Archive for: February 2014

اظهارات زیباکلام و تندروهای اسرائیل و عربستان

Share Button

رسمیت نشناختن اسرائیل از طرف رهبران ایران نه فقط برای تندروهای اسرائیلی بلکه از سویی دیگر برای عربستان سعودی هم مفید است. عربستانی ها از این سیاست ایران برای منزوی کردن این کشور در جامعه بین المللی استفاده می کنند. غیبت ایران در روند صلح اسرائیل و فلسطین ،فرصت طلایی برای ارتقا جایگاه عربستان در خاورمیانه بوجود آورده است.

مئیر جاودانفر
استاد دانشگاه هرتزلیا
– ۲۳ فوریه ۲۰۱۴ – ۰۴ اسفند ۱۳۹۲

“من کشور اسرائیل را به رسمیت می‌شناسم چرا که سازمان ملل آن را به رسمیت شناخته است.”
این اظهار نظر صادق زیباکلام، عضو هیات علمی دانشگاه تهران که در مناظره “تعامل انقلاب اسلامی با غرب” در دانشگاه امام صادق بیان شد چیزی کم تر از یک کابوس برای تندرو های اسرائیلی نیست.
دشمنی حکومت جمهوری اسلامی ایران با اسرائیل پدیده ای غیر قبل انکار است.
شعار “مرگ با اسرائیل” از روز تولد انقلاب اسلامی ایران از ٣۵ پیش تا امروز، انکارهولوکاست، کمک به دشمنان اسرائیل مانند حزب الله و اظهارات آیت الله خامنه ای که جمهوری اسلامی نه فقط با دولت اسرائیل بلکه با مردم اسرائیل هم مشکل دارد، حکومت ایران را تبدیل به تهدید برای همه مردم اسرائیل کرد.
به رغم جدی و معتبر بودن این تهدید، گروه هایی در اسرائیل هستند که از اغتشاشات بین دو کشور برای توجیه سیاست های خود استفاده می کنند.
“گروه های دینی و سیاسی راست گرا در اسرائیل که قصد ضربه زدن به روند صلح با فلسطین را دارند سالها از تهدیدات خارجی برای توجیه گسترش شهرک ها اسرائیلی نشین در مناطق اشغالی در نوار باختری رود اردن استفاده کرده اند.”
گروه های دینی و سیاسی راست گرا در اسرائیل که قصد ضربه زدن به روند صلح با فلسطین را دارند سالها از تهدیدات خارجی برای توجیه گسترش شهرک ها اسرائیلی نشین در مناطق اشغالی در نوار باختری رود اردن استفاده کرده اند.
به طور مثال در انیمیشن تبلیغاتی حزب راست گرای “بیت یهودی” برای انتخابات ٢٠١٣ اسرائیل، شهرک های اسرائیلی نشین به عنوان خط اول دفاع اسرائیل علیه تانک های مهاجم ایرانی در یک حمله احتمالی نشان داده شدند.
امید این حزب این بود که با استفاده از تهدید تهاجم از ایران بتواند حمایت از گسترش شهرک ها اسرائیلی نشین را بین رای دهندگان اسرائیلی افزایش دهد.
در عین حال بنیامین نتانیاهو سالهاست که ادعا می کند نوار غزه تبدیل به یک پادگان برای دولت ایران شده و مکررا هشدار داده که اگر صلح با فلسطین برقرار شود احتمال تبدیل مناطق فلسطینی در نوار باختری به پادگان دیگری برای حکومت ایران وجود دارد.
این ادعاها در زمانی بیان می شود که روابط ایران و حماس در ضعیف ترین دوران خود قرار دارد.
اما این رخداد برای نتانیاهو مهم نیست. برای او و حامیان راست گرایش تهدید ایران یک بهانه مفید برای ضربه زدن به ایده تأسیس کشور فلسطینی است.
خطرناک ترین قسمت اظهارات صادق زیبا کلام برای تند رو های اسرائیل این است که رسمیت شناختن اسرائیل بر اساس قطعنامه های سازمان ملل است.
سازمان ملل شهرک های جدید اسرائیلی را که بعد از جنگ شش روزه در مناطق اشغالی ساخته شده به رسمیت نمیشناسد.
این سازمان مرز اسرائیل بین سالهای ١٩۴٨ (تاسیس اسرائیل) تا سال ١٩۶٧ ( قبل از جنگ شش روزه) را به رسمیت می شناسد.
برای تندروهای اسرائیلی دفاع در مقابل چنین اظهار نظرهایی بسیار دشوار تر است تا دفاع در برابر اظهارات حکومت جمهور اسلامی که کشوری به نام اسرائیل را به رسمیت نمی شناسد.
با به رسمیت شناختن اسرائیل بر اساس قطعنامه های سازمان ملل، یکی از بزرگترین توجیهات تندروها برای شهرک سازی در کرانه باختری از بین می رود.
آنها دیگر نمی توانند افرادی که اسرائیل را به رسمیت می‌شناسند و خواستار صلح هستند را به دشمنی علیه این کشور محکوم کنند.
خنثی کردن دیدگاه مخالفان اسرائیل در غرب و اسرائیل بسیار آسان تر است چون کسانی که کشور اسرائیل را به رسمیت نمی شناسند و آن را مدام تهدید می کنند برای تمام مردم اسرائیل دشمن محسوب می شوند.
“سیاست به رسمیت نشناختن اسرائیل از طرف رهبران ایران نه فقط برای تندروهای اسرائیلی بلکه برای عربستان سعودی هم مفید بوده است. عربستانی ها از این سیاست ایران برای منزوی کردن آن در جامعه بین المللی استفاده می کنند.”
سیاست به رسمیت نشناختن اسرائیل از طرف رهبران ایران نه فقط برای تندروهای اسرائیلی بلکه از سویی دیگر برای عربستان سعودی هم مفید است. عربستانی ها از این سیاست ایران برای منزوی کردن این کشور در جامعه بین المللی استفاده می کنند.
غیبت ایران در روند صلح اسرائیل و فلسطین ،فرصت طلایی برای ارتقا جایگاه عربستان در خاورمیانه بوجود آورده است.
رژیم عربستان شعار “مرگ بر اسرئیل” نمی دهد و هولوکاست را انکار نمی کند.
در عین حال حاکمان این کشور اسرائیل را غیر مستقیم و با “طرح صلح عرب”در سال ٢٠٠٢ میلادی به رسمیت شناختند چون مخاطب اصلی این طرح دولت و مردم اسرائیل هستند و هدف نهایی آن تاسیس کشور فلسطین در کنار کشور اسرائیل است.
با این طرح رژیم عربستان خود را کشوری “میانه رو” در منطقه معرفی می کند و از روابط گسترده با غرب نفع می برد.
این در حالیست که رژیم عربستان یکی از بزرگترین حامیان گروه های افراطی سنی در خاور میانه است.
اما دوگانگی سیاست عربستان به این کشور فرصت می دهد تا حجم انتقادات علیه این کشور به علت حمایت از افراطیون سنی را کاهش دهد.
اظهارات اخیر صادق زیبا کلام درباره اسرائیل برای گروه های ضد صلح در اسرائیل و رهبران عربستان که می خواهند ایران را پیش از بیش در خاور میانه منزوی کنند اظهاراتی بسیار خطرناک است.
امید چنان گروه هایی این است که چنین حرفهایی در ایران هیچ‌گاه گفته نشود، نه از زبان سیاستمدارن و نه از زبان اساتید دانشگاه و مردم.

نامه سرگشاده به رئیس جمهورمحترم حجة الاسلام حسن روحانی

Share Button

جناب رئیس جمهور محترم !  من اگر حوصله کنم و بگردم  یافتن این گونه نمونه ها  کم نیستند. سئوال من از جنابعالی اینست که باتوجه به اینکه  یافتن حد و حدود سرمایه گذاریهای ایران در ونزوئلایی که رژیم آن قریباً سقوط خواهد  در اینترنت دشوار نیست،  چرا ما باید این حقایق تلخ را از زبان رئیس جمهور خودمان نشنویم تا بدانیم، دولت آقای احمدی نژاد با خزانه مملکت ما چه کرده است؟ تا بدانیم انگیزه پنهانکاری در این زمینه ها اگر پنهان کردن نام دزد ها  که چاپیده و برده و خورده اند نیست پس چیست؟ تا بدانیم که مقام معظم رهبری ما که این رئیس جمهور با بصیرت را برای مملکت انتخاب کردند، آن شورای نگهبانی که صلاحیت و “بصیرت ” او را تأکید کرد امروز به مردم بحران زده و فرصت از دست داده میهن ما چه پاسخی دارند؟

سئوال نهایی از جنابعالی اینست که شما برای امتناع خود در گزارش این موارد به ملت ایران چه پاسخی دارید؟ اینها مسائلی در حد حصر رهبران جنبش سبز نیست که بگوئید در صلاحیت شما نبوده و نیست و بیخود به ملت وعده حل آنها را داده ائید. جناب روحانی!  ملت ایران حق دارد بداند چقدر از سرمایه ملی و خزانه مملکت ما در ونزوئلا و سوریه و لبنان  بر باد رفته است. اصل را بر این میگیریم که از چرخش اوضاع سیاسی در لبنان هم مطلع می باشید!

 

به محضر جناب حجة الاسلام حسن روحانی  رئیس جمهور محترم جمهوری اسلامی ایران

من بعنوان یکی از کسانی که در پیروزی شما برای  مقام کنونی اتان خود را شریک میداند و از هیچ تلاشی برای تبلیغ شما، برنامه های انتخاباتی و وعده شما دریغ نکرد و علیرغم اینکه ۳۰ سال است  از هنگام مهاجرت تا کنون نتوانسته سرزمین پدری اش را ببیند این نامه را برای شما مینویسم. شما وعده های زیادی به مردم دادید و تأکید نمودید که برپیمان خود با مردم هستید. ولی با کمال تأسف باید گفت در این ۹ ماهه، شما فقط بر روی حل مسئله ایی  متمرکز شده اید که هدف اصلی آن بیرون آوردن رهبری ایران از مخمصه خود ساخته بحران هسته ایی و مذاکرات با ۵+۱ است. این بحرانی است که مقام رهبری برای خود، نظام و میهن ما ساخته است. و همه مردم  هم آرزوی حل آنرا دارند زیرا  آنها هستند  که باید هزینه آنرا بپردازند. ولی از آنجا که شما موظف هستید این مذاکرات را درچهار چوب حفظ منافع هیئت حاکمه و رهبری نظام پیش ببرید و نه بر اساس منافع ملی میهنمان؛ دائم با خط و نشان و مرزگذاریهای رهبری و جناحهای زیر کنترل او در ساختار نظام روبرو میباشید  که پیشرفت مذاکرات  را کند کرده و میکند و علیرغم نعارفات دیپلماتیک هنوز معلوم نیست چه فرجامی بیابد.

هدف از این نامه سرگشاده پرداختن به موضوع فوق نبود بلکه تأکید این مسئله بود که جنابعلی و تیم دولتی اتان همه انرژی خود را برای مسئله ایی گذارده اید که دردرجه اول یک مسئله امنیتی و حیثیتی برای رهبری نظام  و “اُمت” پیرو ایشان است و نه الزاماً برای “ملت” ایران.

شما به مردم وعده دادید که در پایان ۱۰۰ روزه نخست ریاست جمهوری خود به ملت ایران گزارش مفصلی ارائه خواهید نمود. البته شما گزارش دادید ولی آن گزارش در مورد مهمترین مسائلی که باید بدانها میپرداخت سکوت مطلق کرده بود. من با سرنوشت ۶۰۰ میلیارد دلار در آمد نفتی طی ۸ سال ریاست جمهوری آقای احمدی نژاد  که چه بر سر آن آمد کار ندارم که در آن باره بسیار گفته شده است. من از کشف  و ضبط۱۸٫۵ میلیارد  دلار طلا  در ترکیه  در ۳ سال پیش که با برملا شدن رسوایی های مالی و رشوه خواریهای اخیر در ترکیه با بمیان کشیده شدن پای دو ایرانی بنام رضا ضراب وبابک زنجانی مجداداً بحث آن زنده شده است  چیزی نمیگویم؛ فقط اول توجه جنابعالی را به دو کلیپ زیر جلب میکنم تا بعد ادامه دهم:

“در بحث تولید و مونتاژ خودرو های ایرانی در سوریه با این که تعرفه واردات خودرو در این کشور طبق قرارداد با ایران برای مونتاژ خودروهای ایرانی حدود ۳۰۰ درصد تصویب شده بود اما به محض آغاز تولید خودروهای ایرانی در این کشور تعرفه واردات خودرو به سوریه نصف شد و استقبال از خودروهای ایرانی به شدت کاهش یافت. شرکت ایران خودرو بخش عظیمی از وام پنج هزار و ۷۰۰ میلیارد تومانی *** اخذشده از بانک های داخلی را صرف ایجاد خودروسازی بی بازده و زیادن ده در سوریه و ونزوئلا کرده که هیچ اطمینانی به بازگشت سرمایه این طرح ها وجود ندارد به طوری که ارز آوری این طرح ها برای کشور با ابهام روبه رو است. در حالی که بسیاری از کارشناسان اقتصادی نسبت به کم اثر بودن این طرح ها هشدار می دهند، اخیرا نیز وزیر صنایع و معادن که به دعوت رسمی رییس جمهوری ونزوئلا به این کشور سفر کرده بود اعلام کرد: «در سال جاری میلادی بیش از ۳۰ طرح در ونزوئلا افتتاح می شود که اعلام این خبر با استقبال بسیار چشمگیر مقامات ونزوئلایی روبه رو شد و کشور در ارتباط با ۳۳ محور همکاری اقتصادی صنعتی با هم گفت وگو کردند.»
این همکاری ها در شرایطی رو به گسترش است که بانک های ایران در اعطای وام به طرح های سیمانی و سایر صنایع کشور مشکل دارند و پیشرفت طرح ها به کندی انجام می شود، طرح سیمان سروآسول که توسط وزارت صنایع و معادن در ونزوئلا در حال احداث است با سرعت برق آسایی در حال پیشرفت است.
منبع : روزنامه سرمایه

“. دو ماه قبل نیز طرح سیمان حماء توسط متخصصان داخلی با سرمایه گذاری غیرمتعارف مورد نیاز برای یک طرح سیمان یک میلیون تنی در سال یعنی با ۲۰۰ میلیون دلار در سوریه افتتاح شد و طرف سوری از ایران برای ساخت چهار کارخانه سیمان مشابه دعوت کرد.
نکته مهم اینجاست که طرف سوری در این طرح مدرن ترین تجهیزات را با هزینه ایران سفارش داده و در مقابل هزینه ۲۰۰ میلیارد تومانی طرف ایرانی فقط چهار میلیون دلار هزینه کرده است.”

جناب آقای روحانی ! از همان آغاز بحران سیاسی در سوریه، من  بعنوان یک وبلاگ نویس، با اشاره به سرمایه گذاریهای هنگفت کشورمان در آن کشور که فقط سهم ایران خودرو برای ایجاد سایت های مونتاژ مورد بحث  در سوریه ۲ میلیارد دلار، تأسیس یک کارخانه شیشه سازی با ۵۰  یا ۵۰۰میلیون دلار و کارخانه سیمان مورد بحث فوق و.. ، چندین برابر این سرمایه گذاریها در خدمات توریسم زیارتی و هتل سازی و مسکن و مستقلات و بانکداری و .. ، نوشتم سوریه بسوی بحران، انقلاب و جنگ داخلی میرود ایران باید این سرمایه را قبل از فنا شدنشان بیرون بکشد.

امروز دیگر تردیدی نیست که نه تنها دهها میلیاردها دلار سرمایه ریخته شده درسوریه  برباد رفته است بلکه دولت ما برای حفظ سرمایه سیاسی، حیثیتی و مالی خود در آن کشور برآنست تا  دهها میلیاردها دلار دیگر  هم هزینه کند و برای پایان این قمار بی برد چشم اندازی هم دیده نمیشود.

جناب رئیس جمهور! من این نظرِ  “به تکرار پیش گفته ِ”خود را باز تکرار میکنم که هیچ مسیحایی را یارای نجات دادن رژیم بشار اسد نیست و بخود جرعت میدهم تا بگویم شاید تکلیف آن حد اکثر تا سال آینده تعین خواهد شد. من این ادعا و پیش بینی را بر اساس شرایطی میگویم که در منطه، جهان و خود سوریه  و لبنان در حال شکل گرفتن است به شمات عرض میکنم. ولی بحث من در اینجا  دیگر نجات آن میلیاردهای برباد رفته در سوریه هم نیست.

جناب حجت الاسلام روحانی! کشور ما در دوران آقای احمدی نژاد و شاید پیش از او دهها میلیاردها دلار در مسکن، بانک داری و احتمالاً استخراج ارانیوم در ونزوئلا سرمایه گزاری کرده است. امروز دولت ونزوئلا در آستانه ورشکستگی اقتصادی و سرنگونی سیاسی و انقلابی  قرار گرفته است. سئوال من در اینجا و از شما؛ که هدف اصلی نگارش این نامه سرگشاده است، اینست که آیا شما نمیخواهید برای نجات سرمایه های میهنمان در آن کشور اقدامی بفرمائید؟ آیا این هم جز اطلاعات طبقه بندی شده و سری است که دولت ما چقدر در ونزوئلای پر آشوب و ورشکسته سرمایه گذاری کرده است؟ روزنامه وال استریت ژورنال که من لینک آنرا هم همراه با لینک “سایت ویتسا” که مطلب نشریه یا سایت “سرمایه” را درج کرده است را در زیر خواهم گذارد  که به نقل از دادستان منطقه مانهاتان آمریکا، پرده از برخی از همکاریهای ایران و ونزوئلا برمیدارد. وال استریت از جمله مینویسد: ”  در ایام اخیر تعداد زیادی بنگاههای  صنعتی ایرانی  در ونزوئلا  برای تولید اسلحه و مهمات تأسیس شده اند.” … “دولت ترکیه چند محموله دریایی مشکوک از ایران به مقصد ونزوئلا را توقیف کرد” این گزارش از جمله به نقل و انتقال یک فقره ۳۰۰ میلیون دلاری در رابطه با ونزوئلا اشاره میکند و از دست داشتن حزب الله لبنان در قاچاق مواد مخدر در آمریکای جنوبی.

جناب رئیس جمهور محترم !  من اگر حوصله کنم و بگردم  یافتن این گونه نمونه ها  کم نیستند. سئوال من از جنابعالی اینست که باتوجه به اینکه  یافتن حد و حدود سرمایه گذاریهای ایران در ونزوئلایی که رژیم آن قریباً سقوط خواهد  در اینترنت دشوار نیست،  چرا ما باید این حقایق تلخ را از زبان رئیس جمهور خودمان نشنویم تا بدانیم، دولت آقای احمدی نژاد با خزانه مملکت ما چه کرده است؟ تا بدانیم انگیزه پنهانکاری در این زمینه ها اگر پنهان کردن نام دزد ها  که چاپیده و برده و خورده اند نیست پس چیست؟ تا بدانیم که مقام معظم رهبری ما که این رئیس جمهور با بصیرت را برای مملکت انتخاب کردند، آن شورای نگهبانی که صلاحیت و “بصیرت ” او را تأکید کرد امروز به مردم بحران زده و فرصت از دست داده میهن ما چه پاسخی دارند؟

سئوال نهایی از جنابعالی اینست که شما برای امتناع خود در گزارش این موارد به ملت ایران چه پاسخی دارید؟ اینها مسائلی در حد حصر رهبران جنبش سبز نیست که بگوئید در صلاحیت شما نبوده و نیست و بیخود به ملت وعده حل آنها را داده ائید. جناب روحانی!  ملت ایران حق دارد بداند چقدر از سرمایه ملی و خزانه مملکت ما در ونزوئلا و سوریه و لبنان  بر باد رفته است. اصل را بر این میگیریم که از چرخش اوضاع سیاسی در لبنان هم مطلع می باشید!

*

http://vista.ir/article/299642

**

http://online.wsj.com/news/articles/SB10001424052970203440104574400792835972018

***

باید توجه داشت که این ۵ هزار و ۷۰۰ میلیارد تومان در زمان دلار “حدوداً” ۱۰۰۰ تومانی بوده است یعنی ۵٫۷۰۰ میلیارد دلار.

 

سرمایه گذاری صنعتی کم بازده در خارج از ایران

سرمایه گذاری صنعتی کم بازده در خارج از ایراندر حالی که طی سال های گذشته ایران در کشورهایی مانند سوریه، ونزوئلا، کوبا و نیکاراگوئه سرمایه گذاری هایی گسترده ای را انجام داده است، اما پیش بینی های اخیر حاکی از آن است که سرمایه گذاری مستقیم خارجی ایران در کشور های دیگر طی سال جاری به ۱۳۰ میلیون دلار کاهش یابد.
این در حالی است که بر اساس گزارش واحد اطلاعات اکونومیست ارزش سرمایه گذاری مستقیم خارجی ایران در سال ۸۵ برابر با ۳۹۰ میلیون دلار بوده است که این میزان با ۳۰۰ درصد کاهش در سال جاری به ۱۳۰ میلیون دلار می رسد. بر این اساس انتظار می رود کاهش سرمایه گذاری مستقیم خارجی ایران طی سال های آتی همچنان ادامه داشته و در سال ۸۷ به ۹۰ میلیون دلار برسد.
بنابراین سال ۸۸ سالی است که سرمایه گذاری مستقیم خارجی کشور به منفی ۲۰۰ میلیون دلار خواهد رسید و تداوم این روند شاخص سرمایه گذاری را طی سال های ۸۹ و ۹۰ به ترتیب به منفی ۲۵۰ میلیون و منفی ۳۵۰ میلیون دلار خواهد رساند. در همین حال پیش بینی شده که در سال ۱۳۹۱ سرمایه گذاری مستقیم خارجی ایران بدون تغییر معادل منفی ۳۵۰ میلیون دلار باشد.
با این حال افزایش ریسک ها و مشکلات ایجاد شده علیه بانک ها و فعالان اقتصادی ایرانی از سوی دولت ها و شرکت های خارجی، که قطع حمایت های بانکی، بیمه ای وکاهش تولید کالاهای اساسی و افزایش قیمت کالاهای وارداتی را در پی داشته، میزان سپرده ها ی ارزی بانک مرکزی، دارایی های خارجی بانک های ایرانی را افزایش داده است. بنابر این دولت تلاش می کند تا سرمایه گذاری خارجی ایران در دیگر کشورها را مدام افزایش دهد.
● سرمایه گذاری پرمخاطره
براساس اعلام بانک مرکزی ذخایر ارزی ایران در بانک های خارجی بیش از ۷۶ میلیارد دلار یا ۷۰ هزار میلیارد تومان، دارایی های خارجی بانک های ایران بیش از ۱۱۰ هزار میلیارد تومان تا پایان آبان ماه ۸۶ و سرمایه گذاری مستقیم ایران در کشورهای خارجی حدود سه هزار میلیارد تومان گزارش شده است. دارایی ها و سپرده ها و سرمایه گذاری های خارجی کشور براساس نرخ سود پنج درصدی لایبور باید سالانه حداقل پنج هزار میلیارد تومان سود عاید کشور کند اما هیچ گزارشی از درآمد سرمایه گذاری های خارجی کشور در هیچ کدام از جداول درآمدی دولت دیده نمی شود. نکته دیگر این که سرمایه گذاری خارجی ایران بیش تر در کشورهایی انجام می شود که در معرض بیش ترین تهدیدات آمریکا قرار دارند و هر لحظه امکان حمله آمریکا به این کشور ها و به خطر افتادن سرمایه گذاری های ایران را افزایش می دهد.
مدیر عامل سازمان سرمایه گذاری خارجی ایران نیز چندی قبل میزان سرمایه گذاری ایران در کشور های خارجی را بیش از ۵/۱میلیارد دلار اعلام کرد. این میزان سرمایه گذاری در کشورهای دیگری مانند برزیل، مصر، سودان، آفریقای جنوبی، نامیبیا، اتیوپی، زیمبابوه، اردن، عربستان سعودی، امارات متحده، بحرین، یمن، عمان، قرقیزستان، ارمنستان و پاکستان نیز صورت گرفته است. دو ماه قبل نیز طرح سیمان حماء توسط متخصصان داخلی با سرمایه گذاری غیرمتعارف مورد نیاز برای یک طرح سیمان یک میلیون تنی در سال یعنی با ۲۰۰ میلیون دلار در سوریه افتتاح شد و طرف سوری از ایران برای ساخت چهار کارخانه سیمان مشابه دعوت کرد.
نکته مهم اینجاست که طرف سوری در این طرح مدرن ترین تجهیزات را با هزینه ایران سفارش داده و در مقابل هزینه ۲۰۰ میلیارد تومانی طرف ایرانی فقط چهار میلیون دلار هزینه کرده است.
در بحث تولید و مونتاژ خودرو های ایرانی در سوریه با این که تعرفه واردات خودرو در این کشور طبق قرارداد با ایران برای مونتاژ خودروهای ایرانی حدود ۳۰۰ درصد تصویب شده بود اما به محض آغاز تولید خودروهای ایرانی در این کشور تعرفه واردات خودرو به سوریه نصف شد و استقبال از خودروهای ایرانی به شدت کاهش یافت. شرکت ایران خودرو بخش عظیمی از وام پنج هزار و ۷۰۰ میلیارد تومانی اخذشده از بانک های داخلی را صرف ایجاد خودروسازی بی بازده و زیادن ده در سوریه و ونزوئلا کرده که هیچ اطمینانی به بازگشت سرمایه این طرح ها وجود ندارد به طوری که ارز آوری این طرح ها برای کشور با ابهام روبه رو است. در حالی که بسیاری از کارشناسان اقتصادی نسبت به کم اثر بودن این طرح ها هشدار می دهند، اخیرا نیز وزیر صنایع و معادن که به دعوت رسمی رییس جمهوری ونزوئلا به این کشور سفر کرده بود اعلام کرد: «در سال جاری میلادی بیش از ۳۰ طرح در ونزوئلا افتتاح می شود که اعلام این خبر با استقبال بسیار چشمگیر مقامات ونزوئلایی روبه رو شد و کشور در ارتباط با ۳۳ محور همکاری اقتصادی صنعتی با هم گفت وگو کردند.»
این همکاری ها در شرایطی رو به گسترش است که بانک های ایران در اعطای وام به طرح های سیمانی و سایر صنایع کشور مشکل دارند و پیشرفت طرح ها به کندی انجام می شود، طرح سیمان سروآسول که توسط وزارت صنایع و معادن در ونزوئلا در حال احداث است با سرعت برق آسایی در حال پیشرفت است.

منبع : روزنامه سرمایه

وال استریت ژورنال

بخشهای های لایت شده قرمز از من است . ح ت

 

The Emerging Axis of Iran and Venezuela

The prospect of Iranian missiles in South America should not be dismissed.

By

ROBERT M. MORGENTHAU
Updated Sept. 8, 2009 7:27 p.m. ET

The diplomatic ties between Iran and Venezuela go back almost 50 years and until recently amounted to little more than the routine exchange of diplomats. With the election of Iranian President Mahmoud Ahmadinejad in 2005, the relationship dramatically changed.

Today Mr. Ahmadinejad and Venezuelan President Hugo Chávez have created a cozy financial, political and military partnership rooted in a shared anti-American animus. Now is the time to develop policies in this country to ensure this partnership produces no poisonous fruit.

Signs of the evolving partnership began to emerge in 2006, when Venezuela joined Cuba and Syria as the only nations to vote against a U.N. Atomic Energy Agency resolution to report Iran to the Security Council over its failures to abide U.N. sanctions to curtail its nuclear program. A year later, during a visit by Mr. Chávez to Tehran, the two nations declared an “axis of unity” against the U.S. and Ecuador. And in June of this year, while protesters lined the streets of Tehran following the substantial allegations of fraud in the re-election of Mr. Ahmadinejad, Mr. Chávez publicly offered him support. As the regime cracked down on political dissent, jailing, torturing and killing protesters, Venezuela stood with the Iranian hard-liners.

Hugo Chávez and Mahmoud Ahmadinejad meet in Tehran, Sept. 5. Associated Press

Meanwhile, Iranian investments in Venezuela have been rising. The two countries have signed various Memoranda of Understanding on technology development, cooperation on banking and finance, and oil and gas exploration and refining. In April 2008, the two countries also signed a Memorandum of Understanding pledging full military support and cooperation. United Press International reported in August that Iranian military advisers have been embedded with Venezuelan troops.

According to a report published by the Carnegie Endowment for International Peace in December of last year, Venezuela has an estimated 50,000 tons of unmined uranium. There is speculation in the Carnegie report that Venezuela could be mining uranium for Iran.

The Iranians have also opened International Development Bank in Caracas under the Spanish name Banco Internacional de Desarrollo C.A., an independent subsidiary of Export Development Bank of Iran. Last October the U.S. Department of the Treasury’s Office of Foreign Assets Control imposed economic sanctions against both of these Iranian banks for providing or attempting to provide financial services to Iran’s Ministry of Defense and its Armed Forces Logistics—the two Iranian military entities tasked with advancing Iran’s nuclear ambitions.

My office has been told that that over the past three years a number of Iranian-owned and controlled factories have sprung up in remote and undeveloped parts of Venezuela—ideal locations for the illicit production of weapons. Evidence of the type of activity conducted inside the factories is limited. But we should be concerned, especially in light of an incident in December 2008. Turkish authorities detained an Iranian vessel bound for Venezuela after discovering lab equipment capable of producing explosives packed inside 22 containers marked “tractor parts.” The containers also allegedly contained barrels labeled with “danger” signs. I think it is safe to assume that this was a lucky catch—and that most often shipments of this kind reach their destination in Venezuela.

A recent U.S. Government Accountability Office (GAO) study reported a high level of corruption within the Venezuelan government, military and law enforcement that has allowed that country to become a major transshipment route for trafficking cocaine out of Colombia. Intelligence gathered by my office strongly supports the conclusion that Hezbollah supporters in South America are engaged in the trafficking of narcotics. The GAO study also confirms allegations of Venezuelan support for FARC, the Colombian terrorist insurgency group that finances its operations through narcotics trafficking, extortion and kidnapping.

In a raid on a FARC training camp this July, Colombian military operatives recovered Swedish-made anti-tank rocket launchers sold to Venezuela in the 1980s. Sweden believes this demonstrates a violation of the end-user agreement by Venezuela, as the Swedish manufacturer was never authorized to sell arms to Colombia. Venezuelan Interior Minister Tareck El Aissami, a Venezuelan of Syrian origin, lamely called the allegations a “media show,” and “part of a campaign against our people, our government and our institutions.”

In the past several years Iranian entities have employed a pervasive system of deceitful and fraudulent practices to move money all over the world without detection. The regime has done this, I believe, to pay for materials necessary to develop nuclear weapons, long-range missiles, and road-side bombs. Venezuela has an established financial system that Iran, with the help of Mr. Chávez’s government, can exploit to avoid economic sanctions.

Consider, for example, the United Kingdom bank Lloyds TSB. From 2001 to 2004, on behalf of Iranian banks and their customers, the bank admitted in a statement of facts to my office that it intentionally altered wire transfer information to hide the identity of its clients. This allowed the illegal transfer of more than $300 million of Iranian cash despite economic sanctions prohibiting Iranian access to the U.S. financial system. In January, Lloyds entered into deferred prosecution agreements with my office and the Justice Department to resolve the investigation.

In April, we also announced the indictment of a company called Limmt, and its manager, Li Fang Wei. The U.S. government had banned Limmt from engaging in transactions with or through the U.S. financial system because of its role in the proliferation of weapons of mass destruction to Iran. But our investigation revealed that Li Fang Wei and Limmt used aliases and shell companies to deceive banks into processing payments related to the shipment of banned missile, nuclear and so-called dual use materials to subsidiary organizations of the Iranian Defense Industries Organization. (Limmt, through the international press, has denied the allegations in the indictment.) The tactics used in these cases should send a strong signal to law enforcement, intelligence agencies, and military commands throughout the world about the style and level of deception the Iranians’ employ. Based on information developed by my office, we believe that the Iranians, with the help of Venezuela, are now engaged in similar sanctions-busting schemes.

Why is Hugo Chávez willing to open up his country to a foreign nation with little shared history or culture? I believe it is because his regime is bent on becoming a regional power, and is fanatical in its approach to dealing with the U.S. The diplomatic overture of President Barack Obama in shaking Mr. Chávez’s hand in April at the Summit of the Americas in Trinidad and Tobago is no reason to assume the threat has diminished. In fact, with the groundwork laid years ago, we are entering a period where the fruits of the Iran-Venezuela bond will begin to ripen.

That means two of the world’s most dangerous regimes, the self-described “axis of unity,” will be acting together in our backyard on the development of nuclear and missile technology. And it seems that terrorist groups have found the perfect operating ground for training and planning, and financing their activities through narco-trafficking.

The Iranian nuclear and long-range missile threats, and creeping Iranian influence in the Western Hemisphere, cannot be overlooked. My office and other law-enforcement agencies can help ensure that money laundering, terror financing, and sanctions violations are not ignored, and that criminals and the banks that aid Iran will be discovered and prosecuted. But U.S. law enforcement alone is not enough to counter the threat.

The public needs to be aware of Iran’s growing presence in Latin America. Moreover, the U.S. and the international community must strongly consider ways to monitor and sanction Venezuela’s banking system. Failure to act will leave open a window susceptible to money laundering by the Iranian government, the narcotics organizations with ties to corrupt elements in the Venezuelan government, and the terrorist organizations that Iran supports openly.

Mr. Morgenthau is the Manhattan district attorney. This op-ed is adapted from a speech yesterday at the Brookings Institution in Washington, D.C.

 

?The battle for Kiev may well be over, but is the battle for Crimea about to begin

Share Button

……..

The battle for Kiev may well be over, but is the battle for `Crimea about to begin

  • BY ADAM TAYLOR

Anti-government protesters react outside the Ukrainian Parliament as they wait for President Viktor Ianoukovytch's resignation, in Kiev, on February 22, 2014. Ukraine's parliament on February 22 voted to hold early presidential elections on May 25, passing a resolution stating that Viktor Yanukovych had failed to properly fulfil his duties as president. The resolution said that Yanukovych Anti-government protesters react outside the Ukrainian parliament building in Kiev on Saturday as they wait for President Viktor Yanukovych’s resignation. (Piero Quarantapiero Quaranta/AFP/Getty Images

The picture above shows the scene earlier today in Kiev, as Ukraine’s parliament voted to hold early elections and dismiss President Viktor Yanukovych.

It’s a heart-warming image. The bloody, protracted protests in Ukraine seem to have achieved their goals: Yanukovych is gone, new elections are due, and Yulia Tymoshenko, a key figure in Ukraine’s 2004 Orange Revolution, has been freed from prison. Ukraine looks as though it might have pulled back from the brink.

If only it were that simple.

While many in Kiev are celebrating today, the situation in some other parts of the country still appear tense. For an example, look toward Crimea. The video below shows a small anti-government group being violently harassed after trying to honor those who died in the Maidan protests – they’re shouted down, called “fascists,” and eventually beaten before police step in. As the Guardian’s Shaun Walker, who tweeted the video, explains, it looks “extremely ominous.”

…………..

Crimea, of course, is about as geographically far away from Kiev as you can get in Ukraine. A peninsula jutting into the northern tip of the Black Sea, the strategically located region has been conquered and fought over many times over the course of history. It was the site of much of the fighting in the Crimean War, for example.

From the 18th century on, the region was part of Russia, but that changed in 1954, when the Supreme Soviet of the Soviet Union passed it from the Russian Soviet Federative Socialist Republic to the Ukrainian Soviet Socialist Republic, a decision that is still controversial in some circles. Today the peninsula might still be a part of Ukraine, but in many ways it is separate from the rest of the country: It has it’s own legislature and constitution, for example, and it’s still very Russian: Some  ۶۰ percent of the population is ethnically Russian, with the rest being Ukrainian or Crimean Tatars.

Ukraine's language divide. Data source: 2001 national census. (Laris Karklis/Washington Post)

Ukraine’s language divide. Data source: 2001 national census. (Laris Karklis/Washington Post)

It appears that some members of this Russian community have regarded the events in Kiev with a mixture horror and opportunism: The chaos in Ukraine could finally be the region’s chance to turn back to Moscow.

RFE/RL’s Robert Coalson recently went to Crimea and spoke to members of the pro-Russian separatist movement there. One politician he spoke to had the novel idea of leasing Crimea to Russia in exchange for a cancellation of Ukraine’s debt to Moscow. But what would happen after the lease expired? “After 99 years, I don’t think Ukraine will last that long as an independent country,” Valery Podyachy, head of a group called the Popular Front, told Coalson. “Russia will exist because Russia is after all a leading global player on a par with the United States, China, and the European Union. So it is obvious that Russia will exist. But will Ukraine exist…? That’s why, in principle, this solution would satisfy everyone.”

Other politicians have expressed similar hopes. Volodymyr Konstantinov, the speaker of Crimea’s parliament, recently told lawmakers that the region may well secede if Ukraine’s tensions begin to pull it apart. The parliament has also suggested that the region’s constitution be amended to list Russia as the “guarantor” of Crimea’s autonomy.

The situation is complicated by the fact that many Russians view Crimea as part of Russia:one recent poll found that ۵۶ percent of Russians view Crimea as a Russian territory – a far larger percentage than the number who viewed Chechnya, inside Russian federation borders, as part of Russia (39 percent). A few days ago, a Russian official told the Financial Times that if Ukraine began to get more chaotic, they would step in to protect the ethnic Russians and the Russian navy base on the peninsula. “If Ukraine breaks apart, it will trigger a war,” the unnamed official told the newspaper. “They will lose Crimea first [because] we will go in and protect [it], just as we did in Georgia.” (Whether Russian President Vladimir Putin would really want to set that precedent is unclear, however – Alexander Motyl, a professor at Rutgers University and an expert on Ukrainian affairs,recently argued that it would put Putin’s grand plans for a “Eurasian Union” at risk.)

Still, it’s worth thinking about Crimea when you see pictures from Kiev today. For many of the protesters at Kiev’s Maidan, or Independence Square, and elsewhere, today is a day of celebration: After weeks of bloody confrontations, they have met some of their goals. As the Crimea example illuminates, however, the next step of this process is going to be extremely delicate.

Adam Taylor
Adam Taylor writes about foreign affairs for the Washington Post. Originally from London, he studied at the University of Manchester and Columbia University. You can follow him on Twitter here.
……………

Anders Aslund: Yanukovych’s time is up in Ukraine

Share Button

The defectors are largely big businessmen and their representatives in parliament. Many of Yanukovych’s more odious loyalist lawmakers fled the country, and the protesters blocked the Kiev airport Thursday evening to make sure that they could no longer flee. Yanukovych’s power base is finally disintegrating.

KyivPpst

Feb. 22, 2014, 8:36 a.m. by Anders Aslund

Ukrainian President Viktor Yanukovych looks down at his glasses before signing an agreement in Kiev on February 21, 2014 to end the splintered country’s worst crisis since independence after three days of carnage left nearly 100 protesters dead and the heart of Kiev resembling a war zone. President Viktor Yanukovych’s dramatic decision to hold early elections and form a new unity government was met with caution by the tens of thousands gathered on central Kiev’s main square for a protest that began exactly three months earlier. AFP PHOTO/ SERGEI SUPINSKY
© AFP

Anders Aslund

Special to Kyiv Post

  After three months of public protests, turmoil, and violence, the opposition to President Viktor Yanukovych in Ukraine finally achieved a major breakthrough on Feb 20. This turn of events is a tribute to smart maneuvering by the opposition and smart diplomacy by the European Union.

First and foremost, thanks to mass defections from Yanukovych’s Regions Party, the opposition won the majority in parliament that had previously eluded it: On Thursday night, 236 out of 450 deputies voted for a resolution calling on all armed forces to stop shooting on protesters and to return to their barracks. Before the protests started, the three democratic opposition parties had only 168 votes, but now they have gained 68 more votes from independents and defectors from Yanukovych. This shift of power in parliament has made all the other changes possible.

The defectors are largely big businessmen and their representatives in parliament. Many of Yanukovych’s more odious loyalist lawmakers fled the country, and the protesters blocked the Kiev airport Thursday evening to make sure that they could no longer flee. Yanukovych’s power base is finally disintegrating.

The immediate cause of these mass defections was the great tragedy of the previous three days. The special Interior Ministry police, known as the Berkut, killed dozens of protesters on Maidan, the main public square in Kiev. The violence was so counterproductive that one wonders whether President Yanukovych had lost his mind, control, or both. Whatever the case, he has lost the trust necessary to stay in power. A few days earlier former President Leonid Kuchma stated that in his worst nightmares he could not have anticipated such bloodshed in Ukraine, and it was unacceptable for it to continue. He was criticizing Yanukovych in all but name.

Also on Thursday, the EU Council of Foreign Ministers decided to impose visa and financial sanctions on Ukrainian officials responsible for the violence. The list of officials has not yet been established, but the decision has sent a message that those Ukrainian culprits who have stolen from the state and private businessmen may be brought to justice. Presumably, much of this stolen wealth is held in Europe.

While the bottom was dropping out from under the Ukrainian president, three EU foreign ministers—from Germany, France, and Poland—spent hours negotiating with him to make to major concessions. In the view of most Ukrainians, Yanukovych has forfeited his presidency through multiple criminal acts and without legitimacy he can make no relevant compromises. The only relevant discussion with him can be about the end of his regime and his personal exit. The EU ministers did not go quite that far, but almost.

On Friday, February 21, Yanukovych finally made substantial concessions in negotiations with the three opposition party leaders mediated by the EU ministers. The agreement consisted of six points.

First, the agreement called for parliament to adopt a special law to restore the constitution of 2004. Parliament did so later in the day with 386 votes, far more than the required two-thirds majority of 300 votes. Yanukovych’s defeat was so complete that he ordered his own deputies to vote in favor of this move, which reversed his own illegal act of October 1, 2010, ordering the Constitutional Court, which he controls, to abolish the 2004 charter and revert to the constitution of 1996 granting him sweeping powers. As in the preceding evening, the parliamentarians stood up and sang the national anthem after their vote. The signatories also declared their intention to create a coalition and form a national unity government within 10 days.

Important as these moves are, the 2004 constitution requires substantial technical improvements. Therefore, the second point of the agreement mediated by the European Union is that the constitution will be improved and a new constitution is to be adopted in September 2014, which is a realistic time frame.

The third agreement was that presidential elections would be held after the new constitution has been adopted but no later than December 2014. Naturally, a new constitution needs to be in place before new presidential elections. Also new electoral laws will be passed and a new Central Election Commission is to be formed on the basis of proportionality.

The fourth point calls for the recent acts of violence to be investigated jointly by the authorities, the opposition, and the Council of Europe, Europe’s human rights organization.

The fifth point was a guarantee by the authorities not to impose a state of emergency, and both sides committed themselves to abstaining from acts of violence. The parliament will adopt a third law of amnesty, which will presumably cover all protesters. Already on Friday, the parliament has adopted a law against any prosecution of arrested protesters. This law was passed with a majority of 372 votes.

At the time of this writing, it is unclear whether the protesters’ leading body, the Maidan Council, will approve this agreement. It goes far to please opponents of Yanukovych, but they might also see it as a salvation or respite for him. The leader of the radical Pravy Sektor (the Right Sector), Dmitry Yarosh, noted that the declaration does not contain anything about the resignation of Yanukovych, the dissolution of the parliament, or the arrest of the Minister of Interior Vitaly Zakharchenko and the police chief.

But the opposition has a majority in parliament now, and they can decide for themselves. Their majority will quickly increase as the Regions deputies defect in droves. Also on Friday, the parliament voted to oust the much-hated Zakharchenko. It voted with 310 votes to adopt a law freeing former Prime Minister Yulia Tymoshenko, which sends the signal that the parliament can overrule a presidential veto. A coalition government with Yanukovych loyalists could be poison for opposition politicians, but now a national unity government would probably only contain opposition and defectors from Yanukovych’s camp.

The opposition majority in parliament reached a tipping point Thursday night. Yanukovych and his loyalists are on the run. Now, the parliament is poised to adopt one important law after another. Hopefully, violence will end and large armed forces have already withdrawn from Kiev. A more sensible constitution is already in place. Yet, the big negotiation about the exit of Yanukovych remains at the top of the agenda.

As during the Orange Revolution of 2004–۰۵, the European Union has provided the critical mediation services, while both Russia and the United States have been little more than bit players. President Vladimir Putin’s aggressive gamble to draw Ukraine into Russia’s sphere of influence and into the Eurasian Union, widely hailed as a brilliant move, has suffered a serious setback, hopefully to the benefit of European values.

Anders Åslund is a senior fellow at the Peterson Institute of International Economics in Washington, D.C.

Iran boosts support to Syria

Share Button


Analyst says that without military support from the Islamic Republic, the Syrian army “would have collapsed”… Iran sees the survival of the Syrian government as being crucial to it longevity of its own regime.

 

The recent surge was in part a decision by Qasem Soleimani, the head of the Quds force, to exploit the outbreak of infighting between rebels and al-Qaeda affiliated groups

The recent surge was in part a decision by Qasem Soleimani, the head of the Quds force, to exploit the outbreak of infighting between rebels and al-Qaeda affiliated groups 

 

By Ruth Sherlock, Beirut

3:44PM GMT 21 Feb 2014

Iran is boosting its support for President Bashar al-Assad, sending top military advisers to Damascus to gather intelligence and train Syrian troops, sources with knowledge of the movements have said.

The increase in assistance from Syria’s long standing ally reportedly coincided with the peace talks at Geneva II, allowing the government to attend the negotiations with sufficient confidence in its military capability that it did not feel the need to make concessions.

Several “hundred” military specialists, including senior commanders from the Quds Force, the elite foreign-operations wing of the Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) have been to deployed to Syria in recent months, Iranian sources and security experts have said.

A recently retired senior IRGC commander told Reuters there are now at least 60 to 70 Quds force commanders on the ground in Syria at any given time.

The primary role of these forces is to gather intelligence and manage the logistics of battle for the Syrian regime as it approaches its fourth year of fighting a rebel insurgency.

انقلاب اوکرائین تا نیم قدمی پیروزی

Share Button


در پایان، از یک حاشیه یا اپیزود بسیار مهم و معنی دار مرتبط با این رویدادها نمیتوانم بگذرم  و آنهم این بود که در مذاکره ۳جانبه مصالحه مورد بحث،  نماینده روسیه هم شرکت داشته است. شرکت نماینده روسیه در این مذاکرات را میتوان وادار کردن یک اعدامی به کندن گور خودش دانست بدون اینکه او بداند این چاله چند متری  را که میکند گور خود اوست. نماینده  روسیه فقط در پایان جلسه و پس از تسلیم یانوکویچ پی برد  که در مراسم گورکنی برای دولت متبوع خود به این مذاکره دعوت شده است و نه برای نظر دهی و مشورت. او پیش از اینکه جلسه پایان یابد سالن را ترک میکند بدون اینکه مانند بقیه از جمله نمایندگاه آن ۳ دولت اروپایی  زیر توافقنامه را امضاء کند.

توضیح: پس از تنظیم این یادداشت به “کیف پست” مرجعه کردم که این منجنیق نو ساز را دیدم و این  تیتر جدید را که مخالفین تهدید کرده اند:

پس از گزارش  ویتالی کلیچکو از مذاکرات با یانوکویچ به معترضین، یکی از گاردهای دفاع از خود او را کنار میزند و روی سکو رفته و به یانوکویچ التیماتوم میدهد که اگر تا  ساعت ۱۰ فردا استعفاء ندهد آنها به اسلحه متوسل خواهند شد.

توضیح ۲: شایعه ایی هست که یانوکوییچ از کشور گریخته است. ولی یکی از نمایندگان هم حزبی او گفت که او فرار نکرده بلکه به خارکیف رفته است. رئیس پارلمان هم پس از استعفاء ناپدید شده است.

معترضین تهدید کردند که اگر یانوکویچ بی درنگ استعفاء ندهد آنها به زور متوسل خواهند شد.

این منجنیق تازه راه افتاده  و در یکی از خیانهای اطراف میدان نصب شده. کار آن سنگ پراکنی است

شاید بر حسب مصلحت اندیشی ، انقلاب اوکرائین را، پس از توافق دیروز بین یانوکویچ، سران اپوزیسیون و وزرای خارجه لهستان، فرانسه و آلمان پیروز شده  باید تلقی کرد زیرا بی هیچ تردیدی امتیازاتی که یانوکویچ  در مقابل مخالفین، دیروز بدانها تن داد بمعنی چرخش ۱۸۰ درجه ایی اوکرائین از تنها قمر اروپایی باقی مانده  از اقمار ۳ دهه پیش روسیه  به قمر اتحادیه اروپا  و قرار گرفتن در محور آن  اتحادیه است. و این یعنی  حصول مطالبات اساسی سیاسی انقلاب اوکرائین و سنگر گیران “یورو میدان” که آنرا میتوان یک انقلاب تمام عیار سیاسی دانست.

ولی آیا واقعاً انقلاب دوم اوکرائین بدینجا ختم خواهد شد و با دستآوردهای امروزیش دلخوش خواهد گشت؟ نشانه هایی وجود دارد که روزنامه گاردین  و فاینانشال تایمز و وال استریت ژورنال و همچنین وزیر خارجه لهستان با نشان دادن ابراز تردید خود بدان اشاره کرده اند که دال بر اینست که ماجرا را هنوز پایان یافته نمیتوان تلقی کرد زیرا آنها که طی ۳ ماه در سرمای زمستان شبه قطبی شبانه روز را به درگیری با پلیس بسر آورده و سرانجام هم دهها کشته و صدها زخمی داده اند به این آسانی به کمتر از عزل یانوکویچ و حتی تسلیم او به دادگاه راضی نخواهند شد. دیروز وقتی کلیچکو، میانه روترین  فرد از میان ۳ رهبر اپوزیسون، خبر توافق  شب پیش را  به جمعیت میدان استقلال داد؛ آنها او را هو کردند.

سون تسو میگوید یک ژنرال خوب آنست که در هنگام پیروزی و محاصره دشمن یک راه فرار برای حریف شکست خورده  یا در حال شکست خوردن خود باز بگذارد. ولی او بهیچ عنوان نمیگوید که این ژنرال باید الزماً اجازه دهد دشمن بگریزد. بلکه باز گذاشتن راه فرار برای اینست که طرف در چنان بن بستی قرار نگیرد که تا آخرین نفس بجنگد. این ژنرال، وقتی حریف را به فرار واداشت باید او را تعقیب کرده  و نابود کند.

من تمام جنگ وگریز این سه ماهه، با میان پرده های مذاکره، گرفتن امتیاز، باز جنگ و گریز، باز مذاکره و باز … ، را تا این آخرین دور مذاکره که در حقیقت مذاکره نبود بلکه کنفرانس تسلیم بود را، در کادر همان آموزه سون تسو قرار میدهم.

یانوکویچ با تن دادن به هر دور  از مذاکزه که هر یک پس از یک شکست تاکتیکی او و پلیس ضد شورش او بود، هم امتیاز پشت امتیاز داد و هم با هر امتیازی، قطعه ایی از شنل یا پوشش رهبریت و اتوریته خود را از تن برکند تا امروز که از اقتدار و اعتبار  فرماندهی و رهبریت او دیگر چیزی باقی نمانده است. پس اپوزیسیون حق دارد به این آخرین امتیازات هم قانع نشده و در ازای  در گذشتن از جان یانوکویچ او را وادار کند بلا فاصله پس از تشکیل دولت ائتلافی مورد توافق و انتقال رسمی بخش عمده اختیاراتش به پارلمان و دولت ائتلافی آینده که در مورد آنها توافق گردیده است، از کار کناره گیری کند بدون اینکه منتظر انتخابات ریاست جمهوری تا دسامبر شود.

با این شکستها و امتیاز دهی های گام بگام، دیگر ارتش و پلیس و آبدار باشی کاخ ریاست جمهوری هم به یانوکویچ اطمینانی نخواهند کرد تا از فرمانش علیه مخالفین متابعت کنند.

نشانه این فرسایش اتوریته را، اعلام جدائی ۲۲ تن از هم حزبی های پارلمانی او و پیوستن تعدادی از افراد پلیس به مخالفین و استعفای معاون ستاد ارتش در اعتراض به استفاده از نیروهای نظامی تا دیروز میتواند دریافت.

من همیشه بر این اعتقاد بوده ام که اپورتونیسم یک وجه انقلابی هم دارد که موقع ضعیف شدن دیکتاتور ها خود را  در قالب آدمهایی چون بروتوس نشان میدهد. بروتوس نزدیکترین دوست سزار بود ولی وقتی اقبال از سزار برگشت او بود که از پشت کارد را به پشت سزار فرو کرد. با احساس سوزش در پشت خود، سزار سر برمیگرداند  و میبیند برتوس است و میگوید:” بروتوس تو هم!

باید انتظار ریزشهای بسیار بیشتری را در حزب حاکم و نماینگان پارلمانی آن در روزهای آینده داشت. این احتمال که در مرحله ای از تنها ماندگی، یانوکویچ خودش لنگ را بیاندازد کم نیست.

انقلاب اوکرائین را به لحاظ سیاسی هم اکنون پیروز میتواند فرض کرد ولی تحمل رئیس جمهوری که دستش بخون مردم تحت رهبریش آلوده است در چنان پستی، با اخلاق هیچ انقلابی خوانایی ندارد. اولین کسی  از دولتمردان دنیا که یانوکویچ را به آغشته بخون بودن دستهایش متهم کرد کارل بیلت وزیر خارجه سوئد بود.

در پایان، از یک حاشیه یا اپیزود بسیار مهم و معنی دار مرتبط با این رویدادها نمیتوانم بگذرم  و آنهم این بود که در مذاکره ۳جانبه مصالحه مورد بحث،  نماینده روسیه هم شرکت داشته است. شرکت نماینده روسیه در این مذاکرات را میتوان وادار کردن یک اعدامی به کندن گور خودش دانست بدون اینکه او بداند این چاله چند متری  را که حفر میکند گور  خود اوست. نماینده  روسیه فقط در پایان جلسه و پس از تسلیم یانوکویچ پی برد  که در مراسم گورکنی برای دولت متبوع خود به این مذاکره دعوت شده است و نه برای نظر دهی و مشورت. او پیش از اینکه جلسه پایان یابد سالن را ترک میکند بدون اینکه مانند بقیه از جمله نمایندگاه آن ۳ دولت اروپایی  زیر توافقنامه را امضاء کند.

حال روسیه میماند و انجام وعده پرداخت بقیه وام و تحویل گاز ارزان. اگر به وعده خود عمل نکند با دولت ضد روسیه آینده در اوکرائین تنها روبرو نخواهد بود بلکه با مردم اوکرائین هم روبرو خواهد بود و اگر هم به تعهد خود عمل کند، که خیلی بعید است، در ضیافت اعدام خود شرکت کرده  و هزینه اعدام خود را هم پرداخت کرده است.

مثل اینکه قرار نیست این یاداشت تمام شود. به کییف پست رجوع کردم تا یک عکس کپی کنم این سر تیتر را دیدم:

معترضین تهدید کردند که اگر یانوکویچ بی درنگ استعفاء ندهد آنها به زور متوسل خواهند شد.

[بقیه خبر را بعداً درج خواهم کرد.]


Ukraine peace deal faces first challenge

By Neil Buckley and Roman Olearchyk in Kiev and Kathrin Hille in Moscow

Anti government protesters chant slogans on Independence square on February 21, 2014 in Kiev. Ukrainian President Viktor Yanukovych and three main opposition leaders signed a deal Friday to end a three-month crisis over the ex-Soviet country's political future that has led to nearly 100 deaths. The pact paving the way for early elections and a shift in political power toward parliament was signed in the Blue Hall of the presidential palace in the presence of three EU envoys, an AFP correspondent said. FP PHOTO / BULENT KILICBULENT KILIC/AFP/Getty Images©AFPAnti government protesters chant slogans on Independence square on Friday

Last updated: February 21, 2014 11:18 pm

High quality global journalism requires investment. Please share this article with others using the link below, do not cut & paste the article. See our Ts&Cs and Copyright Policy for more detail. Email ftsales.support@ft.com to buy additional rights. http://www.ft.com/cms/s/0/453ed678-9b25-11e3-946b-00144feab7de.html#ixzz2u0MBMqan

Ukraine stepped back from the abyss on Friday as President Viktor Yanukovich and opposition leaders signed a compromise aimed at ending a three-month political crisis that has claimed almost 100 lives. Within hours, the deal appeared in danger of unravelling.

At the end of a day of drama and occasional chaos, the parliament in Kiev also passed legislation that could free Yulia Tymoshenko, co-leader of the 2004 Orange Revolution and Mr Yanukovich’s arch-foe, who was jailed in 2011.

Big questions remained over whether the agreement, which keeps Mr Yanukovich in place until new elections in December, could hold. Radical groups among anti-government protesters rejected it immediately.

As large numbers gathered on Friday night in Kiev’s central square, paying their respects to the bodies of protesters killed in clashes this week, many ordinary protesters also said they were deeply unhappy with the compromise. “This is not over,” said Rostislav, a 24-year-old protester from western Ukraine. “[Yanukovich] has to resign. If he doesn’t resign, then it’s death.”

Vitaly Klitschko, the heavyweight boxer and opposition party leader, was booed as he addressed protesters about the compromise. A more radical leader who pushed Mr Klitschko aside was cheered when he said that, if Mr Yanukovich did not resign by Saturday morning, the crowds should bring him down.

“We signed the agreement to prevent the break-up of the country . . . to save people’s lives . . . so that our country can be preserved,” said Arseniy Yatseniuk, a faction leader in Ms Tymoshenko’s Fatherland party. He predicted she would be released soon.

In a sign of the difficulty that Radoslaw Sikorski, Polish foreign minister, had in persuading even opposition leaders to accept the deal, he was caught on film by ITN warning one of them: “If you don’t support this, you will have martial law, the army. You’ll all be dead.”

Russia, for whom the agreement was a significant setback, could create problems for Kiev in enacting the deal.

In a possible sign that diplomatic frictions between Russia and the West over Ukraine could be softening, President Barack Obama called his Russian counterpart Vladimir Putin on Friday. A senior US official described the hour-long conversation as “completely constructive and workmanlike”.

The US official said that the situation in Ukraine remained “very fragile”, but that the two presidents had agreed that “there was a real opportunity here for a positive outcome”. “President Putin affirmed that Russia wants to be part of the implementation process” for the agreement reached on Friday, she said.

US defence secretary Chuck Hagel also spoke on Friday with his Ukrainian counterpart Pavlo Lebedev. According to the Pentagon, Mr Lebedev said that Ukraine’s armed forces “remain the protectors of the Ukrainian people” and that they “would not use arms against the Ukrainian people”. Amid fears on Thursday that the military might be deployed against the protesters, the Pentagon had said that its attempt to reach senior officials in Ukraine had gone unanswered.

US deputy secretary of state William Burns will visit Ukraine next week.

If the compromise does hold, it raises the prospect that Ukraine could resume progress towards an integration agreement with the EU, and an IMF bailout for its teetering economy. Standard & Poor’s warned on Friday that the country was close to default.

In depth

Ukraine political crisis

Ukraine riot police

Kiev is facing its most serious crisis since independence in 1991 in a dispute over trade links with the EU and Russia

Mr Yanukovich’s rejection of the EU integration agreement in favour of $15bn of financial help from Moscow first sparked protests against him in November.

Friday’s deal, brokered by the French, German and Polish foreign ministers, was signed little more than 24 hours after dozens of protesters were killed by snipers in the worst bloodbath in the country’s modern history.

The violence appeared to have shocked the opposing sides into making concessions in order to avoid the violence escalating into a civil conflict that could have split the country.

The threat of European sanctions, including visa bans and asset freezes, agreed by EU ministers on Thursday, may also have weighed on senior officials.

The agreement leaves Mr Yanukovich in power until early presidential elections that must be held by December. The 10 months is a significant concession by protest leaders.

However, Mr Yanukovich accepted that an earlier constitution – with fewer powers for the president – could be reinstated rapidly, and that a national unity government could be formed within 10 days.

“I am satisfied that this is the best agreement we could have, and it gives Ukraine a chance to return to peace, to reform and hopefully to resume its way towards Europe,” said Mr Sikorski.

High quality global journalism requires investment. Please share this article with others using the link below, do not cut & paste the article. See our Ts&Cs and Copyright Policy for more detail. Email ftsales.support@ft.com to buy additional rights. http://www.ft.com/cms/s/0/453ed678-9b25-11e3-946b-00144feab7de.html#ixzz2u0MRoN8w

Moscow’s attitude towards the agreement is unclear. Vladimir Lukin, the Russian representative who joined the compromise talks late on Thursday, left without signing the agreement as a witness – unlike the EU ministers.
“The chance for peace in Ukraine exists,” Mr Lukin said on his return to Moscow. “But the situation is very difficult, very volatile. Talks will continue, including our partners in Europe.”
There was no immediate confirmation of whether Moscow would continue with its $15bn bailout, or whether it would review the 30 per cent cut in natural gas prices to Ukraine that it made in December. Pressure from Moscow could make it more difficult for Ukraine to navigate through months of constitutional reforms ahead of the election.
Mr Yanukovich will also be under pressure to sign the law passed by parliament to free Ms Tymoshenko. The release of his most charismatic and tactically astute opponent, jailed for alleged abuse of office in a heavily politicised trial in 2010, could destabilise both his circle and the fractious opposition.
At least three protest groups – the rightwing Right Sector, pro-revolutionary Common Cause, and the AutoMaidan, which organised convoys of car-borne protesters – rejected the compromise as a sellout by mainstream opposition leaders.
“Yanukovich is responsible for crimes against humanity,” Oleksandr Danylyuk, the Common Cause leader who has fled abroad, told the FT. “The blood of our brothers is on his hands. He should be arrested and detained.”

*******************************************

The Gaurdian

Ukraine protests: end nears for Viktor Yanukovych despite concessions

President’s election promise may not be enough to satisfy protesters after violence leaves dozens dead

Protests in Kiev

Pitched battles between riot police and protesters have turned central Kiev into a war zone. Photograph: IBL/REX

Ukraine‘s President Viktor Yanukovych signalled concessions to the street campaign seeking to topple him, agreeing to early presidential elections, the quick formation of a coalition government with the opposition, and ruling out a state of emergency after the worst bloodshed the country has seen in almost 23 years of independence.

A marathon negotiation that went through the night, non-stop for 20 hours, resulted in settlement terms aimed at ending a three-month stand-off between Yanukovych’s administration and tens of thousands of street protesters occupying central Kiev.

The confrontation exploded this week into pitched battles between riot police and opposition that turned central Kiev into a war zone, with the police resorting to widespread use of live ammunition for the first time, leaving at least 77 dead within 72 hours. The escalation shocked the country and the international community, raising fears of a descent into deeper conflict.

Laurent Fabius, the French foreign minister, spoke of Ukraine veering towards “civil war”, while Radek Sikorski, his Polish counterpart, warned that Yanukovych was on the brink of declaring martial law. Both were in Kiev, with Frank-Walter Steinmeier, the German foreign minister, to mediate the terms of the compromise aimed at pulling Ukraine back from the edge of the abyss.

Yanukovych agreed to early presidential elections by December at the latest. That, however, is only three or four months before the next scheduled ballot. It remains unclear whether he will survive in office another 10 months. A trio of the main opposition leaders agreed to those terms and won backing from the organisers of the mass protests focused on Kiev’s central Independence Square, or Maidan.

But, with the opposing sides entrenched and highly polarised as seldom before as a result of this week’s bloodshed, it was also not clear whether the core of the protesters, who have camped out in winter conditions for three months, would accept anything less than Yanukovych’s resignation.

Yanukovych’s position looks increasingly untenable. Parliament promptly moved to consolidate the agreement.

As up to dozen more deputies were said to have deserted Yanukovych’s party, the legislators also went beyond the settlement terms and humiliated the president by approving moves to release his arch-rival and former prime minister, Yulia Tymoshenko, from 30 months in jail.

Events appeared to be conspiring to drive Yanukovych out of office. His every attempt in three months to crack down and end the crisis has led to its escalation, climaxing in this week’s mass loss of life.

The agreement called for prompt reversion to the 2004 constitution, which would curb the president’s powers and enhance those of the parliament. It barred the declaration of a state of emergency and said a new government of “national unity” should be formed within 10 days. It limited the police role to the protection of public buildings, but also called for the clearing of public spaces, meaning the protesters would need to disperse.

“I declare steps that must be done to restore peace and avoid more victims of the confrontation. I declare that I initiate early presidential elections,” said Yanukovych. “I initiate the return of the constitution of the year 2004 with redistribution of powers [to a] parliamentary republic. I call to begin the procedure of establishing the government of national trust.”

Reviled by many at home and discredited abroad, scepticism is high that Yanukovych will go peacefully.

“It would be naive to assume Yanukovych has any good will. He’s up against the wall. I don’t know anyone in the world who could say he trusts President Yanukovych,” said Donald Tusk, the prime minister of neighbouring Poland. “I understand people who say ‘we don’t trust this man’ and that his departure is a condition for this deal. Those people need to be understood. The bodies of people killed the other night are still there … A lack of credibility will hang over all negotiations with Yanukovych’s participation.”

Steinmeier and Sikorski confirmed that the lengthy negotiations were difficult and contradicted earlier declarations from Yanukovych’s office that a deal had been struck.

Tens of thousands of protesters remained in control of central Kiev on Friday , highly suspicious of any agreement announced by the president.

“It was war yesterday. Terrible,” said Oleg, a protester. “Today it’s quiet, some kind of compromise. But Yanukovych has no chance. He has destroyed himself.”

Despite police attempts to retake at least part of the central square this week, the security forces were routed and the opposition expanded and reinforced the territory under its control.

Much will hinge on how Moscow reacts in a crisis that has pitted Russiaagainst the European Union in an increasingly brutal contest for influence in Ukraine. The crisis erupted in November when Yanukovych turned his back on years of negotiating trade and political accords with Brussels and looked to Moscow for cheap credit and gas supplies.

Russia took part in the negotiations in Kiev, but its envoy, Vladimir Lukin, left early and was the only party not to sign the settlement terms.

While the EU will be sure to trumpet the role of the three European foreign ministers in mediating a possible way out of the crisis, PresidentVladimir Putin in Moscow is widely seen to have the upper hand. “Putin holds all the cards,” admitted a senior EU official. “We can only hope Putin is not going to push the Ukrainian system into total collapse, because we don’t have real instruments to counter-react.”

The Russians offered Yanukovych $15bn in favourable bond purchases. It has lent $3bn and froze remaining purchases last month when Yanukovych sacrificed his pro-Russian prime minister, Mykola Azarov.

Earlier this week, Moscow said it would supply a further $2bn this week but on Friday that appeared to be in the balance, with Moscow saying the money depended on the shape of the new government and Kiev saying it was no longer selling the bonds.

That suggested a weakened Yanukovych was yielding to opposition and European pressure on the contours of the new government to be formed within 10 days.

But it remains entirely within Moscow’s power to tighten the screws on Yanukovych in the months ahead.

اوکرائین بر سر دو راهی

Share Button

برابر آخرین گزارشها تا دقایقی پیش،  که  البته هنوز رسماً تأئید نشده، یانوکویچ در مذاکرات دیشب پذیرفته است تا انتخابات پیش رس ریاست جمهوری را برگزار و قانون اساسی را نیز تغیر دهد. یانوکویچ چقدر بر پیمان خود خواهد ایستاد باید منتظر ماند و دید. در غیر این صورت باید منتظر گسترش درگیریهای مسلحانه بود که نهایتاً حتی میتواند به تقسیم یا فدرالیزه شدن کشور بین روس تبارها و اوکرائین تبارها بود. در هر صورت بازنده  این مناقشه روسیه و
نیروهای هوادار روسیه در کیف  خواهد بود.

خبر تکمیلی ساعت ۱۱٫۴۸

بنا به گزارش کانال ۵ تلویزیون اوکرائین که کییف پست انرا منعکس کرده است؛ پلیس شهر لویف برای دفاع از معترضین  کیف به کیف نیرو اعزام کرد. در این خبر کوتاه از تعداد نیروی اعزامی سخنی نرفته است.

  تا لحظه نوشتن این گزارش تعداد کشته شدگان به ۷۷ و مجروحین به ۵۸۰ رسیده است. در پیکارهای دیروز مخالفین دهها تن از افراد پلیس را دستگیر کردند و در یکی از شهرها مخالین باتصرف ساختمان استانداری دستهای استاندار را به میله های جلوی ساختمان دست بند زدند. کلیپهای ویدوئویی صحنه های را نشان میدهد که نیروی مسلح پلیس در برابر جمعیت مخالف عقب نشینی میکند. در توئیتر یکی از مخالفان خبر از رسیدن اتوبوسهای حامل نیروهای “دفاع از خود”  از شهر لویف به میدان استقلال کیف خبر داده است. تسلیم تعداد معدودی پلیس، عزیمت نیروی کمکی از لویف شهری که کاملاً در دست مخالفین است برای مخالین رژیم، شاید اهمیت تاکتیکی رزمی چندانی نداشته باشد ولی اهمیت جدی روانشناختی رزمی دارد و نشان میدهد روحیه و اراده رزمی مخالفین رژیم و بلعکس چگونه است. تا کنون مخالفین کمترین تزلزلی در برابر تشدید حملالت پلیس ضد شورش و پیراهن شخصی های (توتیسکی)، از خود نشان نداده که هیچ  بلکه انرژی رزمی بیشتری یافته اند. در یک پروسه رأی گیری انتخاباتی ممکنست ( فقط بعنوان یک فرض)، یانوکویچ  ۶۰% آراء را  هم بیاورد ولی ابن آرای انتخاباتی بمعنای این نیست که آن ۶۰% آمادگی اینرا دارد تا حتی برای یک تظاهرات ساده به خیابانها بیاید تا چه رسد به اینکه  حاضر باشند برای رژیم بجنگد.  در مقابل جنبش ضد رژیم به چنان سطحی از روحیه رزمی، اعتماد بنفس و سازماندهی رسیده است که حتی با به میدان آمدن ارتش هم عقب نخواهد نشست و تنها در جریان یک شکست کامل و خونین در یک جنگ داخلی ممکنست تسلیم شود. و این احتمالی است که ظاهراً با مذاکرات سه جانبه دیشب بین وزرای خارجه ۳ کشور اتحادیه اروپایی، یانوکویچ  و رهبران اپوزیسیون فعلاً منتفی شده است. برابر آخرین گزارشها تا دقایقی پیش،  که  البته هنوز رسماً تأئید نشده، یانوکویچ در مذاکرات دیشب پذیرفته است تا انتخابات پیش رس ریاست جمهوری برگزار کرده و قانون اساسی را نیز تغیر دهد. یانوکویچ چقدر بر پیمان خود خواهد ایستاد باید منتظر ماند و دید. در غیر این صورت باید منتظر گسترش درگیریهای مسلحانه بود که نهایتاً حتی میتواند به تقسیم یا فدرالیزه شدن کشور بین روس تبارها و اوکرائین تبارها بود. در هر صورت بازنده  این مناقشه روسیه و نیروهای هوادار روسیه در کیف  خواهد بود.

آخرین خبر:
رئیس ستاد ارتش در یک مصاحبه رادیویی گفت اگر قرار شود که ارتش به مناقشه داخلی کشیده شود اواز سمت خود استعفا خواهد داد. در حرکتی دیگر نیز ؛ پارلمان اوکرائین نیز اعلام کرد که ؛ اعلام حکومت نظامی فقط از اختیارات اوست و بر حدود اختیارات پلیس ضد شورش محدود گذاشت و از آنها خواست به قرارگاههای خود باز گردند.

هفت حلقه از مایه داران زنجیره ای ایرانی

Share Button

از میان اِ میلهای رسیده:

همین چند وقت پیش بود که خبری مثل بمب در فضای خبری منفجر شد و انگشت حیرت خیلی ها به سمت دهانشان نشانه رفت. خبر آمد بابک زنجانی مولتی میلیاردر ایرانی بازداشت شد … همین خبر خیلی ها را به صرافت انداخت که شروع کنند به چرتکه انداختن و شمردن صفرهای حساب این مایه دار ۴۲ ساله و گوگل کردن فهرست دارایی ها و مایملک او. حالا این روزها بنرها و تابلوهای عظیم هواپیمایی قشم که اینجا و آنجا روی پل های عابر و در و دیوار خیلی شیک و تر و تمیز آمد را به سفر فرا می خواند، بیشتر از قبل توی چشم می زند و این سوال مانند یک کلنگ بر مغز آدم فرود می آید که این همه ثروت چگونه در حساب یک کارآفرین ۴۲ ساله ذخیره شده و اساسا ریشه این همه جنجال آفرینی کجاست؟

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

اما بابک زنجانی تنها و اولین پولدار جنجالی نیست. به گزارش برترین ها و به نقل از چلچراغ، بعد ازپیروزی انقلاب بودند افرادی که نامشان مدتی در صدر خبرها آمد، پرونده شان پیگیری شد، به نتیجه رسید و … تمام اما باز تا چند وقت بعد یکی دیگر جایگزین قبلی شد و این زنجیره مدام با حلقه های جدیدتری بلند و بلندتر شد اما در میان این پولدارهای جنجالی نام چند نفر بیش از بقیه در ذهن ها باقی ماند.

 فاضل ۱۲۳ میلیاردی

سال ۷۴ بود که نامی در میان افکار عمومی دهان به دهان چرخید و رقم بزرگی به اندازه ۱۲۳ میلیارد تومان وارد ادبیات ملت ایران شد؛ فاضل خداداد یک بازرگانی ایرانی به اتهام تبانی با کارمندان بانک صادران ایران و ۱۲۳ میلیارد تومان اختلاس از این بانک درنهایت به اعدام محکوم و اول آذر ۷۴ حکم او اجرا شد.

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

فاضل خداداد پسر یکی از معتمدان میدان بار تهران به نام حاجی خدادادخان خداداد بود و فعالیت های ساختمانی و برج سازی می کرد. او با شروع جنگ ایران و عراق در مهرماه ۱۳۵۹ از ایران خارج شد و پس از پایان جنگ در شهریورماه سال ۶۷ به ایران بازمی گردد و با معرفی مرتضی رفیقدوست در یکی از شعبه های بانک صادرات حساب جاری باز می کند و از همان زمان سناریوی اختلاس او را از این بانک کلید می خورد.

در نهایت در بهمن ۱۳۷۱ رئیس اداره کل بانک صادرات ایران متوجه اختلاس می شود و با تماس های مداوم با فاضل خداداد که در آن زمان در پاریس بود، او را وادار به بازگشت به ایران می کند. نتیجه این می شود که از محل وجوهی که اختلاس شده بود، جمعا ۴۴ میلیارد و ۲۰۰ میلیون ریال ظرف حدود یک ماه وصول می شود اما بیش از هشت میلیون دلار پولی که از کشور خارج کرده بود، هیچگاه برنگشت و در نهایت هم به حکم دادگاه و به جرم فساد فی الارض به اعدام محکوم و حکمش اجرا شد. به این ترتیب فاضل خداداد شد نخستین مجرم اقتصادی اعدامی در تاریخ جمهوری اسلامی ایران و تا شهریور ۱۳۹۰ هم رکورددار اختلاس در ایران بود.

 از رفیق دوست تا افراشته

پرونده فاضل خداداد اما یک متهم نام آشنای دیگر هم داشت؛ مرتضی رفیق دوست، متهم ردیف دوم. او در جریان پرونده اختلاس ۱۲۳ میلیاردی همراه با متهم ردیف سوم (تحویلدار چک های رمزدار) به حبس ابد محکوم شدند ولی پس از مدتی حکم حبس ابد او بخشیده و در نهایت آزاد شد. چند سال بعد او در کلاهبرداری دیگری از مردم تبریز به بهانه مسکن سازی بازداشت و دوباره آزاد شد.

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

پس از این دادگاه، اختلاس در رقم های کوچک به کرات ادامه داشت تا آنکه برادران افراشته به سراغ بانک صادرات رفتند و در قالب برج سازی ده ها میلیارد تومان از این بانک تسهیلات گرفتند که دادگاه آنان نیز به صورت علنی برگزار شد و در نهایت یکی از برادران به ۲۰ و برادر دیگر به ۲۵ سال زندان محکوم شدند.

 شهرام جزایری عرب

داستان اناسیس را حتما شما هم شنیده اید، همان ثروتمند فرنگی که می گویند از بندکفش فروشی در خیابان به ثروتی هنگفت رسید. یک ورژن وطنی که پرونده اش تبدیل شد به یکی از جنجالی ترین پرونده های فساد اقتصادی، شهرام جزایری بود که فعالیتش را از دستفروشی آغاز کرد و در ۲۹ سالگی بازداشت شد.

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

ماجرای شهرام جزایری تا مدت ها سر زبان مردم کوچه و بازار بود و خیلی ها پیگیر پرونده او و حکم دادگاه بودند. دادگاه شهرام جزایری علاوه بر آنکه به اتهامات اقتصادی متعدد او رسیدگی کرد، ۵۰ نفر دیگر را هم در ارتباط با این پرونده محاکمه کرد و در نهایت به ۲۷ سال حبس جزایری رأی دادند.

شهرام خان به این حکم اعتراض کرد و در شرایطی که منتظر پاسخ دادگاه دیوان عالی کشور بود، در جریان انتقال برای معرفی دارایی هایش فرار کرد. البته دادگاه متوقف نشد و در هفت اسفند ۱۳۸۵ او را به ۱۴ سال زندان، ۱۰ سال تبعید، ۱۰ سال محرومیت از فعالیت های بازرگانی و تجاری و جریمه نقدی ۱۲۲میلیون و ۸۴۰ هزار و ۲۰۰ دلاری محکوم کرد.

در نهایت در تاریخ ۲۷ اسفند ۱۳۸۵شهرام جزایری در روستایی در کشور عمان دستگیر شد و روز ۲۸ اسفند به ایران بازگردانده شد. شهرام جزایری در نهایت به ۱۱ سال حبس تعزیری، رد مبلغ ۴۸ میلیون و ۶۰۰هزار و ۱۸۵ دلار آمریکا به بانک ملی ایران و صندوق ضمانت صادرات، پرداخت جزای نقدی معادل ۹۷ میلیون و ۲۰۰ هزار و ۳۷۰ دلار آمریکا به صندوق دولت جمهوری اسلامی ایران و محرومیت از فعالیت بازرگانی در بخش صادرات و واردات و نیز محرومیت از اخذ هرگونه تسهیلات بانکی اعم از ریالی و ارزی به مدت ۱۰ سال محکوم شد.

 سلطان شکر

طبق یک قاعده در علم فیزیک که می گوید انرژی از بین نمی رود، بلکه از صورتی به صورت دیگر تبدیل می شود، ماجرای اختلاس ها و ثروت اندوزی های مسئله دار هم گویا به شیوه همین قاعده از زنجیره ای به زنجیره دیگر تبدیل می شوند؛ آنچنان که هنوز مهر حکم پرونده سه هزار میلیارد اختلاس خشک نشده بود که پرونده ای رو شد با عنوان “سلطان شکر”. این مورد از جهاتی یک سر و گردن از سایر پرونده ها بالاتر بود؛ اول اینکه بعد از سه هزار میلیارد، معروفترین فساد اقتصادی بود و دوم اینکه حکم صادره برای متهم ردیف اول که نامش هیچ گاه به درستی فاش نشد، خودش مقوله ای بود بسیار عجیب. حدود یک قرن بازداشت برای متهمان و مرگ ناگهانی متهم ردیف اول که به “محمدرضا ی” معروف شده بود.

گروه اینترنتی پرشیـن استار | www.Persian-Star.org

ماجرا از این قرار بود که بعد از مدت ها پیگیری در نهایت فردی که روزگاری کارمند ساده شهرداری کرج بود و ظرف حدود ۱۶ سال به ثروتی معادل صدها میلیارد تومان رسیده بود، دستگیر و در جلساتی محاکمه شد. او یک بار در سال ۸۷ با وثیقه ۱۵۰ میلیارد تومانی آزاد شد اما حکم او که در مرحله تجدید نظر بود، به کلی نقض شد و دو سال بعد در حالی که در حال رسیدگی مجدد بود، خبر آمد متهم اصلی درگذشته است؛ هر چند هیچ کسی نفهمید که او کجا دفن شده است.

 مَه آفرید امیر خسروی

سال ۱۳۹۰ بود که زمزمه ای آرام آرام بالا گرفت و تبدیل شد به خبری رسمی در محافل مختلف. اسمی به میان آمد که ابدا خیلی ها فکر می کردند یک خانم ایرانی است اما بعدتر معلوم شد مردی است به نام مه آفرید که خط امثال شهرام جزایری را ادامه داده و توانسته با لطایف الحیل سه هزار میلیارد تومان از سیستم بانکی ایران اختلاس کند.

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

مه آفرید که بعضی ها او را به اسم امیرمنصور آریا می شناختند، در سال های ۸۴ و ۸۵ با بردارانش یک گاوداری داشتند که آن را با استفاده از وام طرح های زودبازده بنیانگذاری کرده بودند اما یواش یواش با استفاده از ترفندهای نگو و نپرس صاحب کلی شرکت اسمی و رسمی شدند و در نهایت زمانی بازداشت شد که قضیه اختلاس سه هزار میلیارد تومان او رو شد. دادگاه مه آفرید خسروی یکی از طولانی ترین دادگاه های اقتصادی بود و در نهایت چهار تن از متهمان به اعدام، دو تن به حبس ابد و سایر متهمان نیز به حبس های طولانی مدت محکوم شدند.

 محمودرضا خاوری

در جریان رسیدگی به پرونده مه آفرید خسروی یک نام مداوم تکرار می شد؛ محمودرضا خاوری، مدیرعامل بانک ملی در زمان وقوع اختلاس سه هزار میلیاردی. او که تابعیت دوگانه ایران و کانادا دارد در هفته اول مهر ماه ۱۳۹۰ از مقام مدیریت عامل بانک ملی ایران به خاطر “مشکلات عصبی حادث شده و بیماری مزمن” و همچنین دست داشتن در اختلاس بزرگ استعفا داد و به کانادا فرار کرد.

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

مقامات ایرانی پلیس اینترپل را در جریان گذاشته و خواستند خاوری را بازداشت کنند اما او هنوز هم دم به تله نداده است. هر چند بارها محل سکونت او در کانادا لو رفت و عکس هایش منتشر شد اما دولت کانادا این روزها می گوید او در کانادا نیست. با این حساب یک حلقه از زنجیره پرونده اختلاس سه هزار میلیاردی هنوز مفقود است.

 … و اما بابک زنجانی

بابک زنجانی با نام کامل بابک مرتضی زنجانی (متولد ۲۱ اسفند ۱۳۴۹ در تهران) تاجر، کارآفرین و سرمایه دار ایرانی است که مدتیست توسط دادستانی کشور بازداشت شده است. بیش از ۷۰ شرکت ایرانی و خارجی و نیز مالک و رئیس هیئت مدیره باشگاه فوتبال راه آهن است. قصه بابک از سربازی او آغاز می شود؛ آنجا که سرباز سپاه اردکان می شود.

گروه اینترنتی پرشین استار | www.Persian-Star.org

بعد راننده نوربخش، رئیس فقید بانک مرکزی و بعد یواش یواش می افتد توی کار دلالی برای بانک مرکزی و … می رود و می رود تا جایی که امروز ساعتی دارد به ارزش صدها میلیون تومان و انگشتری با نگین و الماس و چهار موتور سیکلت بی ام دبلیو فقط برای وقت گذرانی و … و رستورانی و شرکت هواپیمایی و … هزاران دارایی دیگر که شاید روزی در دادگاهی همین حوالی فهرستش آشکار شود و منابع درآمدش. یقینا سالامبور فروشی و دلالی برای بانک مرکزی، همه این سرمایه را گرد نیاورده است …

چرخش پارادایمیک در سیاست جهان

Share Button

این سخنرانی برک اوباما را میتوان آغازی بر یک چرخش پارادایمکال، بنیادی و همه جانبه در مناسبات سیاسی بین المللی تلقی کرد. چرخشی که دیسکورس “حق تعین سرنوشت برای ملتها”  و دموکراسی را جایگزین دیسکورس قدرت سخت افزاری میکند. چرخشی که در آن؛ در نبرد دموکراسی و  دموکراسی ستیزی؛  ابتکار عمل و فرادستی  بطور قاطع با دموکراسی، و پرچم آن در دنیا در دست غرب و در درجه اول در دست آمریکاست. اگر دنیای غرب و ناتو نتوانستند مأموریت تاریخی خود را برای دموکراتیزاسیون دنیا بکمک بمب افکنهای غول پیکر و ناوهای جنگی و موشکهای گوناگون، تا به آخر به پایان برسانند، اینک با دفاع از قیام مردم و حمایت آشکار تر از جنبش های آزایخواهانه  آنان به انجام میرسانند. در جریان قیام مردم اوکرائین  دولتمردان و دیپلماتهای آمریکایی و اروپایی بین بروکسل و واشنگتن و میدان استقلال کیف در رفت و آمد بودند. چنین چیزی را چند سال پیش چگونه میشد تصور کرد. غرب، امروزه همانقدر در میدان استقلال کیف حضور دارد که  دیروز در میدان التحریر داشت.

رژیم نفتی استبدادی پوتین و ایران در برابر این موج تعرضی دموکراسی خواهی که احساسات مردم کشورهای استبداد زده تسخیر کرده است نمیتوانند مدت زیادی دوام بیاورند.

اوباما با محکمترین لحنی که میتوانست داشته باشد، در این سخنرانی خود شخص پوتین را به پرچمداری استبداد در سطح جهانی متهم میکند و بر حمایت آمریکا از جنبش های دموکراسی طلبانه تأکید میورزد. من فکر نمیکنم غرب به روسیه فرصت دهد تا پای خودش را از باتلاقی که در اوکرائین در آن افتاده است بیرون بکشد.

بنظر من در روزهای آینده و نه هفته های آینده مردم اوکرائین آزادی خود را از چنگ استبداد و سلطه روسیه جشن خواهند گرفت و تصور اینکه این موج انقلاب به اوکرائین محدود بماند، تصوری ساده لوحانه است. ح ت

 

Ukraine crisis: Obama attacks Putin over Russia’s role

 

US president accuses his Russian counterpart of failing to respect people’s basic freedoms in both Ukraine and Syria

Barack Obama, speaking in Mexico, called on Russia to respect basic freedoms in its dealings with Ukraine and Syria.
Barack Obama, speaking in Mexico, called on Russia to respect basic freedoms in its dealings in Ukraine and Syria. Photograph: Jose Mendez/EPA

Barack Obama has sharply criticised Russian support for crackdowns in Ukraine and Syria, calling for a transitional government in Kiev and personally accusing Vladimir Putin of failing to respect basic freedoms in both countries.

In his most explicit comments yet on alleged Kremlin involvement, the president used a press conference at the North American leaders’ summit in Mexico to warn against viewing the countries as a “cold war chessboard”, insisting the US was “on the side of the people”.

“You have, in this situation, one country that has clearly been a client state of Russia, another whose government is currently being supported by Russia, where the people obviously have a very different view and vision for their country,” said Obama.

“I think this is an expression of the hopes and aspirations of people inside of Syria and people inside of the Ukraine who recognise that basic freedoms – freedom of speech, freedom of assembly, fair and free elections – are fundamental rights that everybody wants to enjoy.”

Obama continued with an unusually personal attack on the Russian president, suggesting recent setbacks in Ukraine and at Syrian peace talks had pushed their already strained relationship to a fresh low.

“Mr Putin has a different view on many of those issues [of basic freedom] and I don’t think that there’s any secret on that,” he said.

“Our approach in the United States is not to see these as some cold war chessboard in which we’re in competition with Russia. Our goal is to make sure that the people of Ukraine are able to make decisions for themselves about their future, that the people of Syria are able to make the decisions without having bombs going off.

“There are times, I hope, where Russia will recognise that over the long term they should be on board with those values and interests as well. Right now there are times where we have strong disagreements.”

Both Obama and the Canadian prime minister, Stephen Harper, who shared the stage at the press conference in Toluca, were cautious about reports of a truce with Ukrainian protestors, urging political leaders in Kiev to go further and establish a transitional government.

“My hope is at this point that a truce may hold,” said Obama. “But Stephen is exactly right; ultimately the government is responsible for making sure that we shift towards some sort of unity government, even if it’s temporary, that allows us to move to fair and free elections so that the will of the Ukrainian people can be rightly expressed without the kinds of chaos we’ve seen on the streets, without the bloodshed that all of us I think strongly condemn.”

Events in Kiev have overshadowed the Mexico summit and precipitated a rapid hardening of the US position over the last 24 hours. Arriving on Wednesday morning, Obama directed his criticism solely at the Ukrainian government, which he said was “primarily responsible for making sure that it is dealing with peaceful protesters in an appropriate way”.

Later in Washington the state department was more explicit in its comments on Russian involvement but said it was difficult to be sure exactly how much of an influence Kremlin support had played.

“We’ve seen a pattern of [financial support] beginning with the $15bn in loans that Russia offered in December,” said a senior state department official. “But these have been non-transparent discussions. So it’s very hard to have a good ability to analyse. And with regard to how it might have influenced President Yanukovych’s thinking, I personally have long since stopped trying to read his mind.”

Obama showed little hesitation in blaming Russian support for exacerbating the Ukrainian crisis.

“When I speak to Mr Putin, I’m very candid about those disagreements,” added Obama. “But I want to emphasise this. The situation that happened in Ukraine has to do with whether or not the people of Ukraine can determine their own destiny.”

اوکرائین وارد فاز قیام مسلحانه و یا جنگ داخلی شد

Share Button

باید تیتر گزارش را از “یانوکویچ برای تسلیم آماده میشود” را به “اوکرائین وارد مرحله جنگ داخلی شد” تغیر دهم. تعداد کشته ها پس از توافق متارکه دیشب بین رئیس جمهور و رهبران اپوزیسیون افزایش یافته و حد اقل به ۳۵ نفر رسید. تعداد ۵۰ نفر از افراد پلیس توسط مخالفین دستگیر شدند. مخالفین تدریجاً مسلح میشوند و زد و خوردها بیش از پیش با استفاده متقابل از سلاح گرم میشود. اوباما به روسیه و ارتش اکرائین غیر مستقیم  اخطار کرد فکر مداخله نظامی را از سرشان بدر کنند.

 

یانوکویچ برای تسلیم آماده میشود

پیامد پیروزی و یا شکست انقلاب مردم اوکرائین ـ که بنظر من شکستی در کار نخواهد بودـ در توازن قوا، نه تنها درمقیاس اروپا بلکه در سطح جهان، استراتژیک خواهد بود. شکست باند طرفدار  مسکو در کیف پس لرزه هایی خواهد داشت که آثار آنها از سوریه تا مذاکرات ۵+۱ احساس خواهد شد و در خود روسیه زلزله ایجاد خواهد کرد ولو این زلزله سریعاً  رخ ندهد.

این کارگاه رنگرزی یا مشروب سازی نیست بلکه کارخانه کوکتل مولوتوف سازی است

در یک بیانیه که در سایت شخصی یانوکویچ انتشار یافت، او اعلام کرد که با رهبران اپوزیسیون برای یک “آتش بس” به توافق رسیده است. این توافق روی آتش بس با رهبران اپوزیسیون از طرف یانوکویچ را به چیزی دیگری جز تسلیم او به خواست مخالفین به چیزی دیگری نمیتوان تعبیر کرد. این به این معناست که پس درگیریهای دیشب که پلیس ضد شورش و ضد تروریسم نتوانست میدان استقلال کیف را تصرف، و معترضین را از آنجا بیرون کند و با بجا گذاشتن قریب ۱۰ کشته از نفرات خود و ۱۶ تن از معترضین از پیشروی باز ماند، یانوکویچ و اطرافیان او دریافتند که برای پیروزی با استفاده  از زور شانسی ندارند.

شکست یانوکویچ از آنرو قطعی است که او از همه کارتهایی که میتوانست، حد اقل بعنوان “بلوف” از آنها بازی کند، استفاده کرده و آنها را سوزاند. او کارت دیگری برای بازی در اختیار ندارد.

امروز افراد پلیس که از پیکار شبانه روزی خسته شده بودند در کنار خیابانهای اطراف میدان استقلال ولو شده و بخواب رفته بودند. پلیس ضد شورش نه به انگیزه ایدئولوژیک بلکه بر حسب انجام وظیفه شغلی بمیدان پیکارمی آید و اراده رزمی او متناسب با حجم و بار وظیفه ایی است که به او محول میشود لذا تعجب ندارد که در یکی از شهرها (لویف) افراد پلیس خود را تسلیم معترضین کردند که ویدئوکلیپ آن از طرف”کیف پست”  پخش شد.

اگر دولت میخواست بیش از آنچه پیش رفت در به مقابله جوئی پلیس با پیکار جویان میدان استقلال اصرار ورزد، جز تکرار آنچه در شهر لویف (در ذکر دقیق  نام شهر مطمئن نیستم ح ت) اتفاق افتاد انتظار دیگری نمیشد داشت.

ولی هنوز نتیجه نهایی این تسلیم دو فاکتوی یانوکویچ، معلوم نیست ولی آنچه از هم اکنون قطعی بنظر میرسد رادیکالیزه تر شدن مواضع مبارزین ضد دولتی و فرادستی گرفتن تندروترین جناح آن است. این خود بمعنای تقویت و تعمیق روحیه روسیه ستیزی در میان بخش های معترض جامعه اوکرائین.

ناگفته نماند که امروز یانوکویچ رئیس ستاد ارتش را تعویض کرد. ارتش طی این روزها دو بیانیه صادر کرد که من در یاداشت  همزمان خود درآنروز، نوشتم که خطاب بیانیه ارتش نه هشدار به معترضین بلکه اخطار به رئیس جمهور است که با معترضین کنار بیاید.

پس از غارت مقدار زیادی از انبار اسلحه و مهمات نیروهای پلیس در روزهای گذشته، امروز هم ارتش مجددً بیانیه ایی انتشار داد که در آن آمده بود که ارتش برای حفاظت از قرارگاههای نظامی و انتظامی نیرو خواهد فرستاد ولی در درگیریها مداخله نخواهد کرد. و پس از صدور این بیانیه بود که رسانه ها از جایگزینی فرمانده ارتش توسط رئیس جمهور خبر دادند.

پیامد پیروزی و یا شکست انقلاب مردم اوکرائین ـ که بنظر من شکستی در کار نخواهد بودـ در توازن قوا، نه تنها درمقیاس اروپا بلکه در سطح جهان، استراتژیک خواهد بود. شکست باند طرفدار  مسکو در کیف پس لرزه هایی خواهد داشت که آثار آنها از سوریه تا مذاکرات ۵+۱ احساس خواهد شد و در خود روسیه زلزله ایجاد خواهد کرد ولو این زلزله سریعاً  رخ ندهد.

با شکست باند یانوکویچ در اوکرائین میتوان گفت روسیه نقش خود را بعنوان یک قدرت در معادلات بین المللی تا حدود زیادی از دست خواهد داد.

و روی وابستگی اروپا به نفت روسیه و خطوط انتقال گاز و نفت از اوکرائین نباید زیاد بها داد زیرا بیش از آنچه اروپا به نفت و گاز روسیه وابسته باشد، روسیه به ارز نفت و گاز صادراتی نیازمند است.

خبر توافق یانوکویچ برای متارکه از وال استریت ژورنال ولی تحلیل خبر از خود من است. ح تبریزیان.

گزارش ویدئویی خبرنگار وال استریت ژورنال از کیف