Archive for: March 2013

The lesson of the Iraq war is that benign intervention can work

Share Button
Iraq is returning to normal, but without Western help, the dreams of Arab democracy are unlikely to become a reality
Daily Telegraph
By Con Coughlin
7:27PM GMT 28 Feb 2013
Ten years after the start of the Iraq war, it is often overlooked that Britain’s participation in the highly complex military operation to overthrow Saddam Hussein’s dictatorial regime was deemed to be an unqualified
success.

iraqBack to normal: after a decade of turmoil, ordinary life is returning to Iraq
 
Because of the bitter controversies over the legality of the invasion in March 2003, as well as the non-existent stockpiles of WMD, all the attention tends to focus on what happened after Saddam’s removal from power, rather than what went before. For, in purely military terms, Operation Iraqi Freedom, the US-led campaign to remove Saddam, achieved remarkable results. Within the space of just 21 days, American forces, backed by a 10,000-strong British combat division, overthrew the Ba’athists and delivered the country in a still functioning state to the Iraqi people.
But then winning military campaigns has always been the easy part of the West’s various attempts to intervene in failed states. From the original post-September 11 intervention in Afghanistan to France’s more recent involvement in tackling al-Qaeda in Mali, Islamist militants rarely offer much resistance against well-organised Western forces equipped with devastating firepower.
It is after the fighting ends that the really difficult challenges arise. In Afghanistan the Taliban simply fled across the border and regrouped in Pakistan, while in post-Saddam Iraq the wilful failure of the Americans to impose order resulted in the country’s rapid descent into sectarian conflict. The French may have enjoyed early military success in Mali, but already Islamist militants are making their presence felt by launching suicidal attacks against French and Malian army positions. No matter how great the provocation, though, French commanders insist that a resurgence in Islamist activity will not affect their withdrawal strategy, which is due to begin this month.
We will see whether the French find the process of leaving Mali as painless as their arrival, but this desire to speed the departure is certainly motivated by a determination not to repeat the mistakes of Iraq, a conflict in which the French declined to participate.
And so far as Iraq is concerned, it is undeniable that the initial, post-Saddam administration of the country was a disaster. By meddling in Iraq’s internal affairs, with ill-considered policies such as the de-Ba’athification programme, coalition forces overstayed their welcome, with the liberators quickly turning into occupiers in the eyes of the resentful populace.
Having been banned from visiting Saddam’s Iraq for more than a decade, I arrived in Baghdad in the spring of 2003 excited at the prospect of the new opportunities that awaited the Iraqi people, only to witness the Bush administration’s blatant disregard for their wishes as it sought to impose its neo-conservative agenda with catastrophic consequences. Apart from the 179 British soldiers who lost their lives during more than five years of intensive conflict, it is estimated that more than 100,000 civilians were killed and many thousands severely injured. (Claims that one million Iraqis died can be dismissed as Left-wing propaganda.)
Indeed, the country was only saved from the devastation of all-out civil war by the military surge masterminded by former US General David Petraeus in the summer of 2007, which succeeded in destroying al-Qaeda’s attempts to turn the Sunni heartlands into a self-contained Islamist state and reduced the violence to manageable levels.
There will be those who argue that, with an estimated 1,500 Iraqis still losing their lives to sectarian conflict each year, that country could hardly be described as a haven of security and stability. But then its people have always had a tendency towards violence. During the 1920s, when the British created the kingdom of Iraq, the Royal Air Force was regularly ordered to bomb Shia villages to keep the natives in check.
But, for all the traumas, it is also worth remembering that Iraq today has far better prospects than it would ever have had under Saddam. The government of Prime Minister Nouri al-Maliki might have inherited some of his Ba’athist predecessor’s taste for corruption and brutality, but Iraq has a constitution that enshrines democratic principles – whether Mr Maliki likes it or not – and obliges the government to uphold the rule of law. But arguably the country’s greatest asset is its booming oil-based economy, with predictions that it could enjoy double-digit growth for the rest of the decade – so long as it can steer clear of further sectarian infighting. The lesson of Iraq, therefore, must be that, handled the right way, interventionism works.
There will certainly be many who have participated in the Arab uprisings of the past two years who now cast covetous glances at the legacy the West has bequeathed to Iraq. Egyptians, Libyans and Syrians – to name but a few – would dearly love to have the freedoms that are enjoyed by post-Saddam Iraq. But without Western help, they have little chance of fulfilling their dreams.

Militant Islam and Political Islam

Share Button
Thirdly, political Islam groups—after coming to power—have benefitted greatly from the presence of these militant groups and currents. They exploit them to put pressure on state institutions such as the judiciary, and public institutions such as the media and other political parties. The political Islamists put themselves forward as a form of salvation front that can curb the actions of the radicals. This is especially true when it comes to relations with Western countries, where they say: “It’s either us or them, we represent moderate Islam and they represent radical Islam or political Islam as opposed to militant Islam”.

COnstitution,s Suporter
Militant Islam is a term used to cover those groups, currents, symbols, and individuals who use Islam as a pretext for armament, fighting, and violence. It is a term that covers various methods and styles, ranging from radical theorizing and the issuance of provocative fatwas, to planned and organized operations, to simple cold-blooded murder.

According to some today, there is a vast difference between militant and political Islam, yet history tells us that this is not an accurate reading. From the beginning, the Muslim Brotherhood—the oldest and most prominent representatives of political Islam—have cultivated militant Islam from within through secret organizations and specialist groups. It is well known that the Brotherhood carried out many bombings, assassinations, and acts of violence under the eyes of their founder, Hassan Al-Banna. The group also sought to incite revolutions, as happened in Yemen in 1948. During the era of the second Brotherhood General Guide Hassan Al-Hudaybi, this violent trend continued. At the time, illustrious Brotherhood member Yusuf Al-Qaradawi conveyed his consent, as did Zaynab Al-Ghazali. The trail can also be traced back to Sayyid Qutb, who was executed following a state crackdown on the Brotherhood in the 1960s. Indeed, we can assert that the violent religious organizations of the 1970s emerged from the womb of Qutb’s rhetoric.

In the 1980s, at the time of the Afghan Jihad against the soviets, some claimed that the Muslim Brotherhood had nothing to do with what was happening there. However, this is untrue because the group was actively involved from an early stage with the Afghan Arabs, most notable with Abdullah Azzam, a true Brotherhoodite in terms of origin, thought, and loyalty. The same goes for Osama Bin Laden, who was once a Brotherhood member until he was expelled from the group at a certain stage due to a dispute over the tenets of discipline and obedience. Two of the Brotherhood’s General Guides famously visited Pakistan, Mohammed Nasr and Hamed Abu Mustafa Mashhur, the latter of whom offered Bin Laden a return to the group’s ranks but he refused. The Brotherhood also used to support Burhanuddin Rabbani and his military commander Ahmad Shah Massoud unreservedly, and they benefitted from the situation in Afghanistan overall for two reasons: They were able to gain influence over the charitable organizations that were providing financial support to the Afghan and Arab Mujahedeen, along with the training camps where recruits were preparing for “a day after Afghanistan”.

In the 1990s armed Islamic movements returned strongly to the Arab scene, especially in Egypt. They were based—in terms of their rhetoric and stances towards the state and society—on the literature of the Muslim Brotherhood. Here some may contend that a fatwa actually acquits the Brotherhood’s discourse from the consequences of these militant groups, but this is only a small part of the truth. The fatwa may isolate the radical discourse of those groups, but their organization and infrastructure still owe themselves to the Brotherhood.

The infrastructure of these violent religious groups was built on the Muslim Brotherhood ideology. It occupied center stage and represented the principal recourse to justify their bloody acts.
In this context, we can observe that militant Islam, represented by terrorists and violent acts, often spreads under the banner of political Islam. Aside from the history mentioned above, consider the example of the jihadi movement that has grown under the rule of Hamas in Gaza, or how Al-Qaeda has grown under the rule of the Muslim Brotherhood in Sudan. Likewise, Shi’a violence and terrorism grew under the rule of Shi’a political Islam in Iran, and then moved on to Iraq to spread terror, murder, and devastation after power was seized there.

Today, in light of the fundamentalist spring that has swept through the so-called Arab Spring states, we can identify a continuous relationship between current events and history. To emphasize the point, under the Ennahda movement in Tunisia jihadi movements are wreaking destruction, and in Egypt the same is happening in Sinai and elsewhere, with preachers on the streets of Cairo glorifying Sadat’s assassin, Khaled Islambouli, as a hero and a martyr. In Libya, although political Islam has not come to power due to multiple factors unique to the situation in that country, the Islamists still have a strong political presence. Violent religious groups are spreading in the south, in contact with the triangle of Algeria, Mali, and Mauritania in the west, and southern Egypt and northern Sudan in the east.

There are three important conclusions to note here. Firstly, attempts to market a decisive separation between militant Islam and political Islam are not necessarily fact-based or objective. In most cases they are attempts to polish, serve, and promote an agenda. They do not actually intend to read or analyze the situation in as much as they are concerned with acquitting political Islam and the history of the Muslim Brotherhood, its rhetoric, and its ideology, from any links with violence.

Secondly, a high degree of intimacy between these militant and political groups and currents has been found in all political and social processes after the fundamentalist spring. Any disputes going on between them merely fall within the notion of “tensions brought about by close proximity”. In other words, all these groups head out from the same starting points and the same rhetoric, and are fighting over the same social strata. Any disputes are borne out of similarity, not contradictions.

Thirdly, political Islam groups—after coming to power—have benefitted greatly from the presence of these militant groups and currents. They exploit them to put pressure on state institutions such as the judiciary, and public institutions such as the media and other political parties. The political Islamists put themselves forward as a form of salvation front that can curb the actions of the radicals. This is especially true when it comes to relations with Western countries, where they say: “It’s either us or them, we represent moderate Islam and they represent radical Islam or political Islam as opposed to militant Islam”.

All of the above confirms that we have entered a fundamentalist era with fundamentalist priorities. From here, political and diplomatic mechanisms, thoughtful arguments, and understanding and analysis will help to create a more coherent and sophisticated vision.

Militant Islam and political Islam share a deep-rooted history, ideology, and rhetoric. Given recent developments, this would suggest that religious violence will only increase in future.

عباس عبدی در گفت و گو با آرمان : آینده اصلاحات و انتخابات ۹۲

Share Button

 اینکه اصلاح طلبان در حال حاضر نقد خودشان را انجام نمی دهند، مسئله ظریفی است. متاسفانه آنقدر در نقد حکومت غرق شده‌ایم که تا حدی شبیه آنها شده‌ایم. یعنی به جای آنکه طرف مقابل را اصلاح کنند، اصلاح طلبان به شکل آنها در آمده‌اند. متاسفانه باید گفت تا این نقد از درون اصلاح طلبی انجام نشود، راه به جائی نخواهیم برد به عبارت دیگر باید اصلاح طلبان فضائی ایجاد کنند و در آن به نقد خود بپردازند. مشکل اصلی نیز به همان دوگانگی باز می گردد که ابتدا اشاره کردم. همین مسئله باعث می شود خیلی ها نتوانند حرفشان را بزنند و گمان می‌کنند این نقد برای آنها عوارضی دارد که البته این هم درست نیست و اصلاح طلبان باید بتوانند در همین چارچوب موجود بحث کنند و گمان هم نمی کنم مسئله خیلی مهمی وجود داشته باشد که نشود از آن گفت. مشکل اصلاح طلبان آنجاست که تاکتیکی بحث می‌کنند و حاضر نیستند این تاکتیک را به یک استراتژی روشن ارجاع دهند.
عبدی
برگرفته از سایت آینده
عباس عبدی در گفت و گو با آرمان :
آینده اصلاحات و انتخابات ۹۲ از نگاه عباس عبدی
جدا از بحث انتخابات؛ اصلاح طلبان در حال حاضر چه جایگاهی در معادلات سیاسی کشور دارند؟
اصلاح طلبان نوعی درگیری و معضل حل نشده با خود دارند و هنوز نتوانسته اند آن را حل کنند و لذا قادر به تعیین جایگاه دلخواه در معادلات سیاسی نیز نیستند. اصلاحات مبتنی بردو بال جنبش اجتماعی و مشارکت سیاسی برای حضور در قدرت است بنابر این از یک سو در جامعه نقش آفرینی می کند و از سوی دیگر در ساخت سیاسی حضور دارد و از طریق این حضور نیز در فضای سیاسی کشور اثر می‌گذارد . بعد از سال ۸۸ این وجه مشارکت سیاسی به دلیل اصطکاک‌هایی که به وجود آمده است عملا زمین‌گیر شده است. بنابراین ادامه اصلاح‌طلبی در همان چارچوب پیش‌گفته مشکل شده است. اصلاح طلبان نه می‌توانند از شیوه قدیم دل بردارند و نه اینکه می‌توانند فقط بر اساس شیوه جدید و اتکای صرف به جنبش اجتماعی عمل کنند. از این رو در همین انتخابات آینده هم این مشکل دیده می‌شود و این سوال برای آنان پیش می‌آید که چه باید کنند؟ اگر قرار است در ساخت سیاسی شرکت نکرد و مشارکت نداشته باشند در نهایت باید آن را نادیده بگیرند کما آنکه در انتخابات مجلس نهم هم این اتفاق افتاد و اصلاح طلبان به معنای اعم کلمه شرکتی در انتخابات نداشتند. پایان این مسیر تقریبا مشخص است و معلوم است به کجا می انجامد؛ به همان جایی که مطلوب آنها نیست. اگر هم قرار است شرکت کنند این سوال پیش می آید که آیا زمینه‌های آن فراهم است و اگر این زمینه مهیا نیست برای مهیا شدن آنها چه باید کنند؟
آیا این مسئله به نبود تعریف اصلاح طلبی باز می گردد. همین شرایط است که عده ای خود را اصلاح طلب اصولگرا می دانند و عده ای هم اصولگرای اصلاح طلب .
اینها حرف هائی است که به قول معروف کتره‌ای گفته می شود. اصلاحات به نسبت تعریف شده است اما منظورمان از تعریف، تعریفی نیست که مثلا از “آب” می‌کنیم که همه آبها را شامل می شود و هیچ چیز جز آب را هم در بر نمی گیرد، تعریفی مانع و جامع از اصلاح طلبی وجود ندارد و به طور کلی در حوزه اجتماعی چنین تعریفی وجود ندارد ضمن اینکه در حوزه اجتماعی مسائل ژلاتینی و دائما در حال تغییر است و اینگونه نیست که مفهومی ثابت باشد و تغییر نکند. گذشته از این وقتی ما از کلمه اصلاحات استفاده کنیم، ذهن ما بطور طبیعی متوجه واقعیتی در بیرون می‌شود. وقتی کلمه اصلاحات گفته می شود به سبب داشتن پس زمینه تاریخی که از گذشته دارد، بار معنائی مخصوص به خود را هم به همراه دارد. عملکردی داشته که تا حدودی مشخص است. ادعاهائی داشته که افراد مختلف در دوره های متفاوت در مورد آن مطالب گوناگون نوشته‌اند. بنابراین تا حدودی مصداق این تعاریف مشخص است. مسئله مهم اینجاست که پس از انتخابات سال ۸۸ دوگانگی تحلیلی از این تعاریف به وجود آمد که جریان اصلاحات هنوز هم نتوانسته از این دوگانگی خارج شود.
یکی از خصوصیات اصلاحات این بود که نقد خود را همواره به دست داشته است. آیا فضا طوری نیست که بخواهیم اصلاح طلبی را نقد کنیم یا آنکه این نقد می تواند مفید باشد و به بازسازی اصلاحات بیانجامد؟
اینکه اصلاح طلبان در حال حاضر نقد خودشان را انجام نمی دهند، مسئله ظریفی است. متاسفانه آنقدر در نقد حکومت غرق شده‌ایم که تا حدی شبیه آنها شده‌ایم. یعنی به جای آنکه طرف مقابل را اصلاح کنند، اصلاح طلبان به شکل آنها در آمده‌اند. متاسفانه باید گفت تا این نقد از درون اصلاح طلبی انجام نشود، راه به جائی نخواهیم برد به عبارت دیگر باید اصلاح طلبان فضائی ایجاد کنند و در آن به نقد خود بپردازند. مشکل اصلی نیز به همان دوگانگی باز می گردد که ابتدا اشاره کردم. همین مسئله باعث می شود خیلی ها نتوانند حرفشان را بزنند و گمان می‌کنند این نقد برای آنها عوارضی دارد که البته این هم درست نیست و اصلاح طلبان باید بتوانند در همین چارچوب موجود بحث کنند و گمان هم نمی کنم مسئله خیلی مهمی وجود داشته باشد که نشود از آن گفت. مشکل اصلاح طلبان آنجاست که تاکتیکی بحث می‌کنند و حاضر نیستند این تاکتیک را به یک استراتژی روشن ارجاع دهند.
تفکر از راهبرد به راهکار تبدیل شود؟
باید همه تاکتیک‌ها از دل راهبرد اصلاحات در بیاید در غیر اینصورت نمی‌توان خوش‌بین بود. ما تاکتیک‌ها را با توجه به راهبردها درک می کنیم اما از سال ۸۸ به بعد و با فراموشی راهبرد اصلی، دچار تناقض شده و هنوز هم این تناقض را حل نکرده‌ایم.
اما اینکه تناقض وجود داشته باشد اتفاق بدی نیست. مهم این است که آیا برای این تناقض ها نظریه های مختلف وجود دارد؟
بله؛ ولی سوال اینجاست که آیا تا کنون این تناقض رفع شده است یا خیر؟ اعتقاد دارم این تناقض رفع نشده است ولی به بحث هم گذاشته نمی شود. اصلاح طلبان می خواهند از حضور در عرصی رسمی سیاست استفاده کنند ولی هزینه‌های آن را متقبل نشوند. اما معمولا این شیوه دارای ناسازگاری است .
این کار را باید چه کسی انجام بدهد؟ باید منتظر شخص خاصی باشیم یا اینکه نظریه پردازان مختلف باید تحلیل های خودشان را ارائه بدهند تا فضا آماده تر بشود ؟
راهبرد چیزی نیست که یک نفر یا دو نفر آن را ارائه بدهند و بقیه هم هورا بکشند. راهبرد شیوه و اصول کلی است که از خلال تجربه و گفتگوی جمعی در می‌آید. مثلا تمام آنچه را که من می‌گویم؛ اگر به بحث گذاشته نشود و چکش کاری نشود و ایرادات آن برطرف و سپس تبدیل به خواست و ذهنیتی عمومی نشود، راهبرد تلقی نخواهد شد. مشکل این است که حاضر به همین کار هم نیستند. وظیفه بخش عمده‌ای از منتقدان این است که به نقد این مسائل بپردازند.
نقد از درون ؟
بله، از سوی دیگر وظیفه رسانه‌هاست تا با طرح این بحث‌ها همه را به چالش بکشند و سوال بپرسند و وضعیت کلی از خلال همین بحث‌ها حاصل خواهد شد.
آیا این اتفاق می افتد؟ چقدر این نظریه ها به جامعه و رسانه ها منتقل می شود ؟ اتفاقا شرایطی پیش آمده که روزنامه های اصلاح طلب بیشتر از آنکه از اوضاع خود بگویند، اخبار ائتلاف های اصولگرایان را بررسی می کنند.
قاعدتا این مسئله وجود دارد و من هم آن را نفی نمی‌کنم و معتقدم شرایطی باید حاصل شود تا این تغییر رویکرد هرچه زوتر دیده شود.
از لحاظ زمانی چطور؟ انتخابات قبلی از فروردین ۸۷ تقریبا خیلی از آرایش های سیاسی مشخص بود و اصلاح طلبان می دانستند چه کنند.
الان خیلی دیر شده است. برای رسیدن به یک راهبرد مشخص زمان کافی وجود ندارد مگر آنکه ناخواسته یک راه به آنها تحمیل شود که آن هم بیشتر از آنکه کنشی ایجابی و عقلانی باشد، واکنشی احساسی و عاطفی است. سخت است بتوان گفت اصلاح طلبان می توانند در انتخابات پیش رو خودشان را بازسازی کنند و راهبرد خاصی به دست بیاورند.
معتقدید اصلاح طلبان چه بکنند ؟
هرکس بر حسب تحلیل خودش پاسخی را برای این سوال دارد. تعداد اندکی هستند که اعتقاد دارند نباید حضور داشت،اکثر قریب به اتفاق اصلاح طلبان به این نتیجه رسیده اند که باید در انتخابات حضور داشت هر چند از زاویه‌های گوناگون به این نتیجه رسیده‌اند؛ اتفاقی که در مجلس نهم وجود نداشت. اما به قول معروف الزام به شی ، الزام به تبعات آن هم هست. یعنی اگر قرار است حضور داشته باشند باید راهی برای آن باز شود. اگر قرار است اصلاح طلبان مشارکتی داشته باشند و از این طریق دستاوردهای برای جامعه به دست بیاورند ، باید راه را هم بتوانند باز کنند. هرچند برخی به این الزامات پایبند نیستند و در خیال این هستند که دستی از غیب برون آید و کاری بکند.
اینکه اصلاح طلبان مثل سال ۷۶ بیایند چگونه است ؟
آن بحث را بر این اساس مطرح کردم که سال ۷۶ اتفاق نظر بود که ما برای پیروزی وارد نمی شویم. نه اینکه اگر پیروز شویم بد باشد، اتفاقا خیلی هم خوب بود کما اینکه چنین هم شد. ولی اساسا نگاه مشارکت در انتخابات، نگاه پیروزی نبود. ما متناسب با توان خود سعی می کنیم تلاش کنیم و مشارکت داشته باشم و عامل مشروعیت‌یابی باشیم چرا که مشارکت بالای سیاسی فقط به سود یک نهاد خاص نیست بلکه به سود کل جامعه و مردم است. اصلاح طلبان سال ۷۶ با این زاویه وارد شدند و اگر هم می‌باختند ناراحت نمی‌شدند. در انتخابات ۸۸ از این زاویه وارد نشدند. همه با این دید وارد شدند که پیروز می‌شوند و اگر پیروز نشوند یا یک جای کار گیر دارد یا آن هدفی که قرار است به آن رسیده شود، از دست می‌رود. می‌بینیم این هدف نه تنها برآورده نشد بلکه نتایج بسیار بدتر از آن هم حاصل شد و امروز هم به مراتب در شرایطی نامناسب‌تر از ۴ سال پیش قرار داریم. از این جهت اصلاح طلبان با نگاه به توانی که دارند، می‌توانند تصمیم بگیرند و اقدام کنند. کسی را به عنوان نامزد معرفی کنند که اطمینان نسبی و عقلایی داشته باشند که امکان حضور و تائید او وجود دارد. آقای خاتمی سال ۷۶ به این عنوان مطرح نشد که رای‌آوری بیشتری داشت بلکه به این عنوان معرفی شد که ایشان در آن مقطع در درجه اول مناسب ترین فرد در تعامل با حکومت بودند و نه لزوماً رای آورترین فرد . شاید اگر قرار بود رای آورترین فرد انتخاب شود بر اساس درک آن زمان کسی دیگری معرفی می‌شد. ولی همان فردی که کسی گمان نمی کرد رای بیاورد و با آمدنش فقط به دنبال راه انداختن جریانی سیاسی بودند که بعد از سال ها به اصلاحات تبدیل شد در عمل رای هم آورد. چرا همین رفتار را الان انجام ندهیم ؟
یعنی ۱۶ سال خودمان را تکرار کنیم ؟
۴ سال پیش هم همین حرف را می زدیم. اینکه شما چه چیزی می خواهید با انکه چه چیزی امکان تحقق دارد، دو مسئله کاملا متفاوت است.
اما جریان اصلاحات نسبت به سال ۷۶ عقبه و پشتوانه بسیار بزرگتری دارد.
در جامعه ای که نهادهای مدنی آن به معنای روشن و بصورت ساختاری در حال فعالیت نیستند، نمی توان گفت مردم دقیقاً به چه فکر می کنند؟ خیلی وقت ها مردم چیزی گفته‌اند ولی در عمل جور دیگر رفتار کرده‌اند. من نمی دانم مردم به چه فکر می کنند یا جامعه چه می گوید. بنابراین نمی شود بر روی متغیری حساب و برنامه ریزی کرد که آمار و شناخت دقیقی از آن وجود ندارد. مسئله به همین سادگی نیست که بگوئیم مردم این را می‌خواهند و ما هم آمده‌ایم ان را به مردم بدهیم پس رای ما تضمین شده است.
فرض کنیم این اتفاق بیفتد و مثل سال ۷۶ شرکت کردیم. اگر این اتفاق دوباره افتاد چطور؟ به این ترتیب همین جور در حال آزمون و خطا نیستیم .
قرار است چه نتیجه ای از این سوال بگیرید؟ اگر این است پس کسی کاری نکند که احتمال خطا و دور باطل وجود دارد؟
منظورم این است نظریه ای به راهکار یا راهبرد تبدیل شود که از همه جهت بررسی شده باشد.
اگر چنانچه این استدلال شما درست است پس از طرف مقابل هیچگاه نباید اجازه داده شود این اتفاق تکرار شود و کسی ورود کند که مبادا رای بیاورد بنابراین کسی نباید کاری کند و اصلاح طلبان هم بروند خانه شان بنشینند و کاری نکنند ؟ وقتی کسی در سیستم وارد می‌شود سعی می‌کند از گذشته درس بگیرد و نقاط قوت و ضعف خود را اصلاح کند. انسان ها مدام در حال تغییر هستند، اوضاع داخلی و جهانی مدام در حال تغییر است.
یعنی اصلاح طلبان شانسی در انتخابات آینده ندارند ؟
خیلی دیر شده است برای اینکه بشود نتیجه ای کامل به دست آورد. البته نباید ناامید بود اما واقعا دیر شده است.
کنگره های اصلاح طلبان هم نمی تواند قدمی رو به جلو باشد ؟
تا راهبرد مشخصی وجود نداشته باشد و نتیجه‌ای منسجم به دست نیاید نمی توان انتظار معجزه داشت. کسانی هم هستند که هم می‌خواهند یک پایشان این طرف خط و پای دیگرشان هم آن طرف خط باشد. این مسئله شدنی نیست. در حال حاضر تصمیم در باره انتخابات یک امر تاکتیکی شده است که هر فرد بدون ارجاع به جمع و راهبرد اصلاحات می‌گیرد. اصلاح طلبان راهبردشان را باید تعیّن بدهند. اگر قرار است به سمت بیرون بروند، خب بروند، اما دیگر اصلاح طلب نیستند . همانطور که اگر اصولگرا هم بشوند اصلاح طلب نیستند. اگر قرار است اصلاح طلب باشند چاره ای جز بازگشت به سال ۷۶ نیست .
این امکان وجود دارد که با این نظریه خودشان را بازسازی کنند ؟
یک زمان از امکان نظری سخن می‌گوئید و زمانی از امکان عملی. کار سیاست‌مدار همین است که این امکان را بررسی و عملی کند و از این ظرفیت استفاده کند.
آیا اصلاح طلبان از همین ظرفیت استفاده کرده اند؟ مثلا در شرایط کنونی چقدر توانسته اند از ظرفیت آقای عسگراولادی یا پشتوانه هائئ مثل مردم استفاده کنند؟
استفاده از ظرفیت الزاماتی دارد. این پرسش وجود دارد که آیا اصلاح طلبان می توانند هزینه استفاده از هر ظرفیتی را بدهند؟ پشتوانه مردمی هم همین حالت دارد. نمی‌توان همیشه از این ظرفیت استفاده کرد و در این فکر بود که این پشتوانه همواره با اصلاح طلبان است. هیچ دشمنی و دوستی در سیاست پایدار نیست . زمانی که فکر می کنید دوستی جواب می دهد ، دوستی می‌کنید زمانی که جواب ندهد از مسیر دیگر وارد می‌شوید. از سوی دیگر وقتی از پشتوانه و ظرفیت سخن می‌گوئیم باید این نکته را در نظر بگیریم که پشتوانه باید به روز باشد و بتواند یک جریان را سر زنده نگاه دارد. و الا پشتوانه نسیه که ممکن است از سوی دیگران استفاده شود چه فایده‌ای دارد؟
تمام این مسائل زمانی اتفاق می افتد که اصلاح طلبان حتما در انتخابات شرکت کنند؟
بحث شرکت در انتخابات و در دست گرفتن ریاست جمهوری مطرح نیست. به هر حال باید در جامعه حضور داشت. وقتی می‌گوئیم در جامعه باید حضور داشت یعنی در ساحت‌های مختلف مشارکت داشته باشیم که یک بحث آن مشارکت در عرصه سیاسی است. اگر همین هم نباشد شما چه کاری می توانید بکنید؟ همین الان روزنامه های مختلف اصلاح طلب را اگر نگاه کنیم، اصلاح طلبان را می بینیم که در زمینه‌های مختلف، نظرهایشان را تا حدی(ولو نه به اندازه کافی) انعکاس می‌دهند. اگر همین هم از بین برود چه کاری باید کرد و چه کاری می توان کرد؟ در مورد چه چیزی صحبت کنند؟ در مورد لایه ازن؟
انتخابات برای اصلاح طلبان راهکار است یا راهبرد ؟
خود انتخابات برای اصلاح طلبان موضوعیت دارد. سال ۷۶ انتخابات موضوعیت داشت. یعنی کاری نداشتیم که نتیجه انتخابات چه می‌شود. برنده می شویم یا نمی شویم. مهم این بود که حضور داشته باشیم با همه شرایطی که در آن انتخابات می‌شد حدس زد که وجود دارد. از فضای جامعه تاثیر بگیریم و بر آن تاثیر بگذاریم . موفقیت اصلاح طلبان از این جهت بود که پیش از اعلام نتیجه هم پیروز شدند.
فکر می کنید جناح دیگر چگونه در مقابل این تصمیم صف آرائی می کنند ؟
واقعا نمی‌دانم. دولتی‌ها دوست دارند همچنان در قدرت باشند. دیگر اصولگراها هم می خواهند قدرت را به دست بگیرند. اتفاقاتی در حال شکل گیری است که نمی توان به قطعیت نظر داد. اگر یک بار دیگر اتفاقی که در مجلس پیش آمد تکرار شود فکر می‌کنید چه خواهد شد؟ بعد از دولت نهم و دهم هیچ حد یقفی برای رئیس جمهور شدن وجود ندارد. روابط جناح حاکم بسیار شکننده است و خاص‌تر از هر زمان ممکن است. این مسئله ای است که باعث می‌شود نتوان در مورد تصمیم جناح حاکم و حتی دولت برای چگونگی ورود به انتخابات نظر داد.
با خوش بینی خیلی کمی صحبت می کنید . باعث می‌شوید که خیلی از سوال ها به خاطر همین عدم خوش بینی حذف شود چرا که پاسخ آن تقریبا مشخص است.
نه ، اینطور نیست. اگر خوش بین نباشم که فعالیت نمی‌کردم یا اصلا حرف نمی‌زدم. خوش‌بینی من این است که اصلاح طلبان بازگردند و اتفاقات بعد از سال ۸۸ را از سر بگذرانند و آنها را نقد کنند. مهم نیست این اتفاقات درست است یا غلط بلکه مهم این است که مفهوم اصلاحات از دل همین نقدها دریافت شود. شما نمی توانید نفت را در ماشین بریزید و بخواهید ماشین حرکت کند. نفت شاید برای جای دیگری خوب باشد اما مهم این است که به درد ماشین نمی‌خورد. اصلاحات هم همین است. شاید کسی بخواهد برانداز باشد. شاید کسی بخواهد اصولگرا باشد . هرچیزی جز اصلاح طلب باشد، به جریان اصلاحات مربوط نمی شود و قرار نیست آن را به اصلاحات نسبت بدهیم. همین رفتارها را برخی ها در کاسه اصلاح طلبی می گذارند در صورتی که ربطی به اصلاحات ندارد. اگر کسی قرار است راهی رادیکال را ادامه بدهد یا در فکر اقدامات تندی باشد، به خودش مربوط است. اسم آن اصلاح طلبی نیست، اسم آن را هرچه می خواهند بگذارند اما اصلاح طلبی در چارچوب قانون به دنبال فعالیت های مدنی خود است. من روش کسی را چون منطبق بر اصلاحات نیست محکوم نمی کنم اما بحث این است که نام اصلاح‌طلبی را نمی‌شود بر روی هر حرکتی گذاشت. هنگامی که کسی تابعیتش را تغییر می دهد، نمی تواند بگوید به همان تابعیت پیشین پای بند است. عده ای می خواهند هم اسم و برند اصلاح طلبی را داشته باشند و هم اقدامات غیر اصلاح طلبی انجام بدهند که این شدنی نیست. بحث خوش بینی یا بدبینی مطرح نیست. اعتقاد دارم اصلاح طلبان باید به گذشته بازگردند و برای خودشان طرح موضوع کنند اما بهتر آن است که دور این انتخابات را از حیث نتیجه خط بکشند. ممکن است چهار سال دیگر با قدرت بیشتری حضور داشته باشند. قطع یقین اینکه اگر اتفاقات چهارسال گذشته نیفتاده بود امروز خیلی راحت‌ می‌توانستند بگویند که رای می‌اورند. اصلاح طلبان در این شرایط باید شتاب را کنار بگذارند چرا که اگر آن دفعه ۴ سال عقب افتادند این بار ممکن است ۴۰ سال عقب بیفتند. نکته دیگری که باید اضافه کرد این است که اصلاح طلبان بهتر است دور آقای هاشمی و خاتمی را برای نامزدی انتخابات خط بکشند. بعد از این به دنبال کسانی باشند که نماد تغییر سیاست هم تلقی شوند.
چرا؟
این سوال مطرح است که آقای خاتمی برای چه بیاید؟ دفعه پیش که آنقدر زمینه وجود داشت و وضعیت به نسبت خوبی هم بود کنار کشیدند و آن اتفاقات بعدی رخ‌داد. بعلاوه مگر دفعه اول(۷۶) که آقای خاتمی رای آوردند به خاطر شناخت پیشینی بود که مردم از ایشان داشتند؟ بیشتر از هر چیز، مسائل دیگری در میان بود که اصلاح طلبان در انتخابات روی آن تمرکز کردند الان هم اصلاح طلبان بهتر است به جای معرفی یک شخصیت خاص شناخته شده که موجب مشکل می‌شود در انتخابات بر مسائل دیگری که باعث جلب نظر مردم می شود تاکید کنند. کسانی که می گویند آقای خاتمی با همین شرایط موجود بیاید همان کسانی هستند که می خواهند اصلاح طلبان در انتخابات شرکت نکنند چراکه این پیشنهاد خواه ناخواه تبعاتی را ایجاد می‌کند و این تبعات برای اصلاحات زیان بخش است. اگر این راه و نتایج به دست آمده از آن مطلوب است آن را ادامه دهند. اگر بیست اصلاح طلب در زندان هستند و عده ای می خواهند به دویست نفر تبدیل شوند، اگر ۵۰ نفر را می‌خواهند ۵۰۰ نفر کنند، خوب است که ادامه بدهند اما اگر وضعیت ۴ سال گذشته را به نفع کشور نمی‌دانند ادامه ندهند و آن را برگردانند نه آنکه آن را با شدت بیشتری ادامه دهند. خوشبختانه تا آنجا که شنیذه‌ام آقای خاتمی در این مورد شخصا همین طور فکر می‌کنند حداقل تا الان. البته ممکن است آقای خاتمی در شرایطی بتواند بیاید ولی گمان نمی‌کنم که ایشان آن شرایط را فراهم کند چون اگر به سوی فراهم کردن این شرایط برود رای نخواهد آورد و دوستانش او را متهم خواهند کرد.
اگر قرار باشد اصلاح طلبان از بین خودشان یکی را انتخاب کنند، این انتخاب چگونه باید باشد؟
بهترین انتخاب، انتخابی کسی است که به اتفاقات چهارسال اخیر منتسب نباشد و از آن اتفاقات دور باشد و شرایط لازم برای نمایندگی اصلاح‌طلبی را داشته باشد. برای این کار سه وجه را باید بررسی کرد؛ مردم ، حکومت و اصلاح طلبان . اصلاح طلبان باید کسی را معرفی کنند که حداقل شرایط لازم اصلاح طلبی را داشته باشد ، مردم هم او را پس نزنند و نگاه منفی به او نداشته باشند حتی اگر رای نیاورد. در حکومت هم جایگاهی را داشته باشد که نخواهند یا نتوانند او را رد صلاحیت کنند و اگر رد کردند عرفا حکومت مسئول شناخته شود. یعنی حکومت او را معرف آن تغییر سیاست بداند. آن دو وجه اول روشن است یا روشن تر از وجه سوم است چراکه دو وجه اول دست خود اصلاح طلبان است . وجه سوم دست اصلاح طلبان نیست اما این بدان معنا نیست که هرچه به آنها گفته شود همان کار را انجام بدهند. اصلاح طلبان باید خودشان بررسی کنند ببیند چه کسی را معرفی کنند که اگر حکومت آن را نپذیرفت، هزینه آن را اصلاح طلبان ندهند و این هزینه به پای خود طرف مقابل باشد.
در این مجموعه چه کسی به این مشخصات نزدیک تر است ؟
در این مجموعه نزدیک ترین فرد به اعتقاد من کسی مثل آقای نجفی است. آن دو وجه اول را دارند. بین اصلاح طلبان از لحاظ شرایط مقبول هستند و جایگاه مردمی مناسبی هم دارند یا این که نگرش منفی به ایشان نیست. برای اصولگرایان هم آقای دکتر نجفی نماد تفاوت سیاست نسبت به این ۴ سال به شمار می‌رود. نکته اینجاست اگر حکومت، شخصی مثل آقای نجفی را هم نپذیرفت، هزینه آن بر دوش اصلاح طلبان نخواهد بود.
اگر قرار باشد شانس کاندیداها را یکی یکی بررسی کنیم و مثلا در مورد افرادی مثل آقای جهانگیری ، عارف و … نظر بدهید چه می گوئید ؟
بحث آقای عارف بحث شخصی نیست. هرکس می‌خواهد نامزد اصلاح طلبان شود نباید خودش راساً نامزد شود. این یک مسئله اساسی است. نمی‌شود کسی بگوید من کاندید هستم و دیگران از من حمایت کنند. بایستی مجموعه اصلاح طلبان به یک نتیجه برسند که مثلا آقای عارف مناسب است یا آقای نجفی یا آقای حهانگیری یا هرکس دیگر. آقای عارف هم باید از همین سازوکار تبعیت کنند. بین اصلاح طلبان وارد شود ، استدلال کند و اگر جمع نگاه مثبت به ایشان داشت، معرفی بشود.
فکر کردن به دیدگاه هائی مثل حمایت از یک کاندیدای اصولگرای میانه را چگونه ارزیابی می کنید؟
تمام تلاش اصلاح طلبان برای این است که بگویند ظرفیت‌های در آنها وجود دارد که نیازی به حمایت از کاندیدای جناح دیگر ندارند. وقتی ظرفیت داریم چرا باید بگوئیم نداریم؟ اصلاح طلبان در مرحله اول مطلقا نباید به دنبال گزینه‌های جناح دیگر باشند. این تصمیم دلیل دارد. اصلاح طلب باید بتواند به نحوی رفتار کند که بگوید توانائی معرفی نامزد منسوب به خود را دارد نه اینکه از همان ابتدا زیر بار این برود که نمی‌تواند نامزد داشته باشد و بگوید چیزی در بساط برای عرضه ندارد. کسانی که این حرف ها را می‌زنند آشنائی با مناسبات اصلاح‌طلبی ندارند و حرفی می‌زنند. اصلاحات چون در ساحت سیاسی کشور جایگاه خود را دارد، حتما می‌تواند نامزدی معتبر را معرفی کند. وقتی اصلاح طلبان نتوانند از درون خودش نیرو معرفی کنند یعنی نتوانسته بر اساس اصلاح طلبی عمل کند و اگر نتوانسته عمل کند یعنی اقداماتش فایده نداشته است. این دیدگاه می‌خواهد از همان ابتدا بگوید اقدامات اصلاح طلبی فایده نداشته است که به اعتقاد من بزرگترین حمله و آسیب به اصلاحات است .
برای معرفی نامزدی مثل آقای نجفی هم باید اجماعی وجود داشته باشد . این مسئله چطور باید به دست بیاید ؟
امکان این مسئله وجود دارد. مجموعه اصلاح طلبی باید به عنوان یک انتخاب مثلا به آقای نجفی یا جهانگیری یا هرکس دیگری برسد. قرار نیست کسی بگوید من کاندید هستم و اصلاح طلبان هم از او حمایت کنند یا بهتر است حمایت کنند. اگر از آقای نجفی نام بردم بر اساس یک راهبرد صحبت کردم و بر اساس همان سه معیاری بود که توضیح دادم. سازوکار این مسئله وجود دارد و اگر اصلاح طلبان به این نتیجه برسند که از هرکدام از این افراد حمایت کنند، بی شک او را معرفی می‌کنند.
با کاندیدتوری آقای هاشمی هم موافق نیستید ؟
با توجه به نفی روشن این حضور از جانب خودشان شاید بحث کردن در این باره ضرورتی نداشته باشد ولی چون افرادی هستند که هنوز دنبال چنین سناریویی هستند بد نیست که چند جمله‌ای گفته شود. طرح آقای هاشمی در مقطع کنونی کار اشتباهی است. ذهنیت مردم این است که ایشان سال ۸۴ رای نیاوردند، هر چند خودشان به گونه دیگری فکر می‌کنند. ذهنیت جامعه از نامزد شدن هر فردی(چه رسد به ایشان که یک بار رییس جمهور شده یک بار هم شکست خورده) در این سن و سال اصلا خوب نخواهد بود. عده ای تصور می کنند به خاطر مسائل و شرایط موجود امکان رای‌آوری آقای هاشمی وجود دارد در صورتی که این مسئله نادرست است و مردم کسی را مبرا از وضعیت وجود نمی دانند. این مسئله فارغ از آن است که آیا ایشان مبرا هست یا نیست. طرح این مسئله خدمتی به آقای هاشمی نمی‌کند. برخی‌ها چگونگی حل مشکلات خودشان را در ذهنشان پرورش می‌دهند و حل این مشکلات را به حضور یک نفر ربط می‌دهند. اتفاقا بیشترین ضربه ای که به آقای هاشمی زده شد از طریق این افراد بود که شرایط ایشان را درک نکردند. همواره سیاستمداران بزرگ از دوستان ناآگاه خود بیشتر لطمه خورده‌اند نه از مخالفان آگاه. همین شرایط در سال ۸۴ هم تکرار شد. اینجا بحثی که مطرح است موضوع رای منفی است. یعنی اگر کسی نخواهد به نامزدی رای بدهد، در آن صورت رای منفی می‌دهد. جائی هم وجود دارد که کاندیدایی شناخته شده نیست و انتخاب کننده به او رای نمی‌دهد چون او را نمی‌شناسد. اینجا فقط رای مثبت داده نمی شود و رای منفی وجود ندارد چون آن فرد مثلا شناخته شده نیست. فراموش نکنیم رای مردم نسبت به فردی اگر منفی شد، برای تغییر آن احتمالاً بیش از یک نسل باید بگذرد چرا که مردم حتی شده با اطلاعات غلط هم آن تفکر را باز تولید می‌کنند. مردم می‌خواهند به اطلاعاتی تمسّک کنند که نگاه قبلی‌شان تایید شود. خیلی ها این تفکر را در ذهن خودشان بازتولید می‌کنند که همه چیز زیر سر آقای هاشمی است؛ در حالی که چنین هم نیست. مردم به درستی یا نادرستی این گزاره توجه چندانی ندارند و بر اساس همان ذهنیت تصمیم می‌گیرند.
منتشر شده در آرمان ۶-۱۲-۱۳۹۱
http://armandaily.ir/?News_Id=32469

چه کسی در بازار ارز اخلال می کند؟

Share Button

مسؤولین محترم اقتصادی کشور به هوش باشند که چنین مدیریت بازار ارز و واردات کشور، در چند ماه آینده می تواند بحران جدیدی را در کمبود مواد اولیه، قطعات و تجهیزات و سایر مایحتاج مورد نیاز تولید و مصرف در کشور به وجود آورد، لذا لازم است هرچه سریع تر با تقسیم کار درست و اصولی بین ارزهای در اختیار دولت و بانک مرکزی و درآمدهای ارزی ناشی از صادرات و با حذف نرخ مرجع ارز و اصلاح نرخ ارز مبادله ای و در یک سازوکار تماما اقتصادی و نه امنیتی یا پلیسی بر بازار ارز کشور مسلط شوند.

ورشکستگی
پدرام سلطانی- نایب رئیس اتاق ایران
تمام ایده های دولت از مرکز مبادلاتی ارز تا مبارزه با اخلال گران ارزی

آماری که از عمل کرد پنج ماهه مرکز مبادلات ارزی منتشر شده حاکی از این است که به طور متوسط روزانه ۴۱ میلیون دلار ارز برای واردات رسمی کشور اختصاص یافته است.

این میزان کم تر از یک چهارم میزان ارز مورد نیاز برای واردات کشور در مقایسه با آمار واردات در سال گذشته است. با فرض این که این آمار بدون محاسبه ارز مرجع اختصاص یافته برای واردات اولویت های اول و دوم می باشد باز هم میزان ارز اختصاص یافته حداکثر یک سوم میزان ارز مورد نیاز برای واردات بوده است.

طولانی تر شدن مداوم زمان انتظار برای دریافت ارز از مرکز مبادلات ارزی به نحوی که در حال حاضر واردکنندگان کالا حتی اولویت های بالای وارداتی ( ۳ الی ۵) باید بیش از ۲ ماه در انتظار تخصیص ارز باشند و همین طور صرفه نظر نمودن بسیاری از واردکنندگان از استفاده از ارز مبادلاتی و رجوع ایشان به بازار آزاد از آثار و عواقب کمبود تخصیص ارز در مرکز مبالات می باشد.

هنگامی که مرکز مبادلات آغاز به کار نمود فعالان اقتصادی و کارشناسان اظهارنظر نمودند در صورتی که در این قالب روزانه حداقل یکصد میلیون دلار به واردات اختصاص یابد و دو یا سه اولویت آخر واردات نیز خارج از این سازوکار به ارز حاصل از صادرات واگذار شود، می توان به ثبات نسبی در بازار ارز امیدوار بود، اما مشابه اظهارنظرهایی که یک سال پیش از آن از جانب بانک مرکزی و سایر مسؤولین به عمل آمده بود که از ادعای ایشان تا واقعیت فاصله بسیار بود، در این رابطه نیز همین رفتار در پیش گرفته شد و نتیجه این شد که پس از یک ثبات نسبی و اعتماد واردکنندگان به این سازوکار، کاستی ها و مشکلات و کمبودها به تدریج خود را نشان دادند و نتیجه آن شد که نرخ ارز در بازار مجددا از نرخ ارز مرکز مبالادت فاصله گرفت و به عبارت دیگر راه خود را از آن جدا کرد.

سؤال جدی و اساسی از سیاست گذاران پولی و ارزی کشور این است که چرا به جای مدیریت بازار ارز بر مبنای واقعیت ها و با محاسبه و پیش بینی درآمدها و ذخایر ارزی قابل استفاده، به روش وعده و وعید دادن برای تسکین موقت بازار و درست کردن گلوله برفی از مشکلات و رها ساختن آن از بام اقتصاد کشور اقدام نموده اند تا این گلوله کوچک به مرور زمان تبدیل به بهمنی بزرگ شود که به هیچ روی نتوان آن را مهار نمود؟

چرا تعیین نرخ ارز در مرکز مبالادت ارزی بر مبنای این واقعیت ها نبوده است، مگر تجربه فرار نرخ آزاد ارز از ارز مرجع کافی نبود تا مجدداً این اشتباه را برای نرخ ارز مبادلاتی تکرار کنیم؟

مسؤولین محترم اقتصادی کشور به هوش باشند که چنین مدیریت بازار ارز و واردات کشور، در چند ماه آینده می تواند بحران جدیدی را در کمبود مواد اولیه، قطعات و تجهیزات و سایر مایحتاج مورد نیاز تولید و مصرف در کشور به وجود آورد، لذا لازم است هرچه سریع تر با تقسیم کار درست و اصولی بین ارزهای در اختیار دولت و بانک مرکزی و درآمدهای ارزی ناشی از صادرات و با حذف نرخ مرجع ارز و اصلاح نرخ ارز مبادله ای و در یک سازوکار تماما اقتصادی و نه امنیتی یا پلیسی بر بازار ارز کشور مسلط شوند.

زمزمه ای که از حرکتی دوباره برای استفاده از روش هایی غیراقتصادی در مدیریت بازار ارز به گوش می رسد بیانگر اشتباهی دیگر در مدیریت ارزی کشور است. مدیران با تجربه و دانش به هوش باشند که بازار بیش حساس ارز تاب آزمون سعی و خطای دیگری را ندارد.

شایعه دلار ۵۰۰۰ تومانی برای ایران

Share Button

گزارش اقتصادی اخیر آسوشیتدپرس هم در خصوص تغییرات قیمت دلار و دیگر ارزهای خارجی در ایران بر محور تضعیف عملکرد مسئولان در عرصه مسائل اقتصادی و ناکارآمد نشان دادن سازوکارهای اقتصادی کشور استوار بود. این خبرگزاری دولتی آمریکا در این خصوص نوشته است : کاهش ارزش ریال طی یک هفته گذشته شدت گرفته است، یعنی پس از آنکه دولت «مرکز مبادله ارز» را به منظور تأمین دلار برای واردات برخی کالاهای اساسی راه اندازی کرد، قرار شد در این مرکز دلار کمی پایین تر از بازار آزاد فروخته شود.

dollar-0
برگرفته از سایت خبری طلا و ارز
۱۲ آذر ۱۳۹۱
طلاپرس: “پس از کاهش نسبی بهای ارزهای خارجی در بازار آزاد ایران قیمت‌ها بار دیگر روندی صعودی پیدا کرده‌اند. یک سایت خبری نزدیک به دولت احتمال می‌دهد ، نرخ دلار دوباره به بالای ۴ هزار و ۵ هزار تومان برسد.”
به گزارش شفاف، پس از کاهش نسبی بهای ارزهای خارجی در بازار آزاد ایران قیمت‌ها بار دیگر روندی صعودی پیدا کرده‌اند. یک سایت خبری نزدیک به دولت احتمال می‌دهد ، نرخ دلار دوباره به بالای ۴ هزار و ۵ هزار تومان برسد.”
این خلاصه گزارش خبری است که سایت دویچه وله فارسی روی خط قرار داده است. گزارشی که سر تا سر سعی دارد جو روانی نامطبوع درباره قیمت ارز و دلار و احتمال بالا رفتن مجدد آن ایجاد کند آن هم درست در زمانی که بازار ارز در ایران آرام شده و قیمت دلار هر روزه روند نزولی خود را طی می کند.
با این ترتیب ، به نظر می رسد، رسانه های بیگانه به بهانه بی ثباتی نرخ دلار محورهای تبلیغی خود را علیه عملکرد نظام سیاسی جمهوری اسلامی ایران افزایش داده اند چرا که دویچه وله تنها رسانه معاندی نیست که به مشکلات ارزی کشور پرو بال داده است.
صدای آمریکا نیز از عبارت «دلاریزه شدن اقتصاد ایران» برای توصیف به زعم خود بحران ارزی استفاده کرده و از تأثیر آن بر دو بخش مدیریت دولتی و معیشت مردم سخن گفته است.
همچنین رسانه دولتی انگلیس در بررسی مسائل اقتصادی ایران (به ویژه با توجه به سر و صدای بازار ارز طی روزها و هفته های اخیر همواره اوضاع سخت اقتصادی را به اثرگذاری تحریم ها ربط داده است و افزایش نرخ کالاهای اساسی و هزینه های عمده دیگر خانوارها در ماه های اخیر را ناشی از کاهش بی سابقه قدرت خرید مردم دانسته است.
این رسانه که خود را به ظاهر نگران سفره مردم ایران معرفی می کند ادامه داده است: در مجموع سفره کالاهای اساسی هر خانوار ایرانی گران تر شده است.
گزارش اقتصادی اخیر آسوشیتدپرس هم در خصوص تغییرات قیمت دلار و دیگر ارزهای خارجی در ایران بر محور تضعیف عملکرد مسئولان در عرصه مسائل اقتصادی و ناکارآمد نشان دادن سازوکارهای اقتصادی کشور استوار بود.
این خبرگزاری دولتی آمریکا در این خصوص نوشته است : کاهش ارزش ریال طی یک هفته گذشته شدت گرفته است، یعنی پس از آنکه دولت «مرکز مبادله ارز» را به منظور تأمین دلار برای واردات برخی کالاهای اساسی راه اندازی کرد، قرار شد در این مرکز دلار کمی پایین تر از بازار آزاد فروخته شود.
به زعم بیگانگان، راه اندازی این مرکز به جای اینکه سبب کاهش نگرانی ها و سهولت دسترسی به دلار شود، سبب افزایش قیمت دلار شده است.
آنچه مسلم است با توجه به تحلیل های رسانه های غربی، این رسانه ها می کوشند ابعاد مشکلات ارزی کشور را از حوزه اقتصادی به سایرهای زمینه ها بسط داده و وجهی امنیتی به این مشکل بدهند.
در جنگ روانی دلار دشمن و رسانه های آن می کوشند که با انواع تاکتیک های رسانه ای نه تنها ارزش پول ملی را به پایین ترین حد خود برسانند، بلکه در تلاش هستند که زمینه های آرامش و امنیت ملی را با هدف قرار دادن سرمایه ها از بین ببرند.
رسانه های معاند تلاش می کنند تا با ناامن جلوه دادن جو اقتصادی کشور فضا را برای ایجاد بحران دوباره ارزی فراهم کنند.تلاش هایی که با آگاهی افکار عمومی می تواند به شکست منجر شود.
پایان گزارش
……………
کامنت من:
درواقع من کامنتی ندارم که بر این خبر اضافه کنم جز اینکه بگویم در یاداشتهای مستقل پیش نظرم را راجع به نرج دلار در آینده گفته ام. اضافه میکنم برای صعود دلار در بلند مدت نقطه توقفی وجود ندارد مگر اینکه تمام عرصه سیاسی و اقتصادی کشور مورد تجدید نظر جدی و ساختاری شود.

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

افزوده بعدی . دوشنبه ساعت ۱۰٫۳۰

سایت بانک و بیمه

معوقات بانکی ۷۳ هزار میلیارد تومانی درحال افزایش است 
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۱ ساعت ۰۹:۲۱
بینا- رئیس کل دیوان محاسبات کشور درباره معوقات بانکی گفت: رقم این معوقات حدود ۷۳ هزار میلیارد تومان است و بانک مرکزی باید این موضوع را پیگیری کند.
به گزارش بینا، عبدالرضا رحمانی فضلی در چهارمین همایش مدیران دیوان محاسبات افزود: همچنان شاهد رشد افزایش معوقات بانکی هستیم که این موضوع آثار اقتصادی بدی را به همراه خواهد داشت.
وی گفت: با اجرای سیاست های پیشگیرانه در بندها، اجزاء و ارقام واریزی به خزانه، تخلف های بودجه ای امسال حدود ۵۵ درصد کاهش یافته است.
وی با بیان اینکه برخی از این تخلف ها از درجه اهمیت کمتری برخوردارند ، گفت: این گونه موارد را که دارای اهمیت کمتری است در هیئت عمومی به رای گذاشتیم و با رای هیات عمومی از تبدیل شدن آنها به یک پرونده جلوگیری کردیم و تنها با یک تذکر به مسئول مربوطه آن را مختومه اعلام کردیم.
وی با اشاره به اینکه دستگاههای اجرایی نیز همکاری خوبی با دیوان دارند ، گفت: گزارش تفریغ بودجه سال ۹۰ را در موعد مقرر به مجلس داده ایم و مجلس هر بخشی از آن را به کمیسیون ها داده است و در نهایت کمیسیون برنامه و بودجه همه گزارش تفریغ را بررسی خواهد کرد.
رحمانی فضلی افزود: تلاش ما این است که در مسیر حسابرسی های سه ماهه فصلی که انجام می دهیم هر گونه انحرافی را که در اجرای بودجه ببینیم به دستگاههای اجرایی تذکر دهیم و آنها نیز عمل کنند.

The head of the Farmers Syndicate talks about their continuing battle

Share Button
Abdel Qader:This is not a problem. Farmers will continue to demand their rights until they get them. If the syndicate is dissolved afterthe new Constitution is endorsed, we will establish an association, civil society organization or any other organizational structure to bring together the 1.6 million members and others to defend
the rights of farmers because we have no other option 
mohamad abdolghader. farmer sendicate
As farmers took to the streets as part of the mobilization against the draft constitution, Mohamed Abdel Qader, chief of the Farme
Syndicate established in April 2011, announced that he was joining the oppositional National Salvation Front.Farmers are stereotyped as revolt-averse; however, political developments over the past two years have put their political engagement on display.Expressing their rejection of the Constitution while it was still in its draft phase, farmers were seen joining protests and raising banners at a time when several groups and sectors of society started expressing their objection to what was later approved as the nation’s new Constitution.Egypt Independent had a conversation with Abdel Qader about how the Constitution falls short in recognizing the rights of farmers, half of the nation’s population.Egypt Independent:Why do you oppose the Constitution if it allocates the same 50 percent quota to farmers and workers, which represents the biggest victory for farmers since the 1952 revolution?Mohamed Abdel Qader:This article is tricky. It was added at the last minute, while members of the Constituent Assembly were voting on the final constitutional draft. Furthermore, it was added to the transitional articles chapter, which means that the 50 percent quota only applies to the coming Parliament, and will then be abrogated.EI:How is this article tricky?Abdel Qader:It is a trick in the sense that the majority of Constituent Assembly members did not approve it, and that it was [drafted] only at the last minute to serve certain political calculations. They feared that if that article was taken out, the Constitution would lose the support of labor and farmers when put to a nationwide referendum.They incorporated it as a transitional article to mobilize farmers and workers’ support, comfortable in the knowledge that it would automatically expire. The new Constitution limits Shura Council membership to holders of university degrees, which means that illiterate people and holders of intermediate and lower degrees, including farmers, are excluded.EI:Is this political maneuver the reason why you walked out of the Constituent Assembly?Abdel Qader:I did not withdraw from it, I only froze my membership there for five days to protest the disregard of 16 demands related to farmers, which it was important to guarantee in the Constitution and which were ignored by everyone. Not a single political power or Constituent Assembly member has contacted me since I suspended my membership.

EI:What were those 16 demands?

Abdel Qader:We wanted the Constitution to stipulate that farmers and their families had the right to direct health insurance without prior subscription, as is the case with government employees. Farmers are the only people who support the state for no return.

We wanted the Constitution to stipulate that the state should support farmers in the production of crops by supplying services, supporting their agricultural production, making required agricultural equipment available, and helping farmers promote their produce. Our most important demand was for the state to supply desert land to farmers, their children and holders of agricultural degrees, because this is their right to Egyptian land.

Nobody would be more keen on growing on Egyptian land that its own farmers.

EI:Were you the only representative of farmers on the Constituent Assembly?

Abdel Qader:Yes, I was the only representative of farmers on the assembly because I am the president of the first Farmers Syndicate in Egypt. This syndicate has 1.6 million members, even though it has been in existence for less than two years.

It is the chief representative of farmers. Farmers represent at least 40 percent of the population, because official estimates put the number of people who live in rural areas at 56 percent of the total population.

EI:How were the articles concerning farmers negotiated with you?

Abdel Qader:I negotiated directly with Hossam al-Gheriany, the head of the Constituent Assembly, to define “farmers” as “everyone who has no source of livelihood but agriculture.” I wanted farmers to get direct health insurance and to be given arid land to grow, but he emphatically rejected my demands.

EI:Did you mobilize members of the syndicate to vote against the new Constitution?

Abdel Qader:We did not mobilize either members of the syndicate or farmers in general to cast a “yes” or “no” vote, because we are not a political party and we cannot act as politicians. After I froze my membership of the Constituent Assembly, I met with members of the syndicate board and syndicate branches heads in the 27 governorates, and they were supportive of the decision.

EI:Why did the syndicate not mobilize the farmers to reject the Constitution if the draft did not safeguard their rights?

Abdel Qader:The syndicate is not a guardian, and I repeat, we are not a political party, and farmers constitute a large bloc that permeates several sectors of the state. The majority of Egyptian army officers are the sons of farmers, be they volunteers, army conscripts or Central Security Forces conscripts.

All of those who die in illegal immigration accidents are sons of farmers — they all come from villages, and none of them are sons of employees or urban dwellers. This is another chance for me to emphasize that my decision to freeze my membership in the Constituent Assembly was not politically motivated. It only came in objection to the disregard of the legitimate rights of farmers in the draft constitution.

EI:Why did you join the National Salvation Front if you see the syndicate as a nonpolitical body and if the freezing of your Constituent Assembly membership was a nonpolitical decision?

Abdel Qader:I joined the front to draw the attention of the president to the fact that this Constitution has ignored broad sectors of society. My decision to protest in Tahrir was a personal position that does not reflect the syndicate’s official position.

There were about 7,000 farmers in Tahrir [some weeks ago], all of whom acted on their own initiative. We want to express solidarity with the judges in their demand for independence and with journalists in their demand for the cancellation of imprisonment in publishing cases.

EI:What happens now?Abdel Qader: The battle for farmer rights is not over. We will use the transitional 50 percent quota article to have candidates in the coming Parliament and will ally with certain figures to form a parliamentary bloc of farmers to present our demands for amending the Constitution to uphold farmer rights.
EI:But the new Constitution gives the government the right to dissolve syndicates if a judicial ruling is issued to that end.Abdel Qader:This is not a problem. Farmers will continue to demand their rights until they get them. If the syndicate is dissolved after the new Constitution is endorsed, we will establish an association, civil society organization or any other organizational structure to bring together the 1.6 million members and others to defend the rights of farmers because we have no other option- See more at: http://www.egyptindependent.com/news/head-farmers-syndicate-talks-about-their-continuing-battle#sthash.ozjwRszn.dpuf

?Will Iraq be next to have an Arab Spring

در مصر چه میگذرد؟

Share Button

  احمد شفیق کاندیدای دوم پست ریاست جمهوری طی مصاحبه ایی در دو هفته قبل با العربیه گفت کارمُرسی تمام است و او با خود، اخوان را هم به انهدام میکشاند. من به این داوری احمد شفیق بیش از خود او باور دارم.از این رو بنظر من تجربه و شکست اسلام سیاسی در مصر بر عکس ایران ما یک رویداد بزرگِ با دستآوردهای بزرگ ـ نه تنها سیاسی ـ بلکه تاریخی در منطقه و جهان اسلام خواهد بود. من اینرا از آغاز انقلاب مصر گفته ام و باز همچنان بر آن تأکید میکنم.




روز شنبه دیروز، معترضین در شهر پورت سعید، ایستگاه پلیس را به آتش کشیدند. آنها میگویند هنگامی به این کار مبادرت کردند که پلیس علیه معترضینی که مسالمت آمیز تظاهرات میکردند به خشونت متوسل شد. طبق گفته معترضین، نیروهای مسلح، بسوی جمعیت شلیک کرده و با ماشین به روی آنها رفتند. نیروهای امنیتی میگویند که
تظاهر کنندگان به ماشین پلیس حمله کردند تا بازداشتی داخل آنرا آزاد کنند.
…………………………………………………………………………………………………..
مصر
دیروز شنبه، در ادامه نارآرامی های ماههای گذشته، شهر پروت سعید از شهرهای ساحلی سوئز شاهد اعتراضاتی بود که مانند سابق به خشونت کشیده شد. دو روز قبل در شهر منصوریه ماشین پلیس با دو بار زیر گرفتن یک معترض او را به قتل رساند که موجب برانگیختن بیشتر مردم در شهرهای سوئز؛ منصوریه، اسکندریه، پورت سعید و همچنین خود قاهره شد. در منصوریه مردم به یک قرار گاه پلیس حمله کرده آنجا را تصرف کردند و در پورت سعید یک قرار گاه پلیس را به آتش کشیدند. در جریان این درگیریها علاوه قریب ۴۰ نفر از مردم معترض، حد اقل ۱۰ تن از نفرات پلیس هم زخمی شدند.
در گزارش مفصلی که اهرام آنلاین دیروز درج کرده است، گزارشگراز سرخوردگی مردم از اسلامگرایان و بویژه اخوان المسلمین حکایت میکند. یک سبزی فروشی که قریب ۴۰ سال در همسایگی دفتر اخوان المسلمین بساط خود را پهن میکرده است میگوید اینها دیگر آنهایی نیستند که به مردم خدمات خیره ایی میدادند. اینها با مردم از مبارک هم بد تر میکنند و مُرسی همه قدرت را قبضه کرده است. گزارشگر اهرام آنلاین با ۵ زن کاملاً محجبه میانسال در ایستگاه متروی قاهره صحبت میکند که همگی از وضعیت و حکومت اسلامیستها شاکی بوده اند و برخی گفته اند که درزمان مبارک وضع بهتر بود زیرا هم امنیت بود و هم تأمین اقتصادی نسبی ولی حالا هیچ یک نیست و قیمتها روز بروز بالا میرود. او از تعدادی از بریدگان از اخوان مینویسد که دیگر باوری به اسلامیستها و بعضاً فقط به اخوان المسلمین ندارند. او از قول یکی از تحلیلگران سرشناس مصر مینویسد؛ اگر اخوان المسلمین قدرت را بدست نگرفته بودند اقلاً وجهه معنوی خود را حفظ کرده بودند ولی حالا نه وجهه قبلی را دارند و نه میتوانند به این ترتیب قدرت را حفظ کنند.

شورش و اعتراض خیابانی دیگر روزمرّه شده است. هفته گذشته تعدادی پلیس از موضع اسلامی با ریشهای تا به شکم رسیده توپی تظاهرات کرده و از رئیس جمهور میخواستند که گذاردن ریش را در بین نیروهای انتظامی آزاد کند. هفته قبل از آن قریب یکصد تن دیگر از نیروهای انتظامی اعتراض داشتند که باید برای مقابله با تظاهرات به سلاح گرم مسلح باشند و همچنین خواهان رفع تبعیض سلسله مراتبی در داخل دستگاه پلیس بودند. دو روز قبل پسر محمد مُرسی با اتوموبیل ب. ام .و لوکس خود که فاقد شماره سیاسی بوده میخواهد وارد کاخ ریاست جمهوری شود که افسر نگهبان مانع میشود. پسر مُرسی از ماشین پیاده و به هتاکی به افسر مذبور میپردازد که باعث اعتراض مجموعه پلیس گارد کاخ ریاست جمهوری میشود و… .
شرح اعتراضات روزمّره در مصر را میتوان همچنان ادامه داد. ولی آنچه در زیر پوست این جوش و خروش روزمّره جریان دارد اینست که محمد مُرسی و اخوان المسلمین میخواهد کاری نشدنی را انجام دهد. آنها میخواهند اراده سیاسی اقلیتی خود را به جامعه مصر تحمیل کنند.
البته با همین حمایت ۲۰ ـ ۴۰ %ی هم، ساقط کردن دولت مُرسی برای رقیبان او امکان ندارذد زیرا بعلت بیرون آمدن مخالفین ازیکی از دو مجلس باقی مانده و غیبت آنها در صحنه قانونی سیاست کشور و بایکوت هرگونه راهکاری که شکل و شمایل قانونی داشته باشد از طرف آنها، مرسی عملاً وجاهت قانونی خود را ارزان تحصیل کرده است و اقادم برای براندازی او یعنی قانون شکنی. هر چند وجاهت و مشروعیت قانونی او نه به اعتبار حمایت حد اکثری مردم در جریان انتخابات ریاست جمهوری بلکه بعلت عدم شرکت اکثریت مردم در آن انتخابات مقدور گشته است.
اعتراض .منصوریه . کشته شدن زیر ماشین
مردم اعتراضی در شهر منصوره شعار “محمد مرسی اعدام باید گردد” میدادند.

از سوی دیگر سرکوب اعتراضات مردمی در کشور که هروز شکل خشن تری بخود میگیرد از توان اخوان المسلمین و آن بخش از نیروهای امنیتی و انتظامی که زیر نظر وزارت کشور، مطیع یا وفادار به مُرسی هستند نیزخارج است. از همه مهمتر اینکه طی چند ماه اعتراضات خشونت آمیز و درگیری با پلیس، توده اعتراضی که بیشتر آنان را جوانها تشکیل میدهند روحیه ای رزمی و تهاجمی یافته اند و خشونت و اعمال قهر پلیس را با خشونت و اعمال قهر پاسخ میدهند و معنای این روانشانسی اینست که اگر دولت به خشونت بیشتر متوصل شود پاسخی خشنتر دریافت میکند که حتا ظرفیت این را هم دارد که به تقابل مسلحانه کشیده شود. بر متن این تقابل، جبهه اسلامگیرایان که در اوایل سرنگونی مبارک تحت تأثیر ضدیت با آن و مقابله با سکولار ها داری میزان زیادی همبستگی بود از هم پاشیده است. نه تنها « حزب مصر قوی»، حزب رهبر سابق اخوان المسلمین؛ منعم ابولفتوح بیش از گذشته دربرابر اخوان و تمامیت خواهی آن ایستاده است بلکه حزب نور (سلفیست) نیز به جبهه نجات ملی(سکولارهای لیبرال، چپ و ناصریست) نزدیک شده و در موضع انتقادی نسبت به دولت مُرسی قرار گرفته است. بر این باید افزود که جریان سلفیستی هم تجزیه شده است و علاوه برحزب نور حزب وطن را تشکیل داده اند که هردو در حین رقابت با خود در رقابت با اخوان نیز هستند. حزب لیبرال اسلامیست وفد که متحد ۱۵ ساله اخوان بوده است در موضع اپوزیسیون کامل با آن قرار گرفته است.
دولت مُرسی ۲۲ آوریل آینده(۲ ماه دیگر) را برای برگزاری انتخابات پارلمان تعین کرده است و اپوزیسیون سکولار هم اکنون این انتخابات را تحریم کرده است. تقلب انتخاباتی اخوان از هم اکنون شکل قانونی و انجام شده بخود گرفته است زیرا مسئولین سازمانده انتخاباتی به چنان تقسیم بندیهای استانی انتخاباتی(الکتورال) دست زده اند که بخشهایی از کشور را که در آنجا، اپوزیسیون میتواند و ممکن بود در آنها اکثریت آورده و نماینده برگزیند تقسیم و تفکیک شده و به آن قسمتهایی از استانها منظم شده است که اکثریت مطلق وموضعی اسلامیستها به سراسر کشور چنان پخش شده است که شانسی برای اپوزیسون سکولار، جز مشاطه گری انتخابات باقی نگذارده است.
در این میان نقش ارتش بسیار مهم است که تا کنون بر حسب ظاهر بی طرفی خود را کاملاً حفظ کرده است. ارتش در موقعیتی هم نیست که در شرایط فعلی در سیاست دخالت کند و مایل به دخالت هم نیست. ولی از اوضاع و تنشهایی که بین فرماندهی ارتش و اخوان هست، که این روزها نشانه هایی از آن بروز کرده است، میتوان قضاوت کرد که اگر ارتش مجدداً وارد مسائل سیاسی شود که هیچ بعید هم نیست با بحرانی شدن بیشتر اوضاع نشود، بنفع دولت مُرسی و اخوان وارد نخواهد شد. و کافیست مجدداً تأکید کنم که بدون مداخله ارتش بنفع مُرسی و اخوان هم، نیروهای انتظامی قدرت سرکوب اعتراضات جاری مردم را ندارند. و حتا و فقط حتا، اگر بفرض محال ارتش هم بنفع دولت مُرسی در چنین شرایطی وارد معرکه شود جز با کشتار و سرکوب بسیار وسیع نمیتواند ـ اگر اصولاً توانستنی و شدنی باشدـ حریف اعتراضات کنونی بخشهای متوسط جامعه مصر و جوانان شود.
احمد شفیق کاندیدای دوم پست ریاست جمهوری طی مصاحبه ایی در دو هفته قبل با العربیه گفت کارمُرسی تمام است و او با خود، اخوان را هم به انهدام میکشاند. من به این داوری احمد شفیق بیش از خود او باور دارم. از این رو بنظر من تجربه و شکست اسلام سیاسی در مصر بر عکس ایران ما یک رویداد بزرگِ با دستآوردهای بزرگ ـ نه تنها سیاسی ـ بلکه تاریخی در منطقه و جهان اسلام خواهد بود. من اینرا از آغاز انقلاب مصر گفته ام و باز همچنان بر آن تأکید میکنم.
……………..
خبر بعدی: یک فرد پلیس کشته و یک نظامی توسط فردی ناشناس تیر خورده است. فرمانده محلی ارتش خبر در گیری واحد ارتش با پلیس را در فیس بوک خود تکذیب کرده است. ارتش ظاهراً نقش جدا کننده داشته است ونه سرکوب کننده.

?Egypt’s Islamists – What is next

Share Button


“Two years after Mubarak’s ouster, Islamists, who reached power, may be heading down former president’s ignominious path
…last, the Islamists will have to come to terms with the fact that democracy is not a one-off electoral process, but rather a multi-pillared mechanism that will only keep them in power if they succeed in impressing the public.”

MMM
 

On Tawfikia Street in the heart of downtown Cairo stands Arafa, an elderly vegetables merchant who has been doing business there for close to 40 years. During this time he was “neighbours with the Muslim Brotherhood” when they had their small, humble and routinely monitored office in an old apartment building on the street.
“They were decent and good people; they were good neighbours. They really cared and were always helpful. When they left I thought it was a loss, and when they had a candidate (for the presidential elections) after the revolution I went and stood in a long queue to vote for him,” Arafa said.
The candidate was President Mohamed Morsi.
Today, however, this over 70-year-old man says he is “unhappy” with the performance of the Muslim Brotherhood’s president. “This is not what a president should be like,” he argued, emphasising the importance of efficient state management in order to improve socio-economic conditions. “Oh well — may the Almighty bring about a better day; it is all in His hands,” he added with dismay.
Dismay over the performance of the Muslim Brotherhood is not uncommon. On the women’s carriage of the Cairo Metro underground sit a group of lower middle class housewives and civil servants, all veiled, complaining endlessly about living conditions, lack of security and fear that “prices will rise even higher.” No one feels safe, they say.
“We have to admit that things were somehow better during the days of [ousted president Hosni] Mubarak; at least one could walk safely on the street,” said Aisha on the Metro from Shohada (Martyrs) Station — formerly Mubarak Station — at Ramsis Square to her house near Ain Shams on the less economically privileged side of eastern Cairo.
Presidential overreach
It has been a little over two years since Mubarak was forced to step down in the wake of the 18-day January 2011 uprising. Since then, members of the many shades of political Islamic groups, including the most prominent eight-decade old Muslim Brotherhood, parted ways with persecution and walked the path of the political process until Mohamed Morsi, candidate of the Brotherhood’s Freedom and Justice Party (FJP), was sworn in 30 June as Egypt’s first democratically elected president.
During his first weeks in office, according to supporters and critics alike, Morsi managed to impress. He came across as a modest man keen to serve the nation and to communicate directly with people free of security-related boundaries.
Last August, Morsi enhanced his popularity when he acted in the wake of an attack on borders guards in Sinai to remove the two top men of the Supreme Council of the Armed Forces (SCAF) who had run the country since the fall of Mubarak to Morsi’s inauguration and arguably beyond.
According to many analysts, the move was a clear “political coup,” and achieved in only a few weeks after taking office.
However, the honeymoon did not last for long. On 22 November, Morsi’s former Spokesman Yasser Ali announced a presidential decree by which the Morsi bestowed on himself absolute and extrajudicial powers, prompting outcry nationwide, including from some Isalmist quarters.
Abdel-Moneim Aboul-Fottouh, a former leader of the Muslim Brotherhood expelled for joining the presidential race independently, spoke firmly against the presidential decree. Other figures of Islamist association, including prominent judge and intellectual Tarek El-Beshri, joined the reaction against the declaration that was ultimately toned down after the intervention of some independent Islamist intellectuals.
Islamists in crisis
Out of the more or less 20 political Islamic parties/groupings only Strong Egypt, Aboul-Fottouh’s political party, openly opposed the 22 November declaration as it did the draft constitution rushed to a referendum and passed on less than two thirds of one third of eligible voters.

According to Mohamed Othman, head of Strong Egypt’s political bureau, the position of the party was that the declaration was “an anti-democratic move” — something not so much designed to serve the cause of the “Islamist political project” but to pave the way to dictatorship that should be rejected by Islamists.
The “crisis of the constitutional declaration” opened the door for an ever expanding criticism of the whole political Islamic scene that had previously been perceived by a plausible alternative to the regime founded in the 1952 Revolution and that had long opposed political Islam.
According to political analyst and commentator Amr Elchoubaki, who has written extensively about political Islam, coming to power has once and for all exposed political Islamic groups: “Had they not pursued the top executive job maybe they would have still maintained the idealistic image that they enjoyed during the Mubarak years.”
During the Mubarak years the Muslim Brotherhood were widely perceived as moral opponents to a corrupt regime. Under the banner, “Islam is the solution,” the Muslim Brotherhood positioned themselves as a group with vision and compassion whose wide network of charity helped the poor, at times irrespective of faith.
Today, Elchoubaki argues that the Muslim Brotherhood is expected to fix the system rather than to provide charity, now that they are in power with a president in office, albeit one narrowly elected amid fears of a reinstitution of the Mubarak regime through second-round contender Ahmed Shafiq, Mubarak’s last prime minister.
The Brotherhood, who held a majority of seats — with other Islamists — in a parliament that was later dissolved, and have been enjoying an unmasked presence in government and across the bureaucracy, has failed to deliver on promises made during electoral campaigns.
The group has also failed to live up to their commitment to a truly participatory political engagement with the liberal opposition — the row over the constitution a key example. Moreover, it went into open-ended confrontation with the judiciary, pitting varied institutions of the state against themselves.
Eventually, the Muslim Brotherhood was left with no supporters outside the Islamist movement, including Salafists and associated political party groupings.

Consensus breaks down
This Islamist isolation is no surprise to Mohamed El-Bakir, a Salafist with association to Aboul-Fottouh’s Strong Egypt Party. Since 30 June, he argued, the Morsi presidency has ignored the demands of true revolutionary forces and has therefore lost their support.
“I have not seen signs of social justice, for example, which was a key demand of the January 25 Revolution,” El-Bakir said. He added that meanwhile the army is still enjoying the same immunity it enjoyed under Mubarak rule and the Ministry of Interior is yet to undergo any serious reform.
Moreover, according to Ossman, who was once a member of the Muslim Brotherhood before who chose to join the Aboul-Fottouh current, “The Muslim Brotherhood has still to formulate a mechanism by which it could truly engage with all shades of the political scene as well as with the demands of revolutionary forces.”
To date, Ossman argued, the Brotherhood is unable to go beyond the Islamists-only club represented in the Islamic Judiciary Authority for Reform established by Muslim Brotherhood strongman and second-in-command Khairat El-Shater.
According to Ahmed Said, another former member of the Muslim Brotherhood who defected a few months after the January 25 Revolution when the organisation failed to show solidarity with revolutionary forces attacked by the state, evolution within the Muslim Brotherhood is not impossible.
“On the contrary, the mood among the youth is for reform. It will just take time for reform to fall into place — especially when the old leadership remains obsessed with the organisaiton and its watertight system,” Said argued.
What future for Islamist movements?
Debate within the Muslim Brotherhood about the current mode of rule and future of the organisation is expanding and is causing a headache to the leadership of the group, according to sources from within the group. It is in fact, according to some, a more nagging problem than the recent fall-out between the Muslim Brotherhood and a sector of its Islamist allies — the Salafist El-Nour Party.
This split within the Islamist camp is perplexing to many commentators. Some observers say it is only a temporarily fight over the share of power that El-Nour wanted in the executive branch, while others insist that it is a true schism within the Islamist camp that has started to now show its many shades.
According to the accounts of some Arab and foreign diplomats in Cairo, the Muslim Brotherhood-Salafist spat is in fact a reflection of a tug-of-war between arch-enemies in the Arab Gulf, Qatar, a firm supporter of the Muslim Brotherhood, and Saudi Arabia, the ultimate supporter of Salafist groups.
Whatever is the reality, in view of the decision of the liberal/leftist opposition grouping the National Salvation Front (NSF), established to confront the controversial 22 November decree, to boycott upcoming parliamentary elections, the political battle now is between Islamists.
The joke on social media and Cairo streets now is that the Muslim Brotherhood would be the majority party and the Salfists would be the opposition. Some argue that it might even be the Salafis who gain the majority seats of the next parliament, rather than the Muslim Brotherhood.
According to Mukhtar Nouh, a former member of the Muslim Brotherhood who defected after two decades of association, “Unlike the Muslim Brotherhood, whose declining credibility is easy to argue, due to the unfortunate performance of the president and his government, the Salafists have not been tested, technically speaking. So they might have a better chance. But the fact of the matter is that the performance of the presidency is discrediting the entire project of political Islam, as we have known it for years.”
Mohamed Abdul-Koudous, a member of the Muslim Brotherhood who was openly critical of Morsi’s performance to the extent of blaming him for discrediting “the long, honourable history of the Muslim Brotherhood,” the call of political Islam has not been defeated.

For Abdul-Koudous, the theory is good but the practice has fallen short. “Mohamed Morsi might have never thought that there would come a day whereby he would be a president. The January 25 Revolution took us all by surprise. We have all acted in haste. But it is not too late to shape up,” he argued.
Elchoubaki sees the survival of political Islam conditioned on key steps: first, political Islam groups — especially the older and larger Muslim Brotherhood — will have to go through a process of revision and reform; then these groups will have to decide to act part of the existing system rather than in the hope of tumbling the existing system to bring in a new system; last, the Islamists will have to come to terms with the fact that democracy is not a one-off electoral process, but rather a multi-pillared mechanism that will only keep them in power if they succeed in impressing the public.
“The Islamists have to step beyond Sharia (Islamic law) preaching and get into offering serious solutions to serious problems that the average Egyptian is facing in their daily life, and they need to realise that if in power they will have to cater to the pleasure of all citizens and not just Muslims,” Elchoubaki said.

زنگ خطر افزایش معوقات بانکی

Share Button

 
بنا بر این گزارش، بررسی ها نشان می دهد طی سال های اخیر تقریبا هیچ یک از دستگاه های ناشر اوراق مشارکت نتوانسته اند اصل پول اوراق را در سررسید به خریداران بازگردانند و بانک ها ناگزیر از بازپرداخت اصل این مبالغ و تبدیل بدهی دستگاه ها به تسهیلات شده اند؛ اتفاقی که به نظر می رسد در افزایش میزان مطالبات معوق شبکه بانکی کشور طی سال های اخیر بسیار مؤثر بوده است چرا که درصد بالایی از بدهی های معوق شرکت های وابسته به دولت به شبکه بانکی را همین اوراق مشارکت سررسید شده تشکیل می دهد.
 
معوقات بانکی
سایت بانک و بیمه(بینا)
شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۱ ساعت ۱۰:۴۲

بینا- حدود ۵ هزار و ۵۰۰ میلیارد تومان از اوراق مشارکت فروش رفته طی سال های ۸۸ و ۸۹ سال آینده سررسید می‌شود.
بازپرداخت اصل و سود اوراق مشارکت همواره یکی از دغدغه برانگیزترین موضوعات مطرح در مورد استفاده از این ابزار مالی برای تأمین منابع لازم طرح ها و پروژه های عمرانی در کشور بوده است.
براساس گزارش فارس، استفاده از اوراق مشارکت طی سال های اخیر به یکی از روش های جذاب برای دستگاه هایی اجرایی تبدیل شده چرا که می توانند با انتشار این اوراق و استفاده از منابع مالی حاصل از آن ها هزینه های طرح های عمرانی تعریف شده و در دست اجرای خود را تا حدود زیادی تأمین کنند.
از همین رو شرکت های دولتی وابسته به وزارت نیرو، نفت، راه و شهرسازی و شهرداری های کشور از متقاضیان پر و پا قرص و همیشگی دریافت مجوز انتشار اوراق مشارکت بوده و هستند. استفاده از این ابزار مالی از آن جهت جذابیت های بسیاری برای دستگاه های اجرایی دارد که در واقع می تواند حکم دریافت تسهیلات از بانک ها را برای آن ها داشته باشد؛ تسهیلاتی با دردسر کمتر از معمول و در زمانی سریع تر از همیشه. اما چرا و چگونه؟
بنا بر آئین نامه ها و دستورالعمل های فعلی، اگر دستگاه منتشر کننده اوراق مشارکت به هر علتی نتواند اصل پول این اوراق را در سررسید به خریداران بازگرداند، بانک عامل فروشنده آن اوراق موظف است اصل پول خریداران اوراق را در سررسید بپردازد و جمع مبلغ اوراق را در قالب قراردادی جدید در حکم تسهیلات پرداختی به آن دستگاه تلقی کرده و در اقساط تعریف شده در قرارداد مطالبه کند.
به این ترتیب اگر دستگاه های منتشر کننده اوراق نتوانند اصل پول اوراق مشارکت سررسید شده را در موعد مقرر بازگردانند، تنها اتفاقی که برایشان قابل تصور خواهد بود، تبدیل این مبلغ به تسهیلات بانکی است.
بنا بر این گزارش، بررسی ها نشان می دهد طی سال های اخیر تقریبا هیچ یک از دستگاه های ناشر اوراق مشارکت نتوانسته اند اصل پول اوراق را در سررسید به خریداران بازگردانند و بانک ها ناگزیر از بازپرداخت اصل این مبالغ و تبدیل بدهی دستگاه ها به تسهیلات شده اند؛ اتفاقی که به نظر می رسد در افزایش میزان مطالبات معوق شبکه بانکی کشور طی سال های اخیر بسیار مؤثر بوده است چرا که درصد بالایی از بدهی های معوق شرکت های وابسته به دولت به شبکه بانکی را همین اوراق مشارکت سررسید شده تشکیل می دهد.
در چنین شرایطی و در حالی که بنا بر پیشنهاد دولت در لایحه بودجه سال ۹۲، اجازه انتشار ۲۶۰ هزار میلیارد ریال یعنی معادل ۲۶ هزار میلیارد تومان به دولت، شرکت های دولتی و شهرداری ها داده شده است، آمارهای موجود نشان می دهد در سال آینده حدود ۵۵,۴۹۵ میلیون ریال از اوراق مشارکت فروش رفته طی سال های ۸۸ و ۸۹ سررسید خواهد شد.
بنا بر این آمارها طی سال های ۸۸ و ۸۹ مجموعا ۶۶,۴۲۴,۶۰۰ میلیون ریال اوراق مشارکت توسط ۱۱ دستگاه اجرایی اعم از شرکت و دستگاه های وابسته به دولت و شهرداری های شهرهای مختلف عرضه شده که از این میزان ۵۵,۴۹۵,۴۰۰ میلیون ریال آن فروش رفته و از آنجایی که این اوراق ۴ و ۵ ساله بوده اند، در سال ۹۲ سررسید خواهند شد.
بانک های ملی، صادرات، تجارت، سپه و مسکن بانک های عامل فروش این اوراق بوده اند که اگر دستگاه های ناشر نتوانند در سال آینده معادل اوراق مشارک فروش رفته را در سررسید به خریداران پرداخت نکنند، این بانک ها باید به جای ناشران پول خریداران اوراق را پرداخت کنند و مبالغ پرداختی را طی قراردادهایی به تسهیلات اعطایی به این دستگاه ها تبدیل کنند.
بدیهی است در صورت عدم وصول به موقع این تسهیلات، طی یک بازه ۶ تا ۱۸ ماهه این تسهیلات به مطالبات معوق بانک های عامل تبدیل خواهد شد.