Archive for: January 2013

Egypt’s Islamist parties eye potential alliances

Share Button
Egypt’s Islamist parties eye potential alliances in run-up to parliament polls
Muslim Brotherhood’s FJP and Salafist Nour Party brace for electoral rivalry while talks remain ongoing between all Egypt’s Islamist parties over potential alliances
Egypt3

Ahramonline
Wednesday 16 Jan 2013
Sherif Tarek,
(Clockwise) Watan Party’s Emad El-Din Abdel-Gafour, Tarek El-Zomor of Al-Gamaa Al-Islamiya, FJP chairman Saad El-Katatni and Younes Makhioun, the newly-elected head of the Nour Party (Photo: Al-Ahram)
With talks among Islamist political forces over possible electoral alliances still underway ahead of Egypt’s upcoming parliamentary elections, the Muslim Brotherhood’s Freedom and Justice Party (FJP) and the Salafist Nour Party are poised to once again field rival electoral lists.
There has been no love lost since last winter’s parliamentary polls, in which the FJP and Nour secured the two largest blocs of seats in the People’s Assembly – the lower house of parliament that was dismantled in June following a court order that ruled the assembly “unconstitutional.”
The FJP and the Nour Party, both launched shortly after Egypt’s 2011 revolution, first sought an electoral alliance in advance of Egypt’s first post-Mubarak parliamentary polls just over one year ago.
The friendship, however, was nipped in the bud before the polls even began, with both parties eventually leading separate coalitions. The FJP ultimately amassed 47 per cent of the seats in the People’s Assembly; Nour around 23 per cent.
This time around, a reformed Nour Party – the political arm of Egypt’s Salafist Call – hopes to leapfrog over the FJP to win a majority in the House of Representatives (the lower, legislative house of Egypt’s parliament, formerly known as the People’s Assembly).
Nour Party spokesman Nadder Bakkar has recently revealed that, like the FJP, his party intends to contest 100 per cent of parliamentary seats in 2013 elections.
“We’re not seeking to rule the country, but we want to manage it,” Bakkar told Ahram Online. “I think the state lacks management in this critical phase, so we plan to contest all seats in the assembly.”
The fact that several political parties intend to contest all the seats in upcoming parliamentary elections might leave the FJP no choice but to run on its own, according to Ahmed Okeil, a spokesman and leading member of the Brotherhood’s political wing.
“We are in negotiations with everyone over possible alliances and agreements,” Okeil told Ahram Online, declining to name the parties that the FJP had spoken to. “But if they all insist on fielding full electoral lists in all the nation’s constituencies, we’ll do the same.”
He elaborated: “We want an alliance that will endure beyond the elections; one based not only on an electoral programme, but on a legislative one as well. We have a vast legislative programme that we will seek to push forward after the polls.”
Electoral rivalries aside, the FJP and Nour also have ideological differences.
In an interview with Al-Ahram’s Arabic-language news website last week, newly-elected Nour Party head Younes Makhioun stated that his party’s programmes and views regarding management of the state differed from those of the FJP and the Brotherhood, the group from which President Mohamed Morsi hails.
“It would be too difficult to share one [electoral] list. It is in both sides’ best interest to contest parliamentary polls on their own,” he said, admitting to the “tense” relationship between Nour and the Brotherhood first openly referred to by Bakkar while speaking to the Financial Times.
Bakkar told the FT earlier this month that the Brotherhood had a “big hand” in recent rifts within the Nour Party; an allegation that Makhioun said had no evidence to support, despite his acknowledgement of “fundamental differences” between Nour and the Brotherhood.
Nour split
Nour was dealt a blow in December by the resignation of 150 influential members, including former chairman Emad El-Din Abdel-Ghafour (Makhioun’s predecessor), who later announced – along with the other defectors – the launch of a new Salafist party called the Watan (‘Homeland’) Party.
Media reports at the time suggested that a dispute between Abdel-Ghafour, considered the leader of the party’s so-called ‘reformist wing’ in his last few months as chairman, and followers of cleric Yasser El-Borhami – a founder of the Salafist Call – had led to cracks within the party.
Although the Watan Party was established by a breakaway group from the Nour Party, it may still join Nour in an electoral alliance that would vie for seats against the Brotherhood.
“Some parties have been suggested for a possible electoral alliance, including [the ultra-conservative Al-Gamaa Al-Islamiya’s] Building and Development Party, the Strong Egypt party [founded by former Islamist presidential candidate Abdel-Moneim Abul-Fotouh] and the Watan Party,” Bakkar said.
For his part, Watan Party spokesman Yossry Hamad, one of the prominent defectors from Nour, echoed the friendly sentiments towards his former party while revealing that talks were underway with other Islamist forces.
“I have always said that the Nour Party is the closest to our hearts because it was us who founded it,” Hamad told Ahram Online. “We left the Nour Party due to differences over policy and management, not to ideological differences.”
“We have already met with representatives of the Wasat Party, the Building and Development Party and the [centrist] Hadara [‘Civilization’] Party,” he added.
Other Islamist contenders
The moderate-Islamist Wasat Party, for its part, met with a number of Islamist and liberal parties on Tuesday to discuss a possible centrist-Islamist alliance. Several Salafist parties took part in the meeting, including the Asala, Fadila, Sarh Al-Masry, Sahwa and Reform and Renaissance parties.
“We hope this alliance will be a political, electoral and cultural one able to restore national cohesion away from any polarisation,” Mohamed Mahsoub, member of the Wasat Party’s higher committee, said at a subsequent press conference.
Wasat was the Islamist trend’s third biggest winner in last year’s parliamentary polls behind the FJP and Nour, and fourth overall behind the third-placed liberal Wafd Party. It ran independently all along.
Conversely, the Building and Development Party forged two electoral alliances in last year’s elections, and are now on the lookout for new allies. The FJP, however, is not on the party’s list of potential coalition partners.
Ahead of the previous polls, Al-Gamaa Al-Islamiya’s political party had joined the FJP-led Democratic Alliance, before later withdrawing – along with the Salafist Asala and Nour parties – to join the coalition led by the latter under the name of the ‘Islamic Bloc’.
This year, the Building and Development Party, according to ex-MP Adel Mohamed, is willing to work “only” with the Watan Party and/or the yet-to-be-launched party of ex-presidential candidate Hazem Salah Abu-Ismail. Some observers say Abu-Ismail’s party could emerge as the contest’s dark horse given the Salafist leader’s vast popularity.
“But we don’t have any intention of joining forces with the FJP,” Mohamed told Ahram Online. “The Brotherhood would give its allies a negligible presence on its electoral lists in favour of its own candidates.”
Only weeks before polling began last year, the Building and Development, Asala and Nour parties all opted to form their own coalition after protesting their paltry presence on the FJP-led alliance’s electoral lists. Liberal forces too, including the Wafd Party, withdrew from the alliance for the same reason.
Upcoming elections for Egypt’s House of Representatives (formerly the People’s Assembly) should be conducted within three months of the approval of Egypt’s new constitution. Egypt’s new national charter was endorsed via popular
referendum late last month.
 

تاجزاده: باید از انتخابات آزاد دفاع کرد

Share Button

پیام تاجزاده از زندان: از هیاهوی اخیر نباید ترسید؛ باید از انتخابات آزاد دفاع کرد/ می خواهند ایران را عربستان سعودی کنند
کلمه:
دوشنبه, ۲۵ دی, ۱۳۹۱

<sTajzadehچکیده :راه نجات کشور انتخابات آزاد است و اگر بیرون زندان بودم بزرگ ترین کمپین را برای دفاع از انتخابات آزاد که امری قانونی و مشروع است، برپا می کردم. آلان هم از هر کسی که به فکر استقلال و تمامیت ارضی و امنیت ایران است و نمی خواهد کشورمان هم سرنوشت با لیبی و یمن و سوریه بشود، می خواهم که برای برگزاری انتخابات آزاد در ایران بکوشد. نه فقط در انتخابات آتی بلکه در همه…

سیدمصطفی تاجزاده معاون وزیر ارشاد دوران میرحسین موسوی در یادداشتی از زندان اوین به ادعاهای مطرح شده در خصوص انتخابات آزاد پاسخ داده است.

به گزارش کلمه، هفته گذشته آیت الله خامنه ای در دیدار با مردم قم بیان کرد که “آن کسانی که راجع به انتخابات توصیه‌هایی می‌کنند، حواسشان باشد به دشمن کمک نکنند. دائما نگویند انتخابات باید آزاد باشد. از اول انقلاب ۳۴ انتخابات داشتیم. کدامش آزاد نبوده است؟ در کدام کشور انتخابات از ایران آزادتر است.” پس از این سخنان، احمد جنتی مطرح کنندگان انتخابات آزاد را گردن کلفت خواند و دیگر ائمه نماز جمعه در سراسر کشور نسبت به طرح مساله انتخابات ازاد در کشور موضع گرفتند. همچنین فعالین سیاسی وابسته به جریان محافظه کاری و اقتدارگرایی نیز چون همیشه به دنبال سخنان رهبری به تقبیح انتخابات آزاد پرداختند.

تاجزاده در یادداشت خود در پاسخ به اعتراض کنند گان به انتخابات آزاد نوشته است: “به قدری تعادلشان را از دست داده اند که متوجه نیستند این خیلی زشت است که مطرح می کنند «انتخابات آزاد رمز فتنه است»، معنای این حرف این است که انتخابات فرمایشی و شاهنشاهی از نظر اصول گراها انتخابی درست است!”

معاون وزیر کشور دولت اصلاحات که در بند قرنطینه سپاه محبوس است، در بخشی دیگر از سخنان خود در ارتباط با اظهارات آن عده ایی که ایران را آزاد ترین کشور دنیا می خوانند نوشت: “ادعا می کنند ایران آزادترین کشور جهان است و هم زمان مطبوعات آزاد را پایگاه دشمن می خوانند. احزاب آزاد را مزدوران دشمن می خوانند. اجتماعات آزاد مردمی را فتنه دشمن می نامند و انتخابات آزاد را توطئه دشمن. من نمی دانم این مردم چگونه می توانند نظراتشان را آزادانه اعلام کنند؟!”

این عضو دربند جبهه مشارکت ایران اسلامی و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی تاکید کرده است: “من باز هم بر این اصل اصرار می ورزم که راه نجات کشور انتخابات آزاد است و اگر بیرون زندان بودم بزرگ ترین کمپین را برای دفاع از انتخابات آزاد که امری قانونی و مشروع است، برپا می کردم. آلان هم از هر کسی که به فکر استقلال و تمامیت ارضی و امنیت ایران است و نمی خواهد کشورمان هم سرنوشت با لیبی و یمن و سوریه بشود، می خواهم که برای برگزاری انتخابات آزاد در ایران بکوشد. نه فقط در انتخابات آتی بلکه در همه ادوار. ”

متن یادداشت سیدمصطفی تاجزاده از زندان که در اختیار کلمه قرار گرفته به شرح زیر است:

کسی که متکی به اکثریت آرا باشد، از انتخابات آزاد فرار نمی کند

دیدم که حداد عادل در جایی گفته بود که موسوی و کروبی باید بدون محاکمه در حصر باشند، این ها جرأت ندارند سران جنبش سبز را محاکمه کنند چون نگران این هستند که نزد مردم دستشان رو شود!

– در مورد انتخابات مجلس ششم هم اخیراَ ادعاهایی شده و نکاتی گفته شده که من کسانی که به واقع قصد آگاه شدن در این زمینه دارند به مطالعه دو کتاب از مستندات این انتخابات دعوت می کنم. رأی ملت و رأی مردم. مجموعه مکاتبات با شورای نگهبان که برخلاف قراری که گذاشته شده بود، شورای نگهبان طفره رفت و من مجبور شدم به صورت یک طرفه مکاتبات خود (وزارت کشور) را با شورای نگهبان منتشر کنم و البته در مواردی نامه های شورای نگهبان هم مورد اشاره قرار گرفته است. این مستندات را صرفا برای حفظ در تاریخ نشر داده ام. کتاب دوم رأی مردم است که بابک داد آن را نوشته و مشروح آن چه در دادگاه گذشت در آن آورده شده است. مطالعه این دو کتاب برای دریافت واقعیت ها و حقایق آن دوران ضروری است. در ضمن باید یک نکته تایخی را یادآور شوم و آن این که انتخابات مجلس ششم بعد از ۲۳ تیرماه برگزار شد و قاطبه مردم در آن انتخابات به اصلاح طلبان رأی دادند و از حضور آنان استقبال کردند. هم چنان که به بازجوها گفته ام معتقدم که اگر بعد از ۹ دی ماه هم انتخابات آزاد باشد مردم بیشتر از مجلس ششم به اصلاح طلب ها رأی می دهند. به همین دلیل این ها به انتخابات آزاد فتنه می گویند. چون می دانند اگر آزادی در انتخاب باشد به مراتب رأی اصلاح طلب ها بیشتر از گذشته خواهد بود.

– این ها حاضرند با همه گفتگو کنند و در قبال شان کوتاه بیایند الا در برابر اصلاح طلب ها و سبزها. چون می دانند (براساس نظرسنجی های خودشان) که اصلاح طلب ها رأی اول را دارند. به قدری تعادلشان را از دست داده اند که متوجه نیستند این خیلی زشت است که مطرح می کنند «انتخابات آزاد رمز فتنه است». معنای این حرف این است که انتخابات فرمایشی و شاهنشاهی از نظر اصول گراها انتخابی درست است!

با توجه به شرایط موجود و اظهارنظرهای اخیر ذکر نکاتی را لازم می دانم:

یکم- وقتی که با بازجوها در مورد انتخابات ۸۸ بحث می کردیم، می گفتم که انتخابات ۹۲ تکلیف را روشن می کند که آیا انتخابات را آزاد برگزار می کنید یا فرمایشی و مهندسی شده. اگر آزاد برگزار کنید، معلوم است واقعاً اعتقاد دارید در انتخابات ۸۸ تخلف و تقلب نشده و رأی اکثریت مردم باشماست اما اگر فرمایشی یا مهندسی شده برگزار کردید و مانند بار قبل کودتای انتخاباتی کردید، روشن می شود که نه تنها د راقلیت هستید و مورد اعتماد مردم نیستید بلکه خود نیز به این حقیقت واقفید و به آن اشراف دارید. چون در هیچ جای دنیا کسی که متکی به اکثریت آراء باشد، از انتخابات آزاد فرار نمی کند.

دوم- ادعا می کنند ایران آزادترین کشور جهان است و هم زمان مطبوعات آزاد را پایگاه دشمن می خوانند. احزاب آزاد را مزدوران دشمن می خوانند. اجتماعات آزاد مردمی را فتنه دشمن می نامند و انتخابات آزاد را توطئه دشمن. من نمی دانم این مردم چگونه می توانند نظراتشان را آزادانه اعلام کنند؟!

متأسفانه ما با کودتای انتخاباتی ۸۸ داریم مثل عربستان می شویم که مفتی اش فتوا می دهد که تظاهرات مسالمت آمیز مردم علیه آل سعود توطئه و فتنه است و اطاعت از حکومت و حاکم را هم اطاعت از خدا می خوانند و با این که همه اختیارات در دست ملک(شاه) است، هیچ کس حق انتقاد به آن ها را در رسانه ها ندارد و انتخابات آزاد هم در آن کشور بی معنی است. اقتدارگراها معتقدند که انتخابات ۸۸ حاصل یک تلاش ۲۰ ساله بود. حق با این هاست. از زمان رحلت رهبر فقید انقلاب یعنی سال ۶۸ تا سال ۸۸، بیست سال تلاش شد منتها برای استحاله جمهوری اسلامی و رسیدن به حکومت مطلقه فردی که نه تنها حکومت را تک صدا می خواست بلکه جامعه را هم تک صدا می پسندد. به همین علت انتخابات را مهندسی شده و فرمایشی برگزار می کنند. و انتظار دارند که هیچ کس اعتراض به آن نداشته باشد. آری این تلاش ۲۰ ساله دارد طی یک حرکت ارتجاعی، ایران را عربستان سعودی می کند. جالب آن که در همان هفته ای که خواستن انتخابات آزاد و بیان آن جرم اعلام می شود، نماینده ولی فقیه در سپاه همان حرف های سردار مشفق را البته این بار قبل از انتخابات به زبان می آورد و خیال همه را راحت می کند تا بدانند انتخابات آزاد نیست بلکه به شکل معقول و منطقی، مهندسی شده است. اعضای هیأت نظارت بر انتخابات نیز مثل گذشته همه با یک گرایش سیاسی واحد و ضد اصلاحات و ضد آزادی دوباره تعیین شده اند. صدا و سیما هم که تیول آقای حداد و ولایتی است در حالی که این دو رسما اعلام کرده اند که می خواهند نامزد ریاست جمهوری باشند. اما سؤال اساسی: چرا اقتدارگرایان این اندازه از انتخابات آزاد می ترسند؟ علتش به نظر من روشن است: در وهله اول نارضایتی عمومی گسترده مردم است. از گرانی و تورم و بیکاری و … دوم بی کفایتی مدیریتی که آن قدر بر همه آشکار شده که به قول آقای موسوی اردبیلی یک مسجد هم این گونه اداره نمی شود چه رسد به کشور!

سوم- اختلافات گسترده و روزافزونی که پیدا کرده اند.

چهارم- فسادی که در ارکان کشور و در سه قوه به طور وسیع شایع شده و منجر به افشاگری هایشان علیه یکدیگر شده است.

پنجم- نتیجه دیپلماسی غلط حکومت یک دست آثارش در زندگی مردم نمایان شده است. بنابر این می دانند که اگر انتخابات آزاد باشد، اصلاح طلبان پیروز می شوند. نظرسنجی هایشان هم به اعتراف خودشان همین را نشان می دهد. چهارسال هرچه خواستند علیه اصلاح طلب ها و سبزها گفته اند اما باز هم انتخاب اول مردم، آن ها هستند. همان طور که پیش از این به باجوها گفته ام اصلاح طلبان در مجلس ششم هشت ماه بعد از ۲۳ تیرماه اکثریت قاطع رأی مردم را کسب کردند و حالا بعد از این همه صحبت از ۹ دی و حماسه خواندن آن معتقدم در یک انتخابات آزاد، آقای خاتمی بیش از دو دوره قبل رأی خواهد آورد مشروط به آن که انتخابات آزاد باشد. چرا که بی تردید برخی از اصول گراها نیز برای نجات کشور به او رأی می دهند. اما متأسفانه رابطه اقتدارگرایی و انتخابات آزاد مانند رابطه جن و بسم الله است. متأسفم که آقایان توجه ندارند که طی سه سال گذشته ما بهار عربی را پشت سر گذاشته ایم و اکنون نه تنها در کشورهای دموکراتیک بلکه در ترکیه، لبنان، فلسطین، مالزی، پاکستان، عراق، افغانستان، مصر، تونس، مراکش و حتی لیبی انتخابات آزاد برگزار می شود و در این کشورها احزاب مسلمان و سکولار و مارکسیست و لیبرال و سوسیالیست به رقابت آزاد با یکدیگر می پردازند. رادیو و تلویزیون هایشان هم شبکه های خصوصی دارند. مطبوعات و احزاب هم آزادند. ادعا هم ندارند که ما آزادترین کشور و حکومت جهان را داریم. اما در ایران لاف آزاد بودن انتخابات با گاف برگزاری انتخابات یک اسبه افشاء می شود.

من باز هم بر این اصل اصرار می ورزم که راه نجات کشور انتخابات آزاد است و اگر بیرون زندان بودم بزرگ ترین کمپین را برای دفاع از انتخابات آزاد که امری قانونی و مشروع است، برپا می کردم. آلان هم از هر کسی که به فکر استقلال و تمامیت ارضی و امنیت ایران است و نمی خواهد کشورمان هم سرنوشت با لیبی و یمن و سوریه بشود، می خواهم که برای برگزاری انتخابات آزاد در ایران بکوشد. نه فقط در انتخابات آتی بلکه در همه ادوار.

در واقع انتخابات آزاد، استراتژی اصلاح طلبان ایران است و هم چنان که جنبش سبز با انتخابات شکل گرفته، پیروزی آن هم در گرو برپایی انتخابات آزاد است و در آن صورت هرکس که رأی بیاورد مورد احترام همه است.

در هیاهوی اخیر نباید ترسید و باید قاطع و همه جانبه از انتخابات آزاد دفاع کرد به گونه ای که در ایران یا انتخابات آزاد برگزار شود یا خدای ناکرده انتخابات رسوا.

آیت‌الله هاشمی رفسنجانی: مدیریت جامعه با یک سلیقه افراطی امکانپذیر نیست

Share Button

ایشان اداره کشور را با تعادل، انعطاف و مصلحت‌سنجی امکان‌پذیر خواند و تأکید کرد: مدیریت جامعه ایران که حاوی جمعیت‌ها، قومیت‌ها و سلایق گوناگون فکری، سیاسی و اجتماعی است با یک سلیقه، آن هم به صورت افراطی نه به صلاح و نه امکان‌پذیر است.
هــــــــــــــــــاشمی
برگرفته از ایلنا:
سه شنبه ۲۵ دی
در جریان شکل‌گیری و فعالیت حزب جمهوری اسلامی اگرچه بنیانگذاران و فعالان این حزب با نیت صحیح خدمت به نظام و مردم آن را گسترش دادند، اما ذات انحصار و خارج کردن میدان رقابت از سایر نیروها، کارآمدی نیت‌های صحیح را هم کمرنگ کرد.
رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام در دیدار اعضای شورای مرکزی جبهه اعتدال‌گرایان، فقدان احزاب نیرومند و فرهنگ کار جمعی را یکی از نقاط ضعف جامعه ما برای اداره کشور خواند و با اشاره به احساس نیاز کشور پس از انقلاب به تشکیلات منسجم و برنامه‌دار گفت: نیاز به حزب نیرومند و برنامه‌دار حتی در طول مبارزه علیه رژیم پهلوی هم احساس می‌شد که پس از پیروزی انقلاب اسلامی حزب جمهوری اسلامی از همین نیاز سر بر آورد و به سرعت در سراسر کشور فراگیر شد.
به گزارش ایلنا، آیت‌الله هاشمی رفسنجانی، انحصارگرایی را آفت اداره درست جوامع خواند و تصریح کرد: در جریان شکل‌گیری و فعالیت حزب جمهوری اسلامی اگرچه بنیانگذاران و فعالان این حزب با نیت صحیح خدمت به نظام و مردم آن را گسترش دادند، اما ذات انحصار و خارج کردن میدان رقابت از سایر نیروها، کارآمدی نیت‌های صحیح را هم کمرنگ کرد.
ایشان تاکید کرد: گرچه حزب جمهوری اسلامی روحیه انحصار طلبی نداشت ولی به گونه ای در کشور نفوذ داشت که معمولا نامزدهای این حزب انتخاب می شدند و همین موجب شد به دستور امام راحل فتیله حزب جمهوری اسلامی در جهت ایجاد زمینه فعالیت سایر گروه‌ها پایین کشیده شود.
عضو مجلس خبرگان رهبری، نفوذ شخصیت، صداقت و کارآمدی حضرت امام را رافع مشکلات کشور پس از انقلاب خواند و تصریح کرد: وجود شخصیت‌های بانفوذ و مورد قبول همیشگی نیست، لذا این احزاب و تشکیل‌ها هستند که ماندگارند و باید بار اداره کشور را با انسجام، برنامه و کارآمدی بر دوش بگیرند.
آیت‌الله هاشمی رفسنجانی اداره سیاسی کشور را با دیدگاه سفید و سیاه و حق و باطل را غیرممکن خواند و با اشاره به تجربه تشکیل دولت پس از جنگ تحمیلی گفت: اگر آبادانی و عمرانی کشور پس از پایان جنگ به سرعت و درست صورت گرفت، این امر نتیجه استفاده از نیروهای دلسوز و کارآمد همه سلایق و گروه‌ها بود، چرا که در اختلاف و انحصار پیشرفتی حاصل نخواهد شد.
ایشان اداره کشور را با تعادل، انعطاف و مصلحت‌سنجی امکان‌پذیر خواند و تأکید کرد: مدیریت جامعه ایران که حاوی جمعیت‌ها، قومیت‌ها و سلایق گوناگون فکری، سیاسی و اجتماعی است با یک سلیقه، آن هم به صورت افراطی نه به صلاح و نه امکان‌پذیر است.
رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام با اشاره به وضعیت کنونی احزاب در ایران، وجود احزاب نیرومند، با برنامه و کارآمد را لازمه تحقق آرمان‌های انقلاب و پیشرفت کشور خواند و گفت: در فقدان این نیاز، خانه احزاب می‌توانست با پیشه کردن اعتدال‌گرایی و همکاری جای خالی احزاب نیرومند را پر کند که متأسفانه محقق نشد.
آیت‌الله هاشمی رفسنجانی با اشاره به تهدیدات بین‌المللی و مشکلات و مسائل داخلی، اتحاد، همدلی و پرهیز از تشنج و درگیری را لازمه عبور از گردنه کنونی خواند و تصریح کرد: یک گام مهم در تحقق این امر مهم، ایجاد دولتی متشکل از سلایق گوناگون در چارچوب قانون اساسی است تا بتوانیم دشمنان کشور را در ادامه نقشه‌های خود مأیوس سازیم.
در ابتدای این دیدار آقای جمشید ایرانی دبیر کل حزب فرزندان ایران و بعضی از حاضران در جلسه با تشریح نحوه شکل گیری جبهه اعتدال‌گرایان، برنامه‌ها و اهداف این تشکل را بیان و با اشاره به لزوم ایجاد تعادل در فضای سیاسی کشور و پرهیز از تندروی و کندروی، کمک شخصیت‌های بزرگی چون آیت‌الله هاشمی رفسنجانی را در تحقق این مهم ضروری خواندند.

پاسخ‌هایی در باره اصلاحات

Share Button

آینده احمدی نژاد را چگونه می بینید؟ او بعد از انتخابات ریاست جمهوری چه خواهد کرد؟
۱۰ـ پیش‌بینی آینده او سخت است، چون وضعیت عینی جامعه دچار تحولات شدید، و وضعیت ذهنی بازیگران سیاسی هم پیش‌بینی‌ناپذیر است. ولی کسانی که از رفتارهای وی منافع کلانی برده‌اند، امروز نمی‌توانند انتظار داشته باشند که بی‌هیچ هزینه‌ای کرسی ریاست جمهوری را دو دستی تقدیم آنان کند. این که آقای توکلی گفته احمدی‌نژاد زمین سوخته تحویل خواهد داد، درست است، ولی توجه نشده که این زمین از خیلی وقت پیش سوخته است و آقایان در این زمینه مسئولیت مشترک دارند. در هر حال بحران اصلی در جناح اصولگرا تازه شروع شده است. احمدی‌نژاد نگاهی به بعد از ریاست جمهوری ندارد. او در پی تداوم این ریاست است (ظاهرش با ریاست دیگری) اینکه چه خواهد شد، نمی‌دانم ولی این لقمه به راحتی از گلوی دیگران پایین نخواهد رفت. گمان من در این است که یا نامزدش را می‌پذیرند که در این صورت رای هم خواهد آورد، و یا این که مجبورند پیش از سال در باره رفتارش تصمیم بگیرند. تصمیمی که اخذ آن خیلی دیر شده است، شاید بهار سال ۹۰ و هنگام قهر و خانه‌نشینی اتخاذ این تصمیم راحت‌تر بود.

عبدی
نشریه آسمان از خوانندگان خود خواست که پرسش‌های خود درباره اصلاحات را طرح کنند که پاسخ‌های بنده به این پرسشها آمده است
منتشر شده در آسمان ۱۶-۱۰-۱۳۹۱

پاسخ‌های آسمان

آقای عبدی جرا اصلاحات در ایران فراگیر و ماندگار نشد؟

۱ـ بری ماندگار نشدن اصلاحات دلایل متعددی می‌توان برشمرد. اول اینکه آمدن اصلاح‌طلبان بیش از آنکه براساس موازنه قوای اجتماعی باشد، تا حدی ناشی از خطای محاسباتی طرف مقابل بود، و ویژگی پیش‌بینی‌ناپذیری رفتار مردم ما، موجب پیروزی آنان شد. از این نظر بقای آنها مبتنی بر قدرت آمدنشان نبود، لذا این بقا ناپایدار می‌نمود. ولی آنان می‌بایست با تحلیلی صحیح از وضعیت سیاسی، اصلاحات را نهادینه می‌کردند. من تحلیل خودم در این باره را طی مقاله‌ای مفصل به نام “سرنوشت محتوم، تحلیل جامعه‌شناختی سوم تیر” (در ۳۶ صفحه) نوشته‌ام و در تارنمای آینده (ayande.ir) وجود دارد، و در این تحلیل چند عنصر را در بروز این مسأله مهم دانسته‌ام. افزایش درآمدهای نفتی که از سوی دولت اصلاحات چاره‌ای برای آن اندیشیده نشد، کوتاه آمدن از شعارهای محوری خود، یعنی حاکمیت قانون و نپذیرفتن شکاف قدرت و مسئولیت و نیز ضرورت توجه بیشتر به مسأله نهادهای مدنی و قدرتمند کردن مردم و نهادی مدنی از اهم این موارد بود.
آقای عبدی؛اگر بخواهیم درآینده و برای یک رقابت هدفمند و سالم و جلوگیری از پراکندگی گروههای سیاسی درایران، دوحزب را بطورکلی درقالب، حزب اصلاح طلب و اصولگرا، تعریف کنیم تا مانند جمهوری خواهان ودمکراتها، مردم ایران نیز درانتخابات به یکی از این دو حزب رأی بدهند، آیا باتوجه به اخلاق عدم تحمل رقیب در جناهای فعلی،چنین چیزی شدنی است؟ درصورت مثبت بودن پاسخ، لطفا، چه راهکاری را پیشنهاد می کنید؟

۲ـ شکل‌گیری ساختار حزبی، فرآیندی از بالا و دستوری نیست. تا هنگامی که شکاف‌های وسیع در سطح جامعه وجود دارد و تضادهای منافع و ارزش‌ها دیده می‌شود، و تا وقتی که همه ما در جریان تند رودخانه سیاست حرکت نکنیم و صیقل نبینیم، امکان کسب فرهنگ تساهل و تحمل رقیب و نیز رسیدن به احزاب معدود وجود ندارد. خوشبختانه در ایران همه افراد خود را برای پوشیدن ردای ریاست جمهوری لایق می‌دانند و همه هم باید حداقل در شورای مرکزی حزب باشند، و هر کسی هم برای خود سازی می‌زند، و در این میان نمی‌توان فرد خاصی را هم محکوم کرد. و هیچ کس هم نمی‌تواند برای حل این مشکلات در کوتاه مدت دستورالعملی برای نظام حزبی تعیین کند. بهترین کار این است که مشارکت‌جویی سیاسی و نظام‌مند را سرلوحه کار خود قرار دهیم و امیدوار باشیم که جامعه‌ای دموکراتیک هم به مرور شکل گیرد و نه فقط در سطح سیاست، که در همه سطوح اجتماعی، و در جریان شکل‌گیری این جامعه، انسانی نو با ویژگی‌های نو نیز ساخته شود، از جمله انسان‌هایی که قادر به تعامل سیاسی حزبی هستند. بنابراین راهکار اصلی کوشش مستمر برای مشارکت پیوسته و نه ناپیوسته و گسسته است.

چه باید کرد؟ این سئوال من از آقای عبدی درباره انتخابات است

۳ـ پاسخ به این پرسش‌ که چه باید کرد، بستگی دارد که پاسخ معطوف به چه کسی است؟ اگر منظور نیروهای اصلاح‌طلب عادی هستند، به نظر من آنان وظیفه‌ای جز کوشش برای مشارکت در همه سطوح اجتماعی و سیاسی ندارند، در هر سطح از فعالیت و در هر زمینه‌ای که می‌توانند مشارکت فعال داشته باشند، مشارکتی مدنی، مسالمت‌آمیز و اصلاح‌طلبانه. ولی اگر پاسخ معطوف به افراد شناخته شده و فعال و رهبران اصلاح‌طلب است، به گمان من مبرم‌ترین وظیفه آنان نشان دادن یک ایده و اراده متناسب با شرایط فعلی است. از سال گذشته و به طور مشخص از ابتدای امسال پیگیر این نظر بوده‌ام، ولی متأسفانه تاکنون انجام نشده است. منظور از ایده و اراده این است که فرد یا افرادی که دارای جایگاه برجسته‌ای در میان اصلاح‌طلبان‌اند، با صدور بیانیه‌ای تحلیلی از وضع کنونی و آنچه گذشته و نیز مسایل پیش روی کشور و اصلاحات و اهداف و برنامه‌های اصلاح‌طلبان، ایده روشنی را ارایه کنند که هم اصلاح‌طلبان و هم طرفداران آنان و هم حکومت با مختصات این ایده آشنا شوند. این ایده به‌روز شده‌ی ذهنیت و راهبرد اصلاح‌طلبی است. این فرد یا افراد باید اراده خود را به این ایده سنجاق کنند. به گمان من در شرایط کنونی آقایان خاتمی،موسوی خوئینی‌ها و نوری در جایگاهی هستند که چنین کاری را انجام دهند، ولی متأسفانه از میان این جمع هنوز آقای خاتمی به چنین نتیجه‌ای نرسیده است. این جمع پس از بیان ایده و نشان دادن اراده خود، قطعاً با حمایت قاطبه اصلاح‌طلبان مواجه خواهد شد، و می‌توانند پس از آن مجموعه‌ای از افراد را در سطوح بعدی اصلاحات برای زمینه‌سازی اجرایی و انجام کنش سیاسی تعیین نمایند.

با سلام خدمت آقای عبدی،سه سوال از شما دارم: ۱_به نظر شما آقای خاتمی نامزد انتخابات خواهد شد و آیا اجازه فعالیت واقعی و حداکثری در انتخابات به ایشان و اصلاح طلبان داده خواهد شد؟ ۲_راهکار شما برای ادامه فعالیت اصلاح طلبان در صورت عدم موفقیتشان در انتخابات چیست و نظرتان درباره پیشنهادهای اخیر آقای علوی تبار چیست؟ ۳_به نظر بنده حلقه مشارکت گروهها و افراد مختلف در امور سیاسی و فرهنگی از ابتدای انقلاب در حال محدود شدن است و این روند در این اواخر بسیار تندتر شده است که به نظر برنامه ای است بلند مدت و از پیش طراحی شده آیا با نظر بنده موافق هستید؟ در هر صورت خواهشمندم توضیح دهید؟ با تشکر از شما سیفی از تهران

۴ـ الف‌ـ برداشت من این است که بخش‌هایی از اصلاح‌طلبان در پی حضور در انتخابات با هدف برنده شدن هستند و تنها گزینه خود برای این هدف را آقای خاتمی می‌دانند، و به احتمال فراوان ایشان هم از وقوع این اتفاق استقبال می‌کند و منتظر آن است. ولی چنین چیزی در شرایط فعلی محقق نخواهد شد، مگر آنکه اتفاق بسیار خاصی بیفتد که در سه و چهار ماه باقی‌مانده بعید می‌دانم که چنین شرایطی رخ دهد. ولی نکته کلیدی در پرسش شما این است که آیا اجازه فعالیت واقعی و حداکثری به آنان داده می‌شود؟ این پرسش نشان‌دهنده نگرش غیر سیاسی نزد ماست. گویی باید به ما اجازه فعالیت دهند. یک نیروی سیاسی که مدعی و معتقد است که اصلاح‌طلب است و اوست که می‌خواهد مملکت را اصلاح کند، نمی‌تواند منتظر اجازه دیگران باشد، باید به تناسب شرایط خودش و طرف مقابل و جامعه، به گونه‌ای رفتار کند که راه را برای فعالیت خود باز کند، نه آنکه برعکس، با اقدامات اشتباه خود، امکان بسته شدن راه را فراهم کند، بعد در انتظار بنشیند تا دیگران اجازه حضور به آنان دهند. اجازه حضور صفر و یک نیست، بدین معنا که یا حضور حداکثری داریم یا هیچ حضوری برای ما امکان‌پذیر نیست، همچنان که در گذشته هم این وضع برقرار نبوده است. وظیفه نیروی سیاسی باز کردن راه است و نه اینکه ابتدا هموار شود، و به قول معروف فرش قرمز پهن کنند، بعد او با سلام و صلوات در این راه هموار شده حرکت کند.
ب‌ـ مسأله اصلی من شرکت یا عدم شرکت، موفقیت یا عدم موفقیت در انتخابات نیست. مسأله اصلی بازسازی اصلاحات از طریق نشان‌دادن ایده و اراده است. اصلاح‌طلبان اگر در سال ۱۳۸۸ مسیر دیگری را طی کرده بودند، امروز با اطمینان ‌خاطر بیشتری می‌توانستند امیدوار باشند که از موضع برتر عهده‌دار قدرت می‌شدند. ولی در هر حال آنچه که امروز مهم است، بازسازی نیروهای اصلاحات است. در مورد پیشنهاد آقای دکتر علوی‌تبار هم نمی‌دانم، کدام یک از نظرات ایشان مورد نظر سوال‌کننده محترم است، ولی اجمالاً عرض کنم که با بخش اعظم نظرات آقای دکتر علوی‌تبار در زمینه شرایط جاری و راهکاری برون‌رفت از آن موافقت دارم، زیرا همفکری بیشتری میان ما وجود داشته است.
ج‌ـ دایره این محدودیت بیش از آنکه در افراد باشد، محدودیت در افکار است و بیشترین ضربه را از این تنگ شدن دایره، مردم و جامعه و حتی همان گروه‌های محدودکننده خواهند خورد. هر چند آنان برای رسیدن به این نقطه خطرناک برنامه ریزی داشتند ولی مساله مهم این است که بهانه را دیگران در اختیار آنان گذاشتند.

سلام، سوالم از آقاى عبدى این است که آیا ایشان پس از رد تئورى «خروج از حاکمیت» از حزب مشارکت استعفا دادند و اگر ندادند چرا در انتخابات ٨٨ از آقاى موسوى که نامزد حزب بود، حمایت نکردند؟
۵ـ دیدگاه «خروج از حاکمیت» از طرف حزب مشارکت پذیرفته شد، اگر بیانیه پایانی کنگره سوم حزب را مطالعه کنیم، متوجه این نکته خواهیم شد. ولی بعداً به دلایلی که بنده از آن بی‌اطلاعم (چون در آن زمان زندان بودم) از این نظر عدول شد. پس از آزادی نیز یکی دو دلیل برای عدم حضور من در مشارکت وجود داشت، که مهم‌ترین آن این بود که گمان می‌کردم که حضورم در مشارکت، کمک موثری بر انسجام و برنامه‌های آن نمی‌کند، لذا بیرون بودن را ترجیح دادم. در مورد انتخابات سال ۱۳۸۸ هم به کلی با خط‌مشی انتخاباتی نیروهای طرفدار آقای خاتمی مخالف بودم و در نامه‌ای که در تاریخ ۵/۱۰/۱۳۸۷ به دوست عزیزم آقای دکتر میردامادی نوشتم دلایل این نقدم را متذکر شدم. این نامه در تارنمای بنده موجود است و می‌توان به آن مراجعه کرد.

آقای عبدی سلام. چشم انداز شما نسبت به آینده کوتاه مدت اصلاح طلبان چیست ؟ آیا آنها به قدرت باز می گردند؟

۶ـ متأسفانه نمی‌توانم به این پرسش شما صادقانه پاسخ دهم. آنچه که به لحاظ تحلیلی فکر می‌کنم با آنچه که آرزوی آن را دارم انطباق ندارد. ولی کوشش من معطوف به تحقق آرزویم است، لذا دوست ندارم که تحلیل خود را که هماهنگ با این آرزو نیست بیان کنم. کوشش می‌کنیم و امیدواریم شرایط بهبود یابد.

سلام. با پیامک نمی‌توان سوال را آنطور که باید مطرح کرد، به هر حال سوالم از آقای عبدی این است که در این هشت سال اخیر نسبت به کدامیک از نظرات گذشته شان احساس خطا و نادرستی پیدا کرده اند؟ ایشان را منصف می‌دانم و همیشه مشتاق تحلیل های ایشان هستم، ولی هر وقت نامشان را می‌بینم ناخودآگاه یاد بحث های عبور از خاتمی می‌افتم که همان زمان هم به گمانم تندروی به نظر می‌رسید! سپاس
۷ـ ممنون از شما. فرق من با بسیاری از دوستان این است که تقریباً تمامی آنچه را که طی این ۸ سال اخیر نوشته‌ام یا گفته‌ام، در تارنمای آینده موجود است، و همه آنها به راحتی در دسترس همگان است و بهترین منبع برای بررسی نظرات من است، و چه بهتر که هر جای آن را دچار اشکال و خطا دانستید، تذکر دهید، که در این صورت مرا رهین منت خود کرده‌اید. اگر شما خوانده عزیز هم مطالب آن را پیگیری می‌فرمودید، حتماً با شنیدن نام من یاد بحث عبور از خاتمی نمی‌افتادید، زیرا شاید من اولین کسی بودم که درباره این دیدگاه موضع‌گیری کردم و به صورت تحلیلی نشان دادم که چرا این شعار غلط است. هرچند بعدها گروهی دیگر با دنده عقب از خاتمی عبور کردند، و صدایش را در نیاوردند. زیرا منظور از خاتمی شعارهایش بود و نه شخص آن، و در این صورت خود انسان هم می‌تواند از خودش(به معنای شعارش) عبور کند.

آقای عبدی آیا توصیه می کنید که در انتخابات شرکت کنیم و مثلا به گزینه ای مثل عارف رای بدهیم؟

۸ـ همان طور که نوشتم، مسأله اصلی من بازسازی جریان اصلاحات است، اگر این بازسازی از خلال آنچه که در پاسخ‌های قبلی گفته‌ام بازسازی شد، شرکت یا عدم شرکت آن، رأی دادن به فلان یا بهمان فرد، مسأله فرعی خواهد بود. ولی در هر حال اگر اصلاح‌طلبان به حدی از انسجام و برنامه برای بازسازی خود برسند، نامزدشان را باید خودشان معرفی کنند، نه آنکه کسی نامزد شود و انتظار حمایت از اصلاح‌طلبان را داشته باشد. در گفتگوی اخیرم گفته‌ام که ارزیابی من این است که اگر ایده و اراده اصلاح‌طلبان شکل بگیرد، آقای دکتر نجفی مناسبت‌ترین نامزد احتمالی اصلاح‌طلبان خواهد بود.

آقای عبدی چرا قدر خودتان را پایین می آورید و همه جا و در هر روزنامه و نشریه ای مطلب می‌نویسید؟
۹ـ اگر شرایط مثل سال‌های ۱۳۷۷ تا ۱۳۸۰ بود، نه تنها در چند نشریه نمی‌نوشتم، بلکه فقط به یک روزنامه بسنده می‌کردم ولی اکنون تعداد نویسندگان به دلایل متعدد بسیار کم شده است، بنابراین باید تا حد امکان جبران کرد. برای یک نویسنده، بهتر است که هفته‌ای ۲ یا حداکثر ۳ یادداشت بنویسد، طبعاً وقتی که به پنج یا شش مورد می‌رسد، قدری مشکل می‌شود و حتی ممکن است از نظر خواننده تکراری هم بیاید. ولی به نظر خودم و برخی از دوستان که مطالبم را پیگیری می‌کنند، سعی کرده‌ام که از کیفیت کار کم نکنم، و چه بسا مطالب ریشه‌ای‌تری را هم مطرح کنم. برای نمونه یادداشت‌هایی که درباره اصلاحات در همین نشریه آسمان نوشتم، حداقل از نظر خودم از مهم‌ترین یادداشت‌هایی است که در این سال‌ها نوشته‌ام. قدر من و امثال من هم به این است که اگر چیزی را درست و به نفع جامعه می‌دانیم صادقانه و به دور از خودخواهی‌های مرسوم آن را بنویسیم، اگر شما یک روز دیدید که چنین نکرده‌ایم، به آن اعتراض کنید. ضمناً‌ من برای نوشتن در هر نشریه‌ای دلیل خاص خود را دارم. مطمئن باشید که فلسفه نوشتنم در یک نشریه یا گفتگویم با یک سایت، از همان فلسفه محتوای نوشتنم تبعیت می‌کند و بی‌جهت چنین کاری را نمی‌کنم، هرچند به شما حق می‌دهم که برخی از این موارد را نپسندید، ولی قبول کنید، شرایط هم خیلی عادی نیست.

آینده احمدی نژاد را چگونه می بینید؟ او بعد از انتخابات ریاست جمهوری چه خواهد کرد؟
۱۰ـ پیش‌بینی آینده او سخت است، چون وضعیت عینی جامعه دچار تحولات شدید، و وضعیت ذهنی بازیگران سیاسی هم پیش‌بینی‌ناپذیر است. ولی کسانی که از رفتارهای وی منافع کلانی برده‌اند، امروز نمی‌توانند انتظار داشته باشند که بی‌هیچ هزینه‌ای کرسی ریاست جمهوری را دو دستی تقدیم آنان کند. این که آقای توکلی گفته احمدی‌نژاد زمین سوخته تحویل خواهد داد، درست است، ولی توجه نشده که این زمین از خیلی وقت پیش سوخته است و آقایان در این زمینه مسئولیت مشترک دارند. در هر حال بحران اصلی در جناح اصولگرا تازه شروع شده است. احمدی‌نژاد نگاهی به بعد از ریاست جمهوری ندارد. او در پی تداوم این ریاست است (ظاهرش با ریاست دیگری) اینکه چه خواهد شد، نمی‌دانم ولی این لقمه به راحتی از گلوی دیگران پایین نخواهد رفت. گمان من در این است که یا نامزدش را می‌پذیرند که در این صورت رای هم خواهد آورد، و یا این که مجبورند پیش از سال در باره رفتارش تصمیم بگیرند. تصمیمی که اخذ آن خیلی دیر شده است، شاید بهار سال ۹۰ و هنگام قهر و خانه‌نشینی اتخاذ این تصمیم راحت‌تر بود.

جناب عبدی؛ مهمترین علت شکست اصلاحات ،باتوجه به اینکه قوه مجریه ومقننه رادراختیارداشتند چه بود؟

۱۱ـ در پاسخ سوال یک شرح داده‌ام. کوتاه آمدن از شعار حاکمیت قانون و نپذیرفتن شکاف میان قدرت و مسئولیت و نپرداختن به مسأله افزایش درآمدهای نفتی و نیز عدم اهتمام کافی به نهادهای مدنی دلیل اصلی این مسأله بود. البته نپذیرفتن رهبری اصلاحات از جانب مرجع مشخص و مسئول نیز بر این نابسامانی‌ها افزود.

ازعباس عبدی بپرسید ۱برای جذب آراء اقشار سنتی مذهبی و حاشیه شهرها و نیز روستایی‌ها و طبقه ضعیف جامعه چه برنامه ای می‌توان داشت؟ ۲می‌دانیم که اجرای یک استراتژی مهمتر از تدوین آن است لذا با توجه به فقدان احزاب گسترده چه تضمینی برای اجرای استراتژیها توسط مدیرانی است که بیشتر در پی قدرت وثروت‌اند، این افراد خود را با هر دولتی همرنگ می‌کنند؟ ۳دوای درد ایران چند حزب قوی است چرا سیاسیون ما مانند ترکیه پس از توقیف حزب،حزبی دیگرنمی‌سازند؟
۲۱ـ الف‌ـ واقعیت این است که اگر یک نیروی سیاسی بخواهد همه اقشار و گروه‌ها را به یکسان جذب خود کند امکان‌پذیر نیست. زیرا جذب هر گروهی، مواجه با از دست دادن گروه‌های دیگر می‌شود. بنابراین باید بکوشند که محوری‌ترین گروه‌ها را مخاطب خود قرار دهند و در عین حال بکوشند که سایر گروه‌ها را حتی‌المقدور دفع نکنند، و نشان دهند که چرا و چگونه این برنامه منافع آنها را هم تأمین می‌کند. مشکلی که در دوره اصلاحات نیز دیده شد، این بود که دموکراسی و عقلانیت اقتصادی به عنوان یک ضرورت کمتر مطرح شد، و بیشتر به عنوان نوعی ارزش اخلاقی مدنظر بود.
ب‌ـ تمایز میان اجرا و تدوین راهبرد، صرفاً یک موضوع ذهنی است، اگر راهبرد تعیین شده اجرا نشود، آن را نمی‌توان راهبرد نامید. کسب قدرت فی‌نفسه نه مذموم است و نه قابل سرزنش، اگر کسی در پی کسب قدرت نباشد، یک سیاستمدار موفق نخواهد بود. البته این بدان معنا نیست که سیاستمدار موفق، کسی است که فقط در پی کسب قدرت است. مسأله اصلی چگونگی رسیدن به قدرت است. اصلاح‌طلبان بیش از آنکه هدفشان رسیدن به قدرت به هر شیوه‌ای باشد، باید بر هموار کردن راه مشروع کسب قدرت تأکید کنند. اگر چنین اتفاقی بیفتد، بخش مهمی از مشکلات حل شده است. تضمین اجرای صحیح هر راهبردی بستگی به آن دارد که کارگزاران و طرفداران آن راهبرد تا چه حد در پیش‌برد آن مشارکت دارند، کلید حل بسیاری از مشکلات، مشارکت عمومی و مستمر و کم‌هزینه است که در صورت وجود شرایط دیگر، تضمین‌کننده اجرای صحیح هر راهبردی هم خواهد بود.
ج‌ـ به گمانم مشکل اولیه آنان در این نیست که چرا پس از انحلال یک حزب، حزب دیگری را تأسیس نمی‌کنند، مشکل مهمتر این است که چرا احزاب خود را از دست می‌دهند، شاید گفته شود که دیگران مانع می‌شوند، اگر این پاسخ را بپذیریم، پس هر اقدامی تعلیق به محال و اراده دیگران می‌شود. در حالی که چنین نیست، دست دیگران برای از میان بردن منتقدین بسیار بسته است، نباید آن را باز کرد.

به نظر می رسد جبهه اصلاحات در رکود بی سابقه ای طی شانزده سال اخیر به سر می‌برد. چنین وضعی گرچه به سبب دستمایه قرارگرفتن حوادث انتخابات رقم خورده اما به نظر می‌رسد، علاوه برعامل خارجی، اختلافات درونی نیز به آن دامن زده است.از آن جمله می‌توان به عدم انسجام در معرفی کاندیدای واحد و حتی اتفاق نظر در مورد یک شخص(آقای عارف)وحتی تمسک به راه هایی مثل پیشنهاد دادن به اصولگرایان برای عدم حمایت ازکاندیدای دولت در دور دوم احتمالی انتخابات (هفته نامه آسمان)اشاره کرد. در عین حال یکی از سوء راه های انتخاب شده درشرایط فعلی تخریب دولت فعلی و جایگاه حکومتی آن بدون ارائه راهکارهای برون رفت است که این مسئله شائبه نداشتن برنامه مشخص و ارائه راه برون رفت را تقویت می‌کند.نظر آقای عبدی در این زمینه چیست؟
۱۳ـ نکات مهمی است. علت این اختلافات آن است که این ارکستر، فاقد رهبری و اراده و ایده روشنی است. لذا هیچ کس نمی‌داند خود را با چه آهنگی تنظیم کند و هر کس نت خود را می‌نوازد. وقتی سیاست اصلاح‌طلبانه در جریان و بطن جامعه جاری نباشد، هر نیروی هر چند ضعیفی هم مسیر خود را می‌رود، و این مسیرها با یکدیگر انطباق ندارد، ولی هنگامی که یک جریان سیاسی، ولو آرام شکل گرفت، هر کس سعی می‌کند، خود را با آن هماهنگ سازد. به نظر من هیچ راهی برای برون‌رفت از این وضع وجود ندارد، مگر آنکه آقایان خاتمی، خوئینی‌ها و نوری با یکدیگر متنی را به عنوان سند راهبردی اصلاح‌طلبان تدوین و ارایه کنند، که این متن همان ایده‌ای است که این آقایان معرف اراده آن هستند و مطمئن هستم که قریب به اتفاق اصلاح‌طلبان از آن حمایت خواهند کرد. اگر چنین اتفاقی رخ ندهد، طبعاً آن کسی که با آن موافقت نمی‌کند، باید مسئولیت آن را نیز عهده‌دار شود. چنین اقدامی مقدمه لازم برای شکل‌گیری یک مجموعه از اصلاح‌طلبان برای پیش‌برد برنامه‌های آنان است.
منتشر شده در آسمان ۱۶-۱۰-۱۳۹۱

در عراق چه میگذرد؟

Share Button

درلیست دو سازمان جهانی فسادسنجی کشورهای دنیا، ایران ردیف ۱۱۰(۱۳۳)* و عراق ردیف ۱۴۳(۱۶۹)* از ۱۵۰(۱۷۴)* را دارند و هردو کشور در زمره فاسد ترین کشورهای جهان محسوب میشوند. در چنین کشوری با چنین درجه ایی از فساد، تصور وفاداری حزبی و پارلمانی نمایندگان به پیمانهای خود، مخصوصاً اگر شانس انتخاب شدن دیگر نداشته باشند، ناشی از ساده اندیشی است. یکی از ایراداتی که مخالفین به دولت مالکی به او میگیرند گسترش کنترول ناپذیر فساد طی دو دوره نخست وزیری او و بلوک انئلاف شیعه حامی او است.

عتتتتتتتتراق
قریب یکماه است که اوضاع عراق متلاطم است. برای بسیاری این تلاطم مانند بارانی تند در یک هوای آفتابی است در حالیکه چنین نیست. دوره دوم نخست وزیری مالکی با بحران و جنگ قدرت علنی آغاز شد و تا امروز که بیش از ۳ سال ۹ ماه از انتخابات پارلمانی و قریب ۳ سال ۳ ماه از نخست وزیری دومین دوره او میگذرد، روزی نبوده است که بحران سیاسی گریبان دولت او را رها کرده باشد.
ریشه اصلی این بحران مزمن در تلاش مالکی برای انحصاری کردن قدرت درکشوری است که در آنجا: بعلت موزائیک مذهبی، قومی، روابط سنتی و ریشه دار پان عربیستی، قرار داشتن در مدار ژئوپولیتیک خاورمیانه ایی و عربی، قرار گرفتن در دایره نفوذ آمریکا پس جنگ خلیج فارس، دیپلماسی فعال منطقه ایی ترکیه پس از بهار عربی؛ یکدست و انحصاری کردن قدرت حتی برای مدتی کوتاه پاسخ نمیدهد. اگر صدام توانست بمدت بیش از دو دهه درعراق دیکتاتوری کند مجموعه شرایط به گونه دیگری بود.

پس از انتخابات اخیر، دولت مالکی در راستای قبضه کردن قدرت در مشورت تنگاتنگ، تا حد دستور گرفتن از تهران بر خروج نیروهای آمریکائی پای فشرد زیرا فکر میکرد که حضور نیروهای آمریکایی در عراق اجازه استقرار دیکتاتوری را به او نمیدهد.
با استفاده از قانونِ «بعث زدایی» از بوروکراسی کشوری، لشگری و قضایی که مالکی با موافقت رقیبان سیاسی امروز خود از مجلس گذرانده بود، او نه تنها بعثی ها و همه هواداران و منتسبین به رژیم سابق را حذف و از مشارکت سیاسی فعال و احراز مشاغل مهم دولتی در کشور محروم کرد بلکه او با استفاده از این قانون که خود نظارت و اجرای آنرا بعهده دارد به حذف بسیاری از رقیبان غیر بعثی خود هم پرداخت. نمونه آن حذف تعدادی از کاندایداهای لیست العراقیه در انتخابات گذشته و سلب صلاحیت تعدادی از انتخاب شدن نیز بود. از حذف طارق الهاشمی و صالح مطلق چیزی نمیگویم.
او در انتخابات مارس ۲۰۱۰ با ۸۹ رای در برابر ۹۱ رأی ایاد علاوی، توانست علیرغم کسر کرسی های حزب خود نسبت به ایاد علاوی، به کمک ائتلاف شیعه موسوم به«ائتلاف ملی عراق(حکیم و جعفری)» و جنبش صدریست و حزب الاحرار و جلب آرای کردهای شمال، حد نصاب لازم آرای پارلمانی را برای احراز پست نخست وزیری خودتأمین کند.
ولی اشتباهی که ایران ونوری المالکی، همانند همه دیکتاتورهای تشنه قدرت، مرتکب شدند این بود که فکر میکردند در عراق با کسب آرای مورد نیاز پارلمانی بر اساس زد و بند و رشوه دهی میتوان این آراء را مانند رفراندم قانون اساسی ایران و انتخاباتهای پس از آن؛ به قدرت واقعی بلامنازع سیاسی و اجتماعی تبدیل کنند. همان اشتباهی که مُرسی هم در برگزاری رفراندم مصر مرتکب شد. ولی اینجا عراق بود و نه ایران.
در عراق بعلت حضورِ «هنوز» فعال عوامل رژیم سابق در بخشهای وسیعی از کشور، مقاومت خستگی ناپذیر جمیعیت سُنی در برابر استیلاجویی دولت مرکزی شیعه و امتناع از جذب شدن در آن، حضور نیروهای آمریکایی، فقدان اجماع وسیع ملی پشت سر نوری المالکی که حتی همه شیعیان عراق را هم پشت سر خود نداشت، وجود جمیعیت از نظر سیاسی فعال قومی کرد؛ تلاش برای پیاده کردن پروژه نوع ایرانی ولایی هدفی کاملاً دست نایافتنی بود و، منتهی شدن آن تلاشهای بیهوده به بحران فراگیر سیاسی، فرقه ایی، قومی و کنونی نمی بایست غیر قابل انتظار باشد.
بنظر من؛ که خود انتظار بروز چنین بحرانی را از همان زمان انتخابات عراق داشتم هم آمریکا که نیروهایش سال گذشته عراق را ترک کردند و هم انگلیس که قبل از آن، استان بصره و منطقه جنوبی را با خیال راحت به اسلامیست های صدریست سپرد و خارج شده بود، دقیقاً میدانستند که این تلاش مالکی و سایر پروکسی های ایران چون کلافی مرگبار بر دور گردن خود آنها خواهد پیچید. حال اینکه چقدر برای رسیدن به این نقطه برنامه ریزی شد بود و چقدر این بحران برحسب  پیش زمینه های دینامیک تحول آفرین پیش گفته، رخ داد فقط مسئله گمانه زنی میتواند باشد.
کردهای عراقی که نخست بعلت مواضع ناسیونالیستی و تمرکز طلبانه ی لیست العراقیه ـ ی ایاد علاوی با ۱۹ کرسی پارلمانی خود از نخست وزیری مالکی حمایت کرده بودند، خیلی زود با او سرشاخ شدند. مقتدا صدر و صدریست ها هم نتوانستند انحصار طلبی تهاجمی و شتابزده مالکی را برای تمرکز بیشترین پست های حساس اجرایی در دستهای خود تحمل کنند و چندی پس از دادن رأی ۴۰ نماینده پارلمانی خود به او، از او فاصله گرفته و پس از مدتی کشمکش سیاسی، سرانجام همسو با لیست العراقیه(ایاد علاوی) و کردهای بارزانی تصمیم گرفتند علیه مالکی امضای پارلمانی جمع کرده و او را عزل کنند.
این جبهه ضد مالکی تردیدی درموفقیت خود برای تأمین حد نصاب آرای لازم برای استیضاح و سپس عزل مالکی نداشت زیرا مبنای موضعگیری نمایندگان خود را بر بلوک بندیهای دوران انتخابات و منسوبیت و تعلقات حزبی آن نمایندگان گذارده بود که آنها بواسطه آن تعلقات حزبی و با حمایت احزاب و بلوکها ی مربوطه به پارلمان راه یافته بودند، غافل از اینکه اینجا عراق بود و هست و نه انگلیس، آمریکا و فرانسه که در آنجا پیوند نمایندگان پارلمانی با احزاب مربوطه اشان مانند عقد شرعی و دائمی بین ما مسلمانان است.
من همانموقع با رصد کردن سایتهای دولتی ایران، از بیخیالی مقامات ایرانی و خود نوری المالکی و ائتلاف شیعه نسبت به احتمال استیضاح و عزل قریب الوقوع او و سقوط دولتش حیرت زده بودم. زیرا سقوط دولت مالکی، سقوط معمولی یک کابینه در یک کشور معمولی نبود بلکه بهم خوردن یک موازنه استراتزیک در عراق بود که پیامد آن برای ایران و ائتلاف شیعه عراق سهمگین و برای دول عربی منطقه و آمریکا یک پیروزی بزرگ استراتژیک علیه ایران بود.
در حالیکه بسیاری از رسانه های منطقه( یکی از آنها الشرق الاوسط) با اطمینان از جمع آوری بیش از حد لازم امضاء نمایندگان علیه مالکی مینوشتند، ایاد علاوی لیست مازاد بر نیاز امضاء، را در اختیار رئیس جمهور قرار داد تا او آنرا به پارلمان داده و رئیس پارلمان نخست وزیر را به مجلس احضار، مجلس او را استیضاح و سپس عزل کند.

لحن رسانه های دولتی ایران دراین هنگام چنان عاری از تشویش بود که هر ناظری را به سرگیجه دوچار میکرد.
دو روز پس از تسلیم لیست استیضاح به رئیس جمهور، طالبانی در برابر تعجب همگانی اعلام کرد که تعداد امضاها در لیست کافی نیست چون تعداد قابل ملاحظه ایی از نمایندگان، امضا های خود را پس گرفته و حتی به او گفته اند که تحت فشار و رودربایستی آنرا امضاء کرده اند. سئوال این بود و هست که راز قضیه در کجا بود؟  آیا، این امضاء کردنها و پس گرفتن ها که موازنه پارلمانی را براحتی بهم میزند در عرصه جامعه هم میتواند موازانه نیروی اجتماعی را هم بهمان سادگی بهم بریزد و بحران زدایی یا بحران سازی کند؟

درلیست دو سازمان جهانی فساد سنجی کشورهای دنیا، ایران ردیف ۱۱۰(۱۳۳)* و عراق ردیف ۱۴۳(۱۶۹)* از ۱۵۰(۱۷۴)* را دارند و هردو کشور در زمره فاسد ترین کشورهای جهان محسوب میشوند. در چنین کشوری با چنین درجه ایی از فساد، تصور وفاداری حزبی و پارلمانی نمایندگان، مخصوصاً اگر شانس انتخاب شدن مجدد نداشته باشند، ناشی از ساده اندیشی است. یکی از ایراداتی که مخالفین به دولت مالکی میگیرند گسترش کنترول ناپذیر فساد طی دو دوره نخست وزیری او و بلوک ائتلاف شیعه است.
برای دستگاه های اطلاعاتی ایران، مانند دیگر دیکتاتوری های مشابه؛ استفاده از فساد، پرونده سازی، و تله گذاری فساد و آلوده سازی: از زن بارگی و بچه بازی گرفته تا قمار بازی، اعتیاد، ارتشاء، شنود و ضبط مکالماتی که حیثیت سوز و جنگ افروز میتوانند باشند، یک تاکتیک مؤثر خفه سازی، خرید، تطمیع و تهدید مخالفین است. بطور نمونه دستگاه اطلاعاتی ولادیمیر پوتین در آخرین انتخابات پارلمانی روسیه که منجر به نیمچه بهار روسیه شد، مکالمه تلفنی یکی از چهره های رهبری و زندان کشیده اپوزیسیون را ضبط کرده بود که او در آن گفتگوی تلفنی به همطراز سازمانی یا جنبشی خود(حقوق بشر و دموکراسی و.. ) رکیک ترین فحشهای پائین تنه ایی را میداد که چرا او، چنین کرده و چرا چنان نکرده است. درست در شب فردایی که قرار بود این دو دوست اپوزیسیونی معروف در فردای آن، تظاهرات یکصد هزار نفره ایی را بعنوان اعتراض به تقلب انتخاباتی حزب «روسیه واحد» پوتین، برگزار کنند و از همه دنیا هم خبرنگار دعوت کرده بودند، این نوار از رسانه های روسیه پخش شد. دستگاه های اطلاعاتی ایران اگر در این زمینه از گشتاپوی هیتلری، استخبارت بشار اسد و ک. گ. ب. ورزیده تر نباشند وامانده تر نیستند. و در پشت سر پس گرفتنهای امضاء استیضاح مالکی هم چیزی جز این تاکتیک صدا خفه کن و خرید آرای پارلمانی نمیتوانست باشد. ولی در این رابطه باز این سئول تکرار و مطرح میشود که آیا این تاکتیک صدا خفه کن و فشار که صدای منتقدین و معترضین سیاسی را میتواند خفه کند، قادر به تغیردادن موازنه اجتماعی و سیاسی نیرو در سطح جامعه هم هست؟ آیا از میدان بدر کردن مخالفین سیاسی و یکدست کردن قدرت سیاسی میتواند نارضایتی میلیونی مردم را به: تبعیضات قومی و مذهبی، فساد، قوم و خویش بازی در توزیع پستها و مشاغل دولتی، فقدان آزادی، فقدان خدمات اجتماعی، اعتراض به عقب ماندگی، بیکاری، و… را هم فرونشاند؟
در اینجا یک توضیح بسیار مهم و شایان توجه ضروریست.
شاه کلید این توضیح فقط یک واژه است؛ واژه «دشمن». پس از انقلاب اسلامی خودمان، «ضد انقلاب»، طاغوت، استکبار شرق و غرب، که به اقتضای مصالح نظام تعمیمات و شمولیت آن گسترش داده شده و یا تغیر میافت، لولوی وحدت آفرین «دشمن» بود. این «دشمن» آفرینی، و مفروض دانستن «دشمن» نیروهای بسیار متخالف و متعارضی را در پشت سر حکومت اسلامی با شعار «همه باهم» قرار داد که بخش بزرگی از  خود آنها با رژیم ولایی و اسلامی مسئله جدی داشتند ولی مع الوصف در عین حال با مخالفان همین رژیم مخالف« تر» بودند.
یک چنین صف بندی و آرایش سیاسی ای، انعکاس آرایش اجتماعی و طبقاتی واقعی جامعه نبود و استراتژی راهبردی استنتاج شده از آن نیز نیمتوانست با آرایش طبقات و گروه های اجتماعی و منافع آنان منطبق باشد، بلکه این صف آرایی قبل از آنکه یک آرایش مبارزاتی اجتماعی ـ سیاسی باشد یک صف آرایی اعتقادی تاریخی و حاصل افسون گفتمان پهلوی ستیزی و آمریکا ستیزی کوری بود که طی چند دهه ذهنیت جامعه سیاسی ایران را تسخیر کرده بود و بجای «ره بردن» به اتخاذ یک راهبرد استراتژیکِ  دموکراسی و ترقی خواهانه، به«چاه بُرد» یک استراتژی مملکت و ملت سوزانه منتهی شد.
نزدیک به ۳۴ سال از انقلاب اسلامی میگذرد و و منتقدین رژیم هنجره خودرا در دفاع از حقوق بشر و دموکراسی پاره میکنند ولی همین دموکراسی خواهان هنوز هم که هنوز است نمیخواهند بپذیرند که در این مملکتی که آنها برایش سنگ دموکراسی به سینه میزنند؛ میلیونهایی هستند که همان رژیم سابق را میپسندند  و میخواهند بدون اینکه سلطنت طلب هم باشند. این دوستان سینه چاک حقوق بشر و دموکراسی خواه، نمی پذیرند که اگر قرار است ایران دموکراسی بشود حق است و باید این هواداران رژیم گذشته نیز بتوانند در فرایند این دموکراسی سازی مفروض شرکت داشته باشند.
اگر بعلت سلطه استبداد دینی امکان این مشارکت سیاسی دموکراتیک در دوران این سرکوب ۳۴ ساله میسر نگشته است حالا که آن نیروهای انقلابی دیروز همگی به ضد انقلاب امروزتبدیل شده و عملاً در کنارنیروهای همان رژیم سابق نهاده شده اند  جا دارد که همگان نه در حرف بلکه عملاً هم دموکراسی خواه و هوادار حقوق بشر شده بپذیرند که ایران متعلق به همه ایرانیان باید باشد و با پذیرش این حکم بدیهی کوشش شود تا زمینه چنین مشارکتی حداقل در فضای دنیای مجازی و محیط خارج کشوری فراهم شده و پذیرفته شود تا برای خودی و ناخودی کردن  دیگر مرزی غیر از باور به هنجار های دموکراتیک مرزدیگری باقی نماند تا  فرهنگ حذف  و نابردباری که ما را به اتمیزه شدن همگانی و واگرایی تمام عیار رانده و دیگر خود جامعه را تهدید میکند پایان داده شود.

در دکترینِ«دشمن » که اپوزیسیون را هنوز در طلسم خود زمینگیر کرده و آنرا از متحدین طبیعی اش جدا میکرد؛ آمریکا و اسرئیل ستیزی دو ضلع و زاویه تکمیل کننده پهلوی ستیزی و مثلث ستیز بودند. این «دشمن» سازی موجب خلق  ناسیونالیسمی مبتذل گردید که تا سطح پیوند عشیره ایی قبیله ایی و امامزاده یا شمر سازی تنزل یافته و بسیاری سیاست ورزان مخالف رژیم را واداشت که دهها و صدها بار بیش از آن انرژی ای که صرف مبارزه  بااستبداد دینی میکنند صرف دفاع از حق مسلم فن آوری هسته ایی و غنی سازی و حتی حق ساختن و داشتن بمب اتمی کنند و ار اینهم فراتر رفته اعلان پیشمرگ شدن بنفع ایران اسلامی در صورت حمله آمریکا و اسرائیل نمایند. این گفتمان سراسر متحجر و مافوق ارتجاعی موجب شد تا برنده جایزه صلح نوبلی که آن جایزه را بخاطر شهرتش در دفاعش از حقوق زنان وحقوق بشر گرفته بود به دوره گردی سیاسی در اروپا و آمریکا بپردازد و در موعظه های خود، از همخوانی و انطباق اسلام با دموکراسی سخنرانی کند.
روی دیگر این گفتمان سراسر ماورای ارتجاعیِ«دشمن» مشترک؛ روسیه و چین پرستیِ(روسو فیلیسم)رسماً چپگرایانه و شرق گرایی خجولانه نوع اسلامیستی می باشد که رسوب زمخت و نا زدودنی آن، پس از فرو پاشی کمونیسیم و پایان جنگ سرد هم، در ناخود آگاه سیاسیون ما وجود دارد و از طریق ا گفتمان موروثی  این جامعه ـ ی سیاسی شبه روشنفکری، در ذهنیت متعارف جامعه عادی هم دائماً تزریق شده، خود را باز تاب داده و بخوبی مورد بهره برداری رژیم واقع میشود و حاصل آنهم دائی جان ناپلئونیسم سیاسی غالب است.
انقلاب عراق هم اگر بتوانیم آنرا یک انقلاب بدانیم ، تئوری استفاده از؛ لولوی «دشمن» را در اختیار رژیم شیعه گرای نوری المالکی قرار داد. اولین لولو و «دشمن» آن «بعثسیم» صدامی بود که با تصویب قانونی موسوم به «بعث زدایی»، با تأئید کامل همین احزاب پارلمانی که امروز مخالف دولت مالکی هستند، تصویب شد.
افتادن به ورطه«دشمن» سازی ایدئو لوژیک از بعث، توسط ائتلاف دولتی شیعه به رهبری مالکی، باعث شد که مخالفین امروزمالکی خود را از بخش بزرگی از متحدین بالقوه خویش در مبازه اشان علیه تمامیت خواهی او جدا کنند.
دولت نوری المالکی مانند رژیم ایران، روسیه، سوریه و به نوعی دیگر اخوان در مصر، توانست به یاری اثر معجزه آسای لولویِ«دشمن» بعنوان یک راهبرد استراتژیک، بیشترین نیروی تاکتیکی و عملیاتی رادرآن لحظه ایی که برای تثبیت و تحکیم قدرت خود لازم داشت در پشت سر خود گرد آورده و بکمک این اتحاد نانوشته و یکطرفه وگرد آوری متحدین موقتی و مصرف شدنی؛ مخالفین عمده و استراتژیک خود را بزانو در آورد. در این آرایش مهندسی شده نیرو، اپوزیسیون ضد مالکی با قطعی  گرفتن اولویت ضدیت و مبارزه با نیروهای رژیم سرنگون شده گذشته، ناخود آگاه به پیاده نظام ائتلاف حاکم شیعه تبدیل گردید همچنانکه نیروی پهلوی ستیز ایرانی نیز از هر فرقه و سنخ سیاسی ذخیره و سوخت مصرفی رژیم اسلامی حاکم  کنونی شد.
امروزهم، ۳۴ سال پس از انقلابی که معلوم شد نباید میشد و رژیمی که با همه عیوبش نباید سرنگون میگردید، در بین بخشی از اپوزیسیون، دشمنی با پهلویسم هنوز هم در اولویت قرار دارد. حال آنکه در قاموس پیکار سیاسی، دوست و دشمن دائمی وجود ندارد. بلکه فقط دشمن، دشمنتر و دشمنترین و.. ، وجود دارد.
لولوی باد کنکی ترسناک «دشمن»، دشمنی که ملاط و بافتمان ناسیونالیسمی دگردیس و مبتذل شده را تشکیل میدهد، منتقدین و اپوزیسیون رژیم را به نقطه ایی رانده است که در بازشناسی و رصد جایگاه واقعی خود در منظومه فلکی سیاست و تاریخ به مقیاس ملی و بین المللی کاملاً وامانده و راه گم کرده است.
همانطور که نمیتوان مانع یکه تازی سلطنت طلبان درهر اعتراض و اکسیون سیاسی ما ایرانیان علیه رژیم شد، در اعتراضات اخیر عراق هم امکانی برای جلو گیری از پیوستن صدها هزار نفر از طرفداران رژیم سرنگون شده بعثی به موج اعتراض مردم نه وجود داشت و نه ممانعت از چنین مشارکتی منطقی بود. اگر معترضین میخواستند زیر شانتاژ رژیم مالکی از هواداران رژیم سابق بعنوان «دشمن» اصلی، فاصله بگیرند عملاً علیه آن دشمن شکست خورده و ضعیف درکنار «دشمنتر»ی قرا میگرفتند که هم دریده، مهاجم، قویتر و هم بالفعل تر بود.
بلافاصله پس پیام همصدایی و حمایت «عزت ابراهیم الدوری»، معاون سابق صدام، به معترضین عراقی، اولین کسی که در برابر این دشمن ـ لولو جا خورد مقتدا صدر بود که بیانیه داد و گفت که معترضین نباید اجازه دهند تا صفوفشان با وابستگان به رژیم سابق مخلوط شود و پرچم رژیم سابق را بلند کنند. همان واکنشی که ما متحدین سابق و منتقدین فعلی رژیم، نسبت به سلطنت طلبان، همیشه نشان میدهیم و همان رفتاری که سلطنت طلبان ما، مانند بعثی های امروز عراق در هر اکسیون سیاسی میکنند.

پیام «عزت ابراهیم الدوری” در بدترین موقعی که ممکن بود، اعلام و پخش شد. این پیام حربه ایی بدست نوری المالکی داد تا با آن، منتقدین خود را به همراهی و همسرایی با وابستگان رژیم سابق و عوامل دولتهای خارجی متهم کند. این پیامِ عزت ابراهیم حتی نمیتواند روی کُردها و توده شیعه مذهبی که از نوری المالکی خسته شده اند و ترجیح میدهند با اپوزیسوین سُنی مذهب و کرد علیه دولت او مبارزه کنند اثر منفی یا تردید آمیز نسبت به اعتراضات کنونی بجای نگذارد. در صورتیکه اگر امروزه به حزب بعث هم اجازه فعالیت سیاسی کاملاً آزاد داده شود، شاید نتواند بیش از ۱۰ یا ۲۰ درصد رأی بیاورد و علاوه بر این، تصور اینکه پس از آزمون سیاسی این ده ساله پس ازسقوط صدام، این حزب بعث همان حزب سابق باشد خطاست؛ کما اینکه رضا پهلوی، محمد رضا شاه نیست و اگر خود شاه هم زنده بود پس از این همه تحولات نمیتوانست آن شاه سابق باشد.
دولت مالکی و ایران از حربه جزامی گونه «وابستگان به رژیم سابق » حد اکثر استفاده را علیه مخالفین رژیمهای «شیعه ابزار» خود میکنند ولی اشتباه محاسبه آنها در اینست که نمیدانند، رابطه بعثی ها و هواداران رژیم صدام بلحاظ سنخیت مذهبی، قومی، قبیله ایی اشان و بواسطه ناسیونالیسم عربی و ضد آمریکایی صدام؛ با بخش وسیعی از جامعه سُنی مذهب، ارتباطی ریشه دار است و این شانتاژها اگر نتیجه معکوس نداشته باشد آن نتیجه ایی را که مورد انتظار مالکی و رژیم ایرانست را نخواهد داد.
در مقایسه با رابطه سلطنت طلبان ایرانی با جامعه ایران باید گفت که ارتباط وابستگان و هواداران رژیم پادشاهی پهلوی با جامعه ایران نه ارتباطی مذهبی و  طایفه ای، بلکه مدنی و سیاسی و لاجرم به مراتب سُست تر بود.
اتهام و شانتاژ در آمیختن با «دشمن»، در عراق هم اکنون رنگ باخته است و نه تنها بخاطر وضعیت خاص جامعه عراق و نحوه سرنگونی رژیم صدام بلکه بخاطر نگاه سایر دولت های منطقه که دیگر حساسیتی روی «بعثیسم» صدامی ندارند چون میدانند شاخ آن شکسته شده است.
جنبش ضد نوری المالکی از مرحله آنتی پاتی ضد بعثی عبور خواهد کرد و کسانی مثل مقتدا صدر هم اگر نخواهند قطار جنبش کنونی را از دست بدهند باید بدان بپیوندند.
در دو روز گذشته؛ هم تظاهرات صدها هزار نفری مردم و هم راه بندانها و اعتصابات نشسته در سراسر عراق گسترش یافته و بعلت مقاومت و ایستادگی پارلمان و بسیاری استانداران و وزراء در برابر دولت مالکی و حمایت علنی آنان از تظاهرات، پشم اقتدار و اتوریته او چنان ریخته است که بسیار بعید است بتواند تهدید خود را دایر بر استفاده از نیروی نظامی علیه معترضین و برای باز کردن اتوبان منتهی به دمشق و عَمان عملی کند. تظاهرات به بغداد و بصره کشیده شده است و اطفای حریق آن از پس نیروهای نظامی هم دیگر برنمی آید.
کلاف مرگی که لحظه به لحظه به اطراف رژیم مالکی پیچیده میشود فراتر از سرنگونی ساده دولت او خواهد رفت و معلوم نیست بکجا ختم شود. ولی یک چیز از هم اکنون مسلم است. سقوط او قطعی و ضربه این سقوط میتواند بخشی از طرح تغیر رژیم در ایران نیز باشد. زیرا سرمایه گذاری سیاسی، نظامی و امنیتی ایران در عراق بیش از آنست که رژیم بتواند آنرا بسادگی از سر بگذراند. در دو ماه آینده قراراست انتخابات ایالتی در عراق برگزار شود و همه احزاب برای شرکت در آن تدارک وسیعی دیده اند. تنشِ ناشی از رقابتهای انتخاباتی میتواند به یک قیام واقعی علیه نوری المالکی تبدیل شود اگر البته او با استیضاح کنونی پارلمانی تن به عزل خود ندهد. کمترین شانسی برای بقای سیاسی او نیست و ایران مهره ذخیره و نسوخته دیگری هم در عرصه سیاسی عراق جز او ندارد.
درتوضیح «دشمن» بعنوان یک لولو اضافه کنم که برخی از سران اخوان المسلمین و دولت مُرسی هم، درجریان تظاهرات چند ماهه گذشته، جبهه نجات ملی را متهم به وابستگی به قدرتهای برون مرزی و رژیم سابق کردند. اشتباه تاکتیکی بزرگ مخالفین مُرسی و اسلامگرایان مصر، در اینست که علیرغم ضعف خود در برابر رقیب اسلامگرای خویش، هنگامی که پای به مشارکت کشاندن نیروی میلیونی احمد شفیق بمیان می آید، آنها ناخواسته در ضدیت با آن، در کنار همین اسلامگرایان اخوانی قرار میگیرند. تراژدی قضیه اینجاست که، درحالیکه خطر استبداد دینی، استبدادی صد بار بدتر از دیکتاتوری مبارک، مصر را تهدید میکند، یکی از خواستهای اصلی تظاهر کنندگان اخیر میدان التحریر در روزهای اول، تجدید محاکمه سران نظامی بود. یعنی همان چیزی که اسلامگیرایان از خدا خواسته اشان است. تظاهرات چیان میدان التحریر نه تنها علیه شرکت هواداران رسمی وعلنی رژیم سابق، در تظاهرات خود بودند و نه تنها هواداران شفیق را بلکه امرموسی را هم که سالها بود از آن رژیم جدا شده و درموضع انتقادی نسبت به آن قرار داشت را نیز در این طیف قرار میدادند که برای ما یاد آور مخالفت چپها و مجاهدین ایران با دولت موقت بازرگان می باشد.
در سوریه بشاراسد و پدرش با لولوی«دشمن» صهیونیستی، چنان بر پشت مردم نشسته وبمدت بیش از ۴۳ سال لگام استبداد فاشیستی خود را بر دهان مردم سوریه محکم کردند که اگر اسرائیل  سوریه را اشغال کرده بود، یکصدم آن ظلمی را که این پدر و پسر به مردم سوریه کردند به مردم آن کشور نمیکرد.
در روسیه دولت پوتین با «دشمن» سازی از آمریکا و ناسیونالیسمی قلابی، پوتین محور و عوامانه، با به چالش گیری غرب و گرفتن ژستهای ابرقدرت مآبانه برآنست غرور کاذب در مردم آفریده و به تزار جدید روس تبدیل شود بدون اینکه توسعه گرایی آن دیسپوت مدرن ۱۰۰ سال قبل و فرهنگ بالای تزاریستی رومانف ها را داشته باشد. دولت پوتین چندی پیش با گذراندن قانونی جریمه ایی معادل ۹۰۰۰ دلار برای تظاهرات غیر قانونی از پارلمان گذراند و نسبت به مخالفان خود دقیقاً با روشهای مافیایی عمل میکند. از ترور مخالفین تا زندانی کردنهای طولانی در تبعید گرفته تا محاکمات کاملاً فرمایشی توسط دادگاههای سنت دار عصر استبداد کمونیستی. و بکار گیری تله گذاریهای حیثیت سوز اطلاعاتی برای خفه کردن صدای مخالفین.
جامعه منفعل، فاسد شده، به پوچی و بی هویتی رسیده( آنِمیکال)* روسیه بعید است بتواند در برابراین ک. گ. ب ایی کهنه کار تربیت شده عصر برژنف قد راست کند.
*
http://www.worldaudit.org/corruption.htm
* درجه بندی فوق از ارگان جهانی سنجش فساد و میزان دموکراسی در دنیا گرفته شده است
http://www.transparency.org/cpi2012/results
برابر مؤسسه شفافیت بین المللی ایران از نظر فساد ردیف ۱۳۳ و عراق ردیف ۱۶۹ از بین ۱۷۴ کشور می باشند.
Anomie
یک حالت روانی احساس پوچی، بیهویتی، بی تفاوتی به محیط و هم چیز.
این مفهوم روانشناختی فردی را امیل دورکهیم جامعه شناس برجسته فرانسوی آغاز قرن پیش به حوزه روانشناسی اجتماعی کشاند که میتواند برای ما ایرانیها و سایر مارگزیدگان حکومت های ایده ئولوژیک و اعتقادی، در بررسی اجتماعی مفید باشد. رژیم های شخصیت کُش چنان از آحاد جامعه غرور و غزت نفس و هویت زدایی میکنند که روح جمعگرایی انسانی در جامعه کشته میشود.
بنظر من جامعه ایران ما نمونه یک جامعه انومیکال است.

آنها پاسدار بودند و برای کشتن مردم سوریه رفته بودند زیارت

Share Button

توسط منابع خبری

هویت ۷ تن از اعضای سپاه پس از پایان گروگانگیری در سوریه فاش شد

توسط منابع خبری
دبی- العربیه . نت فارسی
منابع خبری ایران، هویت هفت نفر از اعضای سپاه پاسداران را که در میان گروگان های ایرانی در دست مخالفان بوده اند و اخیرا طی توافق تبادل اسرا با نظام بشار اسد آزاد شده اند ، فاش کردند.
سال گذشته، مخالفان مسلح بشار اسد ۴۸ ایرانی را به گروگان گرفتند. مخالفان می گفتند این ایرانی ها از اعضای سپاه پاسداران هستند که برای کمک به رژیم سوریه در نبرد با معترضان در سوریه حضور یافتند. مقام های ایرانی اما می گفتند که این ها شهروندانی بودند که برای زیارت به سوریه رفته اند.
سرانجام پس از چند دور مذاکرات، اتباع ایران در مقابل آزادی ۲۱۳۰ زندانی سیاسی در زندان های نظام بشار اسد، آزاد شدند.
به گزارش سایت ”دیگربان”عابدین خرم٬ فرمانده سپاه ارومیه و محمدتقی صفری٬ فرمانده سپاه بوشهر دو تن از فرماندهان استانی سپاه هستند که به همراه ۴۶ نفر دیگر٬ سه روز پیش آزاد و به ایران بازگشته ‌اند.
کریم حسین ‌خانی، نماینده پیشین ولی‌ فقیه در سپاه ارومیه نیز یکی دیگر از اعضای آزاد شده سپاه در این کاروان بازگشته از سوریه است.
سایت سپاه ارومیه و برخی سایت ‌های محلی نیز روز جمعه بدون آنکه به نام کوچک این روحانی و فرمانده سپاه اشاره کنند٬ از بازگشت آنها به این شهر و شرکت در نماز جمعه خبر داده ‌اند.
از استان آذربایجان غربی۱۴ نفر در این کاروان بوده‌اند که شامگاه پنجشنبه وارد ارومیه شدند.
محمدتقی صفری٬ فرمانده سپاه بوشهر یکی دیگر از فرماندهان سپاه است که خبرگزاری‌ها بدون اشاره به مقام وی٬ اعلام کرده‌اند که او به بوشهر بازگشته است.
استاندار بوشهر به عنوان بالاترین مقام اجرایی استان در مراسم استقبال از این مقام سپاه در فرودگاه حضور داشت.
سایت ‌های محلی جهرم نیز هویت کامل یک عضو آزاد شده سپاه را ”علی جوادیان” اعلام کرده‌اند.
جوادیان که از وی به عنوان رئیس بهداری تیپ تکاور ۳۳ ”المهدی” جهرم یاد می‌ شود٬ طی سخنانی در نماز جمعه این شهر٬ خود و ۴۷ نفر دیگر را سرباز آیت الله خامنه ‌ای رهبر جمهوری اسلامی ایران معرفی کرده است.
خبرگزاری ایسنا و یک سایت محلی دیگر نیز هویت سه تن دیگر از کسانی که گفته می ‌شود عضو سپاه جهرم هستند را ادیبی٬ الهی و همتی اعلام کرده ‌اند.
در برخی گزارش‌ ها از صادق ادیبی به عنوان فرمانده آماد و پشتیبانی تیپ تکاور ۳۳ ”المهدی” جهرم یاد شده است.
همین گزارش‌ها از محمد الهی و امر‌الله همتی نیز به ترتیب به عنوان فرمانده اطلاعات عملیات تیپ تکاور ۳۳ ”المهدی” و رئیس معاونت نیروی انسانی این تیپ یاد کرده‌اند.
از استان فارس هفت نفر در این کاروان حضور داشته ‌اند که از هویت سه تن دیگر اطلاعی در دست نیست.
خبرگزاری مهر نیز هویت سه تن از آزاد شدگان بیرجندی را بدون اشاره به شغل آنها ”علی اکبر نوزادی”، ”مرتضی قلی‌پور” و ”حسین آسیابان” اعلام کرده است.
یک سایت محلی گناباد نیز هویت یکی دیگر از آزاد شدگان را حسین علی حسینی اعلام کرده است.
از استان‌های خراسان رضوی و جنوبی شش نفر در این کاروان بوده‌اند که نام دو تن از آنها اعلام نشده است.
مقام‌های جمهوری اسلامی از اعلام نام این ۴۸ نفر خودداری کرده و اعلام کرده‌اند که تنها برخی از آنها بازنشسته سپاه بوده‌اند.

………………………………………….
یاداشت چند روز پیش من بمناسبت آزادی این گروگانها. با عنوان آزادی ۴۸ گروگان و چند سئوال!
من مطالعه مجدد آنرا توصیه میکنم

تا آنجا که به آزادی سپاهیانی مربوط میشود که به سوریه رفته بودند تا تجربه سرکوب جنبش اعتراضی مردم در ایران را، بویژه سرکوب جنبش اعتراضی ۸۸ را در اختیار «الشبیحه» و نیروهای رژیم اسد بگذارند و احتمالاً با دستهایی خون آلود به مملکت باز میگردند خوشحالی را برای سران نظام و آقای صالحی و خانواده های آنان باید واگذاشت

صـــــــــالحی
آزادی ۴۸ گروگان و چند سئوال!
بالاخره ۴۸ گروگان ایرانی که معلوم نیست چه تعداشان واقعاً زائر معمولی و چه تعدادشان سپاهیان متخصص در سرکوب جنبش های مردمی هستند آزاد شدند. اگر حتی در بین آنان یک بیگناه یا زائر معمولی هم وجود داشته باشد جا دارد از این معامله هم بخاطر آزادی آن یک نفر هموطن زائر فرضی و هم آن ۲۱۳۰ زندانیان و اسیران سوری و خارجی دستگاه استخباراتی  اسدکه اکثراً یا همگی از معترضین عادی به رژیم حاکم در سوریه، از زن و مرد، جوان و پیر و تعدادی هم روزنامه نگار خارجی بوده اند، خوشحال بود.
تا آنجا که به آزادی سپاهیانی مربوط میشود که به سوریه رفته بودند تا تجربه سرکوب جنبش اعتراضی مردم در ایران را، بویژه سرکوب جنبش اعتراضی ۸۸ را در اختیار «الشبیحه» و نیروهای رژیم اسد بگذارند و احتمالاً با دستهایی خون آلود به مملکت باز میگردند خوشحالی را برای سران نظام و آقای صالحی و خانواده های آنان باید واگذاشت. چون مردم حاضر نیستند به هزینه آنان نظامیان ایران برای سرکوب مردم به سوریه اعزام شوند و به هزینه آنان که، مبلغ کلان احتمالی آنهم، هرگز فاش نخواهد شد به آزاد گردند تا تجربه سرکوبگری خود را بیشتر در کشور خودمان بکار برند.
آقای صالحی میتواند باد به غبغب بیاندازد و بگوید ما اینیم! گروگانهای خود را آزاد کردیم ولی در این شق القمر آزاد سازی گروگانها، چند سئوال مطرح است که در میان این«جنجال آزاد سازی» به ذهن کمترکسی نطور میکند.
در ذیل خبر سایت تابناک راجع به این گروگانها، کامنت های معنا دار بسیاری وجود دارد که اولاً از آگاهی بیش از معمول کامنت گذاران نسبت به قضیه خبر میدهد که من ذیلاً ۲ تای آنرا درج میکنم.
[بنی فضل||۱۳:۵۶ – ۱۳۹۱/۱۰/۲۰۱۲۷۲۳۵ پاسخ
] با سلام و ضمن اظهار خوشحالی امیدوارم بزودی نیز شاهد ازادی ۲ گروگان شرکت مپنا در سوریه هم باشیم
[گنجه زادگان||۱۵:۴۸ – ۱۳۹۱/۱۰/۲۰۸۳۸۰ پاسخ
ضمن تبریک به خانواده های این عزیزان و قدردانی از زحمات تمامی دست اندرکان خصوصا کارمندان سفارت ج.ا.ایران در دمشق ، امیدوارم ۲ مهندس و تکنسین همکار شرکت مپنا ( آقایان پژمان بویری و حسن حسنی ) که بیش از یکسال از اسارت آنان در سوریه می گذرد به فراموشی سپرده نشوند چراکه خانواده آن عزیزان نیز چشم انتظار فرزندان و همسران خود هستند.]
سئوال اینست که مگر آن دو مهندس (پژمان و حسنی) که نه، درغیرنظامی بودن آنها میتواند شکی باشد و نه در اینکه آنها برای یک گروه صنعتی بنام «مپنا» کار میکرده اند، که مدتی بیش از ۲ برابر مدت اسارت این «زائران» در اسارتند، خونشان از این «زائران» کمرنگتر است؟ چرا دستگاه دیپلماسی ما آن ۲ نفر را هم مشمول این معامله نکرده است؟
نگاهی به عکس گروگانها فقط مضحک بودن این ادعای رژیم را نشان میدهد که آنها بازنشسته سپاه بوده اند و آنهم فقط تعدای از آنها. اگر ریش این بازنشسته ها سپاهی را بزنی، بخوبی معلوم میشود که سن آنها، بین حد اکثر ۵۰ تا ۳۰ می باشد. ژست پیروزی نشان دادنشان با علامت «وِ» هم، به قیافه زائران معمولی که ۵ ماه در ترس و لرز کشته شدن و تحت شرایط ویژه جنگی سوریه بوده اند نمی خورد.

گـــــــــــــــــــــــــروگانها
همزمان با گروگان گرفته شدن این ۴۸ تن ۱۱ نفر زائر لبنانی که آنها از سفر زیاریتی به کشورشان برمیگشتند نیز به گروگان گرفته شدند. حتی خود گروگان گیران سوری هم ادعا نکرده اند که آنها برای شرکت در جنگ بنفع اسد در سوریه بوده اند زیرا مدت سفر آنها در سوریه معادل زمان ترانزیت آنها بوده است و تاریخ ورود و خروج آنها هم روشن است. برای آزادی آنان، هم روحانیون سنی و شیعه لبنان، هم مقامات قطر و ترکیه و هم خود دولت لبنان که موضعی بیطرف هم نسبت به طرفین جنگ در سوریه دارد و با وضعیت جانبدار ایران متفاوت است، میانجی شدند ولی تا کنون فقط یکی از آنان آزاد شده است. لذا جا دارد دولت ایران و آقای صالحی بگویند چه هزینه ایی برای آزادی این ۴۸ نفر پرداخته اند که دولت لبنان و حزب الله نمیتواند و نخواسته است تا کنون بپردازد. دولت باید هزینه مابه ازای آزادی آن۲۱۳۰ نفر زندانی رژیم خونریز اسد را برای آزادی این ۴۸ نفر اعلام کند تا مردم ایران با گمانه زنی خود آنرا به صد ها و میلیارد ها دلار تخمین نزند!
سئوال دشواری نیست اگر با مقایسه وضعیت آن ۱۰ اسیرغیر نظامی لبنانی (هنوز آزاد نشده) با این ۴۸ نفر گروگان سپاهی آزاد شده، پرسیده شود «هزینه» چقدر بوده است؟ و تا کی مردم ایران باید هزینه ماجرا جونیهای برون مرزی و منطقه ایی رژیم را بپردازد؟ جا دارد پرسیده شود: چقدر به سازمان شبه تروریستی «بنیاد خیریه انسانی»* ترکیه ایی، که شبکه برون مرزی حماس است، همان تشکیلاتی است که با فریب دادن برخی بنیادهای بواقع حقوق بشری اروپا، کاروان دریایی کمک به حماس را راه انداخت که به کشته شدن حدود ۱۰ ـ ۱۱ نفر در درگیری با نیروهای اسرائیلی منجر شد، داده است؟ و تا کنون چقدر به این سازمان «کمک تروریستی»، از جمله در جریان سازمان دادن آن کاروان بزرگ دریایی که هدفش گشودن راه دریایی کمک نظامی به حماس تحت پوشش امدادهای انسانی بود کمک مالی کرده است؟
گروگان ترک
کافیست همزمان به چهره های این زنان اسیر آزاد شده از شکنجه گاههای رژیم اسد نیز نگاه کنیم تا هم مسلمانی و هم سادگی و بی آلایشی را در چهره آنان ببینیم و قیافه غمزده اینان را با قیافه رزمی آن ۴۸ تن مقایسه کنیم.
زنگـــروگان ها
مردم ایران و خانواده آن دو اسیر غیر نظامی هم میهن ما حق دارند و باید مسئله را علنی کرده از رژیم و دستگاه دیپلماسی آن بپرسند چرا در این معامله عزیزان آنها مشمول نشده اند؟ و مردم ایران و فعالین سیاسی نیز حق دارند این سئوال را مطرح کنند که این ۴۸ تن واقعاً در سوریه چه میکرده اند؟ در شرایط جهنم جنگی و بکُش بکُش در سوریه چه جای زیارت است؟ از همه مهمتر خود نویسنده این سطور بخاطر دارد که تنها چند هفته پیش از دستگیری این ۴۸ نفر در سوریه، وزارت خارجه ایران بیانیه ایی صادر کرد که طی آن به مسافران ایرانی عازم سوریه هشدار داد که از سفر زمینی در و به سوریه اکیداً خود داری کنند. چگونه است که پس از انتشار این اطلاعیه، که سپاه و افراد آن باید بیش از کسان دیگر مطلع باشند«تعدای» از بازنشستگان سپاه هوای زیارت حضرت زینب به سرشان میزند؟
از سایت الجزیره

Turkish relief group IHH’s Yıldırım (L) involved in a swap of over 2,000 prisoners held in Syrian jails in
exchange for 48 Iranian pilgrims kidnapped by rebels.

از حریت امروز
*Humanitarian Relief Foundation (İHH)

توجه:

خبر بعدی

گروگان زوانر لبنان

نهار نت لبنان:
ساعاتی پس از درج یاداشت فوق
بستگان ۹ نفر از زائران گرفتار شده لبنانی در سوریه در برابر سفارت قطر در بیروت اجتماع کردند. بستگان خشمگین این اسیران دولت را پس از آزادی ۴۸ گروگان ایرانی توسط ارتش آزاد سوریه به ازای آزادی قریب ۲۰۰۰ نفر از زندانیان رژیم، مورد انتقاد قرار دادند.
….
….
پایان نقل یک پارگراف از نهار نت. توضیح اینکه من در یاداشت فوق نوشته ام ۱۰ نفر که علت این است که نمی دانم نفر دوم کی آزاد شده است و یا بخاطر ندارم.طبق همین گزارش نهار نت ۲ نفر قبلاً آزاد شده اند که من فقط آزادی یکی را بیاد دارم.
The families of the nine kidnapped pilgrims held in Syria staged a sit-in on Thursday in front of the Qatari Embassy in Beirut.

The angry families criticized the government’s failure in achieving the release of their loved ones a day after a prisoner swap was staged between the Syrian regime and the Free Syrian Army that witnessed the release of 48 Iranian hostages held by the rebels in exchange for 2,000 regime prisoners
………………………………….
افزوده. آخرین
در خواست مدیر عامل شرکت مینا برای آزادی پرسنلش

زمان انتشار:۱۹:۴۱ – ۱۳۹۱/۱۰/۲۰|

درخواست مدیرعامل مپنا برای پیگیری آزادی مهندسان ربوده شده در سوریه 

صنعت – مدیرعامل گروه مدیریت پروژه های نیروگاهی ایران(مپنا)، پیگیری آزادی دو تکنسین و مهندس ربوده شده ایرانی شاغل در نیروگاه جندر را خواستار شد.

به گزارش روابط عمومی مپنا،ˈ عباس علی آبادیˈ ،درخواست کرد تا تلاش نهادهای ذیربط به منظور رهایی ˈحسن حسنیˈ و ˈپژمان بویری ˈ دو تکنسین و مهندس ایرانی که در نیروگاه سیکل ترکیبی جندر واقع در حومه شهر حمص کشور سوریه مشغول به فعالیت بودند و همچنان در اسارت به سر می برند، شدت یابد.
وی با اشاره به اینکه از هفت مهندس ایرانی ربوده شده در سوریه که در نیروگاه جندر فعالیت می کردند، تاکنون پنج نفر آزاد شده و از سرنوشت دو نفر تکنسین و مهندس باقی مانده هنوز اطلاعی در دست نیست، افزود: این متخصصان ایرانی تلاش های بسیاری برای راه اندازی و تجهیز نیروگاه ۴۸۴ مگاواتی جندر و تامین برق برای مردم این کشور کرده اند.
همچنین ˈبهنام حقیقیˈ، مدیر ارتباطات و بازار گروه مپنا، ضمن تبریک آزادی زایران ایرانی، بر لزوم ادامه تلاش ها در جهت رهایی ربوده شدگان نیروگاه جندر تاکید کرد.
وی با اشاره به گذشت یک سال از ربوده شدن هفت تکنسین و مهندس ایرانی شاغل در نیروگاه جندر از تلاشهای دستگاه دیپلماسی برای آزادی پنج مهندس ایرانی و ۴۸ زائر، تشکر کرد.
به گفته ی حقیقی از زمان اسارت هفت تکنسین ایرانی شاغل در نیروگاه جندر سوریه، گروه مپنا به عنوان پیمانکار ساخت و احداث این نیروگاه، از طریق تماس و مکاتبه با مجامع مختلف نظیر سازمان ملل متحد، صلیب سرخ، وزارت امور خارجه و مجلس شورای اسلامی موضوع رهایی این مهندسان و تکنسین ها را پیگیری کرده است.
یادآور می شود؛ پیش از این ˈاحد سهرابیˈ و ˈمجید قنبریˈ، بامداد پنجشنبه ۲۸ اردیبهشت ماه امسال و ˈسجاد امیریانˈ و ˈکیومرث قبادیˈ، نهم تیر ماه امسال و ˈعبدالخالق صحنهˈ پنجم مرداد ماه امسال آزاد شدند و به میهن و آغوش خانواده های خود بازگشتند.

 

آرایش جدید سیاسی در مصر و جهت تغیرات آن

Share Button

بنظر من آینده ساخت و ساز سیاسی مصر حاصل تعامل این سه جریان خواهد بود که چیزی جز یک حکومت (حد اقل) نیمه عرفی نیمه دینی با حفظ آزادیهای دموکراتیک نخواهد بود که بسوی یک مصر مدرن و دموکراتیک سیر خواهد کرد. نظمی شبیه آنچه در ترکیه حاکم است منتها با حضور شاداب تر یک جریان سکولار. جریان سکولار ترکیه برخلاف جریان سکولار مصر با چند ده سال شراکت در حاکمیت هم سابقه فساد زیاد دارد و هم جاذبه خود را در برابر رقیب تازه نفس اسلامیست خویش از دست داده در حالیکه در مصر درست وضع بر عکس این است.

یــونس ماخیون
یونس ماخیون، رهبر حزب جدید «النور» بازوی سیاسی جامعه سلفیست مصر

آرایش و باز آرایش نیروهای سیاسی در مصر ادامه دارد و منظومه نیروهای سیاسی و قدرت سیاسی هم به این زودیها هم در آنجا نظم متناسب با زیر ساخت اجتماعی جامعه را بخود نخواهد گرفت.
امروز سه نیرو و جریان در «ساخت و ساز» قدرت سیاسی مصر و نظام حقوقی حاکم و ناظر بر آن اثرگذاری میکنند. ۱ ـ اسلامگرایان؛ که دستخوش تحول دائمی هستند ۲ـ جبهه نجات ملی یا جبهه سکولارهای مصر؛ که دنبال استقرار یک نظم عرفی در جامعه است ۳ ـ آرتش که خود را فعلاً از جنگ قدرت سیاسی کنار کشیده و در بحران اخیر نشان داد که در مناسبات قدرت مواضع مستقل خود را دارد و چندان هم مطیع رئیس جمهور نیست.
نه همه اسلامیستها رهبری اخوان المسلمین یا سلفیستها را قبول دارند و نه همه سکولاریستها پیرو جبهه نجات ملی هستند زیرا سکولارهای طرفدار احمد شفیق و رژ سابق در این جبهه حضور ندارند و نه حتی با قطعیت میتوان گفت که در زیر سطح اتوریته فرماندهی واحد برارتش، پس از دو سال سیاسی شدن تمام جامعه مصر، گرایشات متنافر سیاسی وجود ندارند.
چنین شرایطی نه به اسلامیستها اجازه استقرار یک رژیم استبدادی شریعتگرا را میدهد و نه به سکولاریستها قدرت پیاده کردن یک نظام لیبرال دموکرات عرفی را و نه به ارتش اجازه باز گذشت به صحنه قدرت سیاسی و برقرای یک خونتای نظامی را.
پس از رفراندم قانون اساسی که در حقیقت فقط کمتر از یک سوم مردم در آن شرکت کردند( ۱۶٫۵م از ۵۱٫۵م) و از آن یک سوم هم، یک سوم رأی منفی داد و دو سوم بقیه طرفدارن قانون اساسی هم بین سلفیستهایی که چشم انداز و طرحها و قراعت خود را از قانون اساسی و آینده مصر دارند و اخوان المسلمین که مواضعی کاملاً پراگماتیک دارد تقسیم میشود. و این، آخرین تقسیم بندی هم نیست. پس از رفراندم تعدادی از معتبر ترین چهره های هوادار محمد مُرسی بعنوان اعتراض به روند رفراندم از جبهه اسلامگرای محمد مُرسی و رفراندم و قانون اساسی جدا شدند. دیری نپائید که سلفیستها هم به انشعاب دوچار شده و و در اثر اختلاف بین عبدالغفور رهبر حزب النور و رهبر روحانی سلفیست یاسر ال برهان، رهبر حزب نور؛ الغفور با بیش از یکصد نفر از فعالین رده بالای حزب النور از آن انشعاب کرده و حرب الوطن را تشکیل دادند. جالب اینکه این حزب الوطن سلفیستی اعلام کرد که غیر مسلمانان هم با انگیزه «وطنی» مبتوانند به عضویت حزب درآیند.
همه اینها آخرین ترک خوردگیها و انشقاق در جبهه اسلامگرایان مصر نیست. دیروز رهبر حزب سلفسیت اعلام کرد که با اخوان المسلمین در رویکرد های اعتقادی و اجرایی خود اختلاف نظر دارد. یونس ماخیون، رهبر جدید حزب النور (پس از انشعاب رهبر قبلی، الغفور)، اعلام کرد که بخاطر همین اختلافات رویکردی در انتخابات آینده پارلمان برای تمام مناطق انتخاباتی(الکتورال)، کاندید معرفی خواهد کرد. او احتمال این را منتفی ندانست که با دیگر جریانات اسلامگرا از جمله حزب الوطن دست به ائتلاف انتخاباتی بزند.
اهرام آن لاین مینوسد که یونس ماخیون اخوان را مسئول انشعاب در حزب نور میداند و در مصاحبه با وی این را یاد آور میشود که یونس از پاسخ طفره رفته و با گفتن اینکه اتهام زنی گناه است است جواب اهرام آنلاین را نمیدهد
معنای عملی موضع رهبر حزب سلفیست النور اینست که اخوان المسلمین در انتخابات آینده پارلمانی نه تنها باید با جبهه ـ ی روز بروز متشکل تر شده سکولاریستها (جبهه نجات ملی) به رقابت بپردازد بلکه در جبهه داخلی دو شقه شده اسلامگرایی هم، باید با سلفیستها رقابت کند. نتیجه چنین رقابتی بطور قطع عدم اجماع پارلمانی بین اسلامگرایان و کسب حد نصاب و اکثریت قاطع پارلمانی از طرف هر یک از جریانهای پیش گفته است. خود این عدم چیرگی پارلمانی نه تنها به ارتش استقلال عمل بیشتری در برابر رئیس جمهوری که فاقد حد اکثر حمایت اجتماعی و سیاسی است میدهد بلکه ار آن مهمتر به جبهه نجات ملی هم فرصتی طلایی میدهد تا نقشی سازنده بر روی جریانهای اسلامگرای پارلمانی گذارده و وبر وزنه پراگماتیستها، و نحول طلبان اسلامگرا در درون آن بیفزاید.
بنظر من آینده ساخت و ساز سیاسی مصر حاصل تعامل این سه جریان خواهد بود که چیزی جز یک حکومت (حد اقل) نیمه عرفی نیمه دینی با حفظ آزادیهای دموکراتیک نخواهد بود که بسوی یک مصر مدرن و دموکراتیک سیر خواهد کرد. نظمی شبیه آنچه در ترکیه حاکم است منتها با حضور شاداب تر یک جریان سکولار. جریان سکولار ترکیه برخلاف جریان سکولار مصر با چند ده سال شراکت در حاکمیت هم سابقه فساد زیاد دارد و هم جاذبه خود را در برابر رقیب تازه نفس اسلامیست خویش از دست داده در حالیکه در مصر درست وضع بر عکس این است.

توضیح: یاداشت تحلیلی در مورد عراق هم امروز عصر نگاشته و فردا درج میشود.

Anti-government protests sweep Iraq

Tens of thousands of Sunni Iraqis rally against Maliki

چالش؛ ریشه کنی نوری المالکی است

Share Button

ریشه کن کردن ال مالکی در موقعیت کنونی اش کار بسیار سختی است، چه از طریق سازو کارهای پیش بینی شده در قانون اساسی و چه از طریق پارلمان و یا نافرمانی مدنی.
عراقیها وارد یک جاده سنگلاخ جدیدی شده اند که آنها را به همانجایی برمیگرداند که بوده اند یعنی هنگامی که صدام حسین در رأس قدرت بود و هنگامیکه ایالات متحده با هزینه کردن هزاران تریلیون دلار و با از دست دادن ۴۰۰۰ نفر از سربازانش، شر او و میراثش را برافکند.
<Arabnewsالمالکی در پی نابود کردن عراق است همچنانکه اسد در پی نابود کردن سوریه میباشد

عرب نیوز
ABDUL RAHMAN AL-RASHED
Monday 7 January 2013

درآغاز اعتراضات درسال گذشته در بغداد، وقتی از نوری المالکی نخست وزیرعراق، راجع به آن اعتراضات علیه او، از وی سئوال شد؛ او پاسخ داد:« این، عراق بود که از آنجا بهار عرب آغاز شد». این پاسخ مالکی، آدم را را بیاد آنچه بشار اسد در پاسخ خبر نگار وال استریت ژورنال، که یک هفته قبل از آغاز انقلاب سوریه از او پرسید؛ آیا او از وقوع یک بهار عرب در سوریه نگران نیست، می اندازد که او در پاسخ گفت که؛ او از بهار عرب در سوریه نگران نیست زیرا سوریه محور جبهه مقاومت علیه اسرائیل را تشکیل میدهد.
در واقع، نه عراق بهار عرب را آغاز کرد و نه بشار اسد نقش مخالف اسرائیل را دارد. حتی اگر فرض کنیم این دو نظر، درست هم باشد، این سئوال باقی می ماند که، نظر مردم این دو کشور چیست.
دغدغه اصلی المالکی باقی ماندن در قدرت است ولی در این راه او با چند مانع جدی روبروست و در درجه اول، این دوره؛ دوره دوم و پایانی نخست وزیری اوست که بزودی پایان می یابد. او حتی ممکن است موفق نشود همین دوره را هم به پایان برساند. هرچند او تلاش کرد تا با تغیراتی در قانون اساسی انتخاب دور سوم خود را نیز مهندسی کند ولی تاکنون موفق به انجام چنین تغیراتی نشده است. المالکی ممکنست حتی نتواند دوره کنونی خود را نیز به پایان برساند از اینرو درجستجوی راهی است تا پیش دستی کرده یا پارلمان را منحل کند و یا انتخابات زودرس برگزار کند، قبل ازاینکه پارلمان کنونی علیه وی رأی دهد.
اعتراضات کنونی ممکنست نشانگر نخستین دور نبرد باشد. المالکی که قبلاً موفق به کسب آرای کافی نشده بود، بکمک یک ائتلاف به نخست وزیری رسید که شامل آرای شیعه ها و احزاب کُردِ سُنی بود.
مع الوصف، ائتلاف پشت سر او دیگر دستخوش تغیر شده است. به همین خاطرحالا او آماده است تا یک ائتلاف جدید با رقیبان خود تشکیل دهد؛ چه شیعه باشند و چه صدریست یا اعراب سُنی. رقیبانی که؛ با بیانیه های خود و حمایت از تظاهرات علیه وی، که ظرف چند روز گذشته خود را نشان داد و به پیروی از یک رهبر سُنی دیگر، وزیر دارایی، «رفاع ال ـ عسیاوی» علیه او همصدا شده اند.
المالکی، تقریباً همه رهبران سُنی را برکنار و باکُردهای شمال عراق نیز کارش به درگیری کشیده شده است و همه اینها بدین دلیل است که ظاهراً ایران میخواهد به سوریه دسترسی داشته باشد تا بتواند رژیم در تنگنا افتاده اسد را نجات دهد.
المالکی همه رهبران شیعه را هم، ازجمله ابراهیم ال جعفری، کسی که بیش از او سزاوار نخست وزیری بود و رهبران احساساتی جنبش صدریست از قبیل عادل عبدل ماحدی را نیز به حاشیه رانده و حذف کرده است. او به ایران نزدیک تر میشود و حاضر  است به انجام هرچه آن میخواهد تن دهد تا در رأس قدرت بماند.

مهم است یادآوری شود که موقعیت المالکی با هیچ رئیس جمهور یا پادشاهی و احتمالاً در سراسر کره ارض قابل مقایسه نیست زیرا او تقریباً بر تمام پست های کلیدی، وزارتی و همچنین تشکیلات امنیتی، اطلاعاتی، قضایی و «بعث زدایی» چنگ انداخته است و در همین حال او میخواهد سازمان مبارزه با فساد را هم تحت کنترل خود در آورد و این لیست را میتوان ادامه داد.
هنگامیکه معاون نخست وزیر گفت که مالکی یک دیکتاتور است، او بلافاصله برکنار شد. وقتی المالکی با معاون رئیس جمهور طارق الهاشمی در افتاد او را متهم به تروریسم و توطعه چینی کرده و محافظان شخصی اورا زندانی کرد.
ریشه کن کردن ال مالکی در موقعیت کنونی اش کار بسیار سختی است، چه از طریق سازو کارهای پیش بینی شده در قانون اساسی و چه از طریق پارلمان و یا نافرمانی مدنی.
عراقیها وارد یک جاده سنگلاخ جدیدی شده اند که آنها را به همانجایی برمیگرداند که بوده اند یعنی هنگامی که صدام حسین در رأس قدرت بود و هنگامیکه ایالات متحده با هزینه کردن هزاران تریلیون دلار و با از دست دادن ۴۰۰۰ نفر از سربازانش، شر او و میراثش را برافکند.
المالکی در پی نابود کردن عراق است همچنانکه اسد در پی نابود کردن سوریه میباشد.
پایان یاداشت عبدل رحمن الراشد. (عرب نیوز)
……………………………………………………………..
من کامنت تفصیلی خود روی این یاداشت را به فردا وامیگذارم. ولی به اختصار میگویم، من پاسخ بشار اسد را به سی ان ان کاملاً بیاد دارم. ولی پاسخ مالکی را نشیده ام ولی یادم هست که او بر عکس این حرفی که در اینجا نقل شده و فقط ناشی از تغیر نگاه «مصلحت آمیزانه» اوست، قریب یکسال پیش که جنبش اعتراضی در سوریه میلیونی شده بود در یک سخنرانی هشدار آمیزانه گفت: این بهار عرب همه اش بنفع آمریکا و اسرائیل است.
یاداشت فوق بسیاری نکات درست را راجع به اوضاع عراق ذکر کرده است ولی تصور اینکه نوری المالکی فقط با موتوریکِ جاه و قدرت طلبی حرکت میکند قدری ساده دیدن موضوع است. سیاستی که نوری مالکی در عراق تعقیب میکند همانست که اسد در سوریه و خامنه ایی در ایران و پوتین در روسیه تعقیب میکنند . آن استراتژی؛ بر این اساس بنا شده است که؛ از سطح جامعه باید چنان اپوزیسیون زدایی بشود که برای غرب و مردم چاره ایی جز پذیرفتن همینها و همین هرم قدرت که هست نباشد. در این راستا همه امکانات نو و کهنه برای پاکسازی جامعه از هر انتقاد ساختاری و انتقاد کننده ایی استفاده میشود. از بکار گرفتن کهنه و منسوخ ترین احساسات مذهبی گرفته تا ارتجاعی ترین و عامیانه ترین شکل نفرت و عقده اجتماعی و طبقاتی، و ناسیونالیسم قلابی و پوچ بکار گرفته میشود تا صدای انتقاد در جامعه خفه شود. حال آنکه برنامه راهبردی دراز مدت و تاریخی این نیست که این سیاست ادامه یابد، بلکه برنامه تغیر و تعدیل گفتمان برای پیوستن به دنیاست ولی فقط پس از اپوزیسیون زدایی کامل از جامعه. زیرا طراحان این استراتژی میدانند که این راهبرد فقط در مرحله کسب و تحکیم قدرت کارآیی دارد ولی برای دمساز شدن با دنیا و تآمین توسعه کار ساز نیست. این آن استراتژی ای است که اسد بدان امید بسته است.

لینک یاداشت فوق در عرب نیوز
http://www.arabnews.com/challenge-lies-uprooting-al-maliki