Archive for: August 2012

Prized Guests Slam Iranian Policies

Share Button
وال استریت ژورنال
پنجشنبه ۳۰ اوت

International Conference Seen as Showcase for Tehran Turns Sour as Egypt’sLeader, U.N. Chief Criticize Host’s Stances

BEIRUT—Two of Iran’s honored guests at the official opening of an international conference intended by Tehran to showcase its global stature slammed the Islamic Republic’s policies on Syria, Iran’s top ally in the region, and Israel, its No. 1 foe.
Egypt’s President Mohammed Morsi, in a speech to the annual meeting of the Non-Aligned Movement, which brought leaders of more than 120 nations to Iran, caused a stir by calling Syria’s regime oppressive and devoid of legitimacy.

Agence France-Presse/Getty ImagesIran’s President Mahmoud Ahmadinejad greets President Mohammed Morsi of Egypt in Tehran Thursday.

The comment was a direct rebuke to Iran, which is aiding the Syrian leadership in its military crackdown against rebels.

“The bloodshed in Syria is the responsibility of all of us and will not stop until there is real intervention to stop it. The Syrian crisis is bleeding our hearts,” Mr. Morsi said, in his first foreign-policy speech at an international venue.

United Nations Secretary-General Ban Ki-moon also blamed Syria’s regime for reacting to peaceful protests with “ruthless force,” and called on the regime to take responsibility for ending the violence.

Syria and Israel make the backbone of Tehran’s foreign policy. Mr. Ban also offered harsh words for Iran’s stand toward Israel. “I strongly reject threats by any member state to destroy another or outrageous attempts to deny historical facts such as the Holocaust,” he said in his speech at the conference.

Mr. Ban also called on Iran to cooperate more openly with the international community on its nuclear program and comply with U.N. Security Council resolutions. On Wednesday, he criticized Iran’s human-rights record, and brought up the issue in a meeting with Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei.

Iranian President Mahmoud Ahmadinejad, sitting nearby during the speeches, frowned as he listened to the speeches by Messrs. Morsi and Ban. Mr. Ahmadinejad has threatened Israel and questioned accounts of the Holocaust.

“We should all express our full support to the struggle of those who are demanding freedom and justice in Syria.”Egyptian President Mohammed Morsi

The conference, which began with meetings on Sunday and closes Friday, offered Iran an opportunity to mend its image as an isolated and sanctioned country. But problems arose once the guests arrived, as Iran tried to script the conference to its own advantage only to have dignitaries stray from its narrative.

Iranian media, which had touted Mr. Morsi’s visit as a diplomatic coup that could signal a shift in improving Egypt-Iran relations, censored his speech. The simultaneous interpreter at the conference first stumbled then refrained from translating Mr. Morsi’s comments on Syria.

Only a few Iranian websites published the full speech. One called Mr. Morsi an “immature and new diplomat.” Iran and Egypt haven’t had diplomatic relations since Iran’s Islamic Revolution in 1979.

“The bloodshed in Syria is the responsibility of all of us and will not stop until there is real intervention to stop it.’”Mr. Morsi

Syria’s delegation walked out of the conference room during the speech. Syrian Foreign Minister Walid Moallem, in an interview with Iran’s Arabic news channel Al Alam, said Mr. Morsi had violated the summit’s principles by meddling in another country’s affairs.

Mr. Morsi also praised the four caliphs of Sunni Islam at the start of his speech, an unusual evocation by an Arab leader. Iranians interpreted the comments as a jab at the Islamic Republic, a Shiite theocracy that doesn’t recognize the first three caliphs as legitimate.

Iran now holds the three-year presidency of the Non-Aligned Movement, which was created during the Cold War. Iran used the conference as a platform to promote its policies on Syria, defend its nuclear program, and reach out to countries such as India and South Korea to try to work around the economic sanctions crippling its economy.

“The current order of the world…can’t continue. Everyone is tired of the current international geometry,” Mr. Khamenei said in a speech Thursday. He reiterated that Iran’s nuclear program was for peaceful purposes and that the country would never give up on this right. Mr. Ahmadinejad and Mr. Khamenei had blasted the U.N. Security Council as outdated and a form of dictatorship by the most powerful countries.

“I strongly reject threats by any member state to destroy another or outrageous attempts to deny historical facts such as the Holocaust”U.N. Secretary-General Ban Ki-Moon

Meanwhile, Oil Minister Rostam Qassemi sought to negotiate oil deals with delegates to the conference, and Minister of Finance Shamsedin Hosseini was dispatched to greet the Indian delegation, the semi-official Fars News Agency reported.

Many Iranians complained about the government’s spending on the conference.

“I pray to God that this conference isn’t just about meeting and greeting and something useful comes out of it. It would be a big gain for the country and people if the result is easing or removing the sanctions,” said Mahin, 32, a Tehran resident who didn’t give her last name.

That appears unlikely, analysts say. “When the dust settles and the last NAM diplomat has left Tehran, what has changed? Iran remains under a harsh international sanctions regime, foreign investment remains paltry, and its only reliable allies remain the dream team of Venezuela, Syria, and North Korea,” said Karim Sadjadpour, an expert of Iran at the Carnegie Endowment for International Peace.



Non-aligned movement: a two-edged summit in Tehran

Share Button
گاردین و دیلی تلگراف
چهار شنبه ۲۹ اوت
The summit of the Non-Aligned Movement, which begins officially in Tehran tomorrow, is being hosted at great expense by a bankrupt Iran to prove a point: sanctions-racked it may be, but isolated it is not. The meeting is the biggest international gathering in the capital for three decades. The leaders or foreign ministers of 120 countries, and observers from 17 more, will be in town, however fleetingly, to prove the Supreme Leader’s point.

Iran is pleased to be seen welcoming so many allies; but it is Egypt, not the hosts, whose presence most takes the eye, Wednesday 29 August 2012 20.54 BST

The summit of the Non-Aligned Movement, which begins officially in Tehran tomorrow, is being hosted at great expense by a bankrupt Iran to prove a point: sanctions-racked it may be, but isolated it is not. The meeting is the biggest international gathering in the capital for three decades. The leaders or foreign ministers of 120 countries, and observers from 17 more, will be in town, however fleetingly, to prove the Supreme Leader’s point.

Some of the callers – the Saudis, Bahrainis, Qataris – are Iran’s neighbours, who are arming themselves to the teeth in case another Gulf war breaks out. But their presence should not surprise: they rarely miss an opportunity for a diplomatic knees-up with Iran. Others, such as the UN secretary general, Ban Ki-moon, arrive with catcalls ringing in their ears. If America and Israel are foolish enough to broadcast their disapproval, they can only expect Ban’s stock to rise commensurately.

The summit’s most significant guest will be the new boy on the block, the Egyptian president Mohamed Morsi. His arrival is two-edged. On the one hand, he is the first Egyptian leader to visit Tehran since the Iranian revolution. On the other, his arrival fills a vacuum that Iran exploited in Lebanon, the Palestinian territories and Iraq. Morsi is saying, and saying it with more speed than anyone predicted in June when he was elected, that Egypt is back as a regional player. That he arrives in Tehran fresh from a domestic political victory over his military will not have gone unnoticed either. He is both democratically elected and powerful.

Morsi comes to Tehran with a proposal that the four regional powers – Iran, Turkey, Saudi Arabia and Egypt – convene a conference on Syria. Before dismissing this out of hand, consider what damage a fire burning uncontainably in Syria is doing to the interests of each of its three immediate neighbours.

Iran is quickly losing support it toiled at such cost to confect among the Arab people. A prolonged conflict in Syria makes it more vulnerable to an attack by Israel, and isolates its ally Hezbollah in Lebanon. For south-eastern Turkey, Syria spells trouble: more refugees, more attacks from Kurdish militants, more stirring of the Alawite minority in Turkey and more al-Qaida. And Afghanistan has taught a state like Saudi Arabia that what goes out generally comes back. The jihadis they export return one day, battle-hardened, to challenge the status quo at home. Each country must be thinking hard about a post-Assad solution.

Morsi is both a supporter of the right of the Syrian people to resist a brutal tyranny, and an opponent of foreign intervention. Unlike Turkey, Iran or Saudi Arabia, Egypt is not involved in the fighting. As all the alternatives are worse, a regional conference is not a bad place to start building a diplomatic solution.
Daily Telegraph
30 august

UN report to detail how Iran continues nuclear programme
A United Nations report is expected to detail how Iran is continuing to expand its nuclear programme despite painful

economic sanctions and the spectre of Israeli military action.
Iranian President Mahmoud Ahmadinejad, right, meets with UN Secretary General Ban Ki-Moon, left, at his office in Tehran Photo: AFP/Getty Images/Behrouz Merhri
By Alex Spillius, Diplomatic Correspondent
6:39PM BST 29 Aug 2012
Just as Iran seeks to improve its image by hosting a Non-Aligned Movement summit attended by Ban Ki-moon, the UN Secretary General, the report will show how Tehran is boosting uranium enrichment in defiance of Security Council resolutions.
Diplomatic sources told AFP that the International Atomic Energy Agency report, which will be circulated this week to member states but not published, is also expected to criticise Iran sharply over its suspected “sanitization” of the Parchin military base.
The base was identified in an earlier report as a suspected testing location for nuclear explosive devices.
The agency will reportedly say that Iran has since May installed 350 new centrifuges to enrich uranium at its Fordow facility near the holy city of Qom.
Fordow is not only dug into a mountain, making it tough to bomb, but it is also enriching uranium to purities of 20 percent, which technically speaking is a short hop from the 90 percent needed in the fissile core of a nuclear weapon.
The IAEA’s last report said that Fordow contained just over 1,000 centrifuges, some 700 of which were operating. Iran has told the IAEA that eventually it plans to have 3,000 machines in place there, while maintaining that the programme is only intended for civilian uses.
“Our enrichment activities will never stop and we are justified in carrying them out, and we will continue to do so under IAEA supervision,” said Ali Asghar Soltanieh, Iran’s envoy to the IAEA, ahead of the summit.
The report will embolden those Israeli leaders who have threatened to strike at Iran’s nuclear facilities, though many senior defence and intelligence officials think such action would be counter-productive.
The consensus view of Western intelligence agencies is that the Iranian leadership has not yet decided to build a bomb though it clearly wants to keep progressing towards that goal.
Tehran has failed to yield despite tough sanctions imposed by the United States and Europe, with Britain severing all banking links with the country.
Mr Ban’s attendance at the summit among representatives of 120 countries has been touted as a propaganda coup by Tehran over Israel and the US, which both asked him not to attend.
But the secretary general’s aides said he was determined to use meetings with key leaders to call for urgent action by Iran over its disputed nuclear programme, human rights record and its support for President Bashar al-Assad in Syria’s conflict.
“Iran has a crucially important role in the region, especially when it comes to Syria. I am going to discuss this with [Iran’s] supreme leader,” Mr Ban said on his arrival.

ایران به سوریه نیروی نظامی اعزام میکند!

Share Button

عکس: علاءالدین بروجردی دبیر شورای امنیت ملی و سخنگوی دولت سوریه جهادالحم.

وال استریت ژورنال
سه شنبه ۲۸ اوت ۸ شهریور

بیروت ـ بنا به اظهار نظر اعضای سابق و کنونی سپاه، ایران تعدادی فرمانده و صدها تن از نیروهای ویژه سپاه پاسداران را به سوریه اعزام میکند.

بنا به اظهار این افراد،  اعزام نفرات رزمی و فرماندهی  به سوریه  فرا رفتن از ارسال کمکهای های صِرف مالی و تسلیحاتی  تا حد کمک نظامی از سوی  تهران برای بشار اسد است. این امر نشان میدهد که پایتختهای منطقه بیش از پیش در این  درگیری غرق میشوند و حاکی از اینست که وضعیت حکومت بشار اسد بطور فزاینده ایی دشوار تر میشود.

یک فرمانده سپاه اخیراٌ علناً ذز کمک نظامی ایران به سوریه پرده برداشت.
سردار سالار آبنوش فرمانده واحد صاحب الزمان در یک برنامه آموزشی برای داوطلبان در روز دو شنبه (۲۷ اوت ۷ شهریور) در سخنرانی خود گفت: «امروز ما در جنگی همه جانبه، نظامی و فرهنگی در سوریه هستیم.» این سخنرانی از طرف خبر رسانی دانشجویان (ایسنا ـ م) منعکس شد.
مقامات عالی نظام تا کنون ادعا داشتند که در بحران سوریه درگیر نیستند.
هم مقامات رسمی آمریکا و هم اپوزیسوین سوریه میگویند که ایران مدتهاست که به آموزش سایبری اعضای دستگاه امنیتی و جاسوسی سوریه علیه شورشیان مشغول است. تصمیم به کمک نظامی با اعزام نفرت از سوی ایران، پس از حمله های اخیر به دمشق و حلب و بویژه انفجار ماه ژولای که در آن ۴ عضو حلقه داخلی آقای اسد در آن کشته شدند صورت گرفت .
رژیم سوریه در هفته های اخیر بیش از پیش روی نیروهای نخبه وفادار بخود برای عملیات نظامی علیه شورشیان اتکاء میکند.
ارتش آقای اسد در ایام اخیر دستخوش فرار جمعی نفرات و از دست دادن مناطق تحت کنترول در نواحی کردستان و مرز ترکیه شده است.
با وقوع قیامهای منطقه بنام بهار عرب، ایران از این قیامها در همه جا بجز سوریه حمایت کرد و این امر از وجهه ایران نزد مردم منطقه بنحو زیادی کاست. اخیراً ایران تلاش زیادی بکار برده است تا با اپوزیسیون سوریه برای میانجیگری تماس بگیرد ولی این تلاشها تحت تأثیر کمک نظامی به رژیم سوریه رنگ باخته است.
محسن سازگارا با استناد به اظهارات اخیر سردار وحیدی در این هفته که گفته است، سوریه هنوز از ما تقاضای کمک نظامی نکرده است، میگوید که ایران پیمان نظامی با سوریه دارد و اگر خود سوریه تنواند شورش را سرکوب کند، طبق آن پیمان ایران نیروی نظامی به سوریه خواهد فرستاد.
سردار وحیدی گفته است:« سوریه تا کنون بخوبی از پس اوضاع برآمده است ولی اگر نتواند خودش این بحران را با نیروی خودحل کند، آنگاه در صورت تقاضا ی آن دولت ما بر اساس پیمان نظامی امنیتی امان عمل خواهیم کرد.»
آقای صالحی در این هفته در نشست غیر متعهد ها در تهران از ابتکار شگفت آفرین ایران برای صلح در سوریه، که در روزهای آینده روخواهد کرد سخن گفته است و علی حیدر، وزیر آشتی ملی سوریه در دیدار با چند تن از مقامات ایرانی در اجلاس غیر متعهد ها گفت که: « مردم سوریه هرگز کمکهای ایران را در این ایام بحرانی به سوریه فراموش نخواهند کرد.»
افراد آگاه به مسائل درون حاکمیت در ایران میگویند که رهبری ایران در جستجوی ایجاد نفوذ پروکسیکال ( نیابتی) در منطقه، نیروی سپاه قدس را درست کرده است و خود آقای خامنه ایی سردار قاسم سلیمانی را به فرماندهی آن سپاه برگزیده است.
یک مقام سپاهی در تهران میگوید:« سردارسلیمانی آقای خامنه ایی را قانع کرده است که مرزهای جغرافیایی ایران ورای جغرافیای خود گسترش یافته و شامل سوریه هم میشود و جنگیدن برای سوریه بخش تفکیک ناپذیری از هلال شیعه است.»
بعلت مسافرت در هفته آینده مطالب زیادی درج نخواهد شد. و تحلیل مفصل نشست غیر متعهد ها در تهران؛ از منظر انتظاراتی که رژیم از آنها داشته است به بازگشت از سفر موکول میگردد. و بر همین مبنا مسئله ارائه تحلیلی از سیاسیت ارزی در جریان و بورسی کردن ارز؛ که من آنرا باعنوان« کلاهبرداری بزرگ» سرفصل گذاری کرده ام به ارائه طرح رئیس بانک مرکزی آقای بهمنی موکول میگردد.

Iran Said to Send Troops to Bolster Syria

Commanders and Hundreds of Elite Soldiers Deployed to Damascus, Members Say, as Deepening Conflict Worries Key Ally.
BEIRUT—Iran is sending commanders from its elite Iranian Revolutionary Guard Corps and hundreds of foot soldiers to Syria, according to current and former members of the corps.
The personnel moves come on top of what these people say are Tehran’s stepped-up efforts to aid the military of Syrian President Bashar al-Assad with cash and arms. That would indicate that regional capitals are being drawn deeper into Syria’s conflict—and undergird a growing perception among Mr. Assad’s opponents that the regime’s military is increasingly strained.
A commander of the Iranian Revolutionary Guard Corps, or IRGC, appeared to offer Iran’s first open acknowledgment of its military involvement in Syria.
Enlarge Imag
Syrian Speaker Mohammed Jihad al-Laham, left, and Alaeddin Boroujerdi of the Iran parliament’s national security committee Saturday in Damascus.
“Today we are involved in fighting every aspect of a war, a military one in Syria and a cultural one as well,” Gen. Salar Abnoush, commander of IRGC’s Saheb al-Amr unit, told volunteer trainees in a speech Monday. The comments, reported by the Daneshjoo news agency, which is run by regime-aligned students, couldn’t be independently verified. Top Iranian officials had previously said the country isn’t involved in the conflict.
Iran has long trained members of the Syrian security apparatus in cybersecurity and spying on dissidents, U.S. officials and Syrian opposition members have said. The decision to send Iranian personnel comes after rebel attacks this summer in Syria’s biggest cities, Damascus and Aleppo, in particular an explosion in July that killed four members of Mr. Assad’s inner circle, according to the people familiar with the IRGC.
Syria’s regime is increasingly relying on a core of loyalists to conduct operations, say Syrian opposition members and rebel fighters. In recent weeks, Mr. Assad’s army has been hobbled by defections, losing territory in Kurdish areas as well as near Turkey’s border, these people say. On Monday, a Syrian military helicopter crashed in a ball of fire in Damascus, according to the Associated Press, citing activists and video footage
Take a look back over the highlights of the past year in Syria in a timeline, and review the latest events in a map.
Syria’s uprising has placed Iran in a foreign-policy predicament. As the Arab Spring unfolded in countries including Libya, Egypt and Bahrain, the Islamic Republic cast its own revolution as an inspiration for the uprisings.
But Tehran didn’t support the protesters in Syria—its closest ally in the region, the conduit between it and the Lebanese Shiite militant and political group Hezbollah, and a gateway for Iranian influence in the Arab world. Iran’s most influential voices, including its supreme leader and the political and military power structures, have steadfastly supported Syria’s president and, like Mr. Assad, have blamed the country’s violence on foreign meddling and terrorists.

But in continuing to support Mr. Assad, Tehran’s popular support in the region appears to have waned. Some elements of the government appear to be hedging bets: In the past few months, Iran’s Foreign Ministry has reached out to some Syrian opposition members, offering to mediate between the two sides.

Those efforts appear to be overshadowed now by Iran’s support for the Syrian military in its fight against the rebel insurgency, according to analysts and the former and current guard members.

“One of Iran’s wings will be broken if Assad falls. They are now using all their contacts from Iraq to Lebanon to keep him power,” Mohsen Sazegara, a founding IRGC member who now opposes the Iranian regime and lives in exile in the U.S., said by telephone.

On Thursday, Iran’s defense minister publicly signaled a shift. If Syria fails to put down the uprising, Iran would send military help based on a mutual defense agreement between the two countries, two Iranian newspapers quoted Defense Minister Ahmad Vahidi as saying. Syria hadn’t asked for assistance yet, he added.

“Syria is managing this situation very well on its own,” he said. “But if the government can’t resolve the crisis on its own, then based on their request we will fulfill our mutual defense-security pact.”

Syria’s crisis tops the agenda at the summit of Non-Aligned Movement nations this week in Tehran. Iranian Foreign Minister Ali Akbar Salehi said Thursday that Iran would announce a surprise peace plan for Syria during the five-day conference, which started Sunday.

In Tehran, Syrian National Reconciliation Minister Ali Haidar met Monday with several Iranian officials and expressed Syria’s gratitude. “The people of Syria will never forget the support of Iran during these difficult times,” Mr. Haidar said, according to Iranian media.

Iranian Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei, who has the final word in all state matters, has appointed Qasim Solaimani, the commander of the elite Quds Forces, to spearhead military cooperation with Mr. Assad and his forces, according to an IRGC member in Tehran with knowledge about deployments to Syria.

The Quds Forces are the IRGC’s operatives outside Iran, responsible for training proxy militants and exporting the revolution’s ideology. The U.S. blames the Quds Forces for terrorist attacks in Afghanistan and Iraq.

“Solaimani has convinced Mr. Khamenei that Iran’s borders extend beyond geographic frontiers, and fighting for Syria is an integral part of keeping the Shiite Crescent intact,” said the IRGC member in Tehran. The so-called Crescent, which came together after Saddam Hussein’s fall, includes Shiites from Iran, Iraq, Lebanon and Syria.

Iran is now sending hundreds of rank-and-file members of the IRGC and the basij—a plainclothes volunteer militia answering to the guards—to Damascus, said two people in the IRGC familiar with the movements.

Many of the Iranian troops hail from IRGC units outside Tehran, these people say, particularly from Iran’s Azerbaijan and Kurdistan regions where they have experience dealing with ethnic separatist movements. They are replacing low-ranking Syrian soldiers who have defected to the Syrian opposition, these people said, and mainly assume non-fighting roles such as guarding weapons caches and helping to run military bases.

Iran is also deploying IRGC commanders to guide Syrian forces in battle strategy and Quds commanders to help with military intelligence, Mr. Sazegara and the current IRGC members said
Associated Press
A Syrian helicopter hit over Damascus, according to a video account.
On the other side of Syria’s conflict, Saudi Arabia and Qatar have funded and armed opposition rebels, while Turkey has allowed them to keep an unofficial base near Syria’s border. Foreign Arab fighters, many of them extremist Jihadist, have also flocked to Syria to fight alongside rebels.
Iran has also started moving military aid and cash to Syria through Iranian companies in Iraq, such as a construction company owned by a former IRGC member now living in Iraq and a tour company servicing pilgrims to holy Shiite sites, said Mr. Sazegara and a person in Iran familiar with the construction company.
The IRGC and Syrian forces are working together to free 48 Iranian hostages kidnapped by a unit of the opposition Free Syrian Army this month, according to two IRGC officials in Tehran as well as comments from an Iranian parliamentarian in Damascus this week.
Iran at first denied the kidnapped Iranians had any link with the IRGC. But Mr. Salehi later said some of the hostages were retired members of the IRGC, calling them Iran’s “most dear and beloved.” Iranian opposition media, meanwhile, have named four of the men, calling them current IRGC commanders from various Iranian provinces.
Iran’s ambassador to Syria said recently that the hostages’ whereabouts have been determined and that Iran is negotiation with Syria on how to rescue them, Iranian media reported. The envoy also said Iran and Syria had formed a joint committee, with intelligence, policy and military experts, for the rescue mission. Iranian media said Monday that this committee sends Mr. Assad regular updates of their findings

نگاهی به رویداهای منطقه ـ ۶

Share Button

مضحک در این میانه اینست که وزارت خارجه ما، که از نشست خفت آمیز «شورای آشتی سوریه» که با هزینه زیاد در ماه گذشته برگزار کرد عبرت نگرفته و در صدد تدارک نشست دیگری مرکب از «معارضین!؟» و نمایندگان دولت سوریه است. دولت ایران بجای ترتیب این نشست ها باید فکر تهیه یک ویلای بزرگ حفاظت شده برای بشار اسد و خانوده اش باشد نه نشست گذاری برای میانجی گری در معرکه ایی که در آن، خود بعنوان یک طرف دعوا و سرکوب در مظان اتهام است.

محمود عباس کنفرانس تهران را بایکوت میکند!
سایت نهارنت لبنان گزارش میدهد که محمودعباس تهدید کرده است که در صورت شرکت رهبر حماس در اجلاس تهران، آن اجلاس را بایکوت خواهد کرد.
وزیر خارجه دولت خود گردان فلسطین در رام الله، ریاض المالکی، دیروز اعلام کرد:« که اگر اسماعیل هنیه در اجلاس غیر متعهد ها در تهران شرکت کند پرزیدنت محمد عاس در آن شرکت نخواهد کرد.»
یک مقام سازمان حماس دیروز شنبه اعلام کرد که، بنا به دعوت محود احمدی نژاد اسماعیل هنیه در کنفرانس تهران شرکت خواهد کرد.
دربیانیه حماس گفته نشده است که چه وقت هنیه غزه را به مقصد تهران ترک خواهد کرد.
از سوی دیگر در ایران، سخنگوی وزارت خارجه، رامین مهمانپرست اعلام کرد که اسماعیل هنیه جزء« مهمانان ویژه» تهران کنفرانس خواهد بود.
در بیانیه دولت ساحل غربی که هیئت اجرایی سازمان آزادیبخش فلسطین به این مناسبت آنرا صادر کرده است گفته میشود:« در هنگامیکه (وزیر خارجه اسرائیل، اویگور لیبرمن) سیاستی تهاجمی اتخاذ کرده است، دعوت از هنیه برای شرکت در اجلاس تهران معنایی دیگری جز پیوستن دولت ایران به کّر خصومت آمیز اسرائیل علیه فلسطین ندارد.»
لیبرمن چند روز پیش گفته بود: « محمود عباس ترور سیاسی » علیه اسرائیل را به جریان انداخته است که از تهدیدات حماس برای اسرائیل خطرناکتراست. لیبرمن از جامعه جهانی خواست که با فشار برای برگزاری انتخابات در فلسطین اشغالی، به جایگزینی شخص دیگری بجای عباس کمک کنند.
سازمان الفتح در بیانیه خود در رابطه با دعوت از هنیه میگوید:« ایران سالهاست که برای ایجاد افتراق در جنبش فلسطین، از حماس حمایت کرده و سعی دارد به آن مشروعیت و رسمیت دهد.»
پایان خلاصه گزارش خبری النهار در رابطه با بیانیه الفتح
کامنت من:
حرکت ایران در دعوت همزمان از محمود عباس در مقام رئیس جمهور دولت خود گردان و همزمان دعوت از هنیه بعنوان رهبر حماس در ساده ترین معنای خود یعنی: ایران وجود دو دولت و دو حکومت را در فلسطین به رسمیت میشناسد. این رفتار نه تنها الفتح را بحق واداشته است تا رسماً چنین بیانیه تندی را علیه ایران صادر کند بلکه با تند ترین لحنی ایران را به تفرقه افکنی و همسویی با لیبرمن وزیر خارجه تند روی اسرائیل متهم کند.
دولتمردان ایران در رفتار دیپلماتیک خود سعی دارند همان دوز و کلک هایی را که از محیط های آخوندی و حوزوی در داخل ایران پیاده کرده اند به نظام روابط بین المللی نیز تعمیم داده و حتی تحمیل کنند.
برای اینکه رفتار دولت ایران را در این دعوت موازی درک کنیم باید در نظر مجسم کنیم که مثلاً در یک اجلاس جهانی در یک کشور؛ همزمان هم از احمدی نژاد و هم از موسوی یا خاتمی برای شرکت در آن اجلاس دعوت شود. چنین رفتاری صرفنظر از انگیزه های آن یک بدعت گذاری در نظام دیپلماتیک جهانی و به سخره گرفت رسوم جا افتداده آنست از اینکه اسماعیل هنیه بعنوان میهمان ویژه خوانده شده و این یک دهن کجی به همه شرکت کنندگان است میگذریم. یعنی شما کسی را به خانه ات دعوت کنی تا به او(محمود عباس را) دهن کجی کنی و دیگران هم به این دهن کجی واکنشی نشان ندهند! بی شک این رفتار ایران سایر دولتهای عرب را هم که رابطه رسمی با دولت رسمی ساحل غربی دارند برآشفته خواهد کرد زیرا این نشست با این ترکیب برای آنها هم مسئله ساز خواهد بود.
معنای دیگر این حرکت بمعنای دیپلماتیک اینست که دولت ایران، نه تنها خود حماس را بعنوان نماینده فلسطین به رسمیت میشناسد بلکه بر آنست تا با تحمیل او در این نشست به دیگر شرکت کنندگان از فراز همه مقررات دیپلماتیک پریده برای حماس مشروعیت رسمی و بین المللی دست و پاکند.
در حاشیه باید گفت هدف دیگر ایران از دعوت از هنیه اینست تا بلکه او را از محور عربستان، اپوزیسون سوریه و ترکیه که پس از قیام مردم سوریه بدان پیوسته است، جدا کرده و به محور «مقاومت» برگرداند. که این تلاش هم تلاشی عبث است زیرا حماس نه از روسی سنتیمنتالیسم سیاسی بلکه از روی مصالح عملی و پراگماتیکال سیاسی خود راهش را از سوریه، ایران و حزب الله جدا کرده است. حرکت ایران غیر مستیقیم دیکته کردن یک خط به رهبر جدید مصر محمد مُرسی نیز هست.
من در یاداشتی به ۳ افتضاح دیپلماتیک پیش رو برای رژیم پرداخته بودم که دو تای آن با افتضاح به پایان رسید. اولی آن نشست شورای مشورتی برای آشتی در سوریه بود و دومی نشست مکه. ان یادشتها در همین سایت موجود هستند. سومین افتضاح نشست غیر متعهد ها در تهران خواهد بود که اولین کلیک آنرا ترکیه زد که اعلام کرد حتی در سطح وزیر خارجه هم در این اجلاس شرکت نخواهد کرد، دومین کلیک را پادشاهی عربستان زد که اعلام کرد پسر ملک عبدالله شرکت میکند و تازه باید اینرا هم منتظر شد و دید در حالی که درنشست مکه هم رئیس جمهور و هم وزیرذ خارجه ایران شرکت کرده بودند. کلیک سوم را محمد مُرسی زد که از قبل اعلام کرد شرکت او در کنفرانس تهران به معنای ایجاد رابطه دیپلماتیک با ایران نیست. و اینک بیانیه الفح چهارمین کلیک را نیز می بینیم و این قطعاً آخرین نیست.
حریت ترکیه دیروز نوشت که مسئله «ایجاد منطقه حفاظت شده» در حاشیه جغرافیایی سوریه کلیک خورده است. این روزنامه می نویسد که در ۱۱ اوت یعنی حدود ۱۵ روز پیش هیلاری کلینتون در ملاقاتی با وزیر خارجه ترکیه با او برای اقدام جدی در مورد سوریه به توافق رسیده است. متعاقب این ملاقات، نشست مهم دیگری در تاریخ ۲۳ اوت یعنی دو روز قبل با شرکت: دیپلماتها، مقامات اطلاعاتی و امنیتی و نظامی؛ آمریکا، ترکیه و فرانسه در آنکار برگزار شده است که دستور جلسه آن تدارک برای سوریه پس از اسد و ایجاد منطقه حفاظت شده در سوریه برای حمایت از پناهندگان آنجاست. این روزنامه مینویسد منطقه حفاظت کردستان عراق نیز با همین روش و بدون نیاز به مجوز شورای امنیت تأسیس شد.
این روزنامه از قول وزیر خارجه ترکیه میگوید که تعداد مهاجرین سوری به ۸۰ هزار در ترکیه رسیده است و ترکیه حد اکثر ظرفیت پذیرایی از ۱۰۰ هزار نفر را دارد و بیش از این را قادر نیست بپذیرد لذا این امر خود نیز دلیلی بر لزوم ایجاد منطقه حفاظت شده درداخل خاک سوریه است.
پایان خلاصه ترجمه حریت
کامنت من:
توافق فرانسه، ترکیه و آمریکا برای ایجاد منطقه پرواز ممنوع در شرق سوریه و در مجاورت ترکیه، از اهمیت فوق العاده ایی بیش آغاز شمارش معکوس برای سقوط رژیم سوریه برخوردار است. در سوریه امروز برخلاف لیبی زمان قیام ضد قذافی، ارتش آزاد سوریه از میزان زیادی توان سازمانگری و انسجام و دیسیپلین نظامی برخوردار است زیرا این ارتش را بطور عمده نظامیان بریده از رژیم که در میام آنها ده ها ژنرال بلند پایه ازهز سه نیرو وجود دارد. طی یکسال پیکار، این ارتش تا حدود زیادی تصفیه گردیده است و بلافاصله پس از تغیر رژیم قادر است تا حدود زیادی وظیفه استقرار امنیت در کشور را بعهده بگیرد.
این احتمال که بلافاصله پس از ایجاد منطقه پرواز ممنوع، دولتی موقت که در مردم سوریه اعتماد ایجاد کند و بتواند به اقلیت های مسیحی و خود علویها احساس امنیت داده، تشکیل شود بسیار است. ایجاد چنین دولتی و برسمیت شناخته شدن آن از سوی بسیاری کشورها موازنه روانی را در سوریه بیش از گذشته بنفع مخالفین اسد بهم زده و ریزش نیروهای اسد را در حلقه های میانی و نزدیک حکومتی تشدید خواهد کرد. تدارک چنین اقدامای هم اکنون در قاهره درجریان است که البته با واگرایی ها و تنش هایی در درون اپوزیسون روبروست ازجمله شورای ملی سوریه که خود را تا کنون نماینده بخش اعظم اپوزیسیون سوریه میدانسته است فقط حق معرفی یک نماینده از ۱۹ شرکت کننده را یافته است که ظاهراً بعنوان اعتراض قصد عدم شرکت در اجلاسِ درجریان قاهره را دارد.
یک چنین منطقه حفاظت شده ایی به ارتش آزاد سوریه امکان خواهد داد تا ازحالت ترتیبات نامنظم و سخت قابل کنترول پارتیزانی و چریکی تا حدودی خارج شده و واحد های منظم خود را با مرکز رسمیفرماندهی ستادی تشکیا دهد که یقیناً، هم با پیوستن «گروهی» واحد های ارتش سوریه و هم تجهیز مستقیم از سوی ائتلاف ضد اسد تقویت خواهد شد.
ایجاد منطقه پرواز ممنوع در سوریه آب و همای سیاسی منطقه را عوض کرده و روی موازنه نیرو در لبنان و سپس عراق اثر مستقیم خواهد گذارد. تکرار میکنم که یکی از وظایفی که نشست ۲۳ مورد اشاره فوق[ اجلاس سران دیپلماتیک، اطلاعاتی و نظامی سه کشور فرانسه ترکیه و آمریکا] در برابر خود نهاده است تدارک برای ترتیبات پس از اسد است و ساده اندیشی است که این نشست فقط برای سوریه پس از اسد مشغول نقشه ریزی بوده است.
مضحک در این میانه اینست که وزارت خارجه ما، که از نشست خفت آمیز «شورای آشتی سوریه» که با هزینه زیاد در ماه گذشته برگزار کرد عبرت نگرفته و در صدد تدارک نشست دیگری مرکب از «معارضین!؟» و نمایندگان دولت سوریه است. دولت ایران بجای ترتیب این نشست ها باید فکر تهیه یک ویلای بزرگ حفاظت شده برای بشار اسد و خانوده اش باشد نه نشست گذاری برای میانجی گری در معرکه ایی که در آن، خود بعنوان یک طرف دعوا و سرکوب در مظان اتهام است. در نشست کذایی تهران حتی یک نماینده از کشورهای منطقه و اثرگذار در سیاست منطقه شرکت نداشت. اکثر شرکت کنندگانش از ۱۳ تجاوز نکرد که در آنهم نماینده های درجه ۴ و ۵ کنسولی و سفارتی شرکت کردند.
متاسفانه برای بررسی تحلیلی موضوع گزارش حریت دیروز وقت کافی نیست و این خلاصه را به عجله درج میکنم تا در روزهای آینده که گرفتار هم خواهم بود به شرح جامعتری در باره آن بپردازم.
آخرین خبر ها:
۱ ـ منصور وزیر خارجه لبنان در کنفرانس تهران شرکت خواهد کرد درصورتیکه در کنفرانس مکه نخست وزیر این کشور شرکت کرده بود
۲ ـ خبر مهمتر اینکه نهار نت لبنان چن لحظه پیش اعلام کرد که ایران دعوت از اسماعیل هنیه را نگذیب کرده است این در حالیست که هم دفتر هنیه و هم وزرات خارجه ایران این دعوت را اعلام کرده اند. پیش بینی من اینست که اگر این تناقض گویی هاادامه یابد نه هنیه شرکت خواهد کرد نه محمود عباس.

مگرقرار است به «ایران!» حمله شود؟

Share Button

احتمال حمله یا عدم حمله اسرائیل به سایتهای اتمی و مراکز نظامی رژیم به شرایط سیاسی «واقعی» بستگی دارد. کمتر احتمال دارد که دولت اسرائیل بعنوان یک دولت عقلگرا در ارزیابی سیاسی خود نسبت به عواقب سیاسی حمله هوایی به سایتهای اتمی ایران دوچار اشتباه محاسبه شود. اگراسرائیل دست به چنین حمله ایی بزند قطعاً آن هنگامی است که تمام پیش بینی های لازم را برای عدم بهره برداری سیاسی ایران از آن حمله کرده است.

کسی نمیتواند در ایران با شناختی که از حکومت دارد ادعا کند سیاسی است ولی بروی خود نیاورد که یکی از ستونهای اساسی دکترین امنیتِ حکومتی ( و نه ملی که در قاموس رژیم جایگاهی ندارد) بر این پایه گذاشته شده است که؛ رژیم سعی دارد با دشمن تراشی و اگر دشمن تراشی واقعی امکان پذیر نشد با «لولو» تراشی مردم را در اطراف خود، علیه آن «لو لو» متحد کند. رژیم بدون استثناء در تمام زمینه های توسعه؛ اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و تأمین امنیت اجتماعی شهروندان شکست خورده و ناتوان مانده است لذا دنبال عاملی خارجی و خارج از متن زندگی جامعه است تا همچنان به آن بهانه و انگیزه نقش مرکزی، مدیرت سیاسی و انسجام بخش خود را تحت هر شرایط و بهر قیمتی حفظ کند. دولتهایی نظیر: هند، ترکیه، قطریا مراکش، با تأمین رشد سالیانه ایی در حدود ۷% یا بیشتر که در تمامی عرصه ها خود را منعکس میکند هیچ احتیاجی به دشمن و تهدید خارجی برای کسب مشروعیت و توجیه علت وجودی خود ندارند.
رژیم بشار است بمدت ۴ دهه میلیادها میلیارد دلار، بنام محور«مقاومت» عربی خرج پروارکردن ارتشی کرد که بدون شلیک یک گلوله درطی ۴۰ سال، علیه آن دشمنی که مدعی داشتنش بود، امروزه به فعال ترین وجهی، از زمین و هوا و دریا علیه خودِ مردم سوریه بکار گرفته شده است. این ارتش برای سرکوب مردم ولی بنام مبارزه با اسرائیل، تا دندان مسلح و تجهیز شد. سئوال ساده این است که اولاً چرا گارد ریاست جمهوری که امروز مردم را سرکوب میکند باید به توپخانه ونیروی زرهی مجهز باشد؟ در تمام دنیا گارد سلطنتی و ریاست جمهوری یک واحد تشریفاتی است وحتی گارد شاهنشاهی هم تا «حدودی» چنین بود و تجهیزات آن بیشتر سبک بود و بهمین دلیل هم کمترین آمادگی برای رویارویی با مردمی که علیه رژیم برخاسته بودند نداشت. پهلوی ستیزان ایدئولوژیک قادر یا مایل نیستند این تفاوت های ظریف آن رژیم با این رژیم را ببینند و یا اگر می بینند دیدن آنرا بروی خود بیاورند.
در تمام دوران حکومت شاه و پدرش هیچ کس ندید و نشنید که نیروهای نظامی، انتطامی و گارد شاهنشاهی در شهر های بزرگ مانورها و تمرینات نظامی انجام داده باشند در حالی که سالی نیست که بسیج و سپاه در شهرهای مختلف ایران تمرینات عظیم نظامی انجام ندهند. این این تمرینات سپاه و بسیج در تهران و تبریز و مشهد و.. ، برای مبارزه با همان دشمن است یا آمادگی یافتن برای سرکوب مردم در صورت قیام احتمالی؟
گارد تا دندان مسلح ریاست جمهوری بشار اسد، ارتش سوریه بعنوان یک مملکت نیست، بلکه نیروی مسلح و گارد خانوادگی اسد و الیگارشی حاکم بعثی بر سوریه است. بر همین سیاق آن سایت اتمی که ۵ ـ ۶ سال پیش نیز توسط اسرائیل زیر و رو شد [و خونی هم از دماغ یک شهروند سوری در اثر آن به زمین نریخت] نه سایت اتمی سوریه بلکه سایت اتمی حزب بعث و خاندان اسد بود.
اگر نتایج سیاسی یک حمله هوایی [فرضی] اسرائیل درهمان موقع به همین گارد ریاست جمهوری را ندیده بگیریم و فرض کنیم اسرائیل در همان موقع ضربه نابود کننده ایی هم به نیروهای نظامی رژیم سوریه میزد و از قدرت آتش و سرکوب و توان رزمی آن میکاست، آیا چنین حمله ایی به چنین ارتشی به نفع مردم سوریه نبود تا آن، امروز نتواند روزی صد ها نفر را بکشد و بذر مرگ در مملکت بکارد؟
کدام انسانی میتواند از حقوق بشر و اخلاق مدرن و مدنی دم زند و چشم خویش را بروی این ببندد که رژیم بشار اسد ملت خود را بمباران هوایی کرده با توپخانه سنگین به گلوله می بندد. از قذافی بگذریم تاریخ پیدایش توپخانه و نیروی هوایی چنین کاربردی را از این دو نیرو در هیچ کجا را به یاد ندارد.
بسیاری روشنفکران و تحلیل گران سیاسی ما چشم خود را بروی این واقعیت می بندند که هیئت حاکمه کنونی با سایت های اتمی و با سپاه پاسدارانش اگر از دولت نتانیاهو به ایران بیگانه تر نباشند خودی تر نیستند. اسرائیل اگر سایت اتمی رژیم و قرارگاه های نظامی آنرا بمباران کند (هرچند به لحاظ آثار جانبی چنان حملات احتمالی نباید از ان استقبال کرد و هرچند برای ملت هم هزینه خواهد داشت) ولی در هر حال این جنگ، جنگی است بین هیئت حاکمه ایران و زیر مجموعه های نظامی آن با دولت اسرائیل که ملت ایران قربانی آن میشود، با این فرض که چنین جنگ یا یک حمله هوایی احتمالی به سایت های هسته ایی و قرار گاه های نظامی محدود شده و به مناطق مسکونی، تأسیاست ارتباطی و زیر ساختارهای اقتصادی کشور صدمه نزند. با این توضیح که؛ رژیم حاکم بر ایران است که برافروزنده یک چنین جنگی است نه اسرائیل.
اگر شیخ نشینهای خلیج فارس دعاوی ارضی نسبت بما دارند و با این حال، دولت ما تن به همه نوع فروتنی و تحقیر میدهد تا روابط خود را با آنها عادی نگاه دارد، دولت اسرائیل نه دعاوی ارضی علیه ایران دارد نه منافع خاص اقتصادی و سیاسی در کشور ما. این؛ حکومت ایران به رهبری خامنه ایست که به یک دشمن از نوع اسرائیل نیاز دارد تا بتواند خود را رهبر محور مقاومت جهان عرب و اسلام نشان دهد تا با غرور آفرینی کاذب از آن، هرچه محکمتر تسمه از پشت مردم خودمان بکشد.
حکومت اسرائیل هیچ طمعی به چیز چیز ما نداشته و لذا انگیزه ایی هم برای دشمنی با ملت ایران ندارد ولی در مقابل؛ این«چند»هزار فامیل جدیدی که بر روی همه ثروت این مملکت چنگ انداخته اند می باشند که انگیزه کافی دارند تا از همه قدرت نظامی و شبه نظامی اشان، بدتر از رژیم بشار اسد به جنگ با مردم ایران برخیزند تا از غنائیم بادِ «انقلاب» آورده خود، با چنگ و دندان در برابر حق طلبی مردم دفاع کند.
این رژیم با سرقت و چاپیدن همه مملکت، دشمنی خود را با ملت ایران نهادینه کرده است در حالیکه چنین وضعی مابین ملت ایران و ملت و حکومت اسرائیل ابداً وجود ندارد. دشمن مردم ایران نه حکومت و ملت اسرائیل بلکه همین رژیم است. بقول یک ضرب المثل اروپایی به پرنده اشتباهی نباید شلیک کرد. معنی این ضرب المثل را میتوان این چنین فهمید که دشمن اصلی را نباید با افسون شدنِ دینی یا سیاسی با کس دیگری اشتباه گرفت.
طی ۷۰ سال حکومت کمونیستی شوروی که پایه های بسیار مدرنتری از ایران آخوند زده ما داشت، آن رژیم با موشک پرانی به هوا و سفینه سازی و غرب ستیزی، عقب ماندگی همه جانبه و فروپاشی اقتصادی، اجتماعی کشور سوسیالیستی را از نگاه مردم خود و بخش وسیعی از جهان پنهان نگاه داشت. در آن زمانی که رسانه های تصویری و نوشتاری اتحاد جماهیر شوری فتح فضا توسط یوری گاگارین را برای نخستین بار به جهانیان اعلام میکردند، یک شهروند روسی باید برای یک شانه تخم مرغ ساعتها در صف و نوبت می ایستاد و زمان انتظار برای خرید یک یخچال، چند سال و برای یک اتوموبیل مُسکویچ روسی، که از پیکانهای ۴۰سال پیش خودمان ۴۰ سال عقبتر هم بود تا ۱۵ سال، البته اگر بضاعتش فراهم میشد.
اگر اسرائیل و یا آمریکا مجبور شوند سایت ها و تأسیسات نطامی رژیم ایران را بکوبند، صرفنظر از اینکه ما چه قضاوتی در این باره داشته باشیم این؛ آنها نیستند که مقصرند و باید اینرا به صراحت اعلام داشت. رهبری ایران؛ هم در برخورد با مردم خود ایران و هم مردم منطقه نشان داده است که قابل اعتماد نیست. رژیمی است که بخاطر حفظ موقعیت خود در درون کشور از یکسو و بین بخشی از جوامع اسلامی از سوی دیگر حاضر است پیه هر ماجراجویی را به تن «ملت» و نه خودش، بمالد. این رژیم روی جهت گیری مرددانه و دو پهلوی جامعه سیاسی و روشنفکری ایران حساب میکند و این محاسبه یک محاسبه استراتژیک است. رژیم فکر میکند که در صورت حمله اسرائیل اگر جامعه سیاسی غیر حکومتی موضع جانبداری از رژیم را هم نگیرد حد اقل موضعی مقابل آمریکا و اسرائیل خواهد گرفت و همین هم برای رژیم کافیست. رژیم می اندیشد که بخش وسیعی از این جامعه سیاسی جرئت اینرا ندارد تا علناً ؛ حق را به حمله کننده بدهد یا موضعی به یکسان، بی طرف و منتقدانه نسبت به هر دو طرف اتخاذ کند. و همین امر است که به رژیم جرئت ماجرا جویی را میدهد. و این محاسبه رژیم تنها شامل جامعه سیاسی ایران نمیشود بلکه رهبری ایران روی؛ در امپاسِ«صهیونیسم و امپرایالیسم» ستیزی گذاردن دولتها و ملل مسلمان منطقه نیز حساب میکند. چندی پیش عربستان سعودی به اسرائیل هشدار داد که نه تنها اجازه عبور جنگنده بمب افکن های اسرائیل را از خاک خود برای حمله به ایران نخواهد داد بلکه آنها را هدف قرار خواهد داد. رسانه های حکومتی این خبر را وسیعاً منعکس کردند زیرا میدانند که باید دولت عربستان را در این موضع طلسم کنند وافکار عمومی را چنان در داخل کشور و منطقه مهیا کنند که در صورت حمله اسرائیل یا آمریکا به تأسیسات هسته ایی رژیم، موج همبستگی با ایران مسلمان و مظلوم واقع شده چنان بالا بگیرد که حتی آن دولتهای متحد غرب در منطقه را هم وادار به همبستگی با رژیم ایران کند.
بنابراین، باید به صراحت گفت: انتقادات تکراری و بدیهی شده از رژیم را نمیتوان به زرورق چنان موضع گیری های دوپهلوی سیاسی تبدیل کرد که لبه تیز آن در بحث از حمله احتمالی به سایت های هسته ایی رژیم، متوجه طبع تجاوزگرانه اسرائیل باشد و نه جنگ طلبیِ تحریک آمیز رژیم ایران..
با نگاهی به سایت های حکومتی میتوان متوجه شد که تبلیغاتچی های رژیم، به نحوی زیرکانه و معصوم نمایانه میکوشند به خواننده و یا شنونده القاء کنند که به این یا آن دلیل: اختلاف نظر در دستگاه رهبر اسرائیل، پرهزینه بودن چنین حمله ایی، یا عدم پیش بینی نتایج حاصله و یا اختلاف نظر با آمریکا، دولت اسرائیل دست به حمله به سایت های اتمی ایران نخواهد زد. و در این بحثها، این مسئله که حتی ایران چقدر توان و قدرت بازدارنگی دارد عمداً بطور جدی مطرح نمیشود بلکه تأکید بر اینست که اسرائیل حمله نخواهد کرد! آیا این رویکرد تبلیغاتی و ذهنیت سازانه، تصادفی و از روی صداقت است، آنچنانکه سعی میشود نمایانده شود؟ پاسخ نه! است.
مسئله این است که اگر رژیم اعتراف کند که خطر حمله اسرائیل به سایتهای هسته ایی و قرارگاههای آن جدی است تَبَعاً این سئوال برای مردم پیش میاید که رژیم برای جلوگیری از این خطر چه کرده است و چه باید بکند؟ آیا منافع و مصلحت ملی ایجاب نمیکند که بهتر است مثل آیتالله خمینی در جریان خاتمه دادن به جنگ، خامنه ایی هم جام زهر کوتاه آمدن را تا دیر نشده است در مسئله هسته ایی بنوشد تا اینکه مملکت را ویران نسازد؟ مگر مقام خامنه ایی از خمینی بالاتر است؟ یا خطر درگیری با اسرائیل و آمریکا از درگیری با صدام کمتر می باشد؟
عین همین سیاست را رژیم در مقابل گروگانها در سوریه دارد. دیروز صالحی وزیر خارجه برای چندمین بار گفت که از امیر قطر و داود اغلو برای آزادی و سلامت گروگانها قول گرفته است!
به این میگویند دروغگویی بی شرمانه! مگر امیر قطر و داود اغلو توانستند آن ۱۱ نفر گروگان لبنانی را که به سپاهی بودن و کمک به رژیم اسد هم متهم نشده بودند آزاد کنند تا در مورد ۴۸ گروگان ایرانی که معلوم شده از فرماندهان سپاه بوده اند کاری بکنند؟ این در حالی است که هم امیر قطر و هم دولت ترکیه در ظاهر و باطن رابطه بسیار خوبی با دولت لبنان دارند و در رابطه با آن ۱۱ لبنانی زائر، نه تنها رئیس جمهور و نخست وزیر لبنان که مورد خصومت ارتش آزاد سوریه هم نیستند پا درمیانی کردند بلکه چند چهره معتبر سُنی نیز واسطه شدند که تا کنون نتیجه نداده است. رژیم ایران و صالحی میدانند که اگر دولت ایران با شورشیان ضد اسد مصالحه نکنند این ۴۸ نفر، زنده به ایران برنخواهند گشت و برایشان مهم هم نیست که آنها زنده برگردند یا بعد از چند سال در تابوت به ایران منتقل شوند. برای اینها این مهم است که در موقعیتی قرار نگیرند که خانواده این اسیران، رژیم را برای مصالحه با مخالفین اسد زیر فشار بگذارند. فردا هم که این ۴۸ تن بصورت شهید با مارش رزمی در تابوت های پیچیده در پرچمِ «الله» نشان تا قبرستان شهدا بدرقه شوند، گفته خواهد شد که دولتهای قطر و ترکیه موفق نشدند و تقصیر به گردن امیر قطر، داود اغلو و باند های تروریستی ارتش آزاد سوریه خواهد افتاد.!
و اما ورای همه این جنبه ها ی بحران کنونی که توضیح داده شد ببینیم احتمال حمله اسرائیل به سایتها و مرکز نظامی رژیم واقعاً چقدر است؟
بنظر من؛ برای ارتش و نیروی هوایی اسرائیل کوبیدن سایتهای هسته ایی ایران نه یک مسئله لوژیستیک یا صرفاً نظامی بلکه در درجه اول و اول یک مسئله سیاسی است. کما اینکه برای رژیم ایران هم مسئله بجهت نتایج سیاسی آن مهم است و نه ضایعات آن. من تردید ندارم اگر رژیم حس کند که نمیتواند از یک حمله نظامی و هوایی اسرائیل آن بهره برداریهای سیاسی و استراتژیک را که روی آنها حساب کرده است ببرد بی هیچ تردیدی در مقابل اسرائیل و آمریکا کوتاه خواهد آمد و به همین ترتیب هم؛ اگر اسرائیل یقین قطعی داشته باشد که قادر است حتی تمام سایتهای هسته ایی رژیم را با خاک یکسان کند ولی جنگ سیاسی ناشی از آنرا خواهد باخت چنین حمله ایی را نخواهد کرد. مطرح شدن ایران اسلامی به عنوان یک قربانی تجاوز دیگر اسرائیل، برای آن کشور خطری بالاتر از ایران اتمی است. لذا بگمان من، استراتژی رهبری ایران، قربانی شدن قهرمانانه و عاشورا آفرینی است نه امید بستن به یک پیروزی نظامی.
بنا به دلایل فوق، احتمال حمله یا عدم حمله اسرائیل به سایتهای اتمی و مراکز نظامی رژیم به شرایط سیاسی «واقعی» بستگی دارد. کمتر احتمال دارد که دولت اسرائیل بعنوان یک دولت عقلگرا در ارزیابی سیاسی خود نسبت به عواقب سیاسی حمله هوایی به سایتهای اتمی ایران دوچار اشتباه محاسبه شود. اگراسرائیل دست به چنین حمله ایی بزند قطعاً آن هنگامی است که تمام پیش بینی های لازم را برای عدم بهره برداری سیاسی ایران از آن حمله کرده است. ولی برعکس اسرائیل، رهبری ایران ممکن است در دامِ داوری اشباه آمیز سیاسی خود بیفتند و از این بدتر، ممکن حتی بعلت دریافت اطلاعات غلط و حتی دیس اینفرماتیو به این وسوسه بیفتد که هرچه بیشتر به رجز خوانی بپردازد و با اینکار زمینه سیاسی چنان حمله ایی را فراهم کند. اظهاراتی از قبیل آن اعلامیه دولت سعودی که؛ ما به هواپیماهای اسرا ئیلی اجازه نخواهیم داد و… ، دقیقاً میتواند رهبری ایران را به این قضاوت اشتباه آمیز بیاندازد که تاکتیک آن برای در محذور قراردادن دول محافظه کار عرب مؤثر واقع شده و این محظوریت میتواند با فشار اجتماعی از پائین توسط عوامل ایران یا سایر بنیادگرایان به تقابل این کشورها با اسرائیل و همبستگی با ایران بیانجامد..
وظیفه جامعه سیاسی میهنمان اینست که با موضع گیری شفاف علیه ماجرا جویی رژیم آنرا از اشتباه محاسبه در آورند.
اینست! آن موضعگیری صادقانه و واقعبینانه در برابر جنگ افروزی چه جنگ طلبان ایران باشد و چه عقابهای اسرائیلی و نه، چنان موضعگیری دوپهلویانه و گمراه کننده ای که رژیم را بسوی چالش طلبی بیشتر سوق دهد. رژیم باید متقاعد شود که مردم ایران از ماجراجوئیهای آن حمایت نکرده و درپشت سر چنین ماجرا جوئیهایی نخواهند ایستاد. رهبری ایران باید بداند اگر به ماجراجویی دست زند خود و سپاه پاسدارانش باید هزینه آنرا پرداخته و به مردم ایران هم پاسخ دهند.

قدرت نمایی مخالفین اسلامگریان مصر

Share Button

حرکت تعرضی طرفداران اخوان المسلمین به اجتماع مخالفین، که نمیتواند بدون چراغ سبز مُرسی رخ داده باشد میتواند و باید آژیر خطر را نسبت قدرت طلبی رئیس جمهوری که هنوز بقدر کافی پایه های قدرتش را تحکیم نکرده است، در میان دگر اندیشان بصدا در آورد.

از چند هفته پیش چند چهره رسانه ایی و یک نمایدنده پارلمانی سابقِ مخالف اخوان المسلمین فراخوانی برای تظاهرات علبه انحصارطلبی اخوان المسلمین و شخص محمد مُرسی برای امروز ۲۴ اوت داده بودند. اینکه چند هزار یا چند صد نفر در اجتماع ضد اخوانی امروز شرکت کرده اند اهمیت درجه نخست ندارد بلکه واکنش سیاسی اخوان و سایر نیروهای سیاسی به این اجتماع است که در این رابطه تعین کننده بوده و نشان میدهد که آیا مصر بسوی دموکراسی میرود یا بسوی یکسویه شدن قدرت و نابردباری سیاسی.
نمایش اعتراضی مخالفین رئیس جمهور و اخوان المسلمین، بطور مسالمت آمیز آغاز شد و رهبران تظاهرات هم اعلام کرده بودند که خواهند کوشید تا تظاهرات با حد اکثر آرامش برگزار شود. ولی لحظه ایی پس از شروع تظاهرات، اهرام آنلاین گزارش داد که اسلامگریان به همایش اعتراضی امروز مخالفین حمله کرده و با مشت و سنگ پرانی با آنها به زدو و خورد پرداخته اند. در همین حال بسیاری از جریانهای چپ و ملی به این بهانه که حرکت امروز از سوی «ضد انقلاب» و عوامل رژیم سابق است، از آن فاصله گرفتند و با این فاصله گیری خود از هویت تظاهرکنندگان یک تابوی «ضد انقلاب » ساختند که با روند دموکراتیزاسیونی که مدعی آن هستند خوانایی ندارد زیرا؛ این ضد انقلابی که آنها با تابو و هیولا سازی از آن صحبت میکنند نیرویی است که در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کرد و نماینده آن، احمد شفیق تقریباً بهمان اندازه آراء کسب کرد که محمد مرسی.
کاندید این «ضد انقلاب»، احمد شفیق، بلافاصله پس از اعلام رسمی نتیجه انتخابات، شکست خودرا پذیرفت و از نخستین افرادی بود که به روشی مدرن و دموکرات منشانه پیروزی رقیب خود، محمد مرسی را به وی تبریک گفت در حالیکه اخوان المسلمین آماده بود تا در صورت بازنده شدن ، خیابانها را اشغال و در کشور بلوا راه بیاندازد. این «ضد انقلاب» حد اقل بهمان اندازه نیرویی اجتماعی در پشت سر خود دارد که رئیس جمهور کنونی زیرا احمد شفیق که ظاهراً به این طیف تعلق دارد، فقط با ۷ % تفاوت انتخابات را به رقیب اسلامگرای خود باخت. وقتی در مملکتی حد اقل یکسوم مردم اتیکت «ضد انقلاب» میگیرند و نیروهای «دموکرات و انقلابی» حق آنها را برای اعتراض به رسمیت نمی شناسند یعنی آن جامعه بسوی پذیرش و تطبیق خود با «کثرتگرایی سیاسی» پیش نمی رود.
به لحاظ روانشناختی، نیروهایی امروز به صحنه آمدند که عمدتاً جزء اکثریت ساکت جامعه محسوب شده و در نمایشات اعتراضی یک سال و نیم گذشته شرکت نداشته و به همین دلیل داری تجربه، جسارت و فرهنگ اعتراضی خیابانی نیستند. ولی همین بخش به همین دلیل پرتحرک ترین لایه مدرن اجتماعی چامعه مصر است. حذف آن از صحنه سیاسی اگر مقدور شود نتیجه ایی جز انسداد فضای سیاسی که بعداً گریبان دیگران را هم خواهد گرفت ندارد. اگر دولت مُرسی بتواند این اعتراض را خفه کند، بیشک از اقتدار کسب شده ناشی از آن علیه سایر نیروهای رقیب استفاده کرده، بعداً به قلع و قمع آنها نیز خواهد پرداخت.
حرکت تعرضی طرفداران اخوان المسلمین به اجتماع مخالفین که نمیتواند بدون چراغ سبز مُرسی رخ داده باشد میتواند و باید آژیر خطر را نسبت قدرت طلبی رئیس جمهوری که هنوز بقدر کافی پایه های قدرتش را تحکیم نکرده است، در میان دگر اندیشان بصدا در آورد.
احتیاط و محافظه کاری بخشهای ناراضی جامعه از حکومت اخوان المسلمین، در جامعه ایی که طی یکسال و نیم گذشته شاهد تظاهرات متعدد صد ها هزار نفری بوده است، مانع از آن شد تا پتانسیل میلیونی اجتماعی خود را نشان داده قدرت نمایی خیابانی کند ولی این ابداً به معنای این نیست که این تظاهرت چند هزار نفری به همان نسبت کمیت خود باید مورد مقایسه و سنجش قرار گیرد. اعتراض چند هزار نفری امروز مصر اعتراض طبقه متوسط مصر است که اگر مُرسی نتواند آنرا در نطفه خفه کند، که بنظر من بعید است بتواند، گسترش و ژرفش خواهد یافت، هم بعلت نقش اقتصادی اجتماعی شرکت کنندگان در آن و هم مشکلات مدیریتی جدی که برای حکومت نو پای مصر میتواند ایجاد کند. حرکت امروز را میتوان، تمرین مبارزاتی اقشار مدرن و متوسط مصر تلقی کرد. این حرکت در صورت تداوم خود جامعه مصر را قطبی خواهد کرد زیرا با آن هیولایی که نیروهای «انقلابی، چپ و ملی» مصر از این نیرو در ذهن خود و ذهنیت بخششهای وسیعی از جامعه ایجاد کرده اند قادر نخواهند بود حتی در صورت ضرورت استراتژیک، در کنار آن ایستاده و از آن برای امتیاز گیری دموکراتیک و ترقی خواهانه از اسلامگرایان استفاده کنند بلکه برعکس، خود را در موقعیتی قرار خواهند داد که در تقابل با آن در کنار اسلامگریان قرار خواهند گرفت و این پولاریزیه شدن سیاسی نمیتواند به ریزش پایگاه اجتماعی آنها منجر نشود.
بخشهای میانه به بالای ارتش و نیروهای انتظامی مصر را میتوان بخشی از این طبقه متوسط محسوب کرد و تا هنگامی که اسلامگرایان با شوراندن انقلابی لایه های پائین علیه رده های بالای آن، انظباط و اتوریته فرماندهی را در آن بهم نریخته اند، حکومت مُرسی قادر نیست بطور قاطع از آنها علیه این جنبش اعتراضی ضد خود و اخوان استفاده کند. و اگر مُرسی گزینه
راه اندازی شورش در ارتش را هم پیش گیرد به هیچوجه معلوم نیست که در شرایط کنونی، با توجه به مسائل و مشکلاتی که مصر با آنها روبروست موفق شود شورش را در ان مسیری که میخواهد بتوان هدایت کند.
نتیجه اینکه اعتراض امروز «طاغوتیان» مصر میتواند عاملی بالانس کننده در موازنه نیرو باشد که نیروهای مدعی انقلابیگری بجای تخطئه آن باید از آن برای عقب راندن اسلامگریان و وادار کردن آنها به تن دادن به یک نظام سکولار و عرفی استفاده کنند.
استراتژی اخوان المسلمین و مُرسی برای قبضه کردن تمامی قدرت سیاسی اینستکه، نخست از موضع انقلاب، اصلاحات، دمکراسی و امشی تصویه بقایای رژیم مبارک، عمده ترین حریف سیاسی خود را زمین بزنند تا در این روند هم بر اوضاع مسلط شوند و هم بتوانند با نشان دادن اقتدار خود، بخش عمده نیروهای بالقوه معترض اجتماعی را مرعوب و منفعل و قدم به قدم موقعیت خود را تا تسلط تمام عیار بر مصر تثبیت کنند.
برای قضاوت نهایی روی نتیجه جنگ قدرت کنونی در صحنه سیاسی مصر خیلی زود است. هفته ها و ماههای آینده روشن خواهد کرد که مصر بکدام سو میرود. ولی متأسفانه طی این یک ماهه گذشته مُرسی نشان داد که قصد مداراگری با مخالفین خود را ندارد و این مسئله را هم با ابزار زور میخواهد حل کند.
نخستین بخش جامعه که در برابر مُرسی جبهه بندی کرده است جامعه مطبوعاتی مصر است که وزیر منسوب شده از سوی مُرسی به قصد زیرو رو کردن جامعه رسانه ایی، با شعارِ: «نظام رسانه ای مصر باید متعلق به همه مصریان باشد و همه صدا ها را منعکس کند» آغاز بکار کرده است. این شعار وزیر مربوطه در شرایطی داده میشود که نیروهای به اصطلاح انقلابی از جمله اخوان از نظر رساندن صدای خود بگوش مردم کم و کسری ندارند. هدف این وزیر، اسلامیزه کردن بخش دولتی جامعه مطبوعا تی است که تا کنون در کنترل آنها نبوده است. قدر مسلم اینست که این وزیر نظرش این نیست تا این مطبوعات دولتی نظریات کمونیستها و سکولار ها را هم منعکس کند بلکه منظور او اینست که این رسانه های دولتی که، تا بحال چه قبل از سرنگونی مبارک و چه بعد از سرنگونی او، مُبَلغِ جامعه عرفی و مدنی بوده اند تعلیمات دینی و فقهی را هم در برنامه های بگنجانند و حتی با انها جایگزین کنند.
دردناک اینجاست که موضع انتقادی کمونیستهای مصر نسبت به دولت مُرسی عمدتاً متوجه رفتار ملایم و غیر انقلابی او در قبال آمریکا و اسرئیل است و نه چنگ انداختن آنها به تمام ستونهای ساختار قدرت.

توجه! یاداشت تحلیلی بعدی راجع به واقعی و غیر واقعی بودن خطر حمله اسرائیل به سایت های هسته ایران است و اینکه در صورتی که حمله ایی صورت گیرد، آن حمله علیه تأسیسات هیئت حاکمه و رژیم ایران است یا علیه مردم  و کشور ایران؟


آخرین گزارش خبری اهرام آنلاین از اجتماع امروز:
۲۴ اوت قاهره

Egypt’s anti-Brotherhood protests make little impact
Few thousands march on Cairo’s presidential palace to protest the political ‘domination’ of the Muslim Brotherhood; Tahrir Square sees clashes; demonstrations outside the capital are negligible
Ahram Online, Friday 24 Aug 2012
Anti-Morsi protesters chant slogans in front of the presidential palace during a demonstration in Cairo (Photo: Reuters)
Friday’s protests, which marked the first anti-Muslim Brotherhood rally since Egyptian President Mohamed Morsi was sworn in, attracted only few thousand Egyptians angry at what they perceive the Brotherhood’s attempt to monopolize power.
Cairo’s Heliopolis presidential palace was the eventual destination of the protesters, whose presence outside the Egyptian capital was very limited in what was planned to be nationwide mass protests.
Up to 3,000 people, many of which are growing increasingly frustrated with what they deem the Brotherhood’s attempts to curb freedoms and dominate the political scene, gathered in front of the presidential palace by sunset but it was not clear whether they would stage a sit-in. Their number notably decreased in the evening.
They chanted “down with the rule of the Brotherhood,” “we want a civil state not a Brotherhood state,” and “the Brotherhood are murderers,” echoing the worries of some liberal figures, most of whom refused to participate in the protest, however.
Some of them considered the protest call untimely, given that Morsi has only been in office for less than two months, while others simply disagreed with the protests’ organisers, such as renowned writer Alaa Al-Aswani.
The demonstrations were led by former MP Mohamed Abu-Hamed, a staunch Brotherhood adversary who called for “mass protests” on 24 August to overthrow Morsi and the Islamic organisation’s “rule.”
Protesters marched from the memorial of the Unknown Soldier in the eastern Cairo district of Nasr City. Hundreds of them had already been demonstrating in front of the presidential palace, situated in the not-too-distant Korba area.
These were the first protests to be staged against the Brotherhood and Morsi since the latter was inaugurated as president in late June, succeeding autocratic ruler Hosni Mubarak who was toppled by an 18-day uprising last year.
Abu-Hamed headed back to the memorial to lead the march to the fortified presidential palace, with tight security measures and barbed wires in place in the nearby streets.
Meanwhile, reports of violent clashes in the iconic Tahrir Square, which has been filled by Brotherhood supporters on many occasions since the 2011 uprising, circulated midday.
Egypt’s official state news agency MENA said that a Cairo hospital has received four injured people, who were shot by rubber bullets, from the area around Tahrir.
Earlier in the afternoon, minor scuffles broke out between a few dozen Morsi supporters and their anti-Brotherhood counterparts in the same square.
The health ministry-affiliated Egyptian Ambulance Organisation said 10 people had been injured during Friday’s protests in Cairo, four of which were hospitalised.
Widespread calls for the protests had been spreading across social networking sites for weeks. Two controversial Egyptian figures, anti-revolution television presenter Tawfiq Okasha and Abu-Hamed, were the first to call for the demonstrations that they wanted to be a “million-man march.”
Their demands included stopping the Brotherhood from “dominating state institutions” and launching a probe into the funding of the 80-year-old Islamist group, which became the most powerful after being oppressed for decades under the rule of army strongmen Gamal Abdel-Nasser, Anwar El-Sadat and Mubarak.

Doubters believe it is the Brotherhood and its leaders who actually rule Egypt and not President Morsi, a leading figure of the group.
Morsi stressed more than once that he is completely independent and only committed to Egypt.
In the Mediterranean city of Alexandria, violent clashes erupted between residents and dozens of anti-Brotherhood protesters in the district of Sidi Gaber near the Northern military base.
According to Al-Ahram’s Arabic news portal, a group of protesters fired shots in the air after a scuffle with residents who have asked them to move away from their neighbourhood. The matter escalated when more protesters took out bladed weapons, sparking a free-for-all.
The governorate of Mansoura, on the Nile Delta between Cairo and Alexandria, witnessed smaller protests.
In several other governorates, Muslim Brotherhood members aided by plain-clothed police personnel formed human chains to secure the headquarters of the Brotherhood’s Freedom and Justice Party after rumours circulated that protesters might resort to violence.
The Facebook page calling for the protest had insisted it would be peaceful.
The anti-Brotherhood protests should continue on Saturday.

anti-Brotherhood rally

Share Button

عکس: محمد ابو حامد نماینده سابق مجلس ، از سازمانگران اعتزاض فردا علیه یکه تازی اخوان المسلمین.

این توضیح را هم می افزایم که بیشتر نیروهای انقلابی  مصربه بهانه اینکه این اکسیون از سوی ضد انقلاب است عملاً در پشت سر اخوان المسلمین و محمد مُرسی قرار گرفته اند که یاد آور تظاهرات معترضین به بستن روزنامه  آیندگان در دوران اقلاب اسلامی خودمان است. در آنهگام آیندگان بعنوان روزنامه لیبرال زیر ضربه رژیم ، ملی گرایان مصدقی و نیروهای چپ و دررأس همه حزب توده قرار گرفت و تخته شد.

اهرام آنلاین قاهره

پنجشنبه ۲۳ اوت ۴ شهریور

<div style=”text-align: left;”>

Most Egyptian political groups will refrain from participating in planned Friday protest against ‘Brotherhoodization’ of state, linking event with counter-revolutionary forces

Salma Shukrallah, Thursday 23 Aug 2012

Two controversial Egyptian figures, anti-revolution television presenter Tawfiq Okasha and former MP Mohamed Abu-Hamed, were the first to call for mass protests aimed at “toppling Muslim Brotherhood rule” on Friday, 24 August.

The call was at first perceived as a feeble attempt by a former regime loyalist – Okasha – to make a comeback of sorts. It was quickly transformed into an anti-Brotherhood protest, however, when it was picked up by others whose fear of the Brotherhood was heightened after President Mohamed Morsi retired Egypt’s military rulers earlier this month.

On 12 August, Morsi not only removed Egypt’s military leaders, but also cancelled Egypt’s 17 June constitutional addendum. Issued by the Supreme Council of the Armed Forces (SCAF), the addendum had significantly curtailed the president’s executive prerogatives.

Meanwhile, the calls against the Brotherhood have been vociferously criticised by both Islamist and revolutionary forces. The attacks, however, may have gone too far, say some, after Al-Azhar Sheikh Hashem Islam made statements that seemed to condone violence against those protesting Egypt’s Islamist president.

“Whoever joins the 24 August uprising will stand in opposition to the 25 January Revolution,” said Islam. “They will be committing high treason against their nation, God, his prophet and Muslims.”

He added: “Stand up against them. If they fight you, fight them back… if they kill some of you, the martyrs will go to heaven; and if you kill them, this will be righteous.”

Islam’s statements, made at a political conference at the Egyptian Diplomatic Club on 15 August, triggered an uproar among revolutionary circles. Actor Sameh El-Serity and leftist activist Karima El-Hefanawy, both present at the conference, said that, despite their disapproval of the planned 24 August demonstrations, such statements served to threaten basic freedoms.

Prominent reform campaigner and Constitution Party founder Mohamed ElBaradei, for his part, responded to Islam’s statements with fury. “If such religious clerics aren’t put on trial, we will fall into the trap of fascist rule cloaked in religion,” he declared on Twitter.

Muslim Brotherhood Secretary-General Mahmoud Hussein, too, quickly commented on Islam’s religious edict, stressing that every citizen enjoyed the right to stage demonstrations – as long as said demonstrations remained within the confines of the law and did not damage public property.

“However,” he added, “calls to stage protests… and damage public property on 24 August are illegal.”

Despite frequent assurances from organisers that the planned demonstration would be peaceful, rumours have circulated that Friday’s protest would target the Brotherhood’s Cairo headquarters.

On the popular Salafist satellite television channel Al-Nas, an unknown caller told host Khaled Abdalla (who is also known for his controversial statements against anti-SCAF protesters) that the 24 August protest was a “Christian conspiracy” funded by Lebanese Forces leader Samir Geagea.

Abu-Hamed, a main organiser of Friday’s planned protest, met with Geagea earlier this year, praising him as an “inspiration.” Geagea has long been accused of orchestrating the massacre, together with Israel, of thousands of Palestinian and Lebanese civilians in Lebanon’s Sabra and Shatila refugee camp in 1982. Geagea was also found guilty of assassinating several Lebanese political figures during the country’s long civil war.

Abu-Hamed has denied accusations that the planned protests would feature acts of violence. The event’s primary demands, he says, are the rejection of the “Brotherhoodization” of state institutions,

and that the Brotherhood and its Freedom and Justice Party reveal the sources of their funding to the public.

A group calling itself the “Front of Azhar Members for a Civil State” on Wednesday declared that it, too, would join the planned protests. Movement member Sheikh Mohamed Abdalla Nasr told independent daily Al-Masry Al-Youm that his group was participating in the scheduled event to voice its rejection of Brotherhood domination of state institutions and the perceived monopolisation of political powers by the president.

Others not participating in the 24 August protest had earlier expressed similar concerns over the president’s ostensible monopoly of political power. ElBaradei, who welcomed Morsi’s move to end military rule in Egypt, nevertheless warned against leaving both legislative and executive authorities in the hands of the president. He also called for a new constituent assembly to be drawn up to serve as a temporary legislature until new parliamentary elections are held.

Fears of Brotherhood control over state institutions had been articulated earlier, when several Egyptian writers and journalists left their columns blank on 9 August to protest perceived attempts by the Brotherhood to control state-owned publications.

Activists also voiced alarm after several editors-in-chief were accused by Brotherhood lawyers of “insulting the president.” Among those accused was Abdel-Halim Qandil, co-founder of Egypt’s Kefaya protest movement.

Most revolutionary groups, meanwhile, continue to reject the planned 24 August demonstration. According to the Revolution Youth Union, the protest is being planned by counter-revolutionary supporters of defeated presidential candidate Ahmed Shafiq.

“These calls are not at all related to the January 25 revolution or its demands,” read a statement released by the union. “These are supporters of the counter-revolution who call for reinstating military rule and the old regime and should therefore not be heeded.”

That being said, several of the groups that plan to take part in the protest claim to oppose both military rule and the Brotherhood. The Egyptian Coptic Coalition, for one, has said it would participate in Friday’s protest to demand a civil – i.e., non-religious – state.

“We’re not seeking to topple President Morsi, but to accomplish the January 25 Revolution’s demands and defend the civil state,” read a coalition statement, which went on to condemn the Brotherhood’s “domination” of the constitution-drafting process and state media.

Independent daily Al-Shorouk has reported that the Brotherhood – along with other Islamist parties such as the Salafist Nour Party and the Jamaa Al-Islamiya – is planning its own counter-demonstration to coincide with Friday’s scheduled anti-Brotherhood protest.

According to the Facebook page dubbed “The Second Revolution to Dissolve the Muslim Brotherhood and the Freedom and Justice Party,” which currently has some 17,000 supporters, Friday’s demonstration will take place in Cairo’s flashpoint Tahrir Square and in front of the Presidential Palace in the capital’s Heliopolis district&nbsp;



نگاهی به اوضاع منطقه ـ ۵

Share Button

کنفرانس اسلامی

رسانه های دولتی خیلی بی رنگ شرکت احمدی نژاد در کنفرانس سازمان کشورهای اسلامی در مکه را منعکس کردند و حق هم داشتند. برخی سایتها که نمی خواستند خیلی قضیه را به سکوت برگزار کنند، تکیه را بر این نهادند که پادشاه عربستان لختی یا ساعتی احمدی نژاد را در صندلی نزدیک خود نشانده بوده است. این در حالی بود که در عکس رسمی بمناسبت این اجلاس حیثیتی، احمدی نژاد را چنان به ته صف انداخته بودند که نه خود او دیده میشد و نه پرچم جمهوری اسلامی.
کرزای، امیر قطر نخست وزیر لبنان و عبالله گل رئیس جمهور ترکیه در وسط این عکس رسمی، در طرفین ملک عبدالله ایستاده اند.
به احمدی نژاد، نه فرصتی برای ایراد خطابه هایی آنچنانی که در پشت تریبون سازمان ملل میکرد داده شد و نه حتی ملاقاتی با یکی از چهره های شاخص شرکت کننده در این کنفرانس. معلوم نشد حتی چه کسی از رئیس جمهور ایران اسلامی استقبال و چه مقامی در چه سطحی وی را بدرقه نموده است. اگر در این زمینه چیزی برای نمایاندن میبود رسانه های دولتی آنرا به سکوت برگزار نمیکردند.
اما در عوض این کنفرانس عضویت اصلی ترین شریک استراتژیک ایران، سوریه را در سازمان کشورهای اسلامی معلق کرد بدون اینکه رئیس جمهور ایران واکنشی در خور از خود نشان دهد. شرکت دراین کنفرانس کمترین دست آوردی که با این شکست یا سرشکستگی همسنگ باشد برای ایران اسلامی نداشت و کمترین واکنش رئیس جمهور ایران میباید این بوده باشد که بمحض طرح پیش نویس قطعنامه که در آن تأکید شده بود «بالاجماع» تدوین و تصویب شده است، از شرکت در کنفرانس خود داری میکرد. بگذریم از اینکه تعلیق عضویت سوریه در این کنفرانس قابل پیش بینی بود و اگر ایران نمیتوانست مانع آن شود حد اقل نمی باید با شرکت عالی ترین مقام رسمی مملکتی در آن، غیر مستقیم آن تصمیم را مورد تأئید قرار میداد و از خود اعتبار زدایی میکرد.
بزرگترین وظیفه این کنفرانس پس از تعلیق سوریه در سازمان کشور های اسلامی ، تأکید نقش مرکزی عربستان سعودی در رهبری جهان اسلام بود و تمام سخنرانی ملک عبدالله هم که بر وحدت مسلمانان و حاشیه رانی تفاوت های مذهبی دور میزد، همین را به ذهن شنونده متبادر میکرد. تصور نمیکنم قضیه به اینجا ختم شود. هفته آینده یا هفته پس از آن اجلاس سران غیر متهد ها به میزبانی احمدی نژاد است. پادشاه عربستان نخواهد آمد و حتی بعید میدانم یکی از چهره های شاخص خاندان آل سعود هم پاسخ دعوت احمدی نژاد را بدهد.


پس فردا ۲۴ اوت به دعوت جریانهای لیبرال و سکولار که در پشت سر آنها از جمله و ظاهراً نیروهای وابسته به رژیم مبارک و نظامیان قرار دارند، قرار است تظاهرات بزرگی در میدان التحریر قاهره برگزار شود.
چند روز پیش مقامات دادستانی قاهره برای دو نفر از مبتکرین فراخوان به این تظاهرات که از چهره های معروف رسانه ایی و تلویزیونی هستند احضاریه صادر کردند. یک شیخ الاحضر طی فتوایی، این دونفر، و جریان راه اندازی شده توسط آنها علیه مُرسی را محاربه با ملت، خدا و پیغمبر نامیده که مستوجب کیفری سخت است.
امروز وزیر کشور مُرسی سازماندهندگان این تظاهرات را به تدارک کودتا متهم نموده که با نظامیان معزول در ارتباط هستند. ارتباط دادن این تظاهرات با گروه طنطاوی ـ عنان و ایراد اتهام تدارک کودتا ادبیاتی است که بوی خشونت و قلع و قمع از آن به مشام میرسد.
نظامیان مصر از جمله طنطاوی و عنان بر طبق وعده ایی که به مردم داده بودند در موعد مقرر قدرت را به رئیس جمهور منتخب دادند هرچند این رئیس جمهور بیش از ۲۰% آرای واجدین شرایط را در پشت سر خود نداشت. شورای حاکم نیروهای مسلح، اختیارات رئیس جمهور را از آن جهت محدود کرد که در مصر امروز نه قانون اساسی وجود دارد که حدود اختیارات و مسئولیت های رئیس جمهور را تعین کند و نه پارلمانی که در ساختار قدرت موازنه منطقی و دموکراتیک ایجاد کند. پارلمان انتخابی ماه مارس گذشه از آن جهت توسط «دادگاه قانون اساسی» منحل شد که اسلامگرایان بر خلاف قرار مورد توافق علاوه بر لیست حزبی کاندیداهای خود، برای آن ۵۰% باقیمانده کرسیهای پارلمان نیز که قرار بود به منفردین غیر حزبی و ناوابسته تعلق گیرد کاندیداهای «چهره پنهان کرده و ناشناخته» معرفی کردند که در نتیجه بجای حد اکثر ۵۰% کرسیهای مجلس نزدیک به ۷۰% کرسیها را از آن خود کردند. در چنین شرایطی اگر «شورای حاکم نیروهای مسلح» جلوی هجوم اسلامگرایان را برای تسخیر تمامی قدرت سیاسی نگرفته بود، در همان دور اول رقابت های انتخاباتی و با جو مملو از احساسات مذهبی آنروز، آنها اقتدار خود را چنان تثبیت کرده بودند که عرض اندام در مقابل آنها به مثابه محاربه با دین و قران بود. وقتی اخوان المسلمین و محمد مُرسی با اتکا به ۲۰% آرای خود، بخود اجازه میدهند در غیاب پارلمان و نبودِ قانون اساسی، سوگند رئیس جمهوری خود را که در برابر «دادگاه قانون اساسی» همان دادگاهی که حکمش دایر بر انحلال مجلس از سوی مُرسی بعداً کن لم یکن اعلام گردید، این چنین آسان زیر پا بگذارد، باید دید اگر در آن شرایط و در غیاب رقیبی مانند احمد شفیق که با تفاوت اندکی انتخابات را باخت، آرای بیشتری کسب میکرد، چه میکرد؟
تظاهرات پس فردا، تظاهراتی معمولی نیست. اگر واقعاً تدارکی برای کودتا نباشد، حد اقل نمایش قدرتیست که پیامش به اسلامگرایان و محمد مُرسی اینست که رعایت موازنه نیرو را در جامعه کرده و مرزها را رعایت کنند.
از آغاز جنبش مردمی مصر، من به تکرار گفته ام که جامعه سیاسی مصر و مردم آن کشور مثل اکثر کشور های منطقه با روح دموکراسی ناسازگاری ندارند و همچنان بر این عقیده هستم. در مصر احزابی که تمرین دموکراسی کرده باشند، نهاد های مدنی و صنفی که قواعد بازی دموکراسی را بدانند و رعایت کنند وجود ندارد لذا تنها عاملی که میتواند آزادی های مدنی و سیاسی کنونی را بعنوان پیش شرط گذار به دموکراسی تضمین کند رعایت موازنه قدرت در جامعه مصر است. این موازنه بر سه پایه عمده قرار دارد که فرو ریختن هریک از آن پایه ها بمثابه فرو پاشی پیش ساختار دموکراسی است. این سه نیرو عبارتند از اسلامگرایان ـ نظامیان ـ و نیروهای میانه این دو: یعنی نیروهای چپ، لیبرال، اقلیت های مذهبی، سکولارهای جورا جور، جنبش اتحادیه ایی و سندیکایی، جنبش زنان و جوانان.
محمد مُرسی و اسلامگریان مصر مثل همه جای دیگر نشان دادند و میدهند که به سهم طبیعی خود در ساختار قدرت سیاسی قانع نیستند. این افزونخواهی، از یکسو ارتش مصر را به چالش میکشد و از سوی دیگر نیروهای میانه را.
میزان استقبال مردم از فراخوان پس فردا جمعه ۲۴ اوت مصادف با ۵ شهریور نشان خواهد که مرزهای این موزانه قدرت کجاست. واکنش دولت مُرسی به این همایش که ظاهراً قصد تظاهرات نشسته را دارد، تعین خواهد کرد که آیا مصر به راه دموکراسی و مدارگری پیش خواهد رفت و یا نه جنگ قدرت به جامعه تحمیل خواهد شد که فرجام آن در هر حال دموکراسی نمیتواند باشد. حمایت نیرو های میانه و بینا بینی جامعه از این تظاهرات هم میتواند تکانی هشیار کننده به اسلامگریان بدهد و هم میتواند تند روی احتمالی ترتیب دهندگان تظاهرات را مهار کند. و اگر مُرسی و اسلامگرایان آنچنانکه وزیر کشور تهدید کرده است بخواهند و بتواند این تظاهرات را سرکوب کنند در فردای آنروز سایر نیروها، صرفنظر از پشتوانه اجتماعی اشان قادر به کنترول و مهار کردن اسلامگریان نخواهند بود.

روزنامه الاهرم هفتگی این هفته گزارشی دارد از اینکه نوری المالکی در کنار وزیرخارجه و در آن وزارتخانه کمیته ایی برای نظارت بر سیاست خارجی کشور تشکیل داده است که عملاً بمعنای حاشیه راندن هوشیار زیباری وزیر خارجه کرد عراق است. این شورا وظیفه دارد تا رابطه با ترکیه را که اخیراً با تنشهایی همراه بوده است را مورد بازنگری قرار دهد. مسئله سوریه نیز از دیگر مسایل است. با توجه به تنش جدی بین دولت مرکزی و دولت خود مختار اقلیم کردستان، این حرکت نوری المالکی که در جهت تمرکز بیشتر قدرت در دست خویش است میتواند بر آن تنش افزوده و به تقابل بیششتر با سایر نیروهای حاشیه رانده شده بیانجامد. این بیم وجود دارد که این حرکت مالکی به واگرایی بیشتر جامعه عراق که هم اکنون هم به قدر کافی وارفته است بیانجامد. در چنین شرایطی امکان اینکه کشمکش فرقه ایی سوریه به عراق هم سرایت کند کم نیست.
د این کمیته جدید التأسیس رئیس شورای امنیت ملی، رئیس کمیسیون روابط خارجی مجلس و چند تن دیگر از وزرای نوری المالکی شرکت دارند. ریاست این کمیته با خود نوری المالکی است و وظیفه عمده آن نظارت بر روابط خازجی. هوشیار زیباری که در ۹ سال گذشته وزیر خارجه عراق بوده است سیاستمداری است ورزیده که توانسته است به روابط خارجی عراق پس از صدام سر و سامان دهد. او قبلاًسالها در مبارزه پارتیزانی علیه رژیم صدام شرکت داشته است.


از دوشنبه گذشته بین اهالی الطبانیه و جبل محسن از حومه های طرابلس، زد و خورد مسلحانه در گرفته است اولیها سُنی مذهب و طرفدار انقللاب سوریه و دومیها علوی و طرفدار سرسخت بشار اسد هستند. هر دو طرف از راکت برای کوبیدن طرف مقابل استفاده کرده اند و علاوه بر راکت پراکنی تک تیر اندازهای هر طرف، افراد طرف دیگر را نشانه میرود. نتیجه این درگیری فرقه ایی که عمدتاً تحت تأثیر رخدادهای سوریه آغاز گردیده است، تا امروز ۹ کشته و ۸۰ زخمی بوده است.
یک کمیته اسلامی مشترک امروز میانجی شد و طرفین را به توافق روی آتش بسی که قرار بود از ساعت ۵٫۳۰ دقیقه امروز برقرار شود وادار کرد. نخست وزیر میقاتی طی یک بیانیه رادیویی از این آتش بس استقبال کرد ولی همزمان با قرائت بیانیه او از رادیو و تلویزیون دولتی لبنان، سکوت منطقه را شلیک و انفنجار راکتها در هم شکست. میقاتی به ارتش دستور داده است تا مسببین این درگیریها را که خطر جنگ فرقه ایی را در کشور ایجاد کرده اند را دستگیر کنند تا تسلیم مقامات قضایی شوند.
از سوی دیگر یک طایفه شیعه هم تا کنون ۲۵ نفر از پناهندگان سوری در لبنان را در واکنش به ربودن ۱۱ نفر زائر لبنانی شیعه که توسط ارتش آزاد سوریه ربوده شده اند را تا کنون ربوده است. ارتش آزاد سوریه ادعا میکند که تعدادی از آن زائرین اعضای جزب الله لبنان هستند و از رهبر حزب الله سید حسن نصرالله خواسته است تا بخاطر سخنرانی ستایش آمیزش از آن ۵ ژنرال کشته شده توسط ارتش آزاد سوریه و تروریست خواندن ارتش آزاد سوریه عذرخواهی کند تا آنها گروگانها را آزاد کنند. رهبر حزب الله این درخواست را تا کنون بی پاسخ گذارده است.
چنین بنظر میرسد که جنگ داخلی سوریه میرود تا به لبنان هم بکشد. ارتش لبنان از ترس پیدایش شکاف های فرقه ایی در درون خود در برابر این کشمکش مسلحانه داخلی تقریباً فلج است و برغم حضور و نمایش نظامی اش با سلاحهای سنگین توان جلو گیری از گسترش درگیری را ندارد.



پیش درآمدی بر کلاه برداری بزرگ!

Share Button

وام گیرندگان از سیستم بانکی عملاً بخشودگی مالی میگیرند و این بخشودگی از هیچ جا جبران نمیشود مگر از محل تورمی که، افسار گسیخته است و قیمتهایی که بالا رفته و ارزش تومان را به سوی صفر میکشانند جبران میشود. آزاد کردن دلار که به معنای جهش نرخ آن در برابر ریال است گامی دیگر درجهت چاپیدن مردم و در جهت امتیاز دهی و بخشودگی مالی به کلان وامگیران از سیستم بانکی است.

پیش درآمدی بر کلاه برداری بزرگ!
موضوع اصلی تیتر فوق بورسی کردن ارز است ولی تا آنهگام که بانک مرکزی آس خود را برای لخت کردن ملت زمین بزند سعی میکنم بعنوان مقدمه گوشه ایی از مکانیسم این کلاه برداری را توضیح دهم.
در تمام دنیا بدون استثناء بانکها سعی دارند مردم را نه تنها برای سپرده گذاری بلکه برای وام و اعتبار گیری جلب کنند. بانکها سعی میکنند به عناوین و انحاء مختلف به مردم کارتهای اعتباری داده یا وامهای بلند مدت بدانها بدهند.
با تورم ۱٫۵ تا ۳% در کشورهای پیشرفته صنعتی نفسِ امکانِ وام و اعتبار گیری انگیزه ایی برای درخواست وام و یا خرید اضافی نیست زیرا در این کشورها نرخ بهره بالاتر از نرخ تورم است. تنها موردی که در برخی دوره ها اسنثناء است قیمت مسکن است که معمولاً نرخ افزایش آن(در میان و بلند مدت) تقریباً پاسخ قسمتی از میزان ونرخ بهره را میدهد. در این نوع کشورها صنایع و مؤسسات تولیدی هم هیچ انگیزه ایی برای خرید اضافی مواد اولیه ندارند و حتی الامکان در کوتاه ترین فاصله زمانی سفارش جنس میدهند زیرا معلوم نیست مثلاً قیمت آهن یا مس، چوب ،سیمان و غیره، فردا از امروز ارزانتر نباشد. اما در ایران ما این روند کاملاً برعکس است زیرا دیو تورم، سپرده گزاران و توده مستمری بگیر را سرکیسه میکند تا انبان ثروتمندانرا انباشته تر کند. ولی همین هم روند هم در چهار چوب قانونمندیهای مکانیسم تورمی محض به معنای اقتصادی جریان نمی یابد بلکه گاه شکل کلاه برداری رسمی بخود میگیرد.
قریب ۴ ـ ۵ سال پیش بحثی در مجلس پیرامون مطالبات معوقه بانکها در گرفت و یکی از نمایندگان گفت؛ بانکها حدود ده میلیارد دلار(به دلار هم گفت و نه تومان) مطالبات معوقه دارند، چرا برای وصول این مطالبات کاری صورت نمیگیرد؟ در آن موقع دلار حدود ۷۰۰ـ ۸۰۰ تومان بود. یکی دو روز نگذشت که نماینده دیگری آمد و گفت این مطالبات نه ۱۰ میلیارد بلکه ۲۰ میلیارد دلار است. از این میگذرم که فقط در کشور ما میتوان با چنین تفاوت های نجومی از روی ارقام پرید بدون اینکه مرجعی زحمت مسئولیت پذیری و پاسخگویی به خود را دراین گونه موارد بدهد.
سالی گذشت و با طرح مجدد مسئله در رسانه ها معلوم شد که این مطالبات معوقه زایمان کرده و به ۳۵ میلیارد دلار رسیده است. چند روزی بحث داغ شد و سپس فروکش کرد. سال بعد مجدداً همین بحث مطرح و رسانه ایی شد و معلوم گردید که این مبلغ به حدود ۶۰ میلیارد دلار رسیده است. معلوم شد نرخ جریمه دیر کرد این مطالبات بمراتب زیر نرخ تورم است و برای وام گیرندگان صرف میکند تا جریمه دیر کرد را بپردازند تا اصل وامها را. در آنروزها دلار به ۹۰۰ تومان رسیده بود. حال سئوال اینست که اگر و فقط اگر این کلان وام گیران بخواهند بزرگواری کرده و این بدهی ها را که منشاء آن سپرده های جاری و ثابت مردم، پولهای بیمه و بازنشستگی ذوب شونده آنهاست را بپردازند به نسبت همان معادل دلاری ۶۰۰ تا ۹۰۰ تومان آنروز میپردازند یا با دلار ۲۱۵۰ تومان امروز و ۴۰۰۰ تومان فردای پس از بورسی شدن دلار؟
آیا نام این مطالبات معوقه را تأخیر پرداخت باید گذارد یا کلاه برداری از ملت با زیر پا گذاردن اولیه ترین مقررات بانکی که حکم میکند هر وامی سر موقع باید پرداخت شود و در صورت موافقت بانک وامهای جدیدی با هزینه تجدید وام و پرداخت بهره های متناسب با بازار آزاد واگذار شود؟
بهر حال نه دولت، نه سازمان بازرسی کل کشور نه دستگاه قضایی و نه بانک مرکزی علاقه ایی به این ندارند که رو راست به ملت بگویند این مطالبات معوقه چقدر است و چه مقدار از آن سوخت شده است و چه مرجع حقیقی یا حقوقی در پس آنها قرار دارند؟ فقط یادم می آید که سال قبل بهنگام طرح قضیه در رسانه ها، یکی از مقامات قضایی یا بازرسی کل کشور گفت نباید با انتشار نام بدهکاران با حیثیت اشخاص بازی کرد و این خلاف شرع است. باید از این مقام قضائی و سایر مقامات پرسیده میشد ضرر ناشی از عدم یا تأخیر پرداخت این ۶۰ میلیارد دلار، که قطعاً امروز به یکصد هم رسیده است، از چه محلی جبران خواهد شد؟
اگر تصور شود که کلاهبرداری از سیستم بانکی به همین نوع نیمه علنی محدود میشود، کاملاً نادرست است.
همانطور که در بالا اشاره شد، در همه دنیا بانکها سعی میکنند منابع مالی خود را، با تبلیغ و بهره های رقابتی به مردم و مصرف کنندگان عادی قرض بدهند ولی در ایران با این گونه عملکرد، سیستم بانکی با نرخ مصنوعی بهره، دقیقاً مانند نرخ مصنوعی ارزهای خارجی فقط در خدمت از مابهترتان، زدو بند چیان، تجار محترم صادر کننده، بنیادها، سپاه و سپاهیان، بسیج و سایر خواص، قرار دارند و توده عادی مردم از ورود به این سیستم و استفاده از منابع آن محرومند. این خواص هزاران هزار میلیاد تومان منابع بانکی را با بهره های از ۱۰ تا حد اکثر ۲۰% ، گاه با نرخ ثابت و بلند مدت، در آن هنگام که دلار از نردبان یکصد تومانی تا به امروزِ ۲۱۵۰ تومانی بالا میرفت وام گرفتند و امروز با بخش کوچکی از معادل جنسی آن وامها که به سرمایه فیزیکی و واقعی تبدیل شده است، میتوانند آن بدهی ها را، اگر به چاه ویل«معوقات ابدی» نیاندازند پرداخت کنند. با عبور دلار از مرز ۲۰۰۰ تومان و صعود مستمر آن، وام گیرندگان از سیستم بانکی عملاً بخشودگی مالی میگیرند و این بخشودگی از هیچ جا جبران نمیشود مگر از محل تورمی که، افسار گسیخته است و قیمتهایی که بالا رفته و ارزش تومان را به سوی صفر میکشانند جبران میشود. آزاد کردن دلار بصورت بورسی کردن آن که به معنای جهش نرخ آن در برابر ریال است گامی دیگر درجهت چاپیدن مردم و درجهت امتیاز دهی و بخشودگی مالی به کلان وامگیران از سیستم بانکی است.
ایران تنها کشور دنیا نیست که به تورم دو رقمی دوچار شده است ولی با قطعیت میتوان گفت تنها کشوری است که گروه اقتصادی و اجتماعی بدهکاران به سیستم بانکی آن از گروه طلبکاران از سیستم بانکی اش کاملاً متمایز است. بدهکاران به سیستم بانکی خواص و هزار فامیل جدید و نهادها هستند و طلبکاران از سیستم بانکی؛ مستمری و مزد بگیران، صندوقهای بیمه و بازنشستگی، خود دولت و مؤسسات دولتی(با سپرده های جاری اشان نزد بانکها که چیزی جز بیت المال نیست)و مؤسسات دولتی و خرده پیمانکاران هستند که سپرده و درآمذ ریالی اشان نزد بانکها پیوسته قدرت خود را از دست میدهد.
بورسی کردن ارز، جهشی در این روند کلاهبردارنه ای است که از بدو انقلاب وجود داشته است ولی حال با فشار ارزی بر کل سیستم، ابعاد دریده تری بخود میگیرد. چند روز پیش آقای بهمنی گفت که مردم از دلار برای پس انداز استفاده میکنند؟ پاسخ اینست چرا نکنند؟ جناب رئیس بانک مرکزی؟
دولت و بانک مرکزی که برای انتقال دلار های نفتی بعلت تحریمها به مخمصه افتاده بودند در حرکتی دستپاچه وار صد ها تن طلا حتی به قیمتی بالای قیمت امروز، اونسی حدود ۱۶۰۰ دلار خریدند. بانک مرکزی از استیصال مردم برای حفظ قدرت خرید پس اندازهایشان مبادرت به ضرب صدها میلیونی سکه کرد و غیر مستقیم به داغ کردن بازار سکه با تزریق قطره چکانی و تدریجی آن کمک کرد. خریداران سکه باید فکر آنروزی باشند که میلیونها صاحب سکه مجبور خواهند بود این سکه ها را به بازار عرضه کنند. آنهنگام که عرضه بیشتر از تقاضای بازار باشد.
هرچند بطور موقتی خرید سکه میتواند فرار از ریالی باشد که لحظه به لحظه ذوب میشود ولی در بلند مدت بازار واقعی و مصرف کننده واقعی برای این صد ها میلیون سکه انباشته شده نزد مردم وجود ندارد و شمش هم نیستند که مصرف زرگری و یا صادراتی داشته باشند.
من بعنوان یک آماتور یا غیر حرفه ایی این بحث را مطرح کرده و به آن ادامه خواهم داد. چه خوب بود اگر، صاحب نظرانی که به منابع آماری و اطلاعاتیِ بیشتری دسترسی دارند به این مسئله که به اقتصاد و معیشت مردم مربوط میشود می پرداختند.

حبیب تبریزیان

شهریور ۹۱



پیش درآمدی بر کلاه برداری بزرگ!

آمریکا ۱۵۰ میلیون دلار از موجودی حزب الله را بلوکه کرد

Share Button


او افزود، تلاش بی وقفه ما در کشف شبکه های جنایی نشان میدهد که سیستم بانکی امریکا مورد سوء استفاده پولشوئی برای در آمد های ناشی از عملیات قاچاق مواد مخدر از غرب آفریقا تا خود لبنان قرار میگرفته است.


نهار نت ۲۱ اوت

سه شنبه ۲ شهریور
مقامات ایالات متحده اعلام کردند که مبلغ ۱۵۰ میلیوین دلار را که گفته میشود به حزب الله تعلق دارد و منشاء آن «قاچاق مواد مخدر» و سایر عملیات غیر قانونی است را ضبط کرده اند.
بنا به اظهار معاون دادستان ایالات متحده، میشل لئونارت، این پولها در حسابی در یک بانک آمریکایی که از سوی یک بانک کانادایی ـ لبنانی برای نقل و انتقال پول انجام میشد وجود داشته است.
طی یک بیانیه رسمی، لئونارت گفت:« همچنانکه ما سال پیش اعلام کردیم این بانک لبنانی ـ آمریکایی یک نقش کلیدی در عملیات پولشویی حساب های بانکی متعلق به سازمانهایی را داشت که به حزب الله تعلق دارند.»
او افزود، تلاش بی وقفه ما در کشف شبکه های جنایی نشان میدهد که سیستم بانکی امریکا مورد سوء استفاده پولشوئی برای در آمد های ناشی از عملیات قاچاق مواد مخدر از غرب آفریقا تا خود لبنان قرار میگرفته است.
او ادامه میدهد:« سازمان مبارزه با مواد مخدره آمریکا با همکاری باسازمانهای مشابه دیگر کشورها، این شبکه های بین المللی و پی بنای مالی آنها را که ارتباط بین فعالیتهای قاچاقچی گری مواد مخدره و فعالیتهای تروریستی آنها آشکار شده است را زیر ضربه گرفته است.
پابان گزارش خبری نهار نت لبنان
کامنت من:
۱ ـ اولین سئوال خود آن پوستری است که حزبالله برای تبلیغات خود از آن و مشابه آن استفاده میکند یعنی تابلو کردن دختران جوان بی حجاب در حالیکه در پشت سر چهره اصلی پوستر زنان تیپیک محجبه اسلامی ایستاده اند. سئوال، تنها این نیست که چنین چهره ایی در پوستر حرب الله چه میکند بلکه در اینست که عکس حسن نصرالله و عماد مغینه، سر تروریست معروف ترورشده حزب الله نه در درست آن زنان حزب اللهی بلکه در دست یک زن جوانی بی حجابی است که قیافه آن به هر تیپی شبیه است جز به تیپ حزب اللهی بودن. در اینکه این یک ریاکاری عوامفریبانه است تردیدی نیست ولی خلاصه کردن معنای این پوستر در ریاکاری محض نیز جز ساده لوحی نیست. این حرکتی بود که در یکی از راهپیمایی های سازمان داده شده حکومتی سال قبل در تهران هم مشاهده شد. این گویای اینست که رژیم برای حفظ قدرت در آینده آماده شده است تن به تغیرات و عقب نشینی های صوری بدهد چه در لبنان و چه در تهران بدهد تا جروهای جوان را بخود جذب کند.
۲ ـ قریب ۳۰ سال از تشکیل حزب الله لبنان میگذرد. طی این مدت این تشکیلات موفق شده است ارتشی ده هزار نفری؛ رسمی و نیمه رسمی با فعالیت های برون مرزی و فرا منطقه ایی که هزینه آن سالیانه بالغ برمیلیاردها دلار میشود را ایجاد کند. حزب الله در سال ۲۰۰۶ وارد جنگی ۳۳ روزه با اسرائیل شد که هر روز ادامه آن ده میلیون دلار هزینه داشت. جنگی که تأمین مستمری آسیب دیدگان آن، حتی از پس خود دولت لبنان هم که دارای درآمد مالیاتی و گمرکی و سایر درآمد های دولتی است برآمدنی نبوده و نیست.
در اینکه بخش عمده ایی از همه این هزینه ها فقط و فقط از کیسه ایران تأمین شده است نیز تردیدی نیست. ولی از دو سال قبل کاشف بعمل آمد که حزب الله علاوه بر دریافت کمکهای میلیارد دلاری از ایران، در قاچاق مواد مخدره د رارتباط با کارتلهای کوکائین آمریکای جنوبی نیز شرکت مستقیم دارد.
حال با فروپاشی و سقوط حکومت اسد در سوریه و وارفتن تشکیلات حزب الله در لبنان، هم بعلت شکست سیاسی و هم ته کشیدن منابع مالی اش، کلاف فعالیتهای قاچاقچی گری مواد مخدره آن بیشتر و بیشتر گشوده خواهد شد. احتمال اینکه در این میان و در آینده پای ایران و سپاه پاسداران نیز بمیان کشیده شود چندان دور از انتظار نیست. زیرا قریب ۵ ـ ۶ سال قبل یکی از روحانیون دولتی در یک سخنرانی تهدید کرد که: « ما اروپا و آمریکا را در مواد مخدر غرق میکنیم.» من این سخنرانی را آرشیو کرده بودم ولی متأسفانه کامپیوتری که این آرشیو در آن بود کاملا از کار افتاد و نام آن روحانی را هم بیاد ندارم.