Archive for: November 2013

آقای فرجی دانا قرص و محکم بایستید! صادق زیباکلام

Share Button
اساتیدی را که به اجبار بازنشسته کرده اند،یا آنان را اخراج و ممنوع التدریس کرده اند به خدمت فراخوانید.اساتیدی را که بدون رعایت اصول وضوابط علمی و استخدامی بورسیه شده اند یا به استخدام دانشگاه درآمده اند را زیر نظر هیئتی صالح از اساتید همان دانشگاهها مورد یک بررسی مجدد قرار دهید.حتی اگر استیضاحتان کردند(که نخواهند کرد) و رای هم نیاوردید(که یقیناً خواهید آورد) دست کم نام شما در ردیف چهره ها و شخصیتهای وطن پرست ایران قرار خواهد گرفت.

zibaklam.farjidana

روزنامه ابتکار

پنجشنبه ۱۶ آبان

هنوز جوهر مهر و امضاءوزارت دکتر فرجی دانا خشک نشده بود که افراطیون اصولگرا در مجلس در برابر ایشان صف آرایی کردند، بهانه شان این است که چرا آقایان دکتر توفیقی و میلی منفرد را ایشان به سمت مشاور و معاون منصوب کرده اند . بهانه دیگرشان این بوده که چرا ایشان برای صدها دانشجوی ستاره دار مجوز ادامه تحصیل صادر کرده اند .آنقدر فشار وارد کرده اند که وزارت علوم مجبور شد پاسخ دهد که چند صد دانشجوی ستاره دارنبوده بلکه ۱۲۷ نفر بیشتر نبوده اند به عبارتی دیگر؛ کانه آقای فرجی دانا گناهی و خطایی مرتکب شده، بایستی به افراطیون توضیح دهند که تعداد ستاره دار ها که مجوز ادامه تحصیل دریافت کرده اند خیلی زیاد نبوده که جای نگرانی داشته باشد . این واقعاً جای تاسف است که فرزندان و دانشجویان این مملکت که چشم و چراغ و آینده این مملکت هستند به واسطه دلایل سیاسی از حق تحصیل -که از اولیه ترین و بدیهی ترین حقوق شهروندی است- محروم شده اند و آن وقت دولت جدید که بر آمده از رای مردم است می خواهد این حق کشی و این ظلم فاحش به حقوق هزاران شهروند مملکت را درست کند ، عده ای اعتراض نمایند که چرا دانشجویان ستاره دار دارند به دانشگاها باز می گردند ؟و آن وقت دولت آقای روحانی به جای آنکه قرص و محکم بایستد و بگوید که شما کار خطا کردید ،شما ظلم کردید، شما حقوق شهروندی آنان را به زیر پا گذاردید ،حالت عذر خواهی به خود گرفته و می گوید که چند صد تا نبوده و فقط ۱۲۰ تا یا ۱۳۰ تا بیشتر نبوده.نه جناب آقای فرجی دانا، مردم به دولت شما رای دادند که حتی یک دانشجوی ستاره دار هم دیگر در مملکت نماند.مردم به شما رای دادند که اساتید کشور که به جرم داشتن افکار و عقایدی در انتقاد از دولت و مسئولین، اخراج، بازنشسته یا ممنوع التدریس نشوند و آنان هم که اینگونه مورد ظلم واقع شده اند به دانشگاه بازگردند. و الا اگر همچنان خواهان این امر بوده اند که وزارت علوم دانشجویان را که مثل حکومت فکر نمی کنند از تحصیل محروم نماید می توانستند به آقای دکتر سعید جلیلی رای دهند.جناب فرجی دانا ! یقین بدانید که اگر در برابر تندروها عقب نشینی کنید و آقایان دکتر توفیقی و میلی منفرد راعزل نمایید،تندروها نه تنها از شما تشکر نخواهند کرد بلکه فردا باز به سراغتان خواهند آمد و خواهان اخراج مجدد همان ۱۲۷ دانشجوی ستاره دار خواهند شد.اگر این خواسته نامشروع آنها را هم برآورده سازید،پس فردا هم باز به سراغتان خواهند آمد و از شما می خواهند که حجت الاسلام آقای دکتر صدرالدین شریعتی رئیس قبلی دانشگاه علامه طباطبایی را مجددا ابقاء نمایید.

قرص و محکم بایستید و آنها را جدی نگیرید.البته که خواست و اراده مجلس تاج سرماست.البته که مجلس قطعا در راس همه امور است.اما کدام مجلس؟ مجلسی که نمایندگان آن منتخب اکثریت مردم باشند؟نمایندگانی که با ۵ درصد یا حتی کمتر از حوزه انتخابیه شان به مجلس راه یافته باشند،چگونه می توانند مدعی نمایندگی مردم آن حوزه را باشند؟ نمایندگانی که برخی از آنها۸۰ درصد و حتی ۹۰درصد مردم حوزه انتخابیه شان به آنها رای ندادند چگونه می توانند مدعی سخن گفتن از جانب مردم شوند؟

جناب فرجی دانا قرص و محکم باستید و به حول و قوه الهی و استعانت از پشتیبانی مردم از تهدیدات نمایندگان اقلیت تندرو هراسی به دل راه ندهید.حمایت کسر قابل توجهی از اساتید و دانشجویان کشور پشت شماست.قرص و محکم و با قاطعیت تمامی دانشجویان ستاره دار را به تحصیل بازگردانید.آنان هیچ گناهی و خطایی مرتکب نشدند.

اساتیدی را که به اجبار بازنشسته کرده اند،یا آنان را اخراج و ممنوع التدریس کرده اند به خدمت فراخوانید.اساتیدی را که بدون رعایت اصول وضوابط علمی و استخدامی بورسیه شده اند یا به استخدام دانشگاه درآمده اند را زیر نظر هیئتی صالح از اساتید همان دانشگاهها مورد یک بررسی مجدد قرار دهید.حتی اگر استیضاحتان کردند(که نخواهند کرد) و رای هم نیاوردید(که یقیناً خواهید آورد) دست کم نام شما در ردیف چهره ها و شخصیتهای وطن پرست ایران قرار خواهد گرفت.

med faraji dana.

 

از کنفرانس ژنو نتیجه ای حاصل نشد

Share Button

نهار نت لبنان

جمعه ۸ نوامبر

امروز جمعه، هم جان کری و هم وزیر خارجه فرانسه در پایان نشست دو روزه  ژنو اعلام کردند که در این نشست؛ مسائل عمده همچنان لاینحل باقی ماندند. لائورنت فابیوس وزیر خار جه فر انسه به خبرنگاران گفت:” مسائل عمده ایی که انتظار حل آنها میرفت همچنان حل نشده باقی ماندند هر چند این نشست انتظارات و امیدهای زیادی را ایجاد کرده بود.” او ادامه داد: ” مع الوصف ما بشدت تلاش میکنیم که به یک نتیجه ای برسیم.”

کری نیز لحظه ای پس از رسیدن به ژنوبه خبرنگاران گفت: در این لحظه توافقی مورد انتظار بود که یک نقطه چرخش بشود حاصل نشد.”

کری ادامه داد که او سفر خاورمیانه خود را قطع کرده است تا به مذاکرات ژنو بپیوندد و تأکید کرد : ” هنوز مسائل خیلی مهمی حل نشده روی میز باقی مانده اند.” او افزود: ” ۶ کشور عمده جهانی بسختی میکوشند تا به یک توافقی دست یابند.”

  روزنامه گاردین در آخرین گزارش خود که بتاریخ شنبه است ار قول یک مقام بلند پایه آمریکایی مینویسد که  اصرار ایران بر گنجاندن رفع عمده تحریمهای نفتی و بانکی نشانگر موانع بزرگ  برای حصول توافق است چون یک چنین انتظاری خلاف آنچه است که قدرت های عمده غربی در گام نخست حاضر به برآوردن آن باشند.

*********************************

کامنت من: تا خامنه ای و تمام دارو دسته اش کفن نشوند مسئله هسته ای و بیجارگی ملت ایران هم حل نشوند.

‘Major Questions’ Still Unresolved in

Iran Talks, Says France’s Fabius

by Naharnet Newsdesk ۴۸ minutes ago

W460

French Foreign Minister Laurent Fabius said Friday that major questions remained unresolved in talks in Geneva that have raised hopes of a deal on Iran’s disputed nuclear program.

“France wants a credible agreement on the Iranian nuclear program. For the moment, major questions have not yet been resolved, but we are working in Geneva in order, if possible, to achieve” a deal, Fabius said in a statement.

Fabius, along with the top U.S., British and German diplomats, rushed to join the talks in Geneva Friday after officials indicated there could be a landmark breakthrough after a decade of negotiations on Iran’s nuclear efforts.

U.S. Secretary of State John Kerry has also voiced caution at the talks, where officials have said they hope to sign a draft agreement that could see Iran freeze its nuclear program in exchange for the easing of sanctions.

 ***********************************************************************************

Lavrov Joins Geneva Talks and Kerry

Reveals: No Agreement ‘at this Point’

on Iran Nuclear Deal

 

by Naharnet Newsdesk ۱۵ hours ago

W460

World powers and Iran have yet to reach a deal on Iran’s nuclear program but are working hard to do so, U.S. Secretary of State John Kerry said Friday.

“There is not an agreement at this point,” Kerry told reporters shortly after arriving in Geneva Friday to help seal what is hoped to be a landmark deal with Tehran.

Kerry, who broke off a Middle East tour to join the ongoing negotiations in the Swiss city, stressed that “there are still some very important issues on the table that are unresolved.”

“It is important for those to be properly, thoroughly addressed,” he said, adding though that the six world powers leading the talks with Tehran were “working hard” to reach an agreement.

Kerry’s comments came on the second and last scheduled day of crunch international talks on Iran’s disputed nuclear program.

The hoped-for agreement — seen as a first step ahead of further talks on a final deal — could see Tehran freeze its nuclear efforts for as long as six months in exchange for some relief from the sanctions that have battered its economy.

In addition to Kerry, the foreign ministers of France, Britain and Germany also arrived Friday following last-minute announcements they would join the talks.

Iranian Foreign Minister Mohammad Javad Zarif also canceled a trip to Rome to continue the talks.

The unexpected convening of some of the world’s most high-ranking diplomats has sparked widespread hopes that a deal may be in sight.

But Kerry, who is set to meet with his French counterpart Laurent Fabius and EU foreign policy chief Catherine Ashton separately Friday afternoon before a trilateral meeting including Zarif, pointed to continued disagreements and tried to dampen expectations.

“We hope to try to narrow those differences but I don’t think anybody should mistake that there are some important gaps that have to be closed,” he said.

Meanwhile, Russia’s state-owned news agency reported that Foreign Minister Sergei Lavrov intends to go to Geneva Saturday to join his Western counterparts in the landmark talks.

“Lavrov intends” to go, said an unnamed source quoted by Itar-Tass news agency. “We hope that his participation in the negotiations would help to bring positive results,” added the source.

Earlier Friday, Lavrov’s spokesman said he had no plans to join the talks.

While he did not explicitly confirm Lavrov’s last-minute decision to join the crunch talks, Russia’s Deputy Foreign Minister Sergei Riabkov told Ria Novosti news agency that the Geneva gathering had been upgraded to a ministerial level.

“Tomorrow, we are counting on achieving long-term results that have been expected by the whole world,” he was quoted as saying, adding that none of the participating nations “would want to leave without a positive result.”

Earlier on Friday, Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu warned Kerry he was offering Iran the “deal of the century” as the U.S. top diplomat headed to the talks in Geneva.

Netanyahu vowed that Israel would not be bound by any international agreement on Iran’s nuclear program and reserved the right to do whatever is necessary to defend itself — a clear allusion to a preemptive military strike.

Meeting with the U.S. Secretary of State on the tarmac of Ben Gurion airport near Tel Aviv, the Israeli leader, a fierce opponent of any let-up in sanctions, lashed out at the world powers’ cautious rapprochement with Iran and denounced the proposed agreement being hammered out in Switzerland.

Kerry flew in from Amman for a brief stopover in Tel Aviv where he held a two-hour one-to-one meeting with Netanyahu in a bid to soothe Israeli anger ahead of his arrival in Geneva.

“Iran got the deal of the century and the international community got a bad deal, this is a very bad deal. Israel utterly rejects it,” Netanyahu told reporters.

“Israel is not obliged by this agreement and Israel will do everything it needs to defend itself and the security of its people.”

Israel, which has the Middle East’s sole if undeclared nuclear arsenal, staunchly opposes any easing of sanctions on a country whose leaders in the past have denied the Holocaust and said the Jewish state should cease to exist.

It views a nuclear-armed Iran as an existential threat and has consistently refused to rule out a preemptive military strike to prevent that from happening.

“I understand that the Iranians are walking around very satisfied in Geneva, as well they should be, because they got everything and paid nothing.

“They wanted relief of sanctions after years of a grueling sanctions regime — they got that — they are paying nothing because they are not reducing in any way their nuclear enrichment capability,” he said of the deal which has not yet been hammered out.

Washington has made clear that Kerry’s arrival in Geneva does not signal that there is a done deal with Iran.

“In an effort to help narrow the differences in negotiations, Secretary Kerry will travel to Geneva, Switzerland today at the invitation of EU High Representative Ashton to hold a trilateral meeting with High Representative Ashton and Foreign Minister Zarif on the margins of the P5+1 negotiations,” State Department spokeswoman Jen Psaki said in a statement.

Western governments — and Israel — suspect Iran of seeking to develop a nuclear weapons capability under cover of its civilian program.

Tehran denies any such ambition and, since President Hassan Rouhani took office in August, has made overtures suggesting it is prepared to scale back its enrichment of uranium in return for the easing of crippling Western sanctions.

Washington, which has not had diplomatic relations with Iran for three decades, has repeatedly said it is going into the talks with eyes wide open, seeking to explore the diplomatic possibilities of bringing its suspect nuclear program under international control.

Iran’s Zarif was to meet early Friday with Ashton, who is chairing the talks on behalf of the P5+1 — which groups U.N. Security Council permanent members Britain, China, France, Russia and the United States, with Germany.

So far, Western officials have described the current talks as “substantive” and “productive.”

“There is a window of opportunity now that has been created by the Iranian people… and that opportunity needs to be seized,” Zarif said after the first day of talks on Thursday.

Iran is anxious for relief from crippling Western economic sanctions that have cut oil revenues by more than half, caused the value of the rial to plunge and pushed inflation above 40 percent.

The West is also keen to seize a rare opportunity to build bridges with Iran after decades of hostility, opening the door to engaging with Tehran on other issues like the conflict in Syria, where Iran has backed President Bashar Assad against insurgents.

SourceAgence France Presse

**********************************************************************************

Kerry, European Ministers in Geneva

as Iran Talks Continue

 

French, German and British Foreign Ministers Also in Attendance

By

LAURENCE NORMAN and
JAY SOLOMON

CONNECT

Updated Nov. 8, 2013 5:23 p.m. ET

U.S. Secretary of State John Kerry leaves his hotel in Geneva on Friday. Agence France-Presse/Getty Images

GENEVA—Iran and world powers raced to try to seal an initial deal Friday to curb Iran’s nuclear program in exchange for some easing of sanctions, with U.S. Secretary of StateJohn Kerry and several European foreign ministers arriving in Geneva to push the talks forward.

Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu slammed the possible deal. Asked about Mr. Netanyahu’s concerns, White House spokesman Josh Earnest said “any critique of the deal is premature.”

President Barack Obama called Mr. Netanyahu later Friday to underscore what the White House described as the president’s “strong commitment to preventing Iran from obtaining a nuclear weapon.”

Iranian Foreign Minister Javad Zarif, center, left his hotel in Geneva Friday. Agence France-Presse/Getty Images

Israeli Prime Minister Netanyahu issued a sharp rebuke to the U.S.’s efforts to forge a compromise over Iran’s nuclear program, saying the deal on the table was a bad one. Via WSJ’s global news alert The Foreign Bureau. Photo: Getty

Western and Iranian officials said Friday that while there had been significant advances, a deal wasn’t nailed down yet.

“I want to emphasize there are still some very important issues on the table that are unresolved. It is important for those to be properly, thoroughly addressed,” Mr. Kerry said upon his arrival in Geneva.

Mr. Kerry was to meet Friday afternoon with Mr. Zarif and Catherine Ashton, the EU foreign policy chief who chairs the group of six powers that negotiate with Iran on its nuclear program.

WSJ’s Gerald F. Seib and Carol E. Lee say that diplomacy with Iran looks promising, but the politics remain tricky. Giving Iran some relief on sanctions–in return for a halt to its nuclear-weapons program–isn’t popular in Congress or with allies including Israel.

Among the key questions was what additional easing of sanctions the West would offer Iran short of dismantling its core financial and energy sanctions and how far Iran would go in curbing uranium enrichment and allowing greater inspections of its nuclear sites as part of an initial deal.

In a sign that the discussions were reaching a critical point, French Foreign Minister Laurent Fabius, German Foreign Minister Guido Westerwelle and U.K. Foreign Secretary William Hague also arrived in Geneva to increase the momentum.

“I have come personally to Geneva because these are difficult negotiations, but they’re important for regional security and international security,” said Mr. Fabius as he arrived. “There have already been advances, but at the moment that I’m speaking, nothing is yet secured.”

Mr. Kerry flew to Geneva after cutting short a Middle East visit. Jen Psaki, the State Department spokeswoman, said Mr. Kerry was coming “in an effort to help narrow the differences in negotiations.”

Iran negotiates on its nuclear program with the five members of the United Nations Security Council plus Germany, a bloc knows as the P5+1. However, the Russian and Chinese foreign ministers weren’t expected in Geneva.

Mr. Obama described the emerging agreement Thursday in an interview with NBC News, saying that if Iran doesn’t live up to its end of the bargain, “we can crank that dial back up” on sanctions.

The two sides were jointly preparing a draft agreement ahead of a possible announcement, Iranian and Western officials said Thursday. But the plan could still unravel.

The White House already faces major opposition both from its allies in the Middle East and members of Congress. Israel, in particular, has been deeply skeptical.

French Foreign Minister Laurent Fabius spoke with reporters Friday after his arrival in Geneva for talks on Iran’s nuclear program. Agence France-Presse/Getty Images

Late Thursday, Iranian Foreign Minister Javad Zarif told CNN: “It is possible to reach an understanding for an agreement before we close these negotiations tomorrow evening.” He said there is “a window of opportunity now that…needs to be seized.”

Mr. Kerry flew to Geneva from Israel where he had met with Netanyahu.

“They wanted relief of sanctions after years of a grueling sanctions regime. They are paying nothing because they are not in any way reducing their nuclear-enrichment capability,” Mr. Netanyahu told reporters.

The movement toward a deal is also likely to unsettle U.S. lawmakers, who have been preparing to impose new sanctions on Iran’s oil exports and financial sector. The Obama administration has urged lawmakers to wait.

U.S. officials view the agreement as the first phase in a broader diplomatic process that aims, over the next six months, to reach a permanent deal on reining in Iran’s nuclear activities.

Iran, under this initial deal, would freeze the most advanced aspects of its nuclear program, including its production of near-weapons-grade fuel, in return for the U.S. and Europe easing some of the crippling financial sanctions they have imposed over the past five years, according to diplomats involved in the process.

The Obama administration is also seeking to constrain the numbers and capacity of the centrifuge machines Iran uses to enrich uranium and to prevent Tehran from commissioning a heavy water nuclear reactor capable of producing weapons-grade plutonium by the end of next year.

Mr. Obama said the agreement is “greatly preferable to us ratcheting up that conflict.” He said the U.S. will provide “very modest” sanctions relief in the initial phase of an agreement but would keep the broader “sanctions architecture” in place as a threat if Tehran doesn’t comply.

But American and European officials were extremely cautious about declaring success. In late 2009, then-Iranian President Mahmoud Ahmadinejad‘s government agreed in Geneva to ship Tehran’s entire stockpile of enriched uranium to a third country in exchange for economic incentives.

The deal collapsed days later because of opposition from Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei, who has final say on all matters of state in Iran, according to American and European officials.

This is the latest in a rapid series of moves toward detente between Washington and Tehran since Iranian President Hasan Rouhani took office in August. Mr. Rouhani had a 15-minute phone call with Mr. Obama in late September, the first conversation between an American and Iranian president in three decades.

Iranian officials want a significant rollback of the U.S.-led sanctions campaign in return for it freezing parts of its nuclear program.

Iranian oil exports have been cut in half over the past 18 months and officials have acknowledged they need quick access to some of the country’s foreign-exchange reserves that they are unable to repatriate from overseas banks.

One idea being explored to help Tehran in the short term is to establish a financial mechanism to let Iran unfreeze as much as $50 billion in oil export revenue that has been frozen, U.S. and European officials have said. The mechanism would amount to one-time relief from the banking and oil sanctions, leaving them broadly in place.

—Joshua Mitnick in Tel Aviv and Carol E. Lee in Washington contributed to this article.

Write to Laurence Norman at laurence.norman@wsj.com and Jay Solomonatjay.solomon@wsj.com

**************************************************************************

گاردین

۸ نوامبرجمعه

Iran nuclear deal: Q&A

As foreign ministers fly to Geneva to try to seal a nuclear deal with Iran, Julian Borger looks at the detail behind the talks

Iranian president Hassan Rouhani

Iranians say the breakthrough in nuclear talks is a direct result of people voting in Hassan  Rouhani as president. Photograph: Ebrahim Noroozi/AP

What is likely to be in the agreement that is being

?negotiated

This is a deal intended to defuse tensions and buy time for diplomacy. It would slow down the development of the Iranian nuclear programme on one hand and ease the build-up of sanctions on the other. It could release billions of dollars in Iranian frozen assets in Europe as a sweetener to help the new Iranian government sell the deal to the clerical and military leadership in Tehran.

An interim deal would have to address Iran‘s stock of medium-enriched uranium, the most immediate proliferation worry.

One way of doing this would be to turn it into reactor fuel, which is harder to enrich further to weapons grade, so less threatening.

Some limits are also likely to set on Iran’s production of low enriched uranium and the number of centrifuges it has spinning so that the west could be assured that Iran was not amassing production capacity that it could “break out” – and dash to the production of a weapon too rapidly.

Will the agreement stick, even if it is agreed in Geneva?

The Obama administration would be able to arrange for the unfreezing of Iranian assets without having to go to Congress, but it would still have to convince the Senate not to pass the further raft of sanctions that are currently being prepared. If those were passed, it could derail the deal.

In Iran, President Rouhani will come under fire from conservative critics for giving way for too little, but as long as he has the backing of the supreme leader, Ali Khamenei, he should be able to ride out the storm. Binyamin Netanyahu’s furious denunciation of the deal might actually help sell it to hardliners.

What is left to be agreed?

A long-term settlement over the status of Iran’s nuclear programme. Currently, Iran’s uranium enrichment has been outlawed by successive UN security council resolutions. A comprehensive deal would accept Iran’s right to enrich but place safeguards on it, while lifting sanctions generally.

Most probably a cap will be agreed, so that Iran is not allowed to produce any uranium more than 5% enriched, pure enough for nuclear power stations but not nearly enough for weapons. There would also be limits on the stockpile of low enriched uranium Iran could hold without turning it into reactor fuel, and/or limits on the number and types of centrifuges it can have spinning in its enrichment plant.

Some agreement would have to be reached on how many enrichment plants Iran could run (Iran has suggested it could live with two) and whether one of those can be the underground plant at Fordow.

A comprehensive solution would also have to address the heavy water plant at Arak, which is nearing completion and which would produce plutonium when commissioned, another serious proliferation risk.

If a deal is signed, does that mean sanctions work?

That is certainly the view in western capitals. It comes in the wake of steadily intensifying punitive measures, but cause and effect may not be so clear-cut. Iranians say that the breakthrough is a more direct result of the Iranian people electing Hassan Rouhani, and that was for a whole raft of reasons, only some of which had to do with foreign affairs, and only a few of those had to do with sanctions. It was a general rejection of hardline politics, in which sanctions could have played a role.

It seems clear however that adding more sanctions now would backfire, undermining Rouhani and strengthening the hand of hardliners in Tehran who are arguing that the west cannot be trusted and that Iran’s only reliable strategy is defiance.

Analysts also argue that the west could have clinched today’s deal several years ago, but had used sanctions in an abortive attempt to get Iran to stop enrichment altogether. That bid has clearly failed, as acceptance of Iranian enrichment at some level will have to be a part of anyworkable long-term agreement.

********************************************************************************

Iran nuclear deal hopes rise as foreign

ministers fly into Geneva

UK, US, French and German representatives visit as Kerry and Ashton ‘discuss draft statement’ with Iranian counterpart Zarif

گاردین

شنبه ۹ نوامبر

John Kerry arrives in Geneva for Iran nuclear talks
The US secretary of state, John Kerry, arrives in Geneva for Iran nuclear talks after a stormy meeting with Israel’s prime minister, Binyamin Netanyahu. Photograph: Denis Balibouse/AP

 There were also reports on Friday night that the Russian foreign minister, Sergey Lavrov, was flying in, despite earlier official denials that he would attend. The convergence on Switzerland of ministers from major world powers was meant to boost negotiations that have been under way since Thursday among senior officials.

As the talks closed on Friday night, officials were saying that the negotiations had been productive and that they would resume again on Saturday morning.

Kerry put off a planned trip to Morocco and Algeria to focus on the Geneva talks, while Iranian journalists were told to delay flights back to Tehran.

The focus of the talks shifted from formal sessions at Geneva’s Palace of Nations to impromptu meetings at the European mission hosted by the EU foreign policy chief, Catherine Ashton. Kerry, Hague, the French foreign minister, Laurent Fabius, and his German counterpart, Guido Westerwelle, gathered there. After night fell, Ashton and Kerry met the Iranian foreign minister, Mohammad Javad Zarif, for three-way discussions that western officials described as the key session of the talks so far.

The officials said Kerry’s arrival did not signal that a deal was ready to be signed but rather that the issues dividing the sides had risen to a level that only foreign ministers, in consultation with their heads of government, could resolve.

The aim of the talks is to agree a joint statement laying out a roadmap towards a peaceful resolution of the nuclear standoff. Iranian officials said a draft of the statement had been completed by the time Ashton, Kerry and Zarif met at the EU mission.

According to Zarif and western officials, it was to include details of an interim deal that would slow down Iranian uranium enrichment and relax some sanctions, providing time to work out a more comprehensive, long-term agreement. The outline of that goal would also be sketched out in the joint statement, on Iranian insistence. Zarif has said he does not want to negotiate piecemeal accords without knowing what the end point of the process would be.

Kerry arrived in Geneva in the early afternoon after a stormy meeting with the Israeli prime minister, Binyamin Netanyahu, who made clear that he rejected the intended interim deal with Iran on the grounds that it represented a step towards dismantling sanctions without a total halt to Iranian enrichment.

Western officials said Netanyahu’s remarks were aimed at his own rightwing supporters and that his vocal opposition would eventually make it easier to “sell a deal” to the Tehran leadership and Iranian public.

The White House said President Obama called Netanyahu on Friday to smooth things over. “The president provided the prime minister with an update on negotiations in Geneva and underscored his strong commitment to preventing Iran from obtaining a nuclear weapon, which is the aim of the ongoing negotiations between the P5+1 and Iran,” according to a White House description of the call. “The president and prime minister agreed to continue to stay in touch on this issue.”

On arriving in Geneva, Kerry said he had come at Ashton’s invitation to help close the deal with Iran.

“I want to emphasise there are still some very important issues on the table that are unresolved. It is important for those to be properly, thoroughly addressed,” the US secretary of state said. “We hope to try to narrow those differences, but I don’t think anybody should mistake that there are some important gaps that have to be closed.”

Fabius, who arrived two hours earlier, said he had made the impromptu trip “because these negotiations are difficult but important for the regional and international security”.

He said: “It is a question of reaching an agreement which represents a first solid step in addressing the international concerns over the Iranian nuclear programme. There has been a lot of progress, but so far nothing has been finalised.”

Majid Takht-Ravanchi, an Iranian deputy foreign minister, confirmed in the afternoon that a draft agreement had been drawn up and would be discussed at the crucial meeting involving Ashton, Kerry and Zarif.

“The text is ready and the initial negotiations about this text will be made in this trilateral meeting,” Takht-Ravanchi was quoted as saying by the semi-official Mehr news agency.

He added: “We have announced that banking and oil sanctions should also be discussed in the first step.”

If that is true, and Iran is insisting on such large-scale sanction relief as part of the first step, it would signal a serious obstacle to agreement. Senior US officials have made it clear they do not think major oil and banking sanctions should be part of an initial confidence-building accord.

Meanwhile, the International Atomic Energy Agency (IAEA) confirmed that its head, Yukiya Amano, would visit Tehran on Monday in an attempt to accelerate parallel long-running talks between Iran and the agency aimed at clearing up allegations about past Iranian nuclear work.

Iran has claimed the allegations are based on forged evidence, but western intelligence claims that until at least 2003 Iran had a large-scale programme to create weapons. The IAEA has frequently complained that the previous Iranian government did not co-operate with its investigation, but agency officials have said since the election of reformist president

Hassan Rouhani in June that the situation has improved

Financial Times

friday 8 nv.

“You’re Going to See the Dam Break Loose”: Congress Poised to Pounce on Iran Deal
Posted By John Hudson, Yochi Dreazen Friday, November 8, 2013 – 6:24 PM Share

Key White House allies on Capitol Hill and throughout the Middle East appeared to be on a collision course with the Obama administration Friday as lawmakers and world leaders waited for details about what could be an imminent nuclear deal between Washington and Tehran.

Iran and six world powers are negotiating a deal that could see a partial suspension of the West’s devastating economic sanctions in exchange for unspecified Iranian concessions that would likely include a temporary halt to its uranium enrichment efforts. White House officials insist that most of the punitive measures on Iran’s oil and banking sectors would remain in place until Tehran agreed to permanent limits on its nuclear program designed to ensure Iran couldn’t continue its push for a nuclear weapon. For many in Congress, that isn’t enough.

“The United States must remain firm against Iran and should not lift any sanctions until the the world can verify that the ayatollah has fully dismantled his country’s nuclear weapons program,” Rep. Michael McCaul, chairman of the House Homeland Security Committee, told The Cable.

Secretary of State John Kerry stressed Friday that the two sides hadn’t finalized the terms of an initial, short-term agreement, but signs mounted throughout the day that a deal could be close. The foreign ministers of Russia and China, two of Iran’s most important diplomatic supporters, were expected to arrive in Geneva Saturday, potentially to be on hand for a formal announcement of the agreement.

The details of the agreement hadn’t leaked out as of late Friday. When the specifics do come, however, expect some fireworks. Israel has already bashed the administration in unusually pointed terms, and diplomats from across the Persian Gulf have begun to privately express their fury and dismay. Closer to home, Republican and Democratic hawks are poised to come out swinging.

“You’re going to see the dam break loose when the details of this come out,” Rep. Adam Kinzinger (R-Il), a member of the House Foreign Affairs Committee, told The Cable. “The White House is going to take a lot of friendly fire.”

Rep. Eliot Engel (D-NY), who has been generally supportive of the administration’s diplomatic push, raised concern about how far the administration might go. “I am deeply troubled by reports that such an agreement may not require Tehran to halt its enrichment efforts,” he said. “In addition, I forcefully reject any notion that Iran has a ‘right’ to enrichment, a view which the administration has publicly articulated on numerous occasions.”

Texas Senator Ted Cruz slammed the reported deal as “dangerous for America.”

“It appears that this ‘deal’ does not require Iran to dismantle even a single centrifuge or turn over even a single pound of enriched uranium,” he said in a statement.

Meanwhile, a restless Senate Banking Committee is poised to move ahead with a new package of sanctions on Iran. The committee’s chairman, Tim Johnson, told Reuters that Senate Majority Leader Harry Reid has approved the markup, or debate, of the bill. However, Reid said the bill would not move to the Senate floor for a vote until the Geneva meeting is over.

The blowback from the Middle East will likely be just as fierce. Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, who has always had a chilly relationship with Obama, has spent the past two days attacking the administration in unusually pointed terms. On Thursday, he called the pending agreement the “deal of the century for Iran.” On Friday, Netanyahu canceled a planned joint press conference with Kerry, almost certainly to avoid a public disagreement with a high-ranking U.S. officials.

Once Kerry left for Geneva, however, Netanyahu cut loose.

“I reminded him of his own words, that it is better not to reach a deal then to reach a bad deal,” Netanyahu said. “The proposal being discussed now is a bad deal, a very bad deal. Iran is not asked to dismantle even one centrifuge, but the international community is easing sanctions on Iran for the first time in many years.”

Netanyahu was referring to one of the biggest specific points of disagreement between Israel and the U.S. Jerusalem wants Iran to stop enriching any uranium and to reduce its existing stockpiles of uranium that has been enriched to near-weapons grade 20 percent purity. The U.S. seems poised to accept a deal under which would Tehran would cease enriching uranium above 5 percent, a level of purity far below what would be needed to build a nuclear warhead, but retain its centrifuges and other equipment enrichment.

Other Middle Eastern allies are just as alarmed by the prospects of an Iranian nuclear deal, even if its limited in duration and scope. Saudi Arabian leaders haven’t been nearly as vocal as Netanyahu, but diplomats from the region say they have privately told the administration that they think the deal is too favorable to Iran and doesn’t do enough to constrain Tehran’s nuclear ambitions. The United Arab Emirates, Qatar and Kuwait share those concerns, these diplomats said.

For now, though, Persian Gulf leaders are leaving Netanyahu make the public case against the deal while they quietly fume. In part, that’s because of a recognition of Netanyahu’s strong relationships with powerful lawmakers from both parties.

One of Netanyahu’s allies is staunchly pro-Israel Sen. Robert Menendez (D-NJ), the chairman of the Senate Foreign Relations Committee. Menendez has been instrumental in pushing tougher Iran sanctions through the Senate, but he has yet to criticize the current talks or to issue a preemptive attack against the potential deal. “The stand down of Menendez regarding sanctions is notable,” said a committee aide, referring to Menendez’s quiet posture. “Kicking the can down the road undermines the work he’s done over theyears to force a change in behavior.”

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((

Kerry: – Ingen enighet med Iran ennå

Det er ennå ikke kommet til noen enighet i atomforhandlingene med Iran, påpeker USAs utenriksminister John Kerry, som nå er i Genève.

dagens närinsliv

Norway

Publisert: 08.11.2013 – 16:32 Oppdatert: 08.11.2013 – 16:32

– Jeg vil understreke at det ikke foreligger noen avtale på dette tidspunktet, sa Kerry til pressen like etter at han ankom Genève, hvor forhandlingene pågår, fredag.

– Vi har håp om å komme nærmere en enighet, men jeg tror ingen bør se bort ifra at det er noen viktige uoverensstemmelser som er nødt til å løses, forklarer Kerry.

Iran og den såkalte 5+1-gruppen – USA, Storbritannia, Frankrike, Tyskland, Russland og Kina – forhandlet fredag for andre dag på rad om det omstridte iranske atomprogrammet. Ifølge de ulike deltakerlandene er det seriøse forhandlinger på gang og et gjennombrudd kan være innenfor rekkevidde. Men det er ifølge diplomater i så fall ikke snakk om noen endelig avtale, men et viktig første skritt i en lang og kompleks prosess.

I forhandlingene er det viktig for stormaktene å sørge for at Iran ikke får mulighet til å utvikle atomvåpen, mens iranerne er opptatt av retten til å ha et atomprogram til sivile formål.

سایت اسرائیلی یا یهودیان دنیا در مورد مذاکرات ژنو
دبکا فایل ۸ نومبر

حمایت شورای هماهنگی راه سبز امید از بازنگری در سیاست های گذشته

Share Button

 بیانیه ای به مناسبت ۱۳ آبان

سایت کلمه:

چکیده :در پایان، به هیئت نمایندگی ایران در مذاکرات جاری صمیمانه عرض می کنیم در این راه، بیش از هر چیز به خواست ملت، که به تصریح قانون اساسی، تجلی اراده الهی است متکی باشید و مطمئن باشید که تحقق مطالبات بر حق این مردم زجرکشیده اما مقاوم، موجب رضای خالق و سرافرازی و سربلندی شما خواهد بود…. 

+ کامنت این سایت روی بیانیه

یکشنبه, ۱۲ آبان, ۱۳۹۲

شورای هماهنگی راه سبز امید در بیانیه ای به مناسبت ۱۳ آبان و با اشاره به برنامه ها و دیدگاه های میرحسین موسوی و مهدی کروبی در حوزه سیاست خارج، و تاکید بر آنکه تداوم سیاست های نابخردانه دولت دهم اما، ایران را به دام قطعنامه های پیاپی سازمان ملل و تصمیم دول غربی برای اعمال تحریم های اقتصادی بیش تر انداخت تصریح کرده اند: جنبش سبز خواهان سیاست خارجی عقلانی و عزت مند مبتنی بر تعامل شفاف و سازنده با دنیا و طرد دیپلماسی ماجراجویانه و عوام فریبانه و ارتقاء شأن ملت بزرگ و تاریخی ایران در جهان است. ملتی که بسیار بیش از این شایسته احترام و تکریم در تمام جهان است. طرد خشونت، ترور، مداخلة سلطه جویانه در امور داخلی کشورها و احترام به حق تعیین سرنوشت برای همة ملت ها، نیازمند تغییر بنیادین نگرش ها در رابطه با امنیت ملی، منطقه ای و جهانی است که راه را بروی گسترش همکاری و تعامل بین ملت ها باز کند. جنبش سبز از هر اقدامی که در این جهت انجام شود استقبال می کند.

شورای هماهنگی در بیانیه ی خود با اشاره به مذاکرات هیات مذاکره کننده با امریکا به رییس جمهور یادآور شده است: استفاده از همه پرسی در مسائلی از این دست، بنا بر قانون اساسی، حقی است که می تواند از آن برای پیشبرد برنامه سیاست خارجی خود استفاده کنند. بدیهی است که این همه پرسی درباره چارچوب های کلی خواهد بود و نه جزئیات فرایندهای دیپلماتیک که در حیطه وظایف دستگاه های مربوطه است.

همچنین در این بیانیه آمده است: به هیئت نمایندگی ایران در مذاکرات جاری صمیمانه عرض می کنیم در این راه، بیش از هر چیز به خواست ملت، که به تصریح قانون اساسی، تجلی اراده الهی است متکی باشید و مطمئن باشید که تحقق مطالبات بر حق این مردم زجرکشیده اما مقاوم، موجب رضای خالق و سرافرازی و سربلندی شما خواهد بود.

متن کامل بیانیه شورای هماهنگی راه سبز امید به گزارش دبیرخانه این شورا به شرح زیر است:

به نام خدای توانا

سیزدهم آبان ماه هر سال، یادآور حادثه اشغال سفارت آمریکا در تهران توسط دانشجویان خط امام است. درباره درستی یا نادرستی این حرکت اعتراضی، و همچنین شیوه ادامه و حل و فصل نهایی آن، سخن بسیار گفته شده است. فارغ از مناقشاتی که در این باره وجود دارد و با تاکید بر این که شهروندان ایرانی که صاحبان اصلی این آب و خاک هستند، حق ارزیابی و نقد آن را (مانند هر بخش دیگری از کارنامه نظام جمهوری اسلامی) دارند، واقعیت این است که در آن زمان، رابطه دو کشور بواسطه خاطرات نه چندان دور مردم از حمایت همه جانبه دولت ایالات متحده آمریکا از نظام خودکامه و وابسته پهلوی (که کودتای ۲۸ مرداد تنها یک نمونه بارز آن بود)، در وضعیتی شکننده و غیردوستانه قرار داشت.

حوادثی مانند حمله نظامی طبس و حمایت های پنهان و آشکار از تجاوز نظامی عراق به خاک ایران، به این تضادها دامن زد و چشم انداز عادی سازی این رابطه را تیره و تار ساخت. با گذشت زمان اما، مواضع خصمانه دو کشور، راه را برای کانون های سیاسی افراط گرا، هم در ایران و هم در آمریکا هموار ساخت تا از آن، برای توجیه بقا و رفتار سیاسی خود سوء استفاده کنند. ترویج ایران هراسی در یک سو و سلطه تنفر از امریکا در سوی دیگر، بر فرهنگ سیاسی دو ملت سایه افکند و هنگامی که این مناقشه تاریخی به ابزار پیشبرد اهداف سیاستمدارانی که خط مشی سیاست خارجی خود را بر بنیانی کج نهاده بودند تبدیل شد، نتایجی بس زیانبار برای هر دو کشور و کشورهای منطقه پدید آورد.

در این میان اما، در هر دو کشور، همواره افراد و گروه هایی بوده اند که خواستار بازنگری در سیاست های جاری و حرکت به سوی روابطی مبتنی بر احترام متقابل اند. جنبش سبز مردم ایران و همراهان سربلند و دورنگر آن، از این جمله است. در برنامه ی انتخاباتی اقایان کروبی و موسوی در سال ۸۸ ، بر تنش زدایی، اعتمادسازی و برقراری روابط دوستانه و مبتنی بر احترام و منافع متقابل با دیگر کشورها؛ پای بندی به تعهدات بین المللی، مسئولیت پذیری و ایفای نقشی سازنده در برقراری صلح و امنیت جهان؛ و مشارکت در حل وفصل مسائل بین المللی از طریق گفتگو و مذاکرات سازنده، به عنوان بخشی از راهبردهای سیاست خارجی دولت آینده تأکید شد و به کارگیری سیاست خارجی فعال، کارآمد و قدرتمند از طریق اجماع ملی؛ سامان دهی به مدیریت و تقویت ساختار تصمیم گیری در سیاست خارجی؛ واقع گرایی و نفی هرگونه توهم، ماجراجویی، تندروی، افراط گرایی، تحجر و سطحی نگری در روابط خارجی کشور با جهان؛ و اهتمام به بسط و تعمیق مناسبات دوجانبه با کلیه کشورها مبتنی بر احترام و منافع متقابل، سرلوحه سیاست های خارجی آنها اعلام گردید.

بعد از حرکت اعتراضی میلیون ها ایرانی و شکل گیری جنبش سبز نیز، رهبران جنبش در «منشور» آن، نسبت به «نادیده گرفتن منافع ملی و ماجراجویی های عوام فریبانه در تعاملات بین المللی همراه با سوءاستفاده از اعتقادات استقلال طلبانه و ضدسلطة جهانی در میان اقشار گوناگون» به عنوان انحرافی زیانبار در مسیر حرکت جمهوری اسلامی هشدار دادند و اعلام کردند که «جنبش سبز در عین تأکید مصرانه بر حفظ استقلال و مرزبندی با نیروهای وابسته به قدرتهای بیگانة سلطه جو، نه انزواطلب و نه دیگرستیز است. برعکس، جنبش سبز با صراحت و شجاعت و نه در خفا و خلوت، به دنبال توسعة رابطه با تمام کشورهای جهان از طریق اعتمادسازی متقابل ملتهاست.» در «منشور» تأکید شد که «جنبش سبز خواهان سیاست خارجی عقلانی و عزت مند مبتنی بر تعامل شفاف و سازنده با دنیا و طرد دیپلماسی ماجراجویانه و عوام فریبانه و ارتقاء شأن ملت بزرگ و تاریخی ایران در جهان است. ملتی که بسیار بیش از این شایسته احترام و تکریم در تمام جهان است. طرد خشونت، ترور، مداخلة سلطه جویانه در امور داخلی کشورها و احترام به حق تعیین سرنوشت برای همة ملت ها، نیازمند تغییر بنیادین نگرش ها در رابطه با امنیت ملی، منطقه ای و جهانی است که راه را بروی گسترش همکاری و تعامل بین ملت ها باز کند. جنبش سبز از هر اقدامی که در این جهت انجام شود استقبال می کند.»

تداوم سیاست های نابخردانه دولت دهم اما، ایران را به دام قطعنامه های پیاپی سازمان ملل و تصمیم دول غربی برای اعمال تحریم های اقتصادی بیش تر انداخت. در همان زمان، میرحسین موسوی در یادداشتی پیرامون قطعنامۀ ۱۹۲۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد (۱۶ تیرماه ۱۳۸۹) با عنوان «تحریم ها آخرین میخ را به تابوت چشم انداز بیست ساله خواهد کوبید» یادآور شد که پیشگیری از صدور چنین قطعنامه هایی با تکیه بر تدبیر و عقلانیت ممکن بود. در آن یادداشت آمده بود که تنگناهای فزاینده ای که بر ملت ما تحمیل شد، نتیجه ماجراجویی کسانی است که فحاشی و اهانت به کشورهای دیگر را به منظور مصرف داخلی برای عده ای کم اطلاع روا می دانند و «منافع خود و جناح خود را به جای منافع ملی جا می زنند.» موسوی، با کوله باری از تجربه اداره کشور در شرایط بحرانی، در همین زمان نسبت به پیامدهای تداوم آن رویه هشدار داد که «اگرچه درک این نکته ساده برای کسانی که اسیر منافع کوتاه مدت خویشند مشکل باشد، برای اینجانب مانند روز روشن است که این قطعنامه بر امنیت و اقتصاد کشور ما اثرخواهد گذاشت، تولید ناخالص را پائین خواهد آورد، بیکاری را بیش تر خواهد کرد، مردم را در تنگنای مشکلات بیش تر معیشتی و اجتماعی قرار خواهد داد، فاصله ما را ازکشورهای در حال رشد جهان بویژه کشورهای همسایه رقیب بیش تر خواهد ساخت و آخرین میخ را بر تابوت چشم انداز بیست ساله خواهد کوبید» و تأکید کرد که «آنچه در شرایط کنونی مهم است، اندیشیدن به راه حل هایی است که بتواند احتمالات خطر را برای استقلال، تمامیت ارضی و حقوق مشروع کشور به حداقل برساند و در عین حال پاسدار آزادی و حقوق شهروندان باشد که حفظ امنیت ملی بدون پشتوانه شهروندانی آزاد وآگاه ممکن نیست.» موسوی به شبکه های جنبش سبز پیشنهاد کرد که مشفقانه به راه حل هایی که می تواند به دفع این شر عارض گشته کمک کند بپردازند و اولین وضروری ترین راه حل و حتی فوری ترین آن را اطلاع رسانی صادقانه به ملت دانست: «این حق مردم است که ماهیت قطعنامه و تحریم های دیگری که در حال افزوده شدن به آن است بشناسند. باید آن ها بدانند این تحریم ها چه اثری بر سفره آن ها و روی نرخ بیکاری وتورم وتولید و پیشرفت کشور و امنیت می گذارد. اگر قرار است مردم در مقابل بحرانی که ناخواسته در حال ورود به آن هستند مقاومت کنند، ضرورت دارد که اعتماد آن ها جلب شود و اعتماد جز از طریق راستگویی حکومت و شفافیت اطلاعات بدست نمی آید.» وی همچنین بر تغییر چینش اعضای تیم مذاکره کننده تأکید کرد: «شرایط تازه ایجاب می کند که دایره مشاوران پرونده حساس هسته ای گسترده تر شود. تا آنجا که نویسنده اطلاع دارد بر خلاف دوران جناب آقای خاتمی، عده کمتر و کم تجربه تری درگیر این پرونده حساس هستند و به طور قطع یکی از دلایل ورود به این مرحله ناخوشایند و بحرانی تنگ بودن دایره مشاوران زبده است.» اما پبشنهاد مهم تر او، مراجعه به افکار عمومی بود: «در کشورهای موفق، دولت ها علیرغم برخورداری از مشروعیت ناشی از رعایت میثاق های ملی، سعی می کنند در چنین مواردی ازعقلانیت جمعی و حتی اجماع نسبی استفاده کنند. چه اشکالی دارد همچون پرونده گروگان های امریکائی، تصمیم گیری در مورد اصول حاکم بر سیاست هسته ای کشور به تصویب مجلس برسد، نه آن که مجلس درآخر کار با مصوبات فرمایشی، خرابکاری های تصمیم گیران را توجیه نماید. چرا باید چند نفر پنهان از نظر مردم در مورد پرونده هایی که به سرنوشت همه ملت مربوط است تصمیم بگیرند؟ مگر قرار نبود مردم حاکم بر سرنوشت خود باشند؟ چرا فکر کنیم که مردم باید با هرچه ما تصمیم گرفتیم موافق باشند؟ آیا اصل مربوط به رفراندوم جنبه زینتی دارد که هر زمان برای حل مسائل مهم کشور به آن اشاره می شود طوفانی از اتهام و توهین راه می افتد؟ آیا جای آن نیست که در موارد حساس نظر ملت را از این طریق پشت سر تصمیمات مهم قرار دهیم؟»؛ پیشنهادی که بار دیگر نیز در بیانیه «شورای هماهنگی راه سبز امید» به تاریخ ۲ ابان ۱۳۹۱ عنوان شد.

گرچه در آن زمان به واسطه چیرگی توهم های تودرتو بر ذهنیت مسئولان کشور، به هشدارها و پیشنهادهای جنبش سبزو دیگران خیر خواهان کشور نه تنها بی توجهی بلکه هجمه شد، گذشت زمان، نتایج شوم اتخاذ رویه های نابخردانه در سیاست خارجی را آشکار ساخت و شهروندان ایرانی که بیش از مسئولان نظام، تنگناهای به وجود آمده را در زندگی روزمره لمس می کردند، در جریان انتخابات ۲۴ خرداد امسال، به بازگشت سیاست های همراه با تدبیر و عقلانیت رأی دادند. اینک، هم دولت ایران و هم دولت های محوری طرف مذاکره، به این نتیجه رسیده اند که ادامه رویه های تخاصمی گذشته به نفع منافع ملی و بین المللی آنها نیست و برای رسیدن به نقطه اجماع ملی در کشورهای خود، به افکار عمومی مراجعه می کنند تا راه را بر غوغاسالاری جنگ طلبان و افراط گرایانی که سعی می کنند با تکیه بر امکانات تبلیغاتی و کانون های فشار از منافع گروهی خود و نه ملت های خود حفاظت کنند، ببندند. «شورای هماهنگی راه سبز امید»، ضمن حمایت قاطع از روند بازنگری در سیاست های گذشته و تلاش دولتمردان در گشایش راه هایی برای تعامل سازنده با جامعه بین المللی، تذکر چند نکته را بر خود لازم می داند:

به رئیس جمهور محترم یادآور می شویم که استفاده از همه پرسی در مسائلی از این دست، بنا بر قانون اساسی، حقی است که می تواند از آن برای پیشبرد برنامه سیاست خارجی خود استفاده کنند. بدیهی است که این همه پرسی درباره چارچوب های کلی خواهد بود و نه جزئیات فرایندهای دیپلماتیک که در حیطه وظایف دستگاه های مربوطه است.

اطلاع رسانی درباره اهداف روند بازسازی رابطه با جهان به مردم، که کشور و آینده آن متعلق به آنهاست، ضروری است و موجب تقویت همبستگی ملی و حمایت مردمی میشود. شهروندان ایران زمین، محرم ترین افراد برای آگاهی از آنچه قرار است اتفاق بیفتد هستند. بدیهی است که در این زمینه هم، کسی انتظار ندارد نسبت به پایبندی به اصول دیپلماسی و توافق های به دست آمده در جریان مذاکرات بی توجهی اعمال گردد.

پیشبرد اهداف سازنده دولتمردان در ساماندهی به عرصه سیاست خارجی، بدون توجه به ضرورت ساماندهی همزمان به قلمروهای گوناگون مسئولیت‌های دولت در عرصه سیاست داخلی، ممکن نیست. تنها دولت هایی در مذاکرات مربوط به عرصه های بین المللی موفق هستند که به پشتوانه اجماع داخلی و حمایت مردم خویش مستظهر باشند.عقب نشینی در مقابل استمراررفتارهای اقتدارگرایانه افراطیون در عرصه سیاست داخلی شرایط را برای افزایش فشار انها در عرصه سیاست خارجی و تخریب دستاوردهای کنونی را مهیا میکند.باید در عین این خیال خام را از ذهن بخشی از گروه های فشار و باندهای قدرت -که برای چندمین بار وزن آنها در میان مردم در انتخابات اخیر روشن شد- زدود که می توان با قدرت های جهانی به «نرمش قهرمانانه» تن در داد اما در داخل به اعمال سیاست «داغ و درفش» ادامه داد.

توسل به تدبیر حکم می کند در مذاکرات تاریخی و پراهمیت کنونی، با تلاش مضاعف رییس جمهور منتخب مردم در راستای تحقق وعده های انتخاباتی و تامیت حقوق مندرج در فصل سوم قانون اساسی,همبستگی ملی تقویت شده ودر مقابل اهرم های فشار و برگ های برنده کم تری در دست طرف مقابل بماند. تداوم نقض اشکار حقوق شهروندی و حصر غیرقانونی، غیرشرعی و غیراخلاقی آقایان کروبی و موسوی و خانم رهنورد و نیز حبس زندانیان سیاسی مانع تقویت همبستگی ملی, مغایر منافع ملی و موجب تنزل جایگاه کشور در جامعه جهانی است. آزادی بی قید و شرط و سریع این دلسوزان منافع بلندمدت این آب و خاک، راه را برای تنش زدایی همزمان و پایدار در عرصه داخلی و خارجی هموار و موضع کشور در مذاکرات را تقویت میکند.

در پایان، به هیئت نمایندگی ایران در مذاکرات جاری صمیمانه عرض می کنیم در این راه، بیش از هر چیز به خواست ملت، که به تصریح قانون اساسی، تجلی اراده الهی است متکی باشید و مطمئن باشید که تحقق مطالبات بر حق این مردم زجرکشیده اما مقاوم، موجب رضای خالق و سرافرازی و سربلندی شما خواهد بود.

شورای هماهنگی راه سبز امید

۱۲ ابان ۱۳۹۲

**************************************

کامنت من:

در کل بیاینه ایی خوب و به لحاظ موضوعی بسیار ضروری که باید از شورای هماهنگی بخاطر آن تشکر کرد.  ولی تا انجا به ما فعالین سیاسی طرفدار دموکراسی و حقوق بشر مربوط میشود چه سبز چه سرخ و چه آبی، فرا رویاندن این بحث تا سطح یک گفتمان ملی و طرح کنندگان آن (چه اشخاص حقیقی و چه حقوقی)، از وظیفه گذشته یک رهیافت و شاید تنها رهیافتی است که میتواند نه تنها به یک گفتمان تحول آفرین ملی و مطرح کردن و شناساندن اجتماعی جریانها و چهره های نمادین آن  منجر شود بلکه میتواند رهیافتی باشد که ملت را از یتیم وارگی سیاسی مصیبت زای کنونی خارج کند. بدون یک گفتمان راهبردی و بدون نمادینه شدن بیانگران حقیقی و حقوقی چنین گفتمانی انتظار یک بسیج ملی برای یک تحول سیاسی پندار و توهم است.

 

First session in Morsi’s trial passes without major clashes

Share Button

Morsi tells judge ‘I am the legitimate president’ at his first public appearance since

July; Trial adjourned until January; Ousted Egyptian president sent to Borg Al-

Arab prison

Yasmine Fathy, Salma Shukrallah, Ahram Online, Monday 4 Nov 2013

Mohamed MorsiThis image made from video broadcast on Egyptian State Television shows ousted President Mohamed Morsi, center, arriving for a court hearing at a police academy compound in Cairo, Egypt, Monday, Nov. 4, 2013 (Photo: AP)

e country held their breath, bracing for anticipated clashes.

The trial of ousted president Mohamed Morsi was set to start at 10am at the Police Academy on the outskirts of Cairo.

Morsi was due to make his first public appearance since his ouster by the military in July following mass demonstrations, and his supporters had vowed to hold nationwide protests.

Hours before the trial was set to start, media vans and reporters filled the area outside the academy. A few dozen Morsi supporters were present at the scene. As the day progressed, their numbers slowly increased to a few hundred, a far cry from the million strong protests Morsi’s Muslim Brotherhood had threatened would make their presence felt.

“The numbers are low because the media and the Egyptian intelligence services confused his supporters,” says Mounir Abdallah, a pro-Morsi demonstrator. “At first, they said that he would be tried in a court near Tora Prison, where he is being held.”

Indeed, it was very late on Sunday night that an appellate court announced that Morsi would be tried at the Police Academy, the same venue where his predecessor Hosni Mubarak was tried following the 2011 uprising that deposed him. The building is located in the upmarket outer suburbs of Cairo, an area with poor public transport links.

Ali Bakr, political analyst and Islamist movement expert at Al-Ahram’s Centre for Strategic and Political Studies told Ahram Online: “The Muslim Brotherhood has lost its ability to mobilise for several reasons, including the arrest of its leadership.”

Bakr added that another important reason for the failure to mobilise higher numbers was the end of the informal partnership between the Brotherhood and the Salafist movement, limiting the size of the crowds the Brotherhood was able to mobilise.

Outside the court

Despite the low turnout, Morsi’s supporters remained defiant. They cheered, chanted, danced and prayed as they waited for news of the trial.

Many held banners, including the four-fingered open hand symbol used to evoke the Rabaa sit-in by Morsi supporters, which was forcibly dispersed in August leaving at least 600 dead. Others waved posters of the deposed president as they shouted their support.

“Hold on President Morsi, you have millions of martyrs,” they shouted at the sky every time a helicopter flew over the building.

Most supporters, like Morsi himself, claimed that the trial was illegitimate and unjust.

“He was naïve. He should have purged the police force and the army, but he didn’t, said protester Mohamed Atef. “And because of this, he is in prison.”

In the last few weeks, several human rights groups have questioned the legitimacy of the trial and supporters of the president echoed these concerns.

“What exactly is he being tried for?” asked Salem Mohamed. “How can they accuse him of inciting violence when most of those who died that day were Brotherhood members?”

Morsi and his co-defendants are charged with incitement of murder and violence in December 2012 clashes outside Cairo’s presidential palace.

Civil rights lawyer, Sayed Abu Zeid, who was appointed by the Journalists’ Syndicate, requested the court apply the maximum penalty on the ousted leader and his co-defendants, seeking retribution for a journalist killed in December’s violence.

El-Husseini Abu-Deif was killed in clashes after thousands took to the streets in protest over a constitutional decree granting Morsi sweeping powers last year. Nine others were also killed.

Morsi’s supporters, however, say most of those slain at the clashes belonged to the Muslim Brotherhood.

“All those who died are members of the Brotherhood. I was in the morgue where the bodies were transported that day. I saw who was there,” said Abdel Rahman El-Husseiny, who claimed to be the brother of Mohamed, a 33 year-old protester shot dead in the clashes.

El-Husseiny says that his brother headed to the presidential palace after hearing reports that protesters were going to storm the building.

“He went there to protect the president; to protect legitimacy,” he said.

Maha Yehia told Ahram Online that it was absurd that Morsi was on trial while Minister of Interior Mohamed Ibrahim, who was in office during the clashes, is not.

“Ibrahim is actually still in office to this day,” Yehia added. “If they want justice, why try Morsi but not him?”

Alya Mohamed said that Morsi loyalists will remain behind the president until they achieve justice.

“I think if they have their way, Morsi will have two death sentences and three life sentences,” joked Mohamed.

Inside the court

The judge presiding over the trial of Morsi and 14 co-defendants adjourned the trial to 8 January, to allow the prosecution and defence to examine documents.

The trial went into recess in the middle of the session due to the commotion caused by supporters and opponents of the former president inside the court room.

Defendants defied the court, chanting “down with military rule” and mocking proceedings brought against them, reported Al-Ahram’s Arabic news website.

The defendants entered the court raising the pro-Morsi four-fingered salute, a symbol evoking slain pro-Morsi protesters at the Rabaa protest camp.

Morsi entered the court minutes before the commencement of the trial, in his first public appearance since his July ouster.

After defendants filed into the court’s dock, leading Brotherhood members Essam El-Erian and Mohamed El-Beltagy, who had said they would defend themselves in the trial, voiced their rejection of the trial process.

El-Beltagy said there were ten legal reasons that render bringing proceedings against them by the prosecution null and void, calling the trial a “farce.”

Similarly, El-Erian said that he rejected all the accusations levied against him in the indictment.

Morsi, who didn’t repeat the chants with the others, stated four times that he is the legitimate president of Egypt.

He announced before the start of the trial proceedings that “what is happening now is cover for a military coup.”

When called upon by the judge, Morsi said he was forcibly attending the trial which he said was a crime the court bears responsibility for.

The 62 year-old refused to wear the defendants’ obligatory white suit, and instead wore a navy blue jacket over a white shirt. Egyptian state television aired footage after the trial showing Morsi in court, although the trial itself was not aired live.

Morsi has reportedly announced that he will not recognise the authority of any courts, claiming he remains the country’s legal president.

Head of the president’s office under Morsi, Ahmed Abdel-Ati, also voiced his rejection of the trial, saying the indictment was brought by an illegitimate general-prosecutor.

After Morsi’s ouster, Egypt’s previous prosecutor general Talaat Abdallah, appointed in a controversial move by Morsi, was replaced by Judge Hesham Barakat.

Following the adjournment, fourteen of the defendants were returned to Tora Prison, close to Maadi in southern Cairo, while Morsi was flown to Alexandria’s Burg Al-Arab prison.

Morsi and his co-defendants are standing trial on charges of inciting violence and murder at the Ittihadiya presidential palace clashes in December 2012.

At least ten died and 600 were injured in the clashes, which broke out after pro-Morsi protesters attacked a sit-in held by opponents of a presidential decree which had granted the Islamist leader expanded powers

http://english.ahram.org.eg/NewsContent/1/64/85618/Egypt/Politics-/First-session-in-Morsis-trial-passes-without-major.aspx
……………………………………………………………………………

Journalist syndicate attorney calls for death penalty for Egypt’s Morsi

The attorney appointed by Egypt’s journalist syndicate demands execution of the ousted Islamist leader in retribution for the death of iconic journalist Abu-Deif

Journalist syndicate

Egyptian journalist El-Hosseiny Abou-Deif whose funeral was held Wednesday, raises latest debate between Muslim Brotherhood and opposition

Egypt’s journalists syndicate has called for the death penalty for ousted president Mohamed Morsi, who is being tried on charges of inciting murder.

Civil rights lawyer, Sayed Abu-Zeid, who was appointed by the syndicate, requested that the court trying Morsi sentence the ousted leader and other co-defendants to the maximum penalty, seeking retribution for a journalist killed during violence outside the presidential palace under Morsi’s rule.

El-Husseini Abu-Deif, a 33-year-old journalist at the weekly El-Fagr newspaper, was killed along with nine others during clashes between Morsi supporters and opponents outside Cairo’s presidential palace in December 2012, after thousands took to the streets in protest over a constitutional decree granting the Islamist leader sweeping powers.

Hundreds of others were injured during the clashes, and footage circulating on social media at the time showed Morsi’s supporters torturing and physically abusing anti-Morsi demonstrators.

Abu-Deif became a revolutionary icon during Morsi’s turbulent year in power.

Until recently his face was depicted in graffiti on the walls of the journalists syndicate.

At the time of Abu-Deif’s death, the Muslim Brotherhood blamed “thugs” paid by the opposition for his death.

The deposed leader appeared in court earlier on Monday with 14 other senior Islamists and Muslim Brotherhood members on charges related to the killing and torture of protesters during the December clashes at the presidential palace.

The case was adjourned until 8 January 2014 to allow prosecution and defence to examine documents. The judge had to temporarily suspend the first session of the trial on Monday morning twice as caged defendants chanted asserting the trial is illegitimate, reported Egypt state TV.

دولت عراق بازار نفتی ایران را میرباید

Share Button

نهارنت لبنان به نقل از خبر گزار ی مهر مینویسد که بیژن زنگنه  وزیر نفت ایران، دولت عراق را مورد  انتقاد قرار داده است  که با سوء استفاده از تحریم  صادرات و فروش نفت ایران ، جای انرا در بازارهای جهانی گرفته است و طبق همین گزارش خبری صادرات ایران از ۲٫۵ میلیون بشکه در روز به ۱٫۲ میلیون بشکه در روز رسیده است. ولی آقای زنگنه نخواسته بگوید که در همین دوره صادرات نفت عراق با تصرف بازارهای ایران از زیر ۲ میلیون بشکه در روز به بالای ۳ میلیون در روز  افزایش یافته و همچنان در حال افزایش است و حتی هیچ تضمینی نیست که در صورت برداشته شدن تحریمها هم ایران بتواند بازارهای قدیمی خود را از عراق پس بگیرد.

این بدیهی است که دولت نوری المالکی نه بر اساس اخوت اسلامی و ولایت شیفتگی بلکه بر اساس مصلحت ملی و حفظ قدرت حزب خود در عراق عمل میکند کما اینکه حماس در شرایط مشابه چنین کرد و با موضع گیری در برابر رژیم سوریه بطرف عربستان و مصر( در دوران کوتاه مدت اخوان ) رفته و به حکومت ما و مقام رهبری لگد زد.

دولت ایران  چه احمدی  نژاد و چه دولت آقای روحانی مطالبات غرامت جنگی دولت ما را از عراق قربانی رابطه اش با دولت نوری المالکی کرده و عملاً با این کار رسماً و علناً به منافع ملی ما خیانت کرده و میکنند، و این در حالیست که مغاذله دولت مالکی با ایران موقتی ولی همخوابگی آن با غرب و دولتهای عرب مخالف ایران همیشگی و استراتژیک بوده خواهد بود.

دولت ما و آقای روحانی، همین چند ماهه به انتخابات جدید در عراق فرصت دارد تا با حسن رابطه با دولت مالکی مسئله غرامت جنگی صد ها میلیارد دلاری خود را حل کند چون پس از انتخابیات آینده در عراق  و یا حتی انتخابات پس از آن و پس از آن کمترین شانسی برای گرفتن این غرامتها نخواهد بود.

کویت با وزن سیاسی و بین المللی ناچیز خود غرامت حمله صدام به خود را پس می گیرد. سئوال اینست که دولت ما چرا باید از حق خود بگذرد در حالیکه وضع اقتصادی عراق  از وضع نکبت بار اقتصادی ما بسیار بهتر است.

حبیب تبریزیان

*************************

Iran Criticizes Iraq for Increasing Crude Exports

by Naharnet Newsdesk Yesterday

W460

Iran’s Oil Minister says Iraq has increased its crude oil exports to compensate for a fall in Iranian exports as a result of sanctions over Tehran’s suspected nuclear program, calling the policy “not friendly at all.”

Bijan Namdar Zanganeh is quoted by the semiofficial Mehr news agency Saturday as saying that Iraq’s oil policies are to Iran’s detriment.

Iran’s oil exports are believed to have fallen from about 2.5 million to over 1.2 million barrels a day as a result of a Western oil embargo against Iran over Tehran’s uranium enrichment program.

The U.S. and its allies fear that Iran may ultimately be able to develop a nuclear weapon, a charge Iran denies.

Iran generally enjoys good relations with Iraq’s Shiite-led government.

رفراندم قانون اساسی در مصر

Share Button

پیش نوبس قانون اساسی مصر که توسط کمیته ۵۰ نفری مرکب از احزاب سیاسی، جامعه مدنی و دانشگاهی، جنبش زنان و جوانان، اتحادیه های کارگری و دهقانی، جامعه مسیحی و الاحضر، هنرمندان و نویسندگان و روزنامه نگاران مراجع قضائی و حقوقی تنظیم گردیده است؛ روز ۳ دسامبر یعنی دو ماه دیگر به همه پرسی گذاشته خواهد شد. در همان زمان انتخابت پارلمانی نیز برگزار میشود. دولت مصر از جوامع مدنی داخلی و خارجی دعوت کرده است  تا برای نظارت بر رفراندم و انتخابات مصر اگر مایلند نماینده معرفی کنند. دولت مصر مهلت ثبت نام را از ۲ تا ۹ نوامبر تعین کرده است.

مقاسیه کنیم با ایران خودمان!

***************************************

Egypt Electoral Commission receives civil society requests to monitor polls

Civil society organizations wishing to monitor upcoming referendum and election polls should submit requests to the Supreme Electoral Commission by 9 November

اهرام آنلاین

دوم نوامبر ۱۳

-

File photo: Men queue outside a polling station to vote during the final stage of a referendum on Egypt’s 2012 constitution in Bani Sweif, about 115 km (71 miles) south of Cairo December 22, 2012 (Photo: Reuters)

From 2 November until 9 November, the Supreme Electoral Commission will receive requests from both local and international civil society organizations that wish to monitor the upcoming referendum and election polls.

The applications for monitoring permits will apply to the constitutional referendum as well as to the upcoming parliamentary elections. The Commission, headed by Judge Nabil Salib, will receive applications daily from 9:00 AM to 4:00 PM.

A 50-member committee is currently amending the 2012 constitution, which is scheduled to be put to a national referendum after it is submitted for approval by interim president Adly Mansour on 3 December.

The referendum and the parliamentary elections come as part of the new roadmap set after the ouster of former president Mohamed Morsi on 3 July.

The Commission’s spokesperson Hisham Mokhtar said that the organizations approved for monitoring will be announced by 17 November. The approved organizations will then be offered codes through which monitors can be registered on the Supreme Electoral Commission’s website before 27 November. By 5 December the monitors will be offered permits to observe referendum and election polls.

در سوریه و عراق چه خبر است؟

Share Button

واما نکته ایی که جواد ظریف در دیدار خود با داود اغلو در رابطه با “داور نهایی بودن صندوقهای رأی” گفت، هیچ رهیافت تازه ای نیست. معنای آن اینست که اپوزیسیون سوریه با پذیرش انجام یک انتخابات که مکانیسم آن در اختیار رژیم اسد است، با پس گرفتن شرط و شروط قبلی خود دایر بر کنار رفتن اسد، که عملاً رسمیت دادن به مشروعیت آن رژیم و قانون اساسی آن از جمله حق حاکمیت حکومت فعلی است، عملاً خود را منحل اعلام کرده و تن به انتخاباتی دهد که از درون آن فقط خود بشار اسد بیرون می آید و در این امر تردیدی  هم نیست زیرا اولاً حصول کمترین اجماعی که مردم مخالف رژیم در این انتخابات شرکت کنند وآنهم با نامزد واحدی، از ناممکنات و محالات  است. بنابراین، اظهار اینکه صندوقهای رأی روی سرنوشت سیاسی سوریه داوری کنند شعاری است که معنای عملی آن با معنای بیانی آن کاملاً مغایر و متفاوت است. 

Turkish FM Davutoğlu rejects claims of cooperation with Israel in strike against Syrian base

روزنامه های حریت ترکیه و الاهرام مصر گزارشهای تحلیلی نسبتاً مفصلی از بازدید ظریف وزیر خارجه ایران از ترکیه و دیدار وی با مقامات آنجا از حمله داود اغلو دارند. هردو نشریه نوشته اند افزایش خطرفرقه ای شدن جنگ در سوریه هردو کشور را بهم نزیدک کرده است. یکی از محور های مذاکره، مسئله کنفرانس ۲ ژنو است که طرف ایرانی اظهار اشتیاق کرده است در آن شرکت کند. طرف ترکیه هم از لزوم مشارکت ایران، عراق و شرکت فعال روسیه در این کنفرانس سخن رانده است. همین روزنامه ها مینویسند: “ولی مشکل طرفین توافق روی هئیت نمایندگی اپوزیسیون سوریه است که باید در این کنفرانس شرکت کند.”

جواد ظریف در مذاکره با داود اغلو بر نظر ایران دایر بر: “حق سوریها در شکل دادن به اوضاع سیاسی داخلی خود از طریق صندوق آراء ” تأکید کرده است. هردو طرف از خطر قدرت گرفتن جریانهای “جبهة النصرة” و ” دولت امارات عراق و شام” در سوریه و حتی درعراق که هردو به نوعی القاعده را در مناطق درگیری نمایندگی میکنند، احساس خطر میکنند.  این دو جریان القاعده ایی اخیراً موفقیتهای نظامی زیادی در منطقه جنوب سوریه، درمجاورت خاک ترکیه کسب کرده اند.

در اینکه هردو دولت ایران و ترکیه نگران حضور پر رنگ شونده القاعده در منطقه هستند تردیدی نیست ولی این به این معنی نیست که میزان و نوع نگرانی این دو دولت از یک نوع است. ترکیه از طریق اخوان المسلمین سوریه که آن نیز حضور پُر رنگی در مناطق جنگی از جمله روی برخی نیروهای جهادی دارد، تا آن اندازه نگران این جریانها نیست که با مصالحه، تن به ابقای رژیم اسد بدهد زیرا در بلند مدت ترکیه بدلایل بسیار از پس القاعده برخواهد آمد، در درجه نخست از طریق قطع خطوط تدارکاتی  آنان و در درجه دوم از طریق نیروهای اسلامی مرتبط بخود در خاک سوریه، حال آنکه تن دادن به ادامه حکومت رژیم اسد یک باخت استرتژیک غیر قابل جبران برای این کشور است.

و اما نکته ایی که جواد ظریف در دیدار خود با داود اغلو در رابطه با “داور نهایی بودن صندوقهای رأی” گفت، هیچ رهیافت تازه ای نیست. معنای آن اینست که اپوزیسیون سوریه با پذیرش انجام یک انتخابات که مکانیسم آن در اختیار رژیم اسد است، با پس گرفتن شرط و شروط قبلی خود دایر بر کنار رفتن اسد، که عملاً رسمیت دادن به مشروعیت آن رژیم و قانون اساسی آن از جمله حق حاکمیت حکومت فعلی است، عملاً خود را منحل اعلام کرده و تن به انتخاباتی دهد که از درون آن فقط خود بشار اسد بیرون می آید و در این امر تردیدی  هم نیست زیرا اولاً حصول کمترین اجماعی که مردم مخالف رژیم در این انتخابات شرکت کنند وآنهم با نامزد واحدی، از ناممکنات و محالات  است. بنابراین، اظهار اینکه صندوقهای رأی روی سرنوشت سیاسی سوریه داوری کنند شعاری است که معنای عملی آن با معنای بیانی آن کاملاً مغایر و متفاوت است. انتخابات در سوریه حتی اگر درآزاد ترین شرایط هم، در وضعیت کنونی برگزار شود یعنی رژیم بعثی سوریه با تمام ماشین سرکوب و حزبی خود باقی بماند. این گزینه، گزینه ای نیست که از طرف اپوزیسیون سوریه و دول حامی آن ازجمله ترکیه پذیرفته شود و با قدرت یابی نیروهای جهادی نیز این امر غیر ممکن تر میشود. از این رو دولت ایران از این شعار بخاطر ظاهر فریب بودن آن ابزارگرایانه استفاده میکند. این رویکرد از آنجا که با واقعیات موجود نمی خواند قابل فروش به طرفهای داخلی و خارجی مخالف رژیم اسد نخواهد بود و میتوان گفت دولت اقای روحانی و وزیر خارجه آن با دست خالی برای شرکت در روند حل مسائل رفته اند و با دست خالی هم برخواهند گشت.

در همین حال با اشاره به انهدم تأسیسات تولید سلاحهای شیمیایی، بشاراسد دریک مصاحبه، اخیرا گفت: “امروز سوریه به پیکان مبارزه علیه تروریسم در منطقه تبدیل گردیده است”. من قبلاً در مورد معنا و مضمون این نقش و موضعگیری نوشته ام.

قضیه ساده است. از روز نخست بروز بحران، استراتژی رژیم اسد و متحدین ایرانی و روسی اش این بود که اوضاع سوریه را به سمت و سوئی برانند و مملکت را به باتلاقی بکشانند که فقط خود آنها قادر به بیرون کشیدن آن از آن باشند. در همان ماههای نخست بحران در سوریه، بشاراسد گفت؛ اگر سوریه دستخوش بحران شود  تمام منطقه به جهنم تبدیل خواهد شد و هیچ کشوری از ترکش شعله های آتش آن برکنار نخواهد ماند.

ولی من فکر میکنم ارزیابی اسد و متحدین ایرانی آن در این زمینه به دلایل بسیار با واقعیت تطبیق نمیکند و محاسبه ایی کاملاً بی پایه است.

رژیم اسد از همان آغاز بحران در سوریه با چنان شدت بی سابقه ایی در تاریخ، به سرکوب جنبش مردم دست زد که تحت آن شرایط فقط گروههای جهادی میتوانستند تاب بیاورند و نه نیروهایی که بخاطر ساختن مملکت و با هدف کمترین هزینه برای عبور به دموکراسی مبارزه میکردند. در نتیجه، بمرور زمان حتی آن بخش از مبارزه مسلحانه که توسط نظامیان جدا شده از ارتش رژیم بنام ” ارتش آزاد سوریه” تشکیل گریده بود، نتوانست در برابر ویران سازی تمام عیار مناطقی که در کنترول خود داشت از سوی توپخانه سنگین، بمباران هوایی و حملات موشکی رژیم که منجر به فرار میلیونی مردم از مناطق جنگی شد، تاب بیاورد و به تدریج میدان را بسود نیروهای سخت جان و مرگ طلب جهادی ترک کرد.

امروز رژیم سوریه با آن نیروهایی روبروست که از اول حضور آنها را در کشور، محور و شرط اساسی پیروزی و ماندگاری خود  قرارداده بود. هدف ساده بود: قطبی کردن شرایط تا آنجا که مخالفین بین رژیم اسد و نیروهای جهادی یکی را برگزینند.

آنچه که رژیم اسد و دولت ایران و روسیه، در این معادله، روی آن حساب نکرده بودند وهنوز هم درنیافته اند اینست که در یک ارزیابی استرتژیک ـ به گمان من ـ دول حامی اپوزیسیون و خود اپوزیسیون سوریه، تن به این گزینه دوقطبی نخواهند داد. آنها به رژیم اسد در سرکوب القاعده کمک نخواهند کرد و اجازه خواهند داد تا کشور حتی تا مرحله فروپاشی پیش رود و آنگاه گزینه خود را پیش کشیده و آنرا به بقایای رژیم اسد و حامیان ایرانی و روسی آن تحمیل خواهند کرد.

در این میان محو کردن خطر قریب به یک هزار تن مواد شیمیایی کشتارجمعی، بخشی از مقدمات اجرای چنین برنامه ایست. حصول توافقی در میانه این راه غیر ممکن نیست ولی آنچه بنظر من کاملاً بعید بنظر میرسد قبول ادامه حکومت بشار اسد پس از محو سلاحهای شیمیایی بعنوان بخشی از چنین توافقی است.

در چنین شرایطی نوری المالکی رئیس جمهور عراق هم به آمریکا رفته است تا با مقامات آنجا برای دریافت کمک در مبارزه خود با القاعده مذاکره کند. دوسال پیش که آمریکا برنامه خروج نیروهای خود ازعراق را پیش کشید و صحبت از باقی ماندن تعداد معینی از نیروهای آموزشی و مستشاری آن در عراق بود، دولت مالکی برخلاف تمایلِ بخش زیادی از نیروهای سیاسی عراق از جمله دولتِ خودمختار کُردستان و لیست العراقیه  منتسب به ایاد علاوی، با بامبول درآوردن روی مسئله، عملاً تن به ادامه حضور نیروهای آمریکایی که حضور آنها متوازن کننده قدرت سیاسی و تعامل دموکراتیک درعراق و بازدارنده ظهور مجدد القاعده درآن کشور بود، نداد.

نوری المالکی و دولت ایران خوشحال از اینکه با خروج آمریکائیها ازعراق صحنه برای آنها گشوده تر و زمینه برای انحصاری کردن قدرت بلا مانع تر میشود، این خروج را یک پیروزی اعلام نشده برای خود میدانستند. در نتیجه آن تمامیت خواهیِ دولت مالکی و درپشت سر آن دولت ایران، امروز عراق در آستانه فرورفتن به باتلاق جنگ داخلی و دائمی شدن خشونت های فرقه ایی قرار گرفته است. تفاوت اساسی موج تروریسم روزانه کنونی با موج تروریسم پس از سقوط صدام در اینست که موج اول در شرایط خوشبینی و امیدواری مردم و نیروهای سیاسی به آینده، واپسین تقلاهای نیروهای خشونت گرا و یا بقایای نیروهای بعثی طرفدار صدام تلقی میشد ولی موج دوم در شرایطِ ناامیدی عمومی به اوضاع  و آینده، فساد و بی اعتباری همه نیروهای سیاسی و بیشتر از همه خود دولت و حتی مجلس تحت کنترول مالکی و ائتلاف شیعه آن و نفرت از حضور ایران در آن کشور، بوجود آمده است. موج اول رو به فروکشی میرفت ولی این موج رو به شتابگیری و در آمیزی با اعتراضات توده ایی میباشد. دولت مالکی طوفانی را درو میکند که باد آنرا طی دو دوره ریاست جمهوری خود کاشته است. و این طوفان جز با رفتن خود او آرام نخواهد گرفت.

در چنین شرایطی نوری المالکی، درمانده و گرفتار در بحرانی خود آفریده، برای دریافت کمک به آمریکا میرود. قبل از حرکت او به آمریکا، بیشتر رسانه های منطقه و دنیا که سفر او را وسیعاً باز تاب دادند نوشتند که او برای گرفتن کمکهای وسیع تسلیحاتی و امنیتی برای مقابله با تروریسم به دیدار اوباما و مقامات آمریکا میرود. او دیروز کوتاه ترین دیدار را با خود اوباما داشت. اوباما در یک اظهار کوتاه و مبهم دیپلماتیک دیروز جمعه گفت: “ما روی کار مشترک برای مقابله با موج فزاینده خشونت های فرقه ایی که به القاعده میدان داده است و نحوه دفع آن صحبت کردیم.”

اوباما خاطر نشان کرد که جریان القاعده بر فعالیت خود درعراق افزوده است، و او با رئیس جمهور مالکی راجع به لزوم پی ریزی یک ساختار “مشارکت آمیزِ فراگیر” و “دموکراتیک” صحبت کرده است. “مشارکت فراگیرِ دموکراتیک”، آن جام زهری است که دولت مالکی از روز نخست از نوشیدن آن طفره رفته است و معنای نوشیدن آن در درجه اول شرکت دادن نیروهایی  در قدرت است که آنها نه حضور ایران را در عراق میپذیرند و نه کمک عراق را به رژیم سوریه و نه فاصله اش را با جامعه عرب.

اگر نوری المالکی مانند همتای سوری خود فکر میکند با “لولوی” پروبال گرفتن القاعده درعراق میتواند آمریکا را به حمایت از دولت فاسد و غیر دموکراتیک و فرقه ایی خود وادارد کاملن در اشتباه است. و این اشتباهی است که دولت ایران، هم در آن سهیم است و هم مهندس آنست.

زیباکلام: آقای روحانی بداند موفقیت دولتش در گرو ایستادگی است نه عقب نشینی

Share Button

رای عدم اعتماد مجلس به صالحی پاسخی به یک گام عقب نشینی دولت بود

کلمه:

پنجشنبه, ۹ آبان, ۱۳۹۲

 چکیده :صادق زیباکلام معتقد است تقابل های اخیر با دولت حسن روحانی مشابه تقابل جناح موسوم به راست با دولت سید محمد خاتمی است. از سوی دیگر حمید رضا ترقی این دیدگاه را رد کرده و می‌گوید: «این تحلیل ها با واقعیت همخوانی ندارد.» برخی تحلیلگران سیاسی انتقادات اخیر اصولگرایان به دولت درباره عملکرد دستگاه دیپلماسی…

صادق زیباکلام معتقد است تقابل های اخیر با دولت حسن روحانی مشابه تقابل جناح موسوم به راست با دولت سید محمد خاتمی است. از سوی دیگر حمید رضا ترقی این دیدگاه را رد کرده و می‌گوید: «این تحلیل ها با واقعیت همخوانی ندارد.»

برخی تحلیلگران سیاسی انتقادات اخیر اصولگرایان به دولت درباره عملکرد دستگاه دیپلماسی و حمله به دولت به خاطر مذاکره با آمریکا را در راستا تقابل با دولت تفسیر می کنند و این رویکرد را همانند رویکرد جناح راست پس از انتخابات دوم خرداد ۷۶ می دانند. این تحلیلگران عدم رای اعتماد مجلس اصولگرا به برخی وزرای کابینه روحانی را هم در این راستا می دانند.

زیباکلام: رای عدم اعتماد مجلس به صالحی پاسخی به یک گام عقب نشینی دولت بود

صادق زیباکلام استاد دانشگاه در گفتگو با فرارو با بیان اینکه رای عدم اعتماد مجلس به صالحی امیری پاسخی به یک گام عقب نشینی دولت بود گفت: دولت باید بداند که اگر در مقابل زیاده خواهی ها عقب نشینی های کند، نه تنها جناح راست به لاک مصالحه جویی نمی رود بلکه گارد حمله می گیرد. بنابراین آقای روحانی باید بداند موفقیت دولتش در گرو ایستادگی است نه عقب نشینی.

وی آغاز روند فشار بر دولت را مشابه فشارها در دوره پس از دوم خرداد ارزیابی کرد و گفت: اگر به عقب برگردیم یعنی به ماه های پس از دوم خرداد۷۶، مشاهد می کنیم که تا چه اندازه فضایی که اکنون در آن به سر می بریم مشابهه آن فضا است.

وی افزود: در انتخابات ریاست جمهوری ۲ خرداد ۷۶ جناح راست، همچون انتخابات ریاست جمهوری ۲۴ خرداد ۹۲ غافل گیر شدند چرا که انتظار رای ۲۲ میلیونی سید محمد خاتمی را نداشتند، کما اینکه انتطار پیروزی حسن روحانی در انتخابات ۲۴ خرداد را نداشتند.

این تحلیل گر مسائل سیاسی تصریح کرد: بنابراین آن زمان جناح راست در پی شوکی که از این شکست دریافت کرده بود، در بهت و حیرت فرو رفته بود مدتی به لاک خودش رفت و تا مدتی صدای چندانی از آنها شنیده نمی شد، هر چند این سکوت موقتی بود آنها بعد از مدتی کم کم متوجه شدند که قدرتشان تنها متکی به رای مردم نیست پس بنابراین فارغ از رای و نظر مردم آنها هم چنان توان زورآزمایی دارند.

وی تاکید کرد: بنابراین از آن نقطه به بعد جناح راست از لاک دفاعی خود خارج شدند و پس از آن شاهد بروز بحران هایی در روند حرکتی دولت اصلاحات بودیم.

زیباکلام ادامه داد: بعد از آن هم شرایط را برای دولت آقای خاتمی آنقدر تنگ کردند که این دولت در تحقق همه وعده هایش ناکام ماند که همین امر موجی از ناامیدی در طبقه متوسط به پایین جامعه از توان اصلاح طلبان در عرصه حکومت داری به وجود آورد بنابراین شاید انتقال رای مردم از دولت اصلاحات به دولت مهروز احمدی نژاد ریشه در همین سنگ اندازی های جناح راست داشته باشد.

ترقی: این تحلیل ها جوسازی است

اما معاون امور بین الملل حزب موتلفه اسلامی در گفتگو با فرارو در مخالفت با این اظهار نظر و تحلیل هایی از این دست گفت: طرح موضوعاتی همچون تکرار تاریخ، یا آغاز تقابل با دولت همانند آنچه که دولت اصلاحات مدعی آن بود و آغاز مانع تراشی‌هایی منتقدان اصولگران در مسیر دولت را به هیچ وجه قبول ندارم و معتقدم از اصل تحلیل‌هایی این چنینی با واقعیت همخوانی ندارند.

حمید رضا ترقی، گفت: طرح تحلیل‌هایی از این دست جوسازی‌های بی‌جهتی است که از سوی جریانات تندروی اصلاح طلب مطرح می‌شود تا هر صدایی غیر از صدای دولت را خفه کنند.

وی افزود: طبیعتا تلاش برای ساکت کردن صدای منتقدان با طرح ادعای آغاز تقابل با دولت هم، با معیار‌ها و ارزش‌های حاکم بر نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران مغایر است و هم، با شعارهای دولت آقای روحانی.

ترقی با بیان اینکه دولت آقای روحانی با شعار اعتدال سر کار آمد و انتظار می‌رود که به این شعار هم پایبند باشد و پایبندی خودرا در عمل نشان دهد گفت: یکی از شاخصه‌های اعتدال نقد پذیری و تحمل صدای منتقدان است. تلاش دولت و همراهانش برای ساکت کردن صدای منتقدان آن هم با جوسازی و طرح ادعای تقابل با دولت هیچ نسبتی با اعتدال ندارد.

این فعال سیاسی با تاکید بر اینکه تقابل با دولت با شاکله روحیه اصولگریان هم مغایرت دارد گفت: موضوعاتی از این دست با بزرگ نمایی کردن نقد‌ها و ایرادات به اشکالات دولت بیشتر توسط جریان‌های تندروی اصلاح طلب با هدف حذف رقیب از صحنه سیاسی و هموار کردن میدان را برای تاخت وتاز‌های بعدی مطرح می‌شود.

زیباکلام: تاریخ در حال تکرار شدن است!

زیباکلام در ادامه گفتگو با اشاره به فضای پس از انتخابات یازدهمین دوره ریاست جمهوری و فضای پس از آن گفت: نمی خواهم بگویم تاریخ در حال تکرار شدن است اما تشابه هایی زیادی وجود دارد که فضای پس از ۲۴ خرداد ۹۲ یادآور فضای پس ۲ خرداد ۷۶ می شود.

این استاد دانشگاه افزود: با این حال این دو فضا تفاوت های هم دارند از جمله آنکه جناح راست آن زمان و اصولگریان اکنون نسبت به گذشته خیلی ضعیف تر شده است و آن یکپارچگی سابق را به دلیل انشقاق ها و انشعاب ها ندارد. از سوی دیگر کشور با بحران هایی روبرو است مهمترین آن بحران اقتصادی، که این بحران در دوره پس از انتخابات ریاست جمهوری ۲ خرداد وجود نداشت تورم آن زمان به ۴۵ درصد نرسیده بود و دولت هزاران میلیارد تومان کسری بودجه نداشت.

وی ادامه داد: بنابراین اصولگریان اکنون پذیرفته اند که کشور با چنین بحران اقتصادی روبرو است از این رو باید به دولت فرصت داد که از این بحران برای آینده خود اصولگریان هم که شده عبور کنند. با این حال این اجازه اصولگریان در ایجاد تحول تنها محدود به عرصه اقتصادی می شود و آنها در ازای فراهم کردن این فرصت می خواهند عرصه های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و… را تحت کنترل داشته باشند و مانع از تحقق شعارهای دولت در این حوزه ها شوند.

زیباکلام تصریح کرد: ممکن است که اکنون دولت این بده بستان اصولگرایان را درک کرده باشد اما یقینا باید به این درک هم برسد که نمی شود در عرصه اقتصادی موفق شود اما در عرصه سیاسی و اجتماعی نه و به طور کلی نمی شود موفقیت در یک عرصه را فدای عرصه دیگر کرد به این معنا که چون کشور در حوزه های اقتصادی و سیاست خارجی با بحران روبرو تمرکز دولت بر این دو عرصه باشد و موفقیت در این دو عرصه می تواند بر ناکامی ها در سایر حوزه ها سرپوش بگذارد.

این استاد دانشگاه تاکید کرد: موفقیت دولت حسن روحانی در عرصه اقتصادی گره خورده است به موفقیت در عرصه سیاست داخلی و خارجی، گره خورده است به عرصه فرهنگی و اجتماعی و ناکامی در یک عرصه با ناکامی در عرصه های دیگر همراه خواهد بود.

وی گفت: آقای روحانی باید بداند دست روی دست گذاشتن هیچ کمکی به پیشرفت نمی کند. او باید بداند که اگر می خواهد شرایطی مشابه آقای خاتمی را پیدا نکند ضروری است با اتکا به آرای ۱۹ میلیونی خود ارتباط بیشتری با مردم داشته باشد و از کلی گویی و در لفافه صحبت کردن پرهیز کند.

این تحلیل گر مسائل سیاسی افزود: روحانی نمی تواند گامی از پیش بردارد بدون آنکه اوضاع و احوال را آنطور که هست بگوید و اینکه تصور کند که اگر در مقابل خواسته های زیاده خواهانه مخالفان عقب نشینی کند آنها را به تعامل وامی دارد سخت در اشتباه است. این جناح بارها ثابت کرده است که در مقابل یک گام عقب نشینی رقیب دو گام پیش روی می کند.

ترقی: برخی فکر می‌کنند معنای تعامل با دولت سکوت در برابر همه اقدامات آن است

ترقی در ادامه درباره طرح انتقاداتی که به اصولگریان پیرامون تلاش دولت برای مذاکره با آمریکا و رفع تنش و اختلافات با این کشور در ماه‌های گذشته مطرح می‌شود نیز گفت: متاسفانه بعضی‌ها تصورشان این است که ما هیچ دشمنی با آمریکا نداشته و نداریم پس نباید بگوییم بالای چشم آمریکا ابرو است.

معاون امور بین الملل حزب موتلفه اسلامی با بیان اینکه این عده که معتقدند، معنای همراهی و تعامل با دولت سکوت در برابر تمامی اقدامات دولت است گفت: تاکید بر دشمنی میان ایران و آمریکا حرف دسته و گروه خاص نیستی، حرف ملت است. مردم ایران نمی‌توانند به سادگی جنایت‌های ۶۰ ساله گذشته آمریکا علیه کشورشان را فراموش کنند تا دولت‌های دو کشور بخواهند مذاکره‌ای با یکدیگر داشته باشند.

وی افزود: مگر می‌شود چون دولت تصمیم گرفته است با آمریکا مذاکره کند از مردم بخواهیم هر نوع واکنش قلبی و واقعی خود در قبال این کشور را متوقف کنند یا مثلا به سر دادن شعار مرگ بر آمریکا پایان دهند. اساسا با کدام مجوز می‌توان به مردم گفت که از ابراز احساسات علیه آمریکا منع شده‌اند.

ترقی ادامه داد: بنابراین در همین راستا ممکن است عده‌ای از مردم انتقاداتی را نسبت به سیاست‌های در پیش گرفته شده از سوی دولت به خصوص در قبال آمریکا مطرح کرده یا مطرح کنند که این انتقادات به هیچ وجه به معنای تقابل با دولت نیست. اتفاقا طرح این انتقادات به نفع دولت هم محسوب می‌شود و می‌توان قدرت چانه زنی دولت در مذاکرات را بالا ببرد.

وی با تاکید بر اینکه منتقدان به سیاست خارجی دولت با اصل مذاکره ایران و آمریکا مخالفتی ندارند گفت: مذاکراتی که میان ایران و آمریکا شکل گرفته است اساسا برای رفع دشمنی میان دو کشور نیست این مذاکرات تنها برای حل برخی سوء تفاهمات و منازعات است.

معاون امور بین الملل حزب موتلفه اسلامی با بیان اینکه حال چون مذاکراتی میان ایران و آمریکا شکل گرفته است باید تاریخ دشمنی‌های آمریکا با ملت ایران را به فراموشی سپرد یک اشتباه بزرگ است گفت: اصلا کسی چه کسی به دولت چنین اجازه‌ای را می‌دهد که دشمنی با آمریکا را نادیده بگیرد و به نوعی این کشور را برای ۶۰ سال دشمنی با ملت ایران ببخشد.

وی درباره راه‌های پایان دشمنی ایران و آمریکا نیز گفت: طبیعتا راه پایان دشمنی دو کشور‌‌ همان راهی است که امام راحل و مقام معظم رهبری بر آن تاکید داشته و دارند و آن عذرخواهی رسمی از ملت ایران، پایان دادن به سال‌ها دشمنی با ملت ایران، آزاد کردن اموال بلوکه شده ایران و توقف تمام تحریم‌های ظالمانه خواهد بود.

ترقی در خاتمه با تاکید بر اینکه اصولگریان بنای تقابل با دولت را ندارند گفت: دولت متاسفانه با مشکلات جدی روبرو است که مهم‌ترین آن مشکلات اقتصادی است هرچند مشکلات سیاسی و اجتماعی به جای خود برای دولت دردسر آفرین است بنابراین دولت با مشکلات بالقوه‌ای که نمی‌تواند با فرافکنی مسوولیت آن را به گردن جریانات سیاسی منتقد بیندازد به نظر می‌رسد اصلاح طلبان تندرو هم قصد اقداماتی در آینده دارند که اکنون با طرح موضوعاتی از این دست که اصولگرایان روند تقابل با دولت را آغاز کرده‌اند دست پیش گرفته‌اند تا بحران‌هایی خود ساخته را به گردن رقیب بیاندازند.

پایان مطلب

****************************

کامنت من:

هیچ چیزی از این مسلم و مبرهن تر نیست که اقتدارگرایان و در رأس همه آقای خامنه ایی قصد عقب نشینی ندارند و از فرصت روی کار آمدن حسن روحانی میخواهند برای حل مسائل فلج کننده ایی استفاده کنند که خودشان و رئیس جمهور برگزیده اشان برای مملکت بوجود آورده اند. آن لحظه ایی که حسن روحانی این مسائل را حل کند، یا باید به”تدارکچی” گوش بفرمان نظام تبدیل شود و یا کناره گیری کند و یا در عمل او را مانند چند ماهه پایانی دولت احمدی نژاد عملاً برکنار نگاه میدارند. این تصور که رژیم تسلیم آرای مردم در انتخابات ۹۲ شود، بی پایه ترین توهمی است که کسی بدان میتواند دوچار شود. از اینرو بسیار مهم است ؛ همانطور که دکتر زیبا کلام میگوید، روحانی عقب ننشیند چون طرف مقابل مرزی برای عقب نشینی آن قائل نیست مگر تا تسلیم کامل او. عقب نشینی روحانی یعنی از دست دادن جایگاه مردمی آن و از دست دادن حمایت مردمی یعنی تبدیل شدن به آبدارچی اقتدار گرایان و مقام رهبری. اقتدار گریان فقط در مقابل ایستادگی روحانی جا خواهند زد و حرمت آرای ۱۹ میلیونی او را نگاه خواهند داشت.

 

چگالی مشروعیت و اقتدار نظام! – بخش یک

Share Button

 بدون اینکه مبانی و منشاء اتوریته و مشروعیت رژیم را دقیقاً شناسائی کنیم هرگز حریف آن نخواهیم شد و مانند کوری در تاریکی یک شبستان دنبال شکافی برای خروج خویش خواهیم گشت درحالیکه رندان حاکم به ریش ما و کورمالی بی نیتجه ما میخندند.

اول ژوئن
چند سال پیش، رئیس سابق “موساد” در اشاره به حماس، در یک مصاحبه گفت: ” در برخورد با یک جریان تروریستی ما فقط نمیتوانیم به ازهم پاشاندن تشکیلات آن با زور و سرکوب قناعت کنیم. تشکیلات یک جریان را میتوان با اعمال زور منهدم کرد ولی ایدئولوژی آنرا نمیتوان. با ایدئولوژی آن باید با ابزار مشابه مقابله کرد وگرنه آن تشکیلات دو باره خود را باز سازی میکند.” (نقل به مضمون).
۲۵۰۰ سال پیش از رئیس سابق موساد، سون تسو ژنرال نامدار چینی ۵( قرن پیش از میلاد) گفت، یک ژنرال ورزیده آن نیست که با شمشیر آخته به دشمن حمله کرده از کُشته پشته میسازد بلکه ژنرال خوب آن ژنرالی است که به مغز و استراتژی حریف خود حمله میکند و آنرا به چنان آشفتگی میرساند که پیروزی بر او بدون کُشت و کشتار عملی میشود.
این دو حکم تاریخی را، بسته به شرایط میتوان به همه درگیریهای نظامی و سیاسی تعمیم داد و نتیجه لازم را از آن گرفت. ولی قبل از ادامه بحث، بخود اجازه میدهم به این دو حکم فوق یک توضیح بیفزایم: ” هرچه یک سازمان یا جریان سازمانی/ ایدئولوژیک بلحاظ تشکیلاتی داری استحکام بیشتر باشد، لزوم فرسودنِ ایدئولوژیکی و حیثیتی آن، برای از پای درآوردنش بیشتر و تعین کننده تر میشود. هرچه یک جریان ایدئولوژیک، استحکام ایدئولوژیک بیشتری داشته و از زمینه اجتماعی و سیاسی مطلوب تری برخوردار باشد، لزوم متلاشی کردن کامل سازمانی آن با اعمال زور الزاماً بیشتر است! این حکم و رابطه تعین کننده نرمی و سختی دیکتاتوریها است چه دیکتاتوریهای توسعه طلب و چه فرقه و واپسگرا.
مشروعیت و مقبولیت ایدئولوژیک یک رژیم به آن رژیم اجازه میدهد تا از دستگاه سرکوب کمتر استفاده کند و بالعکس. مقبولیت و مشروعیت هم الزاماً بمعنی اصالت و حقانیت داشتنِ تاریخی و مردمی بودن یک ایئولوژی نیست بلکه میتواند ناشی از یک شورزدگی گذرای سیاسی و اجتماعی باشد مانند مورد انقلاب بهمن ایران ما و اکتبر روسیه کمونیستی.
رژیم شاه از آن جهت سقوط نکرد که از لحاظ امنیتی، نظامی و یا اقتصادی دوچار بحران شده بود بلکه این عرصه ها نقاط قدرت آن رژیم بودند. آنچه رژیم شاه را از پای درآورد، آن؛ مشروعیت سیاسی ای بود که آن رژیم [ به غلط یا درست که مسئله دیگریست] با کودتای عاشورایی شده ۲۸ مرداد، از دست داده بود. رژیم شاه، نه تنها مشروعیت سیاسی خود را، بویژه بین بخشی وسیعی از اقشار متوسط جامعه که فقط به فقدان دموکراسی می اندیشیدند، از دست داده بود بلکه با رواج گفتمان چپ، در چند دهه پس از جنگ، دوچار بحران ایدئولوژیک و مشروعیت تاریخی نیز گردیده بود، ایدئولوژی ای که بتواند بدان مشروعیت تاریخی و اتوریته ملی بدهد.
در آن دوران، ناسیونالیسم از هر نحله اش به یک ایدئولوژی مهجور و ناپسند تبدیل گردیده بود و گفتمان غالب گفتمان انترناسیونالیسم بود که به نوعی اُمت گرایی اسلامی، پان اسلامیسم و پان عربیسم را نیز دربر میگرفت تا جائیکه “بریگادهای ژاپنی مارکسیست” در همبستگی با جنبش فلسطین، با تجهزیات کامل تروریستی از هواپیما در فرودگاه بن گورین تل آویو پیاده میشوند و مردم را به گلوله میبندند و خود به گلوله بسته میشوند. جمیله بوپاشای الجزایری و آنجلا دیویس آمریکایی به چهره های نمادین زن انقلابی در دنیا تبدیل میشوند و “کارلوس” تروریست موسوم به شغال ونزوئلایی به قهرمان فلسطینیها.
در چنین شرایطی، شاه برخلاف امواج جاذبه نیرومند این جریانهای عمیقاً ضد ناسیونالیستی و ملی ستیزانه، پرچم ناسیونالیسم ایرانی را که بنظر روشنفکر چپ انترناسیونالیست، چپ مذهبی پان اسلامیست و پان عرب شده، مذهبی سنتی اُمت و آخرتگرای ما؛ کپک زده میآمد را بلند میکند، جشن دو هزار و پانصد ساله میگیرد و در تاریخگرایی، کوروش زده شده بنیاد شاهنامه بنا میکند و هزاره فردوسی میگیرد. این در حالیست که عبارت استبداد ۲۵۰۰ ساله سلطنتی ترجیح بند افاضات روشنفکر ایرانی است.
مشروعیت تاریخی و سیاسی رژیم شاه در این موجِ “اریب و انحرافی تاریخی”، هرچند گذارنده، تاب نمی آورد و ارتش و دستگاه نیرومند نظامی آن که کلاً نه برای مقابله با قیام و شورش مردم بلکه با روانشناسی آموزشی و تربیتی خاص نظامی، برای مقابله با تهدید خارجی تربیت شدده بوده است، به یکباره در برابر موج اعتراضاتِ مردم (ی) که بسرعت و در اثر همسوشدگی همه نیروهای سیاسی مختلف الجهت سیاسی کشور، ولی یک جهته برای براندازی آن؛ تاریخ ستیز، شاه ستیز، ناسیونالیسم ستیزگردیده ودوچار افسونزدگی دینی و ایدئولوژیک شده بودند فرو میپاشد.
نمونه دیگر هرچند با جهتگیری تاریخی کاملاً معکوس با رژیم شاه، سقوط رژیم کمونیستی اتحاد شوروی است.
اتحاد جماهیبر شوری، بزرگترین قدرت هسته ایی جهان با پیمان ورشو و ارتش سرخ و دستگاه مخوف “ک. گ. ب” ایش، گرفتار در رکود مزمن اقتصادی، نخست با جنبش “پرولتاریایی!” همبستگی در لهستان روبرو میشود و پس آن با شکست خُرد کننده ارتشش در افغانسان از مشتی مجاهد افغانی که به افسانه شکست ناپذیری ارتش سرخ مهر باطله زدند و پس از آن دو شکست، فروپاشی دیوار برلین و سرانجام گسیختن یکی پس از دیگریِ متحدانش، ایدئو لوژی کمونیسم را به همانجایی رساند که تا دو دهه پیش از آن ناسیونالیسم( بحق و ناحق) رسیده بود.
فرو پاشی ایدئولوژیک کمونیسم نه ناشی از ـ ازهم پاشیدن ارتش سرخ و پیمان ورشو بلکه در اثر شکسته شدن طلسم اتوریته اجتهادی و ایدئولوژیکی کمونیسم رخ داد، درهم شکستنی که یکباره اراده؛ پلیس و ارتش کمونیستی را برای سرکوب مردم درهم شکست و باور آنها را به ناباوری تبدیل کرد.
اتوریته و مشروعیت کمونیسم که با پیش زمینه ها و شکستهای فوق در هم شکست: ۱ ـ در فاز نخست؛ در سرنگونی رژیم تزاری و سپس، ۲ ـ در جنگ کبیر “میهنی!” وپیروزی ارتش سرخ و “آزاد سازی!” بخش وسیعی از اروپای شرقی از چنگ فاشیسم هیتلری، و ۳ ـ تبدیل شدن روسیه شوری به اتحاد جماهیر شوروی؛ آوانگارد تهاجمی و باروی دفاعی “سیستم جهانی سوسیالیسم” بعنوان یکی از دو ابر قدرت جهان، و ۴ ـ دست آوردها و موفقیتهای فضایی و تبدیل شدن به نخستین کشوری که فضا نورد به کیهان فرستاد و با “خود رونده ـ لوناخود” یکی از دو کشوری بود که سطح ماه را فتح کرد، منبعث شده و حقانیتی تردید ناپذیر یافته بود. این دست آوردها در حقیقت لالایی های خواب آوری بودن که ملت روسیه  رابه چنان خواب سنگینی فرو برد که تا چند دهه بعد که کاستیهای نظام سوسیالیستی خود را نشان داد، متوجه شبیخون شبح سرخ به منافع ملی و تاریخی خود و عقب ماندگی وحشتناکش خویش از بقیه دنیا نشد.
ماشین سرکوب پلیسی، دستگاه مغز شویی (مانوپیولاسیون) سیاسی و ایدئولوژیکِ حزب کمونیست و سایر حوادث سیاسی دنیا، دیگر هرگز به ملت روسیه مجال نداد تا از خود بپرسد اگر تزار نمی افتاد چه میشد؟ و در آنصورت ملت روس چه سرنوشتی میداشت و میتوانست داشته باشد؟
من فقط در اینجا به نقل از لنین بگویم که در آن دوران، روسیه تزاری دموکراسی نداشت ولی یکی از شتابناکترین نرخِ رشد صنعتی و تراکم سرمایه صنعتی در جهان را داشت.
پس از انقلاب و چیرگی کمونیسم، ملت روسیه هرگز دیگر فرصت نیافت تا از خود بپرسد اگر تزار ساقط نمیشد و کمونیستها پیروز نمیشدند، آیا روسیه باز هم ۲۰ میلیون از جوانان خود را در جنگ دوم جهانی بکشت  میداد؟ با فرض ادامه و شرکت پیروزمندانه روسیه تزاری در جنگ اول و دوم جهانی، آیا روسیه تزاری از غنائم مستعمراتی که بدان امکان میداد به قدرتی جهانی تبدیل شود باز میماند؟ آیا اگر تزاریسم در روسیه باقی مانده بود، روسیه دیرتر از بقیه کشورهای مشابه و همطراز خود به دموکراسی میرسید؟ آیا این کشوربزرگ دوچار تسلسل کور این “شبه دموکراسی” که در حقیقت مافیا کراسی است میشد؟ آیا روسیه شانسی کمتراز اسپانیا، پرتقال، امپراطوری عثمانی، چک و لهستان برای دموکراسی شدن و توسعه موزون اقتصادی میداشت؟
ملت روسیه از خود هرگز نپرسید و دیگر فرصت نیافت تا بپرسد که آیا این” قدرت جهانی” شدن، امکانی هم به شهروندان روسیه داد تا در دنیای آزاد مانند شهروندان قدرت رقیب(آمریکا) با گردنهایی افراشته جهانگردی کرده و روبل های خود را با همان نرخی تسعیر کنند که دلار آمریکا؟
ملت روسیه هرگز فرصت نیافت تا مسکن حقیر خود را که یکی از نازل ترین، هم به لحاظ کیفی و هم مساحنی، در مقایسه با ایران، ترکیه و پاکستان (آنروز و نه امروز) بود، بسنجد، تا صفهای طولانی تخم مرغ و مرغ و .. ، و سطح بسیار نازل سرانه مصرف پروتئین و قفسه های خالی فروشگاههای خود را، خودفروشی زنان و دخترانش را به ازای چند آدامس یا جوراب نایلون، دلار سیاه و چند برابری با قیمت بانکی و رسمی مقایسه کرده تا به ارزش و هزینه واقعیِ؛ موشک و سفینه هوا کردن و به قدرت اتمی تبدیل شدن حکومت خود پی ببرد. در واقع همین دست آوردها هم نه دست آوردی برای روسیه بلکه وسیله ای برای سیطره بوروکراسی حزبی و نظامی شد. نه افسران عالیرتبه ارتش و نه بلند پایگان و حتی اعضای ساده حزبی، در فقر و محرومیت ملت روس شریک نبود.
امروز ملت روسیه با عقب افتادگی بسیار مزمن خود در مقایسه با: ترکیه، هند و مالزی و فیلیپین و گرفتار شدن در سیکل فساد سیاسی و اقتصادی، هزینه آن غفلت زدگی و فریب خوردگی تاریخی خود را میپردازد. و صورت هزینه ای که آینده در برابر ما ایرانیان نیز خواهد نهاد اگر از آنچه در برابر ملت روسیه نهاده است بیشتر نباشد کمتر نیست. از اینرو؛ آسیب شناسی این بیماریِ ملت و مملکت سوز مهلک تاریخی، برای کاستنِ حد ممکن از هزینه های آتی، و آمادگی و توانایی برای رویارویی مؤثر با چالشی که حاکمیت ولایی برای توسعه ملی ما ایجاد کرده است، و با توجه به توضیحات فوق، برای ما مدعیان دموکراسی خواهی و میهن پرستی در ایران اهمیت سرنوشت ساز دارد.
بدون اینکه مبانی و منشاء اتوریته و مشروعیت رژیم را دقیقاً شناسائی کنیم هرگز حریف آن نخواهیم شد و مانند کوری در تاریکی یک شبستان دنبال شکافی برای خروج خویش خواهیم گشت درحالیکه رندان حاکم ناظر بر تلاش بی ثمرمان، به ریش ما و کورمالی بی نیتجه ما میخندند.
بخش دوم این یاداشت به منشاء مشروعیت سیاسی، تاریخی و اعتقادی (ایدئولوژیک) رژیم و آسیب شناسی آن خواهد پرداخت.