Archive for: November 2013

Iran Pact Faces Stiff Opposition

Share Button

Israel and Some U.S. Lawmakers Blast Interim Deal to

Curb Nuclear Program, Ease Sanctions

By

JAY SOLOMON
Updated Nov. 24, 2013 9:44 p.m. ET

President Obama and Iranian President Rouhani celebrated the pact as a victory, while Israeli Prime Minister Netanyahu warned he wasn’t bound to the deal. Nicholas Kamm/Agence France-Presse/Getty Images;Xinhua/Zuma Press; Abir Sultan/Press Pool

LONDON—A groundbreaking deal to curb Iran’s nuclear program faces towering obstacles at home and abroad to becoming a permanent agreement, starting with the U.S. Congress and two of America’s closest allies.

The leaders of both the Democratic and Republican parties are threatening to break with President Barack Obama‘s policy and enact new punitive sanctions on Iran, arguing that the interim deal reached in Geneva on Sunday yields too much to the Islamist regime while asking too little.

“The disproportionality of this agreement makes it more likely that Democrats and Republicans will join together and pass additional sanctions when we return in December,” said Sen. Charles Schumer (D., N.Y.), an influential member of the Senate Democratic leadership.

Video


The U.S. and five other countries have reached an agreement with Iran to ease economic sanctions in return for Tehran’s halting of its nuclear program. Photo: AP

Such a move could kill the nascent nuclear accord, U.S. and Iranian officials agree, and add to more recent political embarrassments for the White House.

Reaching a comprehensive deal with Iran also faces formidable diplomatic and technical challenges, said U.S. and European officials. Washington wants to eventually dismantle much of Iran’s nuclear infrastructure, including a heavy water reactor and enrichment facilities, steps Tehran has so far refused to take.


Israeli leaders, watching with trepidation over Iran’s interim nuclear agreement, are wrangling over how to ensure the next rounds of diplomacy yield the best possible result for their country. Washington Institute senior fellow Andrew Tabler discusses. Photo: Getty Images.

The White House has signaled it would defend the agreement by directly appealing to lawmakers and to foreign leaders. Mr. Obama on Sunday spoke by telephone to Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, who has campaigned against the pact. The U.S. leader said he wanted to consult with Israelis on talks, and agreed Mr. Netanyahu “has good reason to be skeptical about Iran’s intentions.”

Iran celebrated the deal on Sunday as a political victory for President Hasan Rouhani and a step toward economic relief.

A final agreement could underpin broader American efforts to stabilize the Middle East and end conflicts in Syria and between Israel and the Palestinians, where Tehran actively supports militant groups, these officials said.

Senior U.S. officials said Sunday that a successful conclusion of an Iran accord could redefine the U.S.-Iran relationship, which has been marked by open hostilities since the 1979 Islamic revolution in Tehran.

“I think this is potentially a significant moment, but I’m not going to stand here in some triumphal moment and suggest to you that this is an end unto itself,” Secretary of State John Kerry said Sunday, following two days of exhaustive negotiations.

As a side benefit, experts expect to see the easing of tensions with Iran lead to a reduction in world oil prices, although the effects will depend in part on how much Iranian oil returns to the market.

Despite the lures of a permanent deal, the Obama administration’s outreach to Tehran carries great risks, said U.S. and Mideast officials. Key American allies, including Saudi Arabia and Israel, are publicly challenging the U.S. policy, claiming it directly threatens their security.

Any further rupture of the security ties with these countries threatens to undermine a U.S. defense system that has been in place in the Mideast for three decades, said regional observers.

“The U.S. diplomacy offers great opportunities but is also very dangerous,” said Emile El-Hokayem, a Dubai-based Persian Gulf expert at the International Institute for Strategic Studies. “Many American allies see Washington reorienting itself away from its traditional allies.”

The interim deal announced Sunday between Iran and the five permanent members of the U.N Security Council and Germany requires Iran to freeze its program and the world powers to ease some sanctions. A permanent accord would require each side to go much further, taking steps that Mr. Obama said “won’t be easy.”

The deal calls for Tehran to curb central parts of its nuclear program in exchange for a rollback of economic sanctions. Iran agreed to freeze its production of near-weapons grade fuel—which is uranium enriched to 20% purity—and to remove its stockpile of the fissile material.

Iran also committed to defer the startup of a heavy-water nuclear reactor in the city of Arak that could begin producing weapons-grade plutonium for potential use in making a nuclear bomb within 18 months.

The U.S. views the deal as a six-month confidence-building phase to allow for talks on a permanent agreement. Mr. Kerry and other U.S. officials said it provides U.N. monitors significantly more time and ability to detect if Iran is secretly preparing to “break out” and assemble an atomic weapon.

Israel and Arab states blasted the deal in part because for the first time the West has accepted that Iran will continue enriching uranium on its soil to use in power plants and for other civilian purposes. Successive U.S. administrations, as well as the U.N. Security Council, have called for Iran to suspend all its enrichment activities.

Mr. Netanyahu on Sunday said his nation wasn’t bound to respect the new accord—a warning that the Jewish state might still consider military strikes on Iran’s nuclear facilities.

Saudi officials have privately suggested in recent months that it could be forced to pursue nuclear weapons if Iran was seen benefiting from a weak deal with the global powers, which form a diplomatic bloc called the P5+1.

Proliferation experts said the new agreement contains no specific commitments to address evidence that Iran has clandestinely developed technologies used in creating a nuclear warhead. U.N. officials cite suspected tests in 2000 of implosion devices that are used in making atomic weapons.

“What happens if Iran is caught again procuring equipment for such tests?” said George Perkovich of Carnegie Endowment for International Peace. “There’s nothing in the agreement that addresses this.”

Sanctions relief under the agreement is expected to provide Tehran between $6 billion and $7 billion in badly needed foreign-exchange earnings over the next half-year, U.S. officials said. Of this, $4.2 billion will be Iran’s earnings from oil sales that have been trapped in overseas bank accounts due to the international sanctions.

The U.S. and Europe are also suspending bans on Iran’s trade in petrochemicals, precious metals, automobiles and airplane spare parts.

Mr. Kerry and other American officials stressed that Western financial pressure wouldn’t slacken during the six months and that all of the sanctions on Tehran could be reimposed if Iran didn’t live up to its commitments.

U.S. officials estimated that Iran would still lose around $25 billion in oil revenue during this confidence-building phase and that $14 billion to $16 billion of its oil revenue will be locked up in overseas banks.

“We are committed to maintaining our commitment to vigorously enforcing the vast majority of the sanctions that are currently in place,” Mr. Kerry said.

Israel and the Obama administration’s critics on Capitol Hill challenge these numbers, and voiced fears that Washington was letting Tehran get off the financial hook.

Experts on Iran sanctions said it took nearly a decade to bring to bear the financial pressure Tehran is currently facing, and that removing just some of the penalties could weaken the global business community’s commitment to their implementation.

Indeed, a number of European companies announced on Sunday that they were preparing to resume operations in Iran.

“Iran has broken the back of the Western sanctions regime,” said Mark Dubowitz of the Foundation for Defense of Democracies, a think tank that advises Congress on Iran. “It is an illusion to believe the sanctions will not be eroded significantly by this deal.

Many Iranians stayed up all night to follow the news from Geneva on Persian Satellite channels like BBC Persian and Iranian official news websites. Others woke up to the news of the historic deal, storming social media with messages of congratulations as a sense of euphoria and hope filled the capital Tehran. Commuters on their way to work in Tehran honked their horns and flashed their lights.

Mr. Netanyahu and other Israeli officials say Iran will use this economic lifeline to stabilize their economy but still will be allowed to conduct nuclear work. At the end of the six months, they warned, Iran still will have the capacity to rapidly move toward an atomic weapon.

In Iran, markets immediately started responding to news that some sanctions—such as shipping insurance, petrochemical goods and auto and airplane parts—would be rolled back.

Iran’s currency increased value against the dollar on Sunday by about 3%, according to money exchangers in Tehran’s currency market. The currency had lost half of its value in the past two years because of the sanctions.

Tehran’s stock market reported that investors were rushing to buy shares in industries benefiting from sanctions relief such as petrochemical and shipping. Iranian media reported long lines forming at the Tehran stock exchange.

—Siobhan Hughes, Farnaz Fassihi, Tatyana Shumsky and Laurence Norman contributed to this article.

Write to Jay Solomon at jay.solomon@wsj.com

Major Powers Reach Deal With Iran To Freeze Nuclear Program

Share Button

Iran also agreed to cap its enrichment of uranium to levels only usable as fuel for a reactor, which is a purity of 3.5% to 5%. Iran committed to maintaining its total stockpile of the low-enriched nuclear fuel at its current level, which is around six tons, during the six-month period. …

U.S. officials said the agreement will provide sanctions relief of between $6 billion to $7 billion over the next six months, a number far below estimates made by critics of the agreement, including the government of Israel. The Obama administration also stressed that any easing of the sanctions could be quickly reversed if Iran is found not complying with the agreement.

Wallstreet Journal

By 

JAY SOLOMON and
LAURENCE NORMAN
Updated Nov. 24, 2013 11:06 a.m. ET

Iranian Foreign Minister Mohammad Javad Zarif, left, Chinese Foreign Minister Wang Yi, U.S. Secretary of State John Kerry, Russian Foreign Minister Sergei Lavrov and French Foreign Minister Laurent Fabius early Sunday in Geneva. Getty Images

GENEVA—The U.S. and five other world powers struck a historic accord with Iran on Sunday, agreeing to ease part of an economic stranglehold in exchange for steps to cap Tehran’s nuclear program and ensure the Islamist government doesn’t rush to develop atomic weapons.

The agreement calls for Iran to stop its production of near-weapons grade nuclear fuel—which is uranium enriched to 20% purity—and for the removal of Tehran’s stockpile of the fissile material, which is estimated to be nearly enough to produce one nuclear bomb.

French Foreign Minister Laurent Fabius, center, leaves the Intercontinental Hotel prior to talks over Iran’s nuclear program in Geneva, Switzerland, Nov.23.Jean-Christophe Bott/Associated Press/Keystone

Iran, in return, will gain relief from Western economic sanctions that U.S. officials believe will provide between $6 billion and $7 billion in badly needed foreign exchange for Tehran over the next half-year.

The agreement reached in Geneva is an interim deal for about six months that will allow international powers to try to strike a permanent pact, an effort experts said would be the true test of Iran’s new government, headed by revitalization-minded President Hasan Rouhani.

President Obama said that the agreement reached with Iran on easing economic sanctions in return for steps capping Tehran’s nuclear program marks “the most significant and tangible progress” on the issue since he took office. Photo: AP

Secretary of State John Kerry details the main points of an agreement with Iran that eases economic sanctions in return for halting progress on its nuclear program. Photo: AP

President Barack Obama called the agreement “an important first step toward a comprehensive solution” of the Iranian nuclear dilemma and credited his administration’s push for diplomacy and its adoption of stern economic sanctions for “a new path toward a world that is more secure.”

“The first step that we have taken today marks the most significant and tangible progress that we have made with Iran since I took office,” he said, adding that the next steps “won’t be easy.”

While U.S. officials argued the deal will roll back Iran’s nuclear program, critics of the diplomacy are likely to seize on key Western concessions, including a signal that Washington ultimately will agree to accept Iran’s enrichment of uranium and would leave open for now the future of Tehran’s plutonium-producing reactor in Arak.

EU foreign-policy chief Catherine Ashton, center, flanked by members of her delegation. Fabrice Coffrini/Press Pool

The first-stage deal also takes no steps to force Iran to ship out or destroy the roughly 19,000 centrifuge machines it has amassed to produce nuclear fuel.

U.S. lawmakers and key American allies have said Iran will only abandon its nuclear program if international pressure is increased.

“This deal appears to provide the world’s leading sponsor of terrorism with billions of dollars in exchange for cometic concessions,” said Sen. Mark Kirk (R., Ill.) a leading proponents of increasing sanctions on Iran during the talks.

Israel, which has been a strong opponent of U.S. efforts to negotiate with Iran, was quick to criticize the development.

“This is a bad agreement. It gives Iran exactly what it wants: both substantial easing of sanctions and preservation of the most substantial parts of its nuclear program,” said a statement from Prime Minister Benjamin Netanyahu’s office on Sunday.

Iranian Foreign Minister Javad Zarif, center. Fabrice Coffrini/Press Pool

The deal was completed during three exhaustive negotiating sessions over the past month in Geneva involving Iran and the five permanent members of the United Nations Security Council and Germany, a diplomatic bloc called the P5+1.

U.S. Secretary of State John Kerry and the foreign ministers of the other members of the P5+1 states traveled to the Swiss lakeside city over the weekend to push through the final agreement—their second such visit in two weeks.

American and Iranian officials called the deal a potential turning point in Tehran’s relations with the international community and an important “first step” in ending the decadelong standoff over Iran’s nuclear program.

“The agreement creates the time and space for a comprehensive solution,” said Catherine Ashton, the European Union’s foreign policy chief, who leads the P5+1.

Switzerland’s Foreign Minister Didier Burkhalter, left, shakes hands with Iranian Foreign Minister Mohammad-Javad Zarif before talks about Iran’s nuclear program on Saturday. Associated Press

U.S. and European officials said the six months that the interim agreement covers will be used to forge a broader accord that permanently ends the threat posed by Tehran’s nuclear work. Iranian officials stressed this week that the nuclear program only had civilian uses.

France played a major role in the negotiations, with Foreign Minister Laurent Fabius insisting publicly during a previous round of talks two weeks ago that a draft agreement being discussed wasn’t strong enough.

In a statement early Sunday, Mr. Fabius acknowledged the discussions were long and difficult but said the Geneva accord “amounts to a first major step” to resolve the nuclear dispute.

Mr. Fabius said the deal includes strict oversight of Iran’s commitments and that “we will have to be vigilant on their implementation.”

Speaking to reporters after the deal was signed, U.K. Foreign Secretary William Hague confirmed Iran would win sanctions relief under the accord affecting its gold and precious metals trade, its petrochemicals sector and including the unfreezing of assets by U.S. officials.

American, European and Iranian officials described on Saturday a testy three days of talks that were needed to forge the final deal.

The question of what to do with Iran’s heavy water reactor nearing completion in the city of Arak nearly killed an agreement in the later stages of the diplomacy, said these officials.

France was pushing for a complete dismantling of the reactor on the grounds that there exists no nonmilitary rational for building the facility. The U.S. government shared this position

Under the deal, Iran agreed to significantly increase inspections of Arak by the U.N.’s nuclear watchdog, the International Atomic Energy Agency and agree not to start the facility or lead it with nuclear fuel.

Iran also agreed to cap its enrichment of uranium to levels only usable as fuel for a reactor, which is a purity of 3.5% to 5%. Iran committed to maintaining its total stockpile of the low-enriched nuclear fuel at its current level, which is around six tons, during the six-month period.

Iran and the P5+1 also forged a compromise over the issue that over the past few days looked as though it could squelch a deal—Tehran’s demand that the international community accept its “right” to continue producing nuclear fuel domestically.

Tehran cites the U.N.’s nuclear Nonproliferation Treaty as affording every signatory that legal right to enrich uranium, provided it is used for civilian purposes. Successive U.S. administrations have denied this right exists and have supported multiple U.N. Security Council resolutions requiring Tehran to suspend its enrichment activities.

In a compromise, the P5+1 agreed to a text that says Iran will enjoy all the rights of treaty signatories, provided Iran satisfies all of the IAEA’s questions about the alleged military dimensions of Iran’s program. But the U.S. and its partners won’t be forced to formally accept that Iran will be allowed to enrich.

Still, the compromise is seen as a victory for Iran, which has campaigned for a decade on this issue. U.S. officials on Saturday acknowledged that Iran will likely be allowed to maintain some enrichment capacity on its soil as part of a final deal.

“We’re interested in exploring how Iran might end up with a limited and tightly controlled facility to enrich,” said a senior U.S. official.

Iranian Foreign Minister Javad Zarif touted the deal as vindicating Tehran’s position. “Iran enjoys that right and its important to recognize that right. This recognition is there,” Mr. Zarif told reporters. “We believe that to be our right.”

U.S. officials said the agreement will provide sanctions relief of between $6 billion to $7 billion over the next six months, a number far below estimates made by critics of the agreement, including the government of Israel. The Obama administration also stressed that any easing of the sanctions could be quickly reversed if Iran is found not complying with the agreement.

U.S. officials said the P5+1 immediately will begin helping Iran repatriate about $4.2 billion in oil revenues that it hasn’t been able to access overseas as a result of the sanctions. Iran is estimated to have $50 billion in these revenues overseas, which its government has been unable to access. The funds will be returned to Iran in monthly installments of $600 million.

The agreement also calls for the U.S. and European Union to ease the ban on Iran’s trade in petrochemicals, precious metals, automobiles and airplane spare parts. U.S. and European officials said they didn’t believe that such commerce could derive more than a few billion dollars in revenues for Tehran over the next six months. But they said some of the trade—such as access to airline parts—is critical to Iran, which has increasingly found its jetliners grounded because of safety concerns.

U.S. officials stressed that the sanctions relief would still be dwarfed by the revenue Iran is still losing because of the pervasive sanctions that remain in place.

These diplomats estimated that Iran still is likely to lose around $25 billion over the six months to the U.S. and European embargo against oil purchases. They also believed Tehran will continue to find itself unable to repatriate the earnings from the oil its does sell in Asia and the Middle East, because of sanctions. One official said Iran was likely to find itself unable to access another $14 billion to $16 billion in oil earnings over the next six months.

“The pressure of the sanctions will continue to grow,” said a second American official involved in the Geneva talks.

U.S. and Iranian officials both said the agreement had potentially profound implications for global security and stability in the Middle East.

Before Mr. Rouhani’s August inauguration, diplomatic engagement between Washington and Tehran was largely frozen, as it had been since the 1979 Islamic revolution. Over the past three months, however, Mr. Obama has held a phone conversation with President Rouhani, and Secretary of State John Kerry and Mr. Zarif have held hours of negotiations in Geneva.

“I think this is potentially a significant moment,” Mr. Kerry said following the negotiations. “But I’m not going to say this is an end unto itself.”

Mr. Rouhani tweeted after the agreement was signed Sunday: “We are confident that the agreement between Iran and the West will have a positive impact on other regional and global issues.”

—Joshua Mitnick in Tel Aviv contributed to this article.

 

Write to Laurence Norman at laurence.norman@wsj.com and Jay Solomon atjay.solomon@wsj.com

********************************************************************************
Newyourk Times
24 November 2013

Officials Say Toughest Work on Iran’s Nuclear Program Lies Ahead

Fabrice Coffrini/Agence France-Presse — Getty Images
Secretary of State John Kerry shaking hands with Mohammad Javad Zarif, the Iranian foreign minister, following the announcement.
By MICHAEL R. GORDON
Published: November 24, 2013

REPRINTS

LONDON — The title of the interim agreement the United States and its negotiating partners reached Sunday with Iran to freeze much of its nuclear program — the “Joint Plan of Action” — is deceptively simple. A close reading of the four-page footnote-laden text makes clear that the most formidable diplomatic and technical challenges lie ahead

Timeline on Iran’s Nuclear Program
DOCUMENT: Joint Plan of Action on Iran’s Nuclear Program
GRAPHIC: Understanding the Deal With Iran
Related

Accord Reached With Iran to Halt Nuclear Program (November 24, 2013)
Israeli Leaders Denounce Geneva Accord (November 25, 2013)
Sunnis Close Baghdad Mosques to Challenge Religious Attacks (November 24, 2013)
World Twitter Logo.
Connect With Us on Twitter
Follow @nytimesworld for international breaking news and headlines.
Twitter List: Reporters and Editors
“Now the difficult part starts,” said Olli Heinonen, the former deputy director general of the International Atomic Energy Agency.

From the start, Obama administration officials described the initial agreement the world powers have now secured as a holding action that would keep the Iranian nuclear program in check for six months so that international negotiators would have time to pursue a more comprehensive agreement.

But the two sides were able to come to terms on that initial agreement precisely because it did not foreclose their options and required steps that for the most part are reversible.

The interim accord, for example, allows Iran to preserve most of its nuclear infrastructure, including the capabilities it would need to develop a nuclear device. The United States, for its part, would retain the core oil and banking sanctions it has imposed.

Negotiating a comprehensive agreement would require much tougher choices by each side. And while the initial agreement sought to sketch out the parameters of a follow-on accord it did so in only the vaguest terms.

Would the follow-on agreement last for five years, ten years or even more? The comprehensive agreement that is to be negotiated will not be open-ended, and there appears to be no meeting of the minds on how many years it would be in effect.

“The terms of the comprehensive agreement have yet to be defined, but it is suggested that that agreement will itself have an expiration date,” said Ray Takeyh, a former State Department and a senior fellow at the Council on Foreign Relations. “It would be good if the comprehensive agreement was more final.”

Enrichment remains another thorny issue. The Obama administration has made clear that it is not prepared to concede up front that Iran has a “right” to enrich uranium.

But the interim agreement makes clear makes clear that a follow-on agreement would provide for a “mutually defined enrichment program with practical limits and transparency.”

So the question is not whether the Obama administration is prepared to allow Iran to continue enriching uranium but rather what constraints the United States and its negotiating partners will insist on in return and how large an Iranian enrichment program they are willing to tolerate.

The interim accord makes clear that such an enrichment must be consistent with “practical needs” and Iran and the United States are likely to have very different ideas of what those requirements would be.

“This, of course, will be one of the central issues in the negotiations for a comprehensive agreement,” said Gary Samore, who served as senior aide on nonproliferation issues on the National Security Council during the Obama administration and is now president of United Against Nuclear Iran, an organization that urges that strong sanctions be imposed on Iran until it further restricts its nuclear efforts.

The negotiators will confront a host of other difficult questions in pursuing a comprehensive agreement.

“Will the Fordow enrichment be shutdown? Will the Arak reactor be shut down or converted into a light water reactor?” said David Albright, the president of the Institute for Science and International Security.

The interim deal, Mr. Albright added, “did not do enough to narrow down the limitations that will be in a final deal.

With such a formidable array of issues, negotiators left open the possibility that initial agreement, which is to last for six months, may need to be extended. Or as the text of the interim agreement states it is “renewable by mutual consent.”

If a more comprehensive agreement is not reached and an interim accord is extended Iran will still be able to make a dash for a bomb.

But the United States would have more somewhat more warning time of such a “breakout” due to increased verification, constraints on Iran’s installation of new centrifuges, the requirement that Iran convert its existing stock of uranium that has been enriched to 20 percent to a less usable form and the cap on Iran stockpile of 5 percent enriched uranium, among other measures.

Just how much longer it would take Iran to produce sufficient weapons-grade uranium for a bomb in the face of such constraints is a matter of debate among experts. Mr. Albright estimates that the breakout time would increase by several weeks or perhaps close to a month .

“This may seem a small time,” Mr. Albright said. But with international monitors daily checking films at the Natanz and Fordow enrichment facilities the increase “would be significant.”

For their part, Obama administration officials acknowledge that any major breakthrough in ratcheting back Iran’s nuclear program will require negotiating the follow-on accord.

“Now the really hard part begins,” Mr. Kerry said on Sunday before a meeting here William Hague the British foreign secretary. “That is the effort to get the comprehensive agreement which would require enormous steps in terms of verification, transparency and accountability.”

We know this,” he added, “we will start today, literally, to continue the efforts out of Geneva and to press forward.”

صادق زیبا کلام: تَرَک در نگاه ایران به غرب

Share Button
توافق ژنو نشان داد که مردم از خط رادیکالیسم خسته شده‌اند، مردم از این تندروی خسته‌ شده‌اند، مردم خسته شده‌اند از این که دائم شعار بدهند و مرگ و نابودی و نیستی دیگران را آرزو کنند و با همه‌ی دنیا سر جنگ و ستیز داشته باشند. بنابراین، در بلندمدت فضای سیاسی در داخل کشور بازتر خواهد شد. مطبوعات بیشتری ظاهر خواهند شد، سانسور از ارشاد کنار خواهد رفت، زندانیان سیاسی خیلی بیشتری، ظرف ماه‌های آینده آزاد خواهند شد و آقای مهندس موسوی، خانم زهرا رهنورد، جناب حجت‌السلام کروبی از حصر خارج خواهند شد. این‌ها آینده‌ی اجتناب‌ناپذیر ایران خواهد بود
دانلود فایل صوتی مصاحبه دویچه‌وله فارسی با دکتر زیباکلام (بدون نیاز به فیلترشکن):<br /><br />
http://www.mediafire.com/listen/rh47dmfd4ravw5z/DrZibakalam-DW-genevaAgreement-920903.mp3</p><br />
<p>در نخستین ساعات روز ۳ آذر ۱۳۹۲ (۲۴ نوامبر ۲۰۱۳) اعلام شد که نمایندگان ایران و گروه موسوم به ۱ + ۵ (اعضای دائم شورای امنیت و آلمان) بر سر ادامه برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی با هم به توافق رسیدند؛ بر اساس این توافق دو طرف در ۶ ماه آینده متعهد به انجام تعهداتی می‌شوند. این توافق پس از ۴ روز جلسات فشرده در نشست "ژنو ۳" در سوئیس به دست آمد.</p><br />
<p>در همین زمینه صادق زیباکلام استاد دانشگاه تهران و تحلیل‌گر مسائل سیاسی در گفت‌وگو با دویچه‌وله به تاثیر این توافق بر مسائل سیاسی و اقتصادی داخل ایران پرداخته است. فشرده‌‌ی مهم‌ترین بخش‌های سخنان صادق زیباکلام را در زیر می‌خوانید:</p><br />
<p>آن‌چه که سوم آذرماه ۱۳۹۲ در ژنو اتفاق افتاد، یک نقطه‌عطف در تاریخ جمهوری اسلامی ایران خواهد بود. در هر کشوری و برای هر ملتی یک‌سری مقاطع تاریخی وجود دارند که می‌گوییم "قبل از آن تاریخ، بعد از آن تاریخ". مثلا می‌گوییم قبل از جنگ، بعد از جنگ، قبل از دوم خرداد، بعد از دوم خرداد، نثر و ادبیات قبل از مشروطه، بعد از مشروطه. باور کنید که بعدها: ۵، ۱۰، ۲۰ یا ۳۰ سال دیگر خواهند گفت "قبل از ژنو، بعد از ژنو". به توافقی که صورت گرفته است چنین اعتقادی دارم.</p><br />
<p>اصلا جزییات این توافق مهم نیست. این‌که آن‌ها گفته‌اند چه‌کار می‌کنند و ما گفته‌ایم چه‌کار می‌کنیم، آن‌ها گفته‌اند که غنی‌سازی سه‌درصد را به رسمیت می‌شناسیم یا ما اعلام پیروزی کنیم و بگوییم که در نتیجه‌ی مقاومت ما آن‌ها مجبور شده‌اند و... هیچ‌کدام این‌ها مهم نیست. مهم این است که برای اولین‌بار، بعد از ۳۵ سال، آن نگاه خصمانه، آن نگاه غیظ و غضب‌آلود به غرب و به آمریکا، ترک برداشته است و این اتفاق مهمی است که در ژنو افتاده است.</p><br />
<p>معتقدم تمام آن نگاه و آن جهان‌بینی‌ که جمهوری اسلامی ایران داشت، این‌که باید با استکبار مبارزه کنیم، باید با آمریکا مبارزه کنیم، باید صهیونیسم را از بین ببریم، باید اسراییل را نابود کنیم، آمریکا در حال از بین رفتن است، غرب دارد از بین می‌رود و... این زبان و این نگاه، از سوم آذر به بعد، یک نقطه‌عطف تاریخی پیدا خواهد کرد. ما از سه آذر به بعد، شاهد غروب و از بین رفتن این نگاه به غرب خواهیم بود. بنابراین، اصلا مهم نیست که جزییات این توافق دقیقا چیست. مثل این‌که قرار است با اورانیوم ۲۰ درصد غنی شده که ۲۰۰ یا ۲۵۰ کیلو داریم چه بکنیم یا قرار شد فردو را چه‌کار کنیم، آن‌ها قرار شد پنج میلیارد آزاد کنند یا ۱۰ میلیارد، قرار شده قطعات هواپیما به ما بدهند یا قرار شد فعلا فقط دارو را از تحریم‌ها حذف کنند. هیچ‌کدام این‌ها مهم نیستند. مهم آن ترک است، یک گنبدی ترک برداشت.</p><br />
<p>بعد از توافق ژنو اصول‌گرایان تندرو خواهند گفت مقاومت ما باعث پیروزی شد، مقاومت ما باعث شد که غرب عقب‌نشینی کند، مقاومت ما باعث شد که آمریکایی‌ها مجبور شوند غنی‌سازی را بپذیرند و... در حالی که اصلا دعوا بر سر غنی‌سازی نبود. اصلا دعوا بر سر این نبود که ما چه‌کار داریم می‌کنیم، غربی‌ها چه می‌گویند، غربی‌ها چه می‌خواهند و... نه، بحث بر سر بی‌اعتمادی بوده است. مشکل اساسی و بنیادی غربی‌ها با فعالیت‌های هسته‌ای ما این بود که اعتماد نداشتند که ما داریم چه‌کار می‌کنیم. آن‌چه اتفاق افتاده، این است که برای اولین بار، بعد از ۳۵ سال، غربی‌ها خیلی محتاطانه حاضر شد‌ه‌اند که به ما اعتماد کنند. دولت جدید، یعنی آقای ظریف و تیم مذاکره کننده، با استادی تمام، توانستند اعتماد غربی‌ها را جلب کنند که حداقل غربی‌ها یک ریسک شش ماهه را بپذیرند. مسئله مهم این است. یعنی این‌که ما به غربی‌ها اعتماد کردیم، غربی‌ها هم به ما اعتماد کردند. این مهم است، حال این‌که روزنامه‌ی کیهان بگوید توی دهن زدیم، گرفتیم، مقاومت ما پاسخ داد و... به نظر من، طبیعی است که آن‌ها این چیزها را خواهند گفت.</p><br />
<p>توافق ژنو در کوتاه‌مدت، در وضعیت اقتصادی ایران امید به وجود می‌آورد. خود نفس این‌که امید به وجود می‌آورد، این‌که نوری در انتهای تونل پیدا شده، خود باعث می‌شود که قیمت دلار پایین بیاید. خود این باعث می‌شود که مردم از نظر روانی مقداری آسایش و آرامش پیدا کنند.<br /><br />
در زبان انگلیسی یک ضرب‌المثل است که می‌گوید: «رُم یک‌روزه ساخته نشد». قطعا اصول‌گرایان تندرو برای این که نشان بدهند ما هم‌چنان قدرت را در دست داریم، ما هم‌چنان هستیم و کسی فکر نکند اتفاق خاصی افتاده، ممکن است اگر قرار بود تعدادی از زندانیان سیاسی آزاد شوند، این تصمیم را لغو کنند، روزنامه‌های بیشتری را ببندند و آدم‌های بیشتری را دستگیر کنند.</p><br />
<p>توافق ژنو نشان داد که مردم از خط رادیکالیسم خسته شده‌اند، مردم از این تندروی خسته‌ شده‌اند، مردم خسته شده‌اند از این که دائم شعار بدهند و مرگ و نابودی و نیستی دیگران را آرزو کنند و با همه‌ی دنیا سر جنگ و ستیز داشته باشند. بنابراین، در بلندمدت فضای سیاسی در داخل کشور بازتر خواهد شد. مطبوعات بیشتری ظاهر خواهند شد، سانسور از ارشاد کنار خواهد رفت، زندانیان سیاسی خیلی بیشتری، ظرف ماه‌های آینده آزاد خواهند شد و آقای مهندس موسوی، خانم زهرا رهنورد، جناب حجت‌السلام کروبی از حصر خارج خواهند شد. این‌ها آینده‌ی اجتناب‌ناپذیر ایران خواهد بود.</p><br />
<p>دانلود فایل صوتی مصاحبه دویچه‌وله فارسی با دکتر زیباکلام (بدون نیاز به فیلترشکن):<br /><br />
http://www.mediafire.com/listen/rh47dmfd4ravw5z/DrZibakalam-DW-genevaAgreement-920903.mp3
دانلود فایل صوتی مصاحبه دویچه‌وله فارسی با دکتر زیباکلام (بدون نیاز به فیلترشکن):
http://www.mediafire.com/listen/rh47dmfd4ravw5z/DrZibakalam-DW-genevaAgreement-920903.mp3

در نخستین ساعات روز ۳ آذر ۱۳۹۲ (۲۴ نوامبر ۲۰۱۳) اعلام شد که نمایندگان ایران و گروه موسوم به ۱ + ۵ (اعضای دائم شورای امنیت و آلمان) بر سر ادامه برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی با هم به توافق رسیدند؛ بر اساس این توافق دو طرف در ۶ ماه آینده متعهد به انجام تعهداتی می‌شوند. این توافق پس از ۴ روز جلسات فشرده در نشست “ژنو ۳” در سوئیس به دست آمد.

در همین زمینه صادق زیباکلام استاد دانشگاه تهران و تحلیل‌گر مسائل سیاسی در گفت‌وگو با دویچه‌وله به تاثیر این توافق بر مسائل سیاسی و اقتصادی داخل ایران پرداخته است. فشرده‌‌ی مهم‌ترین بخش‌های سخنان صادق زیباکلام را در زیر می‌خوانید:

آن‌چه که سوم آذرماه ۱۳۹۲ در ژنو اتفاق افتاد، یک نقطه‌عطف در تاریخ جمهوری اسلامی ایران خواهد بود. در هر کشوری و برای هر ملتی یک‌سری مقاطع تاریخی وجود دارند که می‌گوییم “قبل از آن تاریخ، بعد از آن تاریخ”. مثلا می‌گوییم قبل از جنگ، بعد از جنگ، قبل از دوم خرداد، بعد از دوم خرداد، نثر و ادبیات قبل از مشروطه، بعد از مشروطه. باور کنید که بعدها: ۵، ۱۰، ۲۰ یا ۳۰ سال دیگر خواهند گفت “قبل از ژنو، بعد از ژنو”. به توافقی که صورت گرفته است چنین اعتقادی دارم.

اصلا جزییات این توافق مهم نیست. این‌که آن‌ها گفته‌اند چه‌کار می‌کنند و ما گفته‌ایم چه‌کار می‌کنیم، آن‌ها گفته‌اند که غنی‌سازی سه‌درصد را به رسمیت می‌شناسیم یا ما اعلام پیروزی کنیم و بگوییم که در نتیجه‌ی مقاومت ما آن‌ها مجبور شده‌اند و… هیچ‌کدام این‌ها مهم نیست. مهم این است که برای اولین‌بار، بعد از ۳۵ سال، آن نگاه خصمانه، آن نگاه غیظ و غضب‌آلود به غرب و به آمریکا، ترک برداشته است و این اتفاق مهمی است که در ژنو افتاده است.

معتقدم تمام آن نگاه و آن جهان‌بینی‌ که جمهوری اسلامی ایران داشت، این‌که باید با استکبار مبارزه کنیم، باید با آمریکا مبارزه کنیم، باید صهیونیسم را از بین ببریم، باید اسراییل را نابود کنیم، آمریکا در حال از بین رفتن است، غرب دارد از بین می‌رود و… این زبان و این نگاه، از سوم آذر به بعد، یک نقطه‌عطف تاریخی پیدا خواهد کرد. ما از سه آذر به بعد، شاهد غروب و از بین رفتن این نگاه به غرب خواهیم بود. بنابراین، اصلا مهم نیست که جزییات این توافق دقیقا چیست. مثل این‌که قرار است با اورانیوم ۲۰ درصد غنی شده که ۲۰۰ یا ۲۵۰ کیلو داریم چه بکنیم یا قرار شد فردو را چه‌کار کنیم، آن‌ها قرار شد پنج میلیارد آزاد کنند یا ۱۰ میلیارد، قرار شده قطعات هواپیما به ما بدهند یا قرار شد فعلا فقط دارو را از تحریم‌ها حذف کنند. هیچ‌کدام این‌ها مهم نیستند. مهم آن ترک است، یک گنبدی ترک برداشت.

بعد از توافق ژنو اصول‌گرایان تندرو خواهند گفت مقاومت ما باعث پیروزی شد، مقاومت ما باعث شد که غرب عقب‌نشینی کند، مقاومت ما باعث شد که آمریکایی‌ها مجبور شوند غنی‌سازی را بپذیرند و… در حالی که اصلا دعوا بر سر غنی‌سازی نبود. اصلا دعوا بر سر این نبود که ما چه‌کار داریم می‌کنیم، غربی‌ها چه می‌گویند، غربی‌ها چه می‌خواهند و… نه، بحث بر سر بی‌اعتمادی بوده است. مشکل اساسی و بنیادی غربی‌ها با فعالیت‌های هسته‌ای ما این بود که اعتماد نداشتند که ما داریم چه‌کار می‌کنیم. آن‌چه اتفاق افتاده، این است که برای اولین بار، بعد از ۳۵ سال، غربی‌ها خیلی محتاطانه حاضر شد‌ه‌اند که به ما اعتماد کنند. دولت جدید، یعنی آقای ظریف و تیم مذاکره کننده، با استادی تمام، توانستند اعتماد غربی‌ها را جلب کنند که حداقل غربی‌ها یک ریسک شش ماهه را بپذیرند. مسئله مهم این است. یعنی این‌که ما به غربی‌ها اعتماد کردیم، غربی‌ها هم به ما اعتماد کردند. این مهم است، حال این‌که روزنامه‌ی کیهان بگوید توی دهن زدیم، گرفتیم، مقاومت ما پاسخ داد و… به نظر من، طبیعی است که آن‌ها این چیزها را خواهند گفت.

توافق ژنو در کوتاه‌مدت، در وضعیت اقتصادی ایران امید به وجود می‌آورد. خود نفس این‌که امید به وجود می‌آورد، این‌که نوری در انتهای تونل پیدا شده، خود باعث می‌شود که قیمت دلار پایین بیاید. خود این باعث می‌شود که مردم از نظر روانی مقداری آسایش و آرامش پیدا کنند.
در زبان انگلیسی یک ضرب‌المثل است که می‌گوید: «رُم یک‌روزه ساخته نشد». قطعا اصول‌گرایان تندرو برای این که نشان بدهند ما هم‌چنان قدرت را در دست داریم، ما هم‌چنان هستیم و کسی فکر نکند اتفاق خاصی افتاده، ممکن است اگر قرار بود تعدادی از زندانیان سیاسی آزاد شوند، این تصمیم را لغو کنند، روزنامه‌های بیشتری را ببندند و آدم‌های بیشتری را دستگیر کنند.

توافق ژنو نشان داد که مردم از خط رادیکالیسم خسته شده‌اند، مردم از این تندروی خسته‌ شده‌اند، مردم خسته شده‌اند از این که دائم شعار بدهند و مرگ و نابودی و نیستی دیگران را آرزو کنند و با همه‌ی دنیا سر جنگ و ستیز داشته باشند. بنابراین، در بلندمدت فضای سیاسی در داخل کشور بازتر خواهد شد. مطبوعات بیشتری ظاهر خواهند شد، سانسور از ارشاد کنار خواهد رفت، زندانیان سیاسی خیلی بیشتری، ظرف ماه‌های آینده آزاد خواهند شد و آقای مهندس موسوی، خانم زهرا رهنورد، جناب حجت‌السلام کروبی از حصر خارج خواهند شد. این‌ها آینده‌ی اجتناب‌ناپذیر ایران خواهد بود.

دانلود فایل صوتی مصاحبه دویچه‌وله فارسی با دکتر زیباکلام (بدون نیاز به فیلترشکن):
http://www.mediafire.com/listen/rh47dmfd4ravw5z/DrZibakalam-DW-genevaAgreement-920903.mp3

 

 

حق داشتن چاقوی سیب زمینی پوست کنی بجای قمه اتمی

Share Button

سخن آخر اینکه توافقنامه ژنو یک پیروزی بزرگ تاریخی برای ملت ایران و نیروهای صلحدوست و خردگرای جهان و طرف بازنده آن، نیروهای جنگ طلب و ماجراجو و اقتدار گرا در ایران، منطقه و جهان بودند متأسفانه رهبر جمهور اسلامی ایران آقای  خامنه ایی با کشاندن میهن ما به چنان و یا چنین گرادابی از بحران، که خسارتهایش تاریخی و جبران ناپذیر بوده و نسلها از پس نسلها باید هزینه آنرا بپردازند، از بزرگترین بازندگان  این توافقنامه صلح هستند.

گواهینامه رانندگی از گواهینامه زره پوش رانی متفاوت است.  حق داشتن اولی را کسی از ما نگرفت و حق داشتن دومی را به رهبری ایران کسی نداد و نخواهد داد!

سرانجام پس از ۳ دور مذاکرات فشرده، دولت های قدرتمند جهان با ایران به توفق رسیدند. بر اساس اطلاعات تا کنون انتشار یافته و سخنرانی اوباما، ظریف و سایر شرکت کنندگان، میتوان گفت که توافقنامه حاصل شده یک پیروزی تاریخی برای نیروهای خردگرا و صلح دوست در ایران و جهان بود. نمایندگان این گرایش به صلح و عقلانیت در جهان عمدتاً اوباما، دیوید کامرون و وزرای خارجه؛  ژان کری و ویلیام هیگ و  و در میهن ما ایران، آن نیروهایی بودند که دولت روحانی را با آرای ۱۹ میلیونی خود به جایگاه ریاست جمهوری رساندند، کسی که آمادگی داشت صدای واقعی ملت رابشنود و آنرا به عرصه سیاست عملی بکشاند نه صدایی که انعکاس بوقهای تبلیغاتی نظامیان و باندهای امنیتی ایران و تند روانی که در پشت سر هیاهوی حق مسلم اتمی، دیپلماسی و مدیریت سیاسی کشور را قبضه کرده، ملت و مملکت را به گروگان گرفته  وبه ناکجا آباد کنونی رسانده اند.

مردم ایران دستاورد صلح کنونی خود؛ دفع خطر جنگ از سر کشور، خروج از انزوا  و تعدیل تحریمهایی، که کمر مملکت را شکستند را مدیون آن حمایت بی دریغی میدانند که آیت الله هاشمی رفسنجانی، آفای خاتمی، اصلاح طلبان و سبزهایی که قاطعانه از انتخاب آقای حسن روحانی حمایت و پشتیبانی کردند. شخصی که در درون ساختار قدرت حاکم و از بین نامزدهای ریاست جمهوری آمادگی این را داشت که صدای ملت را شنیده، آنرا اجرایی کرده و به فرمان عقل گوش فرا دهد.

در بحث از این توافقنامه، طرح و ذکر برنده یا بازنده ـ شکست خورده و پیروزشده ـ کاملاً بی معناست . معنای عملی این توافق اینست که دول پشت سر فشار به ایران، قمه نظامیگری اتمی را  از دست اقتدارگرایان ایران به رهبری آقای خامنه ایی گرفتند و یک چاقوی کند پوست سیب زمینی کنی  فن آوریِ واقعاً صلح آمیز هسسته در حد مورد نیاز انرژی اتمی، بدست وی، دولت و هیئت نمایندگی آن در ژنو دادند.

طبق این توافقنامه، به ایران آن حقی داده شد، که هرگژ هیچ قانون و هیچ قدرت بین الملللی، آنرا ممنوع نکرده بود. مقامات آمریکا و مشخصاً خود اوباما بارها گفته بودند که جامعه جهانی مخالف داشتن و دستیابی صلح آمیز ایران به فن آوری هسته ایی نیستند آنچه که جهان با آن مخالف بود، اجازه ندادن به ایران برای دست یابی به آن سطحی از غنی سازی اورانیوم و تهیه پلوتونیوم بود که امکان ساختن سلاح هسته ایی را به ایران و یا هر کشور دیگری را پس از انعقاد این پیمان نامه  نمیداد، مسئله ایی که  از آغاز یکی از اهداف و فلسفه اصلی NPT  پیمان عدم گسترش سلاحهای هسته ایی بوده است.

ایران به موجب این تفاهمنامه به مستند کردن حقی بنام غنی سازی  برای هدف استفاده صلح آمیز هسته ایی رسید که مانند حق نفس کشیدن موجودات، هرگز نه کسی و نه هیچ قطعنامه ایی آنرا انکار نکرده بود و به همین دلیل، لزومی هم به تأکید به ذکر داشتن آن حق مسلم، برای همه کشور ها از جمله کشورهای حتی کوچکی  مانند بورکینا فاسو و قطر  مسقط در قرارداد NPT   وجود نداشته است.

تأکید ایران برای ذکر گرفتن آن حق در هر توافقنامه ایی در حقیقت آدرس عوضی به مردم ایران است تا ندانند که رهبری و هیئت حاکمه ایران طی حد اقل یک دهه یک دهه، بنام “حق داشتن چاقوی پوست زمینی کنی” میخواسته قمه اتمی بسازد و از این راه با ایجاد غرور کاذب در جامعه خود را برتاریخی نشان داده و ناتوانی های خود را در عرصه مدیریت کشور پنهان سازد. اینک جهانی که آن حق نخست را  هرگز از ایران دریغ نکرده بود که حالا مجبور به رسیمت شناختن آن شود، این حق دوم را  که قداره کشی اتمی بود از وی با قاطعیت و پشتکار خود گرفت. سلب این حق، نه شکستی برای مردم ایران بلکه پیروزی مردم ایران و نیروهای صلح دوست جامعه جهانی بود و شکست رهبری ایران و باند شکست خورده رئیس جمهور قبلی بود.

بموجب توافقنامه حاصل شده، ایران باید همه اروانیوم سطح بالای ۵%  خود را رقیق کرده و به میله های اورانیوم صرفاً قابل  استفاده در نیروگاه های هسته ایی تبدیل کند و علاوه بر آن، دیگر حق ندارد سنتریفیوژهای جدیدی نصب کرده و به غنی سازی بالای ۵%ی مبادرت کند و اینها خواستهایی بود که از قریب ۵ سال پیش جامعه جهانی بر آنها تأکید کرده بود و بموجب این توفقنامه بدان رسید.

سئوالی که در اینجا از رهبر ایران اسلامی و همه آنهایی که برای دستیابی به ۲۰%  غنی سازی اینقدر جامه دریده و یا هورا کشیده  و نمایشات اقتدارگانه داده بودند اینست که هزینه این دستآورده هایی که حالا باید معلق و تعطیل شوند برای میهن ما چقدر بوده است؟

به ازای این توافقنامه ایران مبلغی در حدود ۷ میلیارد دلار از سپرده های ارزی خود را که مسدود شده است را دریافت میکند.

مگر نه اینست که دولت احمدی نژاد و اقتدارگرایان حامی او تا همین ۴ ماه پیش از داشتن دهها میلیارد ذخیره ارزی و برای مدت سه سال، علیرغم تحریمها و مسدود شدنهای حسابهای ارزی و بانکی ایران سخن میگفتند؟ میلغ ۴ میلیارد آزاد شده در برابر قریب ۱۰۰ میلیارد درآمد ارزی نفتی و قریب ۵۰ میلیارد درآمد ارزی غیر نفتی چیست که برای آزاد شدن آن، ممکت ما باید به چنین چالشی با جهان وارد میشد که جبران خسارات ناشی از آن هرگز برای مملکت و ملت ما دیگر امکان پذیر نیست؟

آیا آنانی که مملکت را وارد این چالش کردند و دررأس همه، شخص خود آقای خامنه ایی میتواند بگوید؛ فقط راه اندازی چاههای نفتی که بعلت تحریمهای نفتی، آن چاه هایی که بخاطر کم فشاری و فرسوده بودن، برای همیشه درشان بسته شد، دیگر چقدر امکان دارد؟  آیا آقای خامنه ایی میتوانند به ملت ایران پاسخ دهند که تا چه اندازه کشور ما مجدداً شانس یافتن جایگاه خود را در بین تولید کنندگان جهانی و بازار نفت، که همین دولت دوست رژیممان،عراق، آنها را فرصت طلبانه از چنگ ما در آورده است وجود دارد؟

آیا آقای روحانی اینقدر میتوانند با ملت ایران صادق باشند و  در گزارش وعده داده شده ۱۰۰ روز نخست مسئولیت خود، بطور شفاف به مل بگوند که هزینه فقط خرید شناورهای غول پیکر نفتی برای ذخیره نفتهای فروش نرفته، تبدیل دهها فروند از ناوگان نفتی ایران به انبار نفت های فروش نرفته چقدر بوده است؟

آیا اقای خامنه ایی میتواند به ملت بزرگ ایران و نه اُمت حزب الله مرید خویش، پاسخ  و توضیح دهد  که در ازای این پیشرفتهایی قلابی و ملت رنگ کن، که چند دهه سر ملت را با سنکنجبین رقیق آن شیره مالیدند و سرانجام هم بموجب همین توافقنامه ژنو باید زمین گذارده شوند چقدر به صنایع ایران، صدمه زده است؟  وبه ازای این ماجراجوییها چند ده میلیون جوان ایرانی برای همیشه ازوارد شدن به بازار کار  مولد باز مانده اند.

سخن آخر اینکه توافقنامه ژنو یک پیروزی بزرگ تاریخی برای ملت ایران و نیروهای صلحدوست و خردگرای جهان و طرف بازنده آن، نیروهای جنگ طلب و ماجراجو و اقتدار گرا در ایران، منطقه و جهان بودند متأسفانه رهبر جمهور اسلامی ایران آقای  خامنه ایی با کشاندن میهن ما به چنان و یا چنین گردابی از بحران، که خسارتهایش تاریخی و جبران ناپذیر بوده و نسلها از پس نسلها باید هزینه آنرا بپردازند، از جمله ی بزرگترین شکست خوردگان  و بازندگان  این توافقنامه صلح هستند و این امر فقط جای خوشحالی دارد.

امظای این توافقنامه چنان فضای روانشناختی در ایران ایجاد خواهد کرد که پیامد های سیاسی آن بسیار بیش از توافی روی مسئله هسته ایی خواهد بود! تعرضی که با روی کار آمدن دولت روحانی برای اسیفای حق و حقوق واقعی ملت یعنی حق آزادی و داشتن یک نظام دموکراتیک، حق با جامعه جهانی بودن، حق جنگ نداشتن با دنیا و قداره کشی برا ی ممالک و ملل دیگر در جهان و در منطقه، حق داشتن یک دستگاه قضایی سالم و “غیر ولایی و غیر لاریجانی”، حق ستاره دار نشدن دانشجویان بخاطر اعتراضات سیاسی، حق حبس و حصر نشدن منتقدین رهبری قلدر منش کشور و.. . آغاز شده است، باید تا تأمین همه این حقوق مسلم ملی ادامه یابد. دولت احمدی نژاد و تیم مدیریتی او باید برای ظلمی که با ماجراجوئیهای خود به ملت و مملکت کردند و خساراتی که زندند به پای میز محاکمه کشانده شوند!

جا دارد ملت ایران از آقای محمد جواد ظریف و کل تیم هسته ایی او  و از رئیس جمهوری که مملکت را از ورطه جنگ و فرو رفتن بیشتر در باتلاق بحران نجات دادند تشکر کنند. آنها نیر جز برندگان این توافقنامه تاریخی هستند و با امضای این توافقنامه بنام ملت ایران، نام نیک خود را در تاریخ میهن ما بجای خواهند گذارد.

پایان یاداشت

****************************************************************************************

برگرفته از سایت

کلمه 

بر اساس توافقنامه منتشر شده از سوی ۱+۵:

ایران متعهد شده است که غنی‌سازی بالاتر از ۵ درصد را متوقف کند و ارتباطات فنی لازم برای غنی‌سازی بالای ۵ درصد را برچیند.

ایران تعهد کرده است که همه‌ ذخایر اورانیوم غنی شده تا نزدیکی ۲۰ درصد خود را پیش از به پایان رسیدن فاز اولیه به زیر ۵ درصد تضعیف کند و یا به شکلی تبدیل کند که برای غنی‌سازی بیشتر مناسب نیست.

ایران متعهد شده است که پیشرفت توانایی غنی‌سازی‌اش را متوقف کند.

هیچ‌گونه سانتریفیوژ نسل بعدی برای غنی‌سازی اورانیوم نصب نکند یا از آن‌ها استفاده نکند.

تقریبا نیمی از سانتریفیوژهای نصب شده در نطنز و سه چهارم سانتریفیوژهای نصب شده در فردو را به کار نیندازد؛ طوری که نتوان از آن‌ها برای غنی‌سازی اورانیوم استفاده کرد.

تولید سانتریفیوژش را به تعدادی که برای تعویض ماشین‌های خراب شده لازم است محدود کند؛ طوری که ایران نتواند از این شش ماه برای جمع‌آوری سانتریفیوژها استفاده کند.

ایران متعهد شده است که ذخایر اورانیوم با غنای پایین ۳/۵ درصد خود را افزایش ندهد، طوری که میزان آن در پایان شش ماه نسبت به آن‌چه در آغاز (این مدت زمانی) داریم بیشتر نشود و هرگونه اورانیوم غنی شده‌ی ۳/۵ درصدی که به تازگی غنی‌سازی شده به اکسید تبدیل شود.

ایران متعهد شده است که فعالیت‌هایش در اراک را بیشتر از این پیش نبرد و پیشرفت در زمینه‌ مسیر پلوتونیوم را متوقف کند.

ایران متعهد شده است که رآکتور اراک را راه‌اندازی و سوخت‌گذاری نکند و تولید سوخت برای رآکتور اراک را متوقف کند. سوخت رآکتور اراک را بیشتر از این آزمایش نکند. هیچ‌یک از قطعات اضافی رآکتور در اراک را نصب نکند. سوخت و آب سنگین را به سایت رآکتور منتقل نکند. تاسیساتی که قابلیت بازفرآوری داشته باشد، نسازد.

ایران بدون بازفرآوری نمی‌تواند پلوتونیوم را از سوخت مصرف شده جدا کند.

شفاف‌سازی بی‌سابقه و نظارت سرزده روی برنامه هسته‌یی ایران

ایران متعهد شده است که:

دسترسی روزانه به نطنز و فردو را در اختیار بازرسان آژانس قرار دهد. این دسترسی روزانه به بازرسان اجازه می‌دهد که تصاویر دوربین‌های امنیتی را بررسی کنند تا از نظارت جامع مطمئن شوند. این دسترسی اجازه‌ شفافیت بیشتر در زمینه‌ غنی‌سازی را در این سایت‌ها می‌دهد و زمان تشخیص هرگونه خودداری از پایبندی (نسبت به تعهدات) کوتاه‌تر می‌کند.

دسترسی به تاسیسات مجموعه سانتریفیوژها را برای آژانس فراهم کند.

دسترسی به تاسیسات تولید و انبار قطعات گرداننده‌ی سانتریفیوژها را برای آژانس فراهم کند.

دسترسی به معادن و کارخانه‌های تولید اورانیوم را برای آژانس فراهم کند.

دسترسی به اطلاعات طراحی رآکتور اراک را که از مدت‌ها پیش خواستار آن بودیم فراهم کند. این اقدام، اطلاعاتی بسیار مهم را درباره‌ این رآکتور که پیش از این در دسترس قرار نداشت، ارایه می‌کند.

دسترسی بیشتری به رآکتور اراک را برای بازرسان فراهم کند.

برخی داده‌ها و اطلاعات کلیدی که در پروتکل الحاقی توافقنامه‌ پادمانی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و کد اصلاح شده‌ ۳/۱ به آن اشاره شده است، ارایه کند.

مکانیزم راستی‌آزمایی

از آژانس بین‌المللی انرژی اتمی خواسته می‌شود که بسیاری از این گام‌های راستی‌آزمایی را که در راستای نقش این سازمان در زمینه‌ بازرسی‌ها در ایران است، انجام دهد. علاوه بر آن گروه ۱+۵ و ایران نسبت به برقراری یک کمیسیون مشترک برای همکاری با آژانس به منظور نظارت بر اجرا و حل مسائلی که ممکن است پیش آید متعهد شده‌اند.

این کمیسیون مشترک علاوه بر آن با آژانس برای تسهیل رفع نگرانی‌های حال و گذشته در زمینه‌ برنامه‌ هسته‌یی ایران از جمله گام نظامی احتمالی برنامه هسته‌یی ایران و فعالیت‌های ایران در پارچین، کار می‌کند.

لغو محدود، موقتی و قابل بازگشت تحریم‌ها

در ازای این گام‌ها، گروه ۱+۵ لغو تحریم‌های محدود، موقتی، هدفمند و قابل بازگشتی را ارایه می‌کند و در عین حال بخش اعظم تحریم‌های‌مان از جمله ساختار تحریم‌های نفتی، مالی و بانکداری را حفظ می‌کنیم. اگر ایران به تعهداتش عمل نکند، لغو تحریم‌ها را لغو می‌کنیم. گروه ۱+۵ به طور مشخص متعهد شده است که:

به مدت شش ماه، اگر ایران به تعهداتش تحت این توافق عمل کند، تا جایی که تحت سیستم‌های سیاسی‌شان امکان‌پذیر باشد تحریم‌های هسته‌یی جدیدی را اعمال نکنند.

برخی تحریم‌ها در زمینه‌ طلا و فلزات گرانبها، بخش خودروسازی ایران و صادرات پتروشمی ایران را به حالت تعلیق درآورد و احتمالا حدود ۱/۵ میلیارد دلار درآمد را در اختیار ایران قرار دهد.

مجوز بازرسی‌ها و تعمیرات مرتبط با ایمنی در داخل ایران را برای برخی خطوط هوایی خاص ایرانی بدهد.

اجازه دهد که خرید نفت ایران در سطح فعلی که به نحو قابل توجهی کاهش یافته است یعنی سطوحی که ۶۰ درصد کمتر از دو سال پیش است باقی بماند.

در مدتی که ایران به تعهداتش عمل می‌کند، ۴/۲ میلیارد دلار از این فروش‌ها اجازه پیدا می‌کند در اقساط به ایران انتقال یابد.

اجازه دهد که ۴۰۰ میلیون دلار به صورت کمک‌های تحصیلی دولتی از صندوق‌های ایرانی محدودی مستقیما به موسسات آموزشی شناخته شده در کشورهای ثالث انتقال یابد تا هزینه‌های تحصیلی دانشجویان ایرانی تسویه شود.

تعاملات انسان‌دوستانه

تعاملات انسان‌دوستانه که طبق قانون آمریکا اجازه‌ آن داده شده است را تسهیل بخشند. تعاملات انسان‌دوستانه با صراحت از تحریم‌های کنگره مستثنی قرار داده شده است تا این کانال، دسترسی به هیچ‌گونه منبع جدید درآمدی را در اختیار ایران قرار ندهد. تعاملات انسان‌دوستانه، تعاملات مربوط به خرید غذا، کالاهای کشاورزی، دارو، ابزارآلات پزشکی توسط ایران است؛ ما علاوه بر آن معاملات مربوط به هزینه‌های پزشکی را که در خارج از کشور به وجود آمده است تسهیل می‌بخشیم. ما این کانال را برای نفع‌رسانی به مردم ایران برقرار خواهیم کرد.

مدنظر قرار دادن لغو محدود تحریم‌ها

به طور کلی حدود ۷ میلیارد دلار حاصل از لغو تحریم‌ها بخش کوچکی از هزینه‌هایی است که ایران در مدت زمان این فاز اولیه تحت تحریم‌هایی که در جای خود باقی خواهد ماند دریافت خواهد کرد. دسترسی به بخش اعظم دارایی‌های خارجی ایران که حدود ۱۰۰ میلیارد دلار است به واسطه‌ تحریم‌ها امکان‌پذیر نیست یا محدود است.

در شش ماه آینده فروش نفت خام ایران نمی‌تواند افزایش یابد. تحریم‌های نفتی به تنهایی در مقایسه با آن‌چه ایران در یک دوره‌ شش ماهه در سال ۲۰۱۱ یعنی پیش از اجرایی شدن این تحریم‌ها به دست آورد، باعث از دست رفتن حدود ۳۰ میلیارد دلار درآمد توسط ایران می‌شود که حدود ۵ میلیارد دلار در ماه است. اگرچه ایران اجازه‌ دسترسی به ۴/۲ میلیارد دلار از درآمدهای نفتی‌اش را خواهد داشت، حدود ۱۵ میلیارد دلار از درآمدهایش در طول این مدت به حساب‌های مسدود شده‌اش در خارج از کشور ریخته خواهد شد. به طور خلاصه ما انتظار داریم که موجودی پول ایران در حساب‌های مسدود شده‌اش در خارج از کشور تحت مفاد این توافق افزایش یابد، نه کاهش.

گروه ۱+۵ با تاکید بر «حفظ فشار اقتصادی به ایران و حفظ ساختار تحریم‌های‌شان» آورده‌اند: در طول فاز اولیه، ما به اعمال شدید تحریم‌های‌مان علیه ایران از جمله اتخاذ اقدامات علیه کسانی که سعی می‌کنند از تحریم‌های‌مان اجتناب کنند یا آن‌ها را دور بزنند ادامه خواهیم داد. تحریم‌هایی که روی فروش نفت خام تاثیر می‌گذارند هم‌چنان به دولت ایران فشار وارد خواهند آورد.

۱+۵ در توافقنامه منتشر شده مدعی شده اند: ما در همکاری با شرکای بین‌المللی‌مان فروش نفت ایران را از ۲/۵ میلیون بشکه در روز در اوایل سال ۲۰۱۲ به یک میلیون بشکه در روز در مرحله‌ کنونی رسانده‌ایم و توانایی فروش تقریبا ۱/۵ میلیون بشکه در روز را از ایران گرفته‌ایم. یعنی از دست رفتن بیش از ۸۰ میلیارد دلار از اوایل سال ۲۰۱۲ که ایران هرگز نمی‌تواند آن را جبران کند. تحت این گام اولیه، ممنوعیت فروش نفت خام به اتحادیه اروپا در جای خود باقی خواهد ماند و فروش نفت ایران به حدود یک میلیون بشکه در روز محدود خواهد شد که موجب می‌شود ایران هر ماه ۴ میلیارد دلار بیشتر را در زمینه‌ فروش نفت از دست بدهد.

تحریم‌هایی که روی صادرات کالاهای نفتی به ایران تاثیر می‌گذرارد که باعث از دست رفتن میلیاردها دلار درآمد می‌شود، در جای خود باقی خواهد ماند.

بخش اعظم حدود ۱۰۰ میلیارد دلار ایران که در منابع ارزی خارجی این کشور قرار دهد طبق تحریم‌ها هم‌چنان خارج از دسترس یا محدود است.

بخش‌های مهم دیگر رژیم تحریم‌های ما در جای خود باقی می‌مانند، از جمله:

تحریم‌ها علیه بانک مرکزی ایران و حدود ۲۴ بانک ایرانی مهم و موسسات مالی دیگر؛

تحریم‌های ثانویه، به موجب قانون تحریم‌های جامع ایران، پاسخگویی و بی‌بهره‌سازی (CISADA) و برخی قوانین دیگر، علیه بانک‌هایی که با افراد و موسسات تحریم شده توسط آمریکا تعامل تجاری دارند.

تحریم‌ها علیه کسانی که دامنه گسترده‌ای از دیگر خدمات مالی مانند انواع مختلف بیمه را به ایران ارائه می‌کنند؛ و دسترسی محدود شده به سیستم مالی آمریکا همه تحریم‌های مربوط به ششصد شخص و موسسه که به خاطر حمایت از برنامه هسته‌یی و موشک بالستیک ایران هدف قرار داده شدند، در جای خود باقی خواهد ماند.

تحریم‌ها علیه سرمایه‌گذاری‌های درازمدت و ارائه خدمات فنی به بخش انرژی ایران در جای خود باقی خواهد ماند.

تحریم‌ها علیه برنامه نظامی ایران در جای خود باقی خواهد ماند.

تحریم‌های گسترده آمریکا علیه تجارت با ایران در جای خود باقی خواهد ماند و جلوی دسترسی ایران به هرگونه تعاملی با بزرگ‌ترین اقتصاد جهان را خواهد گرفت.

همه تحریم‌های شورای امنیت سازمان ملل در جای خود باقی خواهد ماند.

همه تحریم‌های هدفمند ما در رابطه با حمایت ایران از تروریسم، نقش بی‌ثبات‌کننده ایران در بحران سوریه و سابقه بد حقوق بشرش در میان نگرانی‌های دیگر در جای خود باقی خواهد ماند.

یک راه‌حل جامع

در فاز اولیه شش ماهه، گروه ۱+۵ درباره محتوای یک راه‌حل جامع مذاکره خواهد کرد. تا اینجا خطوط پارامترهای کلی راه‌حل جامع گام‌های ملموسی را ترسیم می‌کند که به جامعه بین‌المللی اطمینان می‌دهد که فعالیت‌های هسته‌یی ایران منحصرا صلح‌آمیز خواهد بود. در رابطه با این راه‌حل جامع: هیچ‌گونه توافقی در زمینه راه‌حل جامع صورت نمی‌گیرد، تا زمانی که موافقت در زمینه همه چیز حاصل شود. در شش ماه آینده ما تشخیص خواهیم داد که آیا راه‌حلی که به ما اطمینان کافی دهد که برنامه هسته‌یی ایران صلح‌آمیز است وجود دارد یا خیر؟ اگر ایران نتواند نگرانی‌های ما را حل کند، ما آماده‌ایم که تحریم‌ها و فشار را افزایش دهیم.

۵+۱ به طور خلاصه این گام اولیه را برای خود پیشرفت بسیار زیادی دانسته و مدعی شده‌اند: بدون این توافقنامه مرحله‌ای ایران می‌تواند چرخش هزاران سانتریفیوژ دیگر را آغاز کند. می‌تواند سانتریفیوژهای نسل جدید را که مدت زمان فوران (اشاره به رسیدن ایران به آنچه غرب توانایی ساخت سلاح هسته‌یی می‌کند) را کوتاه‌تر می‌کند، نصب کند. می‌تواند راکتور آب سنگین اراک را سوخت‌گذاری و راه‌اندازی کند. می‌تواند ذخایر اورانیوم ۲۰ درصدی خود را از آستانه اورانیوم لازم برای ساخت بمب فراتر ببرد. ایران تحت شرایط درک گام اولیه هیچ یک از این موارد را نمی‌تواند انجام دهد.

علاوه بر آن بدون این رویکرد مرحله‌ای، ائتلاف تحریم‌های بین‌المللی تضعیف خواهد شد، زیرا ایران این استدلال را برای جهان مطرح خواهد کرد که درباره رسیدن به یک راه‌حل دیپلماتیک جدی بود و ما نبودیم. در آن صورت نمی‌توانستیم شرکای‌مان را در زمینه عمل مهم اعمال تحریم‌های‌مان با خود همراه کنیم. ما با این گام اولیه برنامه هسته‌یی ایران را متوقف می‌کنیم و به عقب می‌رانیم و یک گزینه مشخص را در اختیار ایران قرار می‌دهیم؛ به تعهداتش عمل کند و با حسن نیت برای رسیدن به یک توافق نهایی مذاکره کند یا کل جامعه بین‌المللی با انزوا و فشار بیشتر واکنش نشان خواهد داد.

مذاکره کنندگان با ایران معتقدند: مردم آمریکا یک راه‌حل صلح‌آمیز و پایدار را که مانع دستیابی ایران به سلاح هسته‌یی شود و رژیم منع اشاعه جهانی را تقویت کند ترجیح می‌دهند. این راه‌حل پتانسیل تحقق این هدف را دارد. آمریکا از طریق دیپلماسی قاطع و اصولی نقش خود را برای تحقق صلح بیشتر، امنیت و همکاری در میان کشورها ایفا خواهد کرد.

****************************************************************************************

گاردین در لحظه ایی پیش

۲۴ نوامبر

Iran seals nuclear deal with west in

return for sanctions relief

Barack Obama hails historic accord as first step towards resolution of decade-old impasse over
Iran’s nuclear programme

John Kerry at Iran talks in Geneva

Iranian foreign minister Mohammad Javad Zarif (left) next to Catherine Ashton (centre) as US secretary of state John Kerry embraces France’s Laurent Fabius in Geneva. Photograph: Fabrice Coffrini/AFP/Getty Images

Iran has struck a historic deal with the US and five other world powers, accepting strict constraints on its nuclear programme for the first time in a decade in exchange for partial relief from sanctions.

The deal, signed in the Geneva Palace of Nations at 4.30am on Sunday morning, also marked arguably the most significant foreign policy achievement of Barack Obama’s presidency, particularly as it is intended to be the first step in a six-month process aimed at a permanent resolution to the volatile decade-old global impasse over Iran’s nuclear programme, and fend off the threat of a new war in the Middle East.

“While today’s announcement is just a first step, it achieves a great deal,” President Obama said in an address to the nation from the White House. “For the first time in nearly a decade, we have halted the progress of the Iranian nuclear programme, and key parts of the programme will be rolled back.”

The Geneva deal releases just over $4bn in Iranian oil sales revenue from frozen accounts, and suspends restrictions on the country’s trade in gold, petrochemicals, car and plane parts.

In return, Iran undertakes to restrict its nuclear activities. Over the next six months it has agreed to:

• stop enriching uranium above 5%, reactor-grade, purity-dilute its stock of 20%-enriched uranium or convert it to oxide, which makes it harder to enrich further. The medium-enriched uranium, in its hexafluoride gas form is relatively easy to turn into weapons-grade material used in a weapon, so it is a major proliferation concern.

• not to increase its stockpile of low-enrichment uranium.

• freeze its enrichment capacity by not installing any more centrifuges, leaving over half of its existing 16,000 centrifuges inoperable.

• not to fuel or to commission the heavy water reactor it is building in Arak or build a reprocessing plant that could produce plutonium from the spent fuel.

The six-month life of the Geneva deal is intended to be used to negotiate a comprehensive and permanent settlement that would allow Iran to pursue a peaceful programme, almost certainly including enrichment, but under long-term limits and intrusive monitoring, sufficient to provide the rest of the international community confidence that any parallel covert programme would be spotted and stopped well before Iran could make a bomb.

That agreement would lead to the lifting of the main sanctions on oil and banking that have all but crippled the Iranian economy, and the eventual normalisation of relations between Iran and the US for the first time since the 1979 Islamic revolution.

The US secretary of state, John Kerry, and his Iranian counterpart, Mohammad Javad Zarif, spent much of the three rounds of negotiations since September , closeted together in intense discussions, a dramatic break from the previous 34 years when there was barely any official contact between the two countries.

“This is only a first step,” the Iranian foreign minister, Mohammad Javad Zarif, told a news conference. “We need to start moving in the direction of restoring confidence, a direction in which we have managed to move against in the past.”

Sunday morning’s deal was agreed after a diplomatic marathon of three intensive rounds, culminating in a late-night session in the conference rooms of a five-star hotel in Geneva, chaired by the EU’s foreign policy chief, Catherine Ashton, a former Labour peer and CND official, for whom the deal represents a personal triumph.

Britain’s foreign secretary, William Hague, the French foreign minister, Laurent Fabius, and their German, Russian and Chinese counterparts, Guido Westerwelle, Sergey Lavrov and Wang Yi, also took part in a six-nation group mandated by the UN security council to handle the nuclear negotiations since 2006. Some of the complications involved in coming to a deal stemmed from the need to keep the six powers together.

However, the key overnight sessions that clinched the deal involved Kerry, Zarif and Ashton alone..

“This deal actually rolls back the programme from where it is today,” Kerry said. However, he added: “I will not stand here in some triumphal moment and claim that this is an end in itself.”

The bigger task, he said, was to go forward and negotiate a comprehensive deal.

The difficulties facing the negotiators in the coming months were highlighted by the very different interpretations Kerry and Zarif took on the fiercely disputed issue of whether the deal represented a recognition of Iran’s right to enrich uranium in principle. Zarif was insistent that it did because it was based on the Nuclear Non-Proliferation Treaty, which guarantees the right to a peaceful nuclear programme. Kerry said that neither the NPT nor today’s deal specifies a right to enrichment. That, he said, was a matter for negoiation in the coming six months.

News of the deal united Iranians from across the political spectrum in celebration, reflecting widespread hope that it would reduce the threat of war and ease punishing sanctions. Hundreds of thousands of people stayed up through the night to follow the minute-by-minute coverage of negotiations on satellite televsion, Facebook and Twitter.

The first announcement that a deal had been reached, by Ashton’s spokesman Michael Mann, and the confirmation by Zarif, were both made on Twitter – a first for a major global accord.

“Day five, 3am, it’s white smoke,” tweeted the deputy Iranian foreign minister, Seyyed Abbas Araghchi, referring to the terminology used in Vatican for the announcement of a new pope.

******************************************

موافقتنامه هسته ایی ایران: نکات کلیدی

متعاقباً در عرض روز ترجمه خواهد شد اگر دیگر سایتها و رسانه ها زود تر اینکار را نکنند

Iran nuclear agreement: the key points

Iran has struck an agreement with the US, Russia, China, Germany, France and the UK to limit aspects of its nuclear development programme. Here are the main elements
The Bushehr nuclear power plant.
The Bushehr nuclear power plant. Photograph: Majid Asgaripour/AP

Halting uranium enrichment above 5%

This would keep Iran’s enrichment level well below the threshold needed for weapons-grade material, which is more than 90% enrichment. Uranium enriched to 5% is adequate to make fuel for Iran’s lone energy-producing reactor in Bushehr on the Persian Gulf coast. For Iran, the ability to keep its enrichment programme is critical. Iran’s leaders insist they maintain self-sufficiency over the entire nuclear cycle from mining uranium to making nuclear fuel.

‘Neutralise’ Iran’s stockpile of 20% enriched uranium

This level of enrichment is within several steps of reaching weapons grade. Eliminating the stockpile eases Western concerns that Iran could move quickly towards a nuclear weapon. Iran can either convert the 20% uranium into reactor-ready fuel, which effectively blocks it from further enrichment, or it can dilute the material to levels below 5% enrichment. Iranian officials have said the country has a sufficient stockpile of 20% enriched uranium for long-term operation of its research reactor, which runs at the higher-level uranium and produces isotopes for medical treatments and other uses. Allowing Iran to use the stockpile for domestic purposes is an important political takeaway for Tehran. Iranian leaders had balked at demands to ship the stockpile out of the country.

No new centrifuges

This effectively freezes Iran’s enrichment capacity for the next six months. Centrifuges are used to turn concentrated uranium into nuclear fuel. But Iran is allowed to keep its two main enrichment facilities in operation. Iran’s government would have faced a huge backlash from hardliners at home if either of the labs had been forced to shut down.

Suspend work at the Arak reactor

The planned Arak reactor in central Iran is a “heavy water” plant, which means it uses a molecular variant of water as a coolant and can run on non-enriched uranium. It also produces a higher degree of plutonium byproduct, which could be extracted and potentially used in weapons production. Iran’s agreement not to build a plutonium reprocessing facility deals directly with the weapons programme concerns. It could also clear the way for future agreements to resume work on the reactor.

Pledge to address UN concerns, including the Parchin military site

The specific mention of the Parchin military base near Tehran touches on a longstanding impasse between Iran and the UN’s nuclear watchdog, the International Atomic Energy Agency. UN inspectors want to revisit the site to investigate suspicions of past explosive tests that could have applications in nuclear bomb designs. Iran denies the claim. Iran has said further inspections are possible, but also wanted to impose restrictions on public disclosures by the agency. The deal could open the way for greater Parchin inspections.

3-decade gridlock broken: The nuclear deal with Iran in Geneva
By Jim Sciutto and Ben Brumfield, CNN
updated 4:31 PM EST, Sun November 24, 2013

Jim Sciutto is in Geneva, and Ben Brumfield reported and wrote from Atlanta. CNN’s David Simpson, Chelsea Carter, Neda Farshbaf, Tom Dunlavey, Alexander Fenton and Jim Acosta contributed to this report.

۳ رویکرد نسبت به مذاکرات هسته ایی

Share Button

چکیده… “هر دست آوردی در این زمینه که به تحکیم “گفتمان امید و اعتدال” دولت روحانی منجر شود میخی به تابوت اقتدارگرایانی است که حضور آنها در قدرت جز با بحران آفرینی و امکان موج سواری آنها  بر امواج  بحرانی میسر نمیگردد. موفقیت دولت روحانی از نگاه اینان نه موفقیت ایران در جبهه بین المللی بلکه موفقیت؛  جناح هاشمی رفسنجانی، اصلاح طلبان و سبزهایی است که در پشت سر انتخاب روحانی ایستادند و با به میدان کشاندن مردم به صحنه انتخاباتی ۹۲،  اورا بر رقیبانش که همگی نامزدهای اقتدارگرایان بودند پیروز گرداندند. “

سه رویکرد و سه استراتژی

برخورد جریانهای مختلف سیاسی در کشور را به مناقشه و مذاکرات هسته ایی، از جریانهای منتها علیه راست و چپ برانداز گرفته تا منتها علیه راست اقتدارگرا و قدرت محور را میتوان به سه  نوع رویکرد عمده تقسیم کرد. که هریک اهداف خاص استراتژیک خویش را از این مذاکرات  جستجو میکنند. از حواشی این سه جریان میگذرم و به نیروهای مرکزی و عمده آن میپردازم.

۱ ـ جریان یا نیرویی که با نگاهی سازنده دنبال تنش زدایی است و تمام تلاش خود را در این راستا بکار میبرد. برای این جریان، نه تبلیغات و پوئن تبلیغاتی بلکه نتیجه ایی که در حد مطلوب خود، بحران را کاملاً حل کند و ایران را در مسیر تعامل با جامعه جهانی قرار  دهد مهم و تعین کننده است . برای این جریان برطرف کردن تنش ناشی از بحران هسته ایی بمعنی تأمین زمینه و فراهم ساز پیش شرطهایی است که در بلند مدت  سایر اهداف سیاسی استراتژیک سازنده را بدنبال خواهد داشت؛ اهدافی نظیر گشایش فضای سیاسی، توسعه اقتصادی، فساد زدایی و شارلاتان زدایی از مدیریت خُرد و کلان مملکتی که بمعنی برون رفت کشور از کل گراب بحران است.  این گرایش تنها به نیروهای داخل کشور  یا طرف ایران منحصر نمیشود و بدیل بین المللی خود را نیز دارد.

در جانب ایران؛ اصلاحطلبان، سبزها، و بخشی از نیروهای حاشیه حاکمیت موسوم به اصولگرایان سنتریست نظیر جناح مرتبط به هاشمی رفسنجانی، بخش عمده نیروهای دموکراسی خواه و مدافعان حقوق بشری در کادر این جریان قرار میگیرند.

در سطح بین المللی ژاپن، اکثر کشور هایی اروپایی( منهای روسیه و در آسیا، چین و برخی دولت های منطقه و حوزه خلیج، که از بحران و تنش ایران با جامعه جهانی سود میبرند)، کشور های شرق آسیا مانند کره و مالزی ..، نیز در محدوده این گرایشی قرار میگیرند که خواهان تنش زدایی هستند. این دولتها و آن جریانهای داخلی نفعی از روابط تنش آمیز بین ایران با جامعه جهانی نمیبرند. در آمریکا نیز چه در درون دموکراتها و چه جمهوری خواهان گرایش نیرومندی برای حل مسالمت آمیز بحران هسته ایی با ایران و کلاً بحران زدایی با ایران وجود دارد. اوباما و اکثر دولتمردان کاخ سفید و جان کری در این راستا حرکت میکنند و حل مسالمت آمیز مناقشه هسته ایی برای آنها یک دست آورد تاریخی، اجتناب از یک جنگ احتمالی و نظامی شدن بحران است. در کنار این دست آوردها تنش زدایی با ایران، مبارزه آمریکا با تروریسم را در منطقه و در دنیا تا حدود زیادی تسهیل خواهد کرد و به ثبات اوضاع سیاسی در منطقه که هدف اساسی کاخ  سفید است کمک میکند.

۲ ـ جریان یا نیرویی که بهیچ وجه خواهان حل مسئله نیست و تلاش دارد مذاکرات را بهر قیمتی شده است به شکست بکشاند و اگر به شکست کشاندن قطعی آن امکان ندارد حد اقل دست آوردهای آنرا با هر درجه ایی از موفقیت هم که باشند شکست نشان دهد. در طرف ایران و در درون ساختار حکومتی، این جناح هر دست آورد تیم مذاکره کننده هسته ایی را؛ شکست، خواری و امتیاز دهی تیم مذاکره کننده هسته ایی و عقب نشینی دولت روحانی از اهداف انقلاب اسلامی معرفی خواهد کرد.

هر دست آوردی در این زمینه که به تحکیم “گفتمان امید و اعتدال” دولت روحانی منجر شود میخی به تابوت اقتدارگرایانی است که حضور آنها در قدرت جز با بحران آفرینی و امکان موج سواری آنها بر امواجی از بحرانها میسر نمیگردد. موفقیت دولت روحانی از نگاه اینان نه موفقیت ایران در جبهه بین المللی بلکه موفقیت؛  جناح هاشمی رفسنجانی، اصلاح طلبان و سبزهایی است که در پشت سر انتخاب روحانی ایستادند و با به میدان کشاندن مردم به صحنه انتخاباتی ۹۲،  اورا بر رقیبانش که همگی نامزدهای اقتدارگرایان بودند پیروز گرداندند.

بنظر اینان موفقیت دولت روحانی در عرصه بین المللی و مناقشه هسته ایی سکویی برای اجرای دیگر سیاست های تحول آفرینانه دولت امید و اعتدال خواهد شد که معنای آن جز حذفِ گام بگام  تمامیت خواهان اقتدار گرا از ساختار قدرت نیست. اکثریت سران سپاه، دستگاههای امنیتی ئ اطلاعاتی  و رانتبران از بحران که به بهانه دور زدن تحریمها مملکت را می چاپند و میدانند عمر این چاپیدنها پایان یافتنی است، سعی دارند تا میتوانند در روند مذاکرات کار شکنی کنند. مشخص ترین جهره این جریان، تیم کیهانچی ها به رهبری شریعتمداری و آخوندهایی مانند جنتی و احمد خاتمی هستند.

از نیروهای درون منظومه ی حکومتی که بگذریم، مشخصاً اپوزیسیون برانداز: از چپ(شبه) کمونیستی گرفته، تا مجاهدین خلق و سلطنت طلبان افراطی و هم چنین تجزیه طللبان؛ هرگونه تحول مسالمت آمیزی را بمثابه برباد رفتن شانس خود درعرصه سیاسی کشور میدانند. این جریانها سعی دارند و خواهند داشت هرگونه  دست آورد مذاکرات را انکار و آنهارا در جهت تحکیم استبداد ولایی معرفی کنند. این جریانها بر این تصور هستند که تشدید تنشی که منجر به حمله نظامی به ایران شود تنها فرصتی است که به آنها امکان میدهد جایی برای فعالیت خود در داخل کشور بیابند.

بنا بر این من این دو جریان پیش گفته را ـ چه ملی و از طرف ایران و چه بین المللی  از سوی قدرتهای بزرگ دنیاـ  گروههای نتیجه محور (مثبت و منفی) نامگذاری میکنم. تفاوت عمده آنها در اینست که گروه نخست؛ از مذاکرات، دنبال نتیجه سازنده و مثبت است و گروه دوم بهر قیمت دنبال شکست کامل نتایج مذاکرات و در نهایت نفی و انکار کامل موفقیتهای آنست، حال  این موفقیتها هرچه میخواهند باشند.

این دو جریان هریک پروکسیهای (عوامل خود را) درصحنه دارند که آنها را تقویت میکنند. نباید لحظه ای فراموش کرد که جریانهای قدرت طلب مخالف حل مسئله در حاکمیت و مشخصاً در نهادهای امنیتی و نظامی؛ مستقیم و غیر مستقیم به جریانهای افراطی موسوم به برانداز کمک میکنند زیرا هردو این جریانها، پارادوکسال، اهداف واحدی را تعقیب میکنند و بقای آنها فقط به ادامه بحران و تشدید آن وابسته است.  بدون وجود آن نیروهای افراطی برانداز، علت وجودی جناحهای خشونت طلب و سرکوبگر در حاکمیت و بدنه نیروهای نظامی سپاه و دستگاه های امنیتی نیز خود بخود منتفی میشود و این امر تبعاً باب طبع این نیروها که خطر حذف شدن، آنها را تهدید میکند نیست.

۳ ـ  جریان روند محور (نه نتیجه محور). در مرکز این جریان شخص آقای خامنه ایی قرار دارد که نگاهش به قدرت نگاهی تاریخی، فرا استرتژیک و چشم اندازی است و نه از قماش آنهایی که میخواهند از حد اکثر فرصت در کوتاه ترین زمان ممکن ببرند و بخورند و چند صباحی بر ارابه قدرت سوار گردند. نه اینکه خامنه ایی نسبت به نتیجه مذاکرات بی تفاوت باشد بلکه برای او، خودِ روند مذاکرات مهم است . این  رویکرد را میتوان با بیان این ضرب المثل عامیانه ایرانی توضیح داد: ” دیگی که برای من یا بسر من نجوشد بگذار بر سر سگ بجوشد”. آن مذاکراتی که پایه های قدرت مرا تحکیم نکند، میخواهم هفتاد سال سیاه نباشند و موفق نشوند. آن موفقیتهایی که دیگ هاشمی، اصلاح طلبان، خاتمی ، و موسوی و کروبی را بجوش آورند، میخواهم هفتاد سال سیاه کسب نشوند! اینست منطق آقای خامنه ایی نسبت به مذاکرات جاری هسته ایی. همین انگیزه تناقض آمیز است که همواره به موضع گیریها و اظهارات ضد و نقیض و دو پهلوی ایشان منجر  میشود. آن لحظه ایی که فکر میکند روند مذاکرات در تائید خط سیاسی وی است با اختراع  اصطلاح  من در آوردی “نرمش قهرمانانه “، روند مذاکرات را توصیف کرده و مذاکره کننگان را فرزندان انقلاب میخواند که بدانها اطمینان کامل دارد و آن لحظه ایی که متوجه میشود روند مذاکرات، در جهت تحکیم موضع و گفتمان  او نیست، برای مذاکره کنندگان خط گذاری قرمز کرده و یکباره در بحبوحه مذاکرات، مانند مورد سخنرانی اخیرش برای جمع هزاران نفری نیروهای بسیج، کف به لب آورده و هرچه میخواهد از توهین و فحاشی و تهدید نثار قدرتهای بزرگ و آمریکا و اسرادیل میکند آنچنانکه این سخنان غیر مترقبه، موجب حیرت صاحبظران داخلی و خارجی میشود و تیم مذاکره کننده را  در نگاه جهانیان سکه بی اعتبار و یک پول میکند.

برای آقای خامنه ای و شاکله مرکزی قدرت، نتیجه مذاکرات هسته ایی کاملاً تابعی از اینست که آیا روند مذاکرات، موقعیت ایشان را تحکیم میکند یا تضعیف؟ آیا دست آوردهای این مذاکرات سیاست های مخرب گذشته ایشان را مخصوصاً در دو دو ره ریاست جمهوری احمدی نژاد تأئید و توجیه میکند یا تکذیت؟ آیا این دست آوردها، برای شخص خودِ او اتوریته و احترام می آفریند یا برای هاشمی رفسنجانی و  دیگر منتقدین وی منبع اعتبار و احترام بیشتر؟

بنا بر این  از نظر آقای خامنه ایی نتیجه مذاکرات دقیقاً بستگی به این دارد که روند مذاکرات؛ آب به آسیاب “که؟” میریزد و کدام دیگ را بجوش می آورد. برای ایشان، ایران یعنی اقتدار خود او. خارج از منافع عالیه و چشم اندازی خود ایشان، ویرانی ایران هم کَکِ وی را نه تنها نمی گزاند بلکه چه بهتر که ایران ویران شود تا با دست دیگرانی که مدعی یا منتقد وی هستند آباد گردد.

کف به لب آوردنهای هرازگاهیِ مقام معظم رهبری ناشی از این تناقض بنیادی بین روند محوری و نتیجه محوری رویکردی در تفکر وی است.

 

مذاکره برای مصالحه یا زمینه چینی برای جنگ!

Share Button

چکیده…¨محافل جنگ طلب غرب فکر میکنند اگر ایران تمکین نکند زمینه را برای راه حل نظامی مطلوب آنها باز میکند و در ایران هم اقتدار گرایان  و در رأس آنها خود آقای خامنه ایی فکر میکند اگر زمینه یک درگیری نظامی را چنان بچیند که معصوم و بی تقصر واقع شده و حمله کننده را متجاوز به ایران نشان دهد، خشم مردم را علیه غرب در صورت حمله نظامی برمیانگیزد و موجب پشتیبانی مردم از رژیم خود میشود. موضع گیریها و پیامهای دوپهلوی رهبر جمهوری اسلامی، که از یکطرف از گفتگوی عزت مند صحبت میکند و از طرفی دیگر با رجز خوانیهای بغایت تحریک آمیز خود به جهانیان و مردم نشان میدهد  دنبال موفقیت  مذاکرات نیست، طرف مقابل را در چنان بن بستی قرار دهد که یا تسلیم جاه طلبی های اتمی هیئت حاکمه ما شود و یا مجبور به ضربه  و اقدام نظامی  شود که منجر به حمایت و هواداری مردم بسود رژیم گردد.”

مذاکره برای مصالحه یا دعوت برای جنگ!

روزنامه گاردین در ساعات پایانی امروز مینویسد که مذاکره کنندگان ایران پایشان را در یک کفش کرده و روی حق دولت خود برای غنی سازی اورانیوم اصرار دارند. 

من در یاداشت قبلی خود تحت عنوان:”همه پرسی تنها راه حل مسله هسته ایی” نوشتم با موضع سرسختانه ایی که هئیت نمایندگی ایران روی “حق مسلم غنی سازی اورانیوم” برای حکومت خود قائل است، بنظر نمیرسد شانسی برای مصالحه وجود داشته باشد. و گزارش تحلیلی گاردین امروز اینرا تأئید میکند.

طرف  ایران باید از اول میدانست که ادامه غنی سازی اروانیوم از سوی حکومت ایران، از سطح معینی بیشتر خط قرمز اکید غرب است. و دلیل ساده آنهم هم اینست که  دولتهای غربی به وعده و وعیدهای حکومت ایران اعتمادی ندارند؟ همینجا میتوان در یک فضای مجازی مردم ایران را مخاطب قرار داد و پرسید : ـ  خود مردم ایران تا چه حد به وعده وعید های رژیم حاکم خود اطمینان میکنند تا از غرب انتظار داشته باشند انها هم به دولت ایران اطمینان کنند؟ بنظر من پاسخ از  روز روشن هم واضح تر است و مردم اطمینانی به نظام و رهبری آن ندارند.

کافیست به تعداد اعدامیهایی که با وعده عفو و یا تخفیف مجازات فقط طی این چند سال اخیر به پای تلویزیون آمده و در مصاحبه های مهندسی شده بر علیه خود و بقیه شهادت دادند و در فردای آن مصاحبه ها اعدام شدند نظری بیفکنیم. کافیست به وعده های آقای خمینی در آغاز انقلاب برای آزادی  در جمهوری اسلامی که حتی میتوانست شامل مارکسیستها هم شود رجوع کنیم و کشتار زندانیان را بخاطر بیاوریم و امواج پایان ناپذیر اعدام و بر پا کردن جرثقیلهائی را که به چوبه های اعدام تبدیل شده بودند ببینیم تا بدانیم آزادی در قاموس نظام ولایی و شخص رهبر آن یعنی چه؟

شاید بخشی از رژیم بخود حق دهد و بر این باور باشد که هدف از غنی سازی واقعاً فقط  تأمین سوخت نیروگاه هسته ایی و سایر اهداف غیر نظامی است ولی دلایل افزون از حد برای عدم اطمینان به رژیم، در همه زمینه ها، بیشتر از آنست تا قدرتهای جهانی سرنوشت امنیت خویش، منطقه و دنیا را به امید وعده هایی بدهند که رژیم ایران بدانها میدهد. رژیمی که دروغ  بخشی از فلسفه اعتقادی و سیاستهای راهبردی آنست.

بنا بر این اگر هیئت نمایندگی ایران بنیاد کار خود را بر این گذارده بوده است که قدرتهای جهانی به ِصرف لحن  خندان، ملایم و گاه شوخ هیئت نمایندگی ایران بجای آن لحن چارواداری و لومپن منشانه احمدی نژاد تن به پذیرش غنی سازی، بیش از حد ۳٫۵% میدهند دوچار خطای محاسباتی بوده است. مخصوصاً که رهبر جمهوری اسلامی، نمایندگان مجلس با رفتار کاملاً معکوس با ژست ها و ادعا های هیئت نمیاندگی ایران عملاً به جهانیان پیام میدهند که این هیئت نمایندگی از خویش اختیارات لازم را برای اینکه مصالحه کند ندارد.

در رابطه با سخنان تند، تحریک آمیز و مأیوس کننده دیروز آقای خامنه ایی در رابطه با مذاکرات  هسته ایی ژنوکه فقط فحشهای چارواداری را علیه غرب کم داشت باید گفت؛ اقای خامنه ایی که بر فراز سر دولت و هیئدت نمایندگی ایران، پس از اعزام آنها به ژنو یکباره بمیان می آید و  خط و مرز گذاشته، باید و نباید تعین میکند، چرا  یکباره خودش مستقیماً مسئولیت این مذاکراتی را که عملاً چهار چوب ها و مرزهای آنرا بدقت دیکته میکند، بعهده نمیگرد تا اقلاً شرافتمندانه و دور از تقسیم کار گول زننده وصوری، تکلیف مردم ایران و دنیا را روشن کند و پای مسئولیت شکست و موفقیت آنهم خود بایستند و پاسخگو باشد؟

حکومت دوگانه واقعی و صوری تا کی؟

آیا همین دو دوزه بازی کردنها، حق تعین تکلیف مسئله را برای خود حفظ کردن و اعزام یک هیئت مسلوب الاختیار را برای مذاکره فرستان کافی نیست تا دنیا بوعده های رژیم باور نکند؟

من بعنوان یک ناظر و یک شهروند ایرانی با بانگ بلند میگویم اگر جای هئیت نمایندگی ۵+ ۱ بودم، هرگز و هرگز؛ نه به وعده های رژیم ایران اطمینان میکردم و نه حتی به امضای آنها پای یک قرار داد رسمی.

قریب ۱۰ سال پیش، رئیس جمهور وقت آقای خاتمی تدارک زیادی را برای جلب ایرانیان مهاجر بکار برد، جلسه ترتیب داد، پیام داد، نماینده و سفیر سیار و حسن نیت تعین کرد و پشت سرهم وعده داد که :”ایران اسلامی امن و امان شده است! ای ایرانیان به میهن گریخته از مملکت برگردید”. صحبت از عفو هم!! در میان بود. پس از کودتای انتخاباتی ۸۸ بارها  و بارها مقامات امینتی خود ایشان را به بازداشت تهدید کردند و به روایتی وی هم اکنون ممنوع الخروج است. آقای روحانی هم چندی پیش، آواز سرداد که ای ایرانیان خارج رفته، برگردید و… ، . آیا اقای روحانی میتواند تضمین دهد که اگر بخواهد بر وعده های انتخاباتی اش پافشاری کند سرنوشت خودش هم به زندان رفتن یا حصر شدن نیست؟

با چنین وضعی دم از اعتماد سازی زدن فقط یک جوک بی مزده است. غرب به ایران اطمینان نمیکند و حق دارد.  این؛ طرف ایران است که؛یا باید تن به تعلیق غنی سازی بدهد و یا آماده درگیری نظامی شود.

¨محافل جنگ طلب غرب فکر میکنند اگر ایران تمکین نکند زمینه را برای راه حل نظامی مطلوب آنها باز میکند و در ایران هم اقتدار گرایان  و در رأس آنها خود آقای خامنه ایی فکر میکند اگر زمینه یک درگیری نظامی را چنان بچیند که معصوم و بی تقصر واقع شده و حمله کننده را متجاوز به ایران نشان دهد، خشم مردم را علیه غرب در صورت حمله نظامی برمیانگیزد و موجب پشتیبانی مردم از رژیم خود میشود. موضع گیریها و پیامهای دوپهلوی رهبر جمهوری اسلامی، که از یکطرف از گفتگوی عزت مند صحبت میکند و از طرفی دیگر با رجز خوانیهای بغایت تحریک آمیز خود به جهانیان و مردم نشان میدهد  دنبال موفقیت  مذاکرات نیست، طرف مقابل را در چنان بن بستی قرار دهد که یا تسلیم جاه طلبی های اتمی هیئت حاکمه ما شود و یا مجبور به ضربه  و اقدام نظامی  شود که منجر به حمایت و هواداری مردم بسود رژیم گردد.”

همانطور که در یاداشت قبل هم نوشتم؛ قبل از اینکه مانورهای بی محتوای اقتدارگرایان که با هدف اغفال مردم انجام میشود را دلیل شکست احتمالی مذاکرات بدانیم باید کوتاهی جامعه سیاسی ایران را که در افشای رژیم و مانورهای مردم فریبانه آن کوتاهی میکند محکوم کنیم و این کوتاهی را بخشی ار علل تند روی و تاخت و تاز رژیم بدانیم که میدان را خالی دیده و به این خیال باطل است که اگر ایران را با دنیا وارد درگیری نظامی کند، مردم پشت سر آن و رهبرش خواهند ایستاد، همین و همین و همین!

طبق یک نظر سنجی معتبر، که BBC هم آنرا بازتاب داد،۶۳% از مردم ایران از ادامه فن آوری هسته ای دفاع میکنند! و اگر اشتباه نکم همین میزان از مردم هم طبق یک نظر سنجی مشابه دیگر، غرب را بخاطر تحریمها مقصر میدانند!  این مردم زدگی عامیانه، کنشگران پر قیل و قال و بی خاصیت سیاسی ما را که باید از آنها بعنوان دنباله روان مردم و نه  روشنگران مردم نام برد را نیز طلسم و افسون کرده است.

آیا به شعور زیادی نیاز است تا بفهمیم این % ها قبل از اینکه نظر مردم را منعکس کنند قدرت مانوپیولاسیون و مغزشویی دستگاه تبلیغاتی رژیم را نشان میدهد که گوی سبقت را از دستگاه ملت خرکُن گوبلزیِ آلمان نازی ربوده است؟ آیا این درصد از مردم اینقدر آگاه ، سیاست شناس و اتم شناس هستند که نظر آنها باید دهان ما روشنفکران را هم قفل کند!؟ آیا کرنش کردن در مقابل گوسفندوارگی بخشی از مردم خود نوعی دنباله روی و تسلیم طلبی گوسفند منشانه نیست؟

حتی اگر معنی دست کشیدن از فن آوری هسته ایی تسلیم شدن باشد، جامعه سیاسی منتقد حکومت و مدعی میهن پرستی باید از تسلیم شدن رژیم به طرح گروه کشورهای ۵+۱ قبل از اینکه مملکت بیشتراز این زیر بار تحریم خُرد شود و به احتمال زیاد به ورطه حریق یک جنگ ایران ویرانگر کشانده شود، دفاع کند و نه از ایستادگی آن. زیرا تسلیم شدن قبل از یک شکست خُرد و نابودکننده بهتر از فردای بخاک ذلت و شکست افتادن.

از تکرار حرف نباید خسته شد که ماجرا جوئی رژیم کمنرین شانسی برای پیروزی ندارد!

اگر امپراطوری مغرور ژاپن در جنگ دوم جهانی بخاطر جلوگیری از ویران شدن مملکت و قربانی شدن میلیونها انسان، با همه سنت های اصیل غرورمندانه سامورائی وارش تسلیم  متفقین شد، رژیم حاکم بر میهن ما که تمام گوشت و پوست و استخوانش از وجوهات بگیری، صدقه خوارگی تا ایران خواری و چپاول مملکت پیکر گرفته و ساخته شده است، نیز میتواند کاملاً تسلیم شود و باید هم وادر به تسلیم شود و تسلیم شدن آن  کوچکترین خراشی به غرور ملی ما ایرانیها وارد نمیکند! ملت ایران و نسلهای آینده به این وادار کردن رژیم به تسلیم افتخار خواهند کرد و از آن شرمسار نخواهند بود.

تا هنگامیکه رژیم با استفده از دستگاه احمق ساز تبلیغاتی خود موفق میشود بخش عمده جامعه را پشت سر ماجراجوئیهای خود نگاه دارد، این ماجوئیهای سید علی خامنه ایی هم  حتی اگر به جنگی ویرانگر هم بکشد ادامه خواهد یافت.

جنگ و دوئل خامنه ایی و رژیم ایران با غرب و اسرائیل ربطی به مردم ایران ندارد هرچند قطعاً ار وقوع چنین جنگی صدمات زیادی خواهند خورد.

***************

توجه!

کاربر عزیزی که با نگاه تأئید این یاداشت را خواندی، اگر میخواهی سهمی در جلوگیری از  فلاکت بیشتر مینهت داشه باشی این یاداشت را فوروارد و هر وسیعتر منعکس کن!

***************************************************************************************’

نیو یورک تایمز

Iran Talks ‘Substantial,’ but Yield No Accord

 

By 
Published: November 21, 2013
<nyt_text><nyt_correction_top>

GENEVA — The foreign policy chief of the European Union spent much of Thursday in detailed negotiations with Iranian officials over an agreement to temporarily freeze Tehran’s nuclear program.

Multimedia

But the day ended without reports of a breakthrough and with a warning by a leading American lawmaker that he was prepared to introduce legislation next month that would impose new economic sanctions on Iran.

The talks on Thursday between Catherine Ashton, the European Union’s top foreign policy official, and Mohammad Javad Zarif, Iran’s foreign minister, were described by a spokesman for Ms. Ashton as “intense” and “substantial.”

Their negotiations were to continue Friday morning.

Reports in the Iranian news media suggested that the talks might continue into the weekend and could end with the arrival of Secretary of State John Kerry and the foreign ministers of other world powers if a deal appeared close. But whether the remaining issues can be resolved was unclear.

At issue is an interim agreement that the United States and five other world powers are seeking to halt progress in Iran’s program for six months so negotiators could pursue a more comprehensive agreement.

President Obama has told lawmakers that the United States was prepared to provide $6 billion to $7 billion in sanctions relief as part of the interim accord.

Adding to the drama was a starkly anti-Zionist speech on Wednesday by Iran’s supreme leader, Ayatollah Ali Khamenei. Politicians in Israel expressed outrage not only about Ayatollah Khamenei’s description of Israel as “the rabid dog of the region,” but also about the mild condemnation that the speech elicited from the United States and much of Europe.

Hilik Bar, the deputy speaker of Israel’s Parliament and a member of the opposition Labor Party, wrote to Mr. Kerry and Ms. Ashton insisting that they “stand up against the dark, racist statements and incitement.”

Asked about Ayatollah Khamenei’s comments by Senator Marco Rubio, Republican of Florida, during Mr. Kerry’s testimony to the Senate Foreign Relations Committee on Thursday, the secretary of state expressed his unhappiness with the speech, though he appeared to temper his response to avoid unsettling the talks.

“It’s inflammatory, and it’s unnecessary,” Mr. Kerry said. “I don’t want to exacerbate it now sitting here, but our good friends in Israel know full well that we defend their concerns.”

Leading members of Congress were less constrained. Senator Bob Corker, Republican of Tennessee, introduced legislation on Thursday that would give the White House 60 days to conclude an interim agreement. If such an accord were achieved and Mr. Obama were later informed that the Iranians were not in compliance with some of its provisions, the president would have no more than 15 days to reverse the sanctions relief that he had granted Iran.

Mr. Corker’s legislation would also give the White House no more than 180 additional days to conclude a more comprehensive agreement that the Obama administration says it is seeking or any sanctions that had been relaxed would be reimposed.

The aim of the legislation is to prevent the Iranians from dragging out the talks and making an initial agreement the final one.

It also would set more stringent terms for a comprehensive deal than Iran is currently prepared to accept by demanding that Tehran end uranium enrichment.

Senator Harry Reid, the majority leader, said on Thursday that he was prepared to move ahead next month with legislation that would toughen economic sanctions if Iran continued with its nuclear efforts.

“While I support the administration’s diplomatic effort, I believe we need to leave our legislative options open to act on a new, bipartisan sanctions bill in December,” Mr. Reid said.

Jodi Rudoren contributed reporting from Jerusalem, and Thomas Erdbrink from Tehran.

 

صادق زیبا کلام: دیپلماسی منفی و مثبت

Share Button
 zzzzzziba
اگر نامم به‌جای صادق، «آلفرد» یا «دیوید» و نام فامیلی من هم به جای زیباکلام، «جانسون» یا «اسمیت» بود و به‌جای استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران، در دانشگاه «ییل» یا «استنفورد» تدریس می‌کردم در آن صورت حتما برای وضع نظریه «دیپلماسی مثبت» در برابر «دیپلماسی منفی»، در ایران به‌عنوان یک نظریه‌پرداز سیاسی، شهره خاص و عام می‌شدم! و حتما صد‌ها رساله فوق‌لیسانس و دکترا درخصوص بسط و تبیین نظریه دیپلماسی مثبت و منفی و انطباق آن با شرایط ایران و… به نگارش درآمده بود. اما خب اسمم صادق است و در محله بازارچه آب‌منگل تهران بزرگ شده‌ام و… راستی را آن است که دست‌کم در جامعه ما، دو نگاه کاملا متفاوت – اگر نگفته باشیم متضاد- درباره نحوه اداره دیپلماسی وجود دارد. من نام اولی را گذاشته‌ام دیپلماسی منفی و دومی را دیپلماسی مثبت می‌خوانم.دیپلماسی منفی یعنی کشورهای پیشرفته دنیا، ژاپن، استرالیا، کانادا، آمریکا و اروپا، مخالف ما هستند و ما با آنها در تضاد، تقابل و دشمنی به‌سر می‌بریم. هیچ وفاق، دیالوگ و تفاهمی میان ما و جهان پیشرفته، نمی‌تواند از اساس شکل بگیرد. ما برعکس باید سعی کنیم که با کشورهای توسعه‌نیافته در آسیا، آفریقا و آمریکای‌لاتین دوست و همراه شویم. دیپلماسی مثبت در مقابل، ضمن پذیرش اصل تفاوت میان ما و کشوری همچون فرانسه، انگلستان و حتی آمریکا، در عین حال معتقد است که رابطه میان ما و آنها، الزاما تقابل و دشمنی و بغض و کینه نیست. ما به‌هرحال منافع ملی تعریف‌شده‌ای برای خودمان داریم و آنها هم همینطور. ضمن آنکه آنها در میان خودشان، به‌هرحال تفاوت ارزش‌ها، دیدگاه‌ها و منافع ملی دارند. بنابراین می‌توان با آنها یک رابطه معقول و منطقی برقرار کرد.

سمبل دیپلماسی منفی، دولت قبلی و سمبل دیپلماسی مثبت، دولت خاتمی بود. آقای احمدی‌نژاد هیچ تلاشی در جهت ایجاد یک حداقلی از تفاهم نه با اروپا کرد و نه با آمریکا. اما آقای خاتمی و قبل از آن آقای هاشمی، حداقل تلاش‌هایی برای ایجاد نوعی تفاهم و زبان مشترک با غربی‌ها به عمل آوردند. آقای روحانی، به یقین، دنبال الگوی دیپلماسی مثبت بوده است. همه تلاش او را در نیویورک می‌توان در یک گزاره خلاصه کرد: «ما برای جنگ و تقابل با کسی نیامده‌ایم؛ اگر به ما احترام گذاشته شود و با ما درست برخورد و رفتار شود ما هم به دیگران احترام گذارده و با همگان درست رفتار خواهیم کرد». جدای از ملاقات با تقریبا تمامی وزرای خارجه کشورهای غربی ازجمله آمریکا و انگلستان، او سرانجام آن تابوی ۳۵ساله را شکست و با رییس‌جمهور آمریکا هم تلفنی سخن گفت. از شهریورماه به این‌سو هم ایشان در مسیر دیپلماسی مثبت حرکت کرده؛ از صحبت تلفنی با رییس‌جمهور روسیه و رهبر چین گرفته تا نخست‌وزیر انگلستان. او حتی نخست‌وزیر ایتالیا را فراموش نکرده و از قلم نینداخته. اتفاقا او درست فکر می‌کند چرا که در اتحادیه اروپا نمی‌توان ایتالیا را نادیده گرفت.

روحانی در اصل دارد پا جای پای خاتمی و سیاست تنش‌زدایی او می‌گذارد. ایتالیا، اسپانیا، آلمان، اتریش و فرانسه جملگی خاتمی را دعوت کردند. فراموشمان نشود که اتفاقا در آن مقطع، اروپایی‌ها دیوار دفاعی موثری برای ما شده بودند در برابر نئومحافظه‌کاران و تندروهای آمریکایی و اسراییلی. همین مذاکرات اخیر ژنو دقیقا نشان داده که نگاه دیپلماسی منفی چقدر نادرست است. آقای روحانی و ظریف توانسته‌اند بخشی از رهبری آمریکا را باخود همراه سازند. درست است که تندروها همچنان در حال تیزکردن تیغ برای تحریم‌های بیشتر هستند، اما واقعیت آن است که بعضی وقت‌ها تندروهای خودمان هم بهانه به دست آنها می‌دهند. بسیاری از به‌اصطلاح صاحبنظران ایرانی با ملاحظه شکاف در اردوگاه غرب درخصوص برنامه هسته‌ای ایران – چون نگاهشان برگرفته از دیپلماسی منفی است و نمی‌توانند درک درستی از عالم واقعی داشته باشند- رفته‌اند به‌دنبال تئوری‌های توطئه و فرضیه‌های دایی‌جان ناپلئونی پیرامون اینکه چرا فرانسه آنگونه رفتار می‌کند و آمریکا به گونه‌ای دیگر. یکسری تئوری توطئه ساخته‌اند مبنی بر اینکه همه اینها نمایش است و فرانسه قرار شده نقش «پلیس بد» را بازی کند، آمریکا نقش «پلیس خوب» را و مطالبی از این دست! اما نه؛ واقعیت غرب اتفاقا همان است که روحانی و ظریف باور دارند.

در پارادایم دیپلماسی منفی، فرانسه، انگلستان، آمریکا و مابقی همه یکسان و یک کاسه فرض گرفته شده‌اند و وقتی رفتارهای متفاوت دیده می‌شود، طرفداران دیپلماسی منفی چاره‌ای ندارند جز اینکه بروند سر وقت تئوری‌های «دایی‌جان ناپلئون»ی درخصوص زدوبندهای پشت‌پرده میان فرانسه و آمریکا. در حالی‌که در نگاه روحانی، خاتمی یا هاشمی‌رفسنجانی به غرب، اینگونه نیست. کشورهای مختلف، رهبران و دولت‌های مختلف ممکن است در بسیاری از حوزه‌ها مثل یکدیگر نیندیشند. دقیقا با این نگاه است که روحانی به طور منظم تلاش می‌کند که در این دنیای وانفسا، برای ایران یارگیری کند. با همه صحبت می‌کند تا بتواند نشان دهد و اعلام کند ما قصد رویارویی و زیاده‌خواهی و تهدید کسی و کشوری را نداریم. می‌خواهد نشان بدهد که ما به حق خودمان قانع هستیم و چیزی بیش از حق و سهم خودمان نمی‌خواهیم. اگر دیپلماسی روحانی موفق نشود، می‌توان گفت که روحانی اشتباه می‌کرده و حق با طرفداران دیپلماسی منفی است و هیچ تفاوتی میان غربی‌ها نیست و حق با احمدی‌نژاد بود که اعتقاد داشت با مشت گره کرده باید با آنها روبه‌رو شد. اما در عین حال این سوال را هم می‌توان مطرح کرد که اگر روحانی موفق نشود، چه میزان از عدم موفقیت وی، ملهم و متاثر از نفوذ و تاثیر دیپلماسی منفی در داخل کشور خودمان است؟

 


Deal May Be Near as New Iran Nuclear Talks Open

Share Button
Salvatore Di Nolfi/KEYSTONE, via Associated Press

Participants before the resumption of nuclear talks with Iran in Geneva on Wednesday. The last round of talks fell short of a deal.

By  and 
Published: November 20, 2013

GENEVA — Senior diplomats from six world powers and Iran opened a new round of talks on Wednesday in Geneva amid expectations that they were closing in on an agreement to freeze Tehran’s nuclear program.

Multimedia
World Twitter Logo.

Connect With Us on Twitter

Follow@nytimesworldfor international breaking news and headlines.

Twitter List: Reporters and Editors

Fabrice Coffrini/Agence France-Presse — Getty Images

The Iranian foreign minister, Mohammed Javad Zarif, left a hotel on Wednesday in Geneva before the start of nuclear talks.

The talks began against a backdrop of heightened security as diplomats held open the possibility that Secretary of State John Kerry and other foreign ministers might sweep in to seal the accord if the negotiations succeed. The current negotiating round is scheduled to end Friday but could be extended into the weekend if an accord appears within reach.

Another sign that a deal may be in the offing has been the stepped-up efforts by the White House to build support for an accord, which would pause much of Iran’s program for six months in return for easing economic sanctions.

In a meeting with lawmakers on Tuesday, President Obama and Mr. Kerry emphasized that the sanctions relief the administration would offer Iran would be worth about $6 billion or $7 billion, according to a participant who asked not to be identified because he was discussing a confidential meeting. That is less than the $10 billion or $20 billion that has figured in some reports.

And though Mr. Obama has repeatedly said that all options are on the table if Iran is determined to field a nuclear weapon, he sought to underscore the risks of mounting military strikes to disable Iran’s nuclear program, the participant disclosed. A military confrontation, Mr. Obama suggested at the session, could set off a conflagration that would be bigger than the war in Iraq.

Mr. Obama also said that the Iranians had engaged in human-wave assaults during the Iran-Iraq war, which he presented as a sign of Tehran’s fanaticism. In making that point, Mr. Obama was challenging the assertion by some prominent lawmakers that increasing economic sanctions would lead to more substantial Iranian concessions.

The talks here are a continuation of an attempt two weeks ago to clinch an interim deal that would constrain Iran’s nuclear program so negotiators would have time to pursue a more comprehensive agreement.

The last round fell short when Iranian officials indicated that they needed to consult with the authorities in Tehran after they were presented with a text by the P5 plus 1, so named because they include the permanent members of the United States Security Council — the United States, Russia, France, Britain and China — and Germany. Experts from the two sides have been in touch since then.

Catherine Ashton, the European Union’s foreign policy chief, began the talks on Wednesday by meeting diplomats from the P5 plus 1 and then Mohammad Javad Zarif, Iran’s foreign minister. The United States and its negotiating partners also held a plenary meeting with Mr. Zarif.

“There is a sense of strong commitment on both sides but important differences need to be narrowed down,” a Western diplomat told reporters here. “The deal has to be sustainable, spelled out in detail.”

Under the emerging agreement, Iran would continue to enrich uranium to the level of 3.5 percent. But steps would be taken to render its stockpile of 20 percent enriched uranium less usable for military purposes. Iran would need to accept constraints on its effort to build a reactor that can produce plutonium and would need to accept verification measures. Another aim of an initial agreement is to identify the “parameters” for a more comprehensive, follow-up agreement. A senior Obama administration official said they would not be very detailed but would “set a direction” for the later agreement.

Mr. Obama was not the only leader who has been trying to shape the debate at home as a preliminary agreement appears near. In a speech to a paramilitary group, Iran’s supreme Leader, Ayatollah Ali Khamenei, insisted that there were limits to the concessions that Iran would make and underscored the nation’s “nuclear rights,” an apparent reference to Iran’s plans to continue enriching uranium to the level of 3.5 percent. The speech appeared to be aimed both at placating hard-liners while showing his support for the Iranian officials meeting with international negotiators in Geneva.

But Ayatollah Khamenei’s denunciation of Israel as “the rabid dog of the region” was an indication that the apparent progress toward a limited nuclear accord had not led to a diminution of regional tensions.

President François Hollande of France called on Iran to take steps to show that its nuclear efforts were peaceful instead of making “unacceptable” declarations. “Iran must offer answers and not a certain number of provocative statements,” he said.

In Moscow, Prime Minister Benjamin Netanyahu of Israel met with President Vladimir V. Putin of Russia and continued his calls for an agreement that would end Iran’s uranium enrichment activities, among other steps.

“We believe that you can get a better deal, a better accord,” Mr. Netanyahu said. “And it demands persistence and consistency.”

Michael R. Gordon reported from Geneva, and Thomas Erdbrink from Tehran. David M. Herszenhorn contributed reporting from Moscow, and Nick Cumming-Bruce from Geneva.

 

 

 

انصاف و صداقت در داوری

Share Button

چکیده:…”این دوستان از تجاوز اسرائیل سخن میگویند. چقدر خوب بود بگویند دولت اسرائیل چه تجاوزی به ایران ما کرده است؟ و اگر منظور از تجاوزگری آن دولت، تجاوز به اعراب است، این پرسش پیش میاید که آیا از نظر این آقایان تجاوز دولت پوتین به حقوق مردم مسلمان قفقاز و مشخصاً چچن کمتر و ملایمتر از تجاوز اسرائیل به اعراب است؟ آیا اعراب فلسطین حاضرند فقط بلحاظ مقایسه شرایط  هم که شده جای خود را با مردم چچن عوض کنند؟ همین پرسش در مورد مسلمانان سرکوب شده اینقوش در چین مطرح میشود و مسلمانان فیلیپین، سیرلانکا، تایلند و برمه و پیروان اهل تسنن و دیگر اقلیتهای مذهی خودمان. چرا این دوستان فقط به یکطرف غش میکنند؟”

انصاف و صداقت در داوری

من با استبداد محمد رضا شاهی مخالف بودم و هستم هرچند امروز میدانم که  آن رژیم آنچنان که میدیدیم همه اش در استبدادش خلاصه نمیشد و خدمات بسیار بزرگ و اثر گذار تاریخی او را هم باید در مدرنیزاسیون و توسعه اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی ایران بحساب آورد.

من با نئوکانهای آمریکایی مخالفم ولی فراموش نمیکنم که تاچر و ریگان سهم بزرگی در فروپاشاندن سیستم کمونیستی جهان که یک غده سرطانی در مسیر توسعه دنیا بود برداشتند.

من با مجاهدین خلق مخالفم و تفاوتی بین آنها با رژیم حاکم، جز اینکه یکی حاکم و دیگری ناحاکم است نمی بینم. من با پژاک و جنبش بلوچی ریگی مخالفم ولی تروریسم آنها را میوه تلخِ استبداد رژیم حاکم میدانم.

اما با وجود اینکه با همه این جریانات پیش گفته مخالفم، حاضر به محکوم کردن یکطرفه آنها نیستم مگر اینکه آنها را در برابر رژیم جمهوری اسلامی و مقام ولایی رهبری آن قرار دهم و با ترازوی انصاف و صداقت آنها را به داوری بکشانم. چرا؟ چون در صورت چنین داوری یکسویه ایی، طرفی را که بایدهم محکوم شود، محکوم میکنم ولی ناخود آگاه و شاید آگاهانه  جرم گاه سنگین ترطرف دیگر را در سایه و محاق قرار میدهم  که در اثر این داوری یکطرفه، ذهن شنونده و خواننده و یا ناظر تحت تأثیر قرار گرفته، یکسویه بجهتی رانده میشود که برای مجرم مقابل که ذکری از آن نیست  و در سایه  قرار داردحق و حقانیتی “حد اقل” نسبی قائل شده و ایجاد میکند.

من با نتوکانها آمریکایی و تاچریسم انگلیسی مخالم و فراموش نمیکنم تاچر با معندچیان ذغال بریتانیا و سندیکالیستهای آنجا به رهبری اسکار ژیل چه کرد و فراموش نمیکنم که ریگان هم با کارکنان اعتصابی فرودگاههای آمریکا چه کرد و چگونه به اخراج جمعی آنها دست زد و اعتصابشان را در هم شکست. ولی در مقایسه  با آنها و صدماتی که از جانب آنها متوجه مملکت ماشده است لحظه ایی درنگ نمیکنم که بگویم تا آنجا که به رابطه خصومت آمیز بین کشور ما و غرب مربوط میشود، فتنه اصلی را رژیم ایران اسلامی برافروخت و بهانه ایی برای آن  راستهای افراطی آمریکایی فراهم ساخت تا سیل تحریمها را علیه ایران بجریان بیاندازند. و تردید هم نمیکنم تا بگویم که صدمات نئو کنسرواتیستهای غربی به مردم و مملکت ما در مقایسه با صدماتی که همین رژیم به میهن ما زده است ارزنی در مقابل یک گردو است.

من افزونخواهی اسرائیل را که گاه شکل تجاوز گرفته و میگیرد و در مواردی عکس العملهای نظامی سرکوب گرانه نا متعارف را از نظر دور نمیدارم  و محکوم میکنم ولی فراموش نمیکنم که اگر از همه آن فلسطینی های سرزمین های اشغالی بپرسند آیا حاضرند جای خود را با مردم ایران عوض کنند، فکر نمیکنم حتی به اندازه   تعداد انگشتان دست هم کسانی پیدا شوند که حاضر شوند بیایند و در شرایط امروز ایران زندگی کنند.  من تردید ندارم که اگر به اعراب ساکن اسرائیل جایزه های چند ده هزار دلاری هم بدهند حاظر شوند در هیچیک از کشور های عربی مخالف اسرائیل زندگی کنند. این اعراب حتی در زندانهای اسرائیل از امکانات و آزادیهایی برخوردارند که شهروندان آزاد اکثر کشور های عربی و ایران ما از آن برخوردار نیستند. در زندانهای اسرائیل تروریستهای حماس و جهاد اسلامی از حق و امکانات تحصیلی دانشگاهی برخوردارند حال آنکه دانشجویان ما با کوچکترین بهانه ایی ستار دار شده و از ادامه تحصیل محروم میشوند البته اگر به دانشگاه اوین اعزام نشوند!

اینها را بعنوان مقدمه ایی طولانی بر یک مطلب مختصر نوشتم که موضوع آن نامه چند تن از چهره های ملی مذهبی ها به آقای روحانی در ارتباط با مذاکرات هسته ای است. این دوستان در این نامه، بحق موفقیت این مذاکرات را به میزان گسترش فضای سیاسی در ایران مشروط و مرتبط دانسته اند ولی پرسش اینست که چه لزومی دارد وقتی این دوستان نمیتوانند  از رژیم و در رأس آن آقای خامنه ایی بخاطر جرایمی صد بار بزرگتر از اسرائیل و نتو کانهای آمریکایی نام ببرند یکطرفه اسرائیل و نئو کانها را زیر ضربه بگیرند که خیلی ظریف و زیرکانه برای رژیم معصومیت آفرینی کنند؟

این دوستان از تجاوز اسرائیل سخن میگویند. چقدر خوب بود بگویند دولت اسرائیل چه تجاوزی به ایران ما کرده است؟ و اگر منظور از تجاوزگری آن دولت، تجاوز به اعراب است، این پرسش پیش میاید که آیا از نظر این آقایان تجاوز دولت پوتین به حقوق مردم مسلمان قفقاز و مشخصاً چچن کمتر و ملایمتر از تجاوز اسرائیل به اعراب است؟ آیا اعراب فلسطین حاضرند فقط بلحاظ مقایسه شرایط  هم که شده جای خود را با مردم چچن عوض کنند؟ همین پرسش در مورد مسلمانان سرکوب شده اینقوش در چین مطرح میشود و مسلمانان فیلیپین، سیرلانکا، تایلند و برمه و پیروان اهل تسنن و دیگر اقلیتهای مذهی خودمان. چرا این دوستان فقط به یکطرف غش میکنند؟. ( اشاره به داستانی در  مورد یک آخوند است که هروقت سر منبر شور حسینی او را میگرفت غش میکرد ولی همیشه بطرف جایگاه زنها میافتاد).

جمله ایی که در نامه این دوستان ملی مذهبی موجب نگارش این یاداشت شد اینست: «مخالفت رژیم متجاوز اسرائیل که ده ها مصوبه شورای امنیت را نادیده گرفته و نومحافظه‌کاران امریکایی از یک سو و مخالفت برخی نیروهای همسو با آنها در خارج و داخل کشور از سوی دیگر، نباید بر روند مثبت مذاکرات و سیاست تنش‌زدایی خللی ایجاد کند. » تمام نامه از سایت کلمه در زیر کپی شده است.

 

با سلام و احترام

پیشرفت نسبی و مثبت مذاکرات هسته‌ای و آشکار شدن چشم‌انداز تفاهم بین‌المللی پیرامون پروندة هسته‌ای ایران و احتمال کاهش تحریم‌های اقتصادی که فشار اصلی آن متوجه مردم ایران بوده، خواستة عموم مردم و نیروهای ملی و مردمی و طرفداران توسعه و سربلندی کشور است.

مخالفت رژیم متجاوز اسرائیل که ده ها مصوبه شورای امنیت را نادیده گرفته و نومحافظه‌کاران امریکایی از یک سو و مخالفت برخی نیروهای همسو با آنها در خارج و داخل کشور از سوی دیگر، نباید بر روند مثبت مذاکرات و سیاست تنش‌زدایی خللی ایجاد کند. تفاهم مبتنی بر عقلانیت و منافع ملی با قدرت‌های جهانی، خواست عمومی مردم و همچنین مطابق با برنامه‌های اعلام شده در انتخابات است.

ما همراه با مردم ایران از پیشرفت مذاکرات با نهادهای بین‌المللی و کاهش تحریم‌های اقتصادی و تنش‌زدایی استقبال می‌کنیم. بدیهی است که بزرگ‌ترین پشتوانة امنیت و استقلال ملی و همچنین موفقیت تیم‌ دیپلماسی کشور در روند مذاکره با قدرت‌های جهانی، همبستگی ملی و حمایت همة نیروهاست و این هدف، تنها از مسیر تأمین آزادی‌های سیاسی مصرح در قانون اساسی، ایجاد تفاهم و اعتماد متقابل با همة اقشار اجتماعی و گروههای قومی و مذهبی ملت ایران، و نیروهای فعال در جامعة مدنی، آزادی زندانیان سیاسی و در حصر، و رعایت حقوق اساسی شهروندان و همراه با اصلاحات اقتصادی در جهت احیای تولید، کاهش بیکاری، فقر و آسیب‌های اجتماعی تحقق می‌یابد.

محمد بسته‌نگار، حبیب‌الله پیمان، حسین شاه‌حسینی، اعظم طالقانی، نظام‌الدین قهاری

همه پرسی تنها راه حل مسله هسته ایی برای

Share Button

چکیده .. “بزرگترین هزینه ایی که مردم ایران برای این حق نکبتی تا کنون داده اند، تحمل همین رژیم و رهبر عظما شده آنست که با حق انحصاری متولی گری خود بر این گونه حقوق و با شعار های آمریکا ستیزیانه  اش برای خود مشروعیت ساخته و پرداخته است.

جامعه سیاسی فلج و زمینگیر شده منتقد وضع فعلی باید بیدار شود و به نظاره گر بودن انفعالی خود در این زمینه پایان داده، رهیافت خود را  بر اساس منافع واقعی مردم در شرایط دینامیک و با توجه به همه متغیرهای کنونی ارائه دهد. این رهیافت در شرایط فعلی چیزی جز مراجعه به آرای عمومی یعنی همه پرسی برای ادامه یا توقف ادامه توسعه فن آوری هسته ایی نیست.”

atom

وال استریت ژورنال* امروز مینویسد که اوباما در دفاع از استراتژی خود در قبال ایران گفت که ایران حتی با حصول یک توافق موقت  با قدرتهای جهانی روی برنامه هسته ایی اش، به تحمل از دست دادن درآمدش ادامه خواهد داد زیرا با چنین توافقی هم بیشتر تحریمهای تنبیهی  علیه آن بجای خود باقی خواهند ماند.

در همین حال؛ ۱۰۰ نفر از نمایندگان مجلس ایران یک طرح سه فوریتی برای ملزم کردن دولت به حفظ تمامی فعالیتهای اتمی اش را امضا کردند.

به گزارش خبرگزاری مهر، روز سه شنبه ۱۹ نوامبر، جمعی از نمایندگان مجلس ایران طرحی سه فوریتی با عنوان “الزام دولت به حفظ حقوق مسلم هسته ای” را تهیه کردند و پس از آنکه ۱۰۰ نفر از نمایندگان این طرح را امضا کردند،آنرا به هیات رئیسه مجلس تحویل دادند.
در این طرح آمده است “کاهش تولید و توقف روند توسعه هسته ای” نباید در دور بعدی مذاکرات هسته ای ایران با قدرتهای جهانی مورد “اغماض” یا “مذاکره” قرار بگیرد، و دولت مجاز نیست در این باره هیچ گونه توافقی را انجام دهد.
در این طرح از دولت خواسته شده تا کار غنی سازی را با نصب سانتریفیوژهای جدید توسعه دهد، به غنی سازی اورانیوم با غنای ۲۰ درصد ادامه دهد، و کارخانه آب سنگین اراک را تکمیل نماید.

از سوی دیگر محمد جواد ظریف در یک پیام ویدئویی** گفت که هدف ایران از انرژی هسته ای “عزتّ، احترام و تعیین سرنوشت” است. او گفت که در مناقشه کنونی بر سر برنامه اتمی ایران “راهی به جلو” وجود دارد و تنها انتخاب بین “تسلیم یا رو در رو شدن” نیست.

در روزهای گذشته نیز رئیس جمهور فرانسه در دیدار خود از تل اویو و تبادل نظر با مقامات ان کشور گفت که کشورش تا اطمینان یافتن به رفع کامل خطر اتمی ایران در برابر لغو تحریمها خواهد ایستاد.

رهبر جمهوری اسلامی نیز در رابطه با صلاحیت تیم مذاکره کننده هسته ایی چندی پیش در یک اظهار نظر گفت که او به این تیم اطمینان کامل دارد که از منافع و حقوق “جمهوری اسلامی” دفاع خواهد کرد و آنها را فرزندان انقلاب و حکومت اسلامی نامید.(نقل به مضون. ح ت).

اکثر صاحبنظران را عقیده براین است که در تهران عزم جدی برای حل مناقشه هسته ایی وجود دارد.

اگر این مواضع را کنارهم بگذاریم  بنظر نمیرسد چشم اندازی برای مصالحه در دور آینده مذاکرات وجود داشته باشد. ولی تردیدی نیست

در کنار این شاخ و شانه کشیها، دیپلماسی پنهانی نیز جریان دارد که در آن از زبان دیگری  استفاده میشود والی ادامه تلاشها بیهوده بود. بستر ان زبان دیپلماتیک اینست که؛ ایران فکر میکند غرب برای حل مشکلات منطقه ایی خود به کمک ایران نیاز دارد و در غرب هم تصور میشود که تحریمها چنان کمر اقتصاد ایران را خُرد کرده و نظام را در آستانه فروپاشی اقتصادی و بحران سیاسی قرار داده است که رژیم ایران اگر نه تسلیم کامل ،حد اقل چاره ایی جز تن دادن به پاره ایی امیتازدهی های جدی  ندارد.

بنظر من معنای حرف آقای ظریف در گفتار ویدئویی خود: [“در مناقشه کنونی بر سر برنامه اتمی ایران “راهی به جلو” وجود دارد و تنها انتخاب بین “تسلیم یا رو در رو شدن” نیست. ] نیز چیزی جز همین امید داشتن به دیپلماسی پنهان نیست. ولی فرنگیها ظرب المثلی دارند که میگوید:” پر کاهی که یک شتر را میخوابند”. مناسبت این ضرب المثل در اینجا اینست  که برخی امیتازات جزئی تحت شرایطی به تغیرات بزرگ در یک معادله منجر میشود. و چنین وضعیتی زمانی پیش می آید که  یک یا دو طرف یک معادله قدرت؛ ۹۹۹% انرژی خود را برای خواباندن حریف بکار برده اند.

در معادله مناقشه هسته ایی کنونی بین غرب و جمهوری اسلامی، طرف ایران واقعاً به مرز استفاده از این ۹۹۹% استفاده از ابزارهای خود رسیده است و کار دیگری نیست که بتواند بکند که تا کنون نکرده است. هرآنچه در توان داشته است در تخریب روند آرام شدن اوضاع در سوریه، افغانستان، فلسطین، بحرین، یمن، عراق و.. ، کرده است، تا آن حدی که میتوانسته علیرغم قطعنامه ای شورای امنیت به غنی سازی بالای ۳% و تا مرز ۲۰% ادامه داده است. جمهوری اسلامی از همه کارتهای ممکن خود در این قمار محکوم به شکست استفاده کرده است و کارت جدید دیگری در دست ندارد تا بخواهد با آن بازی کند مگر ادامه حمایت از رژیم اسد برای مدتی دیگر که آنهم تاریخ مصرف خود را دارد.

از سوی دیگر تحریمها واقعاً میروند تا شیرازه مملکت را حتی در فراسو و فرا بودِ این رژیم چنان از هم بپاشاند که نتایج آن هرگز جبران پذیر نخواهد بود.  از سوی دیگر مصالحه هسته ایی، منافع که هیچ، حتی موجودیت برخی جناحهای صاحب قدرت را در ایران در معرض تهدید جدی قرار داده است. در اسرائیل و منطقه خلیج فارس و آمریکا نیز هستند گروهی که از حضورِ دولتِ گردنکشی مانند ایران هم نان سیاسی و هم اقتصادی میخورند.

روزی سعید حجاریان در اشاره به مجاهدین و لاجوردی گفت:” لاجوردی برای فعال نگاه داشتن ماشین اعدام خود به تروریسم مجاهدین و مجهاهدین برای مشروعیت دادن تروریسم خود به ماشین اعدام لاجوردی نیاز دارند. همین توضیح را میتوان به موضعگیریهای تندو روهای دو طرف مناقشه هسته ایی امروز نیز تعمیم داد.

اسف بار اینست که در این میانه جامعه مدنی و سیاسی غیر حکومتی ایران گویی وجود خارجی ندارد و نفسش با رسپراتورهای (دستگاه تنفس مصنوعی) تنظیم شده حکومتی کار میکند. هیچ گروه سیاسی نیست که با الترناتیو رهیافیت خود به میدان آمده باشد. رژیم ایران بشمول دولت آقای روحانی و وزیر خارجه آن آقای ظریف، در خطوط عمده راهبردی خود هیچ چیزی جز آنکه رهبری ایران تا کنون در این زمینه گفته و کرده است و تا کنون مورد تأئید همین تند روها  و هورا کشان حرفه ایی هم بوده است نگفته و نکرده است. دولت روحانی “حق مسلم فن آوری هسته ای” را که در شرایط بحران آمیز و تنش آفرین کنونی که ممکن است حتی به جنگ هم بکشد؛ که فقط “خواست رهبری ایران ” و نه ملت ایران است را مورد تأکید قرار میدهد و از تسلیم نشدن حرف میزند.

پاسخ به آقای ظریف اینست که اگر مردم ایران از روی ناچاری تسلیم شدند و پس از آن کودتای شرم آورانتخاباتی ۸۸ دوباره به پای صندوقها رفتند تا گزینه های دیکته و تحمیل شده رهبری کشور در انتخابات ریاست جمهوری ۹۲ یکی را انتخاب کنند، در شرایط کنونی حتی میتوانند از این “حق مسلم  هسته ای خود” هم  مانند بسیاری حقوق دیگری دست بکشند. اگر حق و حقوق مسلم مردم ایران تضیع شده است در درجه اول از طرف همین حکومت بوده است و نه از طرف قدرتهای جهانی و یا اسرائیل.

پس باید پذیرفت که در کمترین ارزیابی، هستند جمعنیتی در این مملکت  که برای اجتناب از جنگ و ادامه یا تشدید تحریمها حتی حاظر به تسلیم در مناقشه هسته ایی هم هستند بوِیژیه اینکه بخش اعظم جامعه ایران وکالت و متولی گری رژیم را برای  این گونه حقوق مسلم خود قبول ندارد.

حال میماند که بپرسیم و بدانیم که این جمعیتی که حاضر به تسلیم در مناقشه هسته ایی است چه میزان و چند درصد از ملت ایران را تشکیل میدهد که  فقط وقتی پای غنی سازی اورانیوم ۲۰% بمیان می آید حق و حقوق دار میشود؟

آیا راهی بهتر از یک همه پرسی هست؟

جناب ظریف! جناب روحانی! مردم ایران نمیخواهند که شما خود رژیم و یا رهبر عظما شده آنرا به رفراندم بگذارید؛ زیرا مردم در رفراندمی که بشما پست ریاست جمهوری و وزارت خارجه ایی داد، با آرای ۳۴ میلیونی خود(بشمول تحریمیها) در برابر آرای ۳ میلیونی رژیم و رهبر عظما شده آن نظر خود را داد،

مردم از شما میخواهند تا این “حق مسلم”ی را که شما تند تند بنام آنها از آن برای خود و رژیم سکه میزنید به همه پرسی بگذارید تا هم شما، هم خود مردم و هم جهانیان بدانند مردم ایران برای استیفای این “حق مسلم” چقدر حاضرند هزینه بدهند و چقدر متولی گری و قیمومیت  شما را قبول دارند.

بزرگترین هزینه ایی که مردم ایران برای این حق نکبتی تا کنون داده اند، تحمل همین رژیم و رهبر عظما شده آنست که با حق انحصاری متولی گری خود بر این گونه حقوق و با شعار های آمریکا ستیزیانه  اش برای خود مشروعیت ساخته و پرداخته است.

جامعه سیاسی فلج و زمینگیر شده منتقد وضع فعلی باید بیدار شود و به نظاره گر بودن انفعالی خود در این زمینه پایان داده، رهیافت خود را  بر اساس منافع واقعی مردم در شرایط دینامیک و با توجه به همه متغیرهای کنونی ارائه دهد. این رهیافت در شرایط فعلی چیزی جز مراجعه به آرای عمومی یعنی همه پرسی برای ادامه یا توقف توسعه فن آوری هسته ایی نیست.

 

  • *
  • Obama Defends His Iran Strategy

    President Obama said Iran would continue losing money even under a temporary deal with international powers over its nuclear program because the most punitive economic sanctions would remain in place.

  • **
  • آقای ظریف در همین مصاحبه میگویند که :” مردم ایران طی قرن گذشته دست در دست هم علیه استبداد مطلقه ایستاده اند و… “، البته خوشبختانه مترجم هرچند سهواً این اشتباه آقای ظریف را تصحیح نموده و در زیر نویس فارسی گفتار انگلیسی آقای ظریف بجای قرن گذشته از “قرن اخیر” نام میبرند که اگر من واژه اخیر را درست فهمیده باشم یعنی همین ۱۳ سال از قرن بیست یکم، در این صورت ترجمه مقررن به واقعیت کامل است و واقعاً مردم ایران حد اقل در این ۱۳ سال در برابر استبداد مطلقه سلطانی آقای خامنه ایی ایستاده اند.
  • ولی از این گزکگیریهای ترجمه ای بگذریم، اگر اقای ظریف این سخنان را مانند تاجزاده یا دکتر میردامادی و صدها زندانی سیاسی دیگر از زندان اوین ابراز میکرد، نمیشد در صداقت گوینده شک کرد. ولی اقای ظریف بعنوان وزیر خارجه جمهوری اسلامی ایران نباید بخود اجازه دهد از ایستادگی مردم ایران ، دست در دست هم در برابر “استبداد مطلقه” حرف بزنند زیرا، هم خود و هم رئیس جمهور مملکت، هرچند در نیات و برنامه های اصلاحگرانه وی تردید کمی هست، در خدمت یکی از قهار ترین حکومتهای استبدادی مطلقه قرار دارند. و آقای روحانی که هیچ وقت هم حتی برای لحظه ایی از این قطار استبداد پیاده نشده بوده است تا چه رسد که در برابر آن قرار گیرد.
  • *****************************************************************
  • تاکید دوباره رهبر انقلاب بر حمایت از دولت و تیم سیاست خارجی

    سیاست > رهبری – مقام معظم رهبری تاکید کردند:بنده بر حمایت از مسئولانی که اجرای کار بر عهده شان است اصرار دارم، بنده از دولت حمایت میکنم.

    به گزارش خبرآنلاین، حضرت آیت الله خامنه ای در جمع ۵۰هزار نفری بسیجیان در مصلی امام خمینی افزودند: از آن طرف اصرار دارم بر تثبیت حقوق ملت ایران از جمله مسئله حقوق هسته ای. ما البته در جزییات این مذاکرات مداخله نمی کنیم، یک خطوط قرمزی وجود دارد که موظفند این حدود را رعایت کنند.