Archive for: March 2013

جنگ جهانی سوم یا جُوک جهانی اول

Share Button

امروز صبح با خواندن روزنامه هایی که  معمولا هر روز نگاهی بدانها  میکنم، از گاردین تا وال استریت و همین دیلی تلگراف و برخی روزنامه های عربیِ انگلیسی زبان و مشاهده تیتر خبری خیلی درشت تقریباً همه آنها: ” تهدید کره شمالی به حمله به آمریکا” و درهم کوبیدن پایتخت ایالتی هاوایی(هونولولو) و گوام  با عکس و تفصیلات و شرح نوع موشکها و توپخانه ای که به فرمان پیشوای کره شمالی فرمان آماده باش درجه یک یعنی حالت پیش از حمله، درج کرده بودند خواب ـ خماری صبگاهی از سرم پرید بویژه اینکه مقام معظم رهبری ما هم در فرمایشات روز دو م  عید خود در شهر مقدس مشهد  “دشمن صهیونیستی” را تهدید کرده بودند  که پایتخت آنکشور و دومین شهر بزرگ آن؛ حیفا  را با خاک یکسان و آنرا به تربت اعلا تبدیل خواهند کرد، مگر میشد وحشت زده از خوابزدگی بیرون نپرید؟ مسئله، مسئله  شروع جنگ سوم جهانی بین دوبلوک یا اتحادیه بزرگ جهانی است. ولی شوک ناشی از فاجعه بار بودن خبر این اتفاقی که هرلحظه ممکن است دنیا را نابود کند، قدری حواسم را سر جایش آورد و پس ازبیرون آمدن از خلسه خوابزدگی صبحگاهی دیدم مسئله نه جنگ جهانی سوم بلکه “جوک خنده دار جهانی اول” است که رهبر کره شمالی  بجای دروغ اول آوریل  خواسته است مردم را با آن بخنداند. البته فکر نمیکنم  ایشان کسی را با این جُوک بخنداند ولی توانست با این شوخی خود تیراژ روزنامه ی دنیا را چند درصدی افزایش دهد. من اگر جای او بودم با این روزنامه ها قرارداد میبستم و هر هفته با یکی از این خالی بندیهای خنده دار یا حتی تهدیدکردنهای ترسناک ،بخاطر سوژه سازی داغ  برای این نشریات، پورسانت سانت کلانی بخاطر بالا بردن تیراژشان از آنها میگرفتم. اگر جمع پورسانت ناشی از این خبر سازیها برای رسانه های دنیا از درآمد ملی سالیانه کره بشتر نشود کمتر نمیشود.
یاد  شعر را که سالیان پیش بر وزن شعر “عقاب”  باز نویسی کرده بودم افتادم.

روزی زسر شوق الاغی به چرا خاست

از یونجه بسیار بشد مست  و دُم  و یال بیاراست

با بانگ بلند عربده سر داد  و غزلوار همی خواند

“مائیم! ” که امروز همه مُلک جهان زیر ثم ماست

از بخت بدش گرسنه گرگی در آن بیشه نزدیک

از خواب پرید و ،از آن روزی راحت به ثنا خواست

ح ت

“”””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””

 Korea puts rocket units on alert to ‘attack US’

North Korea has put its artillery and “strategic” rocket units on combat ready, with orders to prepare for strikes against the US mainland, Hawaii and Guam.

North Korean leader Kim Jong-un (R) gives instructions while inspecting the North Korean army's landing exercises on the eastern coast, the Rodong Sinmun, the daily of the North Korea's Workers' Party, reported on 26 March.

North Korean leader Kim Jong-un (R) gives instructions while inspecting the North Korean army’s landing exercises on the eastern coast Photo: EPA/Rodong Sinmun
Daily Telegraph

8:13AM GMT 26 Mar 2013

The Korean People’s Army supreme command reportedly ordered “all artillery troops including strategic rocket units and long-range artillery units to be placed under class-A combat readiness”.

The units should be prepared to attack “all US military bases in the Asia-Pacific region, including the US mainland, Hawaii and Guam”, as well as South Korea, said the statement carried by the Korean Central News Agency, the country’s state media.

Despite a successful long-range rocket launch in December, most experts believe North Korea is years from developing a genuine intercontinental ballistic missile that could strike the continental United States.

Hawaii and Guam would also be outside the range of its medium-range missiles, which would be capable, however, of striking US military bases in South Korea and Japan.

The supreme command announcement came days after the South Korean and US militaries signed a new pact, providing for a joint military response to even low-level provocative action by North Korea.

 

While existing agreements provide for US engagement in the event of a full-scale conflict, the new protocol addresses the response to a limited provocation such as an isolated incident of cross-border shelling.

It guarantees US support for any South Korean retaliation and allows Seoul to request any additional US military force it deems necessary.

Military tensions on the Korean peninsula have been at a heightened level for months, since the December rocket test and North Korea’s third nuclear test – carried out last month.

Guam is 2,135 miles from North Korea. Hawaii is 4,669.

Both events triggered UN sanctions that infuriated the North, which has spent the past month issuing increasingly threatening statements about unleashing an “all-out war” backed by nuclear weapons.

Some have included similar warnings of looming strikes on US bases in the Pacific region, including Guam.

North Korea was particularly incensed that nuclear-capable US B-52 bombers flying out of Andersen Air base on Guam took part in recent joint South Korea-US military exercises.

“We will demonstrate the firm resolution of our people and military to protect our sovereignty and dignity through real military action,” Tuesday’s statement warned.

“There is no greater delusion than the idea that they will have an opportunity for retaliation,” it added.

The statement coincided with the third anniversary of the sinking of a South Korean naval vessel by what Seoul insists was a North Korean submarine. Pyongyang has always denied any involvement.

Addressing a memorial ceremony for the 46 sailors who died in the incident, Park Geun-Hye, the South Korean President, the North that .its only “path to survival” lay in abandoning its nuclear and missile programmes

 

?What is Hezbollah’s role in Syria

Share Button

We discuss rising rumours about the Lebanese Shia group’s involvement in Syria’s ongoing civil conflict.

For years, Syria was an access route by which Hezbollah was able to acquire support from its main backer Iran.
The Syrian regime aided and supported Hezbollah’s resistance to Israeli occupation, and so was considered an ally despite their differences. 

It has been a week of maneuvering on the diplomatic front, but with little to show for it.
On Monday, Walid al-Muallem, Syria’s foreign minister, said the government in Damascus is ready to talk to armed opposition groups in an attempt to end the violence. He also said President Bashar al-Assad and his allies are open to negotiations but he did not say under what conditions.
“The real truth is that the IRGC and the ministry of intelligence in Iran has relatively few Arabic speakers … so Hezbollah would be an essential linguistic link in its efforts to help the Syrian regime and I think we are just hearing more about it because the Syrian regime is obviously in greater trouble than it was six months back.”
– Reuel Marc Gerecht, former Middle East specialist at the CIA
The Syrian foreign minister had been meeting Russian officials in Moscow, but opposition leaders remain sceptical.
On Wednesday, the opposition Syria National Council attended crisis talks in Rome after saying earlier it would boycott the Friends of Syria meeting. The group then backtracked after the US and Britain promised more aid for rebel fighters.
On Thursday, for the first time, the US said it will directly help the Syrian opposition fighters. The new secretary of state, John Kerry, announced that his government will send food and medical supplies to the fighters but there will be no weapons and no air support.
Al-Muallem has criticised the US decision to provide direct aid to the opposition.
But our main focus in this week’s programme is the role of Hezbollah in the Syrian conflict. Over the last few weeks, the Free Syrian army has accused the Lebanese Shia armed group of fighting on behalf of the Assad government.
“There is no doubt that Hezbollah is a large supporter of Bashar al-Assad and in my estimate Hassan Nasrallah [will] declare when and and if asked by Hezbollah they will consider the support, but at this point I don’t think Hezbollah have any involvement in Syria except in those [25] towns which mostly the inhabitants are defending themselves because they are mostly Shia and live in that area for hundreds of years.”
– Kamel Wazne, a political analyst
Reports have also been published in several Lebanese media that say it is playing an increasing role in the Syrian conflict. Hezbollah has denied allegations of military involvement.
At the same time has also made it clear that it supports the Syrian government while calling for dialogue and reforms.
For years, Syria was an access route by which Hezbollah was able to acquire support from its main backer Iran.
The Syrian regime aided and supported Hezbollah’s resistance to Israeli occupation, and so was considered an ally despite their differences.
Its leader Hassan Nasrallah has said this week: “Until the moment, we have not fought alongside the Syrian regime. It has not asked us to do so.”
But later he said: “If there ever comes a day when our responsibility demands that we fight in Syria, we will not conceal that, but there is no such thing at the moment.”
Similar accusations have also come from the US department of the treasury. In a statement issued in October, it said: Hezbollah has provided training, advice and extensive logistical support to the government of Syria’s increasingly ruthless efforts to fight against the opposition.
So to discuss the role of Hezbollah in the Syrian conflict on Inside Syria, presenter Hazem Sika is joined by guests: Abu Rami, a spokesman of the Syrian Revolution General Commission; Reuel Marc Gerecht, a senior fellow at the Foundation for the Defence of Democracy. He is also a former Middle East specialist at the CIA; and Kamel Wazne, a political analyst and a professor at the Lebanese University. Wazne is also the director and founder of the Centre for American Strategic Studies in Beirut.

Lebanon: Sibling of Syria

Share Button
Recounting their history, this film helps explain how Syria and Lebanon are inextricably tied together – the fate of one defining that of the With war in Syria threatening to spill over into Lebanon, we examine the two countries’ shared
.history
  
 

Syria’s conflict has been leaking out of its borders, but in few places are risks higher than in Lebanon.
Divided at birth by French colonial design after World War I, both states were destined to be bound by a common fate, but over the years their relationship was to prove uneasy – like that of rival siblings.
Only in 2008 did the two countries formalise diplomatic ties for the first time since both gained independence from France in the 1940s.
Recounting their history, this film helps explain how Syria and Lebanon are inextricably tied together – the fate of one defining that of the other.
“Lebanon has always been the entry point for any intervention in Syria’s internal affairs. During the past 40 years, we got used to hearing people rejecting the Syrian intervention in Lebanese affairs. But the truth is all the coups that took place in Syria between 1949 and 1970 had been planned in Beirut. Beirut was the starting point for the planning and the logistic support for every coup in Syria,” says Jamal Wakim, a history professor at the Lebanese International University.
This historical journey helps explain how ongoing sectarian conflict in Syria risks setting off the powder keg of Lebanon.
“For the first time since 1970, when Hafez al-Assad came to power, up until now, Lebanon misses the spirit of the ‘big brother’. The oppressive spirit that also brings our people together. We can’t just wonder how the current situation in Syria would affect life in Lebanon. This is a serious issue. And we need to think more about it,” says Nahla Chahal, a researcher and journalist.”
This film looks at the history of the turbulent relationship between Syria and Lebanon – a history of sibling nations that bodes ill for the future.

http://www.aljazeera.com/programmes/aljazeeraworld/2013/03/2013312113015362359.html

Saudi Shi’ite Intellectuals and the Scandalous Statement

Share Button

 

  The signatories should have waited for more results to be revealed from the investigations, and they would have discovered that this is not a story of sectarianism, for this is a naïve interpretation. Let us not forget that Iran previously exploited Saudi Sunnis, affiliated to Al-Qaeda, against their own country.

 
Written by : 

on : Sunday, 24 Mar, 2013
Some Saudi Shi’ite intellectuals have issued a statement rejecting the Saudi authorities’ announced arrest of an espionage cell consisting of 18 members, including 16 Saudi Shi’ites, accused of collaborating with Iran. It should be noted here that Riyadh did not mention the sect or Iran officially.

The least that can be said about the Shi’ite intellectuals’ statement is that it is scandalous and erroneous, especially as the signatories of the statement accuse their country of playing the sectarian card and trying to avoid the inevitability of internal reform. This rhetoric clearly falls in line with the statements of Muslim Brotherhood symbols in Saudi Arabia. However, it is a fatal mistake. If the signatories went to the trouble of actually considering what the Iranian intelligence services are doing within Iran itself, then they would not have committed this error and issued a scandalous statement that not only discredits them inside Saudi Arabia, but also in Iran. The signatories should have waited for more results to be revealed from the investigations, and they would have discovered that this is not a story of sectarianism, for this is a naïve interpretation. Let us not forget that Iran previously exploited Saudi Sunnis, affiliated to Al-Qaeda, against their own country.

In order to understand the full picture, let us consider recent events in the Iranian sphere. President Ahmadinejad previously dismissed intelligence chief Heidar Moslehi in 2011, accusing him of suppressing his men, at a time when political differences were rife between Ahmadinejad, the Revolutionary Guard, and the Supreme Guide. The latter ultimately intervened and instructed the Iranian president to either reinstate Moslehi or step down, and after Ahmadinejad secluded himself for one week inside his home, he was ultimately forced to retreat and accept Moslehi’s return as head of the intelligence services. Moslehi, strongly backed by Khamenei after previously serving as his representative to the Basij, went on to say in 2012: “We will never allow the troublemakers and opponents of the revolution to repeat the sedition of 2009.” Moslehi even threatened Rafsanjani himself! This tells us that the Iranian intelligence services, or SAVAK, established by the CIA during the era of the Shah, are not only guilty of foreign espionage, but they are also one of the most important tools for suppressing advocates of reform inside Iran itself. How, after all this, can anyone rush to the defense of those accused of spying for Tehran, and accuse the Saudi authorities of playing the sectarian card, while the Iranian intelligence services suppress their fellow countrymen and sect, with the help of Iranians loyal to the mullahs’ regime? Remember here we are not talking here about espionage cells in Bahrain, Kuwait, Yemen, Libya, Pakistan, Nigeria, and Azerbaijan, but those within Iran itself.

If the signatories released this statement in support of their sect then they should be condemned for doing so, because many Shi’ite Iranians also suffer from the repressive Khomeinist regime. If the signatories wanted to exploit regional circumstances to provoke the international community against their own country, Saudi Arabia, as happened in Bahrain, then this is also a mistake. They have failed to realize that Washington considers Iranian intelligence to be one of the leading threats against it and our region, and a recent US report indicated that the Iranian intelligence services have approximately 30,000 spies across the Middle East.

Therefore, the Shi’ite intellectuals’ statement is reckless and scandalous. It is political maneuvering with sectarian motives. It does not serve to exonerate the defendants as much as it harms the rational Shi’ites among us.

Some Saudi Shi’ite intellectuals have issued a statement rejecting the Saudi authorities’ announced arrest of an espionage cell consisting of 18 members, including 16 Saudi Shi’ites, accused of collaborating with Iran. It should be noted here that Riyadh did not mention the sect or Iran officially.

The least that can be said about the Shi’ite intellectuals’ statement is that it is scandalous and erroneous, especially as the signatories of the statement accuse their country of playing the sectarian card and trying to avoid the inevitability of internal reform. This rhetoric clearly falls in line with the statements of Muslim Brotherhood symbols in Saudi Arabia. However, it is a fatal mistake. If the signatories went to the trouble of actually considering what the Iranian intelligence services are doing within Iran itself, then they would not have committed this error and issued a scandalous statement that not only discredits them inside Saudi Arabia, but also in Iran. The signatories should have waited for more results to be revealed from the investigations, and they would have discovered that this is not a story of sectarianism, for this is a naïve interpretation. Let us not forget that Iran previously exploited Saudi Sunnis, affiliated to Al-Qaeda, against their own country.

In order to understand the full picture, let us consider recent events in the Iranian sphere. President Ahmadinejad previously dismissed intelligence chief Heidar Moslehi in 2011, accusing him of suppressing his men, at a time when political differences were rife between Ahmadinejad, the Revolutionary Guard, and the Supreme Guide. The latter ultimately intervened and instructed the Iranian president to either reinstate Moslehi or step down, and after Ahmadinejad secluded himself for one week inside his home, he was ultimately forced to retreat and accept Moslehi’s return as head of the intelligence services. Moslehi, strongly backed by Khamenei after previously serving as his representative to the Basij, went on to say in 2012: “We will never allow the troublemakers and opponents of the revolution to repeat the sedition of 2009.” Moslehi even threatened Rafsanjani himself! This tells us that the Iranian intelligence services, or SAVAK, established by the CIA during the era of the Shah, are not only guilty of foreign espionage, but they are also one of the most important tools for suppressing advocates of reform inside Iran itself. How, after all this, can anyone rush to the defense of those accused of spying for Tehran, and accuse the Saudi authorities of playing the sectarian card, while the Iranian intelligence services suppress their fellow countrymen and sect, with the help of Iranians loyal to the mullahs’ regime? Remember here we are not talking here about espionage cells in Bahrain, Kuwait, Yemen, Libya, Pakistan, Nigeria, and Azerbaijan, but those within Iran itself.

If the signatories released this statement in support of their sect then they should be condemned for doing so, because many Shi’ite Iranians also suffer from the repressive Khomeinist regime. If the signatories wanted to exploit regional circumstances to provoke the international community against their own country, Saudi Arabia, as happened in Bahrain, then this is also a mistake. They have failed to realize that Washington considers Iranian intelligence to be one of the leading threats against it and our region, and a recent US report indicated that the Iranian intelligence services have approximately 30,000 spies across the Middle East.

Therefore, the Shi’ite intellectuals’ statement is reckless and scandalous. It is political maneuvering with sectarian motives. It does not serve to exonerate the defendants as much as it harms the rational Shi’ites among us.

 

نگاهی به اوضاع منطقه ۱۴

Share Button

اگر دولت مالکی خیلی سریع اقدام نکرده و دولتی بواقع فرا حزبی و فرافرقه ایی با اجماعی ملی، تشکیل ندهد و از ایران که نفوذ و مداخلات آن، جامعه عراق را دوشقه کرده است فاصله نگیرد، بحران عراق تا مرحله جنگ داخلی هم پیش خواهد رفت. ولی چنین بنظر میرسد که بیداری در جامعه عراق نسبت به خطری که در انتظار کشور است، بسیاری نیروها را نیز بیدار کرده است

 

Raad

Head of Hizbullah’s Loyalty to Resistance bloc MP Mohammed Raad stated on Sunday that Prime Minister Najib Miqati’s resignation has caused “a huge vacuum in the country”, remarking that the premier has “disassociated himself from anticipated political hurricanes.”

لبنان:

رهبر فراکسیون پارلمانی حزب الله “محمد رعاد” دیروز یکشنبه درمراسم یاد بود یکی از اعضای کشته شده حزب الله در سوریه در باره استعفای میقاتی نخست وزیر لبنان گفت: “او احساس کرد که روزهای سختی در پیش است و ترجیح داد خود را کنار کشد و با اینکار خود خلاء بزرگ امنیتی در کشور ایجاد کرد.” او افزود که “این کناره گیری تعجب بر انگیز نبود و ما از همان بدو تشکیل کابینه میدانستیم موقع انتخابات بعدی که برسد او کنار خواهد کشید.”

او در این سخنرانی خود همچون گذشته مسئله مهم روبروی نیروهای لبنان را حمایت از ” نیروی مقاومت مسلح” در برابر اسرائیل دانست. علاوه بر رعاید یکی دیگر از رهبران حزب الله کناره گیری میقاتی را با لحنی تند تر سرزنش کرد و او را متهم کرد که درلحظه ایی حساس خود را کنار کشیده و تهدید کرد که حزب الله آنهایی را که در چنین شرایطی کنار میکشند دیگر هرگز کاندید پست نخست وزیری نخواهد کرد.

بجز حزب الله بقیه نیروهای سیاسی لبنان از استعفای میقاتی ابراز رضایت کردند و یا واکنشی خنثی نشان دادند. در حالیکه حزب الله میکوشد همچنان مسئله اسرائیل را در معادلات سیاسی لبنان مسئله محوری نشان داده و با این محوری سازی اسرائیل خود را در جایگاه “نیروی مقاومت مسلحانه” در برابرآن، موازی و حتی برتر از ارتش برای لبنان لازم و حیاتی نشان دهد. در حالیکه از نظر اکثر نیروهای سیاسی لبنان؛ این، خود “حزبالله، با نیروهای مسلحش، با دولت در دولتی که تشکیل داده است، با رخنه وسیع در دستگاه دولتی واعمال کنترول بر سیستم مخابرات و تلفن و دستگاه دیوانی، با عدم تمکین به رأی دادگاه بین الملللی رفیق حریری و بسیاری اتهامات ترور دیگر است که به مشکل لبنان تبدیل گردیده است.

میقاتی قبل از اینکه استعفاء دهد با تمدید ۳ ساله پست رئیس پلیس لبنان که شخصی وابسته به بلوک رقیب حزب الله است ضربه ای سخت به حزبالله وارد که خشم آنرا برانگیخت، هرچند این تمدید مأموریت بعلت موانع قاونی بخاط سن انجام نگرفت. در چند ماه آینده موعد انتخابات پارلمانی است که در این جبهه هم حزبالله به احتمال قوی روی تدوین مقرارت و نظامنامه انتخاباتی و نتیجه انتخابات بازی را خواهد باخت. شرایط بحرانی لبنان از همه طرف بزیان حزب الله پیش میرود و مرکز دینامسیم این طوفان نا موافق علیه حزب الله بحران سوریه است. میتوان گفت که تا قبل از بحران سوریه و حمایت سرسختانه از رژیم در تنگنا افتاده اسد، حزب الله این شانس را داشت تا با مصالحه و بده بستانهایی از جمله فاصله گرفتن از ایران و تسلیم افراد متهم به اقدامات تروریستی خود به مقامات قضایی و تسلیم سلاحهایش به ارتش و تن در دادن به ادغام نفرات مسلحش در ارتش لبنان جای خود را  در منظومه سیاست لبنان به نوعی حفظ کند ولی اصرار حزب الله بر ایستادن در موضعی که تحولات منطقه و جهانی آنرا در معرض فرسایش شدید قرار داده است، این جریان را امروز در معرض رویارویی با  بخش عمده جامعه لبنان و امواج ناموافق سیاسی قرار داده است که جز با اضمحلال حزب الله بعنوان یک جریان سیاسی / نظامی پایان نخواهد یافت. حزب الله شانس تغیرمسیر و چرخش را از دست داده است. بیشک با وخیم شدن بیشتر اوضاع، هم جنبش (شیعه) امل و هم جناح میشل اون هم؛ حزب الله و سید حسن نصرالله را با سرنوشت خودش تنها خواهند گذارد.

نکته شایان ذکردیگر اینست که درگیریهای ماه های اخیر بین هواداران رژیم سوریه و مخالفان آن در لبنان در مناطق مرزی و بعلبک که تعدادی کشته و دهها زخمی بجا گذارده فرصتی برای حضور ارتش در کل لبنان فراهم ساخته است که این حضور میرود تا به زیان حزب الله پر رنگتر شود و بنظر من این پررنگ تر شدن نقش ارتش با خلع سلاح حزبالله پایان خواهد یافت یا بدان منتهی خواهد شد.

Tawfik Donia

سوریه:

Members of Syrian President Bashar Assad’s own Alawite sect gathered in Cairo on Sunday to announce their support for his overthrow in an unprecedented gathering.

چنین بنظر میرسد که تحولات سوریه بسوی پایان خود پیش میرود. تغیر و تحولی که این روزها در “جبهه نجات ملی سوریه” رخ داده، از جمله تشکیل دولت موقت برای اداره مناطق آزاد شده و بحران های ایجاد شده در حاشیه آن که به جدایی تعدادی از اعضاء این جبهه و استعفای دیروز خطیب رهبر شورای ائتلافی منجر شد. این تغیر و تحولات را میتوان هم منفی و هم مثبت گرفت منفی بمعنی بحرانی در درون شورای ملی اتتلاف، با اثر تضعیف کننده و مثبت بمعنی تصفیه و پاکسازی ناهمخوانیها که برای تحکیم وحدت سازمانی در آستانه تعرض نهایی برای سرنگونی رژیم اسد. آنچه مرا بیشتر به پذیرش نشانه های نوع دوم متمایل میسازد، تحولاتی است که بموازات این تغیر و تحولات رخ میدهد، از جمله: ” پیش روی مداوم ارتش آزاد سوریه و آزاد سازی هر روزه مناطق بیشتری از خاک کشور و تصرف اهداف نظامی بزرگتر توسط آن ارتش، اعلام آشکار تر و قاطع تر دولتهای آمریکا، انگلیس و فرانسه* از مخالفین در سطح کمکهای نظامی و درز گزارشهایی مبنی بر وجود پایگاه آموزش نظامی آمریکا در کشور های همسایه سوریه از جمله اردن برای آموزش ارتش آزاد سوریه، اجلاس دیروز نمایندگان “علویهای ” ضد رژیم در قاهره و اعلامیه و بیانات آنها دایر بر خواست سرنگونی رژیم اسد و ابراز همبستگی اشان با سایر نیروهای مخالف رژیم، آتش باری متقابل سوریه و اسرائیل در جولان، ریزشهای تازه در ارتش سوریه، ، بازدید غیر مترقبه کری وزیر امور خارجه آمریکا از عراق برای فشار به آن دولت تا از پرواز هواپیماهای حاوی کمکهای نظامی ایران به سوریه جلو گیری کند و بالاخره خواست دولت ترکیه از کردهای وابسته به پ ک ک آن کشور که بجای شعار دادن و حرف زدن، با رژیم سوریه رسماً وارد کارزار نظامی شوند نشانه هایی نیستند که بر تضعیف و وارفتگی اپوزیسوین سوریه دلالت کنند.

Iraq. alanbar

عراق:

بحران سیاسی در عراق همچنان تعمیق میشود. دیروز مقتدا صدر مجدداً از نور المالکی خواست که بخاطر اجتناب از فرو رفتن بیشتر کشور در باتلاق بحران استعفا دهد. علاوه بر وی آیت الله سیستانی دیروز در شدیدترین بیانیه خود مقامات سیاسی کشور (که در حقیقت کسانی بجز ائتلاف شیعه) نیستند را متهم کرد که بجای تأمین امنیت کشور بفکر حفظ و تقسیم پستهای دولتی بین خود هستند.

روزی نیست که اقدامی تروریستی در نگیرد. تفاوت اقدامات تروریستی فعلی با اقدامات تروریستی روزهای پس سرنگونی صدام در اینست که در آنروزها روحیه مقاومت و خوشبینی در جامعه عراق حاکم بود. و حضور چند صد هزار نیروی ائتلاف خارجی در عراق هم به این خوشبینی دامن میزد و مردم اقدامات تروریستی آنروزها را دست و پا زدنهای احتضار القاعده و بقایای هواداران صدام تلقی میکردند. اما افزایش عملیات تروریستی در یکی دوساله اخیر در شرایطی رخ میدهد که دولت مالکی اعتبار و مشروعیت خود بطور کامل بین غیر شیعیان از دست داده است و بخشی از نیروهای شیعه هم از آن بردیده و بخشی هم در حمایت از آن به تزلزل افتاده و مهمتر از همه خوره فساد، تارو پود دستگاه حکومتی تحت کنترول مالکی را خورده است. و علاوه براینها بحران و تنش فرقه ایی به نیروهای مخالف دولت تا آنجا جسارت داده است که بخشی آنها با پرچم دوران صدام رسماً به صحنه آمده اند و در بسیاری از استانهای سنی نشین کشور و حتی خود بغداد نافرمانی مدنی روبه گسترش گذارده است. در چینن شرایطی برخلاف روزهای نخستین پس از سقوط صدام؛ این انتظار که نیروهای امنیتی سازمان یافته شده و تحت کنترول دولت مالکی درآمده، انگیزه و روحیه رزمی گذشته را برای چالشهای امنیتی فرا روی جامعه، دولت و کشور داشته باشند تصوری واهی است.َ

اگر دولت مالکی همچنان بر سر کار است قبل از اینکه ناشی از قدرت و اقتدار و مشروعیت آن باشد ناشی از این است که بین مخالفین اجماع قطعی نیست و برخی از آنها به همان بیماری فساد و عدم مشروعیتی دوچارند که خود دستگاه مالکی بدان آلوده است. تحت چنین شرایطی انتظار گسترش اعتراضات توده ایی بویژه در مناطق سنی نشین که زمینگرشدن دولت و دستگاه های امنیتی برجسارت آن می افزایند از یکسو و شدت گرفتن عملیات ناامنی آفرینِ بینادگرایان و سایر نیروهای سنی مذهب و دیگر نیروهای مسلح ضد رژیم انتظاری غیرعادی نیست.

اگر دولت مالکی خیلی سریع اقدام نکرده و دولتی بواقع فرا حزبی و فرافرقه ایی با اجماعی ملی، تشکیل ندهد و از ایران که نفوذ و مداخلات آن، جامعه عراق را دوشقه کرده است فاصله نگیرد، بحران عراق تا مرحله جنگ داخلی هم پیش خواهد رفت. ولی چنین بنظر میرسد که بیداری در جامعه عراق نسبت به خطری که در انتظار کشور است، بسیاری نیروها را نیز بیدار کرده است.

ولی نتیجه هرچه باشد بنظر من، ایران درعراق نه تنها آینده ایی ندارد بلکه با مداخلات بیجای این چند ساله خود در آن کشور که به احساسات بخش وسیعی از مردم عراق لطمه جدی زده و موجبات نفرت از ایران را فراهم ساخته است، برای آینده کشور ما نیز از هم اکنون مسئله سازی کرده است. من فکر میکنم عراقِ فردا برعکس امروز نه تنها یک همسایه دوست برای ما نخواهد بود بلکه عراقی را می بینم که در اتحاد با عربستان، شیوخ حاشیه خلیج، ترکیه و مصر؛ با تولید نفتی، چند برابر ایران و افزون شونده، شاخی بدتر از صدام برای مملکت ما خواهد بود.

egypt

Egypt’s opposition umbrella group condemns Friday’s violence at the Muslim Brotherhood’s headquarters but maintains that it was the latter that initiated the country’s cycle of violence

مصر: 

فقط چند کلام: بحران بین اپوزیسیون سکولار و دولت محمد مُرسی همچنان در حال ژرفش است. یک موسسه تینک تانک(اطاق فکر) معتبر آمریکایی در آمریکا ارزیابی کرد که اخوان المسلمین قافیه را در مصر باخته است و آینده ایی ندارد.

حسنین هیکل روزنامه نگار و مفسر برجسته الاهرام نیز  هفته گذشته در مصاحبه ایی با الاهرام گفت اخوان المسلمین مرتکب چنلن اشتباهاتی شده است که آنرا با بحرانی مواجه کرده است که تا خارج شدنش از صحنه سیاسی و تبدیل شدن آن به یک تشکیلات صرفاً مذهبی ادامه خواهد یافت. دیروز مرسی مخالفین را مسئول ادامه خشونت در کشور معرفی  و تهدید کرد که با آنها در هر مقامی که باشند برخورد خواهد کرد و مخالفین هم ضمن محکوم کردن خشونت ها ؛اخوان المسلمین را مسئول آن دانستند.

اهرام آن لاین مینویسد؛ محمد حسین دبیر اول اخوان المسلمین در یک مصاحبه مطبوعاتی روز شنبه همین هفته گفت:  اعضای اخوان میتوانند اعتراض کنندگان را بخورند ولی بخاطر مصلحت های آتی از تلافی جویی خود داری میکنند.(  Mahmoud Hussein, who said at a press conference Saturday that the Brotherhood members could have “eaten [protesters). در رخداد دیگری دیروز در جریان انتخابات اتحادیه  سندیکایی کاکنان داروخانه سراسر کشور  که ۸۴۰۰۰ عضو دارد اخوان مسلمین بعنوان جریان غالب انتخابات  بسود جبهه نجات ملی را باختند. هفته قبل هم در انتخابات سندیکاری  روزنامه نگاران  باختنند و چند هفته قبل از آن در انتخابات سارسری اتحادیه دانشجوی به جریان مستقل باختند. ناظران این باختها را نشانه ایی از سقوط محبوبیت اخوان المسلمین در کشور میدانند. منبع اهرام آنلاین

«««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««

سوریه

تکمیلی از یکساعت پیش

نهار نت به نقل از نیویورک تایمز مینویسد که سیا با همکاری اردن، ترکیه و قطر حمل و تحویل سلاح را با سرعت به ارتش آزاد سوریه آغاز کرده است. بنظر من اگر این خبر درست باشد به دو معنی است: ۱ ـ امریکا کنترول اوضاع را در دست دارد و ۲ ـ روزهای حکومت اسد به شماره افتاده است.

Report: CIA Helping Boost Arms Shipments to Syria RebelsArab nations and Turkey, helped by the CIA, have dramatically increased military aid to Syrian rebels in recent months, The New York Times reported Monday.

W460

The U.S. Central Intelligence Agency was helping their efforts, the newspaper added, citing air traffic data and interviews with unnamed officials and the rebel commanders.

The airlift has grown to include more than 160 military cargo flights by Jordanian, Saudi and Qatari military-style cargo planes landing at Esenboga Airport near Ankara, and at other Turkish and Jordanian airports, the report said.

U.S. intelligence officers have helped the Arab governments shop for weapons, including a large procurement from Croatia, it said. They had also vetted rebel commanders and groups to determine who should receive the weapons as they arrive.

Turkey had overseen much of the program, fixing transponders to trucks ferrying the military goods through Turkey so it could monitor shipments, the paper added.

“A conservative estimate of the payload of these flights would be 3,500 tons of military equipment,” Hugh Griffiths, of the Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI), told the paper.

“The intensity and frequency of these flights,” were “suggestive of a well-planned and coordinated clandestine military logistics operation,” he added.

The armed uprising against the government of Syrian President Bashar Assad sprang up in response to the Damascus regime’s crackdown two years ago on opposition protest

The winds of peace

Share Button
 
“The PKK has at least a few million fans, and there is simply no ‘military solution’ to such popular militant groups. You can only use carrots and sticks to force them to a reasonable political solution. But if you use too much ‘surge’ in the sticks side, you will only gain a Pyrrhic victory, planting the seeds of further violence.”
 
21_ocalan_r_w_LRG
Huryiat- Ankara
March/23/2013
MUSTAFA AKYOL
Unlike many other Turkish journalists who listened to the “historic Newroz message” of Abdullah Öcalan live in Diyarbakır, in the midst of a million cheerful Kurds, I heard the same message in a silent hotel room in the distant city of Columbus. Yet I was no less excited about the meaning of this declaration and the future it implies for Turkey.
First let’s recall who Öcalan is. Dubbed by Turkish nationalists as “the baby killer,” he is the founding leader of the Kurdistan Workers’ Party (PKK), a guerilla army and terrorist group whose three-decade-long war with the Turkish state has claimed more than forty thousand lives. As far as I can understand from his writings and statements, he is also a man who is over-full of himself, who loves to impose his authority over others, and who compares himself to Marx, Lenin, Jesus Christ and the Prophet Muhammad at the same time.
Therefore, I have zero reasons to sympathize with Öcalan. But, whether we like it or not, he has at least a few million fans among Turkey’s Kurds, and he is the ultimate authority over the PKK. Hence, if Turkey were to one day make peace with the PKK, (rather than “killing all its terrorists one by one,” as our hawkish generals used to say), it was inevitable that Öcalan would play a pivotal role in this process.
In fact, the Justice and Development Party (AKP) government, which has created a significant paradigm shift with regards to Turkey’s “Kurdish question,” tried to strike a deal with the PKK as early as 2009. But that initial “opening,” and the accompanying “Oslo process,” failed in just a year, leading to a mutual escalation of violence.
That is why the years 2011 and 2012 passed with what I called Ankara’s “no more Mr. Nice Guy” phase. Turkish security forces hit the PKK and the PKK hit back. This led to more than 500 casualties in 2012 alone.
During this phase, Kurdish nationalists and some left-wing liberals were arguing that the AKP government had shown its “true colors,” and had proven that it was no less militarist, if not “fascist,” than the Kemalist establishment that it replaced. Others, including me, argued that this was a bit unfair on the AKP, but also warned the government not to get too drawn into the surge strategy it used against the PKK. In these very pages, I wrote:
“The PKK has at least a few million fans, and there is simply no ‘military solution’ to such popular militant groups. You can only use carrots and sticks to force them to a reasonable political solution. But if you use too much ‘surge’ in the sticks side, you will only gain a Pyrrhic victory, planting the seeds of further violence.” (“Too much ‘surge’ on the Kurdish front,” Hürriyet Daily News, Nov. 4, 2011)
Apparently, the AKP government was conscious of these nuances, and hence came the new “resolution process” of 2013, which was crowned the other day by Öcalan’s Newruz message. It was notable that Öcalan not only called on the PKK to end armed struggle and opt for a political one. He also underlined that the goal of this struggle was not to carve an independent Kurdish state out of Turkey, but to advance Kurdish rights.
If Öcalan’s vision really works, Turkey’s traumatic “Kurdish question,” which has been bleeding since the beginning of the republic, can come to a happy ending. The process ahead is certainly fragile and the risks are obvious, but there is no reason to shy away from being optimistic.

خاتمی سبز یا خاتمی دوم‌خردادی؟

Share Button

چکیده :اجمال سخن آن‌که موقعیتی تاریخی پیش روی اصلاح‌طلبان و شخص آقای خاتمی گشوده شده؛ موقعیتی که می‌توان از آن برای ارتقاء جامعه مدنی ایران، بسط و تکثیر ادبیات و گفتمان انتخابات آزاد، سالم و عادلانه، و لوازم و شرایط آن، تقویت روحیه و امید و مناسبات نیروهای دموکراسی‌خواه، و دیگر مفاهیم همسو، سود جست. دریغ است که آقای خاتمی از تقویت و همراهی نیروی اجتماعی دموکراسی‌خواه، کنار کشد؛ و دریغ است مجال مناسبی که انتخابات ریاست جمهوری برای تقویت و گسترش شبکه‌های اجتماعی حامی و همراه تغییر و جنبش سبز فراهم می‌کند، مورد توجه قرار نگیرد. انتخابات ریاست جمهوری یازدهم، پایان دنیا برای جامعه مدنی ایران نیست؛ نیروی اجتماعی تغییرخواه می‌تواند در صورت وجود رهبران قابل اعتماد و ملی، مطالبات خود را روزی دیگر، به اقتدارگرایان تحمیل کند. در این‌صورت، “خاتمی سبز” در کنار دیگر راهبران و همراهان وفادار جنبش سبز (از موسوی و کروبی و رهنورد تا قدیانی و تاج‌زاده و رجایی و…) خود یکی از کانون‌های امید و نقاط اتکای جامعه مدنی و دموکراسی‌خواهان خواهد بود. …

kazemian Morteza

کلمه

پنجشنبه, ۱ فروردین, ۱۳۹۲
مرتضی کاظمیان:
حضور سیدمحمد خاتمی و اصلاح‌طلبان حامی در بستر و فضای انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۲، برجسته‌تر از همیشه شده است. در آخرین روزهای سال۹۱، دعوت شورای هماهنگی جبهه اصلاحات (متشکل از ۱۷ جمعیت و انجمن مهم حامی اصلاحات) از خاتمی برای نامزدی در انتخابات ریاست جمهوری آتی، دعوت ۹۱ شخصیت و فعال سیاسی اصلاح‌طلب از وی، و اینک انتشار رسمی برنامه‌ای تحلیلی با عنوان “بیم‌ها و امیدها، باید و نبایدها”، آن‌هم به امضای برخی از چهره‌های شاخص اردوگاه اصلاح‌طلبی (ازجمله عبدالله نوری، غلامحسین کرباسچی، محمدرضا خاتمی، عبدالواحد موسوی لاری و معصومه ابتکار)، و اعلام تایید آن توسط شخص خاتمی، روند تصاعدی حضور اصلاح‌طلبان را در فضای سیاسی انتخابات، در فاصله‌ی کمتر از سه ماه تا انتخابات، محسوس کرده است. رویدادهایی که به‌گونه‌ای معنادار، جملگی چند روز قبل از سخنرانی اول سال جدید رهبر جمهوری اسلامی به‌وقوع پیوسته است. به نظر می‌رسد اصلاح‌طلبان نخستین “توپ” را به زمین حاکمیت انداخته‌اند، و منتظر واکنش مرکز ثقل قدرت‌اند.

حامیان آقای خاتمی البته طیف متنوع و متکثری از فعالان و جناح‌های سیاسی را تشکیل می‌دهند؛ به بیانی، هر کسی از ظن خود همراه خاتمی شده و او را گزینه‌ای مطلوب برای ریاست جمهوری می‌داند. برخی باوری به کودتای انتخاباتی در ۸۸ ندارند؛ و از همان زاویه‌ی تحولات مشهور به “دوم خردادی” به وضع کنونی ایران، و سپهر سیاست در جمهوری اسلامی می‌نگرند. جالب این‌جاست که موضع شخص خاتمی و نحوه‌ی مواجهه‌ی او با حوادث پس از ۲۲ خرداد ۸۸ از برخی حامیان کنونی‌اش، صریح‌تر و “سبز”تر بوده است. چنان‌که در یکی از مهم‌ترین اظهارنظرهایش در تیرماه ۸۸ تصریح می‌کند: “اگر این فضای مسموم تبلیغاتی و امنیتی ادامه پیدا کند با توجه به آنچه انجام گرفت و یک طرفه اعلام شد باید بگوییم کودتای مخملین علیه مردم و جمهوریت نظام صورت گرفته است.”

خاتمی تاکنون در کنار زندانیان و خانواده‌های آنان، و همدل با موسوی و کروبی ایستاده است. رویکردی که بی‌گمان خوش‌آیند تمامیت‌خواهان مسلط در حاکمیت نیست.

اینک، در اوج بحران‌های اقتصادی و بین‌المللی و اجتماعی و سیاسی و مدیریتی جمهوری اسلامی، او و اصلاح‌طلبان همسو، با نیت تغییر مسالمت‌جویانه‌ی اوضاع و بهبود شرایط کشور، عزم حضور مجدد کرده‌اند. اگر، “مجال” و “امکان” و “بستر”ی فراهم شود.

پیش از این “اگر” مهم اما، چگونگی ورود خاتمی به صحنه‌ی انتخابات اهمیت دارد. چگونگی ورودی که خود می‌تواند بسترساز شود و امکان آفرین. خاتمی می‌تواند همچون دیگر نامزدهای انتخابات، بی‌توجه به آن‌چه در سال ۸۸ و پس از آن رخ داده، پا به صحنه‌ی رقابت نهد، و منتظر تایید یا ردصلاحیت شورای نگهبان باشد و به سامان مسلط بر انتخابات تمکین کند؛ و می‌تواند با تکیه بر مطالبات جامعه مدنی و تغییرخواهان (از اصلاح‌طلبان تا سبزها) پا به عرصه‌ی رقابت گذارد، و خواسته‌های جامعه مدنی را نمایندگی و مطالبه کند و صدای تغییرخواهی را تکثیر و تقویت نماید.

هرچند نمی‌توان در مورد واکنش تمامیت‌خواهان به حضور وی و تحرک جدید اصلاح‌طلبان، پیش‌بینی قاطعی داشت، اما می‌توان با توجه به آنچه از ۲۲ خرداد ۸۸ بدین سو ـ و تاکنون ـ رخ داده، با اطمینان از واکنش منفی و شدید اقتدارگرایان و نهادهای امنیتی و اطلاعاتی و نظامی آنان سخن گفت.

خاتمی اما نامزدی معمولی نیست؛ هرگونه برخورد امنیتی و اعمال فشار و محدودیت علیه وی و یارانش، تبیین‌گر وضع سیاسی امروز ایران، و آشکارکننده‌ی ماهیت اقتدارگرایی مسلط خواهد بود. چنان‌که در صورت نامزدی، ردصلاحیت وی بیش از پیش عمق ناسالم بودن انتخابات و فقدان آزادی در آن را مشخص خواهد کرد.

اما پیش از این‌ها، این شخص خاتمی است که باید تصمیم بگیرد در کدام موقعیت سیاسی قرار گیرد. نامزدی که چشم بر تحولات پس از ۲۲ خرداد ۸۸ بسته یا نامزدی که همسو با مطالبات قانونی “سبز”ها، می‌خواهد با تکیه بر نیروی اجتماعی و لایه‌های اجتماعی حامی تغییر، حق تاریخی و انسانی و ملی شهروندان ایران برای انتخاباتی آزاد و سالم را مطالبه کند. دراین‌صورت، خاتمی ناگزیر خواهد بود از عرضه‌ی خود به شرایط سیاسی مسلط. اقدامی که آسان نخواهد بود، و برای بسیاری (ازجمله شخص خاتمی) پرهزینه خواهد شد. این‌جاست که حضور سیاسی جدید او در مقام سیاست‌ورزی وطن‌دوست، ایثارگری و جان‌بازی خواهد بود.

در برنامه‌ای که ۴۶ اصلاح‌طلب روز ۲۸ اسفند منتشر کردند و خاتمی آن را تأیید کرده، آشکارا از طرح برخی موضوعات که مورد حساسیت اقتدارگرایان است، صرف‌نظر شده؛ خاتمی و مشاوران و همراهانش، خواسته‌اند حساسیتی برنیانگیزند؛ این رویکرد، ظاهرا کوشیده در گام نخست، اعتماد حاکمان را جلب کند؛ اعتمادی که به گمان نگارنده، جز با «توبه»ی اصلاح‌طلبان و خضوع و خشوع آنان به پیشگاه رأس هرم سیاسی، جلب نخواهد شد. اگر خاتمی و یارانش ـ و البته نگارنده موکدا بر شخص خاتمی تاکید دارد ـ نه تنها هم‌زمان، بلکه به شکل محسوسی با ترجیح، جانب جامعه مدنی را نگیرند و خواسته‌های شهروندان را نمایندگی نکنند و اعتماد ایشان را جلب ننمایند، چه بسا که از این‌جا مانده و از آن‌جا رانده شوند. سرمایه‌ اجتماعی که گرد آقای خاتمی و در مناسبات وی فراهم آمده، قابل صرف‌نظر کردن نیست. خوشبختانه وی در یکی از جدیدترین سخنانش تصریح کرده که “در انتخابات نمی‌‌شود نظر بسیاری از آنان را که هزینه دادند و به حصر و حبس و محدودیت گرفتار شدند، نادیده گرفت.”

درصورتی‌که آقای خاتمی با نگاه و رویکردی جامعه محور، و مبتنی بر باور به پتانسیل جامعه مدنی پا به فضای انتخابات نهد، از شرط‌ها و لوازمی که در انتخابات مجلس نهم مورد تاکید قرار داد پا پس نگذارد، و به عزم تقویت جنبش اجتماعی به سایه رفته، فعال شود، آثار و نتایج ارزشمند مترتب بر حضور سیاسی وی در قامت یک نامزد، قابل صرف‌نظر کردن نیست.

آنچه در میان ناظران و شهروندان پیگیر پرسش می‌آفریند، رویکردهای غالب و تجربه و شناخت اجمالی است که از آقای خاتمی دارند. بدیهی است که در اکوسیستم سیاسی ایران، خاتمی ایفاگر نقش و ویژگی‌های موسوی و کروبی نبوده و نیست. اما درعین‌حال، خاتمی در کنار سبزها و مطالبات آنان ایستاده؛ حضوری فراتر از انتظار نه فقط سبزها که خلاف توقع اقتدارگرایان. سال جدید، انتخابات جدید، و بستر سیاسی جدید، بی‌گمان شباهتی با تجربه‌های پیشین خاتمی ندارد. چنین است که او باید درنهایت با “خود” خلوت کند و چگونگی ورود و سیاست‌ورزی جدید‌اش را نهایی کند.

خاتمی خواسته یا ناخواسته، از جایگاه رییس جمهور اصلاحات، در موقعیت “شبه اپوزیسیون” قرار گرفته است. این روندی است که سه دهه پیش‌تر، نخست وزیر دولت موقت جمهوری اسلامی، زنده‌یاد مهندس بازرگان نیز طی کرد. بازرگان اما پروایی از به چالش کشیدن حاکمیت سیاسی با نامزدی در انتخابات نداشت. او از انتخابات آزاد و سالم می‌گفت، لوازم و شرایط چنین انتخاباتی را می‌جست، و ابایی از ردصلاحیت در انتخابات ناسالم نداشت. بازرگان اما در د ههٔ ۶۰، از وضع اجتماعی‌اش که امروز در کشور محسوس است، برخوردار نبود. جنبش سبز، رهبرانش، زندانیانش، و همراهانش ـ با وجود تمام فشارها و تهدیدها ـ و نیز پتانسیل تغییرخواهی در متن جامعه ایران امروز، واقعیتی است که برای تحقق منافع ملی و پیشبرد دموکراتیزاسیون، قابل صرف‌نظر کردن نیست.

آقای خاتمی خوب می‌داند که اقتدارگرایان حاکم دلیلی برای بازگشت اوضاع به وضع دوم خردادی نمی‌بینند؛ مگر آن‌که نیروی اجتماعی متبلور و بروز یافته‌ای وجود داشته باشد. مرد اخلاقی و ایران‌دوست، خوب از محبوبیت و جایگاه اجتماعی خویش باخبر است؛ چنان‌که از محبوبیت و جایگاه اجتماعی رهبران و زندانیان جنبش سبز. این مجالی است که او می‌تواند همراه دموکراتیزاسیون شود و گذار به دموکراسی را تسهیل کند. زمانی (در جریان انتخابات سال ۱۳۸۴ و در مناقشات سیاسی روز) مرحوم مهندس عزت‌الله سحابی در جمع شورای فعالان ملی مذهبی که در دور نخست از مصطفی معین و در دور دوم از هاشمی رفسنجانی حمایت کرد، تاکید نمود که “اگر آبرو و اعتباری دارم، آن را برای گور نمی‌خواهم.” مرد آزاده و وطن‌دوست، تنها دغدغه‌ی ایران داشت تحقق منافع ملی. و البته در این راه، کم هزینه نداد؛ چنان‌که مهندس بازرگان و دکتر سحابی، که در ۸۰ سالگی در بهشت زهرا ربوده شدند و هدف بدرفتاری و دادگاه صحرایی و اعدام مصنوعی قرار گرفتند.

اجمال سخن آن‌که موقعیتی تاریخی پیش روی اصلاح‌طلبان و شخص آقای خاتمی گشوده شده؛ موقعیتی که می‌توان از آن برای ارتقاء جامعه مدنی ایران، بسط و تکثیر ادبیات و گفتمان انتخابات آزاد، سالم و عادلانه، و لوازم و شرایط آن، تقویت روحیه و امید و مناسبات نیروهای دموکراسی‌خواه، و دیگر مفاهیم همسو، سود جست. دریغ است که آقای خاتمی از تقویت و همراهی نیروی اجتماعی دموکراسی‌خواه، کنار کشد؛ و دریغ است مجال مناسبی که انتخابات ریاست جمهوری برای تقویت و گسترش شبکه‌های اجتماعی حامی و همراه تغییر و جنبش سبز فراهم می‌کند، مورد توجه قرار نگیرد. انتخابات ریاست جمهوری یازدهم، پایان دنیا برای جامعه مدنی ایران نیست؛ نیروی اجتماعی تغییرخواه می‌تواند در صورت وجود رهبران قابل اعتماد و ملی، مطالبات خود را روزی دیگر، به اقتدارگرایان تحمیل کند. در این‌صورت، “خاتمی سبز” در کنار دیگر راهبران و همراهان وفادار جنبش سبز (از موسوی و کروبی و رهنورد تا قدیانی و تاج‌زاده و رجایی و…) خود یکی از کانون‌های امید و نقاط اتکای جامعه مدنی و دموکراسی‌خواهان خواهد بود.

برگرفته از سایت کلمه

ایران وطن ماست، کورش پدر ماست

Share Button

در حالی که صدها تن از  جوانان میهنمان بعنوان نمایندگان نسل جوان امروز، بعنوان دادخواهان تاریخ ملتمان با شعار:” ایران  وطن ماست کوروش پدر ماست”،  بمناسبت سالگشت نوروز باستانی، بر گور کورش، امپراطوری که دیگر نه فقط ایرانیان بلکه جهان امروز  او را بزرگ میدارد  و لوح افتخار آفرین او در شرح و رثای  حقوق بشر از این کشور به آن کشور میگردد و موضوع بحث مجامع حقوق بشری  در جهان  امروز و در سازمان ملل متحد است، سیاه دلان ایران ستیز  و ولایت زده  بر قبر این بزرگ مرد مورد احترام  نه تنها ما ایرانیان بلکه جهانیان روزگذشته نارنجک پرتاب کردند. شاید قصد تخریب آنرا دارند. همان کاری که طالبان  افغانستان با تنندیس چند هزار ساله بودا کردند.
KKKKKOrOsh
اگر این کار با قبر روح الله خمینی ویران کننده میهن ما انجام گرفته بود، ظرف چند ساعت مجرمین یافته شده، چند ساعت بعد محاکمه و ساعاتی بعد از آن  بجرم مفسد فی الارض تسلیم جرثقیل اسلامی شده بودند تا عبرتی برای دیگران شده باشد که به پیشوای ایران اسلامی جسارتی نکنند. ولی پرتاپ نارنجک  به قبر بزرگترین امپراطور ایرانی مورد احترام جهانیان که چهره مورد افتخار ما  است که هیچ ، حتی شاشیدن به گور او هم طبق دکترین نظام حاکم موجب نه تنها مجازات نیست، بلکه موجب اجر دنیوی از طرف حکومت  و پاداشت اخروی از طرف الله  نیز می باشد.

امروز در میهن ما نام ، نقش و آوازه کوروش به نماد پیکار برای آزادی و بازیابی هویت ملی امان تبدیل گشته است. پیوستن به پیکار دفاع از این نام و برزگداشت آن وظیفه هر ایرانی ای است که خود را شایسته انسانی و آزاد زیستن میداند. کورش نماد پیکار ما ایرانیان با فرهنگی است که دکانداران دین از صدر اسلام تا کنون  به اشکال مختلف بما تحمیل کرده اند. مهم نیست این پیکار چقدربطول انجامد مهم آنست که بنیانی بنا نهم که هیچ طوفانی آنرا در طول زمان به لرزه و فرسودگی نیاندازد و در فرجام کار ققنوس وار از خاکستر زمان سر برون آورد . چون شاهین بلند پروازِ هویت تاریخی ما، شاهبالهای اهورایی خود را بر سر ما  و سرزمینمان بگستراند.
::::::::::::
توجه!
برای دیدن دیگر مطالب به صفحه اول (خانه) مراجعه نمائید

لبنان در بحران!

Share Button


آمریکا، فرانسه و ترکیه بعنوان ۳ بازیگر اصلی در منطقه میکوشند تابحران در لبنان و عراق منجر به وقوع جنگ داخلی جدیدی نشود ولی مسئله در این میان اینست که نحوه حل این بحران در لبنان برای حزب الله و درعراق برای ائتلاف شیعه به رهبری مالکی، مسئله “بودن یا نبودن” است و راز سرسختی ایران و روسیه در دفاع از بشار اسد تا سطح نسل کشی، دقیقاً در همین نکته “هزینه سنگین استراتژیک” این بحران برای آنها است.

SSS-MMM
سرانجام بدنبال قریب دو سال بحران، دولت میقاتی استعئفا داد. امروز صبح او استعفای خود را تسلیم میشل سلیمان رئیس جمهور مسیحی لبنان کرد که استعفای او را پذیرفت ولی از وی خواست تا تشکیل دولت بعدی بعنوان دولت محلل انجام وظیفه کند.
بحرانهایی که میقاتی بعنوان یک شخصیت میانه روی سنی درسمت نخست وزیر با آن روبرو بود عبات بودند:
۱ ـ تنش روزافزون بین بلوک ۸ مارس، فراکسیون اصلی دولت، به رهبری حزب الله و حزبِ”جنبش میهنی آزاد لبنان” به رهبری میشل اون که طرفدار رژیم سوریه و متحد حزب الله در دولت ائتلافی ۸ مارسی فعلی است.
۲ ـ بحران در جامعه آموزشی و بخشهایی از کارکنان دولتی بخاطر تقاضای اضافه حقوق  و مطالبات حرفه ایی دیگر که طی دو هفته اخیر به اعتصابی سراسری کشیده شده و بخشی از کشور را فلج کرده است.

SSIORE
فئواد سینوره نخست وزیر پیشین و رهبر ۱۴ مارس گفت که اسعئفای دولت، راه را برای بازگشت به گفتگو باز کرد.

۳ـ پس از ۶ دهه از وضع نخستین قانون انتخاباتی پس از استقلال، بحث تغیرنظام انتخاباتی پارلمان بین دو بلوک اصلی پارلمانی ۸ و ۱۴ مارس، احزاب سیاسی پالمانی و رهبری جوامع مذهبی در گرفته است. به یُمن رقابت شدید حزب الله با جریان (سکولار/ لیبرال) ۱۴ مارس، رهبران مذهبی مسیحی هم میدان وسیعی برای خودنمایی سیاسی یافته اند. کاردینال بشاره ال ـ راحی( همزبان سید حسن نصرالله در نظام سهمیه ایی فرقه ایی مذهبی انتخاباتی) چندی پیش طرحی داد که کرسی های پالمان لبنان بموجب آن میباید (فرقه ایی/مذهبی)  یعنی سهمیه ایی ، به نسبت جمعیت هر فرقه مذهبی باشد. چنین مدلی از انتخابات نفوذ دستگاه کلیسایی را بر مسیحیان و روحانیت شیعه به رهبر حزبالله  را بر شیعیان را تثبیت کرده و به این دو نهاد دینی امکان میدهد که نقش هژمونیک  دینی خود را برجوامع مذهبی تحت نظارت خود به عرصه سیاسی تعمیم دهند. نه تنها میشل سلیمان، برخی احزاب مسیحیی و جامعه دروزی به رهبری ولید جنبلا رهبر دروزیها و سمیر جعجع  یک از رهبران یک جریان مسیحی رهبر نبروها بلوک سنی ۱۴ مارس نیز بشدت با این طرح مخالفت کردند. نتیجه این کشمکش که میتواند موازنه پارلمانی را در لبنان بهم زده و بخش عرفگرای مسیحیان و شیعیان را از زیر نفوذ رهبران مذهبی بیرون بکشد این شد، که اکثر بازیگران، با راه حلی بینابینی، روی ترکیبی از فدارلیسم فرقه ایی و انتخابات غیر سهمیه ایی/فرقه ایی با عنوان ” انتخابات هیبرید” بین خود توافق کرده اند. ولی حزب الله  و متحد مسیحی اش میشل اون در مقابل این طرح همچنان مقاومت میکنند زیرا این مدل انتخاباتی به معنای آزاد شدن بخشی از جامعه شیعه لبنان از زیر سیطره حزب الله می باشد.

البشاره ال راحی
کاردینال بشار ال ـ راحی روز گذشته از سیاستمداران لبنان خواست تا روند گفتگوی ملی را آغاز کنند تا انتخابات آینده بموقع انجام پذیرد

۳ ـ اختلاف با حزب الله بخاطر دعوای دادگاه رسیدگی به ترور رفیق حریری و مرگ ۲۲ تن در درواقعه ترور او وافزایش روز افزون تنش بین افراطیون سنی مذهب و اخوانی با جامعه شیعه بطور اعم و حزب الله بطور اخص بطوری که یکی از رهبران سلفیست دیروز تهدید کرد که ممکن است علیه بشار اسد حکم جهاد دهد.
درروزهای اخیر بدنبال چند ماه تنش فرقه ایی در اثر بازتاب بحران سوریه بویژه در مناطق مرزی، این تنش به درگیریهای مسلحانه منجر شد که اگر مداخله ارتش نبود به شعله ورشدن یک جنگ داخلی تمام عیار منجر میشد. فقط درگیریهای دیروز حد اقل ۳ تن کشته و ده ها زخمی بجا گذشت. در درگیریها روزهای پیش نیز تعدادی کشته و مجروح شده بودند. با گذشت هر روز از بحران سوریه و ادامه جنگ داخی در آنجا، این جنگ بصورتهای منختلف ازجمله شلیک توپخانه ارتش سوریه در مناطق مرزی بسوی و تجاوز هواپیماها سوری برای زدن مخالفین، آدم رباعی های متقابل و.. ، بداخل لبنان کشیده میشود.
من از همان روزهای نخست بحران سوریه در ۲ سال قبل مرتب نوشتم که ارزیابی من اینست که اولاً بحران سوریه از طریق نظامی حل خواهد شد و بعد هم به لبنان و عراق سرایت خواهد کرد.
نکته شایان ذکر اینست که در پس مذاکرات منتهی به پیام صلح دو روز پیش عبدلله اوجلان، وارد شدن کردهای سوریه به نبرد مستقیم با رژیم اسد، به عنوان یک خواست مشخص دولت ترکیه برای برسمیت شناخته شدن آنها نیز وجود دارد. (حریت دیروز جمعه). دولت ترکیه میگوید که حرف زدن بس است کردها باید در عرصه عمل وارد پیکار با رژیم اسد شوند.
کشانده شدن بحران سوریه به لبنان و عراق مراحل آغازین خود را شروع کرده است. در این دو کشور جنبشی توده ایی و یک پارچه علیه دولت رخ نخواهد داد زیرا این دو جامعه فرقه ای میباشند بنا براین “بحران” خود را بصورت افزایش تنش و درگیری بین فرقه ها و طوایف مذهبی، قومی و سیاسی/فرقه ایی بروز خواهد کرد.
آمریکا، فرانسه و ترکیه بعنوان ۳ بازی گر اصلی میکوشند تابحران در لبنان و عراق منجر به وقوع جنگ داخلی جدیدی نشود ولی مسئله در این میان اینست که نحوه حل این بحران در لبنان برای حزب الله و درعراق برای ائتلاف شیعه به رهبری مالکی، مسئله “بودن یا نبودن” است و راز سرسختی ایران و روسیه در دفاع از بشار اسد تا سطح نسل کشی، دقیقاً در همین نکته “هزینه سنگین استراتژیک” این بحران برای آنها است.
من باز گفته دو هفته قبل آن شخصیت نظامی/دولتی ایران را** یاد آوری میکنم که دو هفته قبل گفت؛ اگر ما دمشق را از دست بدهیم تهران را هم نمیتوانیم نگاه داریم و این یک واقعیت است و از این؛ واقعیت تر اینست که نه دمشق و نه بغداد در وضعیت فعلی اشان بعنوان پروکسیهای ایران نگاه داشتنی نیستند و یکی از دلایل عمده آماده شدن رهبری ایران برای کوتاه آمدن در پرونده هسته ایی؛ نه در درجه اول فشار تحریمها بلکه خطر سقوط این دو پروکسی بدنبال سقوط رژیم بشار اسد میباشد.
بگمان من دولت ایران عجله دارد تا با غرب روی مسئله هسته ای به توافق برسد تا بلکه بتواند طوفان مخوف و سونامیک سقوط این پروکسیها را در شرایطی دیگر فارغ از فشار و تهدید آمریکا و اروپا مدیریت کرده به این امید که شاید قبل از اینکه خیلی دیر شده باشد؛ با بده بستان، تضمینهای امنیتی لازم را برای بقای خود به ازای دادن برخی امتیازات به غرب، هم در زمینه هسته ایی، و هم تغیر رویکرد و رفتار در لبنان، عراق و سوریه بگیرد. آمریکا و اروپا تلاش دارند تحول و تغیر را در این سه کشور با حد اقل هزینه مدیریت کنند ولی این امر مطلقاً بدین معنا نیست که آنها از تصمیم به وادار کردن رهبری جمهوری اسلامی به تغیر رفتار خویش و یا تغیر دادن خود رژیم دست برداشته اند. رهبر جمهوری اسلامی این نکته را بخوبی درک کرده است و قسمتهای از سخنرانی اول فروردین او در مشهد نیز باز تاب همین نگرانی و بن بست پیش آمده بود که گفت آمریکا مذاکره را بعنوان گامی مقدماتی برای تغیر حکومت اسلامی ما میخواهد.
در هفته های آینده قرار است که پارلمان لبنان روی نظامنامه و مدل انتخابات پارلمانی که انتخابات آنهم قریب الوقوع هست تصمیم بگیرد. دیروز دولت تسلیم فدراسیون اتحادیه های کارمندی شد و لایحه اضافه حقوق را به درخواست آنان به پارلمان فرستاد. در پارلمان، دیگر حزب الله بعنوان فراکسیون عمده پالمانی باید روی مسئله مشخصِ حقوق ها و دستمزدها، بحث کند، تصمیم بگیرد و رأی دهد. در اینجا دیگر بحث شعارهای فراچنگی ضد استکباری و ضد صهیونیستی نیست که به هیچ آزمون مستقیم و ملموسی برای مردم منجر نمیشوند بلکه مسئله افزایش حقوقی زیاد است که منبع چندانی برای تأمین اعتبار آن وجود ندارد. برخورد مسئولانه حزب الله با این لایحه یعنی قرار گرفتنش در برابر جامعه جقوق بگیری لبنان است.
بحران درلبنان ادامه خواهد یافت.
توضیح: عکس صفحه نخست اجلاس تعدادی از جریانهای مسیحیان مارونی را در ساختمان Bkreke (واتیکان مسیحیان لبنان) را نشان میدهد که بدنبال استعفای نخست وزیر میقاتی تشکیل جلسه دادند در این جلسه تقریباً همه جریانها مسیحی لبنان شرکت داشتند. امین جمائل از حزب فالانژ، میشل اون، نماینده رئیس جمهور جریان ” مرا آ” سمیر جعجع رهبر نیروهای لبنان” که حزیی ناسیونال مسیحی لبنانی و ضد سوریه است نیز شرکت داشت. در این جلسه مسیحیان مارونی نزدیک به رهبری مذهبی پس از استعفای میقاتی و عدم استقبال از پیشنهاد رفبری مذهبی برای فرقه ایی کردن انتخابات پارلمانی اعلام کردند که برای بررسی پیشنهادات جدید حاضرند.

هم بخندید و هم گریه کنید!

Share Button

تصور نمیکنم که در اوج رونق معرکه گیری، رمال سالاری عصر صفوی و حاکمیت خرافه و خرافه پرستان، مذهب و آئین دینی مردم این چنین به مسخره تبدیل شده بوده است. ینظر من انگیزه ایی که در پس این خرافه گستری در امروز قرار دارد چنان به جنگ با زمانه بر خاسته است که میتواند فاجعه ایی بیافریند که تاریخ بشر مشابه انرا تا کنون تجربه نکرده است. تصاویر زیر اگر به خاطر ابتذال فوق العاده اشان مضحک و خنده آورند بخاطر بار تهدیدآمیزی که در خود دارند هراسناک و گریه آورند. پس جا دارد با دیدن آنها اگر نخست میخندیم بعد زار زار به گریه بنشینیم؛ هم بخاطر آنچه بر ما رفته است و میرود و هم بر آنچه در انتظارمان است.

 

وای چاوز کشته شد

 

وای چاوز کشته شد!

وای چاوز 2

وای چاوز3

وای چاوز 4

توجه!
برای دیدن مطاب خبری و تحلیلی جدی تر لطفاً از صفحه نخست سایت (خانه) دیدن نمائید.