Archive for: May 2014

کشته شدن یک فرمانده سپاه در سوریه

Share Button
نهار  نت لبنان
۳۱ می
نهار نت لبنان به نقل از آژانس فرانس پرس خبر از کشته شدن یک فرمانده سپاه پاسداران در سوریه میدهد. این خبرگذاری از اعلان مراسم تدفین عبدالله اسکندری در شیراز توسط خبر گزاری فارس خبر داده و مینویسد که عبدالله اسکندری قبلاً فرمانده یک واحد نیروی زمینی سپاه پاسداران و همزمان سرپرست یک بنیاد کمک به رزمندگان و خانوادهای آنان در جنوب ایران بوده است. در اطلاعیه مربوط به خاکسپاری اسکندری توسط فارس نیوز، فقط به این که او در جریان دفاع از یک مکنه مقدس  در سوریه (زینبیه ح ت) کشته شده است اشاره شده و هیچ توضیح دیگری در این زمینه نه ازسوی سپاه و نه از سوی وزارت خارجه ایران داده نشده است.
بنوشته نهار نت، خبر کشته شدن این فرمانده سپاه، خلاف ادعای تهران است که دائماً ادعا میکند در جنگ داخلی سوریه شرکت ندارد و قرار داشتن افراد سپاه را در کنار نیروهای اسد  در جنگ سوریه انکار میکند.
..
پایان خلاصه ترجمه گزارش خبری نهار نت.
***************************************

کامنت من:

شیخ اسکناس دوست
آنچه برای مردم و مملکت ما مهم است و باید باشد نه کشته شدن امثال این ششلول بند رژیم که  یا به طمع مقام یا با افسون دینی جان داده است، بلکه هزینه مملکت ویرانسازی است که این جنگ روی دست مردم و میهن ما میگذارد. احتیاج به استدلال نیست که رژیم بشار اسد در سوریه ی جنگ زده و متلاشی شده، درآمدی ندارد تا هزینه این جنگ طولانی را بپردازد. کیست بجز حکومت ایران و رهبری آن که بتواند و  بخواهد  پشت سر تأمین هزینه آن بایستد؟ در سال گذشته دو رقم میلیاردی (قریب ۷٫۵) بعنوان کمک نفتی و نقدی (ظاهراً بصورت وام  و کمک) بسوریه، از سوی خود مقامات دولتی انشار یافت و در آغاز همین دولت آقای روحانی. ولی بسیار ساده لوحانه است اگر تصور شود که کمکهای اصلی به رژیم سوریه به  منابع  اختصاصی دولتی محدود و منحصرمیشود.
در آمد مافوق نفتی بنیادها و زیارتگاههای کشور که مستقیم و غیر مستقیم زیر نظر رهبری هستند و نه چندان کمتر آنها، مناابع مالی سپاه با هزاران میلیارد دلار سرمایه و  دهها میلیارد دلاردرآمد سالیانه که همه ناشی از مصادره سرمایه های ملی و طبیعی  میهن ماست برای این ماجراجوییهای نظامی که جز بلند پروازی دیوانه وار و بیمار گونه حاکمیت ایران را نشان نمیدهد، در خدمت این هزینه تراشی های ماجراجویانه و بی سرانجام  قرار گرفته اند.
باتلاق جنگ سوریه، بارها نوشته ام و تکرار میکنم، باتلاقی نیست که نه رژیم اسد از آن بسلامت برهد و نه  رژیم ما و نه حزب الله لبنان. در آغاز مداخله حزب الله در لبنان هم ؛ سید حسن نصرالله قسم و آیه میخورد که در جنگ سوریه دخالتی ندارد ولی با افزایش تلفات  آن؛ دیگر امکان شتر سواری دلا دلا نبود و این تشکیلات پذیرفت که نیروهایش برای دفاع از زینبیه در سوریه هستند. ولی چون نیم دلا دلا هم شتر سواری امکان نداشت و کاروان جنازه افراد این جریان از صدها کیلومتر دور تر از زینبیه (نزدیک دمشق)، از حلب و حما و دیر الزور و حُمص برای دفن به لبنان بازمیگشتند دیگر حزب الله  اجباراً اعتراف کر د که در جنگ لبنان تمام قد و در همه در کنار نیروهای اسد ایستاده است.
کتمان حضور فعال ایران در جنگ سوریه نیز بدرازا نخواهد کشید چون پنهانکاری بی نتیجه که کسی ر ا نمی فریبد فقط دست و پای رژیم را برای اعزام علنی نیرو و تأمین رسمی هزینه جنگ میبندد. اعتراف رسمی به شرکت در جنگ به رژیم این امکان را میدهد که بودجه جنگی سوریه در بودجه رسمی دولت گنجانده  و بار هزینه نهادهای تحت نظارت رهبری و کنسرسیوم اقتصادی سپاه را کم کند. من فکر میکنم رژیم قادر نیست از این باتلاق بیرون آید پس مجبور خواهد شد مانند حزبالله آنرا علنی کند.
ح تبریزیان
AGENCE FRANCE PRESS

W460

Iran Guards Commander Killed in Syria

by Naharnet Newsdesk ۳ hours agoنه

A commander from Iran’s Revolutionary Guards has been killed in Syria, media said Saturday, a disclosure that runs counter to Tehran’s insistence it is not fighting alongside President Bashar Assad’s forces.

Reports that Abdollah Eskandari died while “defending” a Shiite shrine emerged earlier this week but neither the elite military unit nor Iran’s foreign ministry have passed comment

However, the Fars news agency reported that a funeral service would be held for the commander Sunday in the city of Shiraz.

Eskandari was formerly a commander of the Guards’ ground forces and also headed a state-run charity in southern Iran that helps war veterans and families of fallen soldiers.

Neither the circumstances of his killing nor details about his role in the Syrian civil war — where Iran has staunchly backed the Assad regime — have been officially confirmed.

Since the conflict’s outbreak in March 2011, Iran has provided Damascus with intelligence, materiel and military advisers.

But Iran insists it has never sent combat troops to Syria, rejecting such claims made by mostly Sunni rebels fighting to overthrow Assad.

Despite the denials, Iranian media occasionally reports the deaths of Iranian volunteer fighters killed in Syria.

Among them was Guards commander Mohammad Jamali Paqale who was killed in November while “defending” the Shiite holy site of Zeinab shrine in Damascus.

Iran is backing Assad to win a third seven-year term in a Tuesday election that rebels, their Western and Arab backers and critics are dismissing as a farce.

The poll will only be held in government-controlled areas inside Syria and not in large swathes of territory that are in rebel hands.

“This election will strengthen the legitimacy of the Bashar Assad government,” Ali Akbar Velayati, the senior foreign policy adviser to Iran’s supreme leader, said Friday.

“His people have realized (Assad) has prevented Syria from disintegrating or falling to occupation,” Velayati added.

The Syrian conflict has killed more than 160,000 people.

 

Navigating Syria: the impossible, indispensable mission –

Share Button

Bishop Desmond Tutu is famous for his quote “If you are neutral in situations of injustice, you have chosen the side of the oppressor.” Some of those who applied the quote abundantly in the case of Palestine, are now ignoring it in the case of Syria, for it doesn’t fit perfectly with their ideas, where there can only be space for one single unadulterated and simplified narrative. All ‘facts’ are carefully selected and stacked in so carefully away to glorify one party and demonize the other. In their world, the story is convincingly clear, and those who don’t agree to its every component must be either a Jihadist, a Zionist, an Assad-sympathizer, a fan of Hezbollah or on the payroll of one intelligence service or the other.  ..

We need to understand the roots of this heinous war, but we also need it to end for the good of the Syrian people

  middle East Eye

Monday 5 May 2014

unfriended another Facebook friend this week. It may seem to be a trivial matter, but for me, it is not. The reason behind my action was Syria. As in Egypt, Syria has instigated many social media breakups with people whom, until then, were regarded with a degree of respect and admiration.

But this is not a social media affair. The problems lie at the core of the Syrian conflict, with all of its manifestations, be they political, sectarian, ideological, cultural, and intellectual. While on the left (not the establishment left of course) Palestine has brought many likeminded people together, Egypt has fragmented that unity, and Syria has crushed and pulverized it to bits.

Those who cried over the victims of Israeli wars on Gaza, did not seem very concerned about Palestinians starving to death in the Yarmouk refugee camp on the outskirts of Damascus. Some squarely blamed the Syrian government for the siege that killed hundreds, while others blamed the rebels. Some writers even went further, blaming the residents of the camp. Somehow, the refugees were implicated in their own misery and needed to be collectively punished for showing sympathy to the Syrian opposition.

The only line of logic that exists in the Yarmouk narrative, as in the Syrian story as a whole, is that there is no logic. It has turned out that solidarity with Palestinians has limits. If forces loyal to President Bashar al-Assad do the shooting – and the shelling and the starving – then the plight of the refugees is open for discussion.

It also has turned out that some of those who pose as human rights activists are rarely compelled by ethical priorities, but rather dogmatic ideology that is so rigid it has no space for a sensible argument based on a serious investigation of facts.

Some self-proclaimed ‘progressives’ have decided to elevate the status of Bashar al-Assad to that of being the last line of defence against American imperialism. They have done so with Libya’s Muammar Gaddafi as well. Their line of reasoning doesn’t stem from a serious understanding of the legacies of both men, but an entirely different set of representations, as in the West’s own attitude towards Libya and Syria. Syria supported Hezbollah and Hamas in their resistance to Israel. True. Leading US neoconservatives have plotted for years to ‘roll back’ Damascus, and to subdue any resistance to Israeli hegemony. Also true. But between delineating these truths and others, in all that the Syrian government has done – the horrendous war crimes, the perpetual sieges, the unhindered violations of human rights – everything is somehow forgiven. They are not to be discussed, or even acknowledged. In fact, for some, they never happened.

The other side is just as culpable. Crimes committed by opposition forces and al-Qaeda affiliated groups are heinous and barbaric. A simple news search produces volumes of crimes, massacres of entire villages, and whole families or individuals who belonged to the wrong sect, or religion.

The intellectual crowd that opposes Assad is also unmoved by all of this. They often pin the blame on Assad or the thugs (shabiha) for any reported crime anywhere in Syria. And when news emerges that the victims were loyalists to Assad, they find ways to twist the story in order to place the blame on Assad forces anyway. But when more is revealed to prove the responsibility of an opposition-affiliated militia, or a gang, they simply shift gears to another massacre elsewhere, which is real or fabricated.

How is one to navigate a Syria where there are no ‘good guys’, where a return to the status quo of an inherently corrupt, oppressive and an undemocratic, clan-based government is unthinkable? And where neither al-Nusra, the Islamic State of Iraq and the Levant nor any other warning faction offers the antidotes to Syria’s many ills – even worse, they offer an archaic and essentially violent interpretation of Islam?

How is one to navigate the Syrian intellectual realm when both narratives are riddled with half-truths or outright lies, where each discourse is predicated on the complete dismissal of the other? How is one to navigate this territory when many intellectuals who also masquerade as ‘human rights activists’ turn out to be narrow-minded ideologues devoid of any humanism?

Bashar is not a deity. He is no Che Guevara either. The crimes his forces committed, would be enough to send thousands of his backers to a never ending imprisonment. His opponents are no liberators. Few amongst them have any potential of being a harbinger of democracy or justice. Their crime record is vile and frightening.

The Syrian narrative is very complex because a ‘just solution’ is not a matter of a clever articulation of words. Aside from the Syrian camps, parties involved include Western powers, Arab governments, Israel, Russia, Iran, and a cluster of intelligence agencies and legions of foreigners, on all sides. The agendas are mostly sinister. The media campaigns are driven by lies. The story of the Ghouta chemical attack of last year is particularly poignant. A war was about to break out, led by the US and cheered on by Arabs. A recent investigation by Pulitzer Prize-winning journalist Seymour Hersh suggests that the whole thing might’ve been a plot, involving Turkey, to indict the regime. He argues that the Americans knew it, yet still were ready to go to war.

If the Nusra group was indeed behind the Ghouta killings of hundreds of innocent Syrians, the Syrian army is not innocent; far from it; as it has killed thousands. The barrel bombs continue to level entire neighborhoods. Those who survived the chemical attacks, manage to die in numerous other ways.

New killing methods are now reportedly include crucifying victims. All of Syria is in fact being crucified. In fact, despite their differences, Syria’s warring parties are united in the blood of Syrians – and Palestinians – which they shed on a daily basis. When over 150,000 Syrians, including 10,000 children are dead, and 6.5 million are internally displaced, and 2.5 million have fled beyond the country’s borders, no one is innocent. As for the pseudo-intellectuals who are keeping track of one body count, and ignoring the other, they must wake up to the fact that there is only one pool of victims, the Syrian people.

Bishop Desmond Tutu is famous for his quote “If you are neutral in situations of injustice, you have chosen the side of the oppressor.” Some of those who applied the quote abundantly in the case of Palestine, are now ignoring it in the case of Syria, for it doesn’t fit perfectly with their ideas, where there can only be space for one single unadulterated and simplified narrative. All ‘facts’ are carefully selected and stacked in so carefully away to glorify one party and demonize the other. In their world, the story is convincingly clear, and those who don’t agree to its every component must be either a Jihadist, a Zionist, an Assad-sympathizer, a fan of Hezbollah or on the payroll of one intelligence service or the other.

But how do you navigate an impossible story? The answer: You side with the victim, no matter her colour, sect or creed. You remain committed to the truth, no matter how elusive. You drop every presupposition, abandon ideology, permanently discard dogma, and approach Syria with abundance of humanity and humility. We need to understand the roots of this heinous war, but we also need it to end for the good of the Syrian people. The Syrian conflict should not be a stage of bloody political intrigues for the West and Russia, Israel, Iran and the Arabs. Syria is not a God-given inheritance of the Assad-clan and their friends, or a space for another extremist experiment, as was the case in Afghanistan and Somalia, or another imaginary battlefield for social media leftists, whose claim to socialism is an occasional Facebook profile photo of a clasped fist, or an earth shattering quote about defeating capitalism.

Syria belongs to its people. You either stand on their side, or the side of the oppressor.

– Ramzy Baroud is the Managing Editor of Middle East Eye. He is an internationally-syndicated columnist, a media consultant, an author and the founder of PalestineChronicle.com. His latest book is My Father Was a Freedom Fighter: Gaza’s Untold Story (Pluto Press, London).

(Photo credit: Syrian forces fire a cannon and a heavy machine gun loaded on a truck during fighting against rebels in the town of Zara, in the province of Homs, on March 8, 2014 (AFP))

– See more at: http://www.middleeasteye.net/columns/navigating-syria-impossible-indispensable-mission#sthash.qRFSaOWP.dpuf

جریمه بی سابقه هنگفتِ بزرگترین بانک فرانسوی بخاطر تحریم شکنی ایران

Share Button

 

چهارمین بانک بزرگ دنیا ممکن است به پرداخت یک جریمه ۱۰ میلیارد دلاری بخاطر تخطی از تحریمهای ایران، سودان و کوبا محکوم شود. 

فاینانشال پست

۳۰ می جمعه

امروز قیمت سهام بزرگترین بانک فرانسه و چهارمین بانک بزرگ دنیا  BNP Paribas SA   در بورس پاریس به پائین ترین سطح خود در پانزده ماه گذشته سقوط کرد. علت این سقوط کم سابقه، اظهارات یک شخص مطلع در باره احتمال جریمه شدن ۱۰ بلیون دلاری این بانک بخاطر زیر پا نهادن تحریمهای ایران، سودان  است.

این سقوط ۶٫۱%ی  که بزرگترین تنزل سهام این بانک از فوریه سال گذشته است میزان تنزل سهام آنرا در یکسال گذشته به ۱۲% رساند. این درحالیست که شاخص  بانکها و خدمات مالی اروپایی در موسسه بلومبرگ طی این مدت  ۳٫۵% هم بالا رفته ایست.

به گفته  یک فرد مطلع که نخواست نامش فاش شود، چونکه خبر هنوز رسانه ایی نشده است، امکان توافق  آمریکا با این بانک فرانسوی، برای هفته ها به تعویق خواهد افتاد. حکم جریمه ای که در ماه آوریل (ماه گذشته) برای این بانک  تعین شده بود،۱٫۱ بلیون دلار بودکه بانک این مبلغ را کنار نهاده بود ولی حالااین مبلغ بمراتب زیاد تر (ده برابر) شده است. آگاهان با نقض مقرارت تحریمای ایران، سودان و کوبا میگویند که دادستانان روی صدور حکم محکومیت پرداخت جریمه برای این بانک پا فشاری میکنند.

کیّنر لاخانی یک تحلیلگرسیتی گروپ در لندن میگوید از هاله ابهامی که بر روی چند و چون تصویه مالی بالقوه این جریمه افتاده  است بگذریم  خود  نوع اتهامات وارده به این بانک و تأثیر آنها روی ظرفیت فعالیت عملیاتی  BNP  (بانک در انتظار محکومیت)مسئله  مهم است.

محکومیت به پرداخت این جریمه هنگفت میتواند بزرگترین کیفر جنایی در نوع خود در آمریکا باشد. رقم کمتر جریمه بمبلغ  ۴ بلیون دلار متعلق به بریتش پترولیوم BP ’Plc  است.

**********************

کامنت من:

لزومی به ترجمه کامل خبر نمیینم و وقت آنهم نیست. همانطور که  گزارشگر بلومبرگ نوشته است این رقم جریمه نزدیک به  سه برابرجریمه تاریخی BP  بخاطر نشت میلیونها تن نفت خام در خلیج مکزیک از چهاه نفتی این غول نفتی است که خود یزرگترین جریمه ثبت شده در تاریخ محکومیت های مالی است.

آنچه برای ما ایرانیها باید قابل توجه باشد ضرر و زیان و حتی زمین خوردن چهارمین غول بانکی دنیا نیست بلکه وحشتی است که این حکم دادگاههای آمریکا در دل دور زنندگان تحریمهای وضع شده علیه این سه کشور یاد شده بشمول ایران  در دل  نقض کنندگان تحریمها می اندازد.

خوشبختانه برابر گزارش داگنز نرینگ لیو؛ روزنامه اقتصادی نروژ؛  آمریکا ممکنست بایکوت کوبا را بردارد و این امر قابل پیش بینی هم بود. ولی در عوض کمپانیهایی که ریسک معامله با ایران را می پذیرند در آینده نرخ بیمه این ریسک را با دولت و بازرگانان ما افزایش خواهند داد و بیشتر باجگیری خواهند کرد و میدان چپاول برادران هم وسیعتر خواهد شد و خوش بکام روسها که در حاشیه اقتصاد جهانی، کشور ما را بهتر میتوانند به چنبره رابطه نو استعماری خود بکشند و سر کیسه کنند.

 

U.S. authorities are seeking a record fine against BNP Paribas that would make it the first French bank since President Barack Obama took office to be penalized for doing business with sanctioned countries.

..

BNP Paribas SA could be fined record $10-billion for moving money for

clients in sanctioned Iran, Sudan and Cuba

 

BNP Paribas SA fell the most in 15 months in Paris trading after a person familiar with the matter said U.S. authorities are seeking more than $10 billion to settle federal and state investigations into dealings with sanctioned countries including Sudan and Iran.

The shares declined as much as 6.1%, the largest drop since February 2013, and were 5.3% lower at 49.85 euros by 11:41 a.m. in Paris. BNP Paribas, the largest French bank, has fallen 12% this year, compared with a 3.5% increase in the Bloomberg

Europe Banks and Financial Services Index.

A final deal between BNP and the U.S. is probably weeks away, said the person, who asked not to be identified because the talks aren’t public. The amount to settle has escalated: the bank said in April that it might need to pay far more than the $1.1 billion it had already set aside for the case. Prosecutors are also pressuring the company to plead guilty to moving funds for clients in violation of sanctions against Sudan, Iran and Cuba, people familiar with the matter have said.

“Beyond the uncertainty related to the potential financial settlement, the key issues remain the type of potential charges and impact on BNP’s operational capability,” Kinner Lakhani, a London-based analyst at Citigroup Inc., said in a note.

The settlement could be the largest criminal penalty in the U.S., eclipsing BP Plcs $4 billion accord with the Justice Department

last year

Escalating Fine

Jean Pierre Lambert, an analyst at Keefe, Bruyette & Woods, said in a May 21 report that he expected BNP to pay a fine of about $7 billion to avoid being excluded from the U.S. dollar payment system. Last week, Bloomberg News reported that prosecutors were seeking more than $5 billion.

Negotiations are being handled by Leslie Caldwell, head of the Justice Department’s criminal division, Manhattan U.S. Attorney Preet Bharara and Manhattan District Attorney Cyrus Vance Jr. Benjamin Lawsky, superintendent of New York’s Department of Financial Services, is also involved in the discussions, along with the Federal Reserve and the Treasury Department’s Office of Foreign Assets Control.

Advertisement

Spokesmen for BNP Paribas, the Justice Department, the Fed, the Treasury, Lawsky, and Vance declined to comment. The amount requested by the U.S. was reported earlier by the Wall Street Journal.

U.S. Attorney General Eric Holder is taking a tougher stance following criticism from lawmakers for settlements that let banks escape criminal charges while paying fines, admitting wrongdoing and improving controls.

Credit Suisse

Credit Suisse Group AG agreed on May 20 to pay $2.6 billion and have a unit plead guilty for helping Americans evade taxes. Shares of the second-biggest Swiss lender have gained 2.1% since the settlement was announced, while the bank has won “a number of new mandates” in private and investment banking, Chief Financial Officer David Mathers said this week.

U.S. authorities are seeking a record fine against BNP that would make it the first French bank since President Barack Obama took office to be penalized for doing business with sanctioned countries. The French government hasn’t been involved in the U.S. discussions over Paris-based BNP and views the case as a legal matter that must follow its own course, three people familiar with the government’s position have said.

More Egregious

BNP said in 2011 that it was reviewing operations to see how they complied with the Office of Foreign Assets Control’s rules after talks with the U.S. authorities. OFAC administers and enforces economic and trade sanctions based on U.S. foreign policy and national security goals. The bank’s review focused on transactions made between 2002 and 2009, BNP said this month.

Prosecutors argue that a more severe penalty against BNP is justified because the misconduct was more egregious and the bank didn’t fully cooperate with the investigation, a person with knowledge of the matter has said.

BNP hasn’t breached any European rules, Bank of France Governor Christian Noyer said last week. The bank’s transactions fall under U.S. rules because they were processed in U.S. dollars.

Prosecutors met with BNP officials this month and are still discussing settlement terms, including the type of charges and whether the parent company or a subsidiary would plead guilty, one of the people has said.

A guilty plea would be a departure from previous OFAC cases, which typically ended with deferred prosecution agreements that spared offending companies from criminal prosecution. The largest settlement was in 2012, when HSBC Holdings Plc agreed to pay $1.9 billion.

In addition to HSBC’s settlement, fellow British banks Standard Chartered Plc and Barclays Plc reached accords with the U.S. over their dealings with countries covered by OFAC rules. Swiss and Dutch banks have also settled investigations into transactions with states subject to U.S. sanctions. As part of their settlements, they acknowledged responsibility for the conduct without having to plead guilty.

Those six settlements together are less than half of the $10 billion-plus BNP is said to face to resolve the case.
Bloomberg.com

انتخابات مصر پیروزی دموکراسی

Share Button

بنظر من در مصر امروز یونیفرم نظامی فیلد مارشال عبدلفتاح السیسی بزرگترین نماد دموکراسی و خود او، پرچمدار دموکراسی و توسعه در مصر است. قانون اساسی مصر همه مواد لازم را برای منحرف نشدن و کنترل ماشین قدرت سیاسی در خود دارد. تا پایان امسال انتخابات پارلمان مصر نیز برگزار خواهد شد که از هم اکنون و بر حسب سابقه این انتخابات ریاست جمهوری، میتوان گفت؛ آزاد و دموکراتیک خواهد بود. بر اسلامگرایان حرجی نیست اگر السیسی و انتخابات را تحریم کردند ولی بهانه نظامی بودن السیسی برای تحریم، مبتذلترین بهانه ایی بود که میشد برای تحریم انتخابات ریاست جمهوری این دوره مصر یافت و از آن بدتر و مبتذل تر، تحریم انتخابات پارلمانی آینده به بهانه سابقه نظامی بودن رئیس جمهور کشور است.

 

 

دو روز پیش انتخابات ریاست جمهوری مصر، با شرکت قریب ۲۵ میلیون از قریب ۵۴ میلیون جمعیت واجد شرایط پاین یافت. حمدین صباحی نامزد چپگرا  که در انتخابات قبلی با قریب بیش از ۴٫۵ میلیون رأی، در آن فضای دین و آرمان زدگی انقلابی، نفر سوم پس از مُرسی و احمد شفیق  شده بود در این دوره تنها موفق به کسب قدری بیش از ۸۰۰٫۰۰۰  هزار  رأی نشد.   کاهش چشمگیر آرای صباحی را نبا ید بحساب کاهش محبوبیت او بلکه  باید بحساب تحریم انتخابات از سوی چپگرایان و لیبرال چپهای مصری نظیر نیروهای هوادار البرادعی گذارد. اگر تحریم این بخش از رأی دهندگان نبود صباحی پس از بیش از ۲ سال فرصت تبلیغاتی و کنار رفتن سایر رقیبان از طیف اجتماعی و فکری خود، میبایستی چیزی بیش از ۷ تا ۸ میلیون رأی می آورد.

این کاهش ۸۵%ی آرای بالقوه او را میتوان در درجه اول و عملاً نتیجه تحریم حمدین صباحی دانست تا تحریم انتخابات مصر. او و پایگاه بالقوه سیاسی و اجتماعی او در صورت کسب ۱۵%ی آرأ که حق و سهم واقعی اشان بود و هست،  میتوانستند با حضور فعال ترخود در صحنه دموکراسی نوپای مصر نقش آفرینی بیشتری در سر نوشت کشور داشته باشند.

ولی برای دریافت پیام درست این انتخابات، این تحریم و عدم مشارکت پایگاه ۷ـ ۸ میلیونی بالقوه حمدین صباحی  یا کل جریان چپ و چپ لیبرال، در گام نخست باید آنرا به ۲۳ میلیون آرای ژنرال  سیسی بیافزائیم  تا بدانیم حداقل ترین بخش جامعه که به قیام یا انقلاب دوم مصر، علیه اسلامگرایی و اخوان المسلمین رأی دادند وحرکت نظامیان به رهبری ژنرال عبدالفتاح السیسی را در برانداختن رژیم اسلامگرای  محمد مُرسی تآئید کردند، بر ۳۰ میلیون یا ۶۰% جمع واجدین شرایط رأی  بالغ میشوند.

چرا حد اقل ترین؟ زیرا که این میزان ۶۰%ی بهیچ وجه بمعنای این نیست که آن ۲۴ میلیون بقیه که رأی نداده اند همه تحریمی بوده اند و تمام این۴۰ درصد ،همگی طرفدار اسلامگرایان هستند. در تاریخ انتخاباتهای دنیا بجز کشور کره شمالی، چین و کوبا  و سایر کشورهای سابقاً کمونیست، هرگزسابقه نداشته است است که ۱۰۰ یا ۹۹% مردم در شرایط دموکراتیک در چنین انتخاباتی شرکت کنند. حد بسیار مطلوب، منطقی  و مورد انتظار مشارکت در دنیا چیزی حدود ۷۵%  است . بدون استثناء ، میزان مشارکت  انتخاباتی در همه کشورهای با دموکراسی نوع اروپایی،   زیر ۷۰% است. علت هم اینست که بدلایل گوناگون و غالباً غیر سیاسی، بسیاری از مردم در انتخاباتها شرکت نمیکنند. در انتخابات اخیر مصر، بسیاری از جریانهای سیاسی از قبیل ” حزب مصر قویِ”  منعم ابولفتوح  که انتخابات را از همان آغاز تحریم کردند خود مخالف اسلامگرایی یا حد اقل اسلامگرایی نوع اخوانی هستند. تنها بهانه رهبری حزب مصر قوی  مانند بسیاری تحریمگران دیگر، مشارکت السیسی بعنوان یک  ژنرال، ولو باز نشسته، که با مداخله نظامیان در سیاست تعبیر میشد بود. این در حالیست که قانون اساسی جدید مصر که هیچ آدم سیاست یا حقوق دانی در دموکراتیک و مترقی بودن آن شک ندارد،  مانند سایر کشورهای دموکراتیک دنیا نامزدی نظامیان در انتخابات را ممنوع نکرده است. هیچ کس حتی نتوانسته است السیسی را به استفاده غیر قانونی از موقعیت نظامی خود در این انتخابات متهم کند.

از چند ماه قبل از انتخابات؛ کمسیون برگزار کننده انتخابات  مصر به انجمنها و احزاب داخلی و نهاد بین المللی اعلام کرد در صورت تمایل برای نظارت بر انتخابات مصر ثبت نام کنند تا امکان حضور آنها فراهم شود. اتحادیه اروپا هئیت نظارتی بر انتخابات خود را با تعداد قریب ۶۰۰ نفر با تجهیزاتشان  را برای نظارت بر سلامت انتخابات به مصر فرستاد که این هیئت دیروز اعلام کرد که انتخابات مصر، کاملاً دموکراتیک و آزاد بوده است.

دولت موقت مصر، ظرف این یکساله عمر خود، علیرغم تروریسم کور اسلامگرایان توانست حد اکثر فضای باز و شرایط فعالیت سیاسی را در کشورعایت کند. طی این مدت دهها اعتصاب کارگری و خدماتی بزرگ رخ داد که نیروی انتظامی و امنیتی کوچکترین تلاشی برای مداخله و پایان دادن یکی از آنها هم نکردند.

حال اگر پلیس به بخشی از جریان های افراطی چپ یا اسلامیستی  اجازه نداد تا هر روزه میادین و خیابانهای شهرهای مصر را صحنه تظاهرات خود کنند، کاری بجز آنچه دولتی مانند سوئد و فرانسه و..، در شرایط مشابه میکنند نکرده است. در این کشورها، هم اعتصاب و هم تظاهرات خیابانی ضوابط  قانونی خود را دارند و برای برگزاری تظاهرات در شهرها مجوز پلیس لازم است. در حقیقت مردم هم حق دارند تا از زبان پلیس بگویند: در فلان محل و در فلان روز اجازه تظاهرات نمیدهند. برای اعتصاب هم، اعلام  آن از قبل به کار فرما اکیداً لازم است والی مزد اعتصاب کننده در روزهای اعتصاب قطع میشود و فدراسیونهای کارگری هم از اعتصابات خارج از مسیر مقراراتی(Wildcat Strike) حمایت نمیکنند.

و اما در نگاهی دیگر و در مقایسه  انتخابات مصر با کشوری مانند ایران خودمان، میتوان گفت ترکیب اجتماعی و دموگرافیک تحریم کنندگان در مصر و ایران کاملاً وارونه است که توجه بدان اهمیت جدی در مقایسه و نتیجه گیری تحلیلی دارد.

در مصر، این؛ نمایندگان  اقشارمدرن و  طبقه متوسط است که انتخابات را برگزار و رهبری میکند و حکومت را در دست دارد و عمدتاً جریانهای واپسگرای سیاسی و اعتقادی هستند که عمدتاً  و بطور ابزاری با سوء استفاده از اعتقادت دینی و سنتی و روابط قوم قبیله ایی، و برجسته کردن مسائل دینی، قومی و یا فرهنگی و بحاشیه رانی مطالبات اقتصادی و مدنی،  مردم را از مشارکت در سرنوشتشان در چهار چوب حقوق شهروندی با تحریم باز میدارند، ( و بنظر من چه بهتر که آنها تحریم کنند! و ایکاش این جماعت همیشه با تحریم خود، دین و قوم و قبیله گرایی را از عرصه سیاست دور نگاه دارند. و اگر شرط مشارکت وسیع و حد اکثری حضور این گروهها  در انتخابات با تکیه بر، حقوقی غیر از حقوق شهروندی است، بهتر آنست که، انتخاباتی حتی با ۱۰% مشارکت برگزار شود تا این گروهها با مشارکت فرقه گرایانه دینی و سنتی خود آنرا به ۹۰% رسانده و سیاست را دینی و دین را سیاسی کنند. بنظر من چنان مشارکت قلیل ۱۰%ی  ماهیتاً دموکراتیک و این ۹۰%ی غیر دموکراتیک است. )، در حالیکه در ایران ما  بر عکس مصر؛ این باندهای بی طبقه بلحاظ اجتماعی، فرقه ایی و مافیایی هستند که حکومت را در دست داشته و مشارکت انتخاباتی وسیع  ولی غیر دموکراتیک و بیگانه با مطالبات سیاسی، اقتصادی و حقوق شهروندی مردم را هم سازمان میدهند و این عمدتاً اقشار مدرن و طبقه متوسط  هستند که انتخابات را تحریم میکنند و خود را  حتی شریک درجه دوم  در قدرت سیاسی نمی دانند و در آنجا هم که با امید های واهی در انتخاباتها شرکت میکند نه با امید دردست گرفتن قدرت سیاسی  یا مشارکت فعال در آن بلکه در جهت تأثیر گذاری برای نرم کردن قدرت اقتدارگرا و استبداد کلانتالیستی (قوم و قبیله گرا) حاکم  و تأثیر گذاری مختصری بر آن است. در مصر دموکراسی هست و تحریم کننده خود را از مواهب آن کنار میکشد و در ایران ما استبداد حاکم است و بسیاری از مردم نمیخواهند  با شرکت در آن، از طریق  مشارکت انتخاباتی سند مسلوب الحقوقی خود را امضاء کنند.( من مشارکت های تاکتیکی را در این بحث وارد نمی کنم)

و اما در تحلیل آرای ژنرال السیسی (۹۷%   نسبت بکل آراء  و ۴۳% نسبت به کل واجدین شرایط)، باید آنرا با بهترین انتخابات ایران یعنی دور هفتم  که به ریاست جمهوری محمد خاتمی منجر شد مقایسه کنیم. حجة الاسلام سید محمد خاتمی، در آن بزرگترین قدرت نمایی انتخاباتی اقشار میانه جامعه در ایران، با جمعیتی در حد مصر، ۲۲ میلیون و در انتخابات بعدی ۲۰ میلیون، رأی کسب کرد. آرایی که  بخش بزرگی از رأی دهنده گان بطور سلبی رأی دادند یعنی از روی ناچاری و در نفی رژیم ولایی  و نه در تأئید خاتمی و بخش دیگری هم یا از موضع اعتقادی و یا فتوایی مانند همیشه بپای صندوقها آمده بودند.

اگر کودتای انتخاباتی ۸۸ رخ نمیداد ممکن بود موسوی در دور دوم با آرایی ۲۵ میلیونی برنده شود که اگر آن میزان فرضی را هم زیر ذره بین تحلیل جمعیتی(دموگرافیک) و انگیزه انتخاباتی بگذاریم،  باز هم علیرغم تفاوت عمیق کیفی آن با آرای السیسی در مصر و  با آرایی که به خاتمی در آنروز و روحانی(۱۸ میلیون) در این دوره داده شد، نمیتوانیم آنرا با آرای ۲۳٫۵ میلیونی ژنرال سیسی در مصر مقایسه کنیم.

ژنرال سیسی در شرایطی ۴۳ % یا ۲۳٫۵ میلیون رأی مردم را کسب کرد که رژیم اسلامگرا را سرنگون کرده بود اما بدنبال آن عزل و تغیر دولت ناشی از آن همه احزاب و جریانهای سیاسی و حتی( تا حد زیادی همان اسلامگرایان ساقط شده هم) از آزادی تبلیغات سیاسی و انتخاباتی برخوردار بودند.  هیچ حزب، روزنامه یا رادیو تلویزیون خصوصی در این جریان تعطیل نشد مگر مال اسلامیستهایی که به خشونت روی آورده بودند. ژنرال سیسی دقیقاً ۲ برابر آرای محمد مُرسی رأی آورد و آنهم آرای مردمی که ۳٫۵ سال تجربه سیاسی طوفانی را پشت سر نهاده و چشمهایشان خوابزده و شعورشان با افسون دینی شبیخون زده نبود و بلحاظ ترکیب دموگرافیک، آنها از اقشار مدرن و متوسط شهری بودند. ژنرال السیسی با شعار قلع و قمع کردن اسلامگرایی بمیدان آمد و در حداقلترین برآورد ممکن؛ ۴۳% از کل واجدین شرایط رأی دهی مردم مسلمان و مذهبی مصر، با آرای خود اقدامات و برنامه سیاسی او را تأئید کردند. ژنرال السیسی با تروریست نامیدن حماس و دولت  آن در نوار غزه اراده کرده است ( آنچنانکه یکی از اطرافیان او چندی پیش اعلام کرد)، پس از ریشه کنی اخوان المسلمین تکلیف حماس را هم یکسره کند.

از هم اکنون  اخباری دایر بر ارتباط میان ژنرال خلیفه حیفتر و قیام ضد اسلامیستی او با عنوان “عملیات کرامتمندی”  با  مصر و السیسی در رسانه ها ی دنیا و منطقه بچشم میخورد.  گروه “اسلامیستی انصار الشریعه“حرکت او را در کنار آمریکا، از جمله به مصر نسبت داده است. البته خود این ژنرال از ستایشگران علنی ژنرال السیسی است و در مصاحبه گفته است که ارتش لیبی در آینده بهترین روابط را با مصر و نیروهای مسلح آن خواهد داشت.

سخن آخر:

با کنار نهادن ملاحظات فرمال ژورنالیستی باید بگویم “همنهادن” یونیفرم نظامی و عنوان ژنرالی با دیکتاتوری نظامی، بدون توجه به شرایط سیاسی و اجتماعی و استفاده از یک قالب و شابلون ثابت با تفکر دگماتیک و زمینگیر شده، تنها حاکی از بیسوادی نیست بلکه بدتر از بیسوادی نشاندهنده  یک منطق سیاسی و جهان بینی تاریخ گذشته ایست که  دارنده آن از درک تغیر پارادایم تحول مخصوصاً در این گوشه از جهان عاجز است.

بنظر من در مصر امروز یونیفرم نظامی فیلد مارشال عبدلفتاح السیسی   بزرگترین نماد دموکراسی و خود او، پرچمدار دموکراسی و توسعه در مصر امروز و مدلی برای فردای منطقه  است. قانون اساسی مصر همه مواد لازم را برای منحرف نشدن و کنترل ماشین قدرت سیاسی در خود دارد. تا پایان امسال انتخابات پارلمان مصر نیز برگزار خواهد شد که از هم اکنون و بر حسب سابقه این انتخابات ریاست جمهوری، میتوان گفت؛ آزاد و دموکراتیک خواهد بود. بر اسلامگرایان حرجی نیست اگر السیسی و انتخابات را تحریم کردند ولی بهانه نظامی بودن السیسی برای تحریم، مبتذلترین بهانه ایی بود که میشد برای تحریم انتخابات ریاست جمهوری این دوره مصر یافت و از آن بدتر و مبتذل تر، تحریم انتخابات پارلمانی آینده به بهانه سابقه نظامی بودن رئیس جمهور کشور است.

تحولات مصر درسهای زیادی برای ما ایرانیان داشت که متأسفانه استعداد استفاده از آنرا از خویش نشان ندادیم.

*****************************************************

اینهم افزوده شده  از

سایت العریبه

خاتمی: اگر مردم مراقب انقلاب نباشند همان بلایی بر سرشان می آید که در مصر آمد

دبی-العربیه.نت فارسی

حجت الاسلام، سید احمد خاتمی، امام جمعه موقت تهران در خطبه نماز با اشاره به اهمیت مراقبت از نظام جمهوری اسلامی ایران و اینکه این مسئله از ویژگی های خط آیت الله خمینی بوده است، گفت: “اگر مردم مراقب انقلاب خود نباشند همان بلایی بر سرشان می آید که در مصر آمد”.

خاتمی در بخش دیگری از خطبه نماز گفت: ” مسئول محترمی گفته است که به زور شلاق نمی شود مردم را راهی بهشت کرد، این جمله سه معنا دارد یک معنا را ما قبول داریم و آن اینکه مکتب ما مکتب منطق و استدلال است ، مکتب شلاق نیست و سیره پیامبر هم اینگونه بوده است. معنای دیگر این جمله می تواند این باشد که مردم را آزاد بگذاریم و هر کاری که می خواهند بکنند در عرصه اخلاقی ، سیاسی ، آزاد باشند ، حدود الهی را بشکنند و امر به معروف و نهی از منکر نداشته باشیم و ما هم به صراحت می گوییم که این معنی ، مقصود هیچ مسئولی در نظام اسلامی نیست این معنای نادرست مورد تأیید هیچ کس نیست و به هیچ مسئولی هم نمی شود نسبت داد”.

امام جمعه تهران افزود:” معنی دیگر این باشد که ما حتی موظف نیستیم که جاده بهشت را هم صاف کنیم این هم درست نیست رسالت حکومت دینی این است که جاده بهشت را صاف کند و رسالت نظام اسلامی همین است، حکومت وظیفه دارد جاده را برای بهشتی شدن مردم هموار کند”.

منظور امام جمعه تهران در این سخنرانی اظهارات حسن روحانی  که در همایش بیمه سلامت همگانی در محل نهاد ریاست جمهوری بیان کرده بود.

روحانی در آن همایش گفت : “مردم را سر مسائل جزئی و بیخودی و بی‌جهت و با بهانه‌های واهی اذیت نکنیم و بگذاریم مردم راحت بوده و در سلامت روحی باشند. اینقدر در زندگی مردم دخالت نکنیم، بگذاریم مردم خود راه بهشت را بروند و با شلاق نمی‌شود مردم را به بهشت برد”.

امام جمعه تهران افزود: کسانی در خط امام هستند که در خط ولایت باشند و این دو تفکیک ناپذیرند.

خاتمی با حمایت از شعار مرگ بر آمریکا گفت:” تا زمانی که آمریکا دست از شیطنت علیه ملت ایران برندارد، “شعار مرگ بر آمریکا” را ادامه می دهیم”.

 

European Union endorses Egypt’s presidential vote as democratic

Head of the EU observer mission says Egypt’s 2014 presidential poll was ‘free and democratic but not necessarily fair’
Ahram Online , Thursday 29 May 2014 
 

EU election observation missions” alt=”EU election observation missions” src=”http://english.ahram.org.eg/Media/News/2014/5/29/2014-635369753876880700-688.jpg” />

EU election observation missions announcing its preliminary findings of the Egyptians Presidential Elections (Photo courtesy of European Union in Egypt Facebook page)

Egypt’s 2014 presidential vote was held in a “democratic and free” environment, announced the European Union’s Election Observation Mission (EOM) in a press conference on Thursday.

Speaking at the same event, MP Robert Goebbels, head of the delegation of six Members of the European Parliament – a separate monitoring body that also observed the elections – concurred with the EOM that the election was “free and democratic” but added it was not necessarily fair.

Goebbels elaborated that the self-censorship practiced by many media outlets,among other things, led to the support of a specific candidate.

Mario David, head of the EOM, said voter turnout reached 46 percent.

El-Sisi garnered approximately 93 percent of the ballots cast, preliminary results show. His sole rival, leftist politician Hamdeen Sabahi, gained a modest three percent, while 3.7 percent of the ballots were declared void.

Voting was scheduled to end on Tuesday, but was extended for an extra day by authorities in a surprise move that sparked doubts over the integrity of the electoral process.

While the EOM’s David told reporters that the vote extension was not unlawful, he also informed Ahram Online that “We didn’t witness any elections in which an extension for one day has taken place.”

David added, however, that “our work is only to observe, not to give an assessment.”

The senior monitor said El-Sisi’s crushing victory was expected, attributing Sabahi’s loss to his small team of campaigners who were unable to reach out to all of the country’s electorate.

David, also Portugal’s representative in the European Parliament, said the mission did not record a low turnout, and identified what he deemed a good representation by women.

He added that the media provided a “fair” coverage space for both contenders.

Commenting on the violations reported by Sabahi’s official campaign – which included campaigning during the polling time — David said they were illegal yet do not affect the votes.

A final report about the mission’s findings is planned to be issued in six weeks, David said.

Ukraine’s Election Exposes Putin’s Lies

Share Button

Fifth, Ukraine’s much touted, much decried, and much denounced “radical, right-wing extremists” attracted about 1–۲ percent of the vote—which surprised no one who knows a bit about Ukrainian politics. (Contrast that with the 25 percent achieved by France’s National Front in the May 25th elections to the European Parliament.) In a word, Ukraine’s right-wingers are a fringe phenomenon that has played no serious role in Ukraine’s national politics, is playing no serious role in Ukraine’s national politics, and will continue to play no serious role in Ukraine’s national politics. All those Western, Russian, and Ukrainian analysts who’ve been beating the drum about the nefarious influence of Ukraine’s right in the last few years—while turning a blind eye to the extremism of Yanukovych’s thuggish regime and the even worse extremism of the pro-Russian hyper-chauvinists who eventually became the core of Putin’s terrorist commandos in eastern Ukraine—have some serious crow to eat. And some serious apologies to make: for diverting attention from the real danger in Ukraine to their own personal obsessions.

 

World Affairs

Alexander J. Motyl's picture

Alexander J motil

Ukraine’s Orange Blues

28 May 2014

ite the best efforts of Vladimir Putin and his terrorist commandos in the eastern Donbas region, Ukraine’s presidential elections did in fact take place on May 25th, under conditions that international observers concur were fair and free. As of this writing, Petro Poroshenko appears to have won in one round.

Herewith a few lessons:

First, Ukraine is hardly the unstable almost-failed state that Putin and his Western apologists say it is. The terrorist violence was confined to two provinces—Luhansk and Donetsk. In the rest of the country, the voting proceeded smoothly. On top of that, Ukraine’s security forces were able to maintain law and order in much of the country, a positive development that builds on the armed forces’ creditable performance in their “anti-terrorist operations” in April and May.

Second, Ukraine is anything but the illegitimate state Putin and his western apologists say it is. Voting participation for the entire country was high: about 60 percent. Not including the two provinces that were terrorized by Putin’s commandos, participation was even higher. Everyone knows that the only thing that kept Ukrainians in the Donbas from voting was Putin’s terrorists.

Third, Putin’s terrorist commandos have been outflanked by the elections. People want stability; they want a return to normality. And they know that elections can bring about both. The terrorists, like Putin, have nothing but violence to offer. That is not a winning electoral platform. Nor is it any way to win the hearts and minds of the eastern Ukrainian population the terrorists claim to be defending from wild-eyed Ukrainian “fascists.” Small wonder that, after hemming and hawing for several months, even Ukraine’s richest oligarch, Rinat Akhmetov, got off the fence and denounced the terrorists, while calling on Donbas residents to take to the streets and march in protest. (And, in an indication of just what is still so wrong with the Donbas, hundreds of thousands heeded his call. Were they not, one might well ask, capable of acting on their own—without being told to do so by some higher-up?)

Fourth, while Ukraine now has a legitimately elected president, Putin has egg on his face—lots of it. Russia’s fascistoid dictator can continue questioning democratic Ukraine’s legitimacy, and he is perfectly entitled to believe that fair and free elections are unfair and un-free, but at some point such truculence becomes nothing more than childishness, stupidity, and petulance. Come to think of it, haven’t those three qualities defined Putin’s behavior since the fall of 2013, when he coerced Ukraine’s since-deposed sultan, Viktor Yanukovych, into backing out of the Association Agreement with the European Union? Ask yourself this: just what has Putin gotten out of this entire crisis? An arid peninsula with enormous economic and political problems, a spike in his popularity, and affirmations of love from his Western apologists. And just what has he lost? Good relations with the West, good relations with Ukraine, and the prospect of a rapid recovery of Russia’s moribund economy. Isn’t it time to recognize the obvious: that Putin’s statecraft is about as refined as Yanukovych’s?

Fifth, Ukraine’s much touted, much decried, and much denounced “radical, right-wing extremists” attracted about 1–۲ percent of the vote—which surprised no one who knows a bit about Ukrainian politics. (Contrast that with the 25 percent achieved by France’s National Front in the May 25th elections to the European Parliament.) In a word, Ukraine’s right-wingers are a fringe phenomenon that has played no serious role in Ukraine’s national politics, is playing no serious role in Ukraine’s national politics, and will continue to play no serious role in Ukraine’s national politics. All those Western, Russian, and Ukrainian analysts who’ve been beating the drum about the nefarious influence of Ukraine’s right in the last few years—while turning a blind eye to the extremism of Yanukovych’s thuggish regime and the even worse extremism of the pro-Russian hyper-chauvinists who eventually became the core of Putin’s terrorist commandos in eastern Ukraine—have some serious crow to eat. And some serious apologies to make: for diverting attention from the real danger in Ukraine to their own personal obsessions.

Sixth, it may be time to be guardedly optimistic about democratic Ukraine’s prospects. True, the Donbas will remain a problem for a long time, but Putin’s terrorists are unlikely to branch out to other parts of the country. As Turkey, Israel, Colombia, and many other countries have shown, life can go on, even when terrorists are ensconced in regional strongholds. More important, Putin and his terrorists appear to be in a dead end. The government of Prime Minister Arseniy Yatsenyuk has a serious reform program that should bring about radical economic change and a whole-scale decentralization of authority. The newly elected president has good credentials and a huge popular mandate. The West—the United States, the European Union, the International Monetary Fund, and the North Atlantic Treaty Organization—supports Ukraine and will make sure that reforms are in fact implemented. Finally, the capital city, Kyiv, has a new mayor, the pro-Western reformer, Vitaly Klitschko.

Not bad for a country that, according to Putin’s Russian propagandists and Western apologists, is supposedly on the verge ofcollapse

Alexander J. Motyl

Alexander J. Motyl's picture

ALEXANDER J. MOTYL is professor of political science at Rutgers University-Newark, as well as a writer and painter. He served as associate director of the Harriman Institute at Columbia University from 1992 to 1998. A specialist on Ukraine, Russia, and the USSR, and on nationalism, revolutions, empires, and theory, he is the author ofPidsumky imperiiPuti imperiiImperial Ends: The Decay, Collapse, and Revival of EmpiresRevolutions, Nations, Empires: Conceptual Limits and Theoretical PossibilitiesDilemmas of Independence: Ukraine after TotalitarianismSovietology, Rationality, Nationality: Coming to Grips with Nationalism in the USSRWill the Non‑Russians Rebel? State, Ethnicity, and Stability in the USSRThe Turn to the Right: The Ideological Origins and Development of Ukrainian Nationalism, 1919–۱۹۲۹; and the editor of more than ten volumes, including The Encyclopedia of Nationalism. Motyl’s novels include Whiskey PriestWho Killed Andrei Warhol; Flippancy; The Jew Who Was Ukrainian; and a work in progress, My Orchidia. His poems have appeared in Counterexample PoeticsIstanbul Literary Review, and New York Quarterly(forthcoming). He has done performances of his fiction at the Cornelia Street Café, the Bowery Poetry Club, and the Ukrainian Museum in New York. Motyl’s artwork has been shown in solo and group shows in New York, Philadelphia, and Toronto; his art is represented by The Tori Collection.

 

.

 

صادق زیبا کلام: هشدار به احمدی نژاد

Share Button

 این تحلیلگر مسائل سیاسی اما معتقد است که ارسال این پیام ها به احمدی نژاد برای عدم حضور در صحنه سیاست نه تنها او را به سکوت و عقب نشینی وا نمی دارد بلکه ممکن است او را تحریک کند که جدی‌تر از قبل خود را در وسط صحنه سیاست بکشاند.
وی با بیان اینکه احمدی‌نژاد در رفتارهای سیاسی درست مقابل هاشمی رفسنجانی است گفت: در انتخابات ریاست جمهوری سال ۹۲ هاشمی رفسنجانی رد صلاحیت شد تا قهر کند و با پشت کردن به نظام از صحنه سیاسی دور شود. اما دیدم که هاشمی نه تنها قهر نکرد و به نظام پشت نکرد بلکه ماند و به یک بازیگر موثر در انتخابات تبدیل شد.
زیباکلام در خاتمه گفت: من معتقدم که اگر مشابه این رفتار با احمدی نژاد می شد یقینا او همان رویکردی که هاشمی پیش گرفته بود را پیش نمی گرفت و سکوت نمی کرد و بر پایه همین سابقه ای که از احمدی نژاد سراغ داریم، معتقدم که پیام های اینچنین روی او اثر گذار نیست و او اگر تصمیمی برای بازگشت به صحنه قدرت گرفته باشد تا انتها پای این تصمیم می ماند حتی به قیمت بر هم زدن میز بازی.

 صادق  زیبا کلام در گفتگو با سایت فرارو: هشدار به احمدی نژاد

د

پرونده “م.ر” عضو ارشد دولت احمدی نژاد و از متهمان پرونده فساد مالی به جریان افتاد. بهمن شریف زاده، رییس ستاد انتخاباتی “زنده باد بهار” که در آستانه انتخابات ریاست جمهوری سال ۹۲ با هدف حمایت از اسفندیار رحیم مشایی تشکیل شده بود هفته گذشته بازداشت شد. دیروز هم حکم بازداشت عبدالرضا داوری صادر شد.
به گفته صادق زیبا کلام، استاد دانشگاه و تحلیل گر مسائل سیاسی این اقدامات با هدف ارسال پیامی ویژه صورت گرفته است.
زیباکلام در گفتگو با فرارو با تاکید بر اینکه با وجود تلاش برای واقع بینی در این رابطه سخت است که آدم دچار توهم توطئه نشود گفت: به جریان افتادن پرونده رحیمی، بازداشت شریف زاده و داوری یک علامتی و هشداری است به احمدی نژاد که شما تمام شده هستید و نباید به عرصه سیاست بازگردید.
وی افزود: این پیام از سوی جریاناتی در حال انتقال به احمدی نژاد است که تو نباید نه انتخابات ریاست جمهوری سه سال آینده فکر کنی و نه انتخابات مجلس سال آینده. جای تو در همان دانشگاه علم صنعت خوب است.
این استاد دانشگاه با بیان اینکه در انتقال این پیام اصولگریان نقش ویژه ای دارند گفت: فعالیت های احمدی نژاد به زیان اصولگریان است. به هر حال احمدی نژاد بلاهای زیادی را سر اصولگرایان آورده است.
زیباکلام افزود: نمی توان به سادگی فراموش کرد که اصولگرایان در انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۴ چطور قرص و محکم از احمدی نژاد حمایت کردند و یا در انتخابات سال ۸۸ چه استوار پشت او ایستادند. بنابراین اگر بخواهم اصطلاح حسابداری به کار ببریم احمدی نژاد بیش از آنکه برای اصولگرایان دارایی محسوب شود، بدهی است.
وی تصریح کرد: به غیر از آن احمدی نژاد در حال حاضر مصیبت های دیگری هم برای اصولگرایان دارد و آن ایجاد انشقاق و دودستگی است، یک دسته اصولگریان طرفدار حضور احمدی نژاد و دسته دیگر مخالفان حضور او هستند. به هر حال از هم اکنون این صف بندی قابل مشاهده است.
به گفته او بر این اساس اصولگریان برای آنکه این دو دستگی در اردوگاهشان ایجاد نشود به دلیل مضرات احمدی نژاد برای آنها، عطای پشتوانه و بدنه اجتماعی احمدی نژاد را هم به لقایش می بخشند.
این تحلیلگر مسائل سیاسی اما معتقد است که ارسال این پیام ها به احمدی نژاد برای عدم حضور در صحنه سیاست نه تنها او را به سکوت و عقب نشینی وا نمی دارد بلکه ممکن است او را تحریک کند که جدی‌تر از قبل خود را در وسط صحنه سیاست بکشاند.
وی با بیان اینکه احمدی‌نژاد در رفتارهای سیاسی درست مقابل هاشمی رفسنجانی است گفت: در انتخابات ریاست جمهوری سال ۹۲ هاشمی رفسنجانی رد صلاحیت شد تا قهر کند و با پشت کردن به نظام از صحنه سیاسی دور شود. اما دیدم که هاشمی نه تنها قهر نکرد و به نظام پشت نکرد بلکه ماند و به یک بازیگر موثر در انتخابات تبدیل شد.
زیباکلام در خاتمه گفت: من معتقدم که اگر مشابه این رفتار با احمدی نژاد می شد یقینا او همان رویکردی که هاشمی پیش گرفته بود را پیش نمی گرفت و سکوت نمی کرد و بر پایه همین سابقه ای که از احمدی نژاد سراغ داریم، معتقدم که پیام های اینچنین روی او اثر گذار نیست و او اگر تصمیمی برای بازگشت به صحنه قدرت گرفته باشد تا انتها پای این تصمیم می ماند حتی به قیمت بر هم زدن میز بازی.

در آستانه چرخش اوضاع در سوریه ولی نه بسود اسد

Share Button

اگر فقط خوش آمد گویی به آمریکا و انگلیس و فرانسه را از سوی اپوزیسیونی که اگر هم تا کنون کاری نکرده است ولی نماینده عمده ترین بخش مردم سوریه است، را در نظر بگیریم  و محبوبیتی که مخصوصاً آمریکا  دراین رابطه در کل منطقه  یافته است را در کنار نفرتی که نسبت به ایران اسلامی، روسیه پوتین و حزب الله لبنان در منطقه شکل گرفته است بگذاریم، بخوبی درک خواهیم کرد که طولانی شدن جنگ سوریه تا چه حد به قیمت فرسایش حیثیت وعمق استراتژیک محور رژیم اسد  و تقویت و ژرفش عمق استراتژیک غرب برهبری آمریکا  و اپوزیسیون  سوریه در منطقه  شده است. این دستآورد کمی نیست. از کامنت نویسنده و مترجم یاداشت

syria

آمریکا درآستانه تصمیم گیری روی آموزش نظامی پیکار جویان سوری

آسوشیتد پرس

۲۸ می ۱۴

 بنظر مقامات رسمی در آمریکا؛ پرزیدنت برک اوباما ممکن است بزودی طرح آموزش و تجهیز پیکارجویان سوریه را در یک حرکت آشکار اعلام کند که این بمعنای  کمک و تقویت نیروهایی است که همواره برای پیکار علیه بشار اسد از آمریکا تقاضای کمک نظامی میکرده اند.

چنین گامی، شامل اعزام تعدادی نیروهای آمریکا به اردن میشود که بخشی از هیئت آموزشی منطقه ایی؛ برای آموزش افراد  مطمئنِ بسیار دقیق دست چین شده از ارتش آزاد سوریه برای آموزشهای تاکتیکی بشمول آموزش عملیات ضد تروریستی است. این مقامات میگویند اوباما هنوز این اقدام را تأئید نکرده است و بررسی روی مقدمات و خطرات احتمالی آن ادامه دارد.

برابر نظر منابع مطلع و رسمی انتظار میرود که  برک اوباما در سخنرانی   مهم امروز خود در آکادمی نظامی ایالات متحده  که حول محورهای راهبردی سیاست خارجی آمریکا ایراد خواهد کرد از جمله به  چالش ضد تروریسم در رابطه با سوریه نیز بپردازد.

 

بنظر مقامات مطلع؛ کاخ سفید، وزارت دفاع و ارگانهای اطلاعاتی ایالات متحده بموازات بسیاری نمایندگان کنگره که از کمک به اپوزیسیون میانه روی سوریه دفاع میکنند به این نتیجه رسیده اند که اسد بدون تغیر شرایط و موازنه نظامی در میدان جنگ کوتاه نخواهد آمد. در همین حال  ترس زیادی هم نسبت به تهدیدی که جنگجویان القاعده ایجاد کرده اند وجود دارد.

کمیته سرویسهای نظامی سنا؛ هفته قبل لایحه ایی را تصویب کرد که  به وزارت دفاع اجازه میدهد تا نیروهای مورد اطمینان اپوزیسیون سوریه را آموزش داده و تجهیز کند.

ایالات متحده  تا کنون هم  پنهانی از عملیات نظامی اپوزیسیون سوریه حمایت کرده است و هنوز کاملاً روشن نیست این طرح جدید چگونه اجرایی خواهد شد. آیالات متحده تا کنون ۲۸۵ میلیون دلار طی این جنگ فرسایشی ۴ ساله  صرف کمکهای غیر تسلیحاتی به اپوزیسیون سوریه کرده است.

رهبران  پیکارجویان که  شاهد از دست رفتن تک تک دستآوردهایشان بوده اند، همواره خواهان دریافت کمکهای تسلیحاتی از آمریکا بوده اند ولی ایالات متحده از دادن چنین کمکهایی همواره از ترس اینکه سلاحهای تحویلی ممکن است بدست تروریستها بیفتند که از آنها علیه اسرائیل یا خود آمریکا استفاده کنند، از تحویل سلاحهای درخواستی اکراه داشته است.

سخنگوی کاخ سفید دیروز  سه شنبه، از توضیح پیرامون گزارش وال استریت ژورنال که اولین رسانه ایی کننده این طرح پیشنهادی آموزش نظامی و تجهیز تسلیحاتی بود امتناع کرد ولی مع الوصف؛ پ ساکی به مخبرین گفت که یک رشته از گزینه ها در دست بررسی است تا اپوزیسون میانه روی مخالف اسد را تقویت کنیم.

کمیته سرویسهای نظامی سنا؛ هفته قبل لایحه ایی را تصویب کرد که  به وزارت دفاع اجازه میدهد تا نیروهای مورد اطمینان اپوزیسیون سوریه را آموزش داده و تجهیز کند.

ایالات متحده  تا کنون هم  پنهانی از عملیات نظامی اپوزیسیون سوریه حمایت کرده است و هنوز کاملاً روشن نیست این طرح جدید چگونه اجرایی خواهد شد. ایالات متحده تا کنون ۲۸۵ میلیون دلار طی این جنگ فرسایشی ۴ ساله برای  کمکهای غیر تسلیحاتی به اپوزیسیون سوریه خرج کرده است.

او، پ ساکی،  گفت:” ما در نگاهمان به سوریه بعنوان یک چالشهای ضد تروریستی  در مقابل خود، همواره شفاف بوده ائیم  و از اینرو، مطمئناً ما اینرا همواره مد نظر داریم.” او افزود” رویکرد جاری اینست که اپوزیسیون میانه رو را  که آلتر ناتیو رژیم قصی القلب اسد و عناصر بدتر از آن، در درون اپوزیسون سوریه است را تقویت کنیم.”

 منابع علنی کننده این طرح میگویند که:” این طرح پیشنهادی؛ از سوی ایالات متحده هماهنگی خواهد شد ولی بسیاری از بازیگران منطقه مانند؛ ترکیه، اردن، عربستان سعودی، کویت و امارات متحده عربی نیز در آن شرکت دارند.” بنظر همین منابع؛ همراهی عربستان با این طرح اهمیت تعین کننده داشته و موضوع اصلی بحث بین ریاض و واشنگتن از جمله مذاکرات ملک فهد و برک اوباما در همین  هفته اخیر  بوده است. آنچنانکه انتظار میرفت بیانیه پایانی مذاکرات ایالات متحده و اردن بدنبال بحث های فشرده سطوح بالا بین دو کشور نیز که با تشدید تنش بین اردن و سوریه ادامه یافت و اخراج سفیر سوریه از اردن  متعاقب این مذاکرات، در همین هفته،  و بدنبال اعلام برگزاری انتخابات رئیس جمهوری در سوریه و ابراز آمادگی اسد برای یک دوره دیگر ریاست جمهوری که از سوی ایالات متحده و متحدینش محکوم شده، باز تاب طرح منفرد کردن اسد است.

ملک عبدالله دوم، پادشاه اردن هفته قبل در واشنگتن بود و از جمله، با وزیر خارجه، جان کری دیدار کرد. وزیر دفاع آمریکا چاک هاگل نیز در سر راه خود برای سفر دوره ای اش به خاور میانه، در آغاز همین ماه توقفی در اردن داشت.

ایالات متحده  که یک واحد ۱۵۰۰ نفری دائمی در اردن دارد، در ماههای اخیر ۶۰۰۰ نفر دیگر را برای یک مدت محدود بدانجا اعزام کرده است تا در رزمایش مشترک ” شیر شرزه” با نیروهای اردن  شرکت کنند. ارتشیان، نیروی دریایی رزمناوی، هوایی و نفرات نیروی دریایی بشمول کشتی و هواپیما در این رزمایش که هفته گذشته آغاز شد شرکت داشتند.

سال گذشته؛ پس از اینکه رزمایش ” شیر شرزه” سال ۲۰۱۳ پایان یافت، ایالات متحده هواپیماهای جت  تجسسی اف ۱۶، و  سیستم موشکهای ضد موشک  پاتریوت خود را  و بهمراه آنها تعداد ۱۰۰۰ نفر نیروهای مرتبط  با آنها را در اردن باقی گذارد. علاوه بر همه اینها آمریکا ۴۰۰ نفر نظامی دیگر را، بعلاوه  واحد های دیگری که تخصصشان آموزش دفع سلاحهای شیمیایی است را نیز در آن کشور دارد.

تیمهای آمد و شد کننده دیگری هم هستند که دائم میروند و جای خود را به دیگران میدهند که شامل شرکت در تمرینات مشترک با فرماندهان  اردنی و عراقی هستند. آخرین تمرین مشترک این نظامیان در ماه آوریل گذشته وموعد تمرین بعدی آنها برای ماه ژوئن میباشد.

*************************************************

کامنت من:

بنظر من این گزارش نسبتاً جامع آسوشیتدپرس بعنوان پیش در آمد سخنرانی بسیار مهم امروز برک اوباما روی ترسیم خطوت عمده راهبردی سیاست خارجه در آکادمی نظامی واشنگتن،  نیم تصویری از آن واقعیتی است که در اطراف سوریه، ظرف این ۳٫۵ سال شکل گرفته است.

انقلاب مردم سوریه با اعتراضات میلیونی مسالمت آمیز مردم در شهرهای شمالی و شمال شرقی و غربی سوریه  شروع شد و با سرکوب آن اعتراضات  که در تاریخ بیسابقه بود، روند اعتراضات به عملیات نظامی علیه رژیم تبدیل گردید.

 رژیم اسد و ارتش آن برای سرکوب  حرکتهای مسالمت آمیز مردم  هر روز بیش از روز پیش از حد اکثر قدرت آتش ارتش  علیه آن جنبش اعتراضی مسالمت آمیز استفاده میکرد تا جائیکه استفاده از اسلحه را به مخالفین خود تحمیل کرد.

باشکل گیری جنبش نوپای مبارزه مسلحانه، از سوی پیکار جویان مسلح به سلاح های ابتدایی و سبک و تحت عنوان ارتش آزاد سوریه که تماماً از نظامیان بریده از رژیم و و ارتش اسد تشکیل میشد که  خود نتیجه  سرکوب اعتراضات علیه  رژیم بود، رژیم اسد بر استفاده از قدرت آتش ارتش و نیروی هوایی تا حد بکار گرفتن بمب های شیمیایی علیه حتی مردم غیر نظامی  افزود. رژیم تا ویران سازی شهرها، آثار باستانی، خدماتی و اماکن سیاحتی و زیارتی و عبادتی پیش رفت وهر روز بیشتر از روز قبل از توپخانه سنگین و جنگنده بمب افکن و هلیکوپترهای توپدار علیه مردم  استفاده کرد.

بشار اسد در همان آغاز انقلاب مردم سوریه در چند مصاحبه تأکید کرد که آلترناتیو رژیم او نه نیروهای دموکرات و سکولار بلکه نیروهای جهادی و استشهادی القاعده هستند که منطقه را در خشونت و تروریسم غرق خواهند کرد. بنظر من در همان هنگام این حرفهای اسد؛ نه یک  گمانه زنی ساده  بلکه یک طرح عملیاتی و تاکتیکی حساب شده بود که طبق آن، رژیم سوریه، با میدان دادن مستقیم و غیر مستقیم به گروههای جهادی  و القاعده،  چهره مخالفین رژیم را در کسوت افراطی ترین نیروهای القاعده  IS IS ( دولت اسلامی شامات و عراق) که سر میبریدند و میکشتند،  نشان میداد و به آنها القاء میکرد که اگر رژیم اسد برود تروریستهای القاعده می آیند.  

ارتش آزاد سوریه  که؛ هم  بدلیل پذیرفتن این نیروهای جهادی در صفوف خود در آغاز؛  و هم بدلیل اینکه در پشت سر ورود  این امواج نیروهای جهادی به سوریه، نیرویی قوی تر از آنها با سازماندهی حساب شده تری وجود داشت در عمل آچمز شده بود و بین گاز انبر نیروهای رژیم و همین نیروهای جهادی گیر کرده بودند روز بروز به حاشیه رفت.

این نیروهای جهادی که مبارزه با رژیم را در واقعی ترین موارد ممکن به عملیات پراکنده انتحاری (که بسیاری از آنها قابل صحنه سازی شدن هم بودند،) یا عملیات تروریستی فاقد اهمیت نظامی علیه رژیم محدود کرده بودند، عمده نیروی خود را علیه ارتش آزاد سوریه که مردمی ترین بخش اپوزیسیون سوریه علیه رژیم اسد بود متمرکز کرده بودند. اینها مناطقی که که ارتش آزاد سوریه با تلاش جنگی خود آزاد میکرد را، در پشت سر پیشروی ارتش آزاد سوریه، اشغال و سلطه خشونت آمیز جهادی خود را در آنجاها مستقر میکردند.

بدین ترتیب بود  که حداقل در جغرافیای میدان پیکار،  پس از چندی القاعده و تروریستهای جهادی به نیروی  عمده میداندار نبرد تبدیل شدند که  نهایاتاً  جبهة النصرة بعنوان نیروی جواز دار القاعده از سوی الظواهری، و دولت اسلامی امارات  و شامات که عراقی الاصل بود،  بجان هم افتادند. این حاشیه روی ارتش آزاد سوریه چقدر واقعی و چقدر نمایشی و چه اندازه تاکتیکی بود؟ این جنگ دولت اسلامی عراق و شامات با  جبهةالنصرة تا چه حد واقعی و تا چه حد نمایشی و زرگری بود؟ دانستنش آسان نیست. ولی من به هر دوی این موارد بعنوان نیمه واقعی و نیمه تاکتیکی مینگرم زیرا پیکار جویان این جریانها را نمیتوان تماماً یکدست  خالص یا ناخالص گرفت. نه میتوان گفت همه القاعده  ی سوریه ، ساخته و پاخته رژیم اسد، ایران و روسیه و حزب الله لبنان و دو لت مالکی بودند و نه میتوان گفت تمام این دو جناح القاعده، همگی جهادیون واقعی بودند.

بهر حال با مغلوبه شدن جنگ بین این دو جریان جهادی و شکست (بظاهر) دولت امارات اسلامی شامات و عراق ISIS، و محو شدگی ظاهری  ارتش آزاد سوریه از صحنه پیکار، ارتش اسد با اطمینان بنفس بیشتری تعرض متقابل نظامی خود را شروع کرد. رژیم توانست مناطق آزاد شده را یکی پس از دیگری پس بگیرد ولی چگونه میشود القاعده ایی که حاکمیت رژیم را چنان آسا به منطقه دمشق محدود کرده بود، به این سادگی شهری مانند حمص  و دیگر مناطق را از دست بدهد و طی یک آتش بسی که با میانجی گری ایران سرهم شده بود آنشهر را ترک کند و از میدان تحت کنترول امنیتی و نظامی رژیم اسد حتی با حفظ سلاحهای خود سالم بگذرد؟ این داستان فقط بدرد قصه خواهان و زود باوران میتواند بخورد.

آنچه ارتش رژیم اسد توانست به این آسانی آزاد کند، دیگر مناطق آزاد شده نبودند بلکه مناطق تحت کنترول تروریستهایی بود که لبه اصلی  تروریسم  آنها نه متوجه رژیم بلکه متوجه ارتش آزاد سوریه بود و هیچ معلوم نیست که خود نیروهای استتار شده و القاعده نمای خود رژیم نبودند.

رژیم اسد عمق استراتژیک اپوزیسیون سوریه را که به واشنگتن، لندن، پاریس، ریاض، عربستان، امارات و ترکیه و اردن و در آینده احتمالاً مصر و افکار عمومی هواداران و دوستان مردم سوریه در دنیا ختم خواهد شد را کمتر از آنچه بود ارزیابی کرده بود و کرده است. تصور اینکه مردم سوریه پس آواره شدن ۴ میلیون آن و پس از قریب ۱۶۰٫۰۰۰ کشته، تسلیم رژیم دمشق و نمایش مضحک انتخاباتی او شوند و تصور اینکه صدها افسربلند پایه و میان پایه و  هزاران افسر جزء ودرجه دار از ارتش گریخته  به این آسانی مرعوب و مغلوب رژیم اسد یا القاعده شوند، فقط میتواند در اطاقهای نظامی رژیم اسد و ایران روی میز طراحی نظامی و سیاسی قرار گیرد.

بنظر من چالش واقعی و خُرد کننده برای رژیم اسد، حزب الله لبنان و رژیم ایران و روسیه در سوریه در پیش است.

در آغاز انقلاب  از جمله نخستین شعار هایی که با صدای بلند  از سوی مخالفین اسد بگوش میخور این بود که :” ما مخالف مداخله آمریکا و غرب هستیم” و امروز طنین افکن ترین شعاری که در سوریه بگوش میرسد و هیچ عکس العمل منفی ای را هم در منطقه ایجاد نمیکند جز گلایه از آمریکا بخاطر کوتاهی اش در کمک به مردم سوریه و خود داریش از بمباران رژیم در جریان استفاده آن از بمبهای شیمایی” چرا آمریکا بما کمک نمیکند” می باشد.

دو هفته قبل الجربا لیدر اپوزیسیون سوریه به آمریکا سفر کرد. او  علاوه بر دیدار با خود اوباما ،با بسیاری مقامات نظامی،  سنا و کنگره و اطلاعاتی آمریکا  نیز ملاقات کرد. قرار شد که شورای ائتلاف ملی سوریه  تحت رهبری او دفتر نمایندگی رسمی خود را در واشنگتن افتتاح کند. دولت اوباما وعده داد تا بر کمک هایش به اپوزیسیون (جبهه ائتلافی ملی سوریه) به رهبری  او بیافزاید. در همین اوان در یکی از پایتختهای عمده کشورهای  اروپایی؛ کنفرانسِ هسته مرکزی دوستان سوریه مرکب از: آمریکا، انگلیس، فرانسه، آلمان، ایتالیا، و.. ، تشکیل شد که  در آنجا تصمیماتی در پشتیبانی از اپوزیسیون تحت رهبری الجربا اتخاذ گردید.

اگر فقط خوش آمد گویی به آمریکا و انگلیس و فرانسه را از سوی اپوزیسیونی که اگر هم تا کنون کاری نکرده است ولی نماینده عمده ترین بخش مردم سوریه است، را در نظر بگیریم  و محبوبیتی که مخصوصاً آمریکا  دراین رابطه در کل منطقه  یافته است را در کنار نفرتی که نسبت به ایران اسلامی، روسیه پوتین و حزب الله لبنان در منطقه شکل گرفته است بگذاریم، بخوبی درک خواهیم کرد که طولانی شدن جنگ سوریه تا چه حد به قیمت فرسایش حیثیت وعمق استراتژیک محور رژیم اسد  و تقویت و ژرفش عمق استراتژیک غرب برهبری آمریکا  و اپوزیسیون  سوریه در منطقه  شده است. این دستآورد کمی نیست

حال من از این گمانه زنی که  جنگ داخلی سوریه تا چد مورد بهره برداری غرب و عربستان و ترکیه و اردن برای نقب زنی در داخل خود القاعده  واقع شده است میگذرم.

سخن آخر اینکه جنگ داخلی سوریه اگر زود به پایان برسد تمام دکترین سیاسی و نظامی امنیتی رژیم ایران بهم خواهد ریخت و کمر آن خواهد شکست و بقیمت نابودی حزب الله تمام خواهد شد و اگر طولانی شود، از نظر اقتصادی و سیاسی چنان نیروهای ایران و روسیه را خواهد فرسود و چنان آنها را از منطقه به بیرون پرتاب خواهد کرد که دیگر شانسی برای قدراست کردن در آینده نخواهند یافت.

بنظر من یک امر قطعی است . آنهم اینست که رژیم اسد کمترین شانسی برای ماندگاری ندارد و برخلاف پیروزی های ظاهری آن، عقربه زمان در خلاف بودن و منافع آن حرکت میکند و برگشت ناپذیر است.

یک توضیح: متأسفانه مطلب احتیاج به ویراش دارد که وقت آن متأسفانه نیست. امید که کاربران گرام همانطور که هست بپذیرند تا بعد که آنرا ادیت کنم. ح تبریزیان

………………..

دکتر زیبا کلام: فروغی و مصدق

Share Button

در خصوص اینکه چرا ایرج اسکندری، کیانوری و … فروغی را عامل انگلیس و فراماسونر می‌دانند باید بگویم که تمام این داستان‌ها به این خاطر است که فروغی به مارکسیزم اعتقاد نداشت. فروغی کاملاً مخالف مارکسیزم بود. او به غرب اعتقاد داشت. بنابراین طبیعی بود که احسان طبری، ایرج اسکندری نورالدین کیانوری و … هیچ وقت از او تعریف نکنند. چون فروغی معتقد به دموکراسی و نظام سرمایه داری بود. معتقد به انگلستان و آمریکا بود. در این شرایط طبیعی است که نباید توقع داشت حزب مارکسیستی بیاید و از فروغی تعریف کند.

 

محمدعلی فروغی برای بسیاری از مورخین پس از گذشت هفت دهه هنوز یک معما است. از سویی به وی نسبت ماسونی زده و او را یکی از مهره‌های اصلی بریتانیا در ایران معرفی می‌کنند و از سوی دیگر بسیاری این رجل استخوان‌دار دوره پهلوی را یکی از شایسته‌ترین رجال ایرانی می‌نامند که در قرن اخیر قبای ریاست کابینه را بر تن کرده‌است. فارغ از همه این قضاوت‌ها ابهام بزرگی که در کارنامه وی به وضوح مشاهده می‌شود، فاصله غیرقابل‌انکار رفتار و اندیشه سیاسی وی به ویژه در سال‌های ابتدایی حکمرانی پهلوی‌ها در ایران است. در تحلیل همین دوگانگی برخی از مورخان وناظران امور ایران تاکید می‌کنند که تنها در یک صورت این امر قابل تحلیل است که بپذیریم وی آلت فعل بریتانیا بوده‌است ودر نتیجه با وجود مخالفت تئوریک با اقدامات صورت گرفته، تنها اطاعت امر می‌کرده‌است. به همین بهانه و برای اینکه نگاهی دقیق‌تر به زندگی و رفتار محمدعلی فروغی داشته باشیم به سراغ صادق زیباکلام استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران و نویسنده کتاب سنت ومدرنیته رفتیم. این استاد دانشگاه بر خلاف روایت عام از فروغی، این رجل سیاسی را جزو ۵ وطن‌پرست صدسال گذشته ایران می‌داند و بسیاری از اتهامات علیه وی را غیر مستند ارزیابی می‌کند.

نسیم‌بیداری: به عنوان اولین سؤال و برای تحلیل بهتر شخصیت محمدعلی فروغی می‌خواستم این پرسش را طرح کنم که از نظر شما این رجل سیاسی ایران را می‌توان به عنوان یک روشن‌فکر پذیرفت؟

به نظر من می‌توان در یک روایت مرحوم ذکاءالملک فروغی را به عنوان فردی روشن‌فکر معرفی کرد. اما با این حال، آنجایی که ما با روشن‌فکر بودن فروغی مشکل پیدا می‌کنیم مربوط است به ذات انتقادی، ناراضی بودن، تسلیم محض حکومت و حاکمیت نبودن روشنفکران در دنیا. همواره در تمام دنیا جریان روشن‌فکری تمام تلاشش را کرده‌ تا از حکومت جدا باشد؛ آن را نقد کند و عملاً خود را حکومتی نداند. اما مرحوم فروغی فاقد این عنصر بود. در‌واقع ما چنین رفتاری را در زندگی سیاسی و اجتماعی فروغی نمی‌بینیم. اما در کنار این مساله، می‌توان روشن‌فکر بودن فروغی را از زاویه‌ای دیگر مورد بررسی قرار داد. اگر بپذیریم که روشن‌فکر، فردی است که فضای جامعه‌اش را آگاه و بیدار می‌کند و مطالبی می‌نوسید و می‌گوید که این مطالب به بالارفتن دانش و فرهنگ جامعه کمک می‌کند، آن موقع است که فروغی را می‌توانیم به عنوان یک روشن‌فکر به حساب آوریم. ببینید! این یک واقعیت است که هنوز که هنوز است و بعد از گذشته حدود هفتاد سال، هنوز کتاب حکمت در اروپای محمد علی فروغی به نظر من یکی از مهمترین کتاب‌ها کلاسیک برای شناخت فرهنگ، تمدن و اندیشه غرب در ایران به‌شمار می‌رود. با این شرایط و اگر با دیدگاهی اینچنین به زندگی فروغی نگاه کنیم می‌توانیم او را در زمره مهمترین روشنفکران ایران به حساب آوریم.

نسیم‌بیداری: اما آن بخش از زندگی فروغی که تبعیت از حاکمیت بود، شاید پررنگ‌تر از بخش دوم مدنظر شما باشد.

من هم درباره تبعیت او از حاکمیت در ابتدای حرف‌هایم گفتم. او یک عنصر اساسی که روشن‌فکر را می‌سازد که همان منتقد و معترض بودن است را نداشت. نه تنها او از این عنصر برخوردار نبود، بلکه بسیاری از فرهیختگاه و تحصیلکردگان دیگر آن دوره هم با حاکمیت یا همان رضاخان همراهی می‌کردند. در‌واقع درست این است که بگوییم افرادی مانند فروغی، داور، تیمورتاش، تقی‌زاده و افرادی اینچنین باعث شدند که نظام رضاشاهی در کشور به وجود آید و ایران عصر رضاشاه تشکیل شود.

نسیم‌بیداری: همین ماجرا یک سؤال اساسی را به وجود می‌اورد. چرا فروغی از شاه شدن رضاخان حمایت کرد ودراین زمینه از هیچ کوششی فروگذاری نکرد؟

دلیل این اتفاق کاملاً مشخص است. در این دوره که فروغی از به حکومت رسیدن رضاخان میرپنج حمایت و به قول شما تلاش کرد، خیلی‌های دیگر که وطن پرست بودند و درد ایران را داشتند هم، همین راه را رفتند. در آن زمان بی‌ثباتی، هرج و مرج و فروپاشی، ایران را تهدید می‌کرد. خوزستان، آذربایجان، کردستان، سیستان و بلوچستان، گیلان و خیلی جاهای دیگر عملاً از ایران جدا شده بودند. هر کدام ساز خودشان را می‌زدند و اصلاً به حکومت مرکزی توجهی نداشتند. درست در چنین مقطعی بود که تمام فرهیختگان، سیاسیون و همه آن‌هایی که نگران ایران و آینده این کشور بودند، متوجه شدند که قبل از هر اتفاقی، حفظ ایران اهمیت دارد. آن‌ها به روشنی این موضوع را دریافتند که اگر ایران حفظ نشود و دولتی ضعیف در مرکز باشد، دیگر هیچ گروهی حرفش را نخواهد خواند. حالا فرفی هم ندارد که این حکومت لیبرال باشد یا دموکرات یا مذهبی و یا حتی غیرمذهبی. هیچ کدام وقتی روند، باعث می‌شد کسی به حرف حکومت مرکزی گوش نکند، فایده‌ای نداشت. به همین خاطر به نظر من فروغی و سایر افراد فرهیخته‌‌ای که در آن زمان باعث روی کار آمدن رضاخان شدند، کار درستی کردند و تشخیصشان درست بود. این را هم باید بدانید که در آن مقطع تنها فروغی نبود که با جریان رضاخان همکاری داشت. مرحوم دکتر مصدق، مرحوم کازرونی و حتی در ابتدای کار و در شرایطی آرام آرام ثبات و امنیت در کشور حاکم می‌شد، مرحوم مدرس هم از رضاخان حمایت می‌کردند. آن‌ها وقتی دیدند قدرت‌های محلی می‌گویند تا زمانی که حکومت تهران یک حکومت ارتجاعی و دست نشانده است و تا حکومت در ایران اصلاح و مترقی و عاری از عناصر وطن‌فروش نشود، دیگر از پایتخت تبعیت نمی‌کنند، راهی جز حمایت از رضاخان نداشتند. آن‌ها وقتی می‌دیدند که رضاخان باعث شده قدرت‌های محلی که هر کدام پیش از این قدرتی برای خود داشتند و بعضی‌هاشان رسما و علناً خود را از ایران جدا کرده بودند دوباره زیر یک پرچم دور هم جمع شدند از این اتفاق حمایت کردند.

نسیم‌بیداری: پس می‌گویید آن‌ها چون می‌خواستند تمامیت ارضی کشور حفظ شود به سراغ رضاخان رفتند.

دقیقاً. بگذارید برایتان مثال بزنم. در آن زمان محمدتقی خان پسیان در خراسان، شیخ محمد خیابانی در آذربایجان، میرزا کوچک‌خان جنگلی در گیلان و بعضی‌های دیگر با دولت مرکزی همکاری نمی‌کردند. نه تنها همکاری نمی‌کردند که نوع این عدم همکاری به گونه‌ای بود که خودمختار شدن آن بخش‌ها را به ذهن متبادر می‌کرد. در این مقطع، افرادی که درد ایران را داشتند و آینده این کشور برایشان مهم بود، شروع به همکاری با رضاخان کردند تا از این طریق بحران‌های داخلی حل و تمامیت ارضی ایران حفظ شود.

نسیم‌بیداری: اما چرا رضاخان؟ او نه تحصیلکرده بود، نه از مسائل سیاسی روز دنیا خبر داشت.

برای اینکه افرادی که تحصیلکرده و فرهیخته بودند، قدرت نداشتند. مثلاً مدرس، کازرونی، مصدق و یا همین فروغی. هیچ کدام قدرت نداشتند که بتوانند بر ایران حکومت کنند و مشکلات این کشور را تا حدودی سروسامان دهند.

نسیم‌بیداری: اما خیلی‌ها می‌گویند محمدتقی‌خان پسیان قدرت داشت.

نه. او هم قدرت نداشت. تنها قدرت موجود در ایران، قدرت دیویزیون قزاق‌ بود که این قدرت هم از رضاخان حمایت و تابعیت می‌کرد. شاید به همین خاطر هم بود که رضاشاه توانست چیزی را به ایران بیاورد که ۵۰۰ سال بود از این کشور دریغ می‌شد.

نسیم‌بیداری: چه چیزی؟

ثبات و امنیت و یکپارچگی کشور. در آن سال‌ها اگر قرار بود یک مال‌التجاره از تهران به مثلاً تبریز برود، آنقدر گرفتار راهزن‌ها می‌شد که اساساً به تبریز نمی‌رسید. مملکت تا این حد بی‌ثبات شده بود. اصلاً مشخص نبود که در این کشور چه می‌گذرد. هیچ چیزی سرجای خودش نبود. هیچ‌کس حرف دولت مرکزی را گوش نمی‌داد و همه این‌ها باعث شد تا فرهیختگان و سیاسیون ایران به فکر روی کار آمدن فردی قوی مثل رضاخان بیافتند.

نسیم‌بیداری: اما بعضی‌ها می‌گویند که این افراد بیشتر از اینکه سروسامان دادن به اوضاع کشور را دنبال کنند، می‌خواستند اتوریته خود را داشته باشند. به همین خاطر هم به سراغ رضاخان که سواد نداشت و بویی از روشنفکری نبرده بود رفتند تا در مواقع لزوم از این قدرت خود استفاده کنند.

نه. این‌ها همه فرضیه‌های توطئه‌ای است. آن‌ها از رضاشاه حمایت کردند به این دلیل که رضاشاه ثبات و امنیت آورد؛ رضاشاه یکپارچگی آورد و روشنفکران دیدند که اگر ثبات، امنیت و یکپارچگی، دولت مرکزی نیرومندی به وجود آورد، می‌شود انتظار داشت که در زمینه‌های دیگر هم اصلاحات صورت گیرد. اصلاحاتی که این افراد از مشروطه به این سو، دنبالش بودند و رضاشاه توانست آن‌ها را محقق کند. اصلاحاتی مانند اجباری شدن تعلیم و تربیت در کشور برای اولین بار یا همان آموزش و پرورش، ورود صنایع مدرن به کشور، ایجاد راه‌اهن، تاسیس دانشگاه، تاسیس بهداری و توسعه بهداشت و خیلی چیزهای دیگر. ایران زمانی که رضاخان سردار سپه در سوم اسفندماه سال ۱۲۹۹ کودتا کرد و در آن به حکومت رسید را با ایران زمانی که در شهریور ۱۳۲۰ انگلیس‌ها بیرونش کردند و حکومت را از او گرفتند، به هیچ وجه قابل مقایسه نیست. اصلاً نمی‌توان فرض کرد که این کشور، همان کشوری است که پیش از رضاخان بود. کشوری که در آن بروکراسی مدرن به وجود آمده بود، صنایع مدرن تاسیس شده بود مدرسه‌ها، دبیرستان‌ها، بیمارستان‌های مدرن، راه‌اهن، ارتش مدرن و خیلی اتفاقات دیگر، همگی ثمره این دوره بودند. این‌ها دستاوردهای کمی نبود که رضاشاه ظرف ۲۰ سال حکومتش در ایران به آن‌ها رسید. با این حال اما باید در کنار تمام این کارها،‌ استبداد، دیکتاتوری، یک دندگی و خودکامگی رضاشاه را هم مورد توجه قرار دهیم. موضوعی که باعث می‌شد در تمام این ۲۰ سال هیچ‌کس نتواند از رضاشاه انتقاد کند، چه برسد به اینکه با او مخالفت کند. البته دلیل رضاشاه هم بسیار روشن و ساده بود. دلیلی که همه دیکتاتورها دارند. آن‌ها می‌گویند من به جز خدمت کار دیگری برای مملکت نکردم؛ بنابراین اگر کسی از من انتقاد کند حتماً انسان خائنی است که بویی از وطن‌پرستی نبرده، چرا که اگر کسی وطن پرست باشد باید از من حمایت کند. اتفاقی که باعث شد بسیاری از روشنفکرانی که در حقیقت ستون فقرات نظام رضاشاه بودند، عملاً زیر پای دیکتاتوری و خودکامگی او از بین بروند. خیلی‌ها از جمله خود فروغی.

نسیم‌بیداری: منظورتان دعوای سال ۱۳۱۴ رضاشاه و فروغی است؟

دعوایی نبود. سردار اسدی یعنی داماد فروغی، نایب التولیه خراسان بود. زمانی که رضاشاه امر می‌کند که از این به بعد خانم‌ها نباید در بیرون از خانه حجاب و روبنده داشته باشند، سردار اسدی به تهران می‌گوید که با توجه به حساسیت‌های خراسان و مذهبی بودن مشهد و اینکه زائران زیادی به این شهر می‌آیند رضاشاه کمی فرصت دهد تا این کار به مرور زمان انجام شود. اما رضا شاه باز هم یک‌دندگی کرد و گفت که زنان مشهدی هم باید مانند سایر شهرهای کشور کشف حجاب کنند. بعد از این اتفاقات سردار اسدی برای سه یا چهار روز از مشهد خارج شد. اتفاقی که درست با سخنرانی یک روحانی در مسجد گوهرشاد با مضمون مخالفت با قانون کشف حجاب مواجه شد. بعد از آن سخنرانی چند نفر دور این روحانی را گرفتند و تحصن کردند. اگر آن موقع وسایل ارتباطی می‌بود و می‌شد به سردار اسدی خبر داد، ممکن بود که این ماجرا در همان ابتدا فیصله پیدا می‌کرد اما او نبود و همین امر باعث افزایش مداوم جمعیت در مسجد گوهرشاد شد به حدی که ژاندارمری هم نتوانست جلوی آن‌ها را بگیرد و متفرقشان کند به همین دلیل به تهران تلگراف می‌زنند تا از رضاشاه دستور بگیرند. در تمام صحبت‌ها رضاشاه مدام سراغ سردار اسدی را می‌گیرد. سرانجام رضاشاه یکی از لشکرهایش را به آنجا فرستاد. لشکری که ظرف چند ساعت با تمام متحصنین برخورد کرد و ماجرا تمام شد. اما این ماجرا برای رضاشاه تمام نشد. او که اساساً انسان شکاکی بود و عملاً به هیچ‌کس اعتماد نمی‌کرد بر این عقیده بود که داماد فروغی در فتنه و آشوب مسجد گوهرشاد دست داشته. دلیل‌اش هم این بود که می‌گفت چون ما به حرف او درباره کشف حجاب گوش نکردیم او خواسته به ما نشان دهد اگر خواسته‌اش برآورده نشود، بحران ایجاد می‌کند. بنابراین رضاشاه دستور بازداشت سردار اسدی را داد. ماموران او را دستگیر می‌کنند و در یک دادگاه نظامی با توجه به اسناد و مدارکی که دال بر کوتاهی او در ماجرای مسجد گوهرشاد بود، او را به اعدام محکوم می‌کنند. بعد از این حکم طبیعی بود که فروغی به عنوان پدر همسر سردار اسدی به سراغ رضاشاه برود و داستان را پیگیری کند. اما به محض اینکه فروغی به سراغ رضاشاه می‌رود او می‌گوید که پیش من نیا. پس از آن رضا شاه مدارکی که علیه سردار اسدی بود را جلوی فروغی می‌گذارد و به او می‌گوید که کارهای اسدی را ببیند و متوجه شود که او چه نقش مهمی در فتنه داشته است. به هر تقدیر، شفاعت فروغی کارساز نمی‌شود و سردار اسدی را اعدام می‌کنند. درست از آن روز فروغی خانه‌نشین می‌شود. خانه‌نشینی که ۷ سال یعنی تا شهریور ۲۰ که متفقین به ایران حمله می‌کنند و در جریان آن سفیر انگلستان به فروغی می‌گوید برو و به رضاشاه بگو که هر چه سریعتر استعفا و کشور را ترک کند ادامه پیدا کرد.

نسیم‌بیداری: فکر کنم کشف حجاب که بعد از فروغی رخ داد. ماجرای گوهرشاد در اعتراض به اجباری شدن کلاه شاپو بود؟ …بگذریم شما تا حالا دوبار نام انگلستان را آوردید. می‌شود پذیرفت که محمد علی فروغی عامل انگلیس در ایران بود؟

نه؛ به هیچ وجه. او اصلاً عامل انگلستان نبود. دلیل‌اش هم کاملاً روشن است. از سال ۱۳۰۴ که رضاشاه تاج‌گذاری می‌کند تا سال ۱۳۲۰ که از ایران می‌رود، به دلیل بی‌اعتمادی رضاشاه به غربی‌ها و اساساً خارجی‌ها روابط ایران و انگلستان بسیار سرد بود. اساساً رضاشاه با تمام کشورهای خارجی از جمله فرانسه، ایتالیا، انگلیس و … مشکل داشت و فقط با آلمان‌ها خوب بود. آنهم به این دلیل که گفته می‌شد المان‌ها مانند ایرانی‌ها آریایی‌تبار هستند و سابقه استعماری و توسطه و دسیسه در ایران ندارند. بنابراین اصلاً فضایی نبود که فروغی در جریان آن با انگلیسی‌ها رابطه خوب برقرار کند. اگر او آدم انگلیسی‌ها بود پس از آنکه سه ماه از رفتن رضاشاه از ایران می‌گذشت، یعنی زمانی که خودش نخست وزیر بود، کاری می‌کرد که در قدرت بماند. او ذاتاً انسانی لیبرال و دموکرات بود و از دیکتاتوری و اینکه قدرت در دستش متمرکز باشد تنفر داشت.

نسیم‌بیداری: اما فروغی در جریان جنگ عملاً طرف انگلیس را گرفت.

واقعیت این است که اصلاً طرفی نبود که فروغی بخواهد بگیرد. فروغی آدمی بود که می‌دانست جنگ به نفع آلمان پیش نمی‌رود. او آدم باسوادی بود. آدمی بود که رادیو گوش می‌داد. مثل مردان عصر رضاشاه نبود که گوششان فقط به پیچ رادیو ایران باشد. از جاهای دیگر اخبار و اطلاعات می‌گرفت و می‌دانست که ماشین نظامی آلمان‌ها در استالینگراد گیر کرده است و عملاً زمین‌گیر شده‌اند. او می‌دانست که آلمان‌ها به زودی از آذربایجان روسیه وارد ایران می‌شوند و کمر انگلیس را می شکنند و خورد می‌کنند. از سوی دیگر او با سفارت انگلستان و انگلیسی‌ها روابط همواره خوبی داشت. به همین خاطر حواسش بود که چه می‌گذرد.

نسیم‌بیداری: اما این فردی که شما معتقدید دموکرات است، در شهریور ۱۳۲۰ که عملاً فضای کشور برای پدید آمدن یک جمهوری آماده بود چه شد به حرف رضاشاه عمل کرد و پسرش را جای او نشاند.

او به هیچ وجه حرف رضاشاه را گوش نکرد. این موضوع، عقیده و نظر خودش بود. در آن زمان بولارد که سفیر انگلستان در ایران بود اعتقاد داشت که باید در این کشور جمهوریت حاکم شود. دلیل‌اش هم این بود که مردم ایران از پهلوی دل خوشی ندارند و سلسله پهلوی محبوبیت ندارد. بنابراین دنبال ایجاد جمهوری در ایران بود. از سوی دیگر اتحاد جماهیر شوروی به عنوان یک کشور کمونیستی وقتی که پادشاه خودش را اعدام کرده بود مشخص بود که به پادشاه ایران رحم نمی‌کند؛ در نتیجه آن‌ها هم کاملاً موافق ایجاد جمهوری در ایران بودند. اما فروغی مخالفت کرد. نه به دلیل اینکه رضاشاه گفته بود. حتی نه به این دلیل که او سرسپرده نظام پهلوی بود. اتفاقاً دلیل‌اش این بود که فروغی وطن پرست بود. چون وطن پرست بود تشخیص داد اگر ایران جمهوری شود، کشور از هم می‌پاشد. به همین خاطر به بولارد گفت تنها موضوعی که الان می‌تواند ایران را یکپارچه نگاه دارد همین نقشی است که شاه در سال‌های متمادی داشته است. بنابراین نظرش را اینگونه به بولارد داد که اگر در ایران جمهوری شکل بگیرد و خودش یا هر فرد دیگری رئیس جمهور شود، عملاً شاه که ستون فقرات کشور است حدف می‌شود و کشور فرو می‌ریزد. او معتقد بود در چنین شرایطی دیگر کردها، ترک‌ها، عرب‌ها، قبایل و عشایر و … به حکومت مرکزی تن در نمی‌دهند. علاوه بر این نظر فروغی این بود که پادشاه برای خیلی از قدرت‌های موجود در ایران و نیروهای بیرون از مرکز حالتی سمبلیک دارد که باعث وحدت می‌شود و یکپارچگی به وجود می‌آورد و به همین خاطر به بولارد گفت شما این مهم را با جمهوری کردن ایران از بین می‌برید. بولارد هم که فردی سیاستمدار بود می‌دانست دود فروپاشی ایران به چشم انگلستان هم می‌رود که روزانه مشغول جابجایی ده‌ها تن تسلیحات، سوخت و مواد غذایی از منتهی علیه جنوب ایران به مقصد جبهه شرقی آسیا بودند. به همین خاطر بولارد حرف فروغی را پذیرفت.

نسیم‌بیداری: یعنی فروغی معتقد بود با جمهوری شدن عملاً ایران از هم می‌پاشد.

بله. ببینید در همان زمانی که رضا شاه از ایران رفته بود کردها، ترک‌ها، عرب‌ها و … عدم تمکین از دولت مرکزی را آغاز کرده بودند. اگر جمهوری مستقر می‌شد عملاً ایران هرج و مرج می‌شد. به همین خاطر چون انسان وطن‌پرستی بود، نگذاشت ایران جمهوری شود و کاری کرد که محمدرضا شاه حاکم شود.

نسیم‌بیداری: پس در حقیقت بین مدینه فاضله خودش و وطن‌پرستی، دومی را انتخاب کرد؟

بله. کاری که فروغی کرد خیلی جالب بود. او می‌توانست رئیس‌جمهور مادام العمر ایران شود. او به واسطه حمایت انگلیسی‌ها می‌توانست قدرت زیادی داشته باشد. اما حاضر نشد این کار را بکند. حاضر نشد آینده ایران را خراب و کشور را دچار هرج و مرج کند تا خودش به قدرت برسد. او این کار را نکرد تا ایران فرونپاشد. به نظر من، این، نشان‌دهنده میزان وطن‌پرستی فروغی است. من عکس فروغی را در کنار عکس احمدقوام‌السلطنه در دفتر کارم در دانشگاه تهران گذاشته‌ام و هر بار که دانشجویانم دلیل این اتفاق را می‌پرسند می‌گویم چون او فردی وطن‌پرست بوده و ایران را دوست داشته‌است.

نسیم‌بیداری: این وطن‌پرستی با عضویت در لژهای فراماسونری چه نسبتی می‌تواند داشته باشد؟

شما به من بگویید برخی طرفداران نظریه توطئه به چه کسی اتهام فراماسونری نمی‌زنند؟ شما یک نفر را بیاورید که سرش به تنش بیارزد و به او این اتهام را نزده باشند. به سید محمد طباطبایی، رهبر مشروطه هم اتهام فراماسونری می‌زنند. به جمال‌الدین اسدآبادی هم اتهام فراماسونری می‌زنند. به همه اتهام فراماسونری می‌زنند. یک عمر است که بعضی‌ها مدام می‌گویند فراماسون، اما تا به امروز یک خط ننوشته‌اند که فراماسون که ما می‌گوییم، این کارهای زشت را در کشور ما انجام داده است. یک نمونه‌اش را نیاوردند که مثلاً بگویند فراماسون باعث شد صنعت در ایران از بین برود یا هر چیز دیگر.

نسیم‌بیداری: من بحثم این نیست. من می‌گویم اگر او تا این حد وطن‌پرست بوده و به قول شما فعالیت‌های مفیدی داشته‌است، چرا به او اتهام می‌زنند؟

برای اینکه پس از سقوط رژیم پهلوی در ادبیات رسمی تمام افرادی که در عصر پهلوی بودند ناخوب هستند. مگر اسم مصدق را از خیابان مصدق پاک نکردند؟ مگر نمی‌گویند مصدق فراماسونر بوده‌است؟ مگر به مصدق نمی‌گویند مصدق‌السلطنه؟شما یک نفر به جز روحانیت را نشان دهید که در آن دوره بوده و بعد از انقلاب بگویند آدم خوبی بوده‌است. این‌ها به همه یک اتهام می‌زنند. بعضی ها را محکم‌تر می‌گویند خائن بوده اما بعضی‌ها را نمی‌گویند خائن بوده اما این را هم نمی‌گویند که او خادم بودند. از جمله شریعتی، مصدق، علی امینی، احمد قوام السلطنه و همین فروغی. آخر مگر این‌ها چه کار بدی کردند که این اتهامات به آن‌ها زده می‌شود.

نسیم‌بیداری: اما بعضی‌ از چهره‌های لائیک از جمله احمدکسروی نیز حملات تندی به فروغی داشته است. در مورد فروغی می‌گوید او جهود بوده ، دین نداشته و شریک افعال ۲۰ ساله رضاشاه بوده و …

اولاً فروغی نمی‌توانست شریک افعال ۲۰ ساله رضاشاه باشد چرا که ۷ سال خانه نشین بود و اصلاً در قدرت نبود. نکته بعدی هم اینکه آیا ما می‌توانیم اگر جنایتی در زمان رضاشاه اتفاق افتاده بگوییم که کار فروغی بوده است‌؟ در جمهوری اسلامی قتل‌های زنجیره‌ای اتفاق افتاد. آیا ما می‌توانیم مسوولین تراز اول جمهوری اسلامی را بگوییم که این‌ها این قتل‌ها را انجام دادند؟ من نمی‌خواهم از ظلم‌هایی که در دوره رضاشاه شد دفاع کنم اما معتقدم نباید کلی گویی کنیم. اما در خصوص اینکه چرا ایرج اسکندری، کیانوری و … فروغی را عامل انگلیس و فراماسونر می‌دانند باید بگویم که تمام این داستان‌ها به این خاطر است که فروغی به مارکسیزم اعتقاد نداشت. فروغی کاملاً مخالف مارکسیزم بود. او به غرب اعتقاد داشت. بنابراین طبیعی بود که احسان طبری، ایرج اسکندری نورالدین کیانوری و … هیچ وقت از او تعریف نکنند. چون فروغی معتقد به دموکراسی و نظام سرمایه داری بود. معتقد به انگلستان و آمریکا بود. در این شرایط طبیعی است که نباید توقع داشت حزب مارکسیستی بیاید و از فروغی تعریف کند.

نسیم‌بیداری: اساساً چپ‌ها به خاطر رویکرد فروغی به سیستم غربی با او مشکل داشتند؟

در یک کلام چپ ها به خاطر غرب گرا بودن فروغی او را محکوم می‌کردند و علیه او مطلب می‌نوشتند.

نسیم‌بیداری: ولی فروغی در تاریخ ایران حتی به چپ‌ها هم خدمت‌هایی کرد؟

شما اگر زندگی سیاسی فروغی را مطالعه کنید خدمت‌های او را به کشور می‌بینید. اگر در صد سال اخیر ایران تنها۵ نفر را بخواهیم به عنوان وطن‌پرست نام ببریم، قطعاً مرحوم ذکاءالملک فروغی یکی از آنهاست.

**************************************

کامنت من:

جز تقدیر و تحسین دکتر زیبا کلام بخاطر این یاداشت مستدل، تحلیلی نقادانه  و جسارت آمیزش  کامنتی ندارم . فقط بعنوان دستمریزاد و نقدی بر سطحی شدن شعور روشنفکرانه دوران خودمان با دستکاری در شعر معروف مولانا چنین مینویسم:

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر و ناله کرد و گفت

کین خلق ِ طلسم گشته  من  بس  من دلم گرفت

خردمند، انسانِ نقادم آرزوست

گفتم که یافت نشود گشته ایم ما

گفت آنچه رخت بربسته زین دیار آنم آروزست

زین زبون فکری  و روز مرگی  بس  دلم گرفت

زال خرد مند و رستم نقادم آرزوست

ح ت

 

 

شکست پوتینیسم در انتخابات اوکرائین

Share Button

با قضاوت از میزان استقبال مردم از انتخابات امروز اوکرائین تا ظهر، شواهد زیادتری بچشم میخورد که  که اوکرائین بسوی یک مشارکت انتخاباتی بیسابقه پیش میرود.  OPORA  ارگان نظارت  بر انتخابات اعلام کرد که تا ظهر امروز ۲۵% در انتخابات شرکت کرده اند که تبعاً کمترین میزان شرکت کننده در در مناطق جنوبی و شرقی کشور است که در آنجا جدایی طلبان طرفدار روسیه بنوعی مسلطند ولی در همان منطقه هم میزان شرکت کننده ۲۲% بوده است.

باید توجه داشت در این مناطق در شرایطی همین ۲۲%  ددر انتخابات شرکت کرده اند که مردم آنجا زیر تهدید نیروهای شبه نظامی و افراطی طرفدرا روسیه هستند که در آنجا جو وحشت ایجاد کرده اند همین امروز قریب ۲ هزار نفر از هوارداران جدایی طلب و طرفدران روسیه بسوی خانه “رینات آخماتوف”، سرمایه دار بزرگ طرفدار حکومت مرکزی باد شعار های “اخماتوف خائن به مردم”  است حرکت کردند. 

با توجه به اینکه کریمه از که هنوز بلحاظ آماری بخشی از کشور چند میلیون واجد شرایط  رأی دارد که عملاً  نمیتوانند رأی بدهند، میزان ۲۵% شکرت بمقیاس سراسری ، تا هم اکنون یک شکست خُرد کننده برای کرملین و جدایی طلبان جنوب و شرق اوکرائین است.

طبق آخرین گزارش تا ساعت ۳ بعد از ظهر قریب ۴۰% از واجدین شرایط رأی خود را به صندوقها ریخته اند. در شهر دونتسک که ۲۲ حوزه رأی گیری دارد تنها حوزه ایی که فعال بوده و تعداد آرای اخذ شده را گزارش کرده است ، در آن ۹٫۱۱% از مردم شرکت داشته اند. 

تظاهرات خودجوش بسوی خانه مسکونی میلیاردر معروف اوکرائین که طی بیانیه ای قاطعانه از حکومت مرکزی و انتخابات دفاع کرده بود

Part of a group of some 2,000 people, including armed Kremlin-backed gunmen, march towards billionaire Rinat Akhmetov’s house in Donetsk. Akhmetov has recently forcefully come out against the separatist movement in the Donbas, which includes Donetsk andLuhansk oblasts. The crowd chanted “Akhmetov is an enemy of the people.”

و اینهم پایان تظاهرات خود جوش که به محاصره خانه قینات آخماتوف منتهی شد

 

 

OPORA shows 25 percent national turnout by noon on May 25

2:32 p.m

 More evidence emerged that Ukraine may be heading for a record voter turnout in the May 25 presidential election.OPORA, the election watchdog, says that 25 percent of voters turned out by noon, with the lowest turnout naturally in the separatist-infiltrated eastern regions. But that quarter of the nation still had 22 percent turnout, OPORA said.

ب

Obama to Detail a Broader Foreign Policy Agenda

Share Button

Mr. Obama, however, will emphasize Syria’s growing status as a haven for terrorist groups, some of which are linked to Al Qaeda, officials said. That could open the door to greater American support for the rebels, including heavier weapons, though no decisions have been made.

..

NewyorkTimes
may24

WASHINGTON — President Obama, seeking to answer criticism that he has forsaken America’s leadership role, plans to lay out a retooled foreign-policy agenda on Wednesday that could deepen the nation’s involvement in Syria but would still steer clear of major military conflicts.

In a commencement address at the United States Military Academy at West Point, N.Y., Mr. Obama will seek, yet again, to articulate his view of the proper American response to a cascade of crises, from Syria’s civil war to Russia’s incursions in Ukraine, according to a senior administration official who is helping draft the speech.

Sketching familiar arguments but on a broader canvas, Mr. Obama will emphasize his determination to chart a middle course between isolationism and military intervention. The United States, he said, should be at the fulcrum of efforts to curb aggression by Russia and China, though not at the price of “fighting in eight or nine proxy wars.”

“It’s a case for interventionism but not overreach,” Benjamin J. Rhodes, the deputy national security adviser, said in an interview. “We are leading, we are the only country that leads, but that leadership has to be in service of an international system.”

Mr. Obama, however, will emphasize Syria’s growing status as a haven for terrorist groups, some of which are linked to Al Qaeda, officials said. That could open the door to greater American support for the rebels, including heavier weapons, though no decisions have been made.

The president’s speech will kick off an intense, administration-wide effort to counter critics who say the United States is lurching from crisis to crisis, without a grand plan for dealing with a treacherous world. While such critiques slight Mr. Obama’s accomplishments, Mr. Rhodes said, he conceded the president had not put his priorities, from climate change to the nuclear talks with Iran, into a comprehensive framework.

Mr. Obama plans to elaborate on his ideas during a trip to Europe in early June. Over the next few weeks, the White House will roll out issue-specific speeches from Secretary of State John Kerry, Defense Secretary Chuck Hagel and other senior officials.

“We understand that there are a lot of questions swirling around not just our foreign policy but America’s role in the world,” Mr. Rhodes said. “People are seeing the trees, but we’re not necessarily laying out the forest.”

The trouble is, as Mr. Obama takes a stage where his predecessors have signaled new directions in foreign policy — George W. Bush used a West Point speech in 2002 to revive the principle of pre-emptive military strikes — his ideas are likely to have a familiar ring.

In a speech on terrorism last year, Mr. Obama warned of an arc of Islamic extremism stretching from the Middle East to North Africa, which he said was the successor to the Al Qaeda threat in Afghanistan and Pakistan that was fought with troops and drones.

The president’s calibrated rationale for military intervention will draw on a speech he gave in 2011 justifying American backing for NATO airstrikes on Libya. And his broad definition of America’s responsibilities as a global power will inevitably echo the principles he outlined in accepting the Nobel Peace Prize in December 2009.

Critics are also likely to argue that the president’s words have not been backed up by actions. Administration officials, for example, have long promised to bolster support for the Syrian rebels. But they have so far refused to supply them with antiaircraft missiles because they fear that these weapons could fall into the hands of extremists.

Mr. Obama’s anguished response to Syria has hung over the White House and fueled critics who say the president’s foreign policy is rudderless: He threatened, then pulled back on, a missile strike against Syria for its use of chemical weapons and resisted pleas for greater American involvement, even as the death toll rises above 160,000.

“I realized last night that the administration has no policy in Syria, has no strategy in Syria,” Senator Bob Corker of Tennessee, the ranking Republican on the Foreign Relations Committee, said last week. He had just attended a White House wine-and-cheese reception to discuss foreign policy — a gathering he described as “very bizarre.”

Denis R. McDonough, the White House chief of staff, said he invited Mr. Corker and other senators to meet with him and Susan E. Rice, the national security adviser, because these issues are going to loom large in coming weeks, and the administration wanted to consult Congress. “I thought we had a good back-and-forth,” he said.

Mr. Obama’s promise last year to overhaul the counterterrorism policy has been bogged down, officials say, in part because of the distraction of the surveillance disclosures by the former National Security Agency contractor Edward J. Snowden.

And the president’s pivot to Asia has seemed more promise than reality, with negotiations for a trans-Pacific trade deal dragging on and the restoration of American military presence limited to announcements like a base-access deal in the Philippines.

It was on Mr. Obama’s trip to Asia last month that his frustrations with his critics boiled over. “Why is it that everybody is so eager to use military force after we’ve just gone through a decade of war at enormous cost to our troops and to our budget?” he said in Manila.

Asked in a news conference to describe his foreign-policy doctrine, he said, “You hit singles, you hit doubles; every once in a while we may be able to hit a home run.” But, the president added, the overriding objective is to avoid an error on the order of the Iraq war.

While Mr. Obama will most likely shun such colloquialisms at West Point, the baseball analogy is an apt summary of his philosophy. In other conversations, aides say, the president has used a saltier variation of the common-sense saying, “Don’t do stupid stuff.”

In Asia, however, Mr. Obama framed the debate over military intervention in a binary way that aides say does not reflect his views. They said he agreed with the ambassador to the United Nations, Samantha Power, who recently criticized those who say there are no options between doing nothing and putting boots on the ground.

“We believe there is an alternative approach,” Mr. Rhodes said.

To offer more than competent crisis management, Mr. Obama will also promote initiatives, like a global climate change treaty, as well as the Iranian nuclear negotiations — long-shot diplomacy that could nevertheless be a legacy achievement for him.

Mr. Obama will also argue he showed firm leadership in marshaling support to resist Russia’s aggression toward Ukraine and in backing allies in territorial disputes with China. The president, Mr. Rhodes said, will draw a line from Russia to China, presenting the United States in both cases as the ultimate guarantor of an international order.

Such coalition-building, however, does not have either the speed or satisfying clarity of military action. “It’s a long game,” Mr. Rhodes said. “It’s not one that solves the problem yesterday.”

Correction: May 24, 2014
An earlier version of a picture caption with this article misstated the date on which President Obama appeared with Chancellor Angela Merkel. It was May 2, not Friday.

Jonathan Weisman contributed reporting.