Archive for: October 2013

و چپاول بزرگ چنین ادامه می یابد

Share Button

دیلی تلگراف گزارشی از صعود و سقوط این ابر سرمایه دار ایرانی که ثروت او بر ۲۳٫۵ میلیارد  دلار بالغ میشود دارد. برای بابک زنجانی، به نوشته این نشریه تحریمها یک مائده آسمانی بوده است تا با ایفای نقش کارچاق کن دور زنی های آن، ظرف فقط ده سال از پوست گوسفند فروشی به یک ابر پولذار ایرانی تبدیل شود. بنوشته این روزنامه او که بنز چند میلیون دلار سوارمیشود و ساعت ۳۰ هزار دلاری میبندد، ثروتش با فساد و زد و بند همراه بوده است.

وقت ترجمه کامل این گزارش نیست ولی باید گفت در نظام دزد سالارانه( kleptocracy) حاکم بر ایران بابک زنجانی تنها دزدی نیست که نام آور شده است. مملکت به تبول دزدان تبدیک گردیده است و کل هیئت حاکمه در این چپاول بی نظیر تاریخی شریکند. در زیر گزارش اهرام آنلاین را هم راجع به یک میلیاردر و میلیاردر زاده مصری مطالعه  و مقایسه کنید. این میلیاردر زاده صنعت ساز و تولید آفرین را با بابک زنجانی و صادق محصولیها! 

ح تبریزیان

To This Tycoon, Iran Sanctions Were Like Gold

By 

TEHRAN — He called himself the “economic basij,” a reference to Iran’s hard-line paramilitary organization and defender of the Islamic Revolution. He drove a black Mercedes 500 SL and wore a $30,000 watch, as befits a man who put his self-worth at $13.5billion.

“This is what I do — antisanctions operations,” Mr. Zanjani said. “I am a businessman who has done his job well. Since I was placed under sanctions they haven’t managed to sell even three million barrels of oil.”

Mr. Zanjani is sparse with details about his early business dealings, but admitted in the magazine interview that he had gotten his big break in 1999, when he became the driver for Mohsen Nourbaksh, the chief of Iran’s central bank. Mr. Zanjani displayed a talent for money changing, and said he was quickly earning around $17,000 a day — his cut on all the currency deals.

“This might be hard to believe, but God has helped me all my life,” he said.

In 2010 he was approached by Khatam al-Anbia, the engineering arm of the Revolutionary Guards, which was prevented by the sanctions from repatriating money from abroad. Using his own bank, Mr. Zanjani said, he managed to get the group $40 million in a couple of days.

From then on, state institutions started seeking his help, turning him into what insiders said was the most powerful middleman of the Iranian oil industry. “He would sit in at meetings of the cabinet directly dealing with the former oil minister, Rostam Qasemi,” said a person with knowledge of the meetings.

As for the $1.9 billion that officials now say he owes the government, Mr. Zanjani said that he already paid $700 million but that the sanctions prevent him from transferring the remaining $1.2 billion to the Oil Ministry.

“I will pay it back if they give me an account number tomorrow that accepts up to one billion euro,” said Mr. Zanjani, who is believed to be in Iran. “How can I transfer the money when the Oil Ministry and the central bank are under sanctions? We also are not able to transfer the money, but the money is in the account.” The businessman said he did not take more than 0.007 percent interest in all of the transactions.

On Thursday, Mr. Zanjani’s fortunes took another hit when a road in the upscale Shahrak-e Gharb neighborhood sank into a 130-foot-deep pit, right next to a huge site where Mr. Zanjani’s construction company, Sorinet, is building a 27-floor shopping mall, complete with a waterfall the height of the complex, a five-star hotel and a huge rooftop garden.

“If all else fails,” said one man pointing at the building site, so far just a 4,500-square-foot hole, “Mr. Zanjani can use the hole to stash his money in.”

A version of this article appears in print on October 5, 2013, on page A3 of the New York edition with the headline: To Iranian Businessman, Sanctions Were Like Gold.
Reza Moattarian

Babak Zanjani began his career selling sheepskins and became a critical actor in Iran’s effort to evade sanctions on oil sales.

Not bad for a 39-year-old who began his career in the 1980s selling sheepskins and emerged more recently as a critical actor in Iran’s effort to evade United States sanctions on its oil sales.

But it has all come tumbling down for the tycoon, Babak Zanjani, whoseaccounts were frozen by the United States Treasury in April and who has been blacklisted by the European Union.

Adding to his troubles, he has come under scrutiny by officials of the new pragmatist Iranian government, who suspect him of having worked with what they considered the corrupt inner circle of the previous president, Mahmoud Ahmadinejad. They accused Mr. Zanjani last week of withholding $1.9 billion in oil revenues, prompting Parliament to begin an investigation into his business dealings.

His rise and now possible fall have opened a window into the secretive, shadowy world of Iranian tycoons who have made their fortunes, at least in part, by helping Iran evade the sanctions intended to thwart its nuclear program.

Mr. Zanjani’s business empire has been the stuff of Iranian lore for years, but as he comes under heavier pressure, he has begun publicly defending himself in the Iranian press and boasting about the extensive network he developed to help Iran sell its oil and repatriate the profits — some of which, he acknowledges, went into his own pocket.

It is not just the new government that has suspicions about Mr. Zanjani, whose climb to the peaks of wealth has been chronicled faithfully by the Iranian news media. “In Iran everybody who becomes rich fast is regarded as suspicious,” said Mohammad Khoshchehreh, an economist and former centrist lawmaker. “In all honesty, we don’t know whether he is a hero or a cheat.”

The waxing and waning of Mr. Zanjani’s business career also reflect the recent history of the United States-led sanctions against Iran. Once relatively easily circumvented, the sanctions have become more sophisticated, focused and effective, eliminating the opportunities for sharp operators like Mr. Zanjani to exploit. His troubles mirror, to some extent, the fate of the Iranian government, which even its leaders now admit is facing a hard-currency squeeze.

“The sanctions have pushed Iran’s economy into chaos,” said Reza Zandi, an investigative journalist who interviewed Mr. Zanjani for a reformist weekly magazine, Aseman. “Babak Zanjani is the product of this situation, amassing enormous wealth in the process” but now under siege.

Beginning in 2010, Mr. Zanjani, who declined to be interviewed for this article, told the magazine and, in a separate meeting, the semiofficial Iranian Students’ News Agency that he used a spider web of 64 companies in Dubai, Turkey and Malaysia to sell millions of barrels of oil, earning $17.5 billion in desperately needed foreign exchange for Iran’s Oil Ministry, Revolutionary Guards and central bank.

“The central bank was running out of money,” he said in the Aseman interview, published last week. In 2010, “they asked me to bring their oil money into Iran so the system could use it,” Mr. Zanjani said of Iran’s political establishment. “So that is what I did.”

Among the companies he was controlling were a Turkish airline, various financial institutions and a fleet of oil tankers, many of which he put to use in evading the sanctions.

He devised a scheme to disguise the origins of Iranian oil and sell it on the open market, transferring millions of barrels from tanker to tanker — often in a little-known harbor on the tiny Malaysian island of Labuan in 2012, the European Union charges. In total, he said, he sold 24 million barrels of oil to buyers in Singapore, Malaysia and India and then laundered the money through Malaysian First Islamic Bank, which is now on all the sanctions lists.

“This is what I do — antisanctions operations,” Mr. Zanjani said. “I am a businessman who has done his job well. Since I was placed under sanctions they haven’t managed to sell even three million barrels of oil.”

Follow@nytimesworldfor international breaking news and headlines.

Twitter List: Reporters and Editors

Mr. Zanjani is sparse with details about his early business dealings, but admitted in the magazine interview that he had gotten his big break in 1999, when he became the driver for Mohsen Nourbaksh, the chief of Iran’s central bank. Mr. Zanjani displayed a talent for money changing, and said he was quickly earning around $17,000 a day — his cut on all the currency deals.

“This might be hard to believe, but God has helped me all my life,” he said.

In 2010 he was approached by Khatam al-Anbia, the engineering arm of the Revolutionary Guards, which was prevented by the sanctions from repatriating money from abroad. Using his own bank, Mr. Zanjani said, he managed to get the group $40 million in a couple of days.

From then on, state institutions started seeking his help, turning him into what insiders said was the most powerful middleman of the Iranian oil industry. “He would sit in at meetings of the cabinet directly dealing with the former oil minister, Rostam Qasemi,” said a person with knowledge of the meetings.

As for the $1.9 billion that officials now say he owes the government, Mr. Zanjani said that he already paid $700 million but that the sanctions prevent him from transferring the remaining $1.2 billion to the Oil Ministry.

“I will pay it back if they give me an account number tomorrow that accepts up to one billion euro,” said Mr. Zanjani, who is believed to be in Iran. “How can I transfer the money when the Oil Ministry and the central bank are under sanctions? We also are not able to transfer the money, but the money is in the account.” The businessman said he did not take more than 0.007 percent interest in all of the transactions.

On Thursday, Mr. Zanjani’s fortunes took another hit when a road in the upscale Shahrak-e Gharb neighborhood sank into a 130-foot-deep pit, right next to a huge site where Mr. Zanjani’s construction company, Sorinet, is building a 27-floor shopping mall, complete with a waterfall the height of the complex, a five-star hotel and a huge rooftop garden.

“If all else fails,” said one man pointing at the building site, so far just a 4,500-square-foot hole, “Mr. Zanjani can use the hole to stash his money in.”

A version of this article appears in print on October 5, 2013, on page A3 of the New York edition with the headline: To Iranian Businessman,Sanctions Were Like Gold.

******************************

Egypt billionaire Sawiris ranked 7th richest in Africa: Ventures Magazine

Nassef Sawiris drops from March Forbes ranking of fourth-richest man in Africa
Ahram Online, Monday 7 Oct 2013

Egyptian billionaire Nassef Sawiris took seventh place in a list of Africa’s richest people in 2013, Ventures Magazine reported on Monday.

 Nassef SawirisFile photo: Nassef Sawiris (Photo: Ahram Online archive 

According to the magazine, 53-year-old Sawiris’s wealth is estimated at $5.2 billion.

In March, Sawiris was ranked the fourth-richest man in Africa with $6.5 billion net worth, according to Forbes’ billionaire rankings.

Sawiris heads Orascom Construction Industries (OCI), one of the largest companies in North Africa. He is the youngest of the three sons of Egyptian billionaire and Orascom conglomerate founder, Onsi Sawiris.

“Nigeria, South Africa, and Egypt lead the pack with the highest number of billionaires at 20, nine, and eight, respectively. Algeria, Angola, Zimbabwe and Swaziland only have one billionaire each. In all, there are 10 African countries represented on the list,” Ventures stated.

Nigerian manufacturer Aliko Dangote topped the list with a fortune of around $20.2 billion, followed by 75-year-old South African

tycoon Allan Gray at $8.5 billion.

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((

Onsi Sawiris

From Wikipedia, the free encyclopedia

Onsi Sawiris (also written SawiresArabic: أنسی ساویریس‎)(born August 14, 1930) is an Egyptian businessman. He was estimated to be worth approximatively $2.9 billion according to Forbes in 2011.[1] He is the patriarchal head of the Sawiris Family. The name Sawiris is alleged to be the Arabic/Coptic equivalent for the Latin/Roman Severus, but such connection was rejected by Sawiris himself.

In his early business career, he was disenchanted with the socialist government of Egyptian president Gamal Abdel Nasser. He was prevented from leaving the country for six years in the 1960s.[2] After a spell in Libya, he returned to Egypt during the more business-friendly regime of the following Egyptian president, Anwar Sadat. He and his three sons, all educated in Europe and the United States They resumed their activities in Egypt with full force over the past three decades under the government of Hosni Mubarak and its liberal business policies.

He founded the Orascom conglomerate, whose various construction, telecommunications and tourism, science and technology and industry companies are run by his three sons, Naguib Sawiris,Nassef SawirisSamih SawirisOrascom is involved in tourism developmenttelecommunicationsconstruction and other fields

https://www.google.se/webhp?source=search_app&gws_rd=cr&ei=AQw-UvmoAujL4ATy1oG4BQ#q=Onsi+Sawiris

***********************************************************

Babak Zanjani

From Wikipedia, the free encyclopedia
Babak Zanjani
Born March 21, 1971 (age ۴۲)
Residence TehranIran
Citizenship Iranian
Occupation Founder, Chairman and CEO ofSorinet Group
Net worth Increase US$ 13.5 billion [۱]
Website
Sorinet Group

Babak Zanjani (Persian: بابک زنجانی‎), also known as Babak Morteza Zanjani, born in 12 March 1971 is an Iranian businessman.

He is one of the individuals named in the restrictive measures against Iran by the European Union on December 2012 [۲] by the EU council for the ground of what was stated as “assisting designated entities to violate the provisions of the EU regulation on Iran and is providing financial support to the government of Iran”. Zanjani was claimed to be “a key facilitator for Iranian oil deals and transferring oil-related money”.[3] He owns and operates the UAE-based Sorinet Group. He also own the Qeshm Airlines and the Rah Ahan Sorinet F.C. in Iran.[4]

He denied the accusation, declining any ties with the Iranian government and calling the Europeans’ decision ” a mistake”.[5]

Sorinet Group (Persian: گروه شرکت های سورینت‎) is an Iranian business conglomerate led by Babak Zanjani. The company is one of Iran’s largest business conglomerates. Sorinet businesses include cosmetics , finance and banking, hospitality, commercial aviation, infrastructure, building material, Information technology and international real estate development with operations in Iran,United Arab Emirates,TurkeyTajikistanMalaysia and China as well as other emerging markets in the region.

The EU Sanctions against Iran describe Babak Zanjani as “a key facilitator for Iranian oil deals and transferring oil related money” and accuses First Islamic Bank of being used to channel Iranian oil-related payments.[6] Zanjani said the complex nature of his companies’ transactions, involving large sums, might have misled EU authorities. Companies of Babak Zanjani are or may be involved in the Labuan Iran oil smuggle at the eastern coast of Malaysia. Labuan has been serving as a drop-off spot for Iranian crude.

Alleged Dual Nationality[edit]

In January 2013 an Iranian news website, Baztab, reported that Zanjani hols a Danish passport in addition to his Iranian one, a claim which was later denied by Zanjani. He called the passport’s copy “fake” saying in an interview with the news website of his football team: “…This story [the copy of my passport] is too badly fabricated that even they put my picture on the passport without a tie, however, it is obligatory to tie a necktie to take pictures for European passports

****************************************************

 

Foto: Finansavisen

Norges 400 rikeste i 2013

John Fredriksen gjør et kjempehopp på den ferske oversikten over Norges 400 rikeste i ukens Kapital. Men like overraskende er det kanskje at halvparten av de 400 rikeste er milliardærer.

Artikkel av: Stein Ove Haugen (HegnarOnline – 26.9.13 05:59)

Norges 400 rikeste i ukens Kapital er nå god for 848 milliarder kroner. Det er ny rekord med god margin.

I år er det i tillegg 200 nordmenn som kan kalle seg milliardær. Det er også ny rekord, og 11 flere enn i fjor på samme tid.

For å være blant de 400 rikeste i landet må formuen være på minst 475 millioner kroner.

Arvinger og selvskapte
Kapital har klassifisert 172 personene som arvinger. De har videreført arvede formuer for 317 milliarder kroner, noe som forplikter.

Hele 454 milliarder av de 848 milliardene er imidlertid såkalte selvskapte formuer, og gjelder for 185 av landets rikeste.

På topp 10 rikeste er hele seks selvskapte rikinger, og den største av dem alle er John Fredriksen.

Fredriksen 20 mrd kroner rikere
Kapital har nå beregnet John Fredriksens formue til 90 milliarder kroner. Det er over 20 milliarder kroner mer enn i fjor på samme tid, og han er dermed Norges klart rikeste. Aldri har heller noen vært i nærheten.

For å sette det litt i perspektiv betyr det at John Fredriksen er blitt mer enn 55 millioner kroner rikere hver eneste dag det siste året. Og for 20 år siden var formuen hans “bare” på ۲ miliarder kroner.

I motsatt ende finner vi blant andre Olav Nils Sunde, som er ifølge Kapital har fått formuen sin barbert med 2 milliarder kroner siden i fjor.

Men Fredriksen er ikke bare rik, og god for 62,3 milliarder kroner mer enn Olav Thon.

27.000 ansatte
John Fredriksen kontrollerer også bedrifter med til sammen 27.000 ansatte, viser en oversikt i bladet.

Det samme antallet jobber i bedrifter der Kjell Inge Røkke er storeier.

I Petter Stordalens hoteller og bedrifter var det 7.009 medarbeidere da Kapital gikk i trykken.

I Odd Reitans bedrifter jobbet det på samme tid 7.604 kvinner og menn, unge og gamle.

Mange sider rikingstoff
På de 90 sidene i ukens Kapital finner du hele oversikten over de 400 rikeste, analyser, høydepunkter, nykommerne, de som har mistet mest og vunnet mest samt små portretter og omtaler av rikingene. Og de rikeste kvinnene.

 

 

Her finner du oversikten over de 400 rikeste i 2012

عباس عبدی: نتایج انتخابات بدون نفت قابل تحلیل نیست

Share Button

– حتما، یک دلیل مهم نتیجه انتخابات اخیر، کاهش درآمد نفت بود. نتایج انتخابات سالهای ۷۶،۸۴ و ۸۸ و ۹۲ اصلا بدون نفت قابل تحلیل نیست. بدون نفت نمی توانیم هیچ کدام از این انتخابات انجام شده را بطور دقیق درک کنیم. به دلیل پول فراوان نفت در ۸۴ بود که گفتند، می خواهیم آن را به سفره مردم بیاوریم. اصلا آن ادبیات سیاسی مربوط به بشکه نفت است اگر قیمت نفت به اندازه سال ۷۶ بود که احمدی نژاد پیروز نمی شد. اگر نفت نداشت که نمی گفت می خواهم مدیریت جهانی کنم. وقتی که نفت خیلی زیاد داریم،از فسفر مغز استفاده نمی کنیم.

*چقدر می توان امیدوار بود؟ اگر نفت دوباره جهش قیمت داشت آیا امکان بازگشت هست؟
– اگر نیروهای سیاسی توجه داشته باشند، می‌توان پیش رفت. اما این خطر هم وجود دارد که اگر قیمت نفت چند برابر شود- که خوشبختانه بعید می دانم چنین شود- بازگشتی صورت بگیرد. با این حال من معتقدم بعید است بازار نفت ایران در ۱۰ تا ۱۵ سال آینده به جایگاه قبلی خود برگردد. و امیواریم که نفت برای چندمین بار به ما مسلط نشود به این دلیل که قدرت نفت بیشتر از قدرت افراد و سیاسیون ما است. اینکه می گویند ما با نفت چکار کنیم، درست نیست باید این گزاره را تغییر دهیم که نفت با ما چکار می کند.

 

عبدی

 ۳ مهر ۱۳۹۲

گفت وگوی دنیای اقتصاد با عباس عبدی:
شرایط برای بلوغ اقتصاد مهیاست/نتایج انتخابات بدون نفت قابل تحلیل نیست

* یکی از محورهای اصلی رقابت های انتخاباتی دور یازدهم ریاست جمهوری،طرح مسایل اقتصادی و ارایه راهکارهایی برای حل آن از سوی نامزدهای انتخاباتی بود.اگرچه پیروز انتخابات،نیز بر این موضوع تاکید داشت و به خصوص از دعدغه های معیشت در شعارهای انتخابتی خود،بهره جست،اما اقتصاد ایران به جز طرح مسایل کلان،با چالش هایی در پیوند مسایل اقتصادی با سیاسی روبروست.خاصه آنکه بسیاری از مسایل سیاسی ریشه در مسایل اقتصادی داشته است.اگر سال ۸۴ که به پیروزی اصولگرایان منجر شد را ملاک قرار بدهیم،شاید بتوان گفت هنوز هم ریشه بسیاری از انتخاب های مردم در ریاست جمهوری و سایر انتخابات،اقتصادی است.به نظر شما آیا اقتصاد ایران سیاسی است یا آنکه سیاست در ایران به اقتصاد پیوند زده شده است؟
– این موضوع تنها خاص جامعه ایران نیست؛ دربیشتر مواقع مهمترین مطالبات جامعه عموماً مسائل اقتصادی و معیشتی است. البته همیشه قبل از آن مطالبات امنیتی از اهمیت بیشتری برخوردار است. اگر نیازهای مردم را مورد بررسی قرار دهید، تقریبا می توان متوجه شد که عمده مطالبات چیست. به عنوان مثال در سوریه یا افغانستان، بطور طبیعی امروز مطالبات امنیتی مهم تر است، اما وقتی از مسئله امنیت خاطرجمع می شوید، مطالبات بعدی، حتما اقتصادی می شود. بنابراین باید بررسی کرد که چه موانعی برای تامین این مطالبات وجود دارد. اولین مسئله، در آمدهای کشور است. بخش قابل توجهی از درآمدهای کشور وابسته به درآمد نفت است. در گذشته هم فروش و هم دسترسی به درآمدهای نفتی آزاد بوده و مشکلی در این رابطه نداشته ایم. از سویی پیچیدگی چندانی هم برای تامین مایحتاج ضروری جامعه نداشته‌ایم. اما در حال حاضر برای تامین این درآمد به مشکل برخورد کرده ایم. یعنی در آمدهای نفتی به شدت نزول کرده است، اگر درآمدی هم هست دسترسی به آن درآمدها بسیار دشوار شده همچنین خرج کردن درآمد نفت یا تهیه مایحتاج نیز با اشکال مواجه شده است. به عبارت دیگر شاید بتوان گفت که با حدود ۳۰ یا ۴۰ درصد هزینه بیشتر می توان کالاهای مورد نیاز کشور را آن هم با کیفیت پایین‌تر تامین کرد. اصلی ترین چالش، این مسئله است که بخش عمده ای از دلایل بوجود آمدن آن به تحریم‌ها مربوط است. بنابراین مانع اصلی حل مشکلات اقتصادی و معیشت مردم، تحریم‌ها و پیش از آن مدیریت غلط است. مانع دیگر که در داخل کشور وجود دارد این است که برای تامین و تخصیص منابع و بهبود اقتصاد نیازمند یک همدلی و همراهی سیاسی در داخل کشور هستیم. به ثبات و پایداری و رقابتی قابل قبول نیاز داریم. همانگونه که می‌دانید این موضوع قبل از انتخابات ۲۴ خرداد در وضعیت بسیار بدی قرار داشت. بعد از سال ۱۳۸۸ بحران هایی به وجود آمد که تا انتخابات ۹۲ با رد صلاحیت آقای هاشمی تشدید شد. مادامی که این بحران ها وجود داشت و حتی در داخل حکومت هم تا حدی شکاف بود که نامزد دولت نیز رد صلاحیت می شود، حل مسایل کلان اقتصادی و سیاسی کشور اصلا امکان پذیر نیست. اما با اتفاقی که با انتخابات ۹۲ رخ داد، می توان گفت نه تنها بحران ها عمیق نشد، بلکه بازگشت به گذشته را شاهد بودیم. اما این برگشت به عقب آنقدر نیست که بتوان زمینه‌ی سیاسی مساعدی را برای تصمیمات اقتصادی مهیا کند. به نظر من در حال حاضر دولت و جامعه با دو چالش اصلی روبه رو هستند؛ سیاست داخلی و سیاست خارجی. در حوزه سیاست خارجی، انتظار براین است که رویکرد سه چهار سال گذشته تغییر یابد یا حداقل روند و مسیر گذشته متوقف شود و اگر این بحران بطور کامل حل نمی شود کمی به عقب برگردد. در حوزه سیاست داخلی که طی چند سال گذشته با مشکل مواجه شده بود و پیش از انتخابات خرداد ماه امسال به اوج خود رسید، اما دوباره روند بازگشت در پیش گرفته است. البته این دو سیاست کاملا به هم مرتبط است. یعنی بحران خارجی تحت تاثیر بحران داخلی است. به طوری که در حال حاضر و پس از روشن شدن نتایج انتخابات، روند تشدید بحران خارجی نیز کاهش یافته است. این دو مسئله ی کلیدی هستند و روی یکدیگر تائیر دارند. باید دید که چگونه می شود، بین سیاست داخلی و خارجی ارتباط بهتری ایجاد کرد و انعکاس مطلوب هر یک را در دیگری بهره برداری کرد. اما بحث در باره این موضوع بیشتر در سطح نظری و کلان مطرح است. در سطح عملی، موضوع قدری متفاوت است. دولت جدید به محض روی کار امدن، با اولین چالش خود یعنی پرداخت یارانه نقدی مواجه می‌شود. دولت فعلی که اخیرا یارانه را واریز کرده، پرداخت هایش غیر قانونی است. از هرجا بتواند پول را تهیه می کند و می پردازد. نقطه‌ی قوت دولت آقای روحانی این است که قانونی رفتار کند. اگر این دولت نیز بخواهد در اولین گام، پرداخت یارانه ها را به صورت غیر قانونی از سایر منابع برداشت کند، مصداق “خشت اول چون نهد معمار کج” شده است. اگر پرداخت نکند، قاعدتا با اولین بحران ها مواجه می شود. دیگر این که به دلیل سیاست‌های غلط دولت فعلی همین گرانی هایی که اخیرا آغاز شده، به صورت بهم پیوسته به سایر کالاها نیز سرایت خواهد و دیگر محصولات نیز کم کم گران خواهد شد. این ها بحران هایی است که دولت بعدی با آن مواجه می شود. مسئله بودجه سال جاری، دولت روحانی را به شدت با بحران مواجه می کند. همه اینها مسائل فوری هستند که دولت آقای روحانی با آن قطعا مواجه خواهد شد. در واقع می توان گفت هیچ دولتی در ایران به مانند دولت آقای روحانی با چنین شرایطی کار را آغاز نکرده است. اما در عین حال امید به آن هم زیاد است. این که بتواند جلوی این مشکلات را بگیرد بسیار مهم است. علاوه بر دو چالشی که روحانی با آن موجه است چالشی دیگری که برای مردم بسیار مهم است، تمشیت امور اقتصاد در چند ماه آینده نیز برای مردم مهم است.
* پس از اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری،با توجه به شرایطی هم که شما بدان اشاره کردید،بسیاری از تحلیل گران عنوان می کنند که نباید سطح مطالبات و انتظارات مردم را بالا برد به این دلیل که شرایط اقتصادی کشور به گونه ای نیست که بتوان تمام مشکلات موجود را حل کرد. اکنون سئوال اینجاست که سطح مطالبات مردم ، دقیقا چه سطحی است و توان دولت چقدر است؟
– بخشی از این که گفته میشود سطح انتظارات را بالا نبریم، به درخواست های سیاسی و اجتماعی مرتبط است. طبعا بنده هم موافق نیستم که به این مسایل اولویت اول داده شود، مگر آن مواردی که به وحدت سیاسی کمک می کند. در واقع اتفاق افتادن این موارد هدف نیست، بلکه نتایجی که از آنها به دست می آید هدف است. ولی فراموش نکنیم در هر حال زمانی که جامعه بسته است یک سری از مطالبات سرکوب می شود و زمانی که جامعه باز می شود آن مطالبات بیان می شود. سپس جامعه ی باز، باید مسئولیت برآورده کردن تمام آن مطالبات را بپذیرد و این موضوع چندان منصفانه نیست، و ممکن است به دلیل ناتوانی در برآورده کردن تمام این مطالبات شکست خورده محسوب گردد، و به همین دلیل دوباره به حالت بسته برمی‌گردد و مطالبات سرکوب می‌شود بطوری که حتی اساسا امکان بروز پیدا نمی کند . اما در پاسخ به اینکه سطح مطلوب این مطالبات کجاست به اعتقاد من باید آن را به نخبگان و خبرگان سیاسی و اجتماعی سپرد. آنها باید خودشان را جای دولت بعدی بگذارند و ببینند که آیا این دولت می تواند این گونه مطالبات مردم را تامین کند یا خیر؟ به نظرم باید بر روی مطالباتی تاکید کرد که آن مطالبات، کالای سرمایه ای هستند نه کالای مصرفی . یعنی شما اگر پول خود را صرف تهیه کالای سرمایه کنید این امر سبب تولید و اشتغال و تولیدات دیگر می شود. اما کالای مصرفی ، مصرف و تمام می‌شود. برخی مطالبات مثل کالای واسطه‌ای و یا سرمایه‌ای است. تامین آنها سبب هم‌افزایی‌های بعدی می‌شود و جامعه را قدرتمندتر می‌کند یعنی کالای واسطه ای که وارد می شود، خودش فی نفسه مطلوب نیست، اما وقتی در تولید بکار می رود، مفید می‌شود. باید بر مطالباتی تاکید کنیم که جنس سرمایه گذاری و واسطه‌ای دارند.
*این موضوع در حوزه سیاسی چگونه قابل تامین است؟
-مثلا رفع حصر آقایان یا آزادی زندانیان. با این موضوع می توان دوگونه برخورد کرد؛ ممکن است یک ماشین لامبورگینی با یک قیمت زیاد وارد شود این ماشین صرفا یک کالای مصرفی است و یک نفر از داشتن این ماشین لذت می‌برد. زمانی یک اتوبوس به کشور وارد می شود. این اتوبوس جنبه ی مصرفی نداشته و جنبه تولیدی و خدماتی دارد، مسافر جابجا می کند، شغل ایجاد می کند و به مردم خدمات می دهد. اگر آزادی آقایان را جنبه ی مصرفی داده و گروهی محدود بخواهند از این موضوع خوشحال شوند و آن را پیروزی خود و شکست دیگری بدانند، به نظر من این جواب نمی‌دهد و نتیجه‌ای هم ندارد. این نحوه ورود به این قضیه از این زاویه کاملا اشتباه است.
* اشتباه از چه لحاظ؟
– به دلیل این که طرف مقابل به این قضیه جواب مثبت نخواهد داد. ولی اگر این خواسته را از زاویه وحدت و انسجام سیاسی بیشتر کشور درخواست کنیم، و آن را واسطه تحقق این امر بدانیم، هر چند این کالا ذاتاً هم مطلوبیت دارد، ولی در این صورت به آرام شدن ثبات سیاسی و بهبود سیاست و روابط خارجی، کمک می کند. این دقیقا یک کالای سرمایه ای و واسطه‌ای است. یعنی به خودی خود مطلوبیت اصلی را ندارد، هر چند می‌تواند داشته باشد، اما اینجا به آن به عنوان یک کالای سرمایه ای نگاه می کنیم. چون می خواهیم برای تولید خدمت مهمتری، از آن استفاده کنیم. در این شرایط حکومت هم با این موضوع کنار می آید. باید دقت کنیم آیا مطالباتی که وجود دارد از جنس مطالبات سرمایه ای است یا مصرفی؟ اگر سرمایه ای است آیا به دستاوردهای ۲۴ خرداد کمک خواهد کرد یا نه؟ می خواهیم مطالباتی را دامن بزنیم که فی نفسه برای عده‌ای جذابیت هایی زیادی دارد و گروهی دیگر می‌باید از آن ناراحت شوند و با آن مقابله کنند؟ بنابراین به نظرمن هیچ ایرادی ندارد که سطح مطالبات سرمایه ای را بالا ببریم. هر چه بالا تر برود، بهتر است و همه از آن استفاده می کنند، اما طرح مطالبات مصرفی در حوزه های اجتماعی، سیاست و فرهنگی به نظر من در این مرحله کمکی نمی کند. البته تمایز میان این دو نوع مطالبه هم کار سختی است و باید جزئیات آن را مورد بررسی قرار داد تا سرمایه ای یا مصرفی بودنش مشخص شود. بعضی اوقات ممکن است موضوعی در مرز بین این دو قرار داشته باشد.
* اما اگر به سطح بالای مطالبات توجه نشود،احتمال ریزش نیز هست واعتماد عمومی بخشی از جامعه از بین می رود؟
– دقیقا همین طور است. اما، همیشه این سوال هم مطرح است که اگر سطح این مطالبات بالا برود و تامین نشود، باز هم ریزش رخ خواهد داد. یعنی ریزش با هر دو سمت ماجرا مرتبط است. اگر مطرح شود و تامین نشود، ریزش رخ می دهد ویا مطرح نشود باز هم ریزش هست. در هر دو صورت ریزش اتفاق می افتد. ریزش دوم بدتر است. کار سیاست‌مدار بهینه کردن میان این دو است. در غیر این صورت ما می توانیم هزاران نیاز و مطالبه را بنویسیم ، اما اگر به هیچ کدام توجه نشود و یا نیروی متناسب برای تامین آن را نداشته باشید، باعث یاس و نا امیدی می شود. مطالبه را باید متناسب با قدرت سیاسی طرح کرد. به عنوان مثال اگر شما بخواهید اتومبیلی را خریداری کنید به بنگاه‌هایی میروید که متناسب با مقدار پولی که دارید، از آن خرید کنید. بنابر این اول باید دید که مطالبه ای که مطرح می شود، آیا توان انجام آن نیز وجود دارد؟
*آقای احمدی نژاد در دولت یک شیوه منحصر به فرد در تصمیم گیری داشت و آن تصمیم گیری در کمترین فرصت با کمترین بازگشت. اگرچه در برخی موارد هم ناچار به عقب نشینی در سیاست های اقتصادی می شد اما مهمترین تصمیم او اجرای طرح هدفمندی یارانه ها بود که نه تنها بازگشت نداشت،بلکه در میان بهت و حیرت همگان اجرا شد.کاری که دولت آقای خاتمی از آن به عنوان ناکامی دولت اصلاحات یاد کرده بود.سئوالم این است که چقدر دولت آقای روحانی در اخذ چنین تصمیم های می تواند قدرت مانور داشته باشد؟آیا شرایط کشور ایجاب می کند؟آیا شما این کار توصیه می کنید؟
– من به هیچ وجه جرات را توصیه نمی کنم. شاید معنای عرفی جرات تاحدودی هم مرز با حماقت است. آنچه که مهم است تصمیم مبتنی بر مشارکت و عقلانیت است، سپس زمانی که تصمیمی گرفته شد باید پای آن تصمیم ایستاد. اما، همیشه امکان اشتباه بودن تصمیم را باید در نظر گرفت که اگر اشتباه بود ادامه ندهند. تصمیمی را نگیرند که اگر متوجه شدند اشتباه است نتوانند جبران کنند و از آن برنگردند. این کلیدی ترین نکته ای است که باید در مدیریت به آن توجه کرد. اگر زمان تصمیم گرفتن کمی طولانی شود بهتر است تا تصمیمی که سریع گرفته شود و حمایتی را نداشته باشد، زیرا زمان بیشتر برای مشارکت، تفاهم بیشتری را هم به خودش جلب می کند. اما، زمانی که تصمیمش را گرفت قاطعانه بر تصمیمش بماند. بنابراین مدیریت آقای احمدی نژاد جز عوارضی که می‌بینید برای کشوری چیز چندانی نداشته است.
*بعد از اجرای هدفمندی یارانه ها و پرداخت یارانه نقدی،انتقادهای بسیاری به این شیوه شد.برخی ها معتقدند که آقای روحانی باید شیوه پرداخت نقدی را متوقف کند چون منابع ندارد. اگر بخواهد پرداخت ها را ادامه بدهد باید از صندوق توسعه ی ملی استفاده کرده و یا از بانک مرکزی قرض بگیرد…
– راه دیگری گران کردن سوخت است.
*این کار باعث تورم می شود.
نه لزوماً در حد روش‌های دیگر تامین منابع، فشاری وارد نمی شود. به نظرمن پرداخت یارانه ها با گران کردن سوخت می تواند ادامه پیدا کند.
* به نظر شما می توان به نقطه ی اول بازگشت؟
– به چه دلیلی برگردند؟ بهترین کار این است که یارانه ها را بدهند و سوخت را گران کنند. می‌گویند دوسوم منابع یارانه نقدی را دارند. آن یک سوم را هم می توان از گران کردن سوخت به دست آورد.
* در حال حاضر ۸۰ هزار میلیارد تومن کسری بودجه سال ۹۲ است که بیشترین بخش اعظم آن مربوط به یارانه ها است.
– اگر سوخت را گران کنند مشکل حل می شود.
* با تورمی که ایجاد می شود،چه باید کرد؟ یعنی می گویید مردم تحمل تورم بیشتر را دارند؟
– اگر فقط افزایش قیمت حامل‌های انرژی باشد منطقا تاثیر چندانی بر تورم ندارد. در همین سه سال گذشته هم افزایش قیمت حامل‌های انرژی نبود که تورم اصلی را ایجاد کرد بلکه تامین منابع از روش‌های دیگر موجب این بلا شد.
*بالاخره روی کالاهای دیگر تائیر می گذارد و انتظارات تورمی خود بخشی از ریشه های تورم است.
– تا نقدینگی افزایش نیابد، با نرخ‌های تورمی بالا مواجه نمی‌شویم. مگر با گران شدن سوخت تورم افزایش یافت؟
*تجربه این افزایش را داشتیم…
-برداشت از بانک مرکزی و چاپ پول عامل رشد نرخ تورم شد.
* به نظرتان اگر دولت آقای روحانی قیمت سوخت را افزایش دهد ریزش اجتماعی به همراه نخواهد داشت ؟ و اعتماد بازار از بین نمی رود؟
– به نظر من این گونه نیست؛ نباید فکر کنیم دولت هر کاری که مردم دوست دارند را باید انجام دهد. هر دولتی منابعی و درآمد ها و هزینه هایی دارد که باید از جایی تامین کند. وظیفه ی دولت شفاف سازی این منابع و درآمدها و هزینه ها است. آقای احمدی نژاد سالی حداقل ۱۰۰ میلیارد دلار پول خرج کرده، اما شغل چندانی هم به مجموع مشاغل کشور اضافه نشده و تولید کشور هم در حد انتظار اضافه نشده است، آیا این کار دولت است؟ درآمدها و هزینه های دولت مشخص است. هزینه ها را باید تا جایی که ممکن است، کاهش داد و درآمدها را هم از مالیات تامین کرد. برای هزینه بیشتر یا باید مالیات بگیریم که مالیات گرفتن هم بیشتر از این کشش ندارد یا قیمت سوخت را گران کنیم. راه دیگری دارد؟ یا کسی مثل آقای احمدی نژاد را انتخاب کنند که ۸۰۰ میلیارد دلار را خرج کند بدون اینکه اشتغال زایی چندانی کند. این کار ریزش ندارد؟ اگر این کار در دولت یازدهم شفاف و روشن اتفاق بیفتد، مشکلی نخواهد داشت. مشکل حکومت این نیست که چرا این درآمدها را تامین می‌کند، مشکل حکومت زمانی است که نمی تواند از هزینه‌هایش دفاع کند. نمی تواند کسی را پیدا کند که راجع به فساد مالی و سو استفاده های مالی توضیح دهد. بحث سر هزینه ها است. دولت راحت می تواند درآمدهایش را زیاد کند به شرطی که هزینه هایش را به همان نسبت شفاف و قابل دفاع کند. شجاعت دولت در نشان دادن واقعیت است و نه در تصمیم های غیر منطقی و خلق الساعه.
* یکی از بحث ها در مناظرهای انتخاباتی بحث احیای سازمان مدیریت و برنامه ریزی بود. آقای دکتر ستاری فر بودند که پیش از این که خود سازمان مدیریت و برنامه ریزی احیا شود بهتر است که نظام تدبیر اصلاح شود. به نظر شما بحث اصلاح نظام تدبیریک روند بلند مدت است یا در آغاز دولت می شود روی این بحث کار کرد ؟ آیا احیا سازمان مدیریت در این شرایط می تواند به پیش برد برنامه های دولت کمک کند؟
– به نظر من هم می تواند کمک کند و هم نمی تواند. این قضیه مشابه مثال آزادی زندانیان است که برایتان توضیح دادم. باید دلیل این کار مشخص شود. اگر می خواهیم یک دستگاه اداری دیگر درست کنیم، معاونت برنامه ریزی فعلی هم هست، همان کار را انجام می داد. باید دید که این دستگاه جدید در چه زمینه ای می خواهد کار کند و مفید باشد. اگر قرار به کارهای عقلانی است، احیای این سازمان می تواند به توسعه و پیشبرد امور کشور کمک کند. در غیر این صورت کمکی به اصل توسعه نمی کند. در بعضی از کشورها سازمان برنامه دارند و بعضی ندارند . اتفاقی هم رخ نمی دهد. مهم این است که بر اساس یک نظام سازوکار عقلانی کار می کنند یا نه؟ باید ابتدا مشخص کنیم که آیا می خواهیم براساس سازوکار عقلانی و علمی کار کنیم یا خیر؟ اگر پاسخ مثبت است آنگاه باید به دنبال تجربه های مثبت گذشته رفت. مشکل اصلی ما اصلاح نظام تدبیر است؛ نظام تدبیر یک سری شاخص دارد که کلیدی ترین آن بحث حاکمیت قانون و شفافیت اطلاعات و شفافیت تام از جمله در درآمدها و هزینه است. بحث نظارت مدنی و استقلال دستگاه قضایی است . این ها مجموعه مسایلی است که تا حل نشود، هیچ کدام از مشکلات حل شدنی نیست. این قضیه هم بلند مدت است هم کوتاه مدت. مثلا آقای روحانی اگر ببیند که باید یارانه‌ها را همچون حالا غیرقانونی پرداخت کند، به نظر من از همان ابتدا باخته است. بگوید چون این پول وجود ندارد و من نمی خواهم کار غیر قانونی دولت فعلی را ادامه بدهم، پس فعلا قطع می کنم. اگر هم مردم مشکلی دارند، همین جا کنار می روم. اهمیت این کار در این است که جامعه متوجه می شود که یک سال و نیم است که دارد، غیر قانونی پول می گیرد. باید به طور شفاف به مردم گفته شود، این پول یعنی تورم. یا باید غیرقاننی بپردازم که نتیجه اش، تورم است یا راهی جز گران کردن سوخت نیست. دستاود چنین کاری صد برابر بیشتر از سایر اقدام هاست. نظام تدبیر اگر در مسیر درست قرار گیرد، خود به خود مشخص خواهد شد که آیا در این مسیر نیاز به احیای سازمان مدیریت و برنامه ریزی هست یا خیر؟ اما بیشتر کارشناسان عقیده دارند که بودن یک سازمان مدیریت کوچک و چابک برای کشور مفید است .البته در این میان بعضی معتقد هستند که بودجه هم در دست همین سازمان باشد. در اینکه در ایران سازمانی وجود داشته باشد که بر طرح های اجرایی نظارت کند، به نظر من حتماً مفید است .مشروط به اینکه استقلال نسبی داشته باشد. اگر یک سازمان مدیریتی داشته باشیم که در تصمیمات کارشناسی خود مستقل نباشد، فایده ندارد. ایرادی ندارد که رئیس آن را رییس جمهور تعیین کند. همچنان که رئیس بانک مرکزی را هم دولت تعیین می کند. اما استقلال کارشناسی خود را باید حفظ کند. اگر ما بتوانیم استقلال بانک مرکزی را حفظ کرده و همچنین استقلال نهاد برنامه ریزی و نظارت به برنامه ریزی بازگردد، این دو می توانند به شکل‌گیری نظام تدبیر خلاق و کارآمد کمک کنند.
* به نظر شما در حال حاضر که در کشور ما احزاب فعال نداریم که برای دولت برنامه ارایه کند، فکر می کنید برنامه های پنج ساله می تواند تاثیری در روند توسعه کشور داشته باشد؟
نمی‌دانم این برنامه های توسعه جواب می‌دهد یا نه. ولی سازمانی که بر روند تصویب و اجرای طرح‌ها نظارت داشته باشد، لازم است. احزاب هم اگر نیستند، یا ضعیف هستند، دلیل نمی شود که دولت در انجام وظایف خود کوتاهی کند. وظایف برنامه ریزی در ایران یا هر کشور دیگر اهمیت دارد و یک سازمان هم باید متولی آن باشد. به خصوص در ایران که همه می خواهند از کیک بودجه یه تکه بزرگ بکنند، وجود چنین سازمانی لازم است.
*جایگاه نفت در حکومت ایران،موضوعی است که هم وجه سیاسی دارد و هم اقتصادی.برخی تحلیل گران معتقدند که نفت عامل تاخیر توسعه سیاسی و اقتصادی شده است.به نظر شما امروز که درآمد نفت به حداقل خود رسیده و امکان فروش نفت مانند گذشته نیست،آیا می توان امروز به بازنگری در نقش نفت در اقتصاد و سیاست پرداخت؟
– این بازنگری در این شرایط صورت نگرفته است، بلکه این شرایط به کشور ما درحال تحمیل شده است.
*به هرحال فرصتی پیش آمده،قبلا دولت پول داشت و توجهی به برخی مطالبات مطرح نمی کرد..
– مشکل قضیه این است که احتمال دارد به گذشته برگردیم. در این صورت یعنی باز روز از نو روزی از نو. بنابراین هیچ تصمیمی آگاهانه‌ای در ایران برای این موضوع گرفته نشده است. هروقت قیمت بالا رفته وابسته تر شده ایم. بنابراین این اتفاقی که افتاده خارج از اراده سیاستمداران ما بوده است. اگر همین امروز بتوانند ۴ میلیون صادر کنند، باز هم مصرفی و نفتی می‌شویم. امیدوارم که دوباره به آن شرایط برنگردیم و با همین صادرات ۱ تا ۵/۱ میلیون بشکه زندگی مان را بچرخانیم. زیرا این درآمد نباشد، ناچاریم به مغزمان فشار بیاوریم و از فسفر آن بهرجویی کنیم. دست هایی که دنبال رانت هستند، بریده می شود. افراد خلاق و کارآفرین وارد کار می شوند. درهمین مدت کوتاه در حوزه صادرات به دلیل کاهش درآمد نفت، تغییرات مثبتی اتفاق افتاده است.
*پس می توان استفاده کرد؟
– اصلا بهترین زمان است؛ این موضوع در سیاست هم هست. مثلا گفته می شود که یک حکومت کی عقب نشینی می کند. پاسخ اش این است که وقتی زور ندارد. این خیلی ساده است. در اقتصاد هم همین است، وقتی به راه‌های دیگر فکر می‌کنیم که پول نداریم. من از این جهت خیلی امیدوارم که نفت به عنوان یک متغیر اصلی اثرگذاری خود را از دست بدهد.
*آیا شرایط را برای توسعه سیاسی می تواند فراهم کند؟
– حتما، یک دلیل مهم نتیجه انتخابات اخیر، کاهش درآمد نفت بود. نتایج انتخابات سالهای ۷۶،۸۴ و ۸۸ و ۹۲ اصلا بدون نفت قابل تحلیل نیست. بدون نفت نمی توانیم هیچ کدام از این انتخابات انجام شده را بطور دقیق درک کنیم. به دلیل پول فراوان نفت در ۸۴ بود که گفتند، می خواهیم آن را به سفره مردم بیاوریم. اصلا آن ادبیات سیاسی مربوط به بشکه نفت است اگر قیمت نفت به اندازه سال ۷۶ بود که احمدی نژاد پیروز نمی شد. اگر نفت نداشت که نمی گفت می خواهم مدیریت جهانی کنم. وقتی که نفت خیلی زیاد داریم،از فسفر مغز استفاده نمی کنیم.
*چقدر می توان امیدوار بود؟ اگر نفت دوباره جهش قیمت داشت آیا امکان بازگشت هست؟
– اگر نیروهای سیاسی توجه داشته باشند، می‌توان پیش رفت. اما این خطر هم وجود دارد که اگر قیمت نفت چند برابر شود- که خوشبختانه بعید می دانم چنین شود- بازگشتی صورت بگیرد. با این حال من معتقدم بعید است بازار نفت ایران در ۱۰ تا ۱۵ سال آینده به جایگاه قبلی خود برگردد. و امیواریم که نفت برای چندمین بار به ما مسلط نشود به این دلیل که قدرت نفت بیشتر از قدرت افراد و سیاسیون ما است. اینکه می گویند ما با نفت چکار کنیم، درست نیست باید این گزاره را تغییر دهیم که نفت با ما چکار می کند.
*این مشخصه همه کشورهای نفتی است یا فقط مختص به ماست؟
– سه نوع کشور نفتی داریم که ساختار متفاوتی با هم دارند. یک گروه کشورهای پیشرفته ای هستند که بسیار قوی تر آن هستند که نفت آن ها را اداره کند. اقتصاد و نهادهای مدنی و عقلانیت در آنها بسیار قوی است مثل نروژ. یکسری کشورها هم هستند که به نسبت جمعیت‌شان درآمدنفتی بسیار بالایی دارند که پایین یا بالارفتن قیمت نفت تاثیر زیادی بر مناسبات اقتصادی آنها نمی گذارد مثل کویت و عربستان و قطر. نوع سوم که کشور ما، ونزوئلا، الجزایر و نیجریه را شامل می‌شود، نه شرایط گروه اول را دارند و نه درآمد بالای گروه دوم را که بالا و پایین رفتن قیمت نفت در درآمد آنها تاثیر مهمی نگذارد.
*آیا می توان گفت فرصتی برای تمرین بوجود آمده است؟
-اصلا نیازی به تمرین نداریم. اگر مسیر مستقل از نفت را برویم و آنقدر قوی شویم که افزایش درآمد نفت بر تصمیمات ما تاثیری نگذارد، می توان گفت که به بلوغ رسیده ایم.
*شما چقدر خوشبین هستید؟
-بحث خوشبینی مطرح نیست؛ به این دلیل که در سیاست چون کنشگریم با امید و خوشبینی باید جلو برویم و تلاش کنیم، چنین شود.
منتشر شده در دنیای اقتصاد ۳-۵-۱۳۹۲
http://www.donya-e-eqtesad.com/news/742777/

نگاهی به اوضاع منطقه و شمال آفریقاـ۱۵

جغرافیای نفتی دنیا در حال دگرگونی: وال استریت ژورنال

صادق زیبا کلام: آیاعدم انکار هولوکاست باعث لغو تحریمها میشود؟

Share Button

صادق زیبا کلا در مصاحبه با خبر آنلاین:

برخی رویکرد رئیس جمهور ایران را گامی دیپلماتیک از جانب کشورمان به سوی آمریکا دانسته و منتظر گام متقابل ایالات متحده هستند.

اما صادق زیباکلام بر این باور است که صرف ادبیات مودبانه ایران در مواضعش دلیل نمیشود که چنین توقعی از آمریکا داشته باشیم. او پیش بینی کرد که تحلیل گرانی از این دست ظرف یکی دو هفته آینده ز دولت طلبکار شوند و بگویند «دیدید ما گفتیم اینها حسن نیت ندارند، اینها منافق هستند،خودتان با چشم خودتان دیدید؟» از این رو لازم است که از هم اکنون به انها تفهیم شود که اساسا مذاکرهای بین ایران و امریکا شکل نگرفته و توافقی نشده که در ازای آن توقع کوتاه امدن آمریکا از مواضعش در قبال ایران را داشته باشیم.

زیبا کبلام
مشروح گفت و گوی کوتاه خبرآنلاین با وی را در ادامه بخوانید:

مصاحبه گر: پس از حضور اخیر رئیس جمهور در آمریکا و مذاکرات تلفنی ایشان با اوباما، برخی ناظران و تحلیل گران بر این باورند که حال نوبت آمریکا است که گام مثبتی به سوی ایران بردارد. نظر شما در این خصوص چیست و این گام آمریکا چه میتواند باشد؟ لغو تحریمها یا …

در پاسخ به تمام کسانی که ظرف دو سه روز گذشته مطالبی از این دست دارند و خلاصه اش این است که ما {آقای روحانی} قدمی را برداشته ایم و نوبت آمریکا است که صداقت و حسن نیت خود را نشان دهد و انتظار ملت این است که امریکا چند قلم از تحریمها را که در اختیار رئیس جمهور است و نیازی به مصوبه سنا ندارد را به عنوان اقدای سمبلیک، لغو کند؛ باید مطالبی را عنوان کنم.

این نوع تحلیلها عموما از سوی اصولگرایان است. کسانی که چنین تحلیلی دارند یا واقعا خودشان را به تجاهل زدهاند یا می خواهند تنش زدایی با امریکا به هیچ جا نرسد و هنوز حرکت نکرده برود به ته دره! می شود اصولگرایان بفرمایند که ما چه امتیازی به آمریکا دادیم؟ آقای روحانی دقیقا چه گامی به سوی آمریکا برداشته؟ تنها اتفاق این بوده که بعد از ۸ سال و ۸ دوره که رئیس جمهور ایران به نیویورک رفته و در سخنان خود به غرب توهین کرده و از مدیریت جهانی و آمدن امام عصر صحبت کرده و مخاطبش را مردم اروپا و آمریکا قرار داده نه «روسای فاسدشان» {آنگونه که رئیس جمهور پیشین خطابشان کرده}؛ رئیس جمهور ما فقط به غرب و آمریکا توهین نکرده و مودب و خوب صحبت کرده و به دیگران توهین نکرده و حرفهای صد من یک غاز درباره مدیریت جهانی نزده!

مصاحبه گر: البته این تحلیل گران، اشاره رئیس جمهور به سخنان رویس جمهور آمریکا و اینکه برای مذاکره شرطی نگذاشتهایم را یک گام از سوی ایران میدانند.

مثل اینکه خودمانم باورمان شده که آقای روحانی امتیاز مهمی را در نیویورک داده! اصلا صحبت و مذاکره ای در کار نبوده، امتیازی داده نشده. ما و آمریکا صرفا اعلام آمادگی کرده ایم که حاضریم با یکدیگر گفت و گو کنیم. در خلال ۱۵ دقیقه مکالمه تلفنی -که اهمیتی ندارد که چه کسی تماس گرفته- هم هیچ اتفاق دیگری نیفتاده. نمی دانم چطور امر بر برخی مشتبه شده که ما گام مهمی برداشته ایم و الان نوبت آمریکایی هاست.

طی دو روز گذشته ۱۰-۱۵ پیامک از شخصیتهای اصولگرا و شخصیتهای عضو انجمنهای اسلامی مستقل دانشجو در کل کشور داشته ام که در آنها آمده است «نوبت آمریکا است که تحریمها را لغو کند و دست از شیطنت بردارد و حقوق ملت ایران را به رسمیت بشناسد و …».من خیلی دلم می خواهد بپرسم که ما چه کرده ایم و چطور الان نوبت آمریکا است؟ اینکه با آمریکا با وقار و مودب صحبت کریدم دلیل می شود که آمریکا، برای ما سند شش دانگ کنگره را بزند و یا دو دور ۷۵ میلیون ایرانی را دور میدان آزادی بگرداند؟ صرفا به خاطر اینکه آقای ظریف هولوکاست را انکار نکرده، آنها باید به ما امتیاز بدهند؟ ما چطور خودمان هم باورمان شد ه که از آمریکاییها طلبکار هستیم و آنها باید گامی بردارند؟

من نگران این رویکرد اصولگرایانم. چون اگر به آنها پاسخ داده نشود و تفهیم نشوند امر به آنها مشتبه می شود که آمریکایی ها باید کاری کنند که نکردند و از فردا به آقای روحانی حمله می کنند که «دیدید ما گفتیم اینها حسن نیت ندارند، اینها منافق هستند،خودتان با چشم خودتان دیدید؟» از نیمه دوم مهرماه با این حرفهای الان اصولگرایان، به نظر میآید که گفتمانشان این بشود که دیدید صحبت کردن با این شیطان بزرگ فایده ندارد. آنها به دنبال یک بهره برداری سیاسی هستند. از این رو جا دارد که الان قرص و محکم به این دست تحلیل گران اصولگرا این پاسخ داده شود که چرا آمریکا باید تحریم ها را بردارد؟ مگر ما چه امتیازی داده ایم که آنها بخواهند تحریم ها را بردارند؟ اصلا مذاکره خاصی نشده و فقط اظهار تمایل دو طرف در مکالمات اوباما و روحانی بوده است.

مصاحبه گر: مگر شما از جزئیات مذاکره آقایان روحانی و اوباما خبر دارید؟

من نبودم ولی میتوانم حدس بزنم که آقای اوباما گفته «ملت ما با شما سر جنگ ندارد و در خصوص تحریمها می توان گامهایی برداشت. آقای روحانی هم متقابلا گفته «ملت ما هم با شما سر جنگ ندارند و صلح طلب و خواهان رویارویی با هیچ کشوری از جمله شما نیستند».

روح صحبت در آن مدت ۱۵ دقیقه میان دو رئیس جمهور همینها بوده اما اینکه ممکن است گفت و گویشان به جایی برسد یا نرسد، حرف دیگری است.

ممکن است ما تقاضاهایمان را مطرح کنیم که طرف مقابل چه گامهای بردارد متقابلا انتظارت آمریکاییها مطرح شود. ممکن است آنقدر سطح توقعات از همدیگر زیاد باشد که به هیچ توافقی نرسیم. یعنی چندین دور مذاکره شود و آخرش هم به جای نرسیم و هر دو طرف سر سوزنی از مواضع خود کوتاه نیایند. متقابلا ممکن هم هست که ما و آنها نرمشهایی داشته باشیم وبا کوتاه آمدن هایی، مسائلمان حل شود. مثلا آنها از ما بخواهند که ۲۰ درصد غنی سازی را متوقف کنیم و آنها هم چهار تا کاربرای ما بکنند. همه اینها به هنر چانه زنی ما برمیگردد.

مصاحبه گر: آن وقت چه کسی باید این مسائل را به تحلیل گران مد نظر شما تفهیم کند که چنین توقعاتی از دولت و شخص رئیس جمهور ایجاد نشود؟

خبرآنلاین و صادق زیبا کلام و روزنامه های اصلاح طلب! البته آقای روحانی هم در سخنرانی هایشان باید این را تفهیم کنند و نخبگان فکری و فرهنگی هم همینطور. در خط مقدم این تفهیم سازی خبرآنلاین نوعی و صادق زیباکلام نوعی هستند.

مصاحبه گر: البته این را هم نمی توان نادیده گرفت که هنوز آقای روحانی به ایران نرسیده خانم رایس در آمریکا اعلام کرد که درخواست تماس تلفنی از سوی ایران بوده و جان کری هم بار دیگر فعالیت هستهای ما را غیر شفاف خواند. اینها نشان نمیدهد که طرف آمریکایی هم چندان صادق نیست؟

ببینید آمریکاییها هم می توانند بگویند که ما شفاف نیستیم و مثلا نمی گذاریم بازرسین بیایند پارچین را ببینند و تعداد سانتریفیوژهایمان مرتب بالا میرود و همچنان از اسد حمایت می کنیم و از حزب الله حمایت کرده و به آن سلاح می دهنیم و ….. اگر آنها این را به ما بگویند ما می گوییم مگر مذاکره و توافقی شده که انتظاری جز این از ما دارید؟

تا مذاکره واقعی بین دو طرف شکل نگیرد، نه آنها می توانند از ما انتظار و توقع داشته باشند و نه ما از آنها می توانیم توقع داشته باشیم. بنابراین در این فاصله فعلا ما کاری نکنیم که بر ابعاد دشمنی و تنش اضافه شود. مثلا نگوییم از لج آمریکا، غنی سازی را به ۲۵ درصد افزایش میدهیم و آمریکا هم از لج ما بگویند که یک تحریم بیشتری را اضافه میکنیم! این انتظاراز هر دو طرف می تواند باشد.

****************************************************************

کامنت من:

مصاحبه ایی بسیار منطقی و دور از هیجانزدگی ویا کاسبکاری سیاسی. ولی در عین حال از این نظر جالب تر که آقای زیبا کلام خواسته و یا ناخواسته پاسخ آن گروه پانصد نفری نامه نویسان به اوباما را که از کاخ سفید درخواست کرده بودند بخاطر ژست صلحجویانه روحانی تحریمها را لغو کند داده است. این گروه نامه نویس بیش از آنکه هدفشان لغو تحریمها باشد بدهکار کردن پیشا پیش آمریکا از یکسو و امتیاز آفرینی برای آن جناحی در حاکمیت  میباشد که کمین کرده است تا سیاست آشتی جویانه روحانی را شکست خورده و بی دست آورد نشان دهد. این گروه میخواهد با ارائه تصویر ی اغراقگونه از ژستهای آشتی جویانه روحانی که هنوز هیچگونه بار محتوایی و مضمونی نیافته است، طرف آمریکا و تعامل طلبان داخلی را در چنان موقعیتی قرار دهند که عملاً هیج تعاملی بین آمریکا  و ایران حاصل نشود. این گروه با این کار خود به تفاهم ایران و آمریکا خدمت نکردند و یا  نمیخواهند هم بکنند بلکه هدفشان خدمت به مقام معظم رهبری و آن جنهاحهایی از حاکمیت است که ۳۰ سال است نان آمریکا ستیزی را خورده اند، بود، هدفشان این بود  تا برای حقانیت  سرسحنی مقام معظم در مسئله آشتی با آمریکا، طی این حد اقل دو دهه، از پیش توجیهات لازم را تدارک ببینند تا کسی در آینده نپرسد اینهم هزینه برای آمریکا ستیزی چرا؟؟ دهها سال عقب نگاهداشتن مملکت با شعر آمریکا سیتیزی ابزار گرانه چرا؟ چند دهه در خدمت اهداف استراتژیک روسیه و چین در منطقه چرا؟  و باز هم چرا؟

 

اطلاعات رژیم و اپوزیسیون موریانه زده

Share Button

داشتم کامپیوترم را تصفیه میکردم به این دو گزارش آرشیو شده رسیدم  که دو سال است آنها را نگاه داشته ام تا یادداشتی بر آنها بنویسم. قبلاً در این زمینه چندین مقاله نوشته ام و نسبت به فعالیت مخرب اطلاعات رژیم در درون صفوف مخالفان هشدار داده ام. ولی ظاهراً دراین زمینه مشکل چنان ساده انگاشته میشود که گوشی برای شنوایی وجود ندارد. هیچ کس از خود  نمیپرسد علت عمده متحد نشدن مخالفان ظرف این ۳۴ سال چه بوده  است.  برای بسیاری جمع کردن سیاهی لشکر و یا نگاه داشتن کلوپهای سیاسی بی درو پیکر و “موریانه” زده بخاطر “مطرح بودن”  در این بازار از رونق افتاده، بعنوان اپوزیسیون مهمتر از رعایت نکات امنیتی است. دشواری کار زمانی میشود که این استنباط غلط هم وجود دارد که گویا کار دستگاه های اطلاعاتی فقط یعنی گزارش دهی و جاسوسی و خبر چینی است. 

بهر حال بدون اینکه زحمت نوشتن آن یاداشت مورد نظر را بخود بدهم، این دو گزارش را از آرشیو خود درج میکنم تا در سایتم آنها را بعنوان رفرنسهای مورد نیاز احتمالی نگاه دارم.

ح تبریزیان

************************************

اطلاعیثه اطلاعات

در این گزارش که در سایت وزارت اطلاعات منتشر شده، آمده است: به نظر می‌رسد به هیچ وجه اتحادی ولو به صورت ظاهری، بین اپوزیسیون نظام جمهوری اسلامی ایران شکل نخواهد گرفت.

متن کامل این گزارش به این شرح است:

پس از شکست فتنه سال ۸۸، دشمنان قسم خورده نظام اسلامی درصدد برآمدند تا با دادن تنفس مصنوعی به فتنه آن را احیا کنند. در همین راستا با راه‌اندازی نشست‌هایی در پاریس و لندن قصد ائتلاف و اتحاد اپوزیسیون جمهوری اسلامی را داشتند که البته با سوخت رفتن پروژه دولت در تبعید و نفوذ سردار مدحی در عمق این پروژه، تمامی نقشه‌های شوم سرویس‌های جاسوسی غرب نقش برآب شد.

پس از مطرح شدن پروژه “الماسی برای فریب”، عناصر اپوزیسیون به فحاشی علیه هم پرداخته و یکدیگر را به مدحی شماره ۲ و ۳ و … متهم می‌کردند. پس از گذشت یکسال از این ماجرا با نزدیک شدن به انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی سرویس‌های جاسوسی دست به کار شده و پیگیر اتحاد اپوزیسیون شدند.

در همین راستا در دی‌ماه گذشته، پروژه ضدایرانی «هدیه ۶۰» از سوی یکی از دیپلمات‌های فعال کشورمان در لبنان برملا شد. یکی از مهمترین اهداف این پروژه ضد ایرانی، برقراری اتحاد اپوزیسیون از هم گسیخته برای احیای فتنه در آستانه انتخابات مجلس نهم شورای اسلامی بود.

اولین نمایش به اصطلاح اتحاد اپوزیسیون در نشست استکهلم بود. جمعی از عناصر معاند نظام جمهوری اسلامی توسط “شهریار آهی”، بهایی، سلطنت‌طلب، مشاور و همدست رضا ربع پهلوی به این نشست دعوت شده بودند. این نشست که ادعا می‌شد توسط بنیاد “اولاف پالمه” برگزار شده است، درحقیقت خرج نشست را سازمان جاسوسی سیا پرداخته بود. در این نشست اجازه حضور هیچ رسانه‌ای را ندادند و علت این کار را درخواست بعضی شرکت‌کنندگان عنوان کردند. حضور نداشتن رسانه‌ها برای پوشش خبری این نشست عامل تفرقه و دعوا بین عناصر ضد انقلاب شد و تعداد زیادی از دعوت شدگان نیز از شرکت کردن در این نشست سرباز زدند.

گفتنی است که دعواهای اپوزیسیون به اینجا ختم نشد و عده‌ای به دلیل اینکه موضوع نشست آلترناتیو‌سازی بود در این نشست شرکت نکردند. جالب‌تر آنجا بود که “آهی” مسئول برگزاری، آلترناتیوسازی را موضوع نشست عنوان می‌کرد ولی حسن شریعتمداری عضو موسس گروهک جمهوری‌خواهان این مساله را تکذیب می‌نمود.

در حالی که ضد انقلاب، سرگرم حل و فصل و لاپوشانی افتضاح نشست استکهلم بود، خبر برگزاری نشستی دیگر در تاریخ ۱۲ اسفند یعنی روز برگزاری انتخابات، رسانه‌ای شد. پس از حضور پرشور ۶۴ درصدی مردم در انتخابات مجلس نهم شورای اسلامی و همچنین برملا شدن یکی پس از دیگری پروژه‌های ضد ایرانی سرویس‌های جاسوسی استکبار به دست سربازان گمنام امام زمان(عج)، اربابان آمریکایی و انگلیسی ضد انقلاب را به عناصر شرکت کننده در نشست واشنگتن مظنون کرد؛ به همین دلیل نشست واشنگتن نیز در تاریخ فوق‌الذکر لغو گردید.

پس از گذشت یک ماه از آن تاریخ، باز دستگاه‌های جاسوسی دست به کار شدند تا نشستی در واشنگتن، برای خارج کردن اپوزیسیون از گیجی ناشی از سیلی محکم ملت ایران در ۱۲ اسفند‌ برگزار کنند.

نشست واشنگتن با عنوان “گذار به دموکراسی” با پول حکومت پادشاهی عربستان سعودی برگزار شد.

کنفرانس “گذار به دموکراسی” یکی از برنامه‌های میز ایران در سازمان سیا می‌باشد که هدف از آن گرد هم آوردن طیف‌ها و گروهک‌های مختلف برانداز و محارب و فرقه‌های استعمار ساخته و ایجاد همگرایی عملیاتی میان آن‌هاست.

از اعضای اصلی برگزار کننده این نشست می‌توان به “آرام حسامی” سخنگوی گروهک سکولارهای سبز و “محمد تهوری” همسر فاطمه حقیقت‌جو اشاره کرد. برگزارکنندگان بر آن بودند تا این کنفرانس را به شکل کاملاً محرمانه و در پوششی مخفی در هتل همپتون (Hampton) برگزار کنند اما تجربه تلخ ناکامی برگزاری کنفرانس استکهلم، اجازه این کار را به آن‌ها نداد.

قبل از نشست واشنگتن بود که “علی افشاری” عضو سازمان ادوار تحکیم وحدت در مقاله‌ای از چگونگی عملی کردن اتحاد اپوزیسیون پرده برداشت. وی در این مقاله مدل شورای ملی مقاومت منافقین را راهکار اجرایی حال حاضر برای اتحاد ضد انقلاب معرفی می‌کند اما در این میان نباید از نقش عناصر گروهک ملی – مذهبی در راستای اتحاد اپوزیسیون غافل شد. این گروهک که به تازگی با تغییر شکل و محتوای سایت رسمی خود، فاز جدید جنگ روانی علیه نظام جمهوری اسلامی را در پیش گرفته است؛ در بخشی از همین سایت، پرونده‌ای ویژه در مورد اتحاد اپوزیسیون تشکیل داده است و به نوعی نقش بازوی فکری را بازی می‌کند.

“رضا علیجانی” یکی از عناصر افراطی گروهک ملی – مذهبی که ساکن پاریس می‌باشد و ارتباط نزدیکی نیز با گروهک تروریستی منافقین دارد در سلسله مقالاتی به دنبال تئوریزه کردن چگونگی ایجاد اتحاد اپوزیسیون می‌باشد. گفتنی است؛ در این مقالات خط و مشی سازمان منافقین نیز، کاملاً مشهود است.

در مجموع، با وجود اختلافات فاحش، به نظر می‌رسد به هیچ وجه اتحادی ولو به صورت ظاهری، بین اپوزیسیون نظام جمهوری اسلامی ایران شکل نخواهد گرفت و در حقیقت این خواب پریشان سرویس‌های اطلاعاتی دشمن تعبیری نخواهد داشت؛ ان‌شاءالله

/۲۹۲۹

http://www.khabaronline.ir/detail/258755/politics/government

………………………………………

مصلحی: میان اپوزیسیون خارج از کشور اختلاف ایجاد کرده ایم

 

وزیر اطلاعات گفت: «من به شما مردم خوب و متدین، حزب اللهی و علاقه مند به انقلاب و نظام اطمینان می دهم که سربازان گمنام امام زمان(عج) با تمام وجود در خدمت انقلاب و اهداف بلند انقلاب و ولایت خواهند بود. به گزارش ایسنا، حجت الاسلام حیدر مصلحی که به عنوان سخنران پیش از خطبه در نماز جمعه دیروز تهران سخن می گفت، افزود: «بخش قابل توجهی از آنان، پدر و مادر یا همسرشان نمی دانند که این شخص نیروی وزارتی است و ممکن است حتی فرزند شما هم جزو این نیروها باشد.

    تشکر از پذیرشروز سرباز گمنام امام زمان (عج)

    وزیر اطلاعات با بیان اینکه وزارت اطلاعات برای دوستداران نظام و مردم عزیز کشور آرامش بخش، اطمینان آور و امنیت آور است، اضافه کرد: «این مجموعه برای دشمنان نگران کننده، رعب آور و آسیب زننده است.» وی از شورای فرهنگ عمومی به دلیل پذیرفتن پیشنهاد وزارت اطلاعات مبنی بر نامگذاری نیمه شعبان به نام روز سرباز گمنام امام زمان (عج) تشکر کرد.

    مصلحی با تاکید بر اینکه کار وزارت اطلاعات تنها پیگیری موضوعات امنیتی خاص مثل ترور و انفجارها نیست، اظهار کرد: «وزارت اطلاعات در تمام ابعاد از جمله مباحث فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی وظیفه دارد که فتنه های دشمن را پیش بینی و طراحی های به موقعی را دنبال کند.» وی اظهار کرد: «دیده بانی تخصصی و دایمی از جمله ویژگی های عزیزان ما در وزارت اطلاعات است، ما نمی توانیم حتی یک لحظه تیزبینی و هوشیاری خود را از دست بدهیم و الابا دشمن مواجه خواهیم شد.»

    وزیر اطلاعات خاطرنشان کرد: «یکی از سرمایه گذاری های ما در در وزارت اطلاعات این بود که باید از حالت دفاعی و منفعلانه بیرون بیاییم و در مقابل دشمن حالت تهاجمی بگیریم تا او را سر جای خود بنشانیم.»

    وی ترویج تفکرات انحرافی و اباحه گری، ایجاد تشکیک در مبانی تفکرات دینی، شبهه افکنی در میان مردم و دوستداران انقلاب و نظام، ترویج یاس و ناامیدی در مردم را از اهداف دشمن دانست و افزود: «با وجود تاکیدات مقام معظم رهبری مبنی بر اینکه باید همیشه روح امید را در جامعه دمید، عده یی از جمله خواص فریب خورده امروز به دنبال القای یاس و ناامیدی در کشور هستند.» مصلحی جابه جایی مسائل اصلی با فرعی نظام را از دیگر اهداف دشمن برشمرد و اظهار کرد: «باید دانست در فتنه ۸۸ و پس از آن یکی از مسائلی که دشمن روی آن سرمایه گذاری کرد این بود که مسائل فرعی جایگزین مسائل اصلی شود.» وی با تاکید بر اینکه فتنه ۸۸ تمام نشده است، گفت: «بنده به عنوان مسوول اطلاعات کشور عرض می کنم فتنه همچنان در ابعاد مختلف طراحی می کند تا ضربه های خود را بزند. » به گفته وی، فتنه به غیر از لایه یی که در رسانه ها دیده می شود، ابعاد دیگری دارد که می خواهد کنه و بنه نظام را هدف قرار دهد.

    فتنه باز سر برافراشت

    وزیر اطلاعات با قایل شدن به تقسیم بندی جدیدی به نام سران فتنه و هادیان فتنه افزود: «به دلیل غفلتی که ما در یک مقطع خاص انجام دادیم، فتنه باز سر برافراشت و طی جلسات، بحث و گفت وگوهایی در حال زنده کردن همان مباحث است که این وضع هوشیاری و احساس مسوولیت ویژه را می طلبد و بویژه خواص باید مراقب باشند که مجددا در این دام ها قرار نگیرند.»

    وی با بیان اینکه رصد هوشمندانه و حرفه یی و به موقع حرکت های دشمنان خارجی از جمله وظایف وزارت اطلاعات به شمار می رود، گفت: «باید دانست امروز مهم ترین برنامه محوری امریکا، انگلیس و موساد، جریان های فتنه، ضدانقلاب و برانداز، ایجاد شکاف و انشقاق داخلی و تنش های کاذب در داخل نظام است، در واقع این همان اصلی ـ فرعی کردن مسائل و پرداختن به مسائل فرعی و رها کردن مسائل اصلی است.»

    مصلحی با بیان اینکه فتنه ۸۸ اگرچه لطمه، ضربه و هزینه داشته، اما برکات و خیراتی نیز داشته است، گفت: «از جمله دستاوردهای بزرگ ما موفقیت در شبکه مجازی علیه دشمن بود، چنانکه وقتی اوباما یکی از موفقیت هایشان را کیف اینترنتی نام برد، ما یک ماه قبل از اینکه آنان این طراحی را داشته باشند، مطلع بودیم و حتی طراحی مقابله با آن را نیز انجام داده بودیم.»

    توانسته ایم در مجموعه ضد انقلاب شکاف ایجاد کنیم

    وزیر اطلاعات در بخش دیگری از حرف هایش اظهار کرد: «ما امروز توانسته ایم در مجموعه ضدانقلاب خارج نشین شکاف و تردید ایجاد کنیم. با توجه به فیلمی که از نفوذی های وزارت اطلاعات در مجموعه اپوزیسیون خارج از کشور دیدیم، امروز شاهد این شکاف و اختلاف هستیم و به کسانی که روزی در این مملکت نماینده مجلس، وزیر و… بودند و فرار کردند و با ضدانقلاب همراه شدند، گفته می شود از کجا می توانیم به شما اطمینان داشته باشیم که شما نفوذی اطلاعات ایران

    نباشید؟»

    وی با یادآوری پخش فیلم «الماسی برای فریب» درباره محمدرضا مدحی گفت: «خود این فرد نمی دانست که طراحی کرده اند تا او را به اسراییل ببرند، ولی ما به محض اینکه متوجه شدیم او را به کشور برگرداندیم تا بهره برداری های خود را از او کرده باشیم.» وی تصریح کرد: «در عملیات روانی که بزودی داریم مجموعه های دیگری را از نفوذ در جریان ضدانقلاب و به هم ریختگی هایی که در میان آنها به وجود آمده است، اعلام می کنیم.»

    مصلحی با تاکید بر اینکه نظام در اقتدار کامل قرار دارد، بنابراین از موضع رحمت و رافت با جریان معارض برخورد می کند، گفت: «امت حزب الله نگران آواهای نامانوس و مایوس کننده دشمنان خارجی و بعضا افراد نادان داخلی و خواص بی بصیرت نباشند.»

 روزنامه اعتماد، شماره ۲۲۱۲ به تاریخ ۲۵/۴/۹۰، صفحه ۳ (سیاست) http://www.magiran.com/npview.asp?ID=2317882

شوخی یا جوک قرن!؟

Share Button

سایت العربیه خبری را درج کرده است که من آنرا ۳ روز پیش با عنوان  وتحلیل خودم  تحت عنوان این پولهای بی صاحب مال کیست؟”درج کرده بودم.  خبر را من از روزنامه اقتصادی داگنز ایندوستری سوئد گرفتم که آن نیز بنوبه خود از دیلی میل انگلیس نقل کرده بود.

و اما چرا شوخی قرن! من واقعاً نمیدانم که این دوستان العربیه موقع درج این خبر حتی برای لحظه ایی به آنچه مینویسند فکر هم میکنند یا کرده اند!

العربیه مینویسد:”  یک فرد شیرازی  به قاچاق ۲۷ میایارد دلار برای صدام حسین یا قذافی متهم شده است.”

 جلل الخالق یک فرد ایرانی و شیرازی الاصل! در موقعیتی بوده است که ۲۷میلیارد دلار از ثروت دیکتاتور عراق یا لیبی را در اختیار داشته و میتوانسته آنرا جابجا کند!!!! نه علف و نه چمن بلکه روی سر ادم از خواندن این خبر جنگل سبز میشود.

و اما کامنت من:

قضیه از این پرده برمیدارد که واقعاً چنین پول هنگفتی بطور فیزکی وجود دارد و جا بجا شده است. علاوه بر آن معلوم میشود که پای یک ایرانی در این رابطه در میان است. و از آنجا که چه صدام و چه قذافی اگر ۲۷ میلیون سگ هم داشته باشند حتی یکی از آنها را به یک ایرانی نمیسپرده اند تا ببرند و آب دهند تا چه رسد به چنین پولی که توسط یک ایرانی  و یا حتی عراقی جابجا شود، نتیجه میگیریم که دستگاه های اطلاعاتی و مقامات روسیه با معمایی روبرو شده اند که سعی دارند با دیس اینفرماسیون آنها را معکوس و تیره نشان دهند. من فرض را براین این میگذارم که این پولها در دوره احمدی نژاد که میلیارد ها دلار بخاطر و به بهانه تحریم ها بطور فیزیکی از سوی آدمها ی حقیقی خود رژیم  جابجا میشد به گمرک فرودگاه مسکو در روسیه رسیده، و مقامات روسیه به بالا کشیدن پولها هم قانع نیستند میخواهند یک باجگیری چند میاردی هم بعنوان حق السکوت، از دولت ما بکنند تا سرو ته قضیه را به صدام و قذافی تراشی بهم آورند.

 

لندن-کمال القبیسی-دبی- العربیه.نت فارسی

یک روزنامه روسی گزارشی منتشر کرد که نشان می دهد یک محموله حاوی ۲۰ میلیارد یورو (۲۷ میلیارد دلار) پول نقد در فرودگاهی در مسکو سرگردان است در حالی که گفته می ‌شود ارسال کننده آن یک ایرانی اهل شیراز به نام “فرزین کروریان” بوده است و این پول‌ها احتمالا ثروت پنهان صدام یا معمر قذافی هستند.

به گزارش العربیه کروریان یک ایرانی است که از سال ۲۰۱۰ به دلیل تلاش برای سرقت ۱۴ میلیارد دلار از بانک مرکزی ابوظبی با استفاده از اسناد جعلی ار سوی پلیس بین الملل (اینترپل) تحت تعقیب بوده است.

به نوشته روزنامه روسی “مسکو فسکی” مقامات فرودگاه ” شرماتیو” مسکو در سال ۲۰۰۷ محموله‌ای که اکنون در فرودگاه مسکو در انبار کالا تحت مراقبت شدید قرار دارد ، کشف و ضبط کرده بودند.

این محموله که به روی ۲۰۰ پالت چوبی قرار داده شده، مبلغ پول روی هر پالت معادل ۱۰۰ میلیون یورو است.

روزنامه روسی به نقل از یک مقام فردوگاه ” شرماتیو” مسکو نوشته است که این “ثروت پنهان” به صدام حسین رئیس جمهور اسبق عراق یا معمر قذافی رهبر سابق لیبی تعلق دارد.

 

 

Libyan Women Draw Joint Plan of Action To Ensure Influence in Libya’s Democratic Transition

Share Button

The workshop, “Building Partnerships: Libyan Women’s Vision of Joint Work”, was organized by the Ministry of Culture and Civil Society in cooperation with the United Nations Support Mission In Libya (UNSMIL) and the UNDevelopment Programme (UNDP).

Article illustrative image 

Tripoli, ۱ October 2013:

Libyan women groups and activists have developed a plan of action to strengthen their involvement and activities in Libyan society to ensure an effective role in Libya’s democratic transition.

Concluding a four-day workshop in Tripoli on Wednesday 25 September 2013, representatives of civil society organizations, political parties and youths groups from all Libyan regions charted and endorsed a joint plan of action for the way forward.

The workshop, “Building Partnerships: Libyan Women’s Vision of Joint Work”, was organized by the Ministry of Culture and Civil Society in cooperation with the United Nations Support Mission In Libya (UNSMIL) and the UN Development Programme (UNDP).

Participants were urged to unite and speak in one voice in order to guarantee their voice is heard and that they could influence the process. The plan of action which was adopted at the workshop focused on increasing the number of women candidates for the Constitution-Drafting Assembly and providing technical assistance to women members who get elected.

It also calls for initiating and launching initiatives that foster women’s participation in the National Dialogue as well as collecting data and information on the role of women in peace-building and reconciliation.

Participants also established “Watan”, a network for all Libyans, that aims at ensuring women’s rights are mainstreamed in the Constitution.

A steering committee for the network with representatives from the Eastern, Western, Central, and Southern areas of Libya was established.

Members were nominated and identified based on interest and commitment to follow up on the implementation of the action plan.

The Steering Committee comprises an Executive Office composed of a Chairperson, a Secretary and two Rapporteurs as well as representatives of Libya’s regions.

The Committee is tasked with the implementation of the work plan according to each region’s priorities through the establishment of a coalition that aims to bring together representatives of groups and political parties who can support and follow up on women’s demands to legislators and decision-makers.

The UN will support the “Watan” network during the transitional phase.

Read more: http://www.libyaherald.com/2013/10/01/libyan-women-draw-joint-plan-of-action-to-ensure-influence-in-libyas-democratic-transition/#ixzz2gUjWKfx1

دولتِ”اعتدال و امید”، از ادعا و آرزو تا واقعیت ۲

Share Button

در چنین وضعیتی دولتی با پیام و نامِ ” امید و اعتدال” در رأس دستگاه اجرایی قرار گرفته است که برآیندی از قدرت آن نیروهایی که مملکت را به این روز انداخته اند و آن نیروهایی که میخواهند کشور از این باطلاق بیرون بکشند بوده و حاصل جمع منفی و مثبت نیرویهای کنونی در کشور میباشد. لذا اگر تصور شود دولت آقای روحانی بدون فشار از پائین و از سوی آن نیروی دومی که در صدد نجات مملکت هستند، میتواند موفق شود، تصوری باطل است. در این راستا است که نقد کاستی های دولت اعتدال و امید نه در جهت تضعیف آن بلکه در جهت تقویت نیروی بُرداری آن یعنی  نیرو و گرایش دوم و تضعیف آن گرایش نخست می باشد.

خوسران و روحانیاستقبال کفن پوشان دیروز و “کمیته صیانت از منافع ایران” امروز

به چند اپیزود دیگر در حاشیه مسافرت آقای روحانی میپردازم. در ابتدا لازم میدانم توضیح دهم که من در جریان انتخابات از آقای روحانی دفاع کردم و تا این لحظه هم همچنان دفاع میکنم و بر این عقیده ام که اگر قرار است گشایشی در بحران و خروجی از بن بست حاصل شود این برونرفت، جز از چنین طریقی ممکن نیست و مردم ایران با انتخاب روحانی کم هزینه و منطقی ترین راه را برای “تغیر و تحول” و عبور از بحران برگزیده اند.

نکته فوق به این معنا نیست که نیروهای تحول طلب چشم بسته و شیفته وارانه و بدون نگاه انتقادی با دولت آقای روحانی برخورد کنند. لحظه ایی نباید فراموش کرد که ریاست جمهوری آقای روحانی حاصل “برآیندیِ” نیروهای سیاسی و اجتماعی جامعه است که در یکسوی آن تمامیت خواهان به رهبری آقای خامنه ای و زیر مجموعه های آنها قرار دارند و در سوی دیگر جنبش اصلاحات، سبز و تحول طلبان فوق سبز ایستاده اند که به تغیرات نگاهی “مرحله ایی” دارند و نه انقلابیگرانه.

پس از این مقدمه .. :

سایت العربیه مینویسد که آنها که در جریان استقبال از رئیس جمهور، با بد و بیراه، شعارهای کفن پوشانه و پرتاب  لنگ کفش از رئیس جمهور استقبال کردند از طرف گروهی بنام “کمیته صیانت از منافع ایران”  و به رهبری کسی بنام وحید اشتری سازماندهی شده بودند.

   سایت کلمه نیز مینویسد: ” که سیدمحمد خاتمی در جریان دیدار با گروهی از ایثار گران با انتقاد شدید از برخی حوادث پیش آمده در حاشیه استقبال از رئیس‌جمهور در فرودگاه مهرآباد، جریانات تخریبی را سازماندهی شده و نه خودسر دانست و با بیان اینکه “مطمئنم رهبری راضی به این کارها نیستند”، گفت: اگر جلوی جریانات تخریبی گرفته نشود، مثل زمان اصلاحات می‌شود که اوایل این طور بود و بالاخره منجر به ترور شد.”

در مورد جان گرفتن این نیروهای کفن پوش، ذوب شدگان و ..، که میتوانند هر روز با مفتضح شدن یک عنوان برای خود عنوان جدیدی برگزینند، دو نکته را باید یاد آور شد. نکته اول اینست که اولاً  آنها نه به شخص آقای روحانی که مورد تأئید رهبر است بلکه آن لنگه کفش را در حقیقت به سوی آن نیروی سیاسی و اجتمایی که با انتخاب روحانی اراده خودش را در این انتخابات به نظام تحمیل کرد پرتاب کردند. آنها بسوی آن نیروی اجتماعی و سیاسی که با انتخاب روحانی، به تنش زدایی با آمریکا رأی داده اند آشغال پراکنی کردند. نیرویی که با همسو شدن خود زیر پرچم “اعتدال و امید” و برای تنش زداایی و تداوم آن  تا مرحله دوستی با “شیطان برزگ”، پیروزی ملت ایران را اعلام و عملاً مهر باطله بر گفتمان “دشمنِ” شخصِ آقای خامنه ای کوبید.

رهبری نظام از یکسو زیر بار بحران، که تحریمهای بین المللی در آنها نقش اساسی داشته است، کاملاً به بن بست رسیده و در عین حال همه سیاست های بلند پروازانه منطقه ای اش هم، از غزه و لبنان گرفته تا عراق افغانستان و بحرین و یمن به شکست کامل کشیده شده و رویای “بیداری اسلامی”  او هم از مصر گرفته تا تونس و لیبی،  به کابوس سقوطِ اسلامگرایی منجر گریده است.

در حاشیه، بگویم همین دیروز نشریه “لیبی تریبیون” خبر داد که رهبردولت لیبی در جریان نشست مجمع عمومی با آمریکا، انگلیس، فرانسه و ایتالیا به توافق رسید که با کمک آنها نیروی نظامی و امنیتی خود را بسازد و در نخستین گام، انگلیس پذیرفته است به هزینه خود، یک واحد نظامی و امنیتی ۲۰۰۰ نفری را خاک خود تعلیم و آموزش دهد و با هزینه خودِ لیبی هم یک واحد ۸۰۰۰ نفری دیگر را سازمان و آموزش دهد. نکته مهم اینست که مردم لیبی هم از نزدیکی کشورشان با غرب استقبال میکنند. این همکاریهای نظامی را میتوان مقدمه ایی برای همکاری استراتژیک وسیعتری که احتمالاً در آینده تمام  کشورهای شمال آفریقا را شامل خواهد شد تلقی کرد، از موریتانی تا سودان و مصر.

وضع در لبنان برای حزب الله و در غزه برای حماس بهتر نیست. در لبنان به دنیال درگیریهای مسلحانه حزب الله با مردم  در چند روز گذشته که به کشته شدن حد اقل ۵ نفر از طرفین منجر شد و مشکلاتی که به دنبال ایجاد ایستگاه های بازرسی از سوی حزب الله در منطقه تحت کنترولش در جنوب بیروت ایجاد گردید،  ارتش این کشور در تمام منطقه تحت کنترل آن مستقر شده است و با استقرار ارتش در “امپراطوری حزب الله”؛ عملاً خودمختاری آنهم منقرض گشته است. علاوه براین رئیس جمهور لبنان رسماً از حزب  الله خواسته است که نیروهایش را از سوریه بیرون بکشد.

در نوارغزه، در آستانه  توافق تاریخی دولت محمود عباس با اسرائیل، حماس از یکسو زیر فشار دولت ساحل غربی و از سوی دیگر زیر فشار مصر که آنرا به پشتیبانی از تروریسم در سینا متهم میکند قرار گرفته است که تونلهای زیر زمینی آنرا تخریب و گذرگاه رفع را بروی آن با حال بگیری، باز و بسته میکند، قرار گرفته است. رژیم اسد در سوریه نیز، مرعوب شده از تهدید نظامی آمریکا، به تحویل و تعطیل زردادخانه شیمیایی خود که طی نزدیک به ۴۰ سال با صرف میلیاردها دلار ساخته بود تن داد بدون اینکه کمترین امتیازی از آمریکا یا دول عربی حامی اپوزیسیون بگیرد. و عراق هم میرود تا به یک میدان مین تمام عیار برای ایران تبدیل شود. در کنار بحران سیاسی و حکومتی، موج فزاینده عملیات تروریستی، رژیم مالکی را فلج کرده است. در عراق، بطور قطع تروریسم پیرروز نخواهد شد ولی به سرنگونی دولت مالکی چرا.

حاصل بیش از سه دهه بلند پروازی ماجراجویانه در منطقه و به چالش طلبیدن غرب و دولتهای منطقه ایی متحد آن برای رهبری ایران اسلامی، بحران همه جانبه داخلی، انزوای جهانی و منطقه ایی، تنزل جایگاه سیاسی، صندوق خالی ارزی و عقب ماندگی اقتصادی است.

 در چنین وضعیتی دولتی با پیام و نامِ ” امید و اعتدال” در رأس دستگاه اجرایی قرار گرفته است که برآیندی از قدرت آن نیروهایی که مملکت را به این روز انداخته اند و آن نیروهایی که میخواهند کشور از این باطلاق بیرون بکشند بوده و حاصل جمع منفی و مثبت نیرویهای کنونی در کشور میباشد. لذا اگر تصور شود دولت آقای روحانی بدون فشار از پائین و از سوی آن نیروی دومی که در صدد نجات مملکت هستند، میتواند موفق شود، تصوری باطل است. در این راستا است که نقد کاستی های دولت اعتدال و امید نه در جهت تضعیف آن بلکه در جهت تقویت نیروی برداری آن یعنی  نیرو و گرایش دوم و تضعیف آن گرایش نخست می باشد.

رهبری مملکت که از روی استیصال و بحران زدگی از یکطرف و حرکت هوشیارانه انتخاباتی مردم از طرف دیگر، تن به روی کار آمدن دولت روحانی داده است تلاش خواهد کرد ضمن اینکه بکمک این دولت که وجاهت مردمی و جهانی یافته است از گرداب تند بحران میگذرد، سکان قدرت را حتی برای لحظه ایی رها نکرده کنترل اوضاع را از دست ندهد.

 بمیدان آمدن این باندهای بظاهر خود سر، که بقول آقای خاتمی که در بالا نقل شد، “بهیجوجه خود سر هم نبوده بلکه سازمانیافته هستند”  را در متن چنین وضعیتی  باید ارزیابی کرد.

و اما در اشاره به کاستیها و ضعف ها، از جمله به صحبتهای آقای روحانی  در رابطه با ایرانیان مقیم خارج باید اشاره کرد که در سایت کلمه درج شده است:

” حجت الاسلام والمسلمین دکتر حسن روحانی رییس جمهوری اسلامی ایران گفت: ایرانیان سفیران سرزمین خود در سراسر جهان و حلقه وصل سرزمین ایران با سایر ملت ها هستند.

دکتر حسن روحانی در جریان سفر به نیویورک به منظور شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در دیدار جمع کثیر و پرشور ایرانیان مقیم آمریکا که در فضایی کاملا صمیمانه برگزار شد، اظهار داشت: اقلیت های یهودیان، ارمنی ها، آشوریان، رزتشتیان همه و همه زیبایی های سرزمین ایران می باشند.”…  و ادامه دادند :  کسی حق ندارد ایرانی را از بوی وطن محروم کند/ وظیفه دولت تسهیل رفت و آمد ایرانیان است.”

با این اظهار نظر، آقای روحانی، نه در کسوت رئیس جمهوری با تحصیلات حقوق تا مرحله دکترا در دانشگاه گلاسکوی انگلیس، بلکه در کسوت آخوندی حوزوی و سنتگرا با مطالعات صرفاً فقهی، که یک ملت را به اعتبار تقسیمات دینی و  اعتقادات مذهبی اشان تقسیم میکند و تنوع ادینی را زیبایی میداند و نه  تنوع گروهبندیهای اجتماعی و سیاسی اشان را ظاهر شد. این نگاه ارتجاعی را نمیتوان فقط به ایرانیان مقیم خارج  محدود کرد. این نگاه سکتارینیستی (دینفرقه ایی) آن نگاهی به ملت بزرگ ما بوده است که با انقلاب اسلامی، و از اُمت سازی آن  شروع گردید و به انکار تقسیمات و تقاوتهای طبقاتی   و لایه های اجتمایی و سیاسی  آن ختم شد. در این رابطه مفاهیمی  آفریده شد که  در دکه هیچ مکتب جامعه شناسی یافت نمیشوند از قیبل “مستضعفین” و مستکبرین که اولی شامل، زمین خواران، میداندارن، بازرایان مستضعف  هم میشد که استضعاف آنها نه بخاطر جایگاه اجتماعیشان بلکه بخاطر  دیندار بودنشان و ستم دینی که بر آنها رفته بوده  ناشی میشود.  مفهوم استکبار هم فقط  کراواتی ها و لیبرالهای غرب گرا و بقایای رژیم سابق را در بر میگرفت.

این تقسیم کردن ملت ایران به فرقه های مذهبی میتواند در خیالانگیزانه ترین و بهترین حالت به یک فدراسیون دینی مانند لبنان امروز منجر شود ولی هرگز شروعی برای یک نظام مدرن و دموکراتیک نیست.

سخن آخر اینکه

سر چشمه ای را  گرفتن توانست  به بیل

چو آن چشمه پر شد ببستنن  نشاید به پیل

افعی زخم خورده تمامیت خواهی در این انتخابات با این حرکتهای کوچک بعنوان امتحان و زور آزمایی آزمایشی علیه رئیس جمهور مملکت آغاز میکند تا روحیه باخته اردوی شکست خورده خود را بازگردانده و از ریزش سراسری نیرویش در اثر موج تغیر جلو گیری کند. اگر در همین گام نخست، آقای روحانی نخواهد و یا نتواند جلوی  آنرا با قاطعیت، با همان قاطعیتی که  خود همان نیروها در برخورد با اصلاح طلبان و سبزها نشان دادند بگیرد، حاصلش آن خواهد شد که آقای خاتمی گفت. باید منتظر ترورهایی بود که به ریزش نیروی اردوی “امید و اعتدال” و تحول خواهی منجر شود.

روحانی: کسی حق ندارد ایرانی را از بوی وطن محروم کند/ وظیفه دولت تسهیل رفت و آمد ایرانیان است