ۱۳. ۶ هزار میلیارد تومان و بانک‌های تخصصی بیش از ۲۳. ۹ هزار میلیارد تومان به بانک مرکزی بدهکار هستند. در حالی‌ که سال گذشته، این رقم معادل ۱۹. ۴ هزار میلیارد تومان بوده است.

در همین حال اعلام می‌شود، بدهی دولت به بانک مرکزی بیش از ۲۰ هزار و ۳۰۹ میلیارد تومان است که این رقم نسبت به ماه مشابه سال پیش آن، بیش از ۹۶ درصد رشد داشته است.

بنا بر گزارش‌ها در سال‌های ۸۶ تا ۹۰ میزان بدهی دولت به بانک مرکزی بیش از ده هزار و پانصد میلیارد تومان افزایش یافته است.

سال گذشته، گزارش کمیسیون اقتصادی مجلس درباره مطالبات معوق بانک‌ها نشان داد که میزان این مطالبات به رقم ۳۳ هزار ۵۰۰ میلیارد ریال رسیده است؛ این یعنی کاهش شدید قدرت نظام بانکی برای در اختیار گذاشتن تسهیلات به دلیل کاهش شدید سرمایه.

این زنجیره‌ای است که هم‌اکنون نظام بانکی و اقتصاد کشور درگیر آن است؛ زنجیره‌ای از بدهی‌های همیشگی و ارقام بزرگ که نشان می‌دهد، در سال‌های اخیر، نظام بانکی کشور با معضلاتی اساسی در گردش سرمایه روبه‌رو بوده است. در این مدت، بانک‌ها تحت فشار برای انجام امور، نیازمند سرمایه منجر به اضافه برداشت از بانک مرکزی شده‌اند که بدهی آن‌ها به بانک مرکزی را شکل داده است. دولت برای جبران کسری بودجه مجبور به استقراض از بانک مرکزی شده، تولید کنندگان برای انجام فعالیت تولیدی خود ناچار از دریافت تسهیلات از نظام بانکی شده‌اند و عدم بازدهی بنگاه‌ها، به دلایلی از جمله حمایت نادرست پس از اصلاح ساختاری اقتصاد، توان بازپرداخت بدهی خود را ندارند و این دور همچنان ادامه دارد.

واقعیتی که گفته نمی‌شود

در ماه‌های اخیر، محمود بهمنی و بانک مرکزی به شدت برای حمایت از تولید و در اختیار گذاشتن تسهیلات برای بنگاه‌های تولیدی تحت فشار بوده‌اند. هرچند محمود بهمنی هیچ ‌گاه از کمبود سرمایه در بانک‌ها و بانک مرکزی سخن نگفته، ولی واقعیت این است که اکنون حجم مطالبات بانک مرکزی از بانک‌ها و دولت به اندازه‌ای است که بانک مرکزی توان در اختیار گذاشتن سرمایه بیش از این رقم را ندارد و حتی اقدام به این کار در حال حاضر پیامدهای مخرب اقتصادی برای کشور در پی دارد (ممکن است بانک مرکزی مجبور به انتشار پول بدون پشتوانه شود).

در این میان، دولت بیش از اندازه با عملکرد اشتباه خود در سال‌های اخیر در بروز این معضل فعال بوده است. از وعده‌های دولت در سفرهای استانی که بانک‌ها را مجبور به در اختیار گذاشتن سرمایه برای این وعده‌ها کرده، تا کسری بودجه مداوم و استقراض از بانک مرکزی و کاهش از رقم بودجه پروژه‌های عمرانی، تا بی‌انضباطی مالی دولت در بودجه و دخل و خرج دولت، همگی منجر به آن شده که نه وعده‌های دولت عملی شود، نه بانک مرکزی توان تزریق سرمایه بیشتر به بانک‌ها را، نه تولید کنندگان توان پرداخت بدهی خود به نظام بانکی را داشته باشند و نه نظام بانکی توان ریسک برای اضافه برداشت از منابع بانک مرکزی برای دادن تسهیلات را در خود ببیند.

هرچند محمود بهمنی اظهار می‌کند که مشکل تولید نقدینگی نیست و بهره‌وری است، گویا واقعیت خودداری از دادن تسهیلات به بخش تولید از سوی بانک‌ها را باید در جای دیگر جستجو کرد. حجم بدهی‌ها در اقتصاد کشور به گونه‌ای است که یک سلسله از ناتوانی را در حمایت از اقتصاد و تولید کشور پدید آورده است.

تنها انتقادی از محمود بهمنی در این حوزه می‌توان کرد، این است که چرا مستقیم اقدام به هشدار در خصوص وضعیت پیش آمده نمی‌کند؟ چرا مشکل اصلی در نظام بانکی را که بدون شک ناشی از عملکرد اقتصادی دولت است گوشزد نمی‌کند و وظایف بانک مرکزی را در حد مجری اوامر دولت در اقتصاد تخفیف داده است.

به جرأت می‌توان گفت، بانک مرکزی مهمترین نهاد اقتصادی هر کشور است که غیر از وظایف نظارتی و ساماندهی اقتصادی، مهم‌ترین وظیفه آن هشدار نسبت به عملکردهای اشتباه و جلوگیری از اقدامات مخرب اقتصادی در کشور است؛ وظیفه‌ای که تقریباً بانک مرکزی در سال‌های گذشته به دست فراموشی سپرده است.

وقتی خوش رقصی سیاسی خود را در پس نقابی دیگر پنهان میکند

Share Button


این اولین بار در تاریخ نیست که حق تاریخی یک ملت از طرف متولیانی ضد ملی و حق خورندگان حرفه ایی به چنان روش و با چنان نتایج فاجعه آمیزی مورد سوء استفاده و در معرض کلاه برداری قرار میگیرد که جا دارد آن ملت مفروض صد بار از مسلم ترین حق خود بگذرد تا اینکه دفاع از آن حق را به شیادانی واگذار کند که بنام دفاع از آن حق، بسیاری حقوق ابتدایی دیگر را هم از همان ملت مفروض سلب خواهند کرد.

بحث از«حق مسلم هسته ایی» ایران است که دیگر کمتر ایرانی مسئولیت شناسی حاضر است از آن بعنوان یک خواست ملی دفاع کند زیرا این حق، از سوی «رژیم» بصورت یک زره و سپر دفاعی و حتی تعرضی برای تحکیم استبداد ولایی در داخل و ماجراجوئیهای منطقه ایی و آنهم در جهت منافع روسیه در بیرون، تبدیل شده و در عمل دیگر نه یک خواست ملی بلکه مطالبه آن در شرایط کنونی، فقط پشتیبانی از حکومت ولایی آقای خامنه ایی است.
این اولین بار در تاریخ نیست که حق تاریخی یک ملت از طرف متولیانی ضد ملی و حق خورندگان حرفه ایی به چنان روش و با چنان نتایج فاجعه آمیزی مورد سوء استفاده و در معرض کلاه برداری قرار میگیرد که جا دارد آن ملت مفروض صد بار از مسلم ترین حق خود بگذرد تا اینکه دفاع از آن حق را به شیادانی واگذار کند که بنام دفاع از آن حق، بسیاری حقوق ابتدایی دیگر را هم از همان ملت مفروض سلب خواهند کرد.
مبارزه با استعمار و کسب استقلال ملی یک خواست بحق ملل مستعمرات بود ولی از درون این مبارزات استقلال طلبانه و ضد استعماری چنان جانورانی ظهور کردند که باید گفت نه صد بار بلکه هزاران بار رحمت به همان کفن دزدان استعماری اولی. ملت ایران رژیم دیکتاتوری شاهنشاهی را برانداخت تا به آزادی سیاسی برسد ولی نه تنها همان نیمچه آزادی سیاسی خود را بلکه آزادیهای مدنی، رفاه و امنیت اجتماعی و اقتصادی خویش را هم ازدست داد و دیکتاتوری اشرافیت تحصیل کرده و فرهنگ ساز عصر پهلوی جای خود را به دیکتاتوری چاقو کشان، رمالان، میدانیها و لومین هایی داد که در یک نظام مدرن حتی از نوع استبدادی آن، کمترین جایی در نظام مدیریتی سیاسی کشور نمیتوانستند داشته باشند یا بیابند.
امروز دیگر انسان یا باید از همان خیل شیادان حاکم باشد یا از سیاست بی خبر که با این رژیم هم آواز شده و در هنگامی که «این حق تاریخی» به ابزار ماجراجویی سیاسی رژیم در سطح منطقه و جهان تبدیل شده است در کنار آن قرار گرفته، و به دفاع خود از این رژیم ضد مردمی، لباس دفاع از «حق مسلم ملی» در دستیابی به تکنولوژی هسته ایی بپوشاند. این نوع دفاع کردن از چنین حقی و در متن بحران کنونی که خطر فروپاشی مملکت را بوجود آورده است را جز کرشمه های سیاسی غیر مستقیم برای رژیم نمیتوان بحساب آورد.
آقای خاتمی با قاطعیت میگوید:« «موضع و راه ایران مشخص است. حسن نیت را در طرف ایران می بینم ولی ایران و ایرانیان حقوقی دارند که نه تنها آژانس و موازین بین المللی بلکه خود غربی ها هم به رسمیت شناخته اند و باید با اعمال این حق موافق هم باشند.»
بسختی میتوان دندان بر جگر گذاشت و این گونه خوش رقصی را اظهار نظر سیاسی تلقی کرد. باید از آقای خاتمی پرسید که ایشان تا چه اندازه به «حسن نیت» این حکومت از جمله در این زمینه اطمینان دارد که چنین اظهار نظر میکند؟ آیا اصلاً به خود او اجازه داده میشود تا به یکی از سایتهای هسته ایی رژیم نزدیک شود که این چنین، پس مانده سرمایه سیاسی و اخلاقی خود را برای اثبات «حسن نیت» رژیم هزینه میکند؟
[ آقای خاتمی در دیدار با «جمعی از ایثارگران و جانبازان» جنگ هشت ساله ایران و عراق، کشورهای عضو گروه پنج به علاوه یک شامل آمریکا، چین، روسیه، فرانسه و بریتانیا همراه با آلمان را به «ضعف» متهم کرد و گفت که «متاسفانه گروه پنج به علاوه یک ضعیف است. ۱+۵ تحت تاثیر قدرت های بیرونی است یا لااقل احساس ترس و ضعف می کند. (رادیو فردا)]
با اظهارات فوق، کار آقای خاتمی از خوش رقصی گذشته به بحرطویل بافی هم می افتد. ایشان میگوید که ۵+۱ آمریکا، روسیه، چین، فرانسه، اانگلیس، و آلمان تحت تأثیر «قدرتهای بیرونی»! به ضعف، و ترس دوچار شده اند!! جل الخالق! فقط سید خندان ما میتواند در دنیای امروز، قدرتی بیرونی بیابد که این ۶ کشور از هیبت آن به ترس دوچار شده و با ایرانی که «حسن نیت» دارد چنین نا منصفانه رفتار کنند.
ایشان ادامه میدهد که دول غربی نمیخواهند چیزی به ایران بدهند ولی میخواهند خیلی چیز ها را از ایران بگیرند!
باید از این رئیس جمهور اصلاحات پرسید چرا؟ چرا از بین نزدیک به ۱۴۰ کشور دنیا فقط برای ایران باید چنین مشکلی بوجود آید؟ چرا چنین مشکلی برای هند، سنگاپور، اردن، قطر، آفریقای جنوبی، و ماداگاسگار پیش نمی آید؟
واقعیت اینست که اگر این «حق مسلم ملی » باید گرفته شود آنهایی که باید بنام ملت ایران آنرا مطالبه کنند یا در زندانند و یا در حصر خانگی و یا توسط باند حاکم سربه نیست شده اند. آقای خاتمی در حقیقت میخواهد از یکسو، به هیئت حاکمه ولایی چراغ سبز بدهد و از سوی دیگر در غیاب رهبران واقعی ملت؛ « موسوی و کروبی» و بدون اینکه بروی مبارک خود بیاورند با انتقادات آبکی خود، خویش را بر سطح عرصه سیاسی نگاه دارد تا در انتخابات آینده در کنار یکی از سرمهندسین جو ترور دهه نخست پس انقلاب؛ سر پاسدار محسن رضایی تنور انتخاباتی رژیم را گرم کند.
حق مسلم مردم ایران: آزادی سیاسی، انتخابات آزاد، آزادی همه زندانیان سیاسی و محاکمه آنهائیست که طی ۳۳ سال حقوق و آزادی مدنی و سیاسی مردم را زیر پا نهاده و دست به کشتار ، زندان و شکنجه زده و مملکت را چاپیده اند.
بهار عرب رژیم را به وحشت مرگ انداخته و در تدارک اقدامات پیش گیرانه است.
من میخواهم از آقای خاتمی بپرسم آیا ایشان تا بحال ذره ایی از فشار این تحریمها را که بخاطر همان« حسن نیت » رژیم و هوس اتم خواهیش دامن مردم را گرفته است را بر معیشت و رفاه خود احساس کرده اند؟ آیا آقای خاتمی میتوانند با صداقت به مردم بگویند رهبران این جمهوری اسلامی؛ چیزی از آثار این تحریمها را بر اقتصاد شخصی خود احساس کرده اند؟ آیا آقای خاتمی میتوانند با صداقت بگویند این جماعت مجلس نشینی که از پشت تریبون مجلس فریاد رزم ضد استکباری و بستن تنگه هرمز را میدهند در صورت واکنش آمریکا و فروپاشی ایران حاضرند بجای فرار به همان دنیای استکباری با میلیاردها اموال دزدی، پای شعارهای امروزشان در مجلس ولایت ساخته بایستند و پاسخگو شوند؟
به آقای خاتمی باید گفت: حقوق ملت ایران بسیار است و قبل از اینکه این حقوق از سوی غرب و اسرائیل در معرض خطر قرار گرفته باشد یا بگیرد از سوی همین رژیم فاسد و ضد مردمی به خشن ترین وجهی زیر پا نهاده شده است و ملت ایران باید در درجه اول حقوق مسلم خود را از همین رژیم بگیرد و تحریمها ی غرب هم فقط میتوانند شرایطی برای ملت ایران فراهم کنند تا زود تر به حقوق سلب شده مسلمش توسط این رژیم برسد.
وظیفه نیروهای سیاسی مسئول است تا با افشاگری پیشاپیش خود، از جا افتادن چنین سناریوهای گمراه کننده ایی جلو گیری کنند.
…………………………………………..
اصل مطلب از رادیو فردا:

محمد خاتمی: غربی‌ها نمی‌خواهند چیزی به جمهوری اسلامی بدهند
محمد خاتمی، رییس جمهوری پیشین ایران، در سخنانی با حمایت از سیاست حکومت جمهوری اسلامی در برنامه هسته ای تهران، غربی ها را متهم کرد که «نمی خواهند چیزی به جمهوری اسلامی بدهند و در عین حال می خواهند خیلی چیزها را یک طرفه» از آن بگیرند.

آقای خاتمی در دیدار با «جمعی از ایثارگران و جانبازان» جنگ هشت ساله ایران و عراق، کشورهای عضو گروه پنج به علاوه یک شامل آمریکا، چین، روسیه، فرانسه و بریتانیا همراه با آلمان را به «ضعف» متهم کرد و گفت که «متاسفانه گروه پنج به علاوه یک ضعیف است. ۱+۵ تحت تاثیر قدرت های بیرونی است یا لااقل احساس ترس و ضعف می کند».

به گفته وی، «موضع و راه ایران مشخص است. حسن نیت را در طرف ایران می بینم ولی ایران و ایرانیان حقوقی دارند که نه تنها آژانس و موازین بین المللی بلکه خود غربی ها هم به رسمیت شناخته اند و باید با اعمال این حق موافق هم باشند».

رییس جمهوری پیشین ایران می گوید: «غربی ها نشان داده اند که نمی خواهند چیزی به جمهوری اسلامی بدهند، در عین حال که می خواهند خیلی چیزها را یک طرفه از ما بگیرند! این شدنی نیست!»

ایران و کشورهای عضو گروه پنج به علاوه یک در سال های اخیر مذاکرات متعددی برای حل آنچه که بحران هسته ای تهران خوانده شده است انجام داده اند ولی این گفت و گوها نتوانسته است به توافق نهایی میان طرفین منجر شود.

غرب ایران را متهم می کند که در پوشش فعالیت های هسته ای خود به دنبال ساخت بمب اتمی است و از تهران خواسته تا برای راستی آزمایی این برنامه، غنی سازی اورانیوم را به حال تعلیق در آورد و با آژانس بین المللی انرژی اتمی همکاری کند.

ایران این اتهام ها را رد کرده و در عین حال بر شدت فعالیت های غنی سازی اورانیوم تا سقف ۲۰ درصد افزوده است. تهران همچنین اقدام به راه اندازی تاسیسات اتمی زیر زمینی «فردو» کرده است که این اقدام بر شدت تحریم های بین المللی و یکجانبه آمریکا و اروپا علیه ایران افزوده است.

طرفین در سال جاری سه دور مذاکره در استانبول، بغداد و مسکو انجام دادند ولی این گفت و گوها نتیجه ملموسی در بر نداشت.

محمد خاتمی در ادامه اظهارات خود گفته است که نسبت به نتایج مذاکرات میان ایران و غرب «خوشبین» نیست و غرب را متهم کرده که به گفته وی، «حاضر نیستند حقوق به رسمیت شناخته شده ایران را در عمل هم به رسمیت بشناسند».

این مقام پیشین جمهوری اسلامی ابراز امیدواری کرده است که ایران و گروه پنج به علاوه یک «بر اساس منطق و منافع طرفین که برای ملت ما و جامعه ما هم قابل قبول باشد به راه حلی برسند».

سایت ریاست جمهوری پیشین ایران که سخنان وی را منعکس کرده است در ادامه گزارش داده که در دیدار «جمعی از ایثارگران و جانبازان» با محمد خاتمی، برخی از آنها به «سکوت وی»، «انفعال اصلاح طلبان در مسائل جاری کشور»، «حصر سران اصلاحات»، «تداوم حبس و زندان فعالان سیاسی» و «دلیل شرکت وی در انتخابات مجلس نهم که به گفته جمعی از حضار غیر قابل هضم بود» انتقاد کردند.

آقای خاتمی در واکنش گفته که «می دانم این حرف ها حرف هایی است که در دل خیلی از افراد جامعه است» و افزوده است: «ادامه حصرها و حبس ها» در کشور مردم و جوانان را گروه گروه به اینجا می رساند که «اسلام یا حداقل حکومت اسلامی نباشد».

به گفته وی، «این فاجعه ای است که بیش و پیش از همه حکومت باید به آن بیاندیشد و آن را حل کند».

رییس جمهوری پیشین ایران تصریح کرده که «ما نظام را قبول داریم… و جمهوری اسلامی به نظر ما همان است که می تواند پاسخگوی نیاز جامعه باشد… به شرط آنکه واقعا جمهوری اسلامی باشد، یعنی رای و نظر مردم در تعیین حکومت موثر باشد».

به دنبال برگزاری انتخابات دهم ریاست جمهوری در سال ۱۳۸۸ که با معرفی محمود احمدی نژاد به عنوان فرد پیروز خاتمه یافت، اعتراض های گسترده ای در ایران علیه آنچه که «تقلب و مهندسی آراء» در انتخابات خوانده شد به راه افتاد.

در جریان سرکوب این اعتراض ها، صدها تن از فعالان سیاسی و مدنی، روزنامه نگاران و معترضان از سوی نیروهای امنیتی بازداشت شدند و دهها تن نیز در جریان تیراندازی این نیروها جان خود را از دست دادند.

از ۲۵ بهمن سال ۱۳۸۹ و به دنبال فراخوان میرحسین موسوی و مهدی کروبی برای برگزاری یک راهپیمایی اعتراض آمیز، این دو رهبر معترضان نیز در حصر خانگی به سر می برند.

افزایش تولید نفت عراق با استخراج از حوزه‌های نفتی ایران

Share Button

قریب ۱۴ سال است که شیخ نشین قطر از میدان نفتی پارس جنوبی به حساب ذخیره نفتی و گازی ایران بهره برداری میکند و حالا نوبت برادران عراقی است که از این خوان بی صاحب یغما ببرند و به ریش ملت ایران بخندند . البته حق هم دارند! اگرآنها هم یک حکومت بی اصل و نسبی مثل ما داشتند، ما هم با آنها همین کار را میکردیم. . بهر حال این دیگر از زبان سایت حکومتی تابناک است نه از سایت اپوزیسیون یا سایت های فتنه سبز!
ح تبریزیان
…………………….
در حالی که به تازگی انتقاداتی از عملکرد شرکت‌های نفتی و وزارت نفت پیرامون دیرکرد در راه‌‌اندازی پروژه‌های بهره‌برداری از میادین نفت و گاز شدت گرفته و همچنان این شرکت‌ها درگیر مسائل ساده برای راه‌اندازی پروژه‌ها هستند، بر پایه آمار و گزارش‌های عراق، تولید نفت خود را از مرز ۳. ۲ بشکه در روز عبور داده و در صدد افزایش تولید تا سقف پنج میلیون بشکه در روز، طی هجده ماه آینده است.
کد خبر: ۲۵۵۱۳۰تاریخ انتشار: ۱۲ تیر ۱۳۹۱ – ۱۲:۰۵
در حالی که به تازگی انتقاداتی از عملکرد شرکت‌های نفتی و وزارت نفت پیرامون دیرکرد در راه‌‌اندازی پروژه‌های بهره‌برداری از میادین نفت و گاز شدت گرفته و همچنان این شرکت‌ها درگیر مسائل ساده برای راه‌اندازی پروژه‌ها هستند، بر پایه آمار و گزارش‌ها، عراق، تولید نفت خود را از مرز ۳. ۲ بشکه در روز عبور داده و در صدد افزایش تولید تا سقف پنج میلیون بشکه در روز، طی هجده ماه آینده است.

به گزارش «تابناک»، هم‌‌اکنون صادرات نفت عراق، روزانه نزدیک ۲. ۲ میلیون بشکه و تولید آن معادل تولید روزانه نفت ایران است، حال آن که کار‌شناسان و تحلیلگران بر این باورند که عراق در سال آینده، توان آن را دارد که ظرفیت تولید نفت خود را حتی به پنج میلیون بشکه در روز برساند.

اما دیدگاه‌های همزمان دو مقام نفتی ایران و عراق در یک روز، تصویری روشن‌تر از وضعیت حاکم بر صنعت و آینده بازارهای صادراتی نفت ایران و انتظارات عراق در راستای شکوفایی تولید و توسعه ظرفیت‌های صادراتی آن کشور به دست می‌دهد.

روز سه‌شنبه هفته گذشته، احمد قلعه‌بانی، مدیرعامل شرکت ملی و معاون وزیر نفت ایران در «کنفرانس انرژی» مسکو، پذیرفت که صادرات ایران تا ۳۰ ‌در صد کاهش یافته است. در همین حال، وی کاهش صادرات نفت را به بازسازی مخازن و میدان‌های نفتی نسبت داد.

در‌‌ همان روز، حسین شهرستانی، معاون نخست وزیر عراق در امور انرژی، در گفت‌وگو با مؤسسه خبری بلومبرگ با تشریح وضعیت موجود تولید و صادرات نفت آن کشور تأکید کرد: «تا پایان سال جاری، تولید نفت عراق از مرز ۳. ۴ میلیون بشکه در روز گذر خواهد کرد. در پایان سال آینده، تولید روزانه نفت عراق به ۴. ۵ میلیون بشکه در روز خواهد رسید».

این گزارش در ادامه ‌آورده است، عراق سقف تولید روزانه دوازده میلیون بشکه را برای خود تا سال ۲۰۱۷ تعیین کرده که به ظاهر هدفی فوق‌العاده جاه‌طلبانه است!

در این زمینه، پاره‌ای از منابع اطلاعات انرژی و مقامات عراق مدعی‌اند که ذخایر قابل بهره‌برداری نفت عراق ۳۶۰ میلیارد بشکه است؛ بنابراین، در صورت واقعیت داشتن چنین آماری، دست یافتن به تولید دوازده میلیون بشکه در روز برای عراق به هیچ وجه دور از دسترس نیست (تولید نفت خام روسیه با داشتن ذخیره شصت میلیارد بشکه نفت، بیش از ده میلیون بشکه در روز است).

با افزایش سقف تولید تا مرز ۵. ۵ میلیون بشکه در روز، قرار است عراق در سال ۲۰۱۴ درخواست پیوستن دوباره به سهمیه اوپک را به این سازمان تسلیم کند. در آن روز عراق به دنبال داشتن سهمیه‌ای متوازن با سهمیه عربستان خواهد بود، در حالی که آینده سهمیه ایران در نظام سهمیه اوپک، اکنون در هاله‌ای از ابهام فرو رفته است.

در حالی که ایران برای با آغاز تحریم‌ها مشکلاتی در حمل و نقل و صادرات نفت و انتقال درآمد به دست آمده از آن به کشور خواهد داشت، عراق با تثبیت خود در بازارهای آسیایی، در صدد گسترش صادرات در سال‌های آینده و رقابت با عربستان سعودی در بازارهای جهانی است.

از سویی و متأسفانه، بخش چشمگیری از تولیدات نفت عراق از حوزه‌های مشترک آن کشور با ایران است. در مرزهای دو کشور، پنج مخزن نفتی دهلران، نفت‌شهر، پایدار غرب، آزادگان و یادآوران قرار گرفته‌اند. ایران از سه منطقه دهلران، پایدار غرب و نفت‌شهر، تولید اندکی دارد و دو میدان بزرگ «آزادگان» و «یادآوران» را تا آینده نامعلوم‌‌ رها ساخته است. تقریبا همه شرکت‌های نفتی که در گذشته در ایران فعال بوده‌اند، افزون بر بهره‌برداری از دیگر میادین مستقل عراق، اینک در حوزه‌های مشترک آن کشور با ایران به اکتشاف و تولید اشتغال دارند.

بی‌گمان، هرچند عراق دارای منافع مشترک سیاسی و اقتصادی با ایران است، حضور پررنگ وی در عرصه نفت، می‌تواند تا اندازه بسیاری بر قدرت ایران در این حوزه تأثیرگذار باشد و همان گونه که پیش از این نیز هشدار داده شد، به‌‌ همان اندازه که ایران از کار عربستان نگرانی دارد، باید نگران آینده نفتی عراق در منطقه نیز بود.

تحولات مصر از دید روزنامه نگار زندانی، سیامک قادری

Share Button

تحلیلی بسیار خوب برگرفته از سایت کلمه!
ح ت
…………..
» تحلیل آخرین تحولات مصر، در یادداشتی به قلم سیامک قادری روزنامه‌نگار زندانی
وقتی انصاف قاضیان و بصیرت نظامیان، مصر را در عبور از دیکتاتوری یاری کرد
اشتراک یکشنبه, ۱۱ تیر, ۱۳۹۱چکیده :این بصیرت و آگاهی نظامیان آگاه مصری فراتر از درک سیاستمداران در حال منازعه چنان منطقی برخورد کرد که حتی محمد مرسی از ارتش مصر به عنوان بهترین و آگاه ترین نظامیان جهان نام برد. ارتش که به صورت بالقوه در نظام های بسته می تواند به عنوان تهدیدی بر دموکراسی عمل کند،‌در مصر به مسئولیت تاریخی خود عمل کرد و همانند نیروی نظامی سایر کشور های استبدادی وسوسه قدرت را زیر شعارهای واهی مخفی نکرد و به عنوان وزنه تعادل در مصر نوین عمل کرد….
گزارش طولانی و کامل کمیسیون انتخابات ریاست جمهوری مصر در هفته گذشته که حتی فشارهای اجتماعی، سیاسی و ایدئولوژیک نیز نتوانست شتابزدگی و سیاست زدگی را به آن تحمیل کند، نماد پیروزی جنبش اجتماعی- مدنی مردم سرزمینی بود که به رغم درگیر بودن در اعتراضات توفنده ی توده ای بر بستر عقلانیت حرکت داشته و به مثابه لنگر تعادل میان نهاد نیروی نظامی و نهادهای جامعه مدنی عمل کرد.

این گزارش حقوقی مستدل و مستند که اشک شوق را بر گونه هزاران مصری در انتظار در «میدان التحریر» روان ساخت، اشک را در سیمای ایرانیان و مردم برخی کشور های درگیر با حکومت جاری کرد و نقطه پایان بر مرحله ای از مقاومت و ایستادگی مردمی بود که تغییر را به جای تقدیر برگزیدند و عاقبت نیز شاهد را در بر گرفتند.

یک سال ایستادگی نهادهای مدنی و مستقل به همراه عقلانیت جاری در حوزه « نهاد حکومت»، «نهادهای داوری و انصاف» و «جامعه مدنی» موجب شد تا گذر از نظام بسته با شکوه و آرام صورت پذیرد.

آنچه که موجب تامل در این میان شد، شباهت های نهادی و در عین حال تفاوت های اصولی میان نهادهای درگیر منازعه در ایران و مصر بود. اینکه ایستادگی ده ها هزار نفری مردم قاهره در میدان التحریر (آزادی) به چنین فرجامی ختم شود و اجتماع میلیونی و دامنه دار در خیابان آزادی در تهران به چنان انجامی! موضوعی دردناک است.

اغلب تحلیلگران و کارشناسان بر این باورند آنچه به زعم این شباهت ها، به نتایج متفاوت انجامید، حاکی از رفتار مسئولانه نهادهای درگیر در آن منازعه، همچون ارتش، قوه قضاییه و نهادهای مدنی در اوج و فرود تحولات سرزمین اهرام بود.

درست از زمانی که موج موسوم به بهار عربی که به اعتقاد فعالان مدنی جهان عرب با الهام از جنبش سبز مردم ایران در شمال آفریقا وزیدن گرفت، حکومتیان و وابستگان آن، این موج را وامدار انقلاب اسلامی خواندند. حتی اگر بپذیریم موج زیبای مخالفت با حکومت فردی در مصر نه خاستگاهی در جنبش سبز که ریشه در آموزه های انقلاب اسلامی داشته باشد، باید توالی منطقی و اقتضاعات آن را نیز پذیرفت.

سوال اساسی این است که چگونه آرمان های انقلاب اسلامی، ۳۰ سال پس از آغاز، برخورد، خشونت، زندان، حصر و تبعید را برای آزادی خواهان ایران به ارمغان آورد ولی در سرزمین «فراعنه»، گل دموکراسی و انتخابات آزاد و منصفانه به بار می آورد. اگر سابقه ۱۰۰ ساله در تمنای دموکراسی و نهادهای حامعه مدنی ایران را مبنای تحلیل قرار دهیم غیر از ضعف اصولی ناشی از تضعیف همیشگی آن توسط حکومت، باید علت پیروزی آزادی خواهان مصری را در رفتار مسوولانه نهادهای دولت قدیم چون حکومت و ارتش و استقلال و انصاف نهاد داوری و قضایی آن و پاسداری و انسجام شبکه های اعتراضی و اجتماعی جستجو کرد.

کمیسیون انتخابات در مصر اگر چه بر بستر ساز و کار نظامیان تشکیل شده بود، اما قضات مستقل و حقوقدانانی که شرافت حرفه ای را هرگز وا نگذاشتند، ادعاهای ریز و درشت و صحیح و مبهم دو نامزد مدعی پیروزی را دریافت کرده، شکایات آنان را حتی در شعب خرد و کوچک که تعداد آرای آنان به صد هم نمی رسید بررسی کرده، تخلفات را کشف و در بازشماری نتایج لحاظ کردند. در جای جای این گزارش مطول و مستند به تمامی ادعاهای معترضان رسیدگی شد و شاید بتوان گفت حتی یک مورد غفلت هم صورت نگرفت و در طول بررسی، از کلی گویی و صدور بیانیه هایی از موضع بالا خودداری شد و شان داوری را هم در عمل و هم در انشا گزارش رعایت کرده شد و نهایتا به پیروزی نامزدی رای داده شد که در ساخت قدرت در مصر جایگاهی پایین تر از نامزد نظامی داشت. ترازوی انصاف آنان به قدری دقیق و بر مدار عدالت قرار داشت که نامزد حذف شده حتی اعتراض هم نکرد.

همین قضات و حقوقدانان در طول یک سال مقاومت مدتی مردم در چارچوب دستگاه قضا به گونه ای عمل کردند که نه تنها معترضان به حکومت نظامی فراتر مجازات های قانونی، مجازان و مواخذه نشدند بلکه همزمان با حضور بازماندگان رژیم گذشته در عرصه قدرت، به تخلفات شخص مبارک و مقامات ارشد نیز با آرامش و انصاف رسیدگی گرده و بی توجه به هیاهوی دشمن پندارانه درتوده های جهان عرب حتی نهادهای مطالعاتی خارجی را که مورد غضب نظامیان قرار گرفته و تعلیق بودند از اتهامات انقلاب مخملی و تحریک به اغتشاش و شورش تبرئه کرد و از تعرض انقلابی مصون ساخت و این همه در حالی صورت گرفته بود که فریاد انتقام از حلقوم صدها هزار مصری بی تاب روزانه به هوا بود و انصاف را به چالش می گرفت.

به رغم تعلیق بسیاری از قوانین و خصوصا قانون اساسی رژیم سابق، ۲ انتخابات ریاست جمهوری و مجلس در فضایی رقابتی برگزار شد که در هر دوی آنها اخوان المسلمین حزبی که ۷۰ سال مورد تعرض بود، پیروز شد، هیچ حزب و گروهی اعم از مذهبی و غیر مذهبی از شرکت در انتخابات منع نشد اگر چه توده های انقلابی چنین می خواستند. احزاب و گروه هایی که انتخابات تحت سلطه نظامیان را غیر منصفانه خوانده و آن را تحریم کرده بودند در محاق توقیف قرار نگرفتند و اعضای آن بازداشت نشدند. محمد مرسی رهبر مخالفان در چنین فضایی گرفتار حصر و زندان نشد و خانه اش را تنها زمانی در حلقه نظامیان یافت که به رای مردم و کمسیون مستقل، عنوان ریاست جمهوری را کسب کرده بود و حضور نظامیان برای محافظت از منتخب ملت بود.

نظامیان حاکم و نهادهای نظارتی، پس از اعلام پیروزی ۲ نامزد رقیب، این اقدام را انقلاب مخملی نخواندند و رسانه هایی که این ادعاها را منعکس کردند،‌ لغو امتیاز و مجوز نکرده آنها را به محاق فیلترینگ نفرستادند و به جای آن با مدیریت اوضاع و اعتراضات و از جایگاه داوری نه جایگاه طلبکارانه و تهدید آمیز با دقت جزییات ادعاها را بررسی و اعلام کردند.

در حالیکه قوانین در تعلیق قرار داشت، رفتار حکومت و رفتار نهادهای داوری از محدوده انصاف خارج نشده و شهروندان معترض و منتظر، تحریک شده از سوی قدرت های خارجی معرفی نشدند.

در سرزمینی که حکام مستبد منطقا آن را کشور فرانسه می خواندند، نظامیان برای خود وظیفه حفظ نظام و مرزهای ایدئولوژیک و جغرافیایی آن را مقدس می شمردند. نظامیان ارشد مجتمع در شورای نظامی حاکم، هویت سیاسی خود را مدیون نظام سیاسی مبارک می دانستند، با این حال هرگز منافع ملی مصر را با زیاده خواهی های مبارک در مرحله قدرت پیوند نزدند و بر روی مردم آتشی مستقیم نگشودند.

آنها در گرماگرم منازعه مردم با حکومت، با به رسمیت شناختن حق اعتراض مردم حتی به موجودیت حکومت مبارک، در حالیکه چشم بر هرگونه تحرک دشمن تاریخی و واقعی خود (اسراییل) در این شرایط بحرانی داشتند، در دعوای میان مردم و حکومت طرف منافع ملی کشور خود را گرفتند و به نفع هیچ یک از طرفین وارد میدان نشدند. آنها در عین رصد کردن منازعه درون مرزهای خود در مراحلی هشدارهایی جدی به تهدیدهای فرامرزی از سوی دشمن دادند و مراقب بودند شراره های عصیان انقلابی،‌ منافع ملی مصر را نسوزاند.

این بصیرت و آگاهی نظامیان آگاه مصری فراتر از درک سیاستمداران در حال منازعه چنان منطقی برخورد کرد که حتی محمد مرسی از ارتش مصر به عنوان بهترین و آگاه ترین نظامیان جهان نام برد. ارتش که به صورت بالقوه در نظام های بسته می تواند به عنوان تهدیدی بر دموکراسی عمل کند،‌در مصر به مسئولیت تاریخی خود عمل کرد و همانند نیروی نظامی سایر کشور های استبدادی وسوسه قدرت را زیر شعارهای واهی مخفی نکرد و به عنوان وزنه تعادل در مصر نوین عمل کرد.

و سرانجام جنبش اجتماعی مردم مصر بر اثر رفتار مسوولانه بخش های مختلف اعم از نهادهای حکومتی سابق، نهادهای نظارتی و نظامیان آگاه و روش بین و جامعه مدنی و شبکه های اجتماعی مختل نشده گذار از جامعه بسته را انجام داد و برون شدن تاریخی خود را از چرخه استبداد و نا آگاهی به انجام رساند و حتی اگر تحولات آینده مصر چندان با استاندارهای دموکراتیک هماهنگ نباشد، می توان گفت جنبش اجتماعی مردم ایران متناسب جامعه مدنی مصر بود که توانست در ابتدای دهه دوم قرن ۲۱،‌ گذری آرام و مسالمت جویانه را در آزمایشگاه تاریخ در جغرافیای خاورمیانه پر تلاطم به آزمون موفقیت گذارد.

*سیامک قادری، روزنامه نگار دربندی که مرداد ماه سال ۸۹ بازداشت و به اتهام تبلیغ علیه نظام، تشویش اذهان عمومی و نشر اکاذیب به ۴ سال حبس تعزیری محکوم شده است. وی هم اکنون در بند ۳۵۰ زندان اوین دوران محکومیت خود را می گذراند و این مقاله توسط یاران گمنام جنبش سبز در اختیار کلمه قرار گرفته است.

بدون دیدگاه