Archive for: April 2014

بازگیری ساختمان دولتی خارکیف از جدایی طلبان روسی توسط نیروهای دولتی

Share Button


امروز صیح سه شنبه نیروی دولتی اعزامی به خارکیف، ساختمان مرکزی دولتی را که از سوی روسهای تجزیه طلب اشغال گردیده بود را مجدداً پس گرفتند. این اقدام متقابل نیروهای دولتی را میتوان آغاز فاز جدیدی در تقابل جدایی طلبان روس که تا کنون با مثاومتی جدی روبرو نشده بودند و روسیه که بی کمترین مقاومتی کریمه را اشغال کرد، تلقی کرد. این تعرض متقابل موفقیت آمیز نیروهای دولتی که با دستگیری ۷۰ نفر از شورشیان جدایی طلب که جمهوری خودمختار روسیه را در جنوب اوکرائین اعلام کرده بودند پیامی است به روسیه و جدایی طلبان که حرکت آنها دیگر بی هزینه نخواهد بود. حال اگر برغم این ناکامی در خارکیف بازهم به آشوب قومی و جدایی طلابانه ادامه دهند باید منتظر وارد شدن کشمکش قومی بین روسی های جدایی طلب که از پشتیبانی لوژیستیکی روسیه برخوردارند و نیروهای دولت مرکزی اوکرائین و سایر ناسیونالیستهای اوکرائینی و حتی روس تبارانی که بهیچوچه خواهان ضمیمه شدن جنوب اوکرائین به روسیه نیستند بود.

mAP

demonstrators from a regional administration building in the eastern city of Kharkiv early on Tuesday, arresting about 70 protesters as the provisional government in Kiev moved to exert control over unrest that the United States and its Western allies fear might lead to a Russian military invasion.

U.S. and NATO Warn Russia to Stay Out of

Ukraine

By  and 

Pro-Russian protesters set up a tire barricade on Tuesday in front of the administrative building in Donetsk.CreditMauricio Lima for The New York Times
Continue reading the main storyShare This Page

DONETSK, Ukraine — As the government in Kiev moved to reassert control over pro-Russian protesters across eastern Ukraine, the United States and NATO issued stern warnings to Moscow about further intervention in the country’s affairs, amid continuing fears of an eventual Russian incursion.

Secretary of State John Kerry accused the Kremlin of fomenting the unrest, calling the protests the work of saboteurs whose machinations were as “ham-handed as they are transparent.” Speaking to the Senate Foreign Relations Committee, he added: “No one should be fooled — and believe me, no one is fooled — by what could potentially be a contrived pretext for military intervention just as we saw in Crimea. It is clear that Russian special forces and agents have been the catalysts behind the chaos of the last

The secretary general of NATO, Anders Fogh Rasmussen, said Russia would be making a “historic mistake” by going into Ukraine, and he urged the Kremlin to “step back.” At a news conference in Paris, he said any such actions “would have grave consequences for our relationship with Russia and would further isolate Russia internationally.”

Photo

Pro-Russian protesters gathered on Tuesday in front of the administrative building in Donetsk.CreditMauricio Lima for The New York Times

In Moscow, the Russian foreign minister, Sergey V. Lavrov, denied on Tuesday the accusations of Russian meddling in Ukraine. He said Russia would seek multinational talks on the Ukrainian political crisis that could involve the United States, the European Union and “all the political forces in Ukraine,” which should include representatives of the southeastern region.

But none of that was soothing nerves rattled by days of protests here, orchestrated or otherwise. With pro-Russian demonstrators having been expelled from a government building in the eastern city of Kharkiv and the government determined to end the protests across the south and east, separatist protesters here in the east’s biggest urban center reinforced barricades outside the occupied regional administration building and vowed to stand firm, setting up a possibly violent showdown over control of the city.

 The successful operation to remove the demonstrators was announced by Ukraine’s acting interior minister, Arsen Avakov, who had traveled to Kharkiv to supervise the enforcement effort and described a dramatic overnight siege during which the building was briefly set on fire.

Pro-Russian protesters gather outside the regional administration building in Donetsk, Ukraine on Monday.In East Ukraine, Protesters Seek Russian TroopsAPRIL 7, 2014

Boris Filatov, whose day job was in luxury shopping malls and other ventures, is now a deputy governor in Dnipropetrovsk, Ukraine.Business Titans Too Rich to Bribe Seek to Ease Fears in East UkraineAPRIL 6, 2014
The Cheniere Energy plant in Louisiana has regulatory approval to export liquefied natural gas.U.S. Gas Tantalizes Europe, but It’s Not a Quick FixAPRIL 7, 2014
Mr. Avakov, writing on Facebook, boasted that the building had been retaken “without firing a shot, grenades, or other special weapons.” He said the special forces that had carried out the operation in Kharkiv were part of a broader redeployment of Interior Ministry troops to eastern Ukraine aimed at countering the unrest, which the government in Kiev has said is being orchestrated by Russia.

Photo

A pro-Russian protester spoke to Ukrainian policemen guarding the Kharkiv regional state administration building on Tuesday. Credit Anatoliy Stepanov/Agence France-Presse — Getty Images
The unrest, in which pro-Russian demonstrators on Sunday evening seized government buildings in Kharkiv, Donetsk, Lugansk and other cities in the region, has posed a delicate challenge for the authorities in Kiev given that Russian armed forces are deployed along the border and that the Kremlin has warned that it is prepared to intervene to protect ethnic Russians in Ukraine.

The Russian Ministry of Foreign Affairs, responding to the deployment of Ukrainian Interior Ministry troops, issued a stern statement accusing the Ukrainian government of embedding within its forces in eastern Ukraine both nationalist militants from the group Right Sector and private American mercenaries from a company called Greystone. It said the American contractors were being disguised as members of a military unit called “Falcon.”

A private American security company affiliated with Greystone, Academi — once known as Blackwater and notorious for its military contracting work in Iraq —, issued a statement in mid-March saying its personnel were not working in Ukraine, after similar allegations surfaced in the Russian press. The company did not immediately respond to the statement from the Russian Ministry of Foreign Affairs.

The ministry, which has repeatedly denounced the government in Kiev as illegitimate and the result of a coup, warned against the use of military force in eastern Ukraine. “We call immediately for the halt of any military preparations, which risk the outbreak of civil war,” it said in its statement.

In Moscow, Foreign Minister Sergey V. Lavrov said on Tuesday that Russia would seek multinational talks on the Ukrainian political crisis that could include the United States, the European Union and “all the political forces in Ukraine,” which should include representatives of the country’s southeast, which includes Donetsk and Lugansk.

“The result, of course, should be constitutional reform,” Mr. Lavrov said at a televised news conference following a bilateral meeting with the foreign minister of Angola.

Mr. Lavrov said the talks should include presidential candidates from the country’s major parties, which would likely include the Party of Regions of the former president, Viktor F. Yanukovych. “We are deeply convinced, and this conviction has not been refuted by anyone so far, it is impossible to calm down the situation and turn it onto the path of national dialogue if Ukrainian authorities continue ignoring interests of the southeast regions of the country,” Mr. Lavrov said.

Continue reading the main story
Mr. Avakov, the acting interior minister, portrayed the expulsion of protesters in Kharkiv as a victory. On Facebook, he wrote: “We, the new team in the Ministry of Internal Affairs, choose to guard the integrity and independence of Ukraine. Glory to Ukraine.”

Hundreds of pro-Russian demonstrators continued to occupy the government administration building in Donetsk, as well as government buildings in other cities.

The seizure of government buildings by pro-Russian protesters has provided a particular public relations challenge for the new Ukrainian government because demonstrators in Kiev who helped oust Mr. Yanukovychhad long occupied government buildings in the capital, including City Hall.

The latest crisis began when several hundred pro-Russian demonstrators in the city of Donetsk declared on Monday that they were forming an independent republic and urged President Vladimir V. Putin to send troops to the region as a peacekeeping force, even though there was no imminent threat to peace.

Continue reading the main story

Ukraine Crisis in Maps
The actions in Donetsk and two other major cities in eastern Ukraine, which included demands for a referendum on seceding from Ukraine and joining Russia, seemed to be an effort by the activists to mimic some of the events that preceded Russia’s invasion and annexation of Crimea. However, there were no immediate indications that the Kremlin was receptive to the pleas.

While widely regarded as political theater that is supported, if not directed, by the Kremlin, the protests could help promote what analysts say is Russia’s primary goal of destabilizing the shaky government in Kiev, preventing it from drifting further into the West’s orbit and giving Moscow leverage over the country’s future ahead of presidential elections in May.

The turmoil in eastern Ukraine also makes it extremely difficult for the provisional government in Kiev to begin putting in place austerity measures and financial overhauls required by the International Monetary Fund as a condition for an $18 billion loan package that the country desperately needs to avert a default on its debt.

The protesters themselves may be trying to provoke a violent response from Kiev, analysts say, hoping to provide the pretext for a Crimea-like military incursion in a country that Moscow considers an integral part of historical Russia.

In Donetsk, the authorities were able to retake control of the headquarters of the security services, but remained in a standoff with demonstrators occupying the regional administration building. Several thousand people remained on the streets early Tuesday morning, and tensions remained high across the region, with a continuing risk of violence.

In recognition of the potential dangers, Secretary of State John Kerry told Mr. Lavrov, in a phone call on Monday that there would be “further costs” if Russia took additional steps to destabilize Ukraine, the State Department said. Mr. Kerry said in the call that the United States was monitoring with growing concern the pro-Russia protests in Donetsk, Kharkiv, Lugansk and Mariupol, and did not believe they were a “spontaneous set of events,” according to Jen Psaki, the State Department spokeswoman.

“He noted in particular the recent arrests of Russian intelligence operatives working in Ukraine,” Ms. Psaki said.

The Obama administration has warned Russia that it is prepared to impose additional sanctions if Russia intervenes militarily or covertly to undermine the new Ukrainian government, a point Mr. Kerry repeated on Monday.

“He made clear that any further Russian effort to destabilize Ukraine will incur further costs for Russia,” Ms. Psaki said, without providing details. Officials from the United States, Russia, Ukraine and the European Union are planning to meet in the next 10 days to discuss the situation in Ukraine, Ms. Psaki said.

Continue reading the main storyContinue reading the main story
Advertisement

NATO’s top commander, Gen. Philip M. Breedlove, said last week that the approximately 40,000 Russian troops near the Ukrainian border were capable of intervening in eastern Ukraine on 12 hours’ notice and could accomplish their military objectives in three to five days.

Continue reading the main story
RECENT COMMENTS

R 23 minutes ago
There will be no multinational talks on the Ukrainian political crisis. It is merely another vehicle by Russia and its Foreign Minister,…
riclys 24 minutes ago
The script written by Nuland et al, of course, did not foresee the “dismemberment and destruction” of Ukraine. But what else would one…
Dudley Dooright 26 minutes ago
The refusal of the Kiev government to consider federalization is revealing, as this would seem to be an emminently reasonable solution to…
SEE ALL COMMENTS WRITE A COMMENT
In Kiev on Monday morning, the acting prime minister, Arseniy P. Yatsenyuk, said, “There is a script being written in the Russian Federation, for which there is only one purpose: the dismemberment and destruction of Ukraine and the transformation of Ukraine into the territory ofslavery under the dictates of Russia.”

Unrest in Eastern Ukraine In Donetsk and Lugansk, crowds bearing Russian flags clashed with the police and stormed government buildings on Sunday.

Russian officials, including Mr. Lavrov, have said that they have no intention of taking military action in eastern Ukraine, and in a statement on Monday afternoon, the Russian foreign ministry reiterated its call for federalizing Ukraine, a move that would substantially weaken the government in Kiev, making it vulnerable to manipulation by Moscow.

The unrest in eastern Ukraine seemed to heighten fears in Kiev and the West about possible Russian military action a little more than a month after Russian forces occupied Crimea. The Kremlin annexed Crimea after a referendum there last month.

In Germany, a spokesman for Chancellor Angela Merkel said Monday that the government was extremely concerned about the events in eastern Ukraine and called for calm.

“The latest developments in Donetsk and in Kharkiv are something which we are all very worried about in the German government,” the spokesman, Steffen Seibert, said at a news conference. “We must urgently renew our appeal to all those in positions of responsibility to help stabilize the region and avoid such escalation.”

Even as the Kremlin denied any role, government-controlled television stations in Russia gave live coverage to the events in Donetsk on Monday, including the reading of a sort of declaration of independence of the “sovereign state of the Donetsk People’s Republic” by a pro-Russia demonstrator inside the regional administration building. Protesters occupied the building on Sunday.

While the demonstrators in Donetsk announced that a referendum on secession from Ukraine would be held no later than May 11, there did not appear to be the same overwhelming support for such a move that there was in Crimea last month.

The events in the east unfolded just hours after a Ukrainian military officer was shot and killed in Crimea in a confrontation with Russian troops. A spokesman for the Ukrainian Ministry of Defense, Vladislav Seleznev, said the officer, Maj. Stanislav Karchevskiy, had been killed in a military barracks where he lived with his wife and two children, next to the Novofedorivka air base in western Crimea.

The officer’s death was a rare instance of deadly violence as Ukrainian forces continued their withdrawal from the peninsula after its annexation by Russia. Mr. Seleznev said the Ukrainian had been collecting his belongings in preparation to leave Crimea when an argument broke out with Russian service members, Reuters reported Monday.

Mr. Seleznev said that the altercation had involved several Ukrainian and Russian soldiers and that there had been no other injuries. He said a Russian soldier armed with an automatic weapon had entered the dormitory and shot Major Karchevskiy, who was unarmed.

CONTINUE READING THE MAIN STORY
28
COMMENTS
With tensions intensifying in the east, the former prime minister, Yulia V. Tymoshenko, who is running for president in elections next month, traveled to the region.

At a news conference in Donetsk, Ms. Tymoshenko said she was committed to strengthening the autonomy of Ukraine’s regions, especially by letting them control their finances, but said she opposed federalization. She also said she did not believe most people in Donetsk supported the protesters.

“I got the impression that all of this aggression lives on its own island, separate from the life of Donetsk,” she said. “It does not at all correspond with the opinions or wishes of the people in Donetsk.”

Noah Sneider contributed reporting from Moscow, Alison Smale from Berlin, and Michael R. Gordon from Washington.

****************************************

Links:

http://online.wsj.com/news/articles/SB10001424052702304640104579488763157281486?mg=reno64-wsj&url=http%3A%2F%2Fonline.wsj.com%2Farticle%2FSB10001424052702304640104579488763157281486.html

پشتیبانی رهبر “گرگهای شب” از ولادیمیر پوتین

Share Button

مستر پوتین با علم کردن حقوق اقلیت زبانی در برابر حقوق عام شهروندی در پیشرفته ترین قاره جهان که حقوق شهروندی در آن مبنا  و فصل الخطاب است و تحریک اقلیت روسی علیه دولت اکثریتی در کشور های همسایه خود، در این استخر همگانی شاشید و واژه ایی مناسب تر از این، برای این تجاوز روسیه  نیست. ولی نکته اینست که اگر تصور شود که روسیه در این کار موفق شده و بی مجازات در میرود تصوری کاملاً اشتباه است زیرا پوتین  با این کار خود، فقط به اروپا و آمریکا و حتی بخش آگاه مردم روسیه و روسی تباران منطقه این پیام را داد که شاش ایشان را  دیگر از گوشه استخر نمیتوان با سطل برداشت  و  اولاً  آب استخر باید عوض شود  و در ثانی او ممکن است همین کار را از نو بکند پس با عوض شدن آب استخر و طرح پایه ایی جدید برای رابطه با مسکو در کوتاه مدت،باید تکلیف رژیم رژیم پوتین در مسکو را یکسره کرد  و اگر نتوان پوتین را عوض کرد میماند تا روسیه را کاملاً  و ضرورتاً عوض کرد بنحوی که در آن سرزمین کسی هوس شاشیدن نکند تا چه رس، آنهم  در استخر عمومی .

رهبر “گرگهای شب” دوست جانجانی پوتین که از روس ناسیونالیستهای پر حرارت است ، تصرف کریمه را فقط آغاز و هدف را

تصرف کیف میداند.

به فارسی میگویند آب چاله و چاله آب را پیدا میکند . من فکر نمیکنم هیچ نمونه ایی بهتر از همجوشی ولادیمیر پوتین با باند های موتور سیکلت سوار که در تمام اروپا بخاطر فعالیت های گانگستریستی خود معروفند کاراکتر پوتین را بخوبی نشان دهد. ولی در اینجا بحث از قیافه و رفتار شناسی نیست بلکه اظهارت این رهبر باند بزرگترین کلوپ موتورسیکلت سواران روسیه، بنام “گرگهای شب” در حمایت از اشغال کریمه است. او میگوید ، تصرف کریمه تازه آغاز کار است و هدف تصرف خود کیف است. او از مبارزان یورومیدان ( میدان استقلال کیف) که به دیکتاتوری فاسد یانوکویچ و قیم مآبی مسکو بر اوکرائین پایان دادند با عنوان آدمخواران نام میبرد. کیف پست مینویسد که او یکی از قدیمی ترین دوستان پوتین و از هواداران پر شور اشغال کریمه است.  الکساندر زالدوستانوف  در بین باندهای موتور سیکلتی به “جراح” معروف است. قدر مسلم اینست که او سرو کاری با جراحی ندارد ولی ممکن است بخاطر قمه کشی هایش به او این لقب را داده اند. در وبسایت این باند آمده است : ” هرکجا که گرگهای شب هستند آنجا روسیه است”
. رهبر این باند موتور سیکلتی در تدارک اشغال کریمه در پایتخت آن کشور نقش فعال داشت در یک مصاحبه در سیمفروپول گفت کریمه آغاز کار است و ما بطرف خود کیف خواهیم راند.

 

این عکس در ژولای ۲۰۰۹ گرفته شده است. ولادیمیر پوتین(در آنموقع نخست وزیر) سمت چپ ، و الکساندر زالدوستانوف سمت راست.  پوتین به رهبر گرگهای شب ( Nochniye Volki ، )  که یک گروه موتور سیکلتی است گوش میدهد. این ملاقات با زالدوستانوف در جریان بازدید پوتین از کلوپ” گرگهای شب” انجام گرفت.

از کیف تا تهران تا کاراکاس، از گرگهای شب تا پیراهن شخصی های بیت رهبری و پیراهن قهوه ای های هیتلری، سناریویهای تکراری واحدی هستند که فقط بازیگران آن، در دوره های مختلف تاریخی و چایگاه جغرافیایی خود، تغیر کرده و میکنند و نام های متفاوتی میابند.

حضور مجدد مداح هفت تیر کشی مانند محمود کریمی در بیت خامنه ای تفاوت چندانی با همپیالگی بودن پوتین با زالدوستاتوف ندارد. کریمی همانقدر مورد نوازش عظما قرار میگیر که زالداستاتوف از سوی ولادیمیر پوتین.

این روزها در رابطه با حرکت انضمامگرانه نوع عصر فتوحات استعماری در ۳ سده قبل، شخصیتها و تحلیلگران دنیا، از این حرکت مسکو و پوتین با  واژه Spoiler استفاده میکنند. در آن ارتباط و با آن معنایی که این واژه  بکار برده میشود، میتوان از کسی نمونه آورد که  بعلت ناتوانی در شنا و یا مسابقه با دیگران، در کنار استخری که دهها تن در آن شنا میکنند میایستد و با گردن کلفتی میشاشد و تهدید میکند که اگر کسی هم صدایش بلند شود  در استخر کاربزرگ خود را هم  میتواند بکندو همه جا را به گُه بکشد.

ایجاد اروپای متحد رویای تاریخی مردم این قاره بود که صدها سال باهم جنگیده اند و در دو جنگ آخر بعلت بکارگیری تکنولوژی مدرن جنگی بیشترین تعداد را از هم کشته اند و تجربیاتی مانند جنگ بالتیک را با همه فجایع غیر انسانی اش در دهه پیش تجربه کرده اند. اتحادیه اروپا و اروپای بدون مرزهای داخلی این امید را در مردم  این قاره  بوجود آورده بود که دوران جنگها در این قاره به پایان رسیده است. مردم زحمتکش این قاره از کارگر و کشاورز و کارمند دیوانی یا فعالان عرصه فرهنگ و هنرحاضر شدند که هر ساله بخشی از مالیات پرداختی آنان برای آباد شدن و توسعه موزون و متوازن کننده به کشورهای عقب مانده ایی که به اتحادیه پیوسته اند پرداخت شو د تا نابرابری اقتصادی بین ملل این قاره برطرف شود.

مستر پوتین با علم کردن حقوق اقلیت زبانی در برابر حقوق عام شهروندی در پیشرفته ترین قاره جهان که حقوق شهروندی در آن مبنا  و فصل الخطاب است و تحریک اقلیت روسی علیه دولت اکثریتی در کشور های همسایه خود، در این استخر همگانی شاشید و واژه ایی مناسب تر از این، برای این تجاوز روسیه  نیست. ولی نکته اینست که اگر تصور شود که روسیه در این کار موفق شده و بی مجازات در میرود تصوری کاملاً اشتباه است زیرا پوتین  با این کار خود، فقط به اروپا و آمریکا و حتی بخش آگاه مردم روسیه و روسی تباران منطقه این پیام را داد که شاش ایشان را  دیگر از گوشه استخر نمیتوان با سطل برداشت  و  اولاً  آب استخر باید عوض شود  و در ثانی او ممکن است همین کار را از نو بکند پس با عوض شدن آب استخر و طرح پایه ایی جدید برای رابطه با مسکو در کوتاه مدت،باید تکلیف رژیم رژیم پوتین در مسکو را یکسره کرد  و اگر نتوان پوتین را عوض کرد میماند تا روسیه را کاملاً  و ضرورتاً عوض کرد بنحوی که در آن سرزمین کسی هوس شاشیدن نکند تا چه رسد به اینکه  در استخر عمومی اینکار را بکند .

غرب این قدرت را دارد که این درس را به روسیه بدهد ولی فقط به قدری زمان نیاز دارد. اوباما و مرکل و کامرون، خطاب به پوتین مکراراً هشدار دادند که او با این تجاوز گری خود هزینه ای  سنگین و جبران ناپذیر روی دست روسیه خواهد گذارد.  ولی او نه این اخطار ها را شنید و اگر هم می شنید میفهمید که آنها چه گفتند.

طبق گزارش رادیو فردا مداح هفت تیرکش، محمود کریمی مجدداً در بیت رهبری مداحی خود را آغاز کرد.

*****************************************************

کیف پست

Putin’s fiercely patriotic Russian biker friend says Crimea only start, Kyiv is next

April 8, 2014, 12:42 p.m. | Ukraine — by Iryna Yeroshko

: A picture taken on July 7, 2009, shows Vladimir Putin (L), then Russian Prime Minister, listening to the leader of Nochniye Volki (the Night Wolves) biker group, Alexander Zaldostanov (R), also known as Khirurg (the Surgeon), during Putin’s visit to the “Night Wolves” biker club’s headquarters. AFP PHOTO / RIA NOVOSTI / POOL / ALEXEY DRUZHININ
© AFP

Iryna Yeroshko

One of Russian President Vladimir Putin’s most endearing friends and visible advocates of Russian expansion said that the conquest of Kyiv will follow the Kremlin’s annexation of Ukraine’s Crimean peninsula.

Alexander Zaldostanov, the leader of “Night Wolves,” Russia’s largest motorcycle club, said that “Crimea is only the beginning, we shall ride into Kyiv,” during a visit to Sevastopol in late March just days after the unrecognized referendum. His interview was recorded by Censor.net.

The avid supporter of joining Ukraine and Russia has an enduring friendship with Putin, who has buttressed his macho image by staging publicized meetings with the biker known by the nickname of “Surgeon.”

The two first met in 2009 in Crimea. The Russian president once came hours late to a meeting with his Ukrainian counterpart, Viktor Yanukovych, because he had gone on a motorbike ride with Zaldostanov.

The Muscovite biker was a regular fixture in Crimea when pro-Russian forces took over the Ukrainian autonomous republic. In early March, he led a mass ride across the Russian-speaking part of Ukraine to Crimea to deliver supplies to the invading Russian forces there.

“We were preparing for military operations, but things went in a different way,” Zaldostanov said of the virtual bloodless takeover of Crimea.

He has denounced the EuroMaidan protests that eventually toppled Yanukovych from power as “radicals and provocateurs,” according to the Night Wolves’ website. In late January, the motorcycle club took guard in the predominantly Russian-speaking cities of Simferopol, Kharkiv, and Luhansk.

“We have not given any opportunity for the “cannibals,” who started the riots in Kyiv, to behave outrageously,” said Zaldostanov.

In 2013, Putin awarded him the Order of Honor for “active patriotic education of youth.”

The motorcycle club’s website also says that “wherever the Night Wolves are, that should be considered Russia.”

Kyiv Post staff writer Iryna Yeroshko can be reached at yeroshkoiryna@gmail.com.

وزیر خارجه لیبی: نظام پادشاهی را به کشور باز می گردانم

Share Button

وزیر خارجه  لیبی اعلام کرد  که برنامه استقرار نظامی پادشاهی در لیبی را تا تحقق آن پیگیری خواهد کرد. استقرار مجدد نظام پادشاهی در کشور چند قومی و از هم گسیخته لیبی میتواند هم امنیت را به کشور برکرداند و هم دموکراسی را در آنجا مستقر کند.  امروز روزنامه هرالد لیبی نوشت که امریکا پذیرفته است که بین ۵ تا ۸ هزار نفر نظامی لیبی را در بلغارستان آموزش نظامی بدهد. ایتالیا، انگلیس و ترکیه هم تعهدات مشابهی را بعهده گرفته اند.  باز گشت خاندان سنوسی به فرمانروایی لیبی میتواند نمونه ای مناسب برای احایای ثبات و دموکراسی در کشورهای مشابه نیز باشد.

ضمناً امروز مردم بنغازی علیه نیروهایی  که امنیت جامعه را سلب کرده اند به یک اعتصاب عمومی یکروزه دست زده اند

ح تبریزیان

 

یک محمد عبدالعزیز وزیر خارجه لیبی

شنبه ۶ جمادی الثانی ۱۴۳۵هـ – ۶ آوریل ۲۰۱۴م

دبی، العربیه.نت فارسی
محمد عبدالعزیز وزیر خارجه لیبی روز ۶ مارس ۲۰۱۴ اظهار داشت که وی مسئولیت فراخوان بازگشت به نظام پادشاهی در کشورش را برعهده خواهد گرفت.
عبدالعزیز در مصاحبه با روزنامه “الحیات” بیان داشت که وی حق دارد به عنوان یک شهروند لیبیایی ، برای بازگشت نظام پادشاهی به کشور لیبی تلاش کند.
وی تاکید کرد که بازگشت به سیستم سلطنت مشروطه که تا سال ۱۹۵۱ در لیبی برقرار بود ، و داشتن دو مجلس نمایندگان و سنا و نیز یک نخست وزیر فعال ، می تواند باعث وحدت میان مردم لیبی باشد .
وزیر خارجه لیبی افزود: ” منظور من یک پادشاه حاکم نیست ، من درباره یک سمبل همچنانکه در بلژیک ، بریتانیا و اسپانیا وجود دارد ، سخن می گویم.”
وی با رد درخواست برخی از گروه ها در لیبی برای برقراری سیستم فدرال در این گشور می گوید که پذیرش قانون اساسی ۱۹۵۱ در لیبی که بر اساس اتحاد سه اقلیم طرابلس ، برقه و فزان استوار بود ، می تواند در تحقق آرمان های مردم لیبی در ایجاد ثبات و وحدت موثر باشد.
عبدالعزیز فاش کرد که در این زمینه با محمد السنونسی فرزند حسن الرضی السنونسی ، ولیعهد سابق لیبی و برخی شخصیت های این کشور گفت و گو کرده است.
تا پیش از کودتای معمر القذافی رهبر سابق لیبی در سال ۱۹۶۹ که به سرنگونی محمد ادریس السنونسی انجامید ، در این کشور حکومت پادشاهی برقرار بود.

***********************************************

افزوده ها

Libya Defence Show 2014 opened today

By Sami Zaptia.

Deputy Prime Minister Abdulsalam Al-Gadi opens today's defence exhibition in Tripoli (Photo: Sami Zaptia).

Deputy Prime Minister Abdulsalam Al-Gadi opens today’s defence exhibition in Tripoli (Photo: Sami Zaptia).

Tripoli, 6 April 2014:

The Libya Defence Show 2014, which will run for three days, opened today to an exclusive crowd at the Military Technical Secondary in Airport Road, Tripoli.

The opening ceremony, not given any pre-publicity due to security concerns, was headed by Abdulsalam Al-Gadi, Deputy Prime Minister, Salah Mazig, acting Minister of Interior and Yousef Buhajar, Chief of Land Forces. It was also attended by as a number of diplomats, military attaches, various members of the armed forces as well as representatives of the exhibiting companies.

In the very brief opening remarks, Deputy Prime Minister Abdulsalam Al-Gadi was pleased that such an event could take place and thanked the organizers and participants for their presence and efforts. Salah Mazig, acting Minister of Interior, said that he hoped that the efforts of all concerned would help Libya “build a strong army to enable it to defend itself”.

The Chief of Land Forces, Yousef Buhajar said that “the importance of this exhibition is that it is part of the effort to build a strong Libyan army”. Through the event, he explained, he hoped that the Libyan side would “learn about the latest developments and technology” in the defence field. But Buhajar also felt that it would be “a positive step in building relations with Libya’s friends and allies”.

There were about forty companies at the exhibition from Libya, USA, UK, France, Germany, Japan, Denmark, Turkey and Pakistan.

The largest display at the show was by  United Libya Systems, a Libyan company which represents a number of leading US defence companies in Libya including Textron. “Textron is a leading US defence Fortune 500 listed company with 33,000 employees and a US$ 12.5 bn turnover”, explained United Libya Systems’ President Hussam Alghazali.

“We have a licence from the US to market and sell our products in Libya and we have signed a number of agreements in Libya which will be finalized very soon”. Alghazali said.

He also added that Textron was confident about the future of the market in Libya and plans to use Libya as its hub for the region. Textron are so confident about the Libyan market that they are seriously considering setting up an assembly plant in country for their drones.

“Textron is the only manufacturer in the US that can produce a full range of military products”, said Robert Faillie Jr, Textron’s Director of Libya Operations. We produce Bell helicopters, Cesna planes, commando armoured personnel vehicles, drones, RIBs, as well as training and command and control centres”.

“We are able to integrate all our products, services, training and after-sales services in a one stop shop , be it border security, coastline security, or security for cities. We do not mind investing the time and effort because we know we are going to succeed. We have the fastest mobilization that the government can ask for – we are ready to move now”, Faillie added confidently. This confidence is evidenced by Textron’s clients in Saudi, UAE, Chad, Sudan and Egypts, he explained.

Asked by Libya Herald as to what was Textron’s key to success, and why they were so confident in succeeding in Libya, Alghazali said that “the key to success is persistence and perseverence in the market. We are not afraid to invest or to take risks. We will create local jobs and will repair products locally. We are probably the only US defence company that has citizens permanently here – that’s what we see as our strengths”, he explained.

Another company on the verge of a deal is Libyan company Tirsana. It is currently in advanced talks with Tripoli International Airport for its specialist security cameras, the “Longview2″.  In a recent demonstration at Tripoli International Airport, the  camera was able to display the Marriot hotel near Tripoli Tower – over 25 km away, the company reported to Libya Herald.

The camera is able to operate during the day, night and in fog or mist, and is able to detect a face over 1.5 km away. Other airports including Ghadames airport have expressed an interest, the company told Libya Herald.

Exhibitors at today's defence exhibition included army uniforms (Photo: Sami Zaptia).

Exhibitors at today’s defence exhibition included army uniforms (Photo: Sami Zaptia).

UK company CTA , also represented by Tirsana, are also in negotiations with Benghazi’s Special Forces (Saiqa) to train its members in how to counter IED’s (Improvised Explosive Devices).

This training will include deactivating IEDs as well as forensic training to help anticipate where and when future devices might be planted in the city of Benghazi. CTA is another company that is happy to provide training in Libya.

Other companies at the exhibition included those marketing armoured vehicles, uniforms, flak jackets, shoes, trucks, safety barriers, tents and how to deal with unexploded ordinance.

Read more: http://www.libyaherald.com/2014/04/06/libya-defence-show-2014-opened-today/#ixzz2y8W8DDRc

تشابهات اشغال کریمه از طرف روسیه و صدور انقلاب اسلامی از سوی ایران

Share Button

درافتادن با گرایش غالب تاریخ و جریان عمده  آن ؛ تنها به نابودی و سقوط دولتها و حکومت ها ختم نمیشود بلکه تمدن ها را نیز میتواند نابود کند و این آن چیزیست که باید از آن بیم داشت. ولی اگر تصور شود رژیمی مانند پوتین در روسیه و ولایت فقیه خامنه ایی در ایران میتوانند روند سقوط و احتمالاً تا مرز فروپاشی کشورهایی را که برآنها حکم میرانند مهار کنند تصوری کاملاً غلط است. هرروز ادامه حکومت پوتین در روسیه، خامنه ایی در ایران، بشار اسد در سوریه، کیم یونگ ایل در کره شمالی و موگابه در زیمبابو فقط بحران و گسیختگی اجتماعی را در این کشورها تعمیق میکند.

Putin.Stalin

بر حسب ظاهر هیچ قرابتی بین اشغال کریمه از سوی روسیه و هدف فرا استراتژیک صدور انقلاب اسلامی در سالهای نخست  و شاید هم  یک یا دو دهه بعد ازسوی رهبری انقلاب اسلامی ما نباشد ولی من میخواهم در این یادداشت، نه به تفاوتهای اساسی این دو رخداد کاملاً متفاوت بلکه شباهت حیرت آور سرنوشت تاریخی آنها بپردازم.

BBC  انگلیسی در یاداشتی تحلیلی با عنوان ” استراتژی روسیه در اوکرائین پایان رویای اروپای واحد” از زاویه برباد رفتن شانس همگرایی اروپایی و ضربه خُرد کننده ایی که روسیه با اشغال شبه جزیره کریمه به این رویای بزرگ ملل اروپا، بشکل دمکراتیک ترین فرایند فدرالیزه کردن قاره اروپا، که میتوانست و میتواند مدلی برای ۴ قاره دیگر جهان باشد پرداخته است.بی بی سی مینویسد که اشغال کریمه نه یک ضربه تلنگری در رابطه شرق و غرب یلکه برباد رفتن رویای بهم پیوستگی اروپا بود.

 بنظر من هیچ نمونه تاریخی باندازه سرنوشت استراتژی صدور انقلاب درآغاز انقلاب اسلامی نمیتواند چنین ملموس پیامدهای تلخ سرنوشت ساز اشغال کریمه را، در درجه اول برای خود روسیه و مردم آن کشور و سپس همسایگانش و بعد قاره اروپا بازنمایی کند.

انقلاب ایران که در مراحل نخست شکل گیری خود؛ انقلابی با خواستهای دموکراتیک بود، با مصادره شدنش ازسوی طیف وسیع و عمومی اسلامیستها  درآغاز، سپس با حذف برخی و جذب برخی دیگراز سوی نهاد روحانیت در فاز دومش، و بعد توسط معمینِ عمدتاً عافیت طلب و غیر سیاسی بعنوان فقط بخشی ازاین نهاد و آنگاه کمیته چیهایی که از فرط بیکاری به این نهاد پیوسته بودند و سرانجام حتی بخش وسیعی ازاوباش شهری و مهاجرین جوان روستایی تماماً مصادره به مطلوب شد، این شانس تاریخی را داشت که میتوانست نه تنها ملت ایران را از چنگال استبداد برهاند و راه توسعه همه جانبه دموکراتیک را بروی کشور و مردم بگشاید بلکه این پتانسیل را داشت تا در ۳۵ سال پیش، منشاء یک بهار دموکراتیک تحول آفرین در این منطقه از دنیا باشد. انقلابی که پیامش مرزهای منطقه را هم درنوردد والهام بخش آزادی باشد. این انقلاب میتوانست روی سیر حوادثِ پس از فرو پاشی کمونیسم و وضعیت آسیای میانه تأثیر جدی ترقی خواهانه  بگذارد. و  … ،.

ولی چه میخواستیم و چه شد؟

همینجا بگویم منظور از مصادره مرحاله ایی و تغیر صدر نشینان آن  معممین عافیت طلب، اوباش شهری و.. ، خود رهبری انقلاب نیست بلکه “تغیراتی است که در بدنه و ترکیب ساختاراجتماعی قدرت رخ داد. مثلاً جای طالقانی ها و منتظری ها را احمد خاتمی ها، مصباح ها و جنتی ها گرفتند، جای بازرگان ها و فروهرها، حاج سید جوادی ها را  باهنزها، لاریجانی ها، احمدی نژادها و در سپاه هم جای چمران ها، سازگارها  را،  سردار  جعفریها، نقدی ها، فیروز آبادی ها، رادنها و در اطلاعات هم جای حجاریانها را مصلحی ها، طائب ها و اژه ایی ها و..  .

انقلاب گام بگام ازمرکزمختصات آغازین خود، که دموکراسی و قانونگرایی بود دور و به استبدادی فرقه ایی، مافیایی و بی آرمان و انگیزه تبدیل گردید هرچند هنوز خود را ادامه همان انقلاب میداند.

رهبری انقلاب چه خمینی و چه خامنه ایی که قادر نبودند خود را با انتظارات آغازین انقلاب تطبیق دهند، پایگاه اجتماعی  خود را گام بگام به قعرمنجلاب جامعه انتقال دادند تا کار به هاله نور و تدارک برای ظهور و چاه جمکران کشید. این روند، مشابه روندی بود که پس از پروسترویاکا و گلاس نوست گورباچفی در روسیه نیز طی شد. باریس یلتسین، لومپن واره ایی الکلیک از درون آن جنبش تحول طلبانه گورباچفی برون جست که نخستین کارش به توپ بستن لیاخوف وار دومای روسیه بود که نمایندگانش در آن تحصن کرده بودند. ولادیمیر پوتین یا احمدی نژاد روسیه نه از درون گلاسنوست و پروسترویاکا، بلکه از درون آن به توپ بستن مجلس دوما و بعنوان پا رکابی باریس یلتسین با فرو پاشی کمونیسم  به قدرت رسید.

به انقلاب ایران بر میگردم.

رهبری انقلاب اسلامی که از یکسو؛ از طرح و تدوین یک چشم انداز راهبردی دموکراتیک و توسعه گرا و راه اجرایی شدن چنان راهبردی؛ بعلت پایگاه فرهنگی و اجتماعی خود عاجز بود، و از سوی دیگر، کسب قدرت ناگهانی بصورت برنده شدن در یک بخت آزمایی تاریخی جاه طلبی اش تا مرز بی خویشتنی شهوانی تحریک گردیده بود، فرصتی  تاریخی یافت تا در لوای پرچم دین و مذهب، شوکت و اقتدار سیاسی فرامرزی و فرا منطقه ای برای خود کسب کند لذا شعار صدور انقلاب اسلامی را صدر دستور کار و رسالت تاریخی خود قرار داد. رهبری انقلاب اسلامی می اندیشید که بهمان آسانی که قدرت را در ایران ربود میتواند در تمام کشور های اسلامی با طرح دین و مذهب هم همان ربایش را انجام دهد.

بگذریم از اینکه پس از قدرت گرفتن روحانیون در ایران در اثر اسلامی کردن انقلاب، مشابه همین اتفاق در کشورهای دیگر هم اتفاق افتاد ولی  اسلامگرایان آن کشورها پرچم و اسلام خویش، با  داعیه جهانی خود را داشتند و نه تنها زیر عَلَمِ خمینی و خامنه ایی نیامدند بلکه به رقیبی برای اسلام شیعی ایرانی و روحانیت آن  هم تبدیل شدند.

رژیم اسلامی که در بهترین حالت نماینده بخشی از جامعه شیعه ایران بود، خود را “ام القراء اسلام”، اسلامی که فقط بخش مختصری از جمعیت بالای میلیاردی آن، شیعی است نامید و با تکیه بر شیفتگی اقلیت های شیعی و برخی گروههای اسلامگرا درکشور های دیگر؛ از خاورمیانه گرفته تا آفریقا و شرق آسیا، شروع به تحریک شیعیان و جنبشهای اسلامی غرب ستیز که فکر میکردند با انقلاب اسلامی در ایران یک پایگاه و نقطه اتکاء سیاسی مادی درجهان یافته اند کرد.

اولین نتیجه شعار صدور انقلاب بهانه دادن بدست صدام حسین برای جنگ و بعد تظاهرات  حجاج در مکه با عنوان برائت از مشرکین  بود که به قتل بیش یکصد نفر منجر گردید بود.

این صدور انقلاب اسلامی، سرنوشتی چندان متفاوت از صدور کمونیسم روسی شده توسط استالین و برژنف نداشت که  به روسی کردن احزابی منجر شد که از درون جامعه (درست یا غلط) در آمده بودند. احزابی که بند نافشان به کمکهای مالی و لوژیستیک مسکو پیوند یافته بود. و بموازات روسی شدن برخی احزاب کمونیست؛ جریانهای کمونیستی دیگری شکل گرفتند که کمر ایدئولوژی کمونیسم روسی را شکستند از انور خوجه ایسم تا مائو ئیسم و چگوارائیسم و کاستنروئیسم.

بدین ترتیب کمونیسم روسی از یک ایدئولوژُی سیاسی به یک جریان پروکسیکال و ابزاری در دست مسکو و KGB تبدیل گردید.

نتایچ فاجعه بار صدورانقلاب اسلامی(گفتمان شیعی) در یمن، عربستان، لبنان، عراق، تمام شیخ نشینها وبوِیژه بحرین، این بود که شیعیان این کشورها را در مقابل دیگربخشهای مسلمان جامعه اشان قرار داد. تحریکات ایران شیعی در این کشورها تفاوتهای خیلی طبیعی مذهبی در این ممالک را، هم به عرصه سیاسی و سپس اجتماعی کشاند و هم  بالاجبارباعث تشدید استبداد و سرکوب در این کشورهای گردید. در بحرین، یمن و در جنوب عربستان که شیعیان علیه حکومت آنجا بکمک ایران اسلحه بدست گرفتند،  بدون دست آوردی سیر آرام تحول بسوی اصلاحات سیاسی و اجتماعی در آنجا ها را هم مختل کردند و بر خفقان افزودند

نمونه دیگرحزب لله لبنان است که تمام جامعه همزیست  ومتنوع المذهب آن کشور را به دو بلوک ۱۴ و ۸ مارس تقیسم کرده است که  حتی با نابود شدن حزب الله هم خصومت شیعه و سُنی در آنجا تا قیامت قربانی خواهد گرفت.در سوریه نیزاوضاع چنین است و در غزه و ساحل غربی نیز.

جمهوری اسلامی با کشاندن تفاوت اعتقادات مذهبی به عرصه اجتماعی و سیاسی چنان جنایت و خیانت تاریخی بزرگی در حقِ؛ در درجه اول همه شیعیان و در درجه دوم  ملت ایران مرتکب شد که پایان تراژیک آن در چشم انداز قابل تصور تاریخی هم  قابل رویت نیست.

شیعان منطقه، در متن شرایط منطقه ایی و جهانی کنونی هیچ شانسی حتی برای ایجاد نوعی فدرالیسم مذهبی در هیچیک از کشورهای اسلامی را ندارند تا چه رسد به تشکیل حکومت اسلامی. ولی این جریانهای شیعه تا دهها سال باید هزینه شورشهای خود را زیر لوای اسلام  شیعی و بعنوان پروکسی های رهبری ایران اسلامی بپردازند.

دنیای امروز، دنیای تقسیمات اجتماعی بر حسب تعلقات اجتماعی و شغلی است و نه تقسیمات و تفاوتهای مذهبی. اروپای مذهبی درعصر خداوندگاری پاپها و کاردینالها بر این قاره،  صدها سال خونریزی را به ملل این قاره تحمیل کرده و برای ملل آن سابقه ایی از این نوع خصومتها بجای گذارده است که از ذهن مردم آن دور نخواهد شد.

و اما تصرف کریمه و شباهت آن با انقلاب اسلامی!

فکر نمیکنم استدلال زیادی پس از آن مقدمه مفصل ضروری باشد تا پی ببریم که نتیجه تصرف کریمه از سوی مسکو نه بعنوان سرزمینی که حتی روسیه بر آن ادعای ارضی تاریخی دارد بلکه بعنوان اینکه روسی زبانان در آنجا اکثریت دارند  چیست. زمزمه اینکه روسیه وکیل مدافع همه روسی زبانان منطقه است، در تمام این بخش اروپا و نه تنها اوکرائین و کریمه زلزله سیاسی و وحشت ایجاد کرده است. وحشت و زلزله نه چندان از اینکه روسیه قادر است از نو کشورهای حوزه بالتیک( استونی، لتونی و لیتوانی) و جنوب و شرق اوکرائین و بخشهایی از گرجستان و مولداوی را بگیرد بلکه از این جهت که اقلیت های قومی روسی زبان، ممکنست بنام قومیت روس به همان ورطه ایی فرو بغلطند که شیعیان خاور میانه و دنیا با هم سو شدن با انقلاب اسلامی در آن غلطیدند.

پوتین و هیئت حاکمه روسیه، استراتژی باجگیری از همسایگان خود و اروپا  را با  تهدید به تحریک اقلیت های روسی و و ایجاد آشوب، را برگزیده است.

تحریک اقلیت های روسی در مناطق جنوبی و شرقی اوکرائین این دولت را نه با یک تهدید صرفاً نظامی خارجی که میتوان در آن در بدترین حالت بازنده شد و امتیاز داد بلکه با یک مناقشه قومی و اجتماعی روبرو خواهد ساخت که هیچ راه حلی نه سیاسی و نه امنیتی ندارد و به خشونت اجتماعی و سیاسی، و سرکوب قومی بعنوان تنها ابزار مهار آن  از سوی  دولت منجر خواهد شد. راهی که نقض موازین جوامع اروپایی است. اگر دولت اوکرائین شورش اقلیتهای روسی را سرکوب کند، ادعای مسکو را دایر بر فاشیست و نازیست و راسیست بودن  خود را تأئید کرده است و اگر در برابر چنان شورشهایی کوتاه بیاید مملکت را نمیتواند اداره کند و فلج میشود.

ایرلندیهای انگلیس قریب ۷۰۰ سال با حکومت بریتانیای کبیر به اشکال مختلف جنگیدند تا سرانجام ارتش سری ایرلند شمالی در بریتانیایی که مهد دموکراسی است پذیرفت، اسلحه را زمین بگذارد و به خشونتی که هزاران قربانی گرفته بود پایان دهد. جنبش جدایی طلب باسک اسپانیا نمونه دیگری از یک  چنین مناقشه خونین و طولانی تاریخی است. جنگ مسلمانان فیلیپین برای حقوق خود مختاری، مسلمانان میانمار، تایلند و مسلمانان اینگوش در چین نمونه های فاجعه بارتری از این کشانده شدن تفاوتهای قومی و مذهبی به عرصه سیاسی و اجتماعی است. و تازه  در پشت سر اینها یک جریان خارجی محرک وجود نداشت ئو ندذارد.

جنبش جندالله و جیش العدل در بلوچستان ما بعنوان جریانی سنی و قومیتی و پژاک در کردستان و جریان عربی ـ سُنی در خوزستان نمونه های دیگری هستند که نه آنطرف با مبارزه مسلحانه شانسی برای پیروزی در آنرا دارد و نه رژیم با اعدام و بگیر و ببند فله ایی و سرکوب شانسی برای خفه کردن آن مقاومتها.

پس از تصرف شبه جزیره کریمه توسط روسیه، برک اوباما بدرستی این حرکت روسیه را حرکتی “تاریخ گذشته” و متعلق به دوران جنگهای استعماری توصیف کرد که نظام مدرن و قانون بنیاد جهان را بمخاطره می افکند.

امروز اروپای واحد، نه با جنگ های جهانی بلکه با درهم آمیزی بازارهایش و حذف مقررات گمرکی و مرزی شداد و غلاظ  عصر پیش گلوبالیسم گذشته، و از راه ایجاد اتحادیه ی قاره ای و پول واحد؛ از طریق همه پرسی و رفراندم، کشورها را با اقوام و مذاهب گوناگون درون آنها را بهم نزدیک کرده و پیوند ژئوپولیتیک میزند.

در اروپای آینده هیچ منطقه ایی نه با زور میتواند ضممیه شود و نه بزور طرد یا تجزیه شود. میزان همگرایی و واگرایی سرزمینها ها را، درجه توسعه اقتصادی و سیاسی آنها  ئ علاقه خود آنها به ملحق شدن یا منتزع شدن تعین میکند. و آنچه و آنکه در این بین منتفع میشود مردمی هستند که بعلت تعلق داشتن به بازاری بسیار گسترده تر، با هزینه هایی کمتر تولید میکنند و به قیمت ارزانتر تولید خود را با دیگر مناطق دنیا مبادله میکنند.

در این دنیای جدید، قدرت سیاسی هر کشور به قدرت اقتصادیش و مجموعه ژئوپولیتیکی که بدان تعلق دارد بستگی دارد نه به میزان کلاهک های اتمی و ناوهای جنگی اش و شهادت طلبی لشگریانش.

روسیه، راه رویارویی با غرب را در پیش گرفته است و فکر نمیکنم بتواند از این راه برگردد زیرا آن نیروی سیاسی و اجتماعی ای که بتواند حریف دستگاه مافیای حاکم روسیه به رهبری پوتین بشود در آن کشور وجود ندارد و پوتین هم اگر از راه رفته عقب بنشیند هزینه اش نه کلاه،  بلکه “سرِ” او خواهد بود. اقدام روسیه در زیر پا گذاردن مقررات بین المللی نهایتاً دنیا را با این گزینه روبرو خواهد ساخت که بحای دفع و خنثی کردن فتنه مسکودر اینجا و در آنجا خود روسیه را بعنوان یک کانون فتنه آفرین  و “مسئله “حل کند. روسیه نفتی آسیپ پذیر تر آنست که بتواند امنیت اروپا و دنیار را بهم بریزد.

روسیه همان شانسی را پس از فروپاشی کمونیسم داشت که ایران اسلامی پس از انقلاب ۲۲ بهمن. هم روسیه با اشغال کریمه شانس پیوستن به جامعه دموکراتیک و مقتدر اروپا را از دست داد و هم ایران شانس تبدیل شدن به مرکز یک بهار زندگی بخش ایرانی و خاورمیانه ایی با دنیا ستیزی بی فرجامش

راه انحطاط را در پیش گرفت.

درافتادن با گرایش غالب تاریخ و جریان عمده  آن ؛ تنها به نابودی و سقوط دولتها و حکومت ها ختم نمیشود بلکه تمدن ها را نیز میتواند نابود کند و این آن چیزیست که باید از آن بیم داشت. ولی اگر تصور شود رژیمی مانند پوتین در روسیه و ولایت فقیه خامنه ایی در ایران میتوانند روند سقوط و احتمالاً تا مرز فروپاشی کشورهایی را که برآنها حکم میرانند مهار کنند تصوری کاملاً غلط است. هرروز ادامه حکومت پوتین در روسیه، خامنه ایی در ایران، بشار اسد در سوریه، کیم یونگ ایل در کره شمالی و موگابه در زیمبابو فقط بحران و گسیختگی اجتماعی را در این کشورها تعمیق میکند.

وال استریت ژورنال ۶ مارس یادداشتی طنز آمیز با عنوان” ولادیمیر عزیز! تو کتاب مرا بخوبی خواندی!” دارد. یادداشت نامه ای است که پرنس ماکیاولی پدر سیاست ورزی مدرن و عملی از آن دنیا برای پوتین نوشته و او را بخاطر وقت شناسی و فرصت طلبی هوشمندانه اش تحسین میکند و مینویسد تو دقیقاً آنچه که من نوشته بودم در تصرف کریمه بکار بستی و موفق شدی آفرین! ولی تنها عیب کار تو این بود که نفهمیدی غرب درقرن بیست یکم  زندگی میکند که در آن قدرت اقتصادی در ایجاد جامعه رفاه حرف آخر را میزند و نه توپ و تانک، ودر آن قانون بر زور چیره است. آنجلا مرکل سعی کرد اینرا بتو بفهماند ولی نتوانست.

آقای رئیس جمهور!

بزرگی یک ملت از مسئولیت شناسی آن ناشی میشود. تو دقیقاً یکبار دیگر  عادت تاریخی روسی  را نشان دادی که ترجیح میدهد کنار گود نشینی مخرب باشد. این بمعنای خود انزاوایی است. موفق باشی ولادیمیر!

ارادتمند

نیکولو ماکیاولی

مطالعه یادداشت تحلیلی بی بی سی را به کاربران آشنا بهزبان انگلیسی توصیه میکنم.

BBC

2 آوریل ۲۰۱۴

Viewpoint: Russia’s Ukraine strategy ends Europe’s dre

 A truncated Ukraine may yet succeed in preserving its independence. But the events of the last few weeks are not just a blip in East-West relations. They mark the end of an era, the end of the hope that Russia could be incorporated into a united and peaceful European continent. Historians may have the luxury of arguing over who should be blamed for this sad developmentsToday’s Western politicians, however, have no choice but to deal with the newMan waves a Soviet Union flag in Simferopol (16 March 2014) reality outlined by Mr Putin: thefuture belongs to more, rather than less, east-west confrontation.

BBC

2 April 2014

Russia has its eyes set on bigger goals than Ukraine – it wants to tear apart the territorial status quo created in Europe after the fall of the Soviet Union, says Jonathan Eyal of the Royal United Services Institute.The most immediate topic of discussion at Tuesday’s meeting of Nato foreign ministers – the first since Russia’s annexation of Ukraine’s Crimea peninsula – was whether Russian troops currently massed on Ukraine’s borders were likely to launch a new invasion deep into Ukraine’s ethnically mixed eastern provinces. The chances are that such an invasion will be averted. But Russia’s security threat to the European continent remains both substantial and systemic, and is likely to endure for years to come. There are a number of very concrete reasons why Russian President Vladimir Putin is unlikely to send his troops into eastern Ukraine.

Continue reading the main story

“Start Quote

As President Putin sees it, he now has in his hands the instruments to undermine Ukraine without actually firing a single shot”

The first is that, although the region has many ethnic Russians, it also has many Ukrainians who are likely to resist a Russian occupation. So, unlike the swift and bloodless takeover of Crimea, an occupation of eastern Ukraine is almost certain to embroil Russian troops in serious fighting.Eastern Ukraine is also a much larger territory, requiring a substantial force to pin down. And unlike Crimea, there is no obvious geographic limit to this territory: the Russians therefore risk becoming involved in a major military adventure with no immediate “exit strategy”. But the most important reason why Mr Putin will not send his troops into Ukraine now is that he has other ways of achieving his objectives. He knows that Crimea is his to keep, and that no Western government is likely to challenge this newly acquired Russian province. At Sunday’s meeting in Paris between US Secretary of State John Kerry and his Russian counterpart Sergei Lavrov, Crimea was not even mentioned in the communique released to the public. Ukrainian ‘federalisation’Russia’s most immediate task is to prevent Ukraine from joining Western economic and security structures such as the European Union or Nato, to keep the country in suspended animation as a buffer zone, belonging to neither East nor West. And that can be accomplished by persuading the West to accept what Moscow likes to call the “federalisation” of Ukraine. Russia’s demands for the creation of a federal Ukraine are very sweeping. They include a proposal that Ukraine’s regions will have a say not only over local affairs, but also over “Ukraine’s foreign policy direction” – a more polite Russian way of saying that the ethnic Russians inside Ukraine will be able to block the country’s pro-Western orientation.

Close-up of Ukrainian passport (24 March 2014)Crimeans have swapped their Ukrainian passports for Russian ones

And, if this strategy does not work, Moscow can resort to the simple expedient of encouraging ethnic Russians in Ukraine to declare their separation and even secession from the Ukrainian state. As President Putin sees it, he now has in his hands the instruments to undermine Ukraine without actually firing a single shot. Moscow has also signalled a determination to apply the same approach to other parts of Europe where ethnic Russians may reside, particularly the Trans-Dniester region in the former Soviet republic of Moldova, and in the Baltic states. Most of the Russians there have already been issued with Russian passports or identity documents, precisely in order to strengthen Moscow’s claim to speak on their behalf. The purpose of this grand strategy is clear: to tear apart the territorial status quo created in Europe when the Soviet Union collapsed in 1991, a status quo which, as President Putin has repeatedly observed, Russia considers both unjust and unsustainable. That does not need to be achieved by occupying and reabsorbing former Soviet republics. It could just as easily be accomplished by undermining key countries from within. Nato’s tough featAs a military alliance trained to repel external aggression, Nato is ill-equipped to deal with such internal challenges. But in the days to come, the alliance will have to show its mettle by staging various military exercises particularly in the small and vulnerable Baltic states, in order to reassure them and other Nato members that the alliance’s security guarantee remains valid and relevant. Russia must be left under no illusion that, should it try to interfere with a Nato member-state, the response will be swift, and include a military component.

US F15C Eagle jet fighter ready for deployment in Lithuania for Nato's Baltic Air Policing mission (1 April 2014)Nato’s speciality is fighting external aggression, not dealing with a nation’s internal challenges

A truncated Ukraine may yet succeed in preserving its independence. But the events of the last few weeks are not just a blip in East-West relations. They mark the end of an era, the end of the hope that Russia could be incorporated into a united and peaceful European continent. Historians may have the luxury of arguing over who should be blamed for this sad development. Today’s Western politicians, however, have no choice but to deal with the new reality outlined by Mr Putin: the future belongs to more, rather than less, east-west confrontation.

********************************
Links
http://www.dw.de/russia-shelves-economics-for-power-play/a-17537824
http://www.businessinsider.com/russia-economy-contracting-2014-4

نوروز ایرانی است یا اسلامی؟: روحانی و زیبا کلام

Share Button

حجت الاسلام حسن روحانی رئیس جمهور:

رییس جمهور کشورمان با بیان این که نوروز مناسبتی اسلامی و ملی است، گفت: مردم در هنگام تحویل سال بر سر سفره هفت سین قرآن قرائت کرده و برای داشتن سالی خوب دست به دعا بر می‌دارند و پس از تحویل سال نیز اولین کاری که انجام می‌دهند به جا آوردن صله ارحام است که همه این‌ها اقداماتی در راستای نزدیک شدن به خدا و نزدیک شدن به یکدیگر است که عین دستورات دین مبین است. بنابراین نوروز ابتدا سنتی اسلامی و سپس ملی است. خداوند نعمات فراوانی به ملت ایران داده که یکی از آن‌ها نوروز است.

دکتر زیبا کلام:

راستی را آن است که نوروز هیچ ارتباطی به اسلام ندارد. تنها اعیادی که رسول اکرم (ص) بزرگ می‌داشته، در درجه اول عید فطر و در مرتبه بعدی عید قربان بوده. برخلاف ایران در تمامی کشورهای اسلامی دیگر، عید فطر یک مناسبت بسیار بزرگ و مفصل است و معمولاً دو، سه روز تعطیل هستند؛ لباس‌های الوان و بعضاً نو می‌پوشند، به میهمانی و دیدار یکدیگر می‌روند و به معنای واقعی جشن می‌گیرند. ما تنها کشور اسلامی هستیم که به عید بزرگ فطر اهمیت زیادی نمی‌دهیم و فقط یک روز تعطیل هستیم. تنها مسئله مهم برایمان در عیدی که در سنت رسول‌الله (ص) و صحابه صدیقشان مهم‌ترین عید بوده آن است که آیا هلال ماه رویت شده یا نه. بدون اینکه آن رفتار و بزرگداشت را که مسلمین در کشورهای دیگر برای اعیاد فطر و قربان قائل‌اند را انجام بدهیم. گفتن این سخن که عید نوروز هیچ ربطی به اسلام ندارد و آن‌قدر تلاش نکنیم که آن را به شریعت بچسبانیم، به‌هیچ‌روی به معنای آن نیست که از آن طرف پشت‌بام بیفتیم. در برابر آن جبهه‌گیری کنیم و خواسته باشیم آن را خوار کنیم (همچنان که برخی تلاش کردند بعد از انقلاب این‌گونه کنند). خیلی سنت‌ها و آداب‌ورسوم دیگر هم چه در عربستان و چه در جوامع دیگر بوده‌اند که ربطی به اسلام نداشتند اما درعین‌حال آداب‌ورسوم خوبی بودند و منافاتی هم با اسلام نداشتند و نه رسول‌الله (ص)، نه صحابه صدیق و نه خلفای راشدین خواهان جمع شدن این آداب‌ورسوم نشدند. به بیان دیگر، نه نیازی هست که ما آن‌گونه که در سال‌های نخست انقلاب، بعضاً عده‌ای انجام دادند، موضعی علیه نوروز بگیریم و نه ایضاً نیازی هست که این‌گونه که ظرف سال‌های اخیر مد شده، نوروز را روی سرمان بگذاریم و اصرار نماییم آن را به اسلام بچسبانیم. درست همان رویکردی را داشته باشیم که اجداد و نیاکان مان در طی آن ۱۴۰۰ سال بعد از اسلام انجام می‌دادند. همان‌که پیش‌تر گفتیم؛ نوروز، نوروز بود و اسلام هم اسلام. نه سعی می‌کردند آن را منسوخ و پایمال کنند و نه متقابلاً سعی می‌کردند بر آن لباس شرعی و اسلامیت بپوشانند.

آیت الله دکتر مطهری:

دکتر صادق زیبا کلام

۲۶ مارس ۲۰۱۴

برگرفته از صفحه فیس بوک نویسنده

برخی از پرسش‌ها به گونه‌ای هستند که به نظر می‌رسد مطرح نشوند بهتر است تا اینکه کسی مته به خشخاش بگذارد و درصدد یافتن پاسخ آنها برآید. «اسلامی بودن #نوروز» هم به نظر می‌رسد ازاین‌دست پرسش‌ها باشد. بیشتر توجه ما به سمت قالب و پوشش ظاهری آن رفته و ترجیح می‌دهیم خیلی به عمق نسبت آن با #اسلام وارد نشویم. امروزه پاسخ بسیاری از ایرانیان به این پرسش روشن است: نوروز خیلی ربطی به اسلام ندارد. این گروه از ایرانیان سعی می‌کنند با بزرگداشت هرچه بیشتر نوروز و اهمیت دادن به آن، شکاف یا درست‌تر گفته باشیم، دوگانگی اسلام و نوروز را به نمایش بگذارند. این دسته از ایرانیان نوعاً هم خیلی انس و الفتی با اسلام ندارند و با تاکید گذاشتن بر روی نوروز، بزرگ کردن هرچه بیشتر آن و افزودن عناصر و خصیصه‌های غیردینی به آن، می‌خواهند مخالفت خود با اسلام را نشان دهند. در سال‌های نخست انقلاب این‌گونه نبود؛ اما هر قدر که اصرار و تاکید مسئولان بر روی اسلامیت افزایش یافت، شماری از ایرانیان متقابلاً به سمت ایرانیت و فرهنگ و تمدن ایران قبل از اسلام رفتند. ازجمله بزرگ شدن نوروز و اهمیت دادن به آن در حقیقت واکنش سیاسی و اجتماعی ایرانیانی شد که تاکید پررنگ و سنگین بر روی اسلام را به نوعی مغایر با ایرانیت می‌دیدند. به‌عبارت‌دیگر، برای بسیاری از ایرانیان، رفتن به سمت نوروز و فرهنگ و تمدن ایران قبل از اسلام در حقیقت با انگیزه‌های سیاسی بود و به نوعی می‌خواستند مخالفت خود را با موضع‌گیری‌ها و رفتارهای سیاسی حاکمیت بعد از انقلاب نشان دهند. هیچ مقام حکومتی نمی‌توانست توجه به فرهنگ و تمدن ایران باستان (ایران قبل از اسلام)، عید نوروز، #چهارشنبه‌سوری و #سیزده‌بدر را به‌عنوان ضدیت با نظام بگیرد. بنابراین بسیاری از مخالفان با تمسک به آن تمدن و جلوه‌های عملی آن ازجمله مهم‌ترین آن‌که نوروز باشد، در حقیقت مخالفت سیاسی خود را بروز می‌دادند، بدون آنکه نگرانی و ترسی از واکنش حکومت داشته باشند. البته برخی از مسئولان هم با بی‌توجهی و احیاناً موضع‌گیری‌های نه چندان دوستانه نسبت به ایران قبل از اسلام و نوروز، آب به آسیاب مخالفان می‌ریختند و باعث می‌شدند که آنان با تعصب و تاکید خیلی بیشتری به سمت نوروز و بزرگداشت آن بروند. البته این وضعیت، یا درست‌تر گفته باشیم رویارویی، بیشتر در دهه نخست انقلاب که عنصر ایدئولوژیک اسلام‌خواهی طبعاً پررنگ‌تر بود، وجود داشت. به‌تدریج مسئولان متوجه شدند که نه اصراری داشته باشند تا ایران قبل از اسلام را در برابر اسلام قرار دهند و نه اصراری داشته باشند که نوروز را جشن و مناسبتی مربوط به ایران قبل از اسلام بدانند. کم‌وبیش از اوایل دهه دوم انقلاب وضعیت نوروز و ایران قبل از اسلام در برابر اسلام کنار گذاشته شد اما این کنارگذاری بیشتر از ناحیه حاکمیت بود. آن دسته از ایرانیان که نوروز و ایران قبل از اسلام برایشان ابزاری شده بود برای نشان دادن مخالفت و نارضایتی‌شان از رفتارهای سیاسی مسئولان، همچنان به نوروز و ایران قبل از اسلام چسبیدند. بعضاً به‌عنوان واکنشی در برابر این دسته از ایرانیان و بعضاً از سر اعتقاد، برخی از مسئولین از آن طرف پشت‌بام افتادند و با اصرار و تلاش خستگی‌ناپذیری ظرف سال‌های اخیر سعی کرده‌اند که برعکس سال‌های اوایل انقلاب نوروز را بچسبانند به اسلام. اگر از کالبدشکافی «نوروز و اسلام» و قبض و بسط‌های سیاسی این دو، بعد از انقلاب صرف‌نظر نماییم از بعد یا منظر تاریخی در خصوص «اسلام و نوروز» چه می‌توان گفت؟

آنچه خیلی کلی می‌توان گفت این است که تا بوده نوروز، نوروز بوده و اسلام هم اسلام. نه این دو را ایرانیان رقیب یکدیگر می‌پنداشتند، نه ارجحیت و تعصبی نسبت به یکی در مقابل دیگری داشتند و نه اصراری داشتند (همچنان که مسئولان امروزی دارند) که نوروز را با هزار مصیبت به اسلام بچسبانند. (همچنان که مسئولان امروزی می‌کنند). همچنان که گفتیم نوروز، نوروز بود و اسلام هم اسلام بود. برای ایرانیان هر دو مطرح بودند. مثل امروز نبود که عده‌ای با تمسک به نوروز خواسته باشند بغض و کینه‌شان را به اسلام نشان دهند و یا برعکس با تمسک به اسلام، ایران قبل از اسلام را تحقیر کنند. اساساً نگاه به این دو، نگاهی از سر بغض، رقابت و سیاست نبود. رجال، درباریون، سلاطین، پادشاهان و اعیان و اشراف هنگام آغاز سال نو جلوس می‌کردند و دیگران به دیدارشان می‌رفتند. احتمالاً همین وضعیت برای بزرگان دین هم می‌بود و مردم هنگام حلول سال جدید به دیدارشان می‌رفتند. چون بوروکراسی و به تعبیر درست‌تر، کارمند جماعت (اعم از شاغل در بخش خصوصی یا دولتی) وجود نداشتند، احتمالاً تعطیلی به معنای امروزه نبوده. بنابراین بعد از روز نخست که دیدار با بزرگان صورت می‌گرفته از فردا یا یکی دو روز دیگرش خلق به وضعیت سابق برمی‌گشتند. تا رسیدیم به عصر پهلوی‌ها و قرن بیستم. یکی از سیاست‌های فرهنگی رضاشاه احیای فرهنگ و تمدن ایران قبل از اسلام یا باستان‌گرایی بود. توجه به ایران قبل از اسلام برای رضاشاه و بسیاری از دولتمردانش بیش از آنکه از باب رویارویی و رقابت با اسلام باشد، برای فراهم آوردن یک‌جور ایدئولوژی ایران باستان برای سلطنت می‌بود؛ ایجاد یک‌جور «هویت ملی» برای نظام سیاسی تازه ‌تاسیس‌شده (سلسله پهلوی) بود. قطعاً این سیاست در جهت رویارویی با اسلام نبود چرا که دست‌کم در آن مقطع اسلام هیچ خطر، تهدید و تعارضی با حاکمیت جدید نداشت. رضاشاه در تهران حکومت می‌کرد و علما در قم و نجف به دنبال امور حوزوی خودشان بودند. مابینشان انس و الفت چندانی نبود اما درعین‌حال دشمنی و درگیری و تعارضی هم نبود. البته ممکن است در میان برخی از مسئولان و صاحب‌نظران دوره احیا یا توجه به ایران قبل از اسلام، یک رگه‌هایی از ضدیت با اسلام و اعراب بوده باشد. به‌هرحال آنچه مهم بود ابعاد عملی و اجرایی «باستان‌گرایی» بود. زدودن لغات عربی از فارسی و جایگزین کردن آنها با ترکیبات و الفاظ فارسی (کاری که امروزه فرهنگستان جمهوری اسلامی هم انجام می‌دهد)، توجه به مراسم، سنت‌ها، آداب‌ورسوم ایران قبل از اسلام، بزرگداشت شاهنامه و فردوسی، نوروز، آداب‌ورسوم جمشید و…

البته فراموش نکنیم که هدف اصلی حکومت رضاشاه از احیای ایران قبل از اسلام نه رویارویی با شریعت، بلکه همان‌طور که گفتیم ایجاد یک پشتوانه ایدئولوژیک برای سلطنت و حکومت تازه بود.رضاشاه و مردانش بیش از آنکه هدفشان در احیای گذشته رویارویی با اسلام باشد در حقیقت به دنبال ایجاد این فضا بودند که ایران درمانده، تحقیرشده و عقب‌مانده عصر قاجار به سرآمده و هوایی تازه و فرهنگی تازه و عصری نوین در ایران به وجود آمده. بگذریم. ازآنجاکه حکومت نه تلویزیون داشت، نه ماهواره‌ای بود و رادیو هم مختص خواص بود و شاید در تهران پنج یا ۱۰ درصد مردم بیشتر رادیو نداشتند (چه برسد به شهرستان‌ها)، احیای فرهنگ و تمدن قبل از اسلام فقط در حد شمار معدودی از اعیان و اشراف بالأخص آنان که مرتبط با حکومت بودند و یا در زمره بوروکراسی، قوای مسلحه و رجال بودند، رسوخ کرد. مردم عادی نه خیلی مجذوب و مفتون فرهنگ و تمدن ایران قبل از اسلام شدند، نه مفاتیح، زیارت شب جمعه، مراسم شب احیا و شام غریبان، تاسوعا و عاشورا را کنار گذاشتند و نه شاهنامه‌خوان شدند و نه اسامی فاطمه‌، زهرا، محمد، علی، حسن، حسین، جواد و حسینعلی را کنار گذاشتند و به‌جای آن طهمورث، جمشید، کیکاووس، فریدون، منیژه، بیتا، شیوا یا پوراندخت را بر روی بچه‌هایشان گذاشتند.

اما این همه داستان نبود. قشر یا گروه اجتماعی که علی‌القاعده مشتری و یا خریدار فرهنگ پارسی می‌شد، یعنی تحصیل‌کرده‌ها و دانشگاهیان، اکسیر حقیقت و شراب رهبانی را در جای دیگری یافتند. دکتر تقی ارانی و سایر روشنفکران و نخبگان سیاسی عصر رضاشاه که ازنظر رژیم علی‌القاعده مشتریان بالقوه پارسی‌گرایی باید می‌شدند، بیش از آنکه مفتون اوستا، شیفته تخت جمشید و عید نوروز شوند دل در گرو عشق با کارل مارکس و اندیشه‌های فوئر باخ باختند؛ روال و روندی که بعد از سقوط رضاشاه در شهریور ۱۳۲۰ و فروپاشی دیکتاتوری خفقان‌آور حاکم بر ایران و ظهور فضای باز سیاسی در کشور شتاب‌ بیشتری به خود گرفت. اقبال پرشور و گسترده روشنفکران، دانشجویان، نویسندگان، نخبگان سیاسی، هنرمندان، فعالان سیاسی و آزادیخواهان به ادبیات چپ و مارکسیسم نه جایی برای فرهنگ و تمدن ایران قبل از اسلام باقی گذاشت و نه پارسی‌گرایی و باستان‌گرایی سکه‌ای داشت. بنابراین نوروز همچنان همان نوروز بود، نه چیزی به آن افزوده‌شده بود و نه ارج‌وقرب آن کاهش‌یافته بود. سالروز اول ماه مه (روز کارگر- ۱۱ اردیبهشت)، سالروز انقلاب اکتبر (در روسیه)، سالروز «شهادت» دکتر تقی ارانی، سالروز توبد کارل مارکس و لنین و… اگر برای نسل آرمان‌خواه و ایده‌آلیست چپ عصر بعد از رضاشاه از سالروز اول فروردین ارجمندتر نبود، یقیناً ارزش و اعتبار کمتری هم نداشتند. طرفه آنکه متفکران چپ تنها نکته ارزنده‌ای که در ایران قبل از اسلام می‌دیدند اسطوره قیام کاوه آهنگر در برابر ضحاک بود. کاوه سمبل پرولتاریا بود و ضحاک هم علی‌القاعده مصداق بورژوازی و سرمایه‌داری منحط.

اما از اواخر دهه ۱۳۲۰ رقیب نیرومندی برای چپ و حزب توده سر برون آورد؛ قیام دکتر محمد مصدق و نهضت ملی شدن نفت؛ اما نه مصدق و نه نهضت ملی شدن نفت ایدئولوژی و جهان‌بینی که بتواند مارکسیسم- لنینیسم را به چالش بکشند با خود به همراه نیاوردند. مصدق سمبل دموکراسی و آزادی‌خواهی و ایستادگی در برابر امپراتوری بریتانیا شد و در جامعه‌ای که قدرت همواره معطوف به زیر پا گذاشتن قانون و قرار گرفتن در ورای قانون بوده، به قدرت رسیدن رهبری که حاضر نبود مخالفانش را قلع‌وقمع کند، حکایتی بود. مشکل چپ با مصدق به‌واسطه جهان‌بینی او نبود که پیرمرد، مبلغ هیچ مکتب و مرامی نبود، الا احترام به قانون و آزادی. مشکل چپ با مصدق به کاریزمای او بازمی‌گشت. جالب است که مصدق هم همچون چپ به دنبال آدرس ایران قبل از اسلام نرفت. نه سعی کرد داریوش را بزرگ کند، نه کوروش را بر روی سرش گذاشت و نه حتی برای بازدید به تخت جمشید رفت و نه در دو سالی که نخست‌وزیر بود سعی کرد نوروز و آئین جمشید و کیقباد را ارج بنهد. مارکسیسم حزب توده و کاریزمای ملی مصدق عملاً جایی و چیزی از باستان‌گرایی باقی نگذاشتند. اما اگر هنوز کورسویی از باستان‌گرایی عصر رضاشاه باقی‌مانده بود، این بار به‌دست پیرمرد دیگری به کل و به جزء و به اصل و به فرع، حداقل در میان بسیاری از تحصیل‌کرده‌ها از بین رفت. این هم از بخت و اقبال طرفداران کوروش، داریوش، شاهنامه و نوروز بود که جایگزین مصدق پیر، لیبرال میان‌سال دیگری شد به نام مهندس مهدی بازرگان. او برخلاف مصدق دارای مکتب و جهان‌بینی بود؛ مکتب و جهان‌بینی به نام اسلام. او توانست یک‌تنه پا جای پای حزب توده بگذارد. اگر در دهه ۱۳۲۰ حزب توده توانسته بود دانشجویان و تحصیل‌کرده‌های کشور را که به مسائل سیاسی و اجتماعی علاقه‌مند بودند به سمت مارکسیسم جلب کند، بازرگان موفق شد اسلام را برای بسیاری از آنان جایگزین چپ نموده و اسلام را برای نخستین بار به دانشگاه ببرد. اسلام بازرگان اسلامی معتدل، میانه‌رو و همسو با دموکراسی بود. درعین‌حال ضمن آنکه بغض و کینه‌ای نسبت به ایران قبل از اسلام نداشت، همانند حزب توده و مصدق خیلی هم اصراری بر زدن سنگ آن بر سینه نداشت. پهلوی دوم در دهه ۱۳۴۰ و نیمه دوم دهه ۱۳۵۰ که درآمدهای نفتی‌اش چندین برابر قبل شده بود تلاشی در جهت توجه به ایران قبل از اسلام یا باستان‌گرایی نمود؛ اما تلالو اسلام که حالا افزون بر بازرگان، مرحوم امام خمینی، مرحوم دکتر علی شریعتی و مجاهدین هم آن را بدل به یک نیروی عظیم اجتماعی ساخته بودند، عملاً جایی نه برای اسطوره و فرهنگ و تمدن قبل از اسلام گذاشت، نه جایی برای پارسی‌گرایی و توجه به آئین نوروز و جشن‌های ایران باستان. تا رسیدیم به انقلاب. در سال‌های نخست انقلاب همان‌طور که اشاره کردیم، تلالو اسلام و فرهنگ و روحیه انقلابی آن‌قدر خروشان بود که نه کسی به فرهنگ و تمدن قبل از اسلام خیلی توجهی داشت و نه کسی به نوروز به‌عنوان بزرگداشت آداب و سنن پارسی یا ایرانی می‌نگریست.

نوروز در سال‌های نخست انقلاب همان «نوروز»ی بود که همیشه بود؛ اما دو عامل به‌تدریج نوروز را احیا کرد؛ همان دو عاملی که باعث نضج گرفتن و احیای شدید پارسی‌گرایی و توجه به ایران قبل از اسلام شدند. نخست رویکرد منفی و تا حدودی از سر کبر و غرور برخی از چهره‌ها و شخصیت‌ها نسبت به ایران قبل از اسلام بود؛ امری که نه ضرورتی داشت و نه به صلاح بود. عامل دوم برخی سرخوردگی‌های سیاسی و اجتماعی بود که بالأخص در میان اقشار و لایه‌های مرفه‌تر و تحصیل‌کرده‌تر جامعه دیده می‌شد. رفتن به سمت پارسی‌گرایی و فرهنگ و تمدن قبل از اسلام به‌تدریج بدل ‌شد به یکنوع مکانیسم دفاعی در برابر بسیاری از نیروهای سیاسی کانون‌های قدرت. هر قدر که سرخوردگی سیاسی و اجتماعی در سطح جامعه بیشتر می‌شد، به همان میزان هم گرایش به پارسی‌گرایی و توجه به فرهنگ و تمدن قبل از اسلام هم افزایش پیدا کرد. برای بسیاری از ایرانیان پارسی‌گرایی در حقیقت بیش از آنکه معلول و مولود اعتقادات عمیق فلسفی، تاریخی و تمدنی با فرهنگ و تمدن قبل از اسلام باشد، در حقیقت یک‌جور تقابل و رویارویی با ایدئولوژی دولتی حاکم در ایران بود.

این قاعده کلی شامل نوروز هم می‌شد. برای بسیاری از اقشار و لایه‌های سنتی‌تر و مذهبی‌تر جامعه که لزوماً یا مشکل سیاسی ندارند یا کمتر آن را احساس می‌کنند، نوروز همچون گذشته‌ها همان نوروز باقی ماند؛ نه چیزی بیشتر، نه چیزی کمتر. نگاهشان به نوروز همان نگاهی است که ۵۰ سال پیش یا قبل از انقلاب بود؛ اما برای بسیاری دیگر، نوروز، چهارشنبه‌سوری، سیزده‌بدر و هر نماد و سمبل دیگر ایران قبل از اسلام، همچون درفش و علامتی برای نشان دادن مخالفتشان با بسیاری از سیاست‌های حاکم است. دولتمردان نیز متوجه این مسئله شده‌اند. یک واکنش آنان این بوده که مثل گذشته‌ها سعی نکنند در برابر تمدن ایران قبل از اسلام جبهه‌گیری نمایند. برخی در حقیقت تا آنجا پیش‌رفته‌اند که بیرق ایران، ایران‌گرایی و پارسی‌گرایی را خود به‌دست گرفته‌اند؛ اما این همه واکنش‌ها نبود. یک واکنش عمومی‌تر این بود که بسیاری از مسئولان به این تفکر رسیده‌اند که چرا اساساً ما در برابر ایران قبل از اسلام و نمادهای آن همچون نوروز موضع‌گیری می‌کردیم؟ حالا که نمی‌شود نوروز را محدود کرد، سیزده‌بدر را منسوخ کرد، چهارشنبه‌سوری را جمع کرد و قس علی‌هذا، سعی کنیم آنها را مصادره و به‌اصطلاح «اسلامی» کنیم. سیزده‌بدر شد روز طبیعت، نوروز هم شد یک جشن ملی- اسلامی و دست‌کم برخی از مسئولان و صاحب‌نظران سعی کردند برای چهارشنبه‌سوری هم یک لباس، اگر نگفته باشیم دینی، لااقل لباسی که مغایر با شریعت نباشد بدوزند. (ازجمله اینکه شیعیان برای دادن علامت به یکدیگر آتش روشن می‌کرده‌اند که همان بزرگداشت چهارشنبه‌سوری است.) چنین شده که امروز رسیده‌ایم به نقطه‌ای که مملکت دو، سه هفته تعطیل می‌شود و نوروز دارد کم‌کم بدل می‌شود به یک سنت اسلامی- دینی. مسئولان برای اینکه از زهر به‌کار گرفته شدن نوروز، چهارشنبه‌سوری یا سیزده‌بدر به‌عنوان یک حربه سیاسی علیه‌شان بکاهند، خودشان هم افتاده‌اند به تلاش در جهت بزرگداشت این آئین‌ها. بعضاً در «اسلامیزه» کردن نوروز و… آن‌چنان متوسل به حجیت‌ها و انگاره‌های دینی می‌شوند که بعید نیست چند سال دیگر نوروز بدل شود به یک پدیده اسلامی.

راستی را آن است که نوروز هیچ ارتباطی به اسلام ندارد. تنها اعیادی که رسول اکرم (ص) بزرگ می‌داشته، در درجه اول عید فطر و در مرتبه بعدی عید قربان بوده. برخلاف ایران در تمامی کشورهای اسلامی دیگر، عید فطر یک مناسبت بسیار بزرگ و مفصل است و معمولاً دو، سه روز تعطیل هستند؛ لباس‌های الوان و بعضاً نو می‌پوشند، به میهمانی و دیدار یکدیگر می‌روند و به معنای واقعی جشن می‌گیرند. ما تنها کشور اسلامی هستیم که به عید بزرگ فطر اهمیت زیادی نمی‌دهیم و فقط یک روز تعطیل هستیم. تنها مسئله مهم برایمان در عیدی که در سنت رسول‌الله (ص) و صحابه صدیقشان مهم‌ترین عید بوده آن است که آیا هلال ماه رویت شده یا نه. بدون اینکه آن رفتار و بزرگداشت را که مسلمین در کشورهای دیگر برای اعیاد فطر و قربان قائل‌اند را انجام بدهیم. گفتن این سخن که عید نوروز هیچ ربطی به اسلام ندارد و آن‌قدر تلاش نکنیم که آن را به شریعت بچسبانیم، به‌هیچ‌روی به معنای آن نیست که از آن طرف پشت‌بام بیفتیم. در برابر آن جبهه‌گیری کنیم و خواسته باشیم آن را خوار کنیم (همچنان که برخی تلاش کردند بعد از انقلاب این‌گونه کنند). خیلی سنت‌ها و آداب‌ورسوم دیگر هم چه در عربستان و چه در جوامع دیگر بوده‌اند که ربطی به اسلام نداشتند اما درعین‌حال آداب‌ورسوم خوبی بودند و منافاتی هم با اسلام نداشتند و نه رسول‌الله (ص)، نه صحابه صدیق و نه خلفای راشدین خواهان جمع شدن این آداب‌ورسوم نشدند. به بیان دیگر، نه نیازی هست که ما آن‌گونه که در سال‌های نخست انقلاب، بعضاً عده‌ای انجام دادند، موضعی علیه نوروز بگیریم و نه ایضاً نیازی هست که این‌گونه که ظرف سال‌های اخیر مد شده، نوروز را روی سرمان بگذاریم و اصرار نماییم آن را به اسلام بچسبانیم. درست همان رویکردی را داشته باشیم که اجداد و نیاکان مان در طی آن ۱۴۰۰ سال بعد از اسلام انجام می‌دادند. همان‌که پیش‌تر گفتیم؛ نوروز، نوروز بود و اسلام هم اسلام. نه سعی می‌کردند آن را منسوخ و پایمال کنند و نه متقابلاً سعی می‌کردند بر آن لباس شرعی و اسلامیت بپوشانند.

کلام آخر اینکه، به‌جای آنکه برای عقب نیفتادن از دیگران، نوروز را روی سرمان بگذاریم و حلوا حلوا کنیم، شاید بهتر باشد که ببینیم چرا چه شد که در مقطعی (سال‌های نخست انقلاب) نوروز، نوروز بود اما امروزه بسیاری از مردم این همه به آن توجه نشان می‌دهند و آن را بزرگ نموده‌اند؟

#صادق‌زیباکلام #زیباکلام

تصویر تیره وزیر اقتصاد روسیه از چشم انداز اقتصادی آنکشور

Share Button

داگنز ایندوستری (سوئد)

۰۳ مارس ۲۰۱۴

  طبق گزارش خبرگزاری بلومبرگ ؛ اندره کلپاخ جانشین وزیر اقتصاد روسیه  گفت که نرخ رشد اقتصادی کشور بمراتب بدتر از آنچه که باید باشد  میباشد و ممکنست به زیر ۱%  هم یرسد که  بسیار زیر ظرفیت اقتصادی مملکت است.

او گفت که اقتصاد کشور در مرحله رکود قرار دارد ولی اوضاع هنوز بحرانی نیست. او نرخ رشد تولید ناخالص ملی BNP را در ۳ ماهه نخست  سال جاری در مقایسه با سال گذشته ۰٫۸% برآورد کرد

اندره کلپاخ  در ادامه همچنین  گفت که  روسیه فاقد  همآهنگی بین سیاست کلان پولی و مالی خویش  است.(منظور هماهنگی بین سیاست های پولی بانک مرکزی و سیاست های بودجه ای دولت است . ح ـ ت)  .

او همچنین گفت که خروج سرمایه از کشور بیشتر از ۱۰۰ میلبارد دلار ی که پیش بینی میشد  میگردد و در سه ماهه سال جاری به  ۱۵۰ میلیارد دلار بالغ خواهد شد  .  در آمد مالی (بودجه ای) دولت هم  بخاطر ضعیف تر شدن نرخ برابری  روبل در برابر ارزهای خارجی بین ۸۰۰ تا ۹۰۰ میلیارد روبل افزایش خواهد یافت. (مقایسه کنید با ۴۰۰۰ تومان شدن  نرخ دلار در کشور خودمان و پولدار شدن دولت احمدی نژاد از این طریق ـح ت).

کامنت من:

 پیش بینی فرار سرمایه از روسیه تا دو هفته پیش، نه ۱۰۰ مییلیار بلکه ۷۰ *میلیارد  دلار بود که  بیش از دو برابر شدن آن  در عرض فقط  ۲ یا ۳ هفته به سطح ۱۵۰ میلیارد، نشان از بلبشوی مدیریت اقتصادی روسیه دارد.

اضافه میکنم که ذخیره ارزی روسیه  در آستانه تجاوز  آن کشور به کریمه قدری بالای ۴۰۰ میلیارد دلار بود که با گزارش فوق، از سوی مؤسسه معتبر بلومبرگ و اظهارات خود آن مقام روسی، چنین استنباط میشود که در برآورد و  پیش بینی این رقم ارزیابی مقامات  اقتصادی روسیه ۱۰۰%  غلط و خوشبینانه بوده است.

در نظر بگیریم که ظرف فقط ۳ ماه  یکسوم ذخیره ارزی روسیه از مملکت خارج شده است. دولت مجبور است  برای جلو گیری بیشتر فرار سرمایه محدودیت های ارزی از همان نوعی که در زمان احمدی نژاد و بهمنی ِ در ایران اِعمال شد در روسیه  ِاعمال کند که اِعمال چنین  محدودیتهایی در عمل یعنی اینکه روسیه دیگر  نمیتواند جایگاهی در حد عضو ۸ کشور بزرگ اقتصادی دنیا  داشته باشد، چه آن ۷ تای دیگر آنرا بپذیرند و چه نپذیرند.

من برای شنبه یا یکشنبه پیش روی  یادداشتی پیرامون مسئله اشغال کریمه و آثار و عواقب آن و استراژی روسیه در این منطقه اروپا  ـ آسیا  در این رابطه خواهم داشت .

*

BBC

 

Russia expects investors to move up to $70bn (£۴۲bn) of assets out of the country in the first three months of this year.

 

 

 

Dagens

Ryssland: Ministerns dystra diagnos

Uppdaterad 2014-04-03 20:56. Publicerad 2014-04-03 20:54

Foto: Sergei Grits

Tillväxten i den ryska ekonomin är långt under potentialen, och den kan vara “signifikant” lägre än 1 procent givet de nuvarande trenderna.

Det sade Andrej Klepach, biträdande ekonomiminister i Ryssland, på torsdagen, enligt Bloomberg News.

Han sade att ekonomin befinner sig i stagnation, men inte i kris, och han uppskattar att Rysslands BNP kan ha växt 0,8 procent under första kvartalet jämfört med första kvartalet 2013.

Andrej Klepach sade vidare att Ryssland saknar en koordination mellan penning, finans- och strukturpolitik.

Han sade också att utflödena från Ryssland inte kommer att understiga 100 miljarder dollar i år, de kan komma att uppgå till 150 miljarder dollar. Samtidigt kan dock inkomsterna i den ryska budgeten öka med 800-900 miljarder rubel på grund av den svagare växelkursen för valutan.

 

هشت انتخابات سرنوشت ساز در منطقه

Share Button

بنظر من تمام سیر این تحولات یک مخرج مشترک دارند و آنهم اینست که: ۱ ـ سیر حوادث  با شتاب علیه اسلامگرایی در منطقه پیش میرود. ۲ ـ غرب و بویژه آمریکا بیش از پیش در منطقه حضور تأثیر گذار سیاسی و دیپلماتیک می یابند . ۳ ـ موازنه نیرو در منطقه با شتاب به زیان حکومت ایران بهم میخورد و اسلامگرایی آغازین حکومت ایران که در دو دهه اخیر به شیعه گرایی و سپس تا حد “تروریسم پروکسیکال شیعی سازمان داده شده از سوی ایران” و با صرف دهها و شاید صد ها میلیارد دلار هزینه، تقیل یافت، جای دشمن صهیونیستی را بعنوان دشمن اعراب و سُنی مذهبان منطقه گرفته است. هزینه این وضعیت برای میهن ما تاریخی خواهد بود. 

مصر، تونس، لیبی، لبنان، عراق و افغانستان و ترکیه و برآیند انتخاباتهای در جریان در آنها

ظرف ماههای آینده تا پایان سال جاری مسیحی ۸ انتخابات در ۷کشور منطقه و شمال آفریقا[ مصر، لبنان، تونس، لیبی، عراق، ترکیه و افغانستان برگزار خواهد شد. تک تک این انتخاباتها را میتوان با قدری تسامح، مراسم یا رویدادی ادواری تلقی کرد که فاقد اهمیت ویژه ی فرا مرزی میتوانند باشند تلقی کرد. ولی انجام این انتخابات ها در شرایط کنونی منطقه  و جهان  در چنان بستری از تجربیات و تحولات سیاسی و حرکتهای پر قدرت اجتماعی رخ میدهند که میتوانند سمت و سوی سیاست را در کل منطقه تغیر دهند و روی سیر تحول سیاسی دنیا اثری بیش از آنچه در ظاهر دیده میشود بگذارند.
دو ماه دیگر انتخابت ریاست جمهوری و چند ماه بعد از آن پارلمانی در مصر است. این انتخاباتها  میتوانند مراسم کفن و دفن اسلامگرایی اخوان المسلمینی  نه تنها در مصر بلکه در تمام منطقه باشند یا آغازی برای آن تدفین. به احتمال بسیار زیاد رئیس جمهور آینده مصر ژنرال السیسی خواهد بود. این درحالیست که مصر آرام آرام از بحران سیاسی انقلابی ۳ ساله گذشته خارج شده، شاخصهای اقتصادی  و موازنه پراختی کشوربنحو چشمگیری مثبت گردیده، بیکاری و تورم مهار و نرخ برابری  پوند پول ملی تثبیت شده است و جریان ورود سرمایه خارجی به کشور هم شتاب گرفته و ساز و کارهای دموکراتیک، علیرغم تشنج آفرینی اسلامگرایان و عملیات تروریستی روزانه آنها، بنحو چشمگیری حفظ و تحکیم گردیده است.

انتخابات ریاست جمهوری به مصر اجازه خواهد داد که دستآوردهای کنونی را تثبیت و با اتکاء به مشروعیت برآمده ازانتخات سالم و آزاد در جریان، قاطع تر به حل مشکلات کشور از جمله مسئله اسلامگرایی بپردازد.

ژنرال السیسی از حمایت طبقه متوسط جامعه مصر بخاطر برخورد قاطعش با اخوان المسلمین وعمل به تعهداتش در احترام به قانون و موازین دموکراسی و مطالبات مردم برخورد دار است. چندی پیش یکی از اطرافیان او گفت که پس از سرکوب اخوان نوبت حماس خواهد بود. ژنرال السیسی نشان داده است که نه با اسلام گرایان و نه با حماس قصد مدارا ندارد و در این راه از حمایت اکثریت قاطع جامعه  و بخش عمده جنبش سلفیست که رقیب اخوان است  و جامعه مسیحی مصربرخوردار میباشد. بنا بر این میتوان انتخابات مصر را گامی مهم بسوی توسعه و ترقی هم برای مصر و هم منطقه تلقی کرد.

تونس:

در پایان سال جاری مسیحی انتخابات پارلمانی تونس نیز برگزار خواهد شد و مجلس و دولت موقت از هم اکنون زیر نظارت جریانهای مختلف سیاسی و نهاد های مدنی و اتحادیه ایی سرگرم سازمان دادن ارگانهای برگزار کننده و نظاره گر انتخاباتی هستند بنحوی که؛ هم یک  سیستم انتخابات سالم و آزاد پایه ریزی شود و هم سازو کارهای آن برای آینده تثبیت و نهادینه گردند.

انتخاباتهای ریاست جمهوری و پارلمانی تونس در شرایطی برگزار میشود که النهضت (اخوان المسلمین تونس) در برابر نیروهای سکولار دموکرات در موضع دفاعی قرارگرفته  و  بنظر من بعید است این جریان تمامیت خواه اسلامیستی بتواند جایگاهی را که در دولت و مجلس موقت پس از انقلاب یافته بود، در آینده از نو برای خود تأمین کند. النهضت قریب دو سال کنترول مجلس و دولت موقت را در دست داشت و بزور جنبش مردم پائین کشیده شد. البته در تسلیم شدن آن به جنبش اعتراضی مردم، سرنوشت تلخ اخوان مصر و عزل محمد مُرسی کم تأثیر نبود. پس از انتخابات آینده این جریان مجبور است  خود را با سازو کارهای نظام کثرتگرای پارلمانی تطبیق دهد والی از صحنه حذف خواهد شد.

لیبی*:

علیرغم بلبشو و هرج مرج ظاهری در عرصه امنیتی و سیاسی در لیبی، این کشور میرود تا نه تنها آرامش یابد بلکه بنظر من یکی از موفقترین کشورهای منطقه هم مبدل شود. زیرا بعلت فقدان کامل نهادها و ارگانهای حکومتی و سیاسی پس از قذافی، بازسازی سیستم امنیتی و اداری حقوقی و سیاسی این کشور عملاً در پشت صحنه به کشورهای غربی واگذار شده است. هفته قبل تعداد ۳۰۰ نفر که با دقت بسیار انتخاب شده و برای آموزش نظامی سخت و فشرده به ترکیه اعزام شده بودند پس از گذراندان دوره آموزش نظامی خود به کشور بازگشتند، تعداد ۲۰۰۰ نفر هم به ایتالیا اعزام شده است تا دوره نظامی و امنیتی ببینند. تعداد نامعلومی هم به انگلیس فرستاده شده اند و قراراست در اینده، انگلیس یک واحد اموزش نظامی در خود لیبی برای آموزش  نظامیان آن کشور ایجاد کند. آمریکا هم در این زمینه فعال است و دو هفته پیش  بنا بدرخواست دولت لیبی نفتکشی را که با بی اعتنائی به دولت نفت قاچاقی بار کرده بود را در نزدیک قبرس با عملیات کماندویی تصرف و کشتی و کارکنان آن و نفرات مسلح منتسب به باند های نظامی  ایالت جدایی طلب سیری نایکن (بربر)در جنوب کشور را، در آن دستگیر و تحویل دولت مرکزی داد که تحت پیگرد قانونی قرار گرفتند.

در لیبی مردم نگاه منفی به دخالت غرب ندارند وبا نگاه مثبت به این دخالتها برای تثبیت اوضاع کشورشان مینگرند. تأمین ثبات و امنیت ممکنست در لیبی چندی بطول انجامد ولی مهم اینست که عوامل ثبات آفرین در کشور مهیا هستند. حکومت آینده لیبی مانند مصر و تونس بیش از گذشته در مدار سیاست و دیپلماسی غرب خواهد بود و در جهت مهار اسلامگرایی و تروریسم حرکت خواهد کرد.

لبنان:

تا دو ماه دیگر انتخابات ریاست جمهوری لبنان است. نقطه مورد نزاع در این انتخبات دردرجه اول نیروهای مسلح حزب الله  و در درجه دوم شرکت حزب الله در جنگ داخلی سوریه می باشد. موقعیت حزب الله نسبت به گذشته تضعیف شده است و هر روز نیروهای بیشتری با صدای بلتد تر خواهان پایان یافتن شرکت آن در جنگ داخلی سوریه بنفع رژیم اسد در صحنه سیاسی لبنان هستند.  همین دیروز رسانه های منطقه از اسارت ۱۱ جنگجوی  حزب الله توسط ارتش آزاد سوریه خبر داد که اولین مورد در این زمینه است و ارتش آزاد سوریه قرار است آنها را تلویزیونی کند. در بین آنها یک فرمانده عالیرتبه هم وجود دارد.

سال قبل عربستان ۳ میلیارد دولار برای تقویت ارتش لبنان به آن کشور کمک کرد که معنای عملی آن تقویت نقش ارتش در مقابل نیروهای مسلح حزب الله است.

زیر فشار جریان ۱۴ مارس و مخالفت عمومی با حزب الله، قریب ۹ ماه پیش دولت  نجیب میقاتی که محصول ائتلافی با  بلوک ۸ مارس که حزب الله در آن نقش محوری داشت بود سقوط کرد و جای خود را به  دولت محلل تّمّام سلام داد که سیاستمداری کشته کار و میانه رو از بلوک ۱۴ مارس است.

طی دو سال گذشته، برای خنثی کردن نقش ایران  و منزوی کردن حزب الله؛ عربستان نقش فعالی در سیاست داخلی لبنان بعهده  گرفته است و در این مدت، ریاض به مرکز عمده ملاقاتهای سیاسی رهبران سیاسی لبنان، منهای فقط حزب الله و یک حزب کوچک طرفدار سوریه، تبدیل گردیده بود هدف تلاشهای ریاض تضعیف و در صورت امکان نابودی حزب الله لبنان بعنوان یک جریان مقتدر سیاسی و نظامی و ریشه کن سازی نفوذ حکومت ایران در آن کشور است.

انتخابات ریاست جمهوری پیش روی لبنان را میتوان شروع پایان کار حزب الله بعنوان یک نیروی تعین کننده در لبنان تلقی کرد. از هم اکنون حزب الله خود را از روند گفتگوی ملی کنار کشیده  یا تا حدود زیادی کنار زده شده است. حزبالله همچنین  در برابر تلاشهای های رئیس جمهور، میشل سلیمان، برای تأمین اجماع ملی و دور نگاه داشتن لبنان از بحران سوریه، که با استراتژی ایران محورانه آن خوانایی ندارد، جبهه گیری کرده است. این احتمال که لبنان در دوره آینده،؛ رئیس جمهوری که حزب الله را تحمل کرده و یا دوست داشته  باشد  بعید ببنظر میرسد.

عراق:

تدارک برای انتخابات مجلس عراق که در عین حال تعین کننده نخست وزیر و رئیس جمهور هم هست، در جریان است و مبارزه انتخاباتی از هم اکنون آغاز شده است. پیش بینی دقیق نتیجه انتخابات عراق، حد اقل برای من مشکل است ولی آنجه را میتوانم با قطعیت بگویم و بسیاری تحلیلگران دیگران هم میگویند اینست که این انتخابات مانند انتخابات قبلی برنده قطعی نخواهد داشت و من به این اضافه میکنم که علاوه براین، جبهه شیعان مؤتلفی که در دوره قبل پشت سر نوری المالکی ایستاد ند، دیگر نخواهد توانست همان ۱ +۵۰% سابق را هم بیاورد و بعید است مانند آن دوره کردها و جریان مقتدا صدر هم پشت سر ائتلاف شیعه بایستند خود مقتدا صدراز سیاست کناره گرفته است ولی همچنان با مالکی مخالف است. علاوه بر اینها بنظر میرسد قدرت تأثیر گذاری ایرانهم در آن کشور نسبت به ۴ سال قبل تا حد زیادی فرسایش یافته است. نتیجه چه از کار در خواهد آمد فقط آینده نشان خواهد داد. ولی قدر مسلم اینست که موازنه؛ اگر چه نه قاطع ولی بطور نسبی در این کشور هم بزیان ایران بهم خورده است. ضمناً اوضاع در شمال عراق در منطقه الانبار همچنان متشنج است و اگر آرامش موقتی هم یافته است نه در اثر اعمال قدرت حاکمیت بلکه شرکت قبایل سُنی مذهبی است که خود جای القاعده  عراق( ISIS ) را گرفته و خود مدعی حکومت مرکزی هستند.

افغانستان:

برای من ارزیابی انتخابات پس فردای ریاست جمهوری افغانستان آسان نیست جز اینکه بگویم در این جامعه تقسیم شده به اقوام و فرقه های مذهبی؛ بیرون آمدن یک رئیس جمهور کاملاً افغانی از صندوق آراء؛ که نه رئیس جمهور پشتونستان، تاجیکستان، هزاره استان، ازبکستان، و.. ؛ در افغانستان بعنوان یک کشور ـ ملت  واحد باشد، دشوار است.  روندانتخابات آزاد بنظر میرسد و امکان تقلب تعین کننده در آن بسیار کم است ولی رقابت انتخاباتی بیش از آنکه برنامه محور باشد قوم و قبیله و شخصیت محور است.

ترکیه:

هنوز ۸ یا ۹ ماه به انتخابات ریاست جمهوری ترکیه باقیست و در این مدت میتوان انتظار اتفاقات زیادی را در آن کشور داشت. چنین بنظر میرسد که اردوغان تلاش میکند صدمات وارده به سیاست های داخلی خود را با نزدیکی بیشتر با آمریکا و عادی سازی رابطه با اسرائیل جبران کند. این رویکرد میتواند آثار مثبتی در سیر رویدادهای سیاسی ترکیه و منطقه داشته باشد ولی نمیتواند شکافی را که بین بخشهای مدرنتر جامعه، دستگاه قضائی و پلیس و جریان منتسب به فتح الله گولن با اردوغان و حزب عدالت و توسعه او شکل گرفته است را پل سازی و ترمیم کند.

نتیجه:

بنظر من تمام سیر این تحولات یک مخرج مشترک دارند و آنهم اینست که: ۱ ـ سیر حوادث  با شتاب علیه اسلامگرایی در منطقه پیش میرود. ۲ ـ غرب و بویژه آمریکا بیش از پیش در منطقه حضور تأثیر گذار سیاسی و دیپلماتیک می یابند . ۳ ـ موازنه نیرو در منطقه با شتاب به زیان حکومت ایران بهم میخورد و اسلامگرایی آغازین حکومت ایران که در دو دهه اخیر به شیعه گرایی و سپس تا حد “تروریسم پروکسیکال شیعی سازمان داده شده از سوی ایران” و با صرف دهها و شاید صد ها میلیارد دلار هزینه، تقیل یافت، جای دشمن صهیونیستی را بعنوان دشمن اعراب و سُنی مذهبان منطقه گرفته است. هزینه این وضعیت برای میهن ما تاریخی خواهد بود.

افزوده ها:
تریپولی پست

US Army Team on Training Mission has Started Arriving in Libya
28/03/2014 16:36:00

The first two of an initial team of 11 US soldiers arrived in Libya this week to help lay the groundwork for upcoming training of Libyan forces in Bulgaria, which is expected to begin in July, a US military official told Reuters on Wednesday.

The United States announced last year its plans to train 5,000 to 8,000 Libyan forces at the request of Tripoli.

The team on the ground in Libya would help address logistical issues related to the training, included vetting of recruits.

The training in Bulgaria is expected to be carried out in small groups on a rotation basis over a period of years, potentially involving as many as 300 American trainers at any given time in Bulgaria, the U.S. official said.

The rest of the initial team of 11 soldiers was expected to be in place in Tripoli by early April. The team was expected to grow later as the program is developed, the official said.

The arrival of the first two US soldiers came about a week after US special forces seized a tanker that fled with a cargo of oil from a Libyan port controlled by anti-government rebels.

In October, US forces seized an alleged senior al Qaeda figure, Nazih al-Ragye, better known by the cover name Abu Anas al-Liby, in Tripoli in connection with the bombings of US embassies in Kenya and Tanzania in 1998.

ANALYSIS: Declaring War on Terrorists in Libya
25/03/2014 17:59:00
Tripoli— Moved by the latest terrorist crimes in Benghazi and other cities the interim government of Libya has declared war on terrorism, a long awaited and difficult decision to make given the lack of security and nonexistence of a national army and police force.

“Libya’s interim government asks the international community and especially the United Nations to provide assistance to uproot terrorism,” the government said in a statement released Wednesday night.

“The government confirms that it wants this war on terror to start as soon as possible,” it strongly added.

There cannot be a clearer call for help than the one issued on Wednesday by the Libyan government which in many ways makes the international partners fully responsible for the chaos and the killing that is going on in Libya.

There have emerged no details about the nature of the discussions that took place leading to the making of the war decision, whether there was voting on it or who supported or opposed it.

“The nation is now confronting terrorist groups which requires making security and military resources available to fight such epidemic and bring peace and security to our cities,” the statement said.

It added, “the interim government asks the world community, especially the United Nations to provide the needed support in order to eradicate terrorism from Libyan cities.”

The Council of Ministers held its weekly meeting on Wednesday in the remote city of Ghat, 1300 kms southwest of Tripoli, in solidarity with the public in the Libyan south.

“The success of the Libyan people in eradicating terrorism will enable them to establish the constitutional and just state whose goal is welfare and development,” it said.

The meeting, according to a number of ministers, was constructive surrounded by the well-known Libyan Desert and mountain beauty.

But the ministers were also aware of the challenges and implications of the decision they made. Never before anyone in the current or pervious governments had called for outside help to fight terrorists on Libyan soil out of fear of being accused of calling for foreign intervention.

In the meantime, there have already emerged some voices which oppose the government’s declaration of war on terrorism, especially from among the ranks of Islamists who remain taking low profile at this stage.

But whatever the consequences it remains that such decision is important on the part of the the current ruling group and it will have future fallouts as time goes by.

The ball must be now ‘hot’ in the hands of the Security Council and its representatives on the ground, the UN Support Mission in Libya (UNSMIL), and NATO.

The call for help from the international community came after a wave of bombings and assassinations in the eastern cities of Benghazi, Derna and Sirte, declared the government.

Assassinations in Benghazi are occurring on daily basis and 1.5 million people are living in continuous fear as car bombs have also been used in the mayhem. On Monday, a powerful car bomb targeted army soldiers at a military technical college killing ten and wounding many others as they left a graduation ceremony.

Now that the politicians declared war on terrorism who will actually implement it and in what way if there exists no military and security institutions in the country?

Geagea Seeks ‘Radical Change’ by Running for Presidency

by Naharnet Newsdesk ۳ hours ago

W460

Lebanese Forces leader Samir Geagea stated that the situation in Lebanon is “difficult and bleak”, which is why the time is right for him to run for president, reported the pan-Arab daily Asharq al-Awsat on Thursday.

He told the daily: “We must introduce radical change over how to solve Lebanon’s problems.”

“I want to complete what President Michel Suleiman started, which he unfortunately only began during the last seven months of his term,” he said.

“I want to commence with my presidential program immediately should I succeed in the elections,” Geagea remarked.

“I do not seek power, but I believe that the situation in Lebanon can no longer support the ongoing problems,” he continued.

The LF chief explained that he based the decision to run for the presidential elections on promising factors and his intention to extract Lebanon from its current situation.

“My allies want to see me elected as president, in contrast with what some sides are attempting to portray,” Geagea said in reference to media reports of a rift between the LF and the Mustaqbal Movement.

“In fact, my allies will be the most at ease should I be elected as president,” he said.

Geagea is poised to officially declare his nomination for the presidency, after his press office announced that the party’s Executive Committee will meet Friday to discuss his presidential program.

Asked if Hizbullah will accept his nomination and possible election, Geagea replied: “What not? Perhaps the party also wants to end the current deteriorating situation in Lebanon.”

“I believe that they are better off dealing with a serious person whose way of thinking they are aware of instead of someone whom they do not know so well,” he explained.

“When one is in a crisis, they unconsciously seek someone else to get them out of it,” he added.

“I do not think that Hizbullah’s main support base is in the greatest of shape … and I do not think that it is capable of altering the current situation,” he stated.

“We are calling for the rise of the state that achieves stability and security that serve all sides,” Geagea said.

“The program we are planning serves the interests of all sides and eliminates a current flawed situation, which started with the civil war and still persists under various slogans because the Syrian regime needed it for its regional and international agendas,” he noted.

“Shouldn’t Hizbullah’s youths be at university instead of the battlefield?” he wondered in reference to party members taking part in the fighting in Syria alongside the country’s ruling regime.

“Shouldn’t they working on building a solid economy instead of earning their salaries from Iran?” asked the LF chief.

“Hizbullah’s support base will be the first beneficiary from my presidential program because it is ultimately suffering the most from the current situation, whether on the social, security, or economic levels,” he remarked.

“Hizbullah’s supporters will gain the most from the establishment of a strong state and achievement of security and stability,” he added.

 

تونس:

Assembly floor after approving constitution, January 27, 2014. Image credit: Robert Joyce, Tunisia Live

On Thursday, the National Constituent Assembly (NCA) began debate on the creation of a commission to assess the constitutionality of new legislation.

The adoption of other key legislation, including a long-awaited electoral law, will be delayed until this commission is established.

The temporary commission will operate until a permanent constitutional court can be established, according to state news agency TAP. The constitutional court is provided for by the new constitution approved in January, but cannot be created until after new elections are held, which is expected to occur by the end of 2014.

Under Article 148, Section 7 of the Tunisian constitution, the head of the Cassation Court (Tunisia’s highest court) will preside over the six-member commission. The commission will also include the heads of the Administrative Court and the Court of Audits. The speaker of the NCA, the Prime Minister and the President of the Republic will each appoint one of the remaining three members.

While the constitution calls for the body and defines its members, the assembly must now create a law establishing it.

“The draft electoral law will be adopted and examined, article by article, only once the interim commission supervising the constitutionality of laws is installed,” NCA deputy Karima Souid told TAP on Wednesday. She added that the electoral law is currently scheduled to be discussed in two plenary sessions on the April 7 and 8.

– See more at: http://www.tunisia-live.net/2014/03/27/legal-commission-to-be-established-delaying-electoral-law/#sthash.gyfjraug.dpuf

محمد ملکی: خشت بنای تقلب انتخاباتی ۸۸، تقلب در رفراندوم ۵۸ بود

Share Button
۰۷/آذر/۱۳۹۰
نخستین رئیس دانشگاه تهران بعد از انقلاب در یادداشت اخیر خود با اشاره به رفراندوم ۱۲ فروردین ۱۳۵۸ می‌گوید: «ما امروز باید بعد از گذشت ۳ دهه جوابگوی اعمال، بی توجهی‌ها، سکوت و ندانم کاری‌های خود باشیم. اعمالی که خشت بنای انتخاب های بعدی از جمله انتخابات سال ۸۸ را که موجب طغیان مردم شد و آن همه کشتار و به زندان رفتن و شکنجه معترضین را موجب شد…»
‎متن کامل یادداشت محمد ملکی که در روزآنلاین منتشر شده به شرح زیر است: ‎آن روزها که من و دوستانم به نام روشنفکران مذهبی جوانان نسل اول انقلاب را به راهپیمایی و تلاش برای ساقط کردن نظام شاهی با شعار استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی دعوت و تشویق می کردیم و رهبری آقای خمینی را چشم بسته پذیرفته بودیم و هرگز از حافظه ی تاریخی خود در نقش روحانیت پس از انقلاب مشروطه تا آن زمان (۱۳۵۷) بهره نگرفتیم، آیا میدانستیم و به این مسئله فکر کرده بودیم که برداشت آقای خمینی و روحانیون پیرو او، از کلمات آزادی و استقلال بویژه جمهوری اسلامی چیست؟ ‎من بعنوان فردی که نقشی در انقلاب داشتم پس از ۳۳ سال اعتراف می کنم، نه! راستی چرا من که شاهد صحنه های تکان دهنده ای چه در کمیته استقبال و چه در روز ورود آقای خمینی در فرودگاه مهرآباد بودم از خودم نپرسیدم، مگر تو شاهد یکه تازی‌ها و انحصار طلبی‌ها و وتو کردن های تصمیمات کمیته‌ها بویژه کمیته برنامه ریزی استقبال در مدرسه رفاه از سوی چند روحانی )مانند آقای مطهری) نبودی؟ مگر تو شاهد صحنه ورود آقای خمینی به سالن فرودگاه و محاصره کردن او از سوی روحانیون حاضر در آنجا که منجر به جدایی آقای طالقانی از دیگر روحانیون و پناه بردن او به گوشه ای شد نبودی؟ مگر تو شاهد صحنه هایی این چنین که همه نشاندهنده ی انحصارطلبی و خرافه گرایی روحانیون و اطرافیان آقای خمینی بود، نبودی؟ پس چه شد که چشم بر همه ی وقایع پیش از رفراندوم تغییر نظام بستی و یک بار فکر نکردی جمهوری اسلامی یعنی چه و از شکم آن چه چیزی بیرون خواهد آمد؟ چرا وقتی بزرگانی از نویسندگان، شخصیت ها، اپوزیسیون، زنان، اقوام ایرانی، اقلیت های مذهبی و…..این سئوال را مطرح کردند که مقصود از جمهوری اسلامی چه نوع نظام حکومتی است، کسی به آنها جواب صریح و قانع کننده نداد تا بالاخره آقای خمینی مجبور شد بقول خودشان “خدعه” کند و بگوید: در جمهوری اسلامی ظلم نیست، فقیر و غنی وجود ندارد…همه ی ما از حقوق برابر برخورداریم…در اسلام اختناق نیست، برای همه ی طبقات آزادی وجود دارد…من وعده می دهم که اسلام برای همه کار درست می کند و زندگی شما را مرفه می کند.(اطلاعات ۱۲فروردین ۱۳۵۸ ص ۸) ‎چرا ما روشنفکران مذهبی این شعارها را پذیرفتیم و به پای صندوقهای رأی رفتیم و به جمهوری اسلامی نه یک کلمه کم و نه یک کلمه زیاد رأی دادیم؟ راستی چرا؟ و امروز پس از گذشت ۳۳ سال در مورد آنچه برسر کشورما و جوانان ما و نسل اول و دوم و سوم انقلاب آمده چه جوابی می توانیم داشته باشیم؟ جز آنکه به آنها بگوئیم ما چشم بسته حرکت کردیم، شما چشم های خودرا باز کنید، تاریخ را بشناسید از حوادث گذشته درس بگیرید و بخصوص با بهره گیری از منابع صحیح و واقعی، گذشته را چراغی سازید برای دیدن راه آینده. ‎هموطنان، عزیزانم: ‎می خواهم برای درس آموزی از گذشته، این روزها که باز گروهی می خواهند با نامه پراکنی‌ها تنور انتخابات را گرم کنند به حقایقی که در اولین انتخاباتی که در نظام ولائی صورت گرفت اشاره ای داشته باشم تا ببینیم ریشه مشکل امروز ما از کجاست. میدانید پس از سقوط نظام شاهی و برپایی نظام ولایی رفراندوم تغییر نظام در تاریخ ۱۰ و ۱۱ فروردین سال ۱۳۵۸ یعنی ۴۸ روز بعد از اعلام پیروزی!(۲۲ بهمن ۱۳۵۷) انجام شد. فکر می کنید در نظامی که خود را یک نظام اخلاقی و مذهبی معرفی می کرد، اولین مراجعه به آراء عمومی (رفراندوم) چگونه برگزار شد؟ واقعیت های تاریخی می گوید در این باصطلاح همه پرسی از مردم، نه از اخلاق خبری بود و نه از صداقت و نه از آنچه مردم بنام مذهب می شناختند. به اظهارنظرهای چند نفر از بزرگان هنگام رأی دادن دقت فرمائید: ‎آیت الله خمینی گفت: «در حکومت اسلامی همه به حقوق خود می رسند»(کیهان ۱۱فرودین ۱۳۵۸ص۳) ‎مهندس بازرگان نخست وزیر گفت: «تمام آزادی زنان تضمین شده است»(همان منبع ص۳) ‎دکتر کریم سنجابی وزیرخارجه گفت: «جمهوری اسلامی بر اساس دموکراسی و ملیت برپا می شود»(همان منبع ص۳) ‎آیت الله گلپایگانی گفت: «اسلام تمام مشکلات اجتماعی و اقتصادی جهان را حل می کند»(همان منبع ص۳) ‎در مورد قول‌های این مردان که در آن دوران همگان آنها را بزرگان اخلاق و سیاست میدانستند خود قضاوت کنید. و اما از معلمین اخلاق آن هنگام که به سیاست ورود کردند و به قدرت نزدیک شدند، هنگام اعلام نتیجه ی همه پرسی که امانتی بود از سوی مردم در دست آنها نمی توان سخن نگفت و آن را به فراموشی سپرد. چه در آن روزها تخم آنچه ما امروز بعد از قریب ۳۳ سال درو می کنیم کاشته شد. ‎چند روز پس از رفراندوم روزنامه ی اطلاعات در صفحه اول خود با تیتر درشت و به یاد ماندنی و از قول احمدنوربخش مسئول ستاد مرکزی رفراندوم در وزارت کشور اعلام کرد، طبق آمار وصولی که بر اساس استخراج و تلفن گرام از سراسر کشور به وزارت کشور رسیده است ۲۰ میلیون و۲۸۸ هزارو ۲۱ نفر در سراسر کشور در رفراندوم جمهوری اسلامی شرکت کرده اند. از این عده ۲۰ میلیون و ۱۴۳ هزارو ۵۵ نفر به جمهوری اسلامی رأی آری و ۱۴۰ هزار و ۹۶۶ نفر رأی نه داده اند. وی افزود واجدین شرایط برای رأی دادن در کشور حدود ۲۲ میلیون و ۸۰۰ هزار نفر برآورد شده بود (روزنامه اطلاعات ۱۵فروردین ۱۳۵۸ص۱). مهندس بازرگان نخست وزیر هم در یک پیام رادیو تلویزیونی در تائید این سخنان گفت:« نتیجه رفراندوم را به همه ملت ایران تبریک می گویم…از ۲۲ میلیون نفر ۱۶ سال به بالا، ۲۰ میلیون و۲۸۸ هزار نفر طبق ارقامی که امروز از وزارت کشور دادند در رفراندوم شرکت کردند یعنی ۹۹/۵ درصد مردم ایران که مشمول این عمل بودند شرکت کردند، شاید بتوانم بگویم در دنیا چنین مشارکتی در هیچ امر رفراندوم و انتخاباتی که در ممالک دموکراتیک صورت می گیرد هیچ وقت صورت نگرفته است از این ۲۰ میلیون و ۱۴۷ هزار که شرکت کردند ۹۹ درصد جواب آری دادند و کمتر از یک درصد مخالفت با جمهوری اسلامی کردند و رأی مخالف دادند» (روزنامه اطلاعات ۱۶فروردین۱۳۵۸ص۳). ‎پیش از آنکه به آمارهای رسمی دیگر بپردازیم بهتر است در همین جا یک حساب سرانگشتی بکنیم تا معلوم شود این عدد ۹۹/۵ درصد از کجا آمده است. گفته شد از ۲۲ میلیون نفر واجد شرایط رأی دادن ۲۰ میلیون نفر در رفراندوم شرکت کرده اند(ارقام ریز حذف شده). اگر از ۲۲ میلیون ۲۰ میلیون رأی داده باشند درصد رأی دهندگان می شود حدود ۹۱ درصد. پس باید به مردم پاسخ داده می شد رقم غیرواقعی ۹۹/۵ از کجا آمده است؟ (در اینجا باید تاکید کنم که من در این مطلب و مطالب مشابه به بررسی تاریخ میپردازم و در آن اشتباهات خود و یاران و همفکرانم را نادیده نمیگیرم. اما این مساله به هیچ وجه بر ارادت من نسبت به شخصیت مهندس بازرگان خدشه ای وارد نخواهد کرد) ‎اما مهمتر از این ایرادات، بی توجهی به آماریست که بعضی از دست اندرکاران انتخابات و شخصیت ها داده اند که چند نمونه از آنها را در اینجا می آورم. وزیر کشور اعلام کرد «۲۴ میلیون نفر می توانند در رفراندوم رأی دهند”(روزنامه کیهان ۷فروردین۱۳۵۸ص۱). دکتر صادق طباطبائی معاون سیاسی و اجتماعی وزارت کشور گفت: “تعداد افراد واجد شرایط دادن رأی در سطح کشور با در نظر گرفتن جمعیت ۳۳ میلیونی ایران که جزو کشورهایی است که جمعیت آن بسیار جوان است، خیلی کمتر از ۲۴ میلیون نفر است چه قسمت وسیعی از این جمعیت را افراد زیر ۱۶ سال تشکیل می دهند.(اطلاعات ۸فروردین۵۸ص۸) و حجت الاسلام دکتر مفتح که از روحانیون سرشناس بود در رابطه با سخنان وزیر کشور گفت: “با احتمال قریب به یقین می توان گفت که مجموع کسانیکه می توانند رأی بدهند رقمی بین ۱۰ تا ۱۲ میلیون نفر را تشکیل می دهد»(همان منبع) مهندس عباس امیر انتظام معاون نخست وزیر و سخنگوی دولت یک روز قبل از رفراندوم و بعد از جلسه هیات دولت در جمع خبرنگاران حاضر شد و در پاسخ یکی از خبرنگاران گفت: «بر اساس آخرین سرشماری ۱۸ میلیون و۷۹۸هزار و ۲۰۰ تن از جمعیت ایران بالای ۱۶ سال هستند و بر اساس تجربه معمولا ۶۰ تا ۶۵ درصد افراد واجد شرایط اقدام به دادن رأی می کنند که تعداد آنها بالغ بر ۱۲ میلیون خواهد شد»(کیهان ۱۱فروردین۱۳۵۸ص۵). روز دوم رفراندوم، روزنامه اطلاعات در چاپ دوم خود نوشت «وزارت کشور اعلام کرد که جمعا ۱۵ میلیون نفر سن زیر ۱۶ سال دارند که نمی توانند حق رأی داشته باشند، ۴ میلیون نفر در ارتفاعات زندگی می کنند که فراهم کردن وسایل برگزاری رفراندوم برایشان میسر نیست و از سوی دیگر فراخوان آنها به شهرها و مراکز اخذ رأی نیز محدود است یک میلیون نفر هم سن بالای هفتاد سال دارند که به علت کهولت و ضعف نمی توانند رأی بدهند»(اطلاعات ۱۱فروردین۱۳۵۸ص۴). ‎حال این ضد و نقیض گوئی‌ها و آمار واجدین شرایط رأی دادن از ۲۲ میلیون تا ۱۰ ـ ۱۲ میلیون نفر را با اعلام بسیاری از گروه‌های قومی و سیاسی برعدم شرکت در رفراندوم را در کنار هم بگذارید تا متوجه شویم در اولین مراجعه به آراء عمومی از سوی معلمین اخلاق که وارد سیاست شده بودند چه ملغمه ای به دست می آید و چند روز پس از انقلاب چگونه به مردم اطلاعات غیرواقعی دادند و اعلام کردند ۹۹/۵ درصد مردم در انتخابات شرکت کردند. البته وقتی سخنگوی وزارت کشور اعلام می کند “کسانی که به هر علتی شناسنامه خود را در دست ندارند و یا شناسنامه آنها مفقود شده است می توانند با در دست داشتن کارت شناسائی معتبر از سازمان یا وزارت خانه ی خود در انتخابات شرکت کنند و رأی بدهند، همچنین کارگران کارخانه‌ها و یا کارگاه‌هایی که شناسنامه خود را همراه نداشته باشند با در دست داشتن تعهد کتبی از صاحب کارخانه یا استادکار خود می توانند در انتخابات شرکت کنند”(کیهان ۹فروردین۱۳۵۸ص۸)، معلوم است چنین دستورالعملی چند روز قبل از رفراندوم چه آشفتگی و تقلباتی را در انتخابات موجب خواهد شد. ‎حال بی مناسبت نمی‌دانم جریانی را که خود شاهد آن بوده‌ام در اینجا بیاورم تا از آنچه در اولین همه پرسی در نظام ولائی رخ داد، نسل سوم انقلاب که از نتایج انتخابات سال ۸۸ شگفت زده شد و قیام کرد و به خیابان‌ها ریخت بهتر و بیشتر آگاه گردد. من در رفراندوم ۱۰ فروردین سال ۵۸ مسئول شعبه‌ی اخذ رأی بیمارستان شهدای تجریش بودم نزدیک ظهر یکی از بچه محل‌هایم که نسبتی هم با ما داشت و فردی تحصیل کرده و دبیر یکی از مدارس شمیران بود سراسیمه به محل اخذ رأی مراجعه کرد تا رأی بدهد. از او شناسنامه و مدارک خواستیم خندید و گفت: ای بابا من تا این ساعت در بیش از ۱۰ حوزه رأی داده ام!! من و همسرم و دیگر اعضاء حوزه رأی گیری شوکه شدیم. راستی با آگاه شدن از چنین تقلباتی نباید به نام حافظ رأی مردم عکس العمل نشان می‌دادیم. عکس العمل ما چه بود؟ هیچ! چون می‌خواستیم جمهوری اسلامی برپا شود اما به چه قیمتی جواب آنرا امروز نسل سوم انقلاب با پوست و گوشت و تمام وجود احساس می‌کند. بگذارید شرم‌گینانه بگویم ما در جریان انقلاب و رفراندوم و انتخابات مجلس «خبرگان» که در نامه بعد به آن می پردازم و در این سه دهه به‌علت تسلیم شدن به احساسات و ناآگاهی و عدم شناخت، دچار تقصیر فراوان شدیم و آنچه نسل دوم و سوم انقلاب کشیدند و می‌کشند بار آن بردوش کسانی است که از روز اول در برابر دروغ و خدعه و فریبکاری با سکوت خود اساس ظلم را بنا کردند، که امروز باید در برابر خدا و خلق جوابگو باشند که چرا در این خلافکاری شرکت کردند و یا سکوت نمودند. ما امروز باید بعد از گذشت ۳ دهه جوابگوی اعمال، بی توجهی‌ها، سکوت و ندانم کاری‌های خود باشیم. اعمالی که خشت بنای انتخاب های بعدی از جمله انتخابات سال ۸۸ را که موجب طغیان مردم شد و آن همه کشتار و به زندان رفتن و شکنجه معترضین را موجب شد. امروز وقتی قانون اساسی جمهوری اسلامی را باز می کنیم در همان اصل اول آثار آن بداخلاقی‌ها و خلافکاری‌ها و جابجا کردن ارقام و اعداد و عدم صداقت حاکمیت با مردم را می بینیم. در این اصل آمده است: ‎اصل اول: حکومت ایران جمهوری اسلامی است که ملت ایران، بر اساس اعتقاد دیرینه‌اش به حکومت حق و عدل قرآن، در پی انقلاب اسلامی پیروزمند خود به رهبری مرجع عالیقدر تقلید حضرت آیت الله العظمی امام خمینی در همه پرسی دهم و یازدهم فروردین ماه یکهزار و سیصد و پنجاه و هشت هجری شمسی برابر با اول و دوم جمادی الاولی سال یک هزار و سیصد و نود و نه هجری قمری با اکثریت۹۸/۲% کلیه کسانی که حق رأی داشتند به آن رأی مثبت دادند (قانون اساسی جمهوری اسلامی). ‎باید نویسندگان و تصویب کنندگان این قانون (اعضاء مجلس خبرگان) روشن می فرمودند این رقم ۹۸/۲ درصد که در قانون اساسی دیده می شود از کجا آمده است؟ دقت کنید که در خوشبینانه ترین حالت ۹۸/۲ درصد شرکت کنندگان – و نه کلیه واجدین حق رای- میتوانست درست باشد. آیا اینگونه گنجاندن این رقم در متن قانون اساسی نشاندهنده ی یک بداخلاقی و فریب نیست که نهال آن چند روز پس از پیروزی مردم و تغییر نظام کاشته شد و بعد از سه دهه ثمره آن را در آخرین انتخابات (سال ۸۸) دیدیم؟ ‎امیدوارم بزودی بتوانم در مورد دومین انتخابات جمهوری اسلامی که برای بررسی پیش نویس قانون اساسی انجام شد و منجر به تحمیل اصل پنجم این قانون به ملت گردید حقایقی را برای تجربه آموزی نسل جوان بنویسم. (۱). اما می خواهم در پایان این مرور تاریخی یکبار دیگر سخنی داشته باشم با کسانی که هنوز نمی خواهند بپذیرید تا این قانون اساسی و اختیارات فوق قانون ولی فقیه وجود دارد انجام یک انتخابات آزاد در ایران امکان پذیر نیست. نظامی که این چنین آلوده به فساد و چپاول و دروغگویی و بی اخلاقی شده ممکن است اجازه دهد برای جلب رأی دهنده ی بیشتر کمی فضا باز شود و به چند نفری از منتقدین معتقد به ولایت فقیه و قانون اساسی هم رخصت شرکت در انتخابات دهد، اما هرگز اجازه نمی‌دهد تا یک انتخابات آزاد و عادلانه برگزار شود تا نمایندگان واقعی مردم بتوانند به اداره امور جامعه بپردازند. برای رسیدن به انتخابات آزاد باید به جای چشم داشت به مرحمت حکومت، اراده ایستادگی برای تغییر ساختاری داشت. ‎(۱) – در این نوشته از پژوهش‌های عالمانه‌ی جناب آقای علی محمد جهانگیری که بعنوان “از پیروزی تا استحاله” جمع آوری کرده اند، بهره فراوان بردم

Viewpoint: Russia’s Ukraine strategy ends Europe’s dream

سردارشمخانی حکم اعدام۴ سرباز اسیر ایرانی را صادر کرد

Share Button

در یا دار شمخانی وزیر دفاع کشور گفت:” بزودی گروهک تروریستی جیش العدل را به خاک سیاه مینشانیم.”

آیا این گونه سخنان تهدید آمیز، در شرایطی که هنوز ۴ سرباز مرزدار ایرانی اسیر جیش العدل است جز صدور حکم قتل این اسران معنای دیگری دارد؟ 

به سردارشمخانی باید گفت اگر با قتل و کشتار افراد جیش العدل مسئله ی تروریسمی که مسئول اصلی آن خود حکومت و خشونت سپاه و نیروهای امنیتی هستند و خشونت تروریستی جیش العدل و جیش العدلها، واکنشی به تروریسم دولتی است، برطرف میشد بایستی با اعدامهای انتقامی فله ای در بلوچستان و خوزستان و کردستان  اجرا شده تا بحال ریشه تروریسم خشکیده باشد، باید با اعدام  برادران ریگی  و دهها تن از افراد جریان آنها تا کنون این سیر تسلسل خشونت متقابل پایان یافته بود.

رژیم تروریستی حاکم بر میهن ما، بذر تروریسم میکارد و متأسفانه مرزداران بیگناه حاصل مرگ آنرا درو میکنند. آقای شمخانی بایستی قبل از اینکه کمر به قتل وعام زندانیان سیاسی بلوچ ببندد یکی از نزدیکان خود یا رهبر ایران را با آن ۴ اسیر معاوضه میکرد و بعد هرچه و هراندازه که مایل بود، جیش العدل را تهدید  میکرد و بروزی سیاه تر از ذغال می نشاند.

با این تهدیدات چنین بنظر میرسد که رژیم از کنار جان آن چهار تن سرباز اسیر براحتی گذشته است و فقط به فکر ضرب شصت نشان دادن و انتقامجویی از جیش العدل است.

وظیفه همه رسانه های و شخصیتهای و ارگانهای مدافع حقوق بشر است که در کنار درخواست از جیش العدل برای آزادی آن  سربازان اسیر، رژیم را بخاطر تروریسم کور ضد بلوچ و کرد و عربش محکوم کنند و یکجانبه رفتار نکنند. باید از رژیم خواست به اعدام انتقامجویانه سریال بلوچها شایان دهد.

وقتی ایران خامنه ایی در دنیا با صدها اعدام در سال رکورد دار اعدام سرانه در دنیاست و همه اعدام شدگانهم بدون اسثناء جوانان و بیشتر آنها کرد و بلوچ و عرب هستند تروریست خواندن جندالله و از کنار ماشین کشتار  رژیم بی اعتناء گذشتن عین بی عدالتی  و تشویق رژیم به کشتار است.

اگر درفردای امروز بلوچهای اسیر در زندان های زاهدان به جرثقیل حکومتی آویزان شوند همه آنهایی که فقط یکجانبه جیش العدل را  در این خشونت  متقابل محکوم کرده اند  نیز شریک  جرم اعدام و کشتارهستند.

ح تبریزیان

۱۲ فروردین ۹۳

edam 4

 

شمخانی: مرزهای شرقی پاکسازی می‌شود/ به زودی جیش‌العدل را به خاک سیاه می نشانیم

کلمه:

جمعه, ۸ فروردین, ۱۳۹۳

چکیده :وی با اشاره به برنامه جدی نیروهای امنیتی برای مقابله با هرگونه اقدام تروریستی در شرق کشور تصریح کرد: به زودی گروهک‌های تروریستی همچون جیش‌العدل را به خاک سیاه خواهیم کشاند….

دبیر شورای عالی امنیت ملی از برنامه جدی نیروهای امنیتی برای پاکسازی مرزهای شرقی کشور خبر داد و گفت: برنامه جدی برای حفاظت از مرزهای شرقی در دستور کار گرفته و به زودی گروهک‌های تروریستی همچون جیش‌العدل را به خاک سیاه خواهیم نشاند.

دریابان علی شمخانی در حاشیه بازدید از مناطق عملیاتی و یادمانی هشت سال دفاع مقدس در خوزستاناظهار کرد: بحمدالله در حال حاضر کشور از امنیت خوب و پایداری برخوردار است.

وی با اشاره به گروگان‌گیری پنج سرباز کشورمان در مرز با پاکستان گفت: یکی از دلایل این اتفاق بی‌در و پیکر بودن مرزهای شرقی از سوی کشورهای همسایه است.

دبیر شورای عالی امنیت ملی خاطرنشان کرد: نیروهای امنیتی ما در حال برنامه‌ریزی خوبی برای سامان دادن مرزهای شرقی و جلوگیری از تکرار این حوادث تروریستی هستند.

وی با اشاره به برنامه جدی نیروهای امنیتی برای مقابله با هرگونه اقدام تروریستی در شرق کشور تصریح کرد: به زودی گروهک‌های تروریستی همچون جیش‌العدل را به خاک سیاه خواهیم کشاند.

شمخانی برخورد با این گروهک را کاری بسیار آسان برای نیروهای امنیتی کشورمان توصیف کرد و گفت: ایران اسلامی در طول ۳۵سال از عمر انقلاب اربابان این گروهک‌ها را به زانو درآورده است.

وی در خصوص وضعیت استان خوزستان نیز گفت: خوزستان یکی از استان‌های مهم کشور در بخش اقتصادی است.

شمخانی خاطرنشان کرد: دولت برنامه‌های خوبی برای رونق تجارت و صنعت در استان خوزستان به ویژه در شهرهای آبادان و خرمشهر دارد.

دبیر شورای عالی امنیت ملی در خصوص مشکل تردد زوار خوزستانی از مرز شلمچه به عراق تصریح کرد: این مشکل به زودی برطرف خواهد شد به طوری که امکان تردد انفرادی برای مردم فراهم خواهد شد.