Archive for: August 2012

کودتایی به روش اخوان المسلمینی

Share Button

کودتایی به روش اخوان المسلمینی
در هفته گذشته و قبل از آن من چند یاداشت در رابطه با کودتای اخوان المسلمین و مرسی علیه همه نهاد های قانونی و در درجه اول نهاد «شورای عالی نیروهای مسلح» که نیروی بازدارنده ایی در برابر انحصار طلبی اخوان المسلمین بود نوشتم. اینک الشرق الاوسط یاداشتی جامع در همین زمینه به قلم،عثمان میرغانی درج کرده است که متاسفانه فرصت ترجمه آن نیست. ولی در آینده در صورت فرصت شاید خلاصه ترجمه آنرا درج کنم. مقاله ایست مستدل در باره خصلت توطئه چنینانه و کودتا گرانه حرکت مُرسی و اخوان المسلمین که نه تنها روند تغیرات دموکراتیک را بخطر می اندازد بلکه سیر حوادث منطقه را از مسیر سلزندگی آن خارج و توجه را از سرکوب بشار اسد در سوریه بسوی خطر سیطره و گسترش بنیاد گرایی معطوف میکند.
پنجشنبه آینده ۲۴ اوت (۱۵) مرداد قرار است بنا به دعوت نیروهای ضد کودتا و ضد سیطره انحصاری اخوان تظاهراتی در قاهره برگذار شئد. این آزمونی است که موازنه نیرو را درعرصه سیاسی مصر نشان خواهد دااد. باید امید وار بود که نیروهای مدعی سکولاریسم تظاهر کنندگان روز ۲۴ اوت آینده را تننها نگذارند والی آنهگام که نوبت حذف خود انها فرا رسد بقول برشت کسی نخواهد بود تا به فریاد کمک خواهی انان پاسخ گوید!
خواندن یاداشت زیرا را به آشنانیان به انگلیسی توصیه میکنم.

الشرق الاوسط
یکشنبه ۱۹ اوت
These decisions represented a clever Brotherhood-style coup.
It divided the Egyptian people between those who zealously support this decision and those who oppose it but may be too embarrassed to announce this so as not to appear as champions of SCAF or opponents of removing military domination over the presidency, something that has existed since the July 1952 revolution.Egypt: A Brotherhood-style coup
Saturday 18 August 2012
By Osman Mirghani
The struggle over power and authority that is taking place in Egypt between the newly elected president and the Supreme Council of the Armed Forces [SCAF] is no state secret. In fact this struggle unfolded publicly thanks to the statements and decisions being issued by both parties, not to mention the Tahrir square demonstrations, particularly those being provoked or organized by the Muslim Brotherhood, who did not conceal their intention to seize powers for their elected leader. Nevertheless, the blow that Mursi struck, allowing him to seize power, was completely unforeseen, not just on the part of the SCAF leadership, but for the Egyptian people as a whole, not to mention all those monitoring the developments taking place on the Egyptian scene following the 25 January revolution. Just one week after the Sinai attack, during which 16 Egyptian soldiers were killed, Mursi took the decision to seize complete power over the Egyptian state, retiring a number of senior Egyptian military leaders, most prominently SCAF chairman Field Marshall Hussein Tantawi and Egyptian military Chief of Staff General Sami Anan. Mursi called on the Egyptian army to return to its proper role of protecting the homeland. In this manner, these incidents have granted Mursi – as well as the Muslim Brotherhood – the opportunity to strike a blow against the SCAF leadership and carry out extensive changes, extending from replacing the Egyptian Minister of Defense and Chief of Staff to the commanders of the Republic Guard and intelligence apparatus. This has allowed the Brotherhood to strip SCAF of all the powers it had managed to accumulate since former President Mubarak assigned the council to administer the country’s affairs after he was forced to step down. Backed by such power, SCAF became a ruling authority parallel – and opposing to – the new president, a power that could withstand the Muslim Brotherhood and their allies, preventing them from monopolizing the political sphere.
These decisions were akin to a coup d’état, with Mursi and the Muslim Brotherhood surprising all parties and regaining the powers they sought to seize from SCAF at the outset, specifically when they announced the presidential election results. It seems difficult to understand the claim that these decisions were taken following consultation and coordination with the SCAF leadership. If this really was the case, these decisions would have been announced in a different manner, with both Tantawi and Anan appearing on television next to the president during the announcement. Indeed Tantawi and Anan could have also come out to address the media and confirm that they were part of the decision-making process, rather than disappearing from view. This failure to appear in public fuelled speculation and rumour and prompted a spokesman for the Egyptian president to refute the claims that Tantawi and Anan were being held under house arrest until new appointments were completed and oaths taken. This also prompted a military source – who spoke to official Egyptian Middle East News Agency [MENA] on the condition of anonymity – to dismiss the claims that there is any anger or negative reaction within the army towards these decisions. If the situation truly occurred in this manner and these decisions were coordinated with SCAF, it would have been more logical that any decision to retire Field Marshall Tantawi be issued prior to the Egyptian cabinet reshuffle. This reshuffle saw him keep his position as Minister of Defense only to be removed from this position just a few days later.
All evidence indicates that these decisions were shrouded in secrecy and represented a functional coup in which Mursi exploited the Sinai attack to pounce on his SCAF rivals and seize their powers, particularly after he cancelled the Constitutional Declaration which formed the basis of SCAF extending its powers at the expense of the presidency. This is why there have been rumours and speculation that Mursi and the Brotherhood, by taking these decisions, were implementing a counter-coup against the calls for a million-man march to topple the president on 24 August. Perhaps such rumours are exaggerated; however they reflect nature of relations that have prevailed in the political arena between the Brotherhood and other parties, not to mention the tense nature of their relationship with SCAF. This is also the reason why some analysts have come out to say that there are links between the new members of the Egyptian cabinet and the Muslim Brotherhood. There is a broad current that adopts the viewpoint that the Brotherhood has attempted to dominate the political arena since they hijacked the revolution and rode the revolutionary wave into government, despite the fact that they joined this revolution quite late. It is also believed – by this same current – that the Brotherhood has sought to undermine all other parties and therefore purposely refused to cooperate or coordinate with them during the transitional period prior to the elections. The Brotherhood’s plans to dominate the political arena can be reflected in their endeavour to dominate the Constituent Assembly that is responsible for drafting the new constitution. This is something that can also be seen in certain appointments made by the Brotherhood, through which they have sought to gain access to both the media and judiciary, aiming to bring their influence to bear on major state powers. This has been made particularly apparent after these latest decisions brought legislative authority under Mursi’s control, for there is no parliament or constitution, which would define and limit the president’s powers, preventing any political domination and guaranteeing that the presidency does not become a tyranny.
These decisions represented a clever Brotherhood-style coup. It divided the Egyptian people between those who zealously support this decision and those who oppose it but may be too embarrassed to announce this so as not to appear as champions of SCAF or opponents of removing military domination over the presidency, something that has existed since the July 1952 revolution. Furthermore, the decisions have placed the ball in the army’s court, for these decisions ended with the statement that these measures are meant to help the army completely dedicate itself to the mission of protecting the homeland, particularly following the recent Sinai incidents that have revealed a great deal of weakness and fragility in the national security arena, something that has shocked the Egyptian people. This is apart from the fact that these decisions have excluded figures who should have retired long ago, and so the situation seems as if it is pumping new blood into the army’s leadership. These decisions also maintained the prestige and standing of the military figures who have been retired, awarding them the highest decorations in appreciation of their serve to the homeland.
Therefore, there are many who consider these decisions a completion of the revolution and the endeavour to push the military out of politics, as well as a return to complete civil rule. However, this has not prevented others from expressing their concerns and questioning whether what happened is a coup that means to impose Muslim Brotherhood hegemony on the presidency and legislative authority, with this gradually extending to encompass the military, and then the media and judiciary? Egypt is now being governed by declarations and “constitutional” decisions that are issued by a president who has far more powers than Mubarak ever did. This is made particularly clear in light of the state’s incomplete institutions, the lack of a legislative authority or a constitution that defines and regulates powers. If some people are saying that Mursi – by taking such decisions – has liberated himself and the presidency from the army’s custody and intervention, then the question that must be asked here is: will this be followed by Mursi liberating himself from the Brotherhood, which seems to be present in all his decisions and measures?

فشار ازهر سو به حزب الله لبنان افزایش می یابد

Share Button

مفتی اعظم لبنان گفت:«هر شهروندی که حق خویش را مطالبه نکرده یا به وظیفه خود عمل نمیکند یا نسبت به سایر فِرَقِ دینی نفرت آفرینی میکند باید مسئول بوجود آمدن این وضع، شناخته شود. مفتی اعظم لبنان همچنین برخی از مقامات را که به تحریک شهروندان علیه هم دست میزنند تا گور همدیگر را بکنند، چه رهبر( حزب و چه رهبریک فرقه مذهبی» باشند را مسئول وضع کنونی دانست.

نهارنت لبنان
۱۹ اوت ۳۰ مرداد
مفتی اعظم لبنان همه لبنانی ها را فراخواند تا سایه تهدید اسلحه ار از روی لبنان دور دور کنندً. قبانی گفت سلاح تهدید؛ به نابودی ملت منجر شده و پلهای ارتباط مردم را از هم میگسلد.
قبانی که بمناسبت عید سعید فطر سخن میگفت، اظهار داشت:«« هرگاه جاده ایی تخریب میشود، پل ارتباطی گروههای مخنلف مردم با هم درهم شکسته میشود.» او هشدار داد:« هرگاه زبان تهدید اسلحه بکار گرفته میشود، این؛ ملت است که ترور میشود.» نخست وزیر لبنان ازحمله مستمعین بود.
قبانی هشدار داد که نه مقامات دولتی کنونی و نه گذشته، نباید بخاطر وخیم شدن اوضاع کشور مورد شماتت قرار گیرند. او افزود: «هریک از شما و هر لبنانی که با ناروایی همراهی میکند باید بخاطر ایجاد این وضع مورد سر زنش قزار گیرد.
«هر شهروندی که حق خویش را مطالبه نکرده یا به وظیفه خود عمل نمیکند یا نسبت به سایر فِرَقِ دینی نفرت آفرینی میکند باید مسئول بوجود آمدن این وضع، شناخته شود. مفتی اعظم لبنان همچنین برخی از مقامات را که به تحریک شهروندان علیه هم دست میزنند تا گور همدیگر را بکنند، چه رهبر( حزب و چه رهبریک فرقه مذهبی» باشند را مسئول وضع کنونی دانست.
او تأکید کرد که از کشاندن لبنانی ها به مسائل منطقه باید اکیداً اجتناب شود . او از رهبران کشور و همه رهبران احزاب خواست تا بهمین نحو به مسئولیت خود عمل کنند. او از ارتش خواست از هرگونه جانبداری سیاسی خود داری کرده و از حضور خیابانی خود داری کند.
او تأکید کرد: « هرگونه کوششی، تحت هر شعاری و به هر عنوانی، غیر این یعنی، جرقه زدن به چاشنی کشمکش داخلی.»
خطاب به دولت، او در اشاره به پیش نویس قانون جدید انتخاباتی، گفت؛ این قانون را نپذیرید! زیرا این؛ مارا به جائی میرساند که هم اکنون رسیده ائیم. او گفت:« نیکبختی مردم لبنان در چنان قانون انتخاباتی ای است که به همه مردم لبنان اجازه دهد تا از خود نمایندگان شریف و متعهد خود برای به نمایندگی خویش برگزینند.»
(توضیح من: چندیست که بحث بین دو گزینه برای قانون انتخاباتی هست: ۱ ـ رای بر اساس حقوق فردی، شهروندی، غیر فرقه ایی و غیر سهمیه ایی ۲ ـ تقسیم آرای پارلمانی بر اساس سهمیه فرقه های مذهبی این گزینه دوم مورد مطلوب حزب الله است چون با متولی شدن حزب الله بر جمعیت زیاد شیعه مذهب لبنان، عملاً نیابت آرای شیعاین به حزب الله واگذار میشود که قدرت دائمی زیادی به آن تشکیلات، بعنوان وکیل و وصی توده شیعه مذهب لبنان میدهد و هژمونی آنرا تثبیت میکند. ح ت).
**************************
کامنت من:
سخنان مفتی اعظم لبنان فریاد آن توده لبنانی است که از گردن کلفتیهای باجگیرانه سیاسی حزب الله بستوه آمده اند. با روند تقویت شونده کنونی حزب الله ستیزی در لبنان و با تضعیف موقعیت بشار اسد و سقوط قریب الوقوع او، سید حسن نصرالله و هزاران نفر از رهبران قابل تعقیب آن، هیچ چاره ایی جز اسباب کشی به ایران ندارند همچنانکه رهبری جهاد اسلامی مدتیست که اسباب کشی کرده است. برای رهبری کنونی حزب الله، جایی در لبنان آینده وجود ندارد.
پایان خبر . گزارش
………….
نهار نت لبنان
شنبه ۱۹ اوت ۳۰ مرداد

شیخ عبدل امیر غبلان

سخنرانی نایب رئیس شورای عالی اسلامی شیعیان شیخ عبدل امیر غبلان(ربطی به حزب الله ندارد. ح ت) در مسجد امام حسین بمناسبت عید سعید فطر.
او نیز سخنانی مشابه مفتی اعظم غبانی داشت و از جمله گفت:

«وفاداری ما باید نسبت به لبنان باشد. ما باید دولتی قوی ایجاد کنیم که برآورنده امیدهای مردم لبنان و تحکیم کننده صلح بین
آنان باشد»

کامنت من:
در برابر سخنان این دو شخصیت دینی بزرگ لبنان که در روز عید سعید فطر پیام صلح، دوستی و تحکیم همبستگی ملی لبنان ها را داشتند، شیخ حسن نصراالله رهبر حزب الله، بساط تعزیه و رجز خوانی ضداسترائیلی را براه انداخت و از جمله گفت: اگر اسرائیل جرئت حمله به لبنان را بخود دهد، آن کشور به اتش کشیده خواهد شد. این درحالیست که اولاً بحثی حمله اسرائیل به لبنان در میان نیست و دوماً، طی ۱۷ ماه قیام مردم سوریه بعد از مرگ بر بشار اسد هیچ فریاد مرگخواهیی دیگری، بجز مرگ بر ایران، روسیه و حزبالله ار مردم بپا خاسته آن کشور بر نخواسته است و امروز مبارزه با برتری جویی رژیم ایران، برای اعراب از اولویت بیشتری نسبت به مبارزه با اسرائیل بر خوردار گشته است.

Eid al-Fitr Sermons Focus on Solidarity and Rejection of Strife
إقرأ هذا الخبر بالعربیة
by Naharnet

Vice President of the Higher Islamic Shiite Council Sheikh Abdul Amir Qabalan said Sunday that Lebanon is in need for the solidarity of all its factions.

“Lebanon is in need for solidarity, love, affection and sincerity in dealing” amongst each other, Qabalan said in his Eid al-Fitr sermon during prayers at the Council’s headquarters.

The Lebanese should distance themselves from strife, he said.

Lebanon’s Grand Jaafarite Shiite Mufti Sheikh Ahmed Qabalan expressed a similar view by urging all politicians and religious leaders to form a “patriotic cell” that would mobilize all its efforts to preserve the country and steer it clear of “the ghosts of confessional explosions.”

“Lebanon is sitting at the tip of a volcano,” he said in his sermon during prayers at Imam al-Hussein mosque in the Bourj al-Barajneh district of Beirut’s southern suburbs.

Qabalan urged the Lebanese not to blow at the “burning coal of strife,” warning that the fire would be “comprehensive” and would reach everyone.

He also said President Michel Suleiman and the government should exert efforts to remove the “political trenches” erected among politicians.

“We should end the siege … and abolish the logic of differentiation between a Christian, a Sunni, a Druze and a Shiite,” he said.

“Our loyalty is for Lebanon,” Qabalan said, adding “We should base ourselves on that so that we become able to build a
strong state that would succeed in meeting the people’s hopes in consolidating stability and civil peace.”

لیبرالها و چپ های مصری در جستجوی آلترناتیوی بجای اسلامگریان

Share Button

Liberals and socialists seek Third Way in fightback
against Islamist, military dominance of Egypt’s political scene

لیبرال و سوسیالیستهای مصر در پی راه سوم بین نظامیان و اسلامگرایان

اهرام آنلاین ـ قاهره
۱۸ اوت ۲۹ مرداد
Nada Hussein Rashwan, Saturday 18 Aug 2012

In a political landscape seemingly dominated by Islamists and the military, Egypt’s secularists and liberals have launched what they hope will be new alternative.
The Third Current was launched in June by a number of prominent political figures and liberal parties with the aim of defending personal and political rights, and upholding the civil-democratic nature of the state.
The former tripartite liberal electoral bloc of the Free Egyptians Party, the Egyptian Social Democratic party and the Tagammu Party are the group’s main coordinators.
Calls for a ‘third way’ were first issued following the first round of Egypt’s presidential elections, when several nationalist and revolutionary forces called on Hamdeen Sabbahi – who came in third place – to spearhead the initiative.
Since the announcement of the Third Current, confusion over its composition has begun to surface, especially since few details were provided about it after its launch in late June.
Adding to the confusion, Nasserist figure Hamdeen Sabbahi, who was involved in the formation of the Third Current, announced in July that he is to form a “Popular Current” with the cooperation of a group of leftist parties.
The Popular Current aims to reach beyond politics into “social and developmental fields,” explained Sabbahi’s campaign manager Hossam Moeness.
Moeness denied allegation that Sabbahi had defected from the Third Current after disagreements with its members.
“Our vision is to execute projects that were in Hamdeen Sabbahi’s presidential programme, as well as establish a nationwide presence, partially as preparation for the next round of elections,” Moeness said.
Upcoming elections: The battle for the streets
The court-ordered dissolution of the Islamist-led People’s Assembly (Parliament’s lower chamber) in June appeared to offer liberal forces a second chance to form a sizable parliamentary bloc.
However, critics have accused the Third Current of failing to learn from past mistakes, such as concentrating on media appearances and failing to build a presence on the street.
“We have made progress from scratch,” Fawzi said. “Over the past year and a half we have established roots and managed to get a number of representatives into parliament.
“The Islamist presence on the streets was achieved through its charity activities, but we aim to establish a presence that the people can relate to politically.”
Parliamentary elections are to be held within two months after a constitution is approved by a national referendum, according to President Morsi’s new Egypt Constitutional Declaration.
However, it is unknown when that will be as the constituent assembly could be dissolved by a court decision in September.
Cooperation
“The Third Current and the Popular Current still have common battles for which they will cooperate,” said Moeness, referring to stances regarding the constitution and a possible electoral alliance.
The Constitution Party, which was launched in April and is led by prominent reform campaigner Mohamed ElBaradei, has already begun negotiations with representatives of parties in the Third Current regarding a parliamentary election coalition.
ElBaradei has stressed that the party aims to unite political groups rather than compete with them.
As ElBaradei’s party gears up for the elections, forces in the Third Current and the Popular Current are preparing to get out onto the streets.
“We have different working groups for conducting paperwork and planning organisational activities and we’re currently working out our stance on the constitution and the elections,” stated Fawzi.
“We cannot go into detail about how we’ll contest the elections as it depends on the new elections law, which will define the kind of alliances that can be formed.”

“Our launching conference will be after Eid,” Moeness added.

Third Current and revolutionary groups

Revolutionary groups have preferred to stay away from party politics and instead focused on organising themselves separately.
“We sat down with the Third Current and Hamdeen Sabbahi’s campaign. They believe the revolution will only succeed through elections, but we believe it is through popular struggle,” said Ahmed Ezzat, a member of the Revolutionary Socialists group.
“We told them we do not want a parliamentary coalition, but a revolutionary front. This is what the revolutionary forces are now discussing: the formation of a front of all revolutionary groups with the only aim of maintaining the popular struggle and preparing for the next revolutionary wave,” he concluded.
http://english.ahram.org.eg/News/49303.aspx
 
</div>

اقتصاد سوریه میتواند بکمک ایران و عراق روی پای خود بایستد

Share Button

“Syria will increasingly look to Iran and its allies for financial support, as well as seeking alternative trading routes — Iraq, for example, is likely to become an increasingly prominent trade partner,” the EIU said, adding that Russia and China are likely to prevent a further tightening of sanctions.onomy May Hold On With Help from Friends

النهار لبنان
۱۸ اوت ۲۹ مرداد

aThe Syrian economy has been hit hard by more than 17 months of revolt but may still hold on despite international sanctions with the help of friendly countries such as Russia, Iran and Iraq, experts say.
All economic indicators in Syria, where President Bashar Assad is trying to crush an uprising against his rule, are in the red: the economy is contracting, inflation rates have skyrocketed, unemployment has risen and the current account deficit continues to increase.
“The economy is out of breath. It is degrading slowly but surely, a reflection of the gradual loss of government control,” said Jihad Yazigi, the director of online business news service The Syria Report.
The Economist Intelligence Unit (EIU) said in a report released in July that it expects Syria’s real gross domestic product (GDP) to shrink by over eight percent in 2012.
“Rising violence will depress consumer spending, investment and, more generally, domestic economic activity,” it said.
Another study, by the Institute of International Finance, projected that Syria’s real GDP would contract by between 14 and 20 percent in 2012, due to declining agriculture production, dwindling investment, and a fall in exports due to violence and European sanctions.
Prices increased by 32.5 percent from May 2011 to May 2012, and 15.4 percent since the beginning of the year, according to official Syrian statistics.
And things could get worse.
“The fighting in recent weeks in Aleppo and Damascus will increase inflationary pressure as the two cities are very important centers of production,” Yazigi said.
Per-capita income is forecast to drop from $4,784 in 2010 to $4,259 in 2012, the budget deficit has grown significantly, and public debt, which represented 22.6 percent of GDP in 2010, exceeded 50 percent in 2012.
Government revenue is down by 40 percent, while spending has increased by 20 percent in two years.
And experts estimate that tourism and oil revenue lost due to the violence at $5 billion, while reconstruction could cost $10 billion.
‘War economy’
“The Syrian economy is running at 30 percent capacity and the banking system is a shadow of what it was a year ago as the state banks are under international sanctions and the private institutions are idling for caution,” said a European economist who recently left Damascus for Beirut.
Syria’s currency has fallen by 50 percent against the dollar in 17 months despite two sales of gold and silver by the central bank reportedly worth $3 billion, according to the economist, who did not want to be named.
Reserves, which totaled $19.5 billion at the end of 2010, are projected to fall to $4.2 billion by the end of 2016, according to the EIU.
Official Syrian media has also reported negative economic news in recent weeks.
At the beginning of August, Al-Watan daily, which is close to the Syrian regime, quoted Damascus Chamber of Commerce member Sonia Khanji as saying that 30 percent of Syria’s small and medium business had closed, resulting in higher unemployment, which stands at about 25 percent.
“Syria is in a state of war, the government should make more consistent efforts to revitalize” the country, Khanji told Agence France Presse, calling for budgetary, fiscal and monetary measures to face international sanctions.
Because of sanctions, oil production has fallen from 385,000 barrels per day (bpd) in 2010 to 182,000 bpd in 2012, and the value of exports fell from $12 billion in 2010 to $4 billion in 2012.
However, economists say that the Syrian economy will not imminently collapse.
“This is a survival economy, a war economy and the country can continue to plod along for a long time as it tends to live in isolation and dramatically reduce its imports, with the exception of weapons,” a Lebanese banker said.
“Syria will increasingly look to Iran and its allies for financial support, as well as seeking alternative trading routes — Iraq, for example, is likely to become an increasingly prominent trade partner,” the EIU said, adding that Russia and China are likely to prevent a further tightening of sanctions.
And Yazigi said that “the recent deal… with Russia and the soft loan of $1 billion recently received from Iran, if confirmed, show that authorities are not necessarily short of solutions.”

دموکراسی روسی!

Share Button

محکومیت گروه موزیک جوان پانک به دو سال زندان بجرم توهین به پوتین


خلاصه ترجمه و کامنت برای بعد ولی خلاصه میتوان گفت :
محکومیت سه آوازه خوان جوان رپ به ۲ سال زندان بخاطر توهین به پوتین.
فقط نشانه های سقوط است که آشکار میشود.

ح ت

وال استریت ژورنال
۱۷ اوت
Punk Band Given Two Years Over Anti-Kremlin Protest
Associated Press
Members of the feminist punk group Pussy Riot sit in a glass cage at a court room in Moscow on Friday.
MOSCOW—Three members of a once-unheralded feminist group—whose anti-Kremlin protest inside Russia’s main Orthodox cathedral led to one of the most politically charged trials of the country’s post-Soviet era—were convicted of hooliganism Friday and sentenced to two years in prison.
The diminutive provocateurs, in handcuffs, stood in a glass-enclosed pen in a Moscow courtroom as Judge Marina Syrova announced her decision, ratifying what critics of President Vladimir Putin call a growing crackdown on dissent.
Three members of a feminist group known as Pussy Riot were convicted of hooliganism Friday and sentenced to two years in prison after their anti-Kremlin protest inside Russia’s main Orthodox cathedral. Lukas Alpert joins Markets Hub from Moscow. Photo: Reuters.
Global Protests to Support Band
Demonstrators in Paris take part in a rally in support of Russian punk band Pussy Riot
Live Blog: Recap of the Verdict, Sentencing and Ongoing Reaction
Russia Accuses Activist of Embezzlement (Aug. 1, 2012)
The judge said the three young women, members of the Pussy Riot performance-art collective, committed “a grave violation of public order, showing obvious disrespect for society” by performing a “punk prayer” near the cathedral’s altar on Feb. 21.
Outside the brick courthouse, hundreds of people protested the verdict and police blocked the street with metal barriers to hold them back. At least 30 were detained, the Interfax news agency said. Nearby, about 50 Orthodox Christian believers demonstrated against the women, singing religious hymns.
Across the city, activists draped statues of the poet Alexander Pushkin and other historic figures with colored balaclavas like those worn by the women’s collective.
The case divided Russia, drew sharp international criticism and was viewed as a test of Mr. Putin’s tolerance for opposition activism, and prompted ridicule by critics of his 12-year domination of the country’s politics.
Arrested in early March, the three women have been held without bail on a charge of “hooliganism motivated by religious hatred,” which carries a maximum sentence of seven years in prison. Last week the prosecutor asked for three-year sentences.
The eight-day trial also highlighted, more sharply than any other, the cultural divide between the secular, Westernized forces that last winter began staging large demonstrations against Mr. Putin and more conservative Russians who, led in part by the Orthodox Church hierarchy, have rallied to his support.
And it underscored skepticism in Russia and abroad about the country’s commitment to judicial independence and the rule of law. While denying any bias, Judge Syrova rejected the defense lawyers’ requests to summon their own witnesses and struck down most of their questions to those called by the prosecutors.
The three defendants—Maria Alyokhina, 24 years old, Nadezhda Tolokonnikova, 22, and Yekaterina Samutsevich, 30—testified that their Feb. 21 “punk prayer” in Moscow’s Christ the Savior Cathedral was a protest against the church’s leader, Patriarch Kirill I, for backing Mr. Putin’s candidacy in the March 4 presidential election.
Wearing brightly colored balaclavas, short skirts and tights, the women entered the nearly empty cathedral’s ambo, a railed-off area in front of the altar usually reserved for clergy, and began miming their performance—jumping around, kicking and playing air guitar while collaborators videotaped them.
Guards and attendants stopped them in less than a minute. But a video, spliced with earlier footage from a different church and set to music with lewd lyrics and the refrain “Mother of God, drive Putin out,” went viral on the Internet.
The performance aroused deep anger among many of the Orthodox faithful, who make up a majority of the Russian population. The patriarch, who had once hailed Mr. Putin’s rule as “a miracle of God,” denounced the women’s antics as “blasphemous” and led an open-air prayer service for tens of thousands in support of the church.
At the trial, prosecution lawyers went beyond the hooliganism charge and accused Pussy Riot of insulting the entire Christian world. They sought to portray the women as devils and the church as the target of heretical attacks by secular society, especially the liberal political opposition.
Nine church workers presented as victims in the case testified that they had been suffering “moral damage” since witnessing the stunt.
In closing statements on Aug. 10, the women asked Orthodox believers to forgive them for any offense. They said their stunt was part of a series of performance-art protests launched last fallout of disgust for the Putin regime, not for religion.
In her ruling Friday, Judge Syrova said the women made no mention of Mr. Putin or politics inside the cathedral.
The women’s defenders mounted a world-wide campaign, gaining support from Russian and Western music stars, including Madonna, Paul McCartney and Sting. The U.S. State Department voiced concern about what it called the “politically motivated prosecution of the Russian opposition and pressure on those who express dissenting views, ” while the U.S. Embassy in Russia criticized the sentence handed by the court.
“Today’s sentence in the Pussy Riot case looks disproportionate to the actions,” the embassy wrote on its Twitter microblog in Russian.
Rallies on behalf of Pussy Riot were held in American and European cities at the hour of Friday’s court session.
In Ukraine four feminists, one of them topless, used a chain saw to hack down a wooden cross in Kiev’s central square. About 300 people at London’s Royal Court Theatre heard three British actresses read translations of the defendant’s closing statements to the court.
In Russia, initial outrage over the stunt and support for harsh punishment dwindled as the women languished in jail.
A survey by the independent Levada Center in March found that 46% of Russians thought the women should serve at least two years in prison. By last month, those holding that view had dropped to 26%, while 49% said they should be sentenced to perform community service or pay fines.
The shifting sentiment raised the question of Mr. Putin’s interest in the case.
Since his return to the presidency on May 7, after four years as prime minister, his government has prosecuted other demonstrators, raided opposition leaders’ homes, and tightened laws on public protests, Internet regulation and nongovernmental groups—all without provoking a resurgence of the large demonstrations that rattled the Kremlin last winter.
But except for the Pussy Riot three, no activist arrested in the months of unrest has spent more than a few weeks in jail, and Russian commentators said a long sentence for the women might radicalize the opposition. After weeks of silence about the case, Mr. Putin said early this month the women “should not be judged too harshly,” though he saw “nothing good” in their performance.
As the trial sped toward a conclusion, sessions ran as long as 10 hours a day and the defendants said they weren’t able to get enough rest or food in between to properly prepare for testimony.
Judge Syrova rejected allegations of favoritism toward the prosecution and turned down defense motions to remove herself from the case.
Write to Richard Boudreaux at richard.boudreaux@wsj.com and Alexander Kolyandr at Alexander.Kolyandr@dowjones.com
Corrections & Amplifications
Defendant Yekaterina Samutsevich is 30 years old. An earlier version of this article incorrectly said

—————————-http://www.guardian.co.uk/music/2012/aug/17/pussy-riot-sentenced-prison-putin

در مصر چه میگذرد؟

Share Button

                                     نگاهی تحلیلی به رخداد های اخیر مصر

 

شیخ الاحضرگفت: «این انقلاب، یک انقلابی است که بسوی دموکراسی و آزادی میرود» .. « آنهایی که به بلوای ۲۴ اوت می پیوندند، علیه انقلاب ۲۵ ژانویه برخاسته اند. … این اشخاص خیانتی بزرگ علیه ملت، علیه خدا و علیه پیغمبر مرتکب میشوند.» .. « بنا براین؛ من میگویم، برعلیه اینها برخیزید، اگر قصد جنگ با شما دارند با آنها بجنگید … اگر آنها شما را بکشند شما به بهشت میروید و اگر شما آنها را بکشید شما عملِ بر حقی انجام داه ائید!»

اهرام آنلاین
۱۵ اوت
شیخ الاسلام هاشم، یکی از اعضای کمیته فتوای جامعه ی الاحضر؛ علیه آنهایی که از مردم دعوت کرده اند تا ۲۴ اوت* (۵ شهریور) برای تظاهرات به خیابان بیایند و علیه اخوان المسلمین و رئیس جمهور مُرسی تظاهرات کنند، فتوا صادر و تهدید کرد که آنها بی مجازات نخواهند ماند. در اجلاسی که در کلوپ دیپلماتها مصر در روز سه شنبه برگزار شده بود، او گفت «این انقلاب، یک انقلابی است که بسوی دموکراسی و آزادی میرود» .. « آنهایی که به بلوای ۲۴ اوت می پیوندند، علیه انقلاب ۲۴ ژانویه برخاسته اند. … این اشخاص خیانتی بزرگ علیه ملت، علیه خدا و علیه پیغمبر مرتکب میشوند.» .. « بنا براین؛ من میگویم، برعلیه اینها برخیزید، اگر قصد جنگ با شما دارند با آنها بجنگید … اگر آنها شما را بکشند شما به بهشت میروید و اگر شما آنها را بکشید شما عملِ بر حقی انجام داه ائید!»
برخی از مستمعین با بر آشفتگی به سخنران، بخاطر تحریک آمیز بودن نطقش به او اعتراض کردند.
قضیه از این قرار است که نماینده لیبرال سابق پارلمان؛ ابو حامد، همراه با تعدادی از حامیان مجری تلویزویونی« توفیق اوکاشا* از مخالفان اخوان المسلمین و از هواداران خود، خواسته اند در ۲۴ اوت علیه اخوان المسلمین دست به اعتراض خیابانی بزنند.
پایان این گزارش خبری اهرام آنلاین
…………………………….

المصری الیوم ـ قاهره
۱۴ اوت ۲۵ مرداد
کاندید ناصریت ریاست جمهوری، حمدین سباحی، از مُرسی خواست در برابر اخوان المسلمین بایستد. سباحی گفت « محمد مُرسی باید به همان سان که با «سلطه نظامیان» مبارزه کرد با سلطه « اخوان المسلمین»هم در افتد. سباحی گفت با تحسین به اقدام مُرسی در عزل رهبران نظامی نگریست ولی تأکید کرد که بیش از آن باید انجام شود.
سباحی که در کنفرانس حزب ناصریست «کرمه» سخن میگفت اظهار داشت که؛ اخوان المسلمین چه قبل و چه بعد از انقلاب، بخشی از جنبشی بود که به سرنگونی حسنی مبارک منجر شد، ولی این گروه از هنگامی که به قدرت دست یافته است برآنست تا برهمه جا و همه ارگانهای قدرت مسلط شود، از پارلمان گرفته تا ریاست جمهوری، که شده است

رئیس جمهور مُرسی، اشتهار مردمی خود را از دست خواهد داد اگر او به راه انحصار طلبی گام بردارد. او افزود:« حالا که ما یک رئیس جمهوری با قدرت کامل داریم، ما از مُرسی می خواهیم، زندانیان سیاسی و جوانان انقلابی را آزاد کرده و مجلس بازنگری را منحل و تضمین کند که هیئت بازنگری قانون اساسی آینده، در چنبره انحصاری یک جنبش یا یک ایدئو لوژی گرفتار نشود و بهمین ترتیب مجلس قانون گذاری آینده به کنترول شخص خود وی در نیاید.»[ در میان پرانتز: با طرح این انتظارات سباحی زیرکانه بروی خود نمی آورد که مُرسی و اخوان میخواهند همان مجلس انحصاری و لی منحل شده را و همان مجمع بازنگری منحل شذه توسط دادگاه قانون اساسی را که بر آن مسلط هستند از نو جان بخشیده مشروعیت دهند. بازی سیاسی بسیار پیچیده ایی در جریان است که این مختصر شرح آنرا کفایت نمی دهد. ح ت]

سباحی گفت که«جبهه خلق» ( ائتلافی که خود سباحی سازمانگر آنست. ح ـ ت) پروژه ایست که هدف آن تبدیل شدن ؛«به جریان ملی مصر و اهداف انقلاب» آن است.
او گفت: « پیکار امروز ما برای ساختن یک سازمانی است که به فرودستان جامعه و مطالبات آنان متعهد باشد.» او نیروهای اجتماعی و انقلابی را فراخواند تا با سیطره نظامیان و اخوان المسلمین مقابله کنند.» (حمدین سباحی و یارانش در کشتی «پارویی» سیاسی و اخوان در کشتی بادبانی «اسلامِ سیاسی» دریانوردی میکنند. پیروزی سیاسی در این پیکار به حق داشتن و نداشتن وابسته نیست بلکه به جهت و شدت تند باد «دین زدگی» توده های مردم بستگی دارد. اگر این تند باد موافق مسیر اخوان باشد، چه جنبش ناصریستی و چه سایر جریان های سکولار ـ لیبرال چاره ایی جز بکار انداختن ماشین نیرومند نظامی برای سبقت گیری ندارند اگر نمیخواهند به شهدای بی افتخار تاریخ بپبوندند. پاسخ ایرادگیران آینده را میتوان داد ولی در صورت سیطره اخوان فرصتی برای حرف زدن باقی نخواهد ماند تا حتی گفته شود عیب کار، در کجا بوده است. تحمل روضه های آیندنگان در سوگ دموکراسی نفله شده امروز هم خیلی کم هزینه تر و هم بهتر است تا تحمل تیغ بی رحم استبداد دینی. ح ـ ت)
………………………………………..

ایندیپندنت مصر
۴ اوت ۱۵ مرداد
کاندید چپ و ناصریست سابق ریاست جمهوری، حمدین سباحی، شامگاه جمعه گذشته در اجتماعی در یکی از محلات فقیر نشین قاهره طی سخنانی مردم را به حمایت از ائتلاف تازه تشکیل شده، بنام «جریان مردمی» دعوت کرد.
سباحی تآکید کرد که:« پیکار اصلی؛ تازه آغاز گشته است. پیکاری که از تشکیل دولت و قانون اساسی مهمتر است یعنی پیکار برای برای دستیابی به عدالت .»
این نخستین اجتماع برای پیشبرد «جریان مردمی» بود که برگزار میشد که خبر تشکیل آن در ماه ژوئن اعلام شده بود. هدف این «جریان مردمی» به میان مردم کشاندن ایده ها و برنامه هائیست که حمدین سباحی در جریان کارزار انتخاباتی رئیس جمهوری خود، در ماه می مطرح کرده بود.
در این سخنرانی، حمدین سباحی گفت هدف؛ جذب حدود یک میلیون هوادار است تا بتوانند بطور مؤثر در انتخابات آینده پارلمانی و شهردار یها موفقیت آمیزانه شرکت کنند.
…………………….
گاردین ۱۳ اوت
گاردین نیز مینویسد:
حرکت محمد مُرسی سئولات جدیدی را برای مصر مطرح میکند
این خیلی ساده لوحانه است اگر تصور کنیم که زمان عزل نطامیان از طرف مُرسی تصادفی انتخاب شده است. او حساب شده روز ۲۳ رمضان، که مصادف با شب قدر است را برگزیده بود در شبی که قرآن نازل شده است. او برای این تصمیم خود این شب معنی دار را برگزیده بود. قرآن میگوید ارزش این شب باندازه هزاران شب معمولی است.
فقدان مقاومت جددی از سوی ارتش در برابر حرکت مُرسی نشان میدهد که او با بخشی از ارتش علیه بخش دیگر آن ساخته بوده است.

……………………..
کامنت من:
حدود یک سال سال پیش در اوج اعتراضات سیاسی روزمره مردم مصر علیه «شورای عالی نظامی» و دولتهایی که موقتاً جای مبارک نشسته بودند، و تظاهر کنندگان میدان التحریر خواهان اعدام مبارک و حتی سران شورای نظامی و سپردن فوری قدرت به غیر نظامیان بودند، من نوشتم «برآیند» و نتیجه پیکار سیاسی کنونی دموکراسی است.
نوشتم که در مصر هیچ نیرویی به معنای واقعی کلمه دموکرات و دموکراسی خواه نیست ولی موازنه «مکانیکی» اجتماعی ـ سیاسی قدرت، میتواند به گونه ایی باشد که بازیگران عرصه سیاسی مصر را مجبور به تعامل با یکدیگر کند یعنی فشار و اجباری «مکانیکی ». اما شرط برقراری چنین حالت مداراگرانه و همزیستی آمیزی را تعادل و برابری نسبی سه نیروی موثر د ر صحنه سیاسی مصر گذارده بودم.
طبق آن تحلیل: در مصر سه نیروی عمده را تفکیک کرده بودم که هیچ یک قدرت زمین زدن آندوی دیگر را ندارند. ۱ ـ اسلامگرایان ۲ نیروهای سکولار چپ، لیبرال و ملی. ۳ ـ ارتش و زیر مجموعه های آن.

حرکت کودتا گونه اخوان المسلمین و شخص مُرسی نشان داد که اسلامگریان برآورد دقیقی از ارتفاعی که خیز پرش به بالای آ نرا کرده اند را ندارند.
قبل از ادامه بحث بگویم از منظر استراتژی جنگی، دو نوع جنگ وجود دارد جنگ متعارف: یعنی جنگی که اسلوب و قاعده مندی خود را دارد که در اکادمی های نظامی تدریس میشود و تابع قاعده و قانون است و جنگهای که نا متقارن خوانده میشوند، از اعتقادات ایدئو لوژیک، مذهبی و قبیله ای سوخت گیری کرده و در راهبرد های عملیاتی خودهم به هیچ قاعده، قانون و ملاحظه ایی پایبند نیستند. از تجاوز به زن و بچه های طرف مقابل تا سربریدن های علنی و سپر جنگی کردن غیرنظامیان. این جنگ را؛ جنگ نامتعارف ـ نا متقارن (اسیمیتریک) میگویند. فرضاً کسی طبق قاعده بر اساس قانون شطرنج، شطرنج بازی میکند در حالیکه طرف دیگر تمام هنرش اینست که سر حریف را گرم و حواس او را چنان پرت کند که اولاً نتواند خوب بازی کند ودر ثانی با غفلتهای خود به طرف اجازه دهد تا او مهره ها را بسود خود جا بجا کند. هنراولی در توانایی اش در فنون بازی است و هنر دومی تردستی در تقلب. اولی متعارف بازی میکند و دومی نامتعارف.
احزاب «سیاسی» در مصرِ امروز با شعارها و برنامه های سیاسی خود بمیدان می آیند، که تفهیم آن برنامه ها به جامعه ایی بیسواد، سنتی و محروم از زیر ساختارهای «دموکراسی» کاری است دشوار حال آنکه احزاب مذهبی با پرچم دین بمیدان می آیند که بعلت ریشه تاریخی آن در ذهنیت و نگاه مردم به «قدرقدرت بودن و حّلال همه مشکلات بودن» دین، راحت تر در ذهن مردم رخنه میکند. در فرهنگ عوام، سریعترین راه پول دار شدن، یافتنِ گنج یا کشف کیماکری است در حالیکه در یک ذهنیتِ عقلانیِ اقتصادی، کار و ابتکار است که منشاء ثروتمند شدن است. در ذهنیت عامه راه استقرار عدالت خیر اندیشی بزرگان، دین و فرهنگ صله رحمی است و در ذهنیت عقلانی اقتصادی راه استقرار عدالت توازن در قدرت در کل ساختار سیاسی و اجتماعی است از طریق ایجاد نهاد های مستقل صنفی و احزاب سیاسی مدرن است.
اسلامگرایان مصراز روز نخست کار را بر پایه تزویر و دروغ نهادند. اخوان المسلمین اعلام کرد که برای انتخابات ریاست جمهوری کاندید نخواهد داد، پس از رکورد شکنی در انتخابت پارلمانی[ که بکمک تند بادِ موافقِ «دین» در بادبان دینی آنها، ممکن گردیده بود]، نه یکی، بلکه ۳ تا کاندیدا معرفی کردند. مُرسی در فردای اعلام برنده شدنش گفت من از اخوان المسلمین و حزب آزادی و عدالت کنار میکشم ولی امروز، این لوکوموتیو اخوان المسلمین است که او را بجلو میراند. اخوان المسلمین گفت برای بیش از ۵۰ درسد کرسی های پارلمانی تلاش نمیکند تا موازنه سیاسی در جامعه ایجاد شود ولی نه تنها لیست حزبی داد بلکه افراد خود را با پنهان کردن پیوند حزبی اشان در لیست منفردین نیز گذارد که در نتیجه، قسمتی از کرسی هایی را که سهم منفردین بود را نیز سرقت کرد. اخوان المسلیمن با همین شیوه« مجلس باز نگری قانون اساسی» را که قرار نبود در آن، با سایر اسلامیستها، بیش از ۵۰% از کرسیها را بگیرد، با جا زدن نفرات خود بنام «منفردین» به ناروا بیش از ۷۰% کرسیها را اشغال کرد که به یمن شجاعت و مسئولیت پذیری قانونی «دادگاه قانون اساسی» بریاست خانم طحانه گبانی، هم آن پارلمان و هم «مجلس بازنگری قانون اساسی» منحل شدند و رئیس جمهور جدید مجبور شد در صحن همان دادگاهی سوگند ریاست جمهوری یادکند که اولاً در رأس آن یک زن بود و در ثانی آن دادگاه مجلس اسلامی آنانرا منحل کرده بود.
حال، پرونده سازی برای خانم طحانی* به اتهام اینکه به «شورای حاکمه نظامی» توصیه کرده بوده است که؛ قدرت را تا اطمینان یافتن از اوضاع به مُرسی و اخوان المسلمین نسپاردند، به دستور دادستان برای تحقیق در اطراف موضوع آغازگشته است.
اخوان المسلمین و مرسی؛ یک بند و متواتر؛ از تعهد خود به آزادی و دموکراسی و برابری همه سخن گفتند، در حالیکه دراولین گزینش خود شخصی مانند «قاضی مرتضوی » خودمان را بر رأس دستگاه ناظر بر مطبوعات دولتی مصر گماردند که از ماه قبل تا امروز موجب کشمش با سندیکای نشریات دولتی شده است و اعتراض و تظاهرات روزنامه نگاران همچنان ادامه دارد.
اخوان المسلمین دوماه پیش برنامه تلویزیونی یکی از کانالهای مخالف خود را که در آن برنامه، در جریان یک شوی تلویزیونی گویا به مُرسی توهین شده است را ضبط نموده تا آنرا امروز بعنوان« وهن دین، وهن اسلامیت رئیس جمهور، بخاطر مسلمان بودنش و نه رئیس جمهور بودنش به دادگاه بکشاند و نحوه طرح اتهام بدانگونه است که آن فرد نه بخاطر توهین به شخص رئیس حمهور بلکه بخاط توهین به اسلام باید مورد تعقیب واقع شود! در گزارش خبری فوق از الاهرام نیز دیدیم که آن شیخِ الاحضر، از شمشیر کشیدن علیه خدا و پیغمبر حرف میزند نه از یک شو و طنز انتقادی تلویزیونی که نهایتاً یک جرم رسانه ایست.
صدور قرار پیگرد برای «توفیق اوکاشا»** مجری برنامه تلویزیونی و«اسلام افیفی» صاحب امتیاز روزنامه الدستور که؛ هردو به تظاهرات برای ۲۴ اوت دعوت کرده اند، نشان میدهد که آن عنوان؛ «آزادی»، که به حزب اخوان المسلمین«آزادی و عدالت» داده شده است تا چه حد بیان آن معناعی که مینمایاند هست؟ و آزادی در قاموس اسلامگرایان مصری یعنی چه؟
بلوک اسلامگرایان و شخص مُرسی؛ برآنست تا جمعه آینده که آخرین جمعه ماه رمضان است را به روز قدرت نمایی و زهر چشم گیری از نهاد های قدرت در مصر تبدیل کند. مُرسی میداند که باید در برابر نیروی واقعی ارتشی که موقتاً مرعوب و بظاهر تسلیم گشته است، ارتشی که بخاطر قرار گرفتن در معرض حمله انقلابیون، تا حدودی بی اعتبار گشته و نسبت به نقش سیاسی خود به تردید افتاده و اعتماد به نفسش ضربه خورده است ، ارتشی که به آن تلقین شده که دربرابر مردم مصر قرار گرفته بوده است [مردم مصر یعنی همان چند صدر هزار نفر میدان التحریر البته]، ارتش دینی توده های مسلمان را بمیدان بیاورد. مُرسی و اخوان ظاهراً برآنند تا آن پیروزیهای روانی ولی فرمال در عرضه مدیریت کشور را با پیروزی در خیابانها، میادین و مساجد مصر تحکیم کنند. لذا آنها فراخوانی برای اعتراض در آن روز داده اند.در حقیقت ضد تظاهراتی علیه آن تظاهراتی که آن شیخ از آن بنام «محاربه با ملت، خدا و پیغمبر» نام برده است.
در برابر این آرایش و استراتژی تعرضی؛ مخالفین هم سرگرم تجدید آرایش خود هستند. زراد خانه سیاسی آنان نیز خالی از مهمات نیست.
۱ ـ نیروهای دموکراتیک، سکولار و لیبرال و ملی ظاهراً در حال بیدار شدن هستند. حمدین سباحی در یکی از سخنرانیهای اخیر خودنسبت به انحصار طلبی اخوان المسلمین هشدار داد و البرادعی هم از مُرسی خواست تا جلوی تهاجم اخوان المسلمین را بگیرد.
ولی استراتژی مُرسی فعلاً کوبیدن مخالفین سکولار نیست زیرا میداند تا ارتش را خُرد نکرده و به انقیاد کامل در نیاورده است تعرض به جامعه مدنی و سیاسی موجب نزدیک شدن نیروهای جامعه شهری به ارتش شده و در چنان صورتی، ارتش که اعتماد خود را باز یافته است با راهزنان سیاسی«قاطعانه» برخورد خواهد کرد. فراموش نکنیم که ارتش مصر مثل ارتش شاه برآمده از جامعه مدرن شهریست نه بر آمده از دستجات سینه زنی ، بازار و روستاها و عناصر ولگرد خیابانی.
سخن آخر: مطلب فوق را میخواستم با حوصله و با دقت بیشتری بنویسم ولی وقوع چند گرفتاری مانع از آن شد و دیدم انتشار قدری ناپخته تر آن با توجه به اتفاقات لجظه به لحظه مصر بهتر است تابیشتر صبر کنم.
استراتژی اخوان المسلمین و سایر اسلامگرایان، اسلامیزه کردن مضمون مبارزه سیاسی و گفتمان انقلاب در کشور است . همان چیزی که من از آن بعنوان مبارزه سیاسی «نا متقارن و یا نا متعارف»*** نام بردم. «جریان مردمی» حمدین سباحی، بر عدالتخواهی کردن جنبش متمرکز است. این استراتژی بعلت طرح مطالبات طبقاتی خود یک شمشیر دو لبه است، تا حدودی علیه اسلامیزه کردن اسلامگرایان عمل میکند ولی همزمان علیه بخشی از بورژوازی مدرن هم هست که آن هم خود قاطعانه تر از چپ ناصریستی در برابر اسلامگرایی ایستاده است و در شرایط کنونی و حتی بعد متحد جنبش دموکراسی خواهی مردم باشد. نقطه ضعف استراتژی ناصریست ها در اینست که این استراتژی در کوتاه مدت در برابر وعده های سرخرمنی جامعه اسلامی با آدرس جعلی «استکبار ستیزی» و «مستضعف نوازی» بُرّایی کافی ندارد و بخشی از توده عادی عدالت را در استقرار هر بیشتر دین می بینند و نه تشکیل مثلاً سندیکای کارگری یا دهقانی و حزب سیاسی. و این استراتژی ممکن است آینده نداشته باشد تا موفق شود اگز اسلامگریان کاملاً چیره شوند.
جربانهای لیبرال سعی دارند«آزادیهای مدنی و سیاسی» را در مرکز مطالبات خود قرار دهند. این جبهه شامل ارتش، بخشهای زیادی از دستگاه بوروکراسی یا دیوانی، و صاحبان مشاغل آزاد و جامعه فرهنگی و هنری میشود. بدون وحدت عمل این دو جبهه اخیر، خنثی کردن هجوم اسلامگرایان برای تسخیر همه قدرت چندان آسان نیست. با تبلغات زهر آگینی که در بخشهای متوسط جامعه علیه ارتش و تمام دم و دستگاه رژیم سابق شده است ایجاد اتحادی بین این دو جریان نیز کار آسانی نیست.
تنها؛ جبهه ای واحدِ، مرکب از همه از نیروهای آزادیخواه، برآمده از انقلاب و نیروهای سالم رژیم سابق بشمول ارتش میتواند پیشرفت اسلامگرایان را در مصر سد کند و این مستلزم ارزیابی درست شرایط و موازنه نیروست.
گذشته از منظره ترسناکی که در بالا از اوضاع مصر ترسیم شد، نشانه های ضد و نقیض دیگری نیز هست که خلاف نگرانی های پیش گفته را نشان میدهند که فقط میتوانم فهرست وار بدانها اشاره کنم.
۱ ـ حد اقل، رده بالای ارتش مصر، با چنان روحیه سکولار و اخوان ستیزی تربیت یافته است که بعید بنظر میرسد که به این آسانی تن به تمکین به اسلامگرایان دهد مگر اینکه مسرسی با شواراندن «پائینی ها» علیه «بالائی ها» دیسپلین ارتش را درهم بر یزد. روز گذشته یک مقام آمریکایی در یک اظهار نظر دو پهلو ضمن تعریف از وزیر دفاع جدید «ابوالفتاح سیسی» و قابل اعتماد بودن او، به ارتش و دولت مُرسی توصیه کرد با هم همکاری کنند.
۲ ـ قطر ۲ میلیارد و صندوق جهانی پول ۴٫۸ میلیارد دلار وعده کمک و اعتبار به مُرسی داده اند. با توجه به نیاز مبرم مصر به این پولها سئوال اینست که اگر مُرسی قابل اعتماد نبود، اعطای این اعتبارت به دولت او قدری غیر قابل توجیه میبود.
سر دبیر صاحب نفوذ الشرق الوسط که با محافل سیاسی عربستان نزدیک است، در مقاله امروز خود با شک و تردیدی درحد تحلیل فوق به حرکات کودتایی مُرسی برخورد کرده بود.
۳ ـ اگر فرض کنیم که مُرسی بازیگر سناریویی است که از جای دیگری تنظیم شده است، این بازیگری با کشاندن بحث از محورهای حقوقی و بوراکراتیک و قانونی به محور دینی و ایدئولوژیک و خیابانی کردن مبارزه جور درنمی اید. و لذا سیر حوادث خیلی راحت میتواند از کنترول خارج شود از جمله از کنترول خود مُرسی.
ایران، روسیه، حزب الله لبنان و سوریه هر آنچه را که در قدرت دارند بکار خواهند برد تا با بهم ریختن اوضاع در مصر اوضاع سوریه را تحت الشعاع قرار داده و با هراس آفرینی نسبت به اسلامگرایی در سوریه، موقیعت اسد را در کشور تحکیم کرده و زیر پای شورای ملی سوریه را که اخوان المسلمین بخشی از آنست را خالی کنند.
.
………….
با پوزش از طولانی شدن مطلب و پوزش از ناقص بودن همزمان آن، آنرا تمام میکنم. و تصور نمیکنم در ۳ روز آینده بتوانم مطلب تازه ایی بنویسم. ولی این توضیح را لازم میدانم که غرض من از مایه گذاری روی رخدادهای مصر تنویر افکار مصریان نیست که قادر بدان نیستم بلکه انداختن پرتویی بر رویداده های آنجا برای تجربه اندوزی خودمان است. لذا در صورت تأئید مطلب یا نگاه مثبت بدان، منعکس کردن بیشتر آن نتیجه زخمت کشیده شده برای تنظیم آنرا بهتر جبران میکند.
یاداشتهای تحلیلی آینده در باره : کنفرانس اسلامی، مسئله بورسی کردن ارز، سوریه ، مصر و لبنان خواهد بود.

توصیه میکنم اکر این دو لینک را ندیه ائید ببینید
*
http://iranesabz.se/?p=6941
**
http://iranesabz.se/?p=6921
***
.asymmetrical war
………………..
پی نوشت:
۱۶ اوت ساعت ۱۸
آخرین خبر
پی نوشت: اهرام آنلاین:
خلاصه:
مجری تلویزیونی ای که مرُسی را مسخره کرده بوده است به اتهام تحریک به کشتن او در اول ماه آینده یعنی سپتامبر محاکمه خواهد شد و کانل تلویزیونی او تعطیل شده است.
سر دبیر روزنامه الدستور نیز به اتهام تحریک به اخلال نظم در ۲۳ اوت یعنی ۶ روز دیگر محاکمه خواهد شد.
هر دو نفر ممنوع الخروج شده اند.
این اقدامات زمانی صورت میگیرد که نیروهای مخالف جنبش اخوان المسلمین مُرسی قرار است در روز ۲۴ همین ماه یعنی ۸ روز روز دست به اجتماعی علیه مُرسی بزنند.
پس از قرار گرفتن در سمت خود ۳۰ ژوئن ، مُرسی با فرادستی یافتن بر نظامیان و بستن یک رسانه تلویزیونی که علیه او بوده است بسمت تحکیم هرچه بیشترقدرت خود پیش رفته است
………………………………………… لینکهای مرتبط:
http://english.ahram.org.eg/NewsContent/1/64/49303/Egypt/Politics-/Egypt%E2%80%99s-liberals-and-leftists-seek-alternative-to-.aspx

.

افتضاح دوم! احمدی کوچولو بود زیر دست و پا گم شد!

Share Button

این عکس احتیاج به شرح زیادی ندارد. احمدی هم در این اجلاس سران کشورهای اسلامی بوده است. ولی در ردیف اول: عبدالله گل، نخست وزیر لبنان میقاتی، کرزای را میوتن دید و از احمدی ما خیری نیست فکر میکنم او را در ردیف پنجم توی صف گذاشتند؟ نه عکس فقط ۴ ردیف است!
نظرم راراجع کنفران سران اسلامی را در روزهای آینده درج می کنم ولی به اختصار بگویم که این کنفرانس دو پیروزی بزرگ برای عربستان داشت اولی آن این بود که بعنوان ریش سفید یا پدرخوانده دنیای اسلام خود را تثبیت کرد که مقام معظم ماهم اگر میخواهد مسلمان بشود باید دنبال او برود و پیروزی دوم عربستان معلق کردن عضویت سوریه از شرکت در کنفرانس سران کشور های اسلامی بود.
هردو اینها برای رژیم ایران و بویژه احمدی که با اشتیاق به این ضیافت تحقیر خود رفته بود، قابل توجه است.
…………

لیست شرکت کنندگان را های لایت و آبی شده است!
عرب نیوز جده
۱۵ اوت ۲۶ مرداد
Makkah summit spreads message of global peace
Makkah Gov. Prince Khaled Al-Faisal welcomes Turkish President Abdullah Gul on his arrival in Jeddah for the summit. (SPA)
SIRAJ WAHAB | ARAB NEWS STAFF
Wednesday 15 August 2012
MAKKAH: The holy city — the direction the world’s 1.5 billion Muslims turn to five times daily to pray — had a festive air last night for two major reasons. One, the night preceding Ramadan 27 is considered highly significant in the Islamic calendar. And, two, almost all the heads of state of Muslim states from across the globe gathered for a summit called by the Islamic world’s respected leader, Custodian of the Two Holy Mosques
King Abdullah, to unify and strengthen the crisis-riven Muslim world.
Turkey’s Abdullah Gul, Egypt’s Muhammad Mursi, Jordan’s King Abdallah, Iran’s Mahmoud Ahemdinejad, Qatar’s Emir Sheikh Hamad bin Khalifa Al Thani, Yemen’s Abdo Rabbi Mansour Hadi, Palestine’s Mahmoud Abbas, Malaysia’s Najib Razak, Sudan’s Omar Bashir, Afghanistan’s Hamid Karzai, Tunisia’s Moncef Al-Marzouki, Pakistan’s Asif Ali Zardari, Bangladesh’s Mohammad Zillur Rahman, all of them are here to discuss, plan and implement a policy that puts focus on finding denominators that are common to all Muslims. The king personally received them in a display .
of traditional Saudi hospitality.
This is the second time that such an extraordinary summit is taking place during King Abdullah’s reign. The first one was in 2005 here in Makkah. Much has changed since then and many Muslim countries have gone through a period of intense churning and some of them, specially, Syria, now find themselves in a “dark and endless tunnel.”
To lift the clouds of gloom and pessimism, King Abdullah called the meeting of Muslim leaders to chart a bright new course. His call met with immediate and instant response. In Makkah, last night the Holy Kaaba and the Grand Mosque was bathed in bright lights. The giant Clock Tower glowed in green lights on a clear, moonless night. As the muezzin’s heart-warming voice reverberated in the mountainous city at Isha, the world’s leaders, sitting in the Al-Safa Palace next to the Grand Mosque, repeated Allah-o-Akbar after him.
According to a copy of the program provided to journalists, the king was to speak after the special night prayers called Taraweeh in which he is widely expected to pour his heart out with a call for burying all differences and focusing on what is good for the Muslims of the world. The leaders are then to join the Makkah imam in beseeching Allah to grant victory to Muslims and to end their sufferings — in Syria, Palestine, Myanmar, Afghanistan and everywhere else.
The Jeddah-Makkah Expressway was closed to local traffic as cars carrying the leaders and their delegations zoomed past security checkpoints. Security was foolproof. At the hotels in Makkah, special security officers were stationed, charged with inspecting every electronic item entering the building. Cameras, recorders and laptops had to be turned on and checked over in great detail by these officers. After passing inspection, each piece of gear was tagged with a special security sticker.
The conference is being held under the aegis of the Organization of Islamic Cooperation which has 57 member states. Almost all states are being represented here, except Syria whose leader Bashar Assad is no longer recognized as the legitimate leader. Some of the non-Muslim heads of states, such as Yoweri Museveni of Uganda, are to take part in the deliberations through video conference facilities arranged at the Conference Palace in Jeddah.
Among the heads of states who arrived yesterday were Egyptian President Muhammad Mursi, Tunisian President Moncef Marzouki, Qatari Emir Sheikh Hamad bin Khalifa Al Thani and Jordan’s King Abdallah.

مُرسی در پی تعمیق و تثبیت کودتا

Share Button

بسیج «نیروهای خودجوش اسلامگرا» (در قاهره)، برای تظاهرات دشمن شکن جمعه مصادف با روز«جهانی قدس» ایران. تظاهرات خودجوش اسلامیستها برای انحلال دادگاه قانون اساسی یعنی همان دادگاهی که مانع سیطره اسلامگرایان در همان فاز نخست انقلاب شد.
اینها خلاصه ایست که میتوان راجع به رخدادهای این ۲۴ ساعت گذشته مصر با استفاده از ادبیات مرسوم سیاسی ایران خودمان گفت که از آن میان سخنرانی «خمدین صباحی » رهبر ناصریستهای چپ از همه مهمتر است . در عرض روز آنرا بخشا ترجمه و درج خواهم کرد ولی دوستان آشنا به انگلیسی میتوانند از متن انگلیس زیر استفاده نمایند..
ایندیپندنت مصر ـ قاهره
۱۴ اوت ۲۵ مرداد
ناصرییستهای چپ واکنش نشان میدهد

Morsy should combat Brotherhood domination, Sabbahi says
Al-Masry Al-Youm
Tue, 14/08/2012 – 18:27
Photographed by Virginie Nguyen
Former presidential candidate Hamdeen Sabbahi asked President Mohamed Morsy to combat “Brotherhood domination” the same way he took out the “domination of the military.”
Sabbahi said he respected Morsy’s move to dismiss the leaders of the armed forces but stressed that more needs to be done.
The Muslim Brotherhood was a partner in the national struggle before and during the revolution, but when it rose to power following Hosni Mubarak’s ouster, the group wanted to dominate all authorities from the Parliament to the presidency, Sabbahi said during a conference organized by the Nasserist Karama Party, which he heads.
President Morsy would lose popular support if he follows the path of domination, Sabbahi added.
“We now have a president with full powers,” he said. “We ask Morsy to release political prisoners and revolutionary youth, dissolve the constituent assembly and ensure that the next constitution-writing body is not dominated by one ideology or movement, and to not keep legislative authority for himself.”
Sabbahi said that the popular front project aims to be “with the Egyptian national trend and the goals of the revolution.”
“Our battle today is to build an organization that confirms Egypt’s commitment to the poor and their causes,” he said. Sabbahi called on civilian and revolutionary powers to face the Brotherhood’s and the military’s attempts at domination.
Edited translation from Al-Masry Al-Youm 

دردسر سازی نیویورک تایمز برای یکی از بزرگترین مقامات قضایی مصر

Share Button

لحظه ایی نباید در این نکته دوچار توهم شد که هنگامیکه اخوان از تجدید نظر در قرار داد کمپ دیوید سخن میگوید هدفش اینست تا با حاکم کردن جو اسرائیل ستیزی رقیبان داخلی خود را قلع و قمع کند. کوبیدن بر طبل مبارزه با اسرائیل هدفش نه جنگ با اسرائیل بلکه فضا آفریبنی برای کوبیدن همان سکولاریستهایی چپ و راستی است که حاضر نخواهند بود ونشوند پرچم سیاسی مستقل خود را زمین گذارده و به سیاق ما ایرانیان فریاد زنند:« ما همه پیرو توایم خمینی! گوش بفرمان تو ایم خمینی) پشت سر خمینی نماز اطاعت و عبودیت بگذارند. مبارزه با اسرائیل و آمریکا بهانه است، هدف برانگیختن احساسات سطحی مردم است تا در سایه آن قدرت انحاصری شده ودگر اندیشان سرکوب شوند

خانم طحانه گبانی رئیس دادگاه قانون اساسی مصر که در جریان انتخابات اخیر و هجوم اسلامیستها برای تسخیر تمام و کمال ساختار قدرت جلو آنها ایستاد و به شورای نظامی حاکم محمل های قانونی لازم را داد تا جلوی سیطره انحصاری اسلامیستها را بگیرد؛ حالا بخاطر اینکه در آن موقع بطور خصوصی به نظامیان « شورای عالی حاکم نظامی » توصیه کرده بوده است که تا هنگام تصویب یک قانون اساسی دموکراتیک قدرت را به اسلامیستها واگذار نکنند، به مخمسه افتاده است. خبر نگار نیویو رک تایمز برای اینکه یک «تک خال » ژورنالیستی بزند و پاداشتی بگیرد، این صحبت او را با شورای رسانه ایی کرده است. او حال باید جواب گوی این حرکت غیر قانونی خود باشد که عملاً در صورت اثبات اعتبار قضائی او را سلب میکند. دادستان در این زمینه دستور تحقیقات قتنونی را داده است.
اگر خانم گبانی بعداها به سرنوشت دکتر فرخ رو پارسا دوچار نشود خوب است. جامعه سنتی و بیمار مذهبی مصر، میتواند در اعدام چنهین کسی هورا و هلهله بکشد چون شکل و شمایل او از جنس جامعه سنتی و عقب مانده مصر نیست. البته اگر اسلامیستهای مصری موفق شوند همانقدر مستقر شوند که خمینی در ایران موفق شد، جامعه عقب مانده مصر یک جشن بزرگ آدم کشی و «بسم القاسم الجبارین» خواهد داشت و ضیافت مرگ و اعدامخواهی طولانی تر از اعدام چند نفر خواهد شد. ولی مسلط شدن آنها بعید است و من خود میدانم که احتمال اجرای این سناریو در شرایط فعلی تقریباً غیر ممکن است ولی هدفم از باز گویی این سناریو، وانمایی آن پتانسیلی از خشونتگرایی است که در جنبش اسلامگرای مصر وجود دارد.
در هر حال این خانم کسی است که پارلمان عقیم شده ۷ ماه قبل را که اسلامگرایان با تقلب در آن اکثریتی ۷۰% ی را کسب کرده بودند منحل کرد و از بعد آن، مجلس بازنگری قانون اساسی را هم که آن پارلمان منحله تشکیل داده بود منحل کرد. و مورسی را وادار کرد تا به سالن «دیوان عالی قانون اساسی » آمده در آنجا سوگند ریاست جمهوری یاد کند. مرسی را واداشت تا انحلال پارلمان اسلامی را و متم قانونی صادره از سوی شورای نظامی را که به آن شورا قدرتی در حد ریاست جمهور میداد را برسمیت بشناسد. در یک کلام تا آنجا که به چار چوب حقوقی قدرت ریاست جمهوری مربوط میشد، پر و بال رئیس جمهور (مرُسی) را چید و او را تا سطح تدارکچی تقلیل داد. اما مُرسی با ضد حمله متقابل و کودتای سیاسی اخیر در ساختار قدرت، دست به تعرض متقابل زده و برای خود اتوریته عزل و نسب فرماندهی ارتش را بعنوان قدرتمندترین بخش دستگاه اجرایی و ساختار حقیقی قدرت ، بر رقیبان خود فرادستی روانی کسب کرده است. همین امروز؛ منعم ابولفتوح رهبر سابق اخوان با ابراز شعفی ناگفتنی ناشی از عزل طنطاوی و عنان و پیش دستی گرفتن مُرسی بر گاردهای قدیم قدرت، گفت: قدم بعدی مُرسی باز نگری در قرار داد کمپ دیوید است. نباید برای لحظه ایی در این نکته دوچار توهم شد که هنگامیکه اخوان از تجدید نظر در قرار داد کمپ دیوید سخن میگوید هدفش اینست تا با حاکم کردن جو اسرائیل ستیزی رقیبان داخلی خود را قلع و قمع کند. کوبیدن بر طبل مبارزه با اسرائیل هدفش نه جنگ با اسرائیل بلکه فضا آفریبنی برای کوبیدن همان سکولاریستهایی چپ و راستی است که حاضر نخواهند بود ونشوند پرچم سیاسی مستقل خود را زمین گذارده و به سیاق ما ایرانیان فریاد زنند:« ما همه پیرو توایم خمینی! گوش بفرمان تو ایم خمینی) پشت سر خمینی نماز اطاعت و عبودیت بگذارند. مبارزه با اسرائیل و آمریکا بهانه است، هدف برانگیختن احساسات سطحی مردم است تا در سایه آن قدرت انحاصری شده ودگر اندیشان سرکوب شوند. شاید سکولار های مصری زود تر از ما ایرانیان بخود آیند و بدانند که به اسلامگرایان نمیتوان اطمینان کرد!
………..
توجه!
برای تعقیب ماجرا به یاداشت بعدی لینک زیر مراجعه نمائید!

http://iranesabz.se/?p=6957
یا
صفحه اصلی
www.iranesabz.se

story about Egypt’s judge advising generals as ‘accurate’

العربیه انگلیسی

Tuesday, 14 August 2012

Tahani el-Gebali (R), Egypt’s deputy president of the Supreme Constitutional Court, allegedly told New York Times’ Cairo bureau chief David Kirkpatrick that she advised the military general to stop Islamists from reaching power. (Al Arabiya
A senior New York Times editor on Monday made it clear to Al Arabiya that the American newspaper is standing by a story which suggests that a top Egyptian judge said that she urged army generals to block the Muslim Brotherhood movement from reaching power.
The story (published on July 3, 2012) was based on an interview conducted by the NY Times Cairo bureau chief, David Kirkpatrick, with Tahani el-Gebal, Egypt’s deputy president of the Supreme Constitutional Court.
Egypt’s state prosecutor Abdul Majid Mahmoud on Monday ordered an investigation of el-Gebali based on the NY Times story which suggests that she advised military generals not to transfer powers to civilians before a new constitution is formed.
However, several Egyptian media reports had suggested Judge Gebali claimed the interview with the NY Times “never took place” and that she intended to sue the U.S. paper.
She also reported claimed her comments to Kirkpatrick only bore her response to a U.S. Secretary of State Hillary Clinton’s statement in which she accused the Egyptian justice as politicized.
Michael Slackman, the New York Times’ Deputy Foreign Editor, however, told Al Arabiya English over the phone that “all the information in the story occurred during an interview between David Kirkpatrick and the judge and his story accurately reflects the interview that he did.”
“All of the information about the interview is reflected in the story, which is both accurate and bare,” Slackman added.
According to the Times report, Gebali said Egypt’s former ruling generals wanted to wait until they knew “who they were handing power to and on what basis.
Judge Gebali also was quoted as saying that she was in contact with the Supreme Council of the Armed Forces (SCAF) since May 2011 when liberal and secular powers took to the street of Cairo to demand an end to the military rule. The Muslim Brotherhood movement at the time refused to take part in the demonstrations.

“This changed the vision of the military council,” she was quoted by the Times as saying. “It had thought that the only popular power in the street was the Muslim Brotherhood.”

Gebali reportedly added that she started to help the military council draft a set of binding constitutional rules that would protect it from the oversight of a civilian government.
She also reportedly urged the SCAF to dissolve the democratically-elected parliament, which was dominated by Islamists.
“I knew the elections would bring a majority from the movements of political Islam,” Judge Gebali reportedly told the Times.
“Democracy isn’t only about casting votes; it’s about building a democratic infrastructure. We put the cart in front of the horse,” she was quoted as saying.
Former member of the Egyptian Parliament, Mohamed el-Omda, who had lodged a complaint against Gebali to the state prosecutor, also demanded the questioning of New York Time’s Cairo Bureau Chief Kirkpatrick.
Al Arabiya English tried to obtain a comment from Kirkpatrick, but he deferred all questions relating to the matter to the New York-based Slackman, who is also the paper’s former Cairo Bureau

Link
http://english.alarabiya.net/articles/2012/08/14/232113.html

عراق جای ایران را در تولید نفت در اوپک میگیرد.

Share Button

در کشور همسایه عراق؛ ایران، در همین دوره، میزان تولید ۷۰۰٫۰۰۰ بشکه کاسته شده و به ۲٫۸ میلون بشکه در روز رسیده است.

داگنز نرینگز لیو ـ نروژ
۱۴ اوت ۲۵ مرداد
تولید نفت عراق در این ماه رکورد جدیدی ازخود بجا گذاشته و با سقف ۳٫۲ میلیون بشکه نفت تولید روزانه به سطح بالاتری میرسد که این کشور را به دومین تولید کننده در اوپک تبدیل میکند.
عربستان سعودی در حال حاضر تنها کشور اوپک است که نفت بیشتری از عراق تولید میکند ولی عراق برای اولین بار طی ۲۰ سال گذشته است که به چنین سطحی از تولید میرسد.
حسین شهرستانی معاون وزیر انرژی عراق میگوید که تولید عراق حالا دیگر از کشور ایران و امارات متحده و کویت پیشی گرفته است.
مداخله نظامی آمریکا د رعراق و جنگ داخلی متعاقب آن موجب تخریب بخش بزرگی از زیر ساختارهای تأسیسات نفتی گردید.
در سالهای اخیر، مقامات بغداد با علم به اینکه بخش عمده درآمد و بودجه دولت از نفت تأمین میشود تلاش بسیاری کرده اند تا تولید نفت را از نو روی پای خود بیاورند که به افزایش چشم گیر تولید منجر گردیده است.
برابر داده های آماری اوپک، متوسط تولید ژولای( ماه گذشته ـ تیر) عراق، به سطح ۳٫۱ میلیون بشکه در روز رسید که نسبت به سطح تولید در آغاز سال، ۴۰۰٫۰۰۰ بشکه افزایش تولید را نشان میدهد.[ یعنی بیش از ۱۳% در عرض ۷ ماه و معنی این جز این نیست که بخشی از بازار از دست رفته ایران را گرفته است ـ ح ت.]*
در کشور همسایه ایران، در همین دوره، میزان تولید ۷۰۰٫۰۰۰ بشکه کاسته شده و به ۲٫۸ میلون بشکه در روز رسیده است.
انتظار میرود که تفاوت تولید بین این دو کشور در سالهای آینده باز هم بیشتر شود. عراق میدانهای نفتی خود را بروی تعداد بسیاری ازکمپانیهای بزرگ نفتی دنیا گشوده است و هدف ۳٫۵ میلیون بشکه تولید روزانه را برای سال جاری در برابر خود نهاده است که مقامات بغداد، از این میزان تولید انتظار دارند که بتوانند میزان ۲٫۶ میلیون بشکه آنرا روزانه صادر کنند.
عراق د رحال حاضر نشان داده است که ۱۴۳٫۱ میلیون بشکه ذخایر شناخته شده نفتی و مقادیر عظیمی گاز طبیعی را دارد.
پابان گزارش
……………………
کامنت من:
اولاً «داگنز نرینگ لیو» یک روزنامه اقتصادی و غیر سیاسی در نروژاست که به اینگونه قضایا فقط نگاه اقتصادی دارد و با توجه به خود نروژ که یک کشور صادر کننده بزرگ نفتی در اروپاست، تحلیل و گزارشهای آن کارشناسانه و قابل اعتماد.
دوماً حدود دو ماه پیش همزمان با اجرای تحریمات اتحادیه اروپا علیه ایران که همه مقامات ایران سعی میکردند با شانه بالا انداختن اهمیت آنها را ناچیز جلوه داده و ادعا کنند که میتوانند آنها را دور بزنند و با هزینه های صدها میلیون دلاری ده ها واحد از ناوگان نفتی ایران را تند تند تجدید رنگ آمیزی و تعوض پرچم و تغیر ثبت کنند، روزنامه های بزرگ دنیا از جمله گاردین و وال استریت ژورنال، نوشتند مشکل برای ایران تنها این نیست که تولید و صادرات نفت آن کاهش می یابد و مشتری های بزرگی را که به زحمت بدست آورده است از دست میدهد بلکه مشکل بزرگتر اینست که مقدار زیادی از نفت استخراجی ایران از چاه های قدیمی بدست می آید که در کنار نفت استخراجی، گاز مورد مصرف و صادراتی هم استخراج میگردد که با توقف تولید نفت این چاه هااستخراج گاز هم متوقف میشود و با بسته شدن لاجرم آنها، بعید است ایران بتوان به آسانی آنها را از نو به بهره برداری برساند.
من در همان موقع این گزارشها را ترجمه و در یاداشتهای آن موقع خود در این سایت گذاردم. وقت یافتن لینکهای آنها را ندارم . کاربرانی که علاقمندند، با قدری نگاه میتوانند آنها را در لیست یادشتهای فوریه تا ژوئن پیدا کنند.
………….
توجه!
اگر وقت دارید به این لینک هم نگاهی بیاندازید!
http://iranesabz.se/?p=6941