Archive for: May 2014

مصر بسوی دموکراسی و توسعه جهشی

Share Button

من بخش نخست مصاحبه فیلد مارشال السیسی را بدلیل مشغله های دیگر از دست دادم. خواندن بخش دوم مصاحبه وی از آنچه که من میتوانستم امید وارانه انتظار داشته باشم بهتر و و فراتر از انتظارم بود. دو سال پیش در سری تحلیلهای خود از تحولات مصر نوشتم که : ” پرچم دموکراسی در مصر روی شانه های ژنرالها و پرچم ارتجاع روی شانه های مدعیان چپ و راست دموکراسی خواهی قرار گرفته است”.  خوشحالم که  سیر تحولات پس از آن رشته تحلیلها در آستانه انتخابات ریاست جمهوری و ارائه برنامه نامزدها،  امروزه  درستی این ارزیابی آنروز مرا نشان میدهد.

من در یادداشتی مستقل، ضمن خلاصه ترجمه این مصاحبه ، با توجه به آن زمینه های سیاسی، اجتماعی و منطقه ایی که این مصاحبه، و نکات محوری مورد اشاره در آن  انجام یافته است، ارزیابی خودم را از آن در روزهای آینده نوشتاری خواهم کرد. با یاد آوری نکته دیگری از ارزیابیهای سابقم در مورد  تحولات مصر به این خلاصه در اینجا اکتفا کرده و خواندن بخش دوم  مصاحبه ژنرال السیسی را به آشنایان به زبان انگلیسی توصیه میکنم.

من در سری یاداشتهای گذشته خود از جمله نوشتم که :” تحولات مصر بیش از آنچه ، مثلاً در مقایسه با سوریه، روی بالانس استراتژیک قدرت در منطقه مؤثر باشد، بخاطر اینکه سرآغازی برای یک رونسانس فرهنگی و سیاسی در منطقه خاورمیانه و کشوریهای اسلامی است اهمیت دارد.” رویدادهای پس از آن تحلیلها و خیزش مردم مسلمان  مصر علیه اسلامگرائی و اظهارات دو روز پیش ژنرال السیسی که در صورت روی کار آمدن او اثری از اخوان المسلمین در مصر باقی نخواهد ماند نیز تأئیدی بر آن ارزیابی است. از این جنبه قضیه نباید این تصور پیش آید که نگاه تأئید آمیز من نسبت به  آن گفته السیسی مبتنی بر استفاده از نیروی قهر علیه اسلامگرایی  در مصر برای ریشه کردن آن نیست بلکه منظور اینست که با تحولات یکساله اخیر در مصر، منطقه و دنیا، زمینه سیاسی و روانی/اجتماعی ضد عفونی اساسی این باکتری ایدئولوژک مندرس و مخوف دوران ما بیش از هر زمان دیگر، و در مصر بیش از هرجای دیگر آماده شده است و به باور من، منظور السیسی هم جز استفاده از این روش نیست.

توضیح: پس از نگارش این مقدمه کوتاه، هم بخش اول مصاحبه ژنرال سیسی و هم مصاحبه رقیب اصلی او حمدین صباحی را  (چپ ناصریست و پان عرب) نیز در زیر افزودم. مطالعه مصاحبه صباحی  بروشنی نشان میدهد که روشنفکران چپ سیاسی مصر چقدر از این ژنرال سیاسی هم با دموکراسی و هم با سیاست ورزی مدرن فاصله دارند.

Jumping, not walking, out of Egypt’s crisis: El-Sisi interview, part 2

The former military strongman speaks more about energy, foreign policy and economic issues on Tuesday, round two of a televised interview
Ahram Online , Wednesday 7 May 2014
El Sisi

Presidential hopeful ex-minister of defense Abdel-Fattah El-Sisi (Photo courtesy of El-Sisi official campaign)

In the second part of the first-ever media interview with presidential candidate and former army chief Abdel-Fattah El-Sisi, aired on Monday on private-owned CBC and ONTV satellite channels, the ex-defence minister tackled many questions relating to his plans for Egypt if he was elected to the top executive post.

The Economy

El-Sisi spoke of his plans to eject Egypt out of its “circle of poverty.” After surveying some of the country’s major problems, which he said were present in all sectors of Egypt, he spoke of re-dividing Egyptian governorates through a plan he referred to on Sunday and Monday as the “development corridor” plan.

The idea includes providing infrastructure for increasing agriculture, which should reclaim over 4 million feddans (4.15 million acres) and facilitate ownership for Egyptians who will work on them. Each governorate’s residents should easily acquire land within it and produce, El-Sisi said.

The LE160 billion plan will see Egypt divided into 33 governorates instead of 27. The presidential candidate has already talked to geologists and scientists about the project, he said, and is confident of the plan’s feasibility.

Also part of El-Sisi’s economic plan are 26 cities and tourist hubs, 22 mining cities and eight airports, he said. El-Sisi said financing such projects is a momentous task and thus he will rely on three financial sources: contributions from Egyptians abroad (even as little as $10 a year, he said), attracting domestic and foreign investors as well as foreign aid.

Many times during the interview, El-Sisi used the metaphor of Egypt “jumping” out of its crisis. “Walking and running” won’t suffice for the task ahead, he said.

While asking many times for patience and endurance until improvement comes – which he said would be felt in two years – the field marshal (he retains the title despite retirement) expressed empathy with poor Egyptians. He said the removal of subsidies must be done gradually and can’t be implemented without first raising Egyptians’ income.

The poor are a priority, he said. He spoke of installing “parallel mechanisms” to control prices if the private sector wasn’t capable of doing it alone and also urging the private sector to shrink its profit margin.

Foreign Policy

El-Sisi didn’t shy away from tackling the sensitive question about relations with Israel, saying confidently that he respects the two countries’ peace treaty and would even visit Israel if it showed progress on the Palestinian issue. He urged Egyptians to separate Hamas and the Palestinian cause, which he called a historic cause for Egypt.

The former defence minister – who visited Russia in that capacity for an arms agreement – refused to comment on relations between Moscow on Cairo, but stressed that Russia was “no alternative” and asserted that the military’s relationship with Russia didn’t end in the 1970s for the simple reason that many of Egypt’s weapons are Russian-made.

Being reticent on the US and the west, El-Sisi assured that the US didn’t ask him not to run for president and expressed understanding over the US’s decision to cut financial aid to Egypt after president Mohamed Morsi was ousted in July.

“Their law requires it, if the army intervenes to remove a democratically elected president,” he said, but he added that he “asked the US to look at Egypt through Egyptian eyes, as Egypt looks at the US through American eyes.”

Answering a question about how he would deal with Ethiopia if he became president – the country’s planned Grand Renaissance Dam is one of Egypt’s primary foreign policy issues – El-Sisi said the problem is a result of long neglect of Egypt’s relations with African countries, and insisted that the problem was resolvable.

“I feel it is very important that in strategic issues like this, there must be dialogue, and from an early stage. We must acknowledge other interests and must stress our own. The dam issue is one of life or death for Egypt. While I understand others’ interests, I expect them to understand ours,” he stated.

Of all foreign countries, El-Sisi gave Saudi Arabia most of the praise – describing its King Abdullah as a great and wise Arab and expressing immense gratitude for the Gulf kingdom’s assistance to Egypt after the 30 June uprising. He said Saudi would be the first country he visits as president if he wins the vote.

His main antagonism was directed at Qatar – the Muslim Brotherhood’s main backer – whom he urged not to lose the affinity of Egyptians more than it already has.

Energy

Voicing his plans for one of Egypt’s most pressing crises, energy, El-Sisi cited figures of Egypt’s energy needs and its consumption and proposed alternatives that he said would greatly reduce – and even eliminate – the problem.

Energy saving lamps in Egyptian households – who, he said, consume 6,000 megawatts (Mw) of the country’s energy production of 30,000 Mw for lighting alone – would reduce them by a whole 4,000 Mw. Asked how the invasive plan would be implemented, he said it would be done through law and executive mechanisms.

He said the saved energy would save millions in fuel, funds that would be put to other uses in the state budget.

El-Sisi also spoke favourably of solar energy, which he had previously said would be one of his main energy projects if he was elected into office.

30 June

Asked by the anchors about details on the momentous events of 30 June – when Egyptians called for Morsi’s ouster, which was led by El-Sisi – he said he had been sure of the Muslim Brotherhood’s problem in March of that year, three months before Morsi’s removal.

However, he vowed that he didn’t make any plans at this time to oust Morsi. The army – according to El-Sisi – had prepared a statement on 3 July (the day Morsi was ousted) supporting a referendum that would have seen Morsi obliging the protesters’ request for him to step down, but El-Sisi had to intervene when the Islamist president refused the offer.

Asked by Eissa whether Khairat El-Shater – the Brotherhood’s second man – ruled when Morsi was in power, El-Sisi said that the group’s Guidance Bureau had ruled throughout the one year he was in office. El-Sisi said there would be no such entity under his rule. The candidate promised he would not join a party or form one if he was in power.

Asked about whether he didn’t answer Ann Paterson – then-US ambassador to Egypt – during the uprising, El-Sisi said that she had asked for something he wouldn’t grant – extending the grace period the army had given Morsi for a few days.

Elections

El-Sisi answered confidently about his prospects to win the presidency: “I’m comfortable,” he said, when pressed on whether he thought he’d win.

Responding to a question about his view of his opponent Hamdeen Sabahi, he said Sabahi saw in himself a capable man for serving the country, “a positive thing,” he said. El-Sisi, however, wished there were more competitors in the race.

The popular candidate repeated his advice to Egyptians to choose well, in both presidential and parliamentary elections, dispelling fears that members of any previous regime rejected by Egyptians would return to power.

“The current Egyptian reality won’t allow for practices of old regimes to be repeated,” he said.

In the first part of the interview aired on Sunday, El-Sisi spoke of his upbringing, his decision to run for the presidency and the Muslim Brotherhood.

Egyptians will vote for a new president on 26-27 May. El-Sisi’s only contender is Nasserist Sabahi, who finished third in Egypt’s 2012 presidential elections.

*******************************************************************

Abdel-Fattah El-Sisi gives first ever TV interview

Former defence minister covers a wide range of topics – from the Muslim Brotherhood to his family and upbring
Passant Darwish, Tuesday 6 May 2014
-

A poster announcing the interview for 4 May showing anchors Hadidi (Right) and Issa (Center) – CBC and ONTV decided to postpone airtime to Monday 5 May
 

The privately owned TV stations CBC and ONTV aired the first half of a pre-recorded interview with presidential hopeful Abdel-Fattah El-Sisi on Monday evening.The former defence minister, who is expected to win the election held on 26-27 May, discussed a number of issues with ONTV’s Ibrahim Eissa and CBC’s Lamis El-Hadidi, including assassination attempts, his family, the Muslim Brotherhood and how he would deal with the opposition.

The first question El-Sisi was asked was why he had been silent in the past few weeks, sticking only to round-table discussions with representastives of various social groups.

“The silence was necessary, if I was representing to Egyptians a hope or a hoped-for future, then I had to be a good role model to represent the Egyptians,” he said, referring to an election rule that barred candidates from campaigning before 2 May.

When asked if he would continue to maintain a low profile if elected Egypt’s president, he said he wouldn’t, as he would be repeating the mistakes of previous regimes. He said that previous regimes did not communicate with the people, adding that people have to “know and understand.”

El-Sisi, who resigned recently from the military to run for president, said that he couldn’t respect himself if he had a prearranged plan to “hijack” Egypt’s presidency when he gave the 3 July speech announcing Morsi’s ouster.

“Neither would I be respecting the people if I did so.”

“Any responsible Egyptian who is capable of stepping in to save the nation, must do so … the country is being targeted from inside and out,” El-Sisi said, explaining his decision to run for the presidency.

He said that there were signals that people wanted him to run for president.

“I do not talk much and I took the side of millions not because I was interested in power.”

El-Sisi told his two interviewers that he decided to run for president when he detected an effort to “destroy the state,” forcing him to heed the calls of the people.

“On the constitution referendum days, people went out to vote for the constitution, but also their demand for me to run for president was clear,” El-Sisi said, in answer to what gave him indication that people wanted him to run.

He also said that he sensed people’s wishes for him to run through following army reports of the general opinion and the media. El-Sisi said that he has not been privy to such reports after stepping down from his post.

Taking off the fatigues

On leaving the army, El-Sisi, who rose through the ranks for the army since the mid 1970’s to become minister of defence in August 2012, said “I did not take permission [from the Supreme Council of Armed Forces], I informed them, as the military chief is a top position and does not take permission,” El-Sisi declared proudly.

El-Sisi said the army told him they loved him, so they didn’t want him to leave and run for president, but they said they loved the country more, so they didn’t have any other option but to let him leave.

He also explained that he chose to announce his presidential bid [last month] in military uniform to pay tribute and “say thank you” to the army.

He insisted that the army has not ruled Egypt in the past 30 years and wouldn’t start doing so if he became president.

El-Sisi also said that he has not been running the country ever since Morsi’s ouster, as claimed by critics.

“I am only the defence minister,” is the phrase he used to describe himself when he was in office, speaking with anyone he met either from Egypt or outside.

Although he said he didn’t have a say in the ruling of Egypt, El-Sisi said he insisted on two decisions during cabinet meetings: deciding on the minimum and maximum wage for workers and increasing social insurance for the poor.

The cabinet only agreed on these decisions because of the logic of the arguments behind them, he added.

Nasser

To those who compare him to the late president, El-Sisi said: “I wish I was like Nasser. Nasser was not just a portrait on walls for Egyptians but a photo and voice carved in their hearts.”

El-Sisi told El-Hadidi and Eissa that he decided to join military school following the defeat of the Egyptian army at the hands of Israel in the six-day war in 1967 after he was moved by the deep impact of the loss on the psyche of the Egyptian people.

Assassination

El-Sisi said he has faced two assassination attempts.

When asked if the assassination attempts would dissuade him, if he became president, from going to the streets and being around people, El-Sisi said he would be amongst people “carrying out the responsibilities demanded by the presidency post.”

When El-Hadidi pointed out that El-Sisi has only received people for his presidential campaign and hasn’t done any visits, he said, “the campaign just started yesterday.”

The Muslim Brotherhood

“Yes. Just like this,” El Sisi said in answering a question by Eissa on whether people should vote for him for president on the basis that he would finish the Muslim Brotherhood as a group.

He said that it wasn’t just him but all “Egyptians reject reconciliation with the Brotherhood.”

Khairat El-Shater, the Brotherhood strongman, who is now on trial, “threatened on 23 June 2013 that fighters from Libya, Syria and Afghanistan would enter the country if anything happensed to Islamist president Mohamed Morsi. I told him whoever raises a weapon against the army, we will obliterate him from the face of the earth,” El-Sisi told the anchors.

He added that all terroristsin the Sinai Peninsula could be eliminated in “an hour’s time” but that it took longer to isolate the militants there because the army wanted to minimise harm to “women, children and the elderly” in Sinai.

El-Sisi said that the army would increase its support of the police in fighting “terrorism” if he becomes president.

The presidential candidate stressed that Egyptians should pay very close attention to choosing not just the president but also the coming parliament. “What we went through [voting the Brotherhood] was a result of relying on emotions,” he added.

Protest Law

El-Sisi waived a question by El-Hadidi on whether he would heed calls by some for pardoning 25 January activists jailed for breaking the law, saying : “We will make that call when we cross that bridge.”

The protest law punishes violators with up to three years in jail and hefty fines for protesting without police permits.

El-Sisi said “he would take whatever decision needed to protect the country from terrorism,” in an answer to questions from the anchors on whether he would pass an anti-terrorism law if elected president.

Upbringing

“I’m an Egyptian Muslim who loves his country, his religion and people, I was born and raised in one of the most ancient districts in Egypt [Al-Gamaliya] with cultural diversities,” El-Sisi said when asked to define himself.

He added that the neighbourhood was near the old “Jews Alley”, an old district in Cairo, where Jews used to live before they left Egypt en masse in the 1950s. El-Sisi said that no one was questioned when entering the Jewish Synagogue and no one thought of harming anyone. He also said he grew up hearing nearby church’s bells go off every Sunday for mass as a normal thing.

Family

El-Sisi said that he sees in his wife the insight of Egyptian women and how much they fear for the country. He added that his wife approved of his decision to run for president, telling him, “you don’t have any other option, we love you but the nation will be lost.”

When asked about his children, El-Sisi said he has three sons, Mahmoud, Mostafa and Hassan, as well as a daughter, Aya.

He affirmed that despite two of his sons occupying governmental posts — Mahmoud in Egypt’s General Intelligence and Mostafa in Administrative Control Authority — El-Sisi said he did not intervene in getting them these jobs. As proof of his hatred of nepotism, El-Sisi revealed that his youngest son, Hassan, took the foreign ministry entrance exam twice, once when El-Sisi was head of military intelligence and again when he was defence minister, and that Hassan failed both times.

Electoral Programme

“We have 12 million people out of work. We have to work,” presidential hopeful El-Sisi added after saying he and the Egyptians would have to work around the clock to develop the country in order to make up for lost decades.

El-Sisi said he would not rule the country as an intelligence officer because he was first and foremost an army officer who was trained as such to lead in any field.

“I will focus on security, stability and development, encompassing education, health and food security,” he said, adding that Egypt’s problems wouldn’t be solved in a fortnight.

“Egyptians don’t have a problem with patience,” El-Sisi said, after being asked how long it would take for Egyptians to feel any change. He said that Egyptians had a problem with trust, “when [Egyptians] feel that there is real change on the ground they will be the most patient people in the world.”

Islam

“The religious discourse in the entire world has deprived Islam from its humanity,” El-Sisi, a self-declared devout Muslim, said.

When asked if he would interfere if someone referred to Muslims in a “wrong way,” he said that the topic required a lot of discussion. “In Islam there was a civil state, not an Islamic one,” he said.

Army rule, opposition

The army has not ruled Egypt in the past 30 years, he said in response to a question about concerns of the onset of military rule, given his military background.

“The army will not be involved in politics but will continue to help in economic developmental projects,” he said.

In response to questions on whether he would accept criticism, he said he would tolerate it.

When asked if he would accept transgressions from the opposition, El-Sisi responded with a question: “Why would there be transgression? I treat people well, why should there be transgression?”

El-Sisi said that the concept of oppostion offence was wrong and “should be corrected” through him being a role model as well as through interaction and communication.

He said that the state should contribute in “correcting” people’s ethics through using mechanisms such as the media, the family and religious institutions.

“It will take time, but we should start,” he said, adding that the president has a “coordination role” to play in this process.

The stations plan to air the second half of the interview on Tuesday.

CBC and ONTV also plan to interview El-Sisi’s only rival, veteran Nasserist politician Hamdeen Sabahi next week.

************************

Sabahi vows to maintain Brotherhood ban

In an extensive television interview, Hamdeen Sabahi promises to continue the ban on the Muslim Brotherhood if he is elected president, but says peaceful Islamists will not be ‘hunted down’
Zeinab El-Gundy, Wednesday 7 May 2014
 
Nasserist Hamdeen Sabahi

Presidential candidate Hamdeen Sabahi (Photo: Reuters)

Hamdeen Sabahi has vowed to maintain the ban on the Muslim Brotherhood if he is elected president.

In an interview on Al-Nahar channel on Tuesday, Sabahi said: “The Muslim Brotherhood will not exist as an organisation whose loyalty is to foreign entities, or as a political party. This is in accordance with the 2014 constitution which bans parties based on religion.”

“Nevertheless Islamic trends will not be prosecuted or hunted down as long as they are peaceful.”

When asked about the role of the military, Sabahi said: “There will be no political role for the army under my presidency. The army will protect the country but will not rule.”

The efficiency of the army and the diversity of its weapons sources will be increased, he added.

For nearly four hours Sabahi and his campaign team discussed his presidential programme on Amr El-Khaky’s ‘A Meeting with the President’.

Sabahi pledged to reduce the president’s salary and to build a strong democratic state, unlike the current “the weak and corrupted old state.”

“The old regime is still ruling the country — this is why I am running for president. I want to secure the revolution’s goals of social justice, freedom and democracy.”

He accused the Supreme Council of the Armed Forces (SCAF) — which ruled for eighteen months after the January 2011 uprising — and the current interim government of failing to achieve the revolution’s goals.

“The alliance built for the 30 June [protests against Mohamed Morsi] has already collapsed because some forces are trying to destroy the January 25 revolution.”

He noted that many youth groups had boycotted the constitution referendum because of policies adopted by the interim government.

Sabahi said he would appoint three vice presidents and would decentralise power from Cairo to the governorates and local councils.

“I am going to appoint three vice presidents: one for transitional justice, one for development and one for national security.”

Moreover, the interior ministry will be reformed to ensure that security is protected while maintaining respect for human rights.

He said he would prefer his cabinet members to come from various parties, but added that he respected the constitution which states the majority party should form the cabinet.

Parliamentary elections will be held after the presidential poll.

When asked about his anti-terrorism policies, Sabahi said: “There is no terrorism in democratic countries, maybe there are terrorist attacks but there is no organised terrorism.”

He added: “Besides the security solution, which is based on the law, to fight terrorism you should have social justice.”

There would be no mass punishments under his presidency, he vowed.

Concerning relations with the Gulf, especially Qatar, Sabahi, who is an advocate of Pan-Arabism, said he wanted Qatar to return to the “Arab World” instead of being alienated and backing the Muslim Brotherhood.

Egypt-Qatar relations have been under strain since Morsi’s ouster. Ambassadors have been recalled and there has been a media war of the words in both countries. Egyptian politicians accuse Qatar of supporting the Brotherhood and trying to destabilise Egypt through its Al Jazeera news network.

“The Gulf countries are fighting their war against the Brotherhood in Egypt instead of on their own land,” Sabahi said.

Regarding the controversial Ethiopian dam project, he said he would call for a summit meeting of Nile basin countries. He said he would form an organisation for cooperation in the fields of development, electricity and water projects, while at the same time persevering Egypt’s historic rights to water from the Nile.

When discussing Egypt’s relationship with the US, Sabahi said: “I will maintain relations with the US but I will not accept economic aid as we do not need it, we’ve got other sources.”

However, “military aid will be accepted because it has other benefits. The US benefits from the military aid because Egypt purchases weapons from US firms.”

The long-time anti-Zionist, who for decades publically opposed the Camp David treaty, said Egypt respected all its treaties and agreements, including the treaty with Israel.

“Egypt respects all its treaties and agreements. If there are any amendments to the Camp David treaty, they will be in accordance with international law in order to restore Egypt’s full control over Sinai and to deploy Egyptian armed forces in the region without having to ask anyone’s permission.”

Under the peace treaty with Israel, the presence of Egyptian armed forces in the Eastern C-Zone of the peninsula is restricted.

The first extensive deployment of Egyptian armed forces into the peninsula since 1967 took place in 2013 following an agreement between Egypt, Israel, the United Nations and the United States regarding the suppression of militant activity in the region.

 

***************

Sisi Says if Elected There Will be No Brotherhood in Egypt

۴ Problems Awaiting Putin in Ukraine Gambit

Share Button


“Federalization” does not solve the problem of the self-proclaimed republic of Transdnestr and increases the need to create a land bridge to Ukraine’s western border. This carries significant risks because it would very likely trigger a war with Ukraine. This would probably be a prolonged military conflict, particularly given the history of partisan resistance in the western regions.

While Putin is encountering difficulties at the tactical level, he is losing ground at the strategic level because of the growing levels of alienation that his policies are creating beyond the Luhansk and Donetsk regions. Outside these areas, economic and cultural links with Russia are less strong and Ukrainian identity is more developed.

Smigid.ru

The Moscw Times

As the Ukrainian crisis intensifies, Western policymakers are still struggling to come to terms with the logic of Russia’s actions in Ukraine.  Instead of formulating a strategy to stabilize Ukraine, they have participated in a ­Russian-orchestrated game to de-escalate tensions in which they have pretended that Russia is a partner that shares the same objective.

The April 17 Geneva agreement has proved meaningless because Russia has chosen to escalate tensions to achieve its version of stabilization: a “federalized” Ukraine with its industrial heartland under de facto Russian control.

The other part of the West’s response has been sanctions. So far, they have had little impact on Moscow because of their limited nature.

Western policymakers need to recognize that while President Vladimir Putin is playing an audacious game, he has started to box himself in. To advance toward his goal, he has to escalate the situation further. The reputed master tactician is not necessarily a brilliant strategist. He may even be a poor tactician if he is reacting to events more than he is controlling them.

Putin’s foray into Ukraine has come up against four serious problems:

1. Crimea is now a Russian island. It is dependent on water and electricity supplied from mainland Ukraine as well as road access across Ukrainian territory. Russia controls none of these and cannot create substitutes quickly. Preserving these links is a necessity that might require military intervention.

2. The people of southeastern Ukraine have not risen up in support of the separatists, indicating that there is limited appetite in these regions for secession from Ukraine. Foiling the May 25 presidential election will probably require using Russian proxies to stir up further trouble. The risk, however, is that the violence on both sides could easily spin out of control.

3. Kiev is trying to stand its ground and is deploying forces in an effort to evict the separatists. Even partial success by the Ukrainian Army will increase the pressure on Putin to intervene militarily to protect Russian speakers. Russia’s constant warnings about chaos and civil war in Ukraine appears to be intended to prepare the public for a decisive move to stabilize Ukraine ­— perhaps by sending “peacekeeping forces” to the eastern regions of Ukraine. This would certainly force Western countries to adopt tougher punitive measures, possibly sector-specific sanctions, but if Putin hesitates to act, he risks showing weakness

4. “Federalization” does not solve the problem of the self-proclaimed republic of Transdnestr and increases the need to create a land bridge to Ukraine’s western border. This carries significant risks because it would very likely trigger a war with Ukraine. This would probably be a prolonged military conflict, particularly given the history of partisan resistance in the western regions.

While Putin is encountering difficulties at the tactical level, he is losing ground at the strategic level because of the growing levels of alienation that his policies are creating beyond the Luhansk and Donetsk regions. Outside these areas, economic and cultural links with Russia are less strong and Ukrainian identity is more developed.

For Ukrainians in these parts of the country, the Russian model of governance has been unattractive for most of the 23 years Ukraine has been independent. It holds even less appeal after Russia’s aggression against Ukraine and its shift to an old-­fashioned brand of conservative imperialism.

By contrast, the remarkable transformation of Poland over the past 20 years has had a profound influence on Ukrainians’ perceptions of their own shortcomings and highlighted the possibilities of reforming Ukraine on a European model. In December, Putin dismissed the Ukrainian opposition’s focus on Europe, arguing that it was easy to mislead people about what a European Union Association Agreement really involved by seducing them with visions of living in Paris. This remark betrayed a lack of understanding of how politics in Ukraine had changed.

Ukraine’s February revolution demonstrated that there is a strong and growing constituency in Ukrainian society that will no longer tolerate crony capitalism. Ukrainians are determined to build new institutions to protect their rights and hold their leaders accountable.

If Western policymakers are serious about countering Russia’s effort to dismantle Ukraine, they need to think beyond tactical “de-escalation” to exploit Russia’s chief weakness in Ukraine: its inability to offer an attractive way of life to Ukrainians.

Ukrainians need to hear an unequivocal message from the West saying that it will support the modernization of Ukraine and will find resources to help put the country on a different trajectory — if that is what Ukrainians choose.

Although Putin holds important political and economic levers in Ukraine, he is vulnerable at both the tactical and strategic levels. If he escalates the situation further, he faces the risk of setting off uncontrolled violence. Conflict of this kind would not necessarily stop at the Russian border. It might have a boomerang effect on Russia itself, encouraging some regions to try to redefine their relations with Moscow.

Putin has suffered serious policy failures in Ukraine on two previous occasions based on a misreading of attitudes in Ukraine. The first was when he backed Viktor Yanukovych’s fraudulent victory in the 2004 presidential election, only to see the Orange Revolution install a government friendly to the West. The second failure came in February with the spectacular collapse of Yanukovych’s rule after he had strong-armed the Ukrainian president into rejecting the Association Agreement with the EU.

Western policymakers have yet to decide if they are prepared to stand up for Ukraine and, if so, how far their support will extend. As they weigh their options, they should consider the vulnerabilities that Putin has created for himself and recognize that strong Western support for deep reforms to modernize Ukraine is the most powerful tool available for resisting Russia’s efforts to destroy the country.

Increasing population is one of Egypt’s main problems: El-Sisi

Share Button

Egypt’s ex-army chief tells the National Population Council (NPC) that looming problems include a rising population and corruption

The middle class in society has suffered a great deal because of low incomes and their inability to fulfil their demands, which is what contributed to rising levels of corruption,” El-Sisi said  

Sisi
Presidential Hopeful Abdel Fattah El-Sisi (Photo: Al Ahram)
MENA and Ahram Online, Thursday 1 May 2014

Presidential hopeful Abdel-Fattah El-Sisi said on Thursday that Egypt’s increasing population was one of the country’s most pressing problems, state news agency MENA reported

In a meeting with a group from the National Population Council (NPC), the former general also spoke about democracy, corruption, fair opportunity and investing manpower for an economic leap.

Speaking to a group of experts, he equated the rise in corruption with the vanishing of the middle class, which he said destroys accountability in state institutions and individuals.

“The middle class in society has suffered a great deal because of low incomes and their inability to fulfil their demands, which is what contributed to rising levels of corruption,” El-Sisi said.

A quarter of Egypt’s 85 million people live under the poverty line.

He said fighting corruption in the immediate future will depend on convincing people to forgo excess and that hard work and dedication are the basis of excellence.

He added that addressing a nation’s problems takes time and effort before any changes can be seen.

“Corruption increased because of scarcity, deteriorating levels of education and culture and the detachment of religious speech from reality,” he said. “Religion, in its wider sense, is inclusive … we should represent God in a good way through our deeds and words.”

“Democracy in its right meaning means the people’s will and their free choice,” he said. “No one can pressure Egyptians or force a certain ideology on them.”

El-Sisi, who left his job as defence minister in March to run for president, is widely expected to win the race, scheduled for 26-27 May.

His only opponent in the presidential contest is leftist politician Hamdeen Sabahi.

The official campaigning period starts Saturday.

 

nnnn

 

 

موسوی ایستاده است!

Share Button

 

» برادرم گفت سر بریده‌ی بچه‌ام را هم جلویم بگذارند، من ایستاده‌ام

خواهر مهندس موسوی: میرحسین ایستاده است؛ توبه را کسانی باید بکنند که این کارها را کردند

کلمه:

چهارشنبه, ۱۰ اردیبهشت, ۱۳۹۳

چکیده :خواهر میرحسین موسوی می گوید: از چی توبه بکنند؟ توبه را کسانی باید بکنند که این کارها را کردند. آقای موسوی و خانم رهنورد برای چی توبه بکنند؟ یک بار یک چیزی پیش آمد، محافظان و ماموران هم ایستاده بودند آقای موسوی یک پدر است بعد از چند وقت قرار بود بچه هایش را ببیند فرستنده نصب کردند که ببینند چی گفت و چی نگفت. به آنها گفت بروید به بزرگترهای تان هم بگویید اگر سر بچه های مرا ببرند و بیاورند روبرویم بگذارند من همین ام که هستم و ایستاده ام….
بیمارستان قلب تهران وضعیت عادی ندارد، از رفت و آمد مردم و کارکنان به بخشی از بیمارستان جلوگیری می شود؛ بخشی که میرحسین موسوی، نخست وزیر سابق کشورمان و از رهبران جنبش سبز در آنجا بستری است. خدیجه موسوی خامنه، خواهر میرحسین موسوی که حتی برای عید هم اجازه ملاقات با برادرش را در زندان خانگی نیافته در مصاحبه با “روز” می گوید: فقط می دانیم که در سی سی یو بستری است و تماس کوتاهی با دخترانش گرفته و گفته نگران نباشید اما نمی دانیم در چه وضعیتی است.

میرحسین موسوی به همراه زهرا رهنورد و مهدی کروبی از ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ در حصر خانگی قرار گرفت، تاکنون هیچ مقامی مسئولیت حصر و زندان خانگی رهبران جنبش سبز را برعهده نگرفته هرچند اسماعیل احمدی مقدم، فرمانده نیروی انتظامی جمهوری اسلامی، دو سال پس از حصرخانگی، در دی ماه ۹۱ اعلام کرد رهبری از لیستی ۴۰ نفره که قرار بود زندانی شوند، نام رهبران جنبش سبز را جدا کرده و دستور حصر خانگی آنها را داده است.

خدیجه موسوی خامنه، خواهر میرحسین موسوی می گوید: از چی توبه بکنند؟ توبه را کسانی باید بکنند که این کارها را کردند. آقای موسوی و خانم رهنورد برای چی توبه بکنند؟ یک بار یک چیزی پیش آمد، محافظان و ماموران هم ایستاده بودند آقای موسوی یک پدر است بعد از چند وقت قرار بود بچه هایش را ببیند فرستنده نصب کردند که ببینند چی گفت و چی نگفت. به آنها گفت بروید به بزرگترهای تان هم بگویید اگر سر بچه های مرا ببرند و بیاورند روبرویم بگذارند من همین ام که هستم و ایستاده ام. آن موقع جواب شان را داد. الان هم همین طور است. این همه فشار آوردند، اذیت کردند این فشارها هیچ تاثیری روی آقای موسوی ندارد. از جهت عاطفی که هر جور باشد آدم نمی تواند بگوید نه. اما از این جهت که توی روحیه شان اثر بگذارد نه. به هیچ عنوان تاثیر نمی گذارد. خانم رهنورد هم همین طور. برای ایشان به عنوان یک مادر خیلی سخت بوده این مدت از بچه هایش جدا شده اما تاثیری روی روحیه اش ندارد. بالاخره روی عقیده ای که دارند ایستاده اند. فکر نکنند اینها از راه درستی که رفته اند توبه خواهند کرد تا حصر بشکند. آنهایی توبه کنند که به مردم ظلم کردند.

او می افزاید: هر طوری که هست آدم بالاخره از نظر جسمی ضعیف می شود، سن که بالا می رود توانایی و وضعیت جسمی فرق می کند اما مهم این است که روحیه شان بالا است و روی حقوق مردم و اعتقادی که داشتند ایستاده اند.

خانم موسوی می گوید:ما از اول توکل مان به خدا بوده، خدا اگر بخواهد خودش وسیله فراهم می کند. بله از آقای روحانی هم انتظار بود اما شاید ایشان هم نتوانسته اند کاری بکنند.

از خواهر میرحسین موسوی سئوال می کنم:آیا مسئولان توضیحی درباره وضعیت سلامتی و جسمانی آقای موسوی و همچنین خانم رهنورد ارائه داده اند یا شما از مسئولان پی گیری و سئوالی در این زمینه کرده اید؟ می گوید: آخر کدام مسئول؟ به چه کسی بگوییم؟ به خودشان بگوییم؟ همه چیز دست خودشان است. چکار می توانیم بکنیم؟ خانواده های زندانیان چکار توانستند بکنند؟ توکل کرده ایم به خدا، برای ما اینطور است. عمر هم دست خدا است، هر طوری هم که بشود مهم این است که چه نامی در این دنیا بگذارد و برود. چه اثری در تاریخ بگذارد. همین الان اخبار داشت انتخابات افغانستان را می گفت دیدیم که آنها هم واهمه دارند و ترس دارند که مبادا مثل قضیه ایران شود. این نشان می دهد چه اثری در تاریخ و دنیا گذاشته.

او می افزاید: عمر مگر برای حضرت سلیمان ماند که برای صاحبان قدرت هم بماند؟ همه می روند، مهم این است که آدم وظیفه اش را انجام داده باشد و نام خوب و نیکی از خود بگذارد. در تاریخ خواهد ماند که چرا اینگونه شد، حصر شد، ظلم شد و به احساسات مردم توهین شد و… خودتان که می دانید. از دست ما فقط دعا بر می آید، سپرده ایم به خدا. بالاخره همه ما رفتنی هستیم چه دیر و چه زود. مهم این است که آدم پیش خدا مسئول نباشد، نام نیک و اثری در دنیا بگذارد و برود. برای ما اینها مهم است و برای همین قلب مان هم آرام است. هر چه خدا بخواهد همان می شود. اگر خدا نخواهد برگ از درخت نمی افتد.

خانم موسوی می گوید که از یک ماه قبل از عید موفق به ملاقات برادرش نشده: برای عید هم به ما ملاقات ندادند، این مدت هر بار دختران ملاقاتی داشتند از آنها خبر وضعیت آقای موسوی و خانم رهنورد راگرفتیم. حالا هم که آقای موسوی در سی سی یو بستری است و اطلاع چندانی از وضعیت او نداریم.

 ***************************

به میر حسین و کروبی!

بحق که جاودانه شدبد!
در این تیره یلدای راستی!
چه تابناک
ستاره شدبد!
شدید خدای حقیقت در این سپهر دروغ
به آن خدا که در همین جهان، فسانه شدید!
حبیب تبریزیان
مطلب زیر را بمناسبت بستری شدن کروبی نوشتم یا در حقیقت باز نویسی کردم. ولی اینک بخاطر بد حال شدن میر حسین آنرا مجداداً درج میکنم:

در صفحه فیس بوک پسر آقای کروبی، محمد حسین کروبی، عکس شیخ ملت را بر تخت بیمارستان دیدم، قلبم گرفت و یاد داستانی افتادم که در جوانی از ماکسیم گورکی خوانده بودم. وضع سلامتی میر حسین هم چندان بهتر از آقای کروبی نیست. با خود خواندم :

عاشقی را درد اما ناله و فریاد نیست

گر کسی از جان شیرین نگذرد فرهاد نیست

با خود گفتم مناسبت دارد آن داستان گورکی را بیاد این سه ستاره پر فروغ سبز با استفاده از آنچه از آن داستان در خاطرم  مانده است بازنویسی کرده و به آنها و دوستدارانشان تقدیم کنم. از خوش شانسی نسخه آنرا در اینترنت یافتم  که در ذیل آنرا درج میکنم و در زیر داستان هم یاداشت آقای محمد حسین کروبی را از صفحه فیس بوکی اشان کپی میکنم. امیدوارم که خارج از ایراد باشد. 

حبیب تبریزیان

*******************************************

قلب فروزان دانکو

1453425_590551387682238_47741082_n

 

ماکسیم گورکی
مترجم ناشناس

در دوران کهن بر روی زمین عده‌یی از مردم می‌زیستند که جنگل‌های غیر قابل عبور از سه جانب آن‌ها را دربرگرفته‌ بود، جانب چهارم آن‌ها به صحرا منتهی می‌شد.
این‌ها مردمانی شادمان و نیرومند و بی باک بودند. تا آنکه یک روز دشواری بر آنان روی آورد. معلوم نبود از کجا قبایل دیگری ظاهر شدند و ساکنین سابق را به عمق جنگل راندند. در آن‌جا ظلمت و مرداب بود، چرا که جنگلی کهن بود و شاخه‌های درختان چنان در هم و انبوه به هم پیچیده شده‌بود که از خلال آن‌ها آسمان دیده نمی‌شد و انوار خورشید به ندرت می‌توانستند برای خود از میان شاخ و برگ‌های انبوه راهی و یا روزنه‌یی به سوی مرداب بگشایند. لیکن اگر به ندرت اشعه‌ی خورشید بر روی مرداب می‌تابید بخارهای متعفن برمی‌خاست که در اثر آن مردم یکی پس از دیگری ناتوان و نابود می‌شدند.
آنگاه زنان و کودکان این قبیله شروع به گریستن کردند و پدران به فکر فرو رفته و به اندوه دچار شدند. می‌بایستی از این جنگل خارج شد و برای این کار دو راه وجود داشت: یک راه به عقب بود که در آنجا دشمنان نیرومند و سنگدل مستقر شده ‌بودند، راه دیگر در مقابل که در آنجا هم درختان بسیار عظیم و کهن وجود داشت که با شاخه‌های توانای خود تنگ یکدیگر را در آغوش گرفته و ریشه‌های گره‌ خورده‌ی خود را در ژرفای گل و لای چسبناک مرداب فرو برده‌ بودند.
این درختان بیحرکت روزها ساکت و در تاریکی مطلق ایستاده بودند و شب‌هنگام، موقعی که خرمن‌های آتش برافروخته می‌شد باز هم تنگ تر به دور مردم حلقه می‌زدند. همیشه، چه روز و شب، به دور آن مردم حلقه‌هایی از تاریکی غلیظ وجود داشت که گویی می‌خواست آنها را در هم بفشارد، حال آنکه آنان به فضای صحرا عادت کرده ‌بودند. وحشتناکتر از همه این بود که هنگامی که باد بر بالای شاخه‌های درختان می‌وزید سراسر جنگل با صدایی خفه به همهمه درمی‌آمد گویی تهدید می‌کرد و ترانه‌ی غم‌انگیز و عزای آن مردم را می‌خواند.
با این همه این مردم توانا و نیرومند بودند و آن‌قدر قدرت داشتند که تا سرحد مرگ با آن‌هایی که زمانی به آنان غالب آمده‌بودند بجنگند، ولی آنها نمی‌توانستند در نبردها بمیرند زیرا آنان گفتنی‌هایی داشتند که اگر می‌مردند مسلماً به همراه زندگی آنان و نیز وصایاشان نابود می‌شدند و از بین می‌رفتند. به همین جهت در شب‌های دراز زیر همهمه‌ی خفه‌ی جنگل و در میان بخارهای مسموم‌کننده‌ی مرداب می‌نشستند و بیتوته می‌کردند و می‌اندیشیدند.
در آن حال سایه‌هایی از آتش در اطراف‌شان به همراه رقصی بی‌صدا به جست و خیز در می‌آمد و به نظر می‌رسید که این سایه‌ها نیستند که می‌رقصند بلکه ارواح خبیثه‌ی جنگل و مرداب‌اند که جشن و سرور به پا کرده‌اند…
مردم مدام می‌نشستند و فکر می‌کردند.
ولی هیچ‌ چیز مانند افکار غم‌انگیز جان انسان را فرسوده نمی‌سازد. این مردم از اندوه و غم بی‌ پایان ضعیف شده‌بودند…
وحشت در میان آن‌ها ایجاد شده و بازوی توانای برومندشان را به زنجیر کشیده‌ بود. این وحشت را آن‌ها با نوحه‌سرایی بر روی اجساد کسانی که در اثر بخارهای متعفن و مسموم‌کننده جان می‌سپردند و به سرنوشت زنده‌گان که وحشت و ترس آن‌ها را به زنجیر کشیده‌بود تشدید می‌کردند و سخنان آمیخته با ترس اندک‌‌اندک در جنگل شنیده می‌شد. ابتدا بیم‌ناک و آهسته، و سپس مدام بلندتر و بلندتر…
اکنون دیگر می‌خواستند به سوی دشمن رهسپار شوند و آزادی خود را تقدیم او کنند و چنان از ترس مرگ به وحشت افتاده بودند که از زندگی برده‌ وار ابا و ترسی نداشتند…
لیکن در این هنگام دانکو پدیدار شد و به تنهایی همه را نجات بخشید.
دانکو جوانی مردم دوست بود و مردم دوستان همیشه شجاع‌اند. او به همراهان خود گفت:
«با اندوه و غم نتوان سنگ را از سر راه برداشت. کسی که کاری انجام نمی‌دهد کاری از پیش نخواهد برد. آخر چرا و برای چه نیروهای خود را در فکر و اندوه تباه می‌سازیم؟ به پا خیزید تا به جنگل برویم و از وسط آن بگذریم، آخر باید انتهایی داشته باشد. هر چیز در جهان پایانی دارد! برویم! یاالله! آهان!…»
مردم به او نگریستند و دیدند او از همه بهتر است، زیرا در دیدگان تیزبین‌اش نیروهای فراوان و آتش زنده می‌درخشید. آن‌ها گفتند تو ما را رهنمون باش!
آن‌وقت او راهنمایی کرد…
دانکو به راه افتاد و همه به دنبال‌اش روان شدند و به او اعتماد کردند. راه دشواری بود! تاریک و ظلمت محض، و در هر قدم مرداب کام گل و لای خویش را می‌گشود و مردم را می‌بلعید و درختان به مثابه دیوارهایی مستحکم راه را می بستند. شاخه‌های‌آن‌ها به هم پیچیده شده بود و در همه‌جا ریشه‌ها مانند مارها کشیده شده بودند و هر قدم برای‌آن مردم به بهای بسیاری عرق ریختن و خون فشاندن تمام می‌شد.
مدت زمانی دراز آن‌ها می‌رفتند… جنگل مدام انبوهتر می‌شد و نیروی آن‌ها کم‌تر و کم‌تر. آن‌گاه شروع کردند از دانکو انتقاد کردن و می‌گفتند او جوان و بی‌تجربه بوده و بیهوده آن‌ها را به طرف هدف نامعلوم راه انداخته است. ولی او در جلوی آنان راه می‌سپرد و بی‌باک و گشاده‌رو پیش می‌رفت.
ناگهان یک روز رعدی بر بالای جنگل غرید و درختان با صدایی خفه ولی مهیب به همهمه در آمدند. آنگاه بر جنگل چنان ظلمتی مستولی شد که گویی یکباره همه‌ی شب‌ها به هر اندازه که از اول ایجاد دنیا تا کنون بوده‌است در جنگل جمع شده. این مردم کوچک و ناتوان میان درختان عظیم و همهمه‌ی مهیب رعد راه می‌سپردند، راه می‌سپردند و درختان عظیم‌الجثه در حالی که تاب می‌خوردند ترانه‌هایی خشم‌آلود زمزمه می‌کردند. هنگام‌ـی که رعد و برق بالای درختان جنگل پرواز می‌کرد و دقیقه‌یی با فروغ نیل‌گون و سرد خود آن را روشن می‌ساخت، به همان‌گونه که مردم وحشت‌ناک آناً نمایان می‌شدند به همان‌گونه نیز فوراً از نظر ناپدید می‌گشتند.
درختان که با نور سرد برق روشن می‌شدند به نظر موجودات زنده‌یی می‌رسیدند که به دور این مردم پراکنده شده ‌بودند. این موجودات از اعماق ظلمت با دست‌های دراز و استخوانی خود مردم را در دامی انبوه می‌پیچیدند و می‌کوشیدند آنان را متوقف سازند. در میان ظلمت شاخ و برگ‌ها بر روی رونده گان چیزی وحشت‌ناک تاریک و سرد می‌نگریست.
این راهی دشوار بود و مردمی که در اثر این راهپیمایی فرسوده شده ‌بودند جرأت و شهامت خود را از دست می‌دادند. آن‌ها شرم داشتند که به ناتوانی خود اعتراف کنند به همین جهت در حالت خشم و غضب به دانکو که پیشاپیش آن‌ها راه می‌سپرد پرخاش می‌کردند. آن‌ها او را سرزنش می‌کردند از اینکه نتوانسته درست آن‌ها را راهنمایی و رهبری کند!
بدین‌ طریق آن‌ها در زیر همهمه‌ی پرابهت جنگل و در میان ظلمت متراکم متوقف شدند و فرسوده و غضبناک به محاکمه نمودن دانکو پرداختند.
آن‌ها گفتند که تو برای ما زیان‌آور و بیهوده هستی! تو ما را این‌جا کشاندی و فرسوده نمودی و در عوض باید نابود شوی!
دانکو در برابر آنان سینه سپر کرد و بانگ برآورد که شما گفتید ما را راهنمایی کن، من هم کردم. در نهاد من مردانه‌گی راه‌نمایی کردن هست، به همین جهت شما را راهنمایی کردم. اما شما؟ بله، شما برای کمک کردن به خودتان چه کردید؟ شما فقط راه می‌سپردید و نمی‌دانستید چگونه نیروی خود را برای راهی طولانی‌تر حفظ کنید! شما فقط می‌رفتید و می‌رفتید، مانند یک گله گوسفند.
این سخنان آن‌ها را بیش از پیش به خشم دچار ساخت. آن‌ها غریدند و گفتند تو باید بمیری! باید بمیری!
اما جنگل باز هم همهمه می‌کرد و همهمه و فریادهای آن‌ها را تکرار می‌نمود و روشنایی برق ظلمت را تکه پاره می‌کرد.
دانکو به کسانی که به خاطر آن‌ها آن‌قدر زحمت متحمل شده‌بود نگریست و دید که آن‌ها هم‌چون جانورانند. بسیاری از مردم به دور او حلقه زده‌ بودند و لیکن بر چهره‌ی آن‌ها از حق‌شناسی اثری نبود و انتظار رحم از آنان نمی‌رفت. آن‌گاه در قلب او آتش خشم شعله‌ور شد، اما در اثر مهر و محبتی که نسبت به مردم داشت فوراً خاموش شد. او مردم را دوست می‌داشت و فکر می‌کرد شاید بدون او نابود می‌شدند. از این رو آرزوی نجات بخشیدن آن‌ها هم چون آتشی مقدس در قلب‌اش شعله کشید. میل نجات بخشیدن و به راه راحت رساندن آنان ناگهان فروغی از آتش در چشم‌های او نمایان ساخت.
مردم با دیدن او تصور کردند که دانکو به خشم شدید دچار شده و برای همین است چشمان‌اش آن‌چنان درخشنده و پرفروغ است.
آن‌ها محتاط‌تر شدند و مانند گرگ‌ها منتظر ماندند که دانکو با آن‌ها نبرد کند. دایره‌ی‌ محاصره را به دور او تنگ‌تر کردند تا سهل‌تر بتوانند بر او مسلط و چیره بشوند.
اما دانکو قصد آن‌ها را فهمید و از آن جهت قلب‌اش بیش‌تر شعله‌ور شد، زیرا اندیشه‌های‌آن‌ها در او اندوه به وجود می‌آورد. باز جنگل بیش از پیش ترانه‌های غم‌انگیز خود را می‌خواند، رعد می‌غرید و باران می‌بارید…
دانکو با فریادی بلند‌تر از غرش رعد فریاد زد: من چه‌کار می‌توانم برای این مردم بکنم؟
ناگهان او با دست سینه‌اش را درید و از آن میان قلب‌اش را بیرون کشید و بر بالای سرش بلند کرد. آن قلب چنان فروزنده و درخشنده بود که از خورشید هم فروزان‌تر می‌نمود و سراسر جنگل که با این مشعل عظیم عشق به مردم منور و تاب‌ناک شده‌بود به سکوت دچار گردید و ظلمت در اثر آن فروغ به سرعت برق و باد پراکنده گردید و در اعماق جنگل مرداب، لرزان، در خواب گل‌آلود خود فرورفت. لیکن مردم حیرت‌زده ‌هم‌چون سنگ بر جای خشک شدند.
دانکو فریاد کشید و گفت برویم! و خود پیشاپیش قرار گرفت در حالی‌که قلب فروزان‌اش را بلند نگاه داشته ‌بود و با آن راه را بر مردمان روشن می‌ساخت.
آن‌ها محسور به دنبال وی به راه افتادند. باز بار دیگر جنگل به هم‌همه درآمد و قلل درختان با تعجب حرکت می‌کردند ولی صدای هم‌همه‌ی آنان در اثر صدای پای مردمی که می‌دویدند خفه و خفه‌تر می‌شد. همه که مجذوب منظره‌ی معجزه‌آسای قلب فروزان شده‌بودند به سرعت و چابکی می‌دویدند.
اکنون هم مردم نابود می‌شدند ولی بدون شکوه و گریه زاری. اما دانکو مدام پیشاپیش بود و قلب‌اش دائماً فروزان بود و فروزان!
ناگهان جنگل در برابر او شکاف برداشت و پشت سر آن‌ها قرار گرفت. دانکو و آن مردم به یک باره در دریای فضایی آفتابی و هوایی پاک که در اثر باران شسته شده‌بود غوطه‌ور شدند.
رعد و برق هنوز در پشت سر آن‌ها در بالای جنگل بود، ولی در این‌جا آفتاب می‌درخشید و صحرا نفس تازه می‌کرد و در زیر دانه‌های الماس‌گون باران علف‌های برق می‌زدند و رودخانه مانند طلا شفاف بود…
که در اثر شعاع آفتابی که غروب می‌کرد رودخانه به نظر سرخ‌فام می‌آمد. هم‌چون خونی که مانند چشمه‌یی داغ از سینده‌ی دانکو بیرون می‌زد. دانکو بی‌باک و مغرور به پیش، به سوی صحرای بی‌پایان، نظر افکند و نگاه شادمانه‌ی‌خود را به سوی زمین آزاد انداخت و مغرورانه خندید، سپس بر روی زمین درغلطید و بی‌حرکت شد. قلب شجاع ‌او هنوز در کنار جسدش می‌سوخت و فروزان بود.
از میان آن مردم تنها یک نفر به آن توجه کرد، و از سر احتیاط پا بر روی آن قلب مغرور نهاد…
آن‌گاه قلب دانکو به اخگرهایی مبدل شد و خاموش گشت..

پایان داستان

حبیب تبریزیان

 

آقای روحانی مردم بشما رأی ندادند تا به آنها دروغ بگوئید

Share Button

روحانی باید بداند که تأئید رژیمی مانند بشار اسد با روح آن ۱۸٫۵ میلیون آرایی که به برکت آن، او رئیس جمهور شد بنحوی بنیادین و گفتمانی در تناقض است. کسی که این چنین تناقضی را در کول بار سیاسی خود دارد نمی تواند بقیه سیاست های خود را طبق منافع و خواست ملت تنظیم و اجرایی کند و حتی نمیتواند در همان عمده ترین رسالت خویش یعنی حل مسئله هسته ایی  هم موفق شود.  چنین رئیس جمهوری تلاش خواهد کرد که مردم را با فریب و یا اگر نشد با زور، با آن محور راهبردی خود جفت و جور کند که نتیجه اش  سخنرانی  وی در مراسم ۱۳ آبان امسال و تخطئه “فتنه” و برائت مجدد از فتنه   از سوی وی بود.



آقای روحانی رئیس جمهور در یک مصاحبه تلویزیونی که بی بی سی آنرا گفتگوی مستقیم! با مردم تیتر گذاری کرده است به نکا تی اشاره کرد که چیزی بیش از دمِ خروسِ بازی کردن  دولت او با ملت نیست. قبل از پرداختن به این نکات مورد اشاره وی باید به این تیترگذاری بی بی سی ایراد بگیرم که نسنجیده و غیرتخصصی تیتر انتخاب کرده است. چرا؟  چون این مصاحبه نه مستقیم با مردم بلکه با خبرنگارانی بود که از قبل برای این مصاحبه کوک و تنظیم شده بودند. در ادامه همین ایراد باید به این سخن بی محتوای آقای روحانی اشاره کنم که گفت:” اگر بخواهند رای اکثریت را نادیده بگیرند، مردم باید به صحنه بیایند. ( رئیس جمهور ایران گفت ممکن است عده ای روش و راه دولت را نپسندند اما از آنچه “اتهام ، دروغ، تخریب و هوچی بازی” علیه دولت خواند انتقاد کرد و گفت “اگر گروهی بخواهند رأی اکثریت را نادیده بگیرند و به آن لطمه بزند آنجا مردم باید به صحنه بیایند و دولت نیز در این مورد توضیح می‌دهد.”)”

ظرافتی رندانه در این جمله ساده هست که توضیح آن قدری دشوار است ولی من سعی خود را برای توضیح آن میکنم. سئوال از آقای روحانی اینست که اگر در این پیام خود جدی هستند و این؛ فقط پیامی تو خالی نیست، بگویند مردم چگونه به صحنه بیایند؟ در حالیکه رئیس جمهوری که  آنها در انتخابات ۹۲ با آرای  ۱۸٫۵ میلیونی خود به صحنه قدرت آوردند بجای تبدیل شدن به سپر حقوقی و سر پناه قانونی برای در صحنه ماندن یا آمدن آنها ، خود چون گذشته، سکوی عافیت را در کنار خیل مقربان درگاه قدرت یافت و  میلونها جوانی را که با دستبندها و نوارهای بنفش برای رئیس جمهور کردن وی به صحنه آمده بودند را به مرخصی دائمی فرستاد.

اگر رئیس جمهور توپ خالی شلیک نمیکند باید برای به صحنه آوردن مردم این چنین “گفتگوی مستقیمی با مردم ” را نه در سالن دربسته کاخ ریاست جمهوری یا ساختمان صدا و سیما بلکه در فضای باز دانشگاهی و نه با دو تن مصاحبه گر دستچین شده بلکه با فعالین جنبش دانشجویی؛ با فعالین جنبش کارگری (نه …. خانه کارگر)، با فعالین جامعه فرهنگی، با فعالین حقوق بشر و حقوق مدنی، با خانواده زندانیان سیاسی و با فعالین جنبش زنان برگزار میکرد و با تاکید بر پخش مستقیم گفتگو و با شرکت آزاد مردم. در چنین صورتی، چنین گفتگوهایی میتوانست گام نخست برای طرح مسائل واقعی از نگاه انتقادی واقعی بوده و  به فضای مرده سیاسی کشور روح و زندگی بدهد. روزهای مانند ۱۶ آذر، اول ماه می، ۸ مارس و ۱۸ تیر مناسب ترین روز برای به صحنه آوردن مردم با رعایت موازین قانونی بود. این توضیح را لازم میدانم که به جناب رئیس جمهور یادآور کنم که برای عمده ترین بخش زنانی که  در مملکت ما خواستار حقوق خود هستند نه روز فاطمه زهرا بلکه روز ۸ مارس روز زن است. البته اقتشار سنتی و مذهبی مختارند هر روزی را که میخواهند روز زن برای خودشان بگذارند ولی ۸ مارس مانند روز اول ماه می و دهها روز دیگر از سوی جامعه جهانی روزی برسمیت شناخته شده است و بدیل سازی برنمیدارد.

و اگر منظور آقای روحانی (خدا ناکرده)  منظور از بصحنه آمدن مردم  اینست که مردم ما، مانند مصریها و تونسی های به صحنه بیایند، این جور به صحنه آمدن دیگر به راهنمایی و توصیه رئیس جمهور نیاز ندارد. مجوز ندادن به برگزاری روز کارگر، یعنی امروز اول ماه می / ۱۱ اردیبهشت، که روزی جهانی کار گر است وامری که  صدور مجوز برای آن در حوزه اختیار دولت است، یعنی آقای روحانی به ملت دروغ میگوید.  احتیاج به دلیل بیشتری نیست تا گفته شود اگر حتی نمایندگان فرمایشی و استریل شده کارگران(… خانه کار گر) برای چنین روزی با مناسبت حرفه ایی  نمیتوانند مجوز بگیرند دیگر تکلیف بقیه گروهها و اقشار روشن است.

مضحکتر از این نمیشود که در مملکتی که بسیاری کفن و دفنها  هم  ذره ایی که بوی سیاسی میدهند مجوز  قانونی نمیگیرند، گفته شود که اگر با دولت چنین و یا چنان شد، مردم به صحنه بیایند.

تجربه مردم و فعالین حقوق مدنی در میهنمان از سلطه اقتدارگرایی در کشور، و تجربه تاریخی دیگر ملل نشان داده است که  هرساختار قدرتی حتی در لوای دموکراتیک ترین قوانین اساسی در غیاب جنبش مدنی و نظارت نهادهای مدنی که حضور مردم را در صحنه دائمی میسازد، میل به  تمرکز و اقتدارگرایی  پیدا میکند. این؛ حضور مردم در عرصه سیاست از کانالهای گوناگون است که پشتوانه عملی و اجرائی تک تک آن موادی از قانون  اساسی میشود که حقوق فرد و گروههای اجتماعی و..  را در برابر خودکامگی و خودکامگان محافظت میکند؛ والی چند خط  که هیچ حتی چند صفحه  و یا دهها فصل در دفتر چه قانون اساسی  یک مملکت هم ذره ایی برای دفاع  حقوق افراد و گروههای اجتماعی  و .. ،  تضمینی نداده  وکمترین کمکی به رعایت آن حقوق نمیکنند.

حجة الاسلام روحانی در این گفتگوی مستقیم با مردم؛  در رابطه با  دنیا  و همسایگان فرمودند: ” برنامه دولت برای بهبود روابط با همسایگان و غیر همسایگان از جمله چین و روسیه و شکسته شدن تحریم ها ادامه خواهد داشت. ”

از علف گذشته روی سر آدم از شنیدن این عبارت چمن سبز میشود. از رئیس جمهور باید پرسید آیا تجربه ۳۵ سال رابطه شبه استعماری با روسیه و چین  کافی نیست؟ آیا مشکل روابط خارجی مملکت و حکومت ما برای حل تحریمها بهبود و عادی سازی رابطه با روسیه و چین است!؟ آیا اساساً روسیه کمترین تمایلی دارد تا رابطه کشور ما را با دنیا و همسایگانش عادی شده  و بازار کالاهای خودش در ایران را کساد شده  و عمر باجگیریهایش را از میهن ما تمام شده، ببیند؟

 آقای روحانی در این گفتگوی مستقیم خود با مردم  آنچنان این مردم را ساده لوح پنداشته است که حتی برای حفظ ظاهر هم تلاشی در پنهان کردن دمِ خروسِ دروغهای خود انجام نداده است.

اگر یک تحلیلگر بخواهد از این قبیل تناقضات غیر قابل توجیه و توضیح در تقریباً همه سخنرانیها و اظهار نظرهای آقای روحانی و  وزیر خارجه وی آقای جواد ظریف بیابد کم نیست. ولی من بعنوان یک تحلیلگر میان قد سیاسی، مسئله  این تناقضات را  نه درجنگل گفتارها و سیاستهای روز مره بلکه کلاً در بنیادمنطقی کل سازه آن، حل شده میدانم. برای باز کردن بیشتر منظورم از این تناقضات بنیادین؛  مسئله رابطه ایران با سوریه را بعنوان یک محور استراتژیک و راهبردی در دکترین فرمانروایی حاکمیت در نظر میگیرم و توضیح میدهم.

درهمان فردای ریاست جمهوری آقای روحانی در پیامی به بشار اسد مراتب حمایت دولت خود را از وی ابراز داشت.

نهار نت لبنان در آنموقع  از قول خبرگزاری ایرنا نوشت: ” رئیس جمهور جدید ایران طی پیامی به بشار اسد و حزب الله لبنان حمایت خود از هردوی این متحدین ایران را اعلام کرد.

آقای روحانی به اینهم بسنده نکرده در موارد متعددی از اپوزیسیون سوریه بعنوان تروریست نام برد و این در حالی بود که  هنوز گروههای جهادی تا این حد در آن کشور فعال نشده بودند. بگذریم از اینکه این القاعده ایی شدن میدان پیکار در سوریه تا حدود زیادی از طرف خود حکومت اسد، ایران ، عراق ، حزب الله  لبنان و روسیه مهندسی شد تا برای سرکوبگری فاشیستی رژیم اسد مجوز بشود و نیروهای میانه رو و مسالمت جو حذف شوند و برای دنیا و مردم سوریه  فقط گزینه بین القاعده و رژیم حاکم باقی بمانند.

سئوال اولی که به ذهن متبادر میشود اینست: از آقای رئیس جمهور باید پرسید چطور است که مبارزه مخالفین حکومت آل خلیفه در بحرین با داشتن فرصت مشارکت پارلمانی و داشتن نمایندگی (۳۸ کرسی حزب الوفاق) در پارلمان آن کشور، دعوت از آنها برای گفتگوی آشتی ملی از سوی ولیعهد آنجا، وقتی اسلحه بدست میگیرند و با دولت می جنگند مبارزان راه آزادی و دین هستند ولی وقتی مردم سوریه که تظاهرات واعتراضات مسالمت آمیزشان با بمب و سلاح شمیایی و توپخانه سنگین از پیر و جوان توسط ارتش اسد کوبیده میشوند و باندهای شبیحه (پیراهن شخصی های اسد)، به کشتار آنان و تجاوز به زن و بچه هایشان میپردازند و هزاران تن از آنها را قبل از اینکه حتی دست به یک سنگ هم ببرند میکشند، به اسلحه متوسل میشوند تروریست خطاب میشوند؟

چه در منطق عملی و چه منطق نظری، شرط اینکه یک گفتمان یا یک ایدئولوژی؛ گفتمان و ایدئولوژی محسوب شود نا متناقض بودن  کل و جزء آن گفتمان یا ایدئولوژی است. و اگر آن گفتمان یا ایدئولوژی بخواهد در عمل اجرایی شده و پیاده شود نیز باید راهکار های عملی متناسب داشته باشد. کسی نمیتواند ادعای مجتهدی شیعه داشته باشد و سید محمد علی باب را پیغمبر آخر حساب کند و روبه اورشلیم نماز بگذارد اینها اصول اولیه و محوری باور به تشیع هستند که تشکیک در آنها یعنی مسلمان شیعه نبودن. کسی نمیتوان ادعای شرکت در دوی ماراتون داشته باشد بدون اینکه تمرین روزانه داشته باشد و از آن بدتر روزی ۳ پاکت هم سیگار  هم دود کند.

آقای روحانی  با آرای مردمی به ریاست جمهوری رسیده است که برای آنها و علاوه بر آنها آن ۲۰ میلیونی هم که در انتخابات بعلت فیلترینگ استصوابی از پایه در آن شرکت نکردند، کمک به رژیم آدم کش سوریه نه تنها مغایر منافع ملی ماست بلکه ضد بشری هم هست. مسئله حمایت از سوریه در برابر اسرائیل هم، برای آن بخش نامعلومی از مردم که مهم است،  بهیچ عنوان بمعنای یکسان گیری رژیم آدم کش اسد با ملت و کشورسوریه نیست همانجور که ایران ما بر خلاف سیاست حاکم مساوی با ولایت فقیه و شخص ولی وفقیه نیست.

بخش عظیمی از آن مردمی که در سوریه تظاهرات کردند و بخش بسیار قاطعتری از آنها که علیه رژیم سوریه می جنگند هم از رژیم ایران، هم از حزب الله لبنان و صد بار بیشتر از رژیم بشار اسد که  مرزهایش طی  این۴۵ سال گذشته امن ترین مرز اسرائیل بوده است،  هم ضد اسرائیلی ترند و هم مسلمانتر.

دولت ایران از سوی مردم ایران مجوزی برای دفاع از رژیم موروثی و خونریز بشار اسد . کمک به آن ندارد. مردم ایران یا حد اقل یک بخش چند ده میلیونی آنان تا آنجا که فرصت یافتند فریاد زدند: نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران. اگر آقای روحانی این حکم را قبوال ندارد میتواند به یک موسسه سنجش افکار عمومی مستقل مانند موسسه گالوپ مأموریت بدهد تا از مردم نظر خواهی کند که چه تعداد از آنها طرفدار کمک ایران به رژیم اسد است.

مسئله کمک به رژیم اسد نه یک مسئله  با اهمیت جزئی وتاکتیکی بلکه یک مسئله محوری در دکترین امنیتی و سیاسی رژیم  است که چون دره ایی بوسعت عرض و طول خود ایران، حاکمیت و ملت را ازهم جدا کرده است. در اینجا این سئوال پیش می آید که اگر؛ پشتیبانی یا عدم پشتیبانی از رژیم  بشاراسد در حوزه اختیارت ریاست جمهوری است پس این رئیس جمهور، ، انحرا راهبردی مغایر از خطی که ملت انتظار داشته دارد واگر این مسئله؛  مسئله ای در حوزه اختیارات خاص رهبری نظام است چرا رئیس جمهوری که با آرای ملت و نه رأی رهبریِ فراقانونی مملکت، به قدرت رسیده است باید کاسه داغ تر از آش باشد. چرا باید سخنگوی دولت ما تا این حد؛ خود و این دولت را به مسخره سیاسی تبدیل کند که از برنامه خیمه شب بازی اجرا نشدنی انتخاباتی رژیم اسد با سلام و صلوات دفااع کرده و  آنرا نسخه معجزه آسای پایان بحران سوریه معرفی کند. کدام سیاستمدار در دنیا با توجه به شرایط حاکم بر سوریه این انتخابات را جدی گرفته است که دولت ما و سخنگوی وزرات خارجه ما به نیابت از طرف دولت؟

دو سال پیش، آنگاه که هنوز تعداد کشته های قصابخانه بشار اسد از مرز ۱۵۰۰۰۰ امروز  تجاوز نکرده  و رژیم اسد از سلاح شیمیایی علیه مردم خود بکرات استفاده نکرده بود و کلِ کشته ها در حدود ۷۰ و ۸۰ هزار بود ، حتی مدویدیف نخست وزیر روسیه، یگانه پشتیبان رژیم اسد در بین قدرتهای بزرگ دنیا، که آنهنگام رئیس جمهور بود در یک مصاحبه گفت که بشار اسد پس ازاین کشتار ها دیگر شانسی برای ادامه حکومت ندارد.

آیا رئیس جمهور، وزیر خارجه  و سخنگوی آن، حاجیه خانم مرضیه افخم؛ در مقام وکیل مدافع رژیم اسد برآنند تا سه سال و نیم کشتار، اعدام، شکنجه، ویرانی و نه چندان کمتر تجاوزات جنسی به زن و بچه های مردم، توسط جوخه های مرگ بشار اسد، را انکار کنند یا برای آن اعمال ضد بشری حکم و فتوای شرعی بیابند؟ آیا بمدت ۳ سال نیم، سازمانهای حقوق بشری، سازمان ملل، و همه رسانه های دنیا در مورد جنایات رژیم اسد دروغ گفته اند  یا رئیس جمهور مردمی ما دروغ میگوید و خود را به ندیدن و نشنیدن میزند!؟ که چشم بر بزرگترین جنایت این دو دهه بسته و به ملت و دنیا دروغ میگوید؟ آیا اصولاً بشار اسد بر حتی نیمی از  کشور خود تسلط دارد که بتواند در همان نیمه  کشورانتخابات برگزار کند؟

واقعیت اینست رژیم ایران بشمول تیم رئیس جمهور، از برکات انتخابات برگزار کردن در شرایط فقدان کامل سایر شرایط دموکراسی، طی این ۳۵ سال بهره مند شده اند. بخش عمده مخالفین رژیم طی این ۳۵ سال با تحریم صندوقهای رأی به رژیم اجازه دادند تا بنا به سلیقه خود و با رعایت حد اقل ترین شرایط  ممکن، با برگزاری این چنین انتخاباتهایی برای خود مشروعیت بسازند. این انتخاباتها در غیاب منتقدین درونی و بیرونی نظام به کام رژیم مزه کرده است، مگر این دو انتخابات آخر ۸۸ و ۹۲٫

در انتخابت ۸۸  بخش عمده ای از منتقدین نظام به جریان انتخابات پیوستند و با رأی دادن به موسوی و کروبی،  رژیم را در بن بستی قرار دادند که مجبور به کودتای انتخاباتی شد و در انتخابات اخیر هم  بخش کمتری از همان منتقدین با شرکت خود در انتخابات اولاً اجازه ندادند مهره های مطلوب تر نظام برگزیده شوند و با  نسبت دادن و ثبت آرای روحانی بنام خود، از روحانی (هرچند به غلط)  نمادی منتقد نظام یا وضع موجود ساختند تا در کسوت ریاست جمهوری او بیزاری خود از نظام را نشان داده باشند.

حال سخنگوی وزرات خارجه با ملاحظه تجربه های انتخاباتی رژیم ایران و یقین اینکه بیش از نیمی از جمعیت سوریه یا متواری و در بدر هستند و یا کلاً در رأی گیری شرکت نمیکنند بر این تصور اسست که رژیم بشار اسد میتواند سالم ترین انتخابات دنیا را ترتیب دهد و حتی از مخالفین مسلح خود هم دعوت کند که آزادانه در آن شرکت کنند و یقین داشته باشد که بشار اسد برنده است.

آری انتخاباتی که قرار است بشار اسد برگزار کند هم آزاد خواهد بود و هم بی سابقه زیرا مخالفین او نه شرکت میکنند تا معلوم شود او در بین مردم چقدر رأی دارد و نه میتوانند شرکت کنند چون از هم اکنون بشار اسد شرط احتیاط را از دست نداده و گفته است آنهایی که از مرزها غیر قانونی بخارج رفته اند حق رأی دادن و مشارکت در انتخابات را ندارند.

روحانی باید بداند که تأئید رژیمی مانند بشار اسد با روح آن ۱۸٫۵ میلیون آرایی که به برکت آن، او رئیس جمهور شد بنحوی بنیادین و گفتمانی در تناقض است. کسی که این چنین تناقضی را در کول بار سیاسی خود دارد نمی تواند بقیه سیاست های خود را طبق منافع و خواست ملت تنظیم و اجرایی کند و حتی نمیتواند در همان عمده ترین رسالت خویش یعنی حل مسئله هسته ایی هم موفق شود.  چنین رئیس جمهوری تلاش خواهد کرد که مردم را با فریب و یا اگر نشد با زور، با آن محور راهبردی خود جفت و جور کند که نتیجه اش  سخنرانی  وی در مراسم ۱۳ آبان امسال و تخطئه “فتنه” و برائت مجدد از فتنه   از سوی وی بود.

نتیجه چنین دو دوزه بازی کردنی، چشم بستن بروی  حمله و هجوم اخیر نیروهای امنیتی به زندانیان اوین است و نتیجه اش سکوت در برابر ادامه حصر رهبران سیاسی مورد احترام مردم، موسوی، کروبی و دکتر رهنورد است.  نتیجه اش اینست که با سیاستگری در پشت درهای بسته و تعامل با قانون شکنی اقتدارگرایان از  لزوم احتمالی به صحنه آمدن مردم  سخن میگوید.

 

by Naharnet Newsdesk  

W460

ایران از انتخابات  ریاست جمهوری۳۰  سوریه حمایت کرده میگوید که این انتخابات به ۳ سال جنگی که متحد نزدیکش را ویران کرده پایان خواهد بخشید.  .. مرضیه افخم  سخنگوی وزارت خارجه به خبرنگاران گفت: “ما معتقدیم انتخابات ریااست جمهوری گامی اساسی برای ایجاد ثبات و صلح در سوریه است.  … .

*********************

توضیح اینکه تعدادی کلیپ های رسانه ایی از گاردین و صدای آمریکا  و دیگر رسانه ها را خلاصه ترجمه کرده بودم که با عکس حملات توپ و تانکهای رژیم اسد به تظاهرات مسالمت امیز مردم در حمص و درعا  درج کنم که در اثر غفلت همه پاک شدند. سعی میکنم  بعداً بخشی از آنها را  در ذیل این یاداشت اضافه کنم ولی علاقمندان با رجوع به گوگل؛ گاردین، نهار نت، دیلی استار لبنان، الشرق الاوسط، اهرام آنلاین و دیلی تلگراف و وال استریت ژورنال میتوانند روند نظامی شدن اعتراضات مسالمت آمیز سوریه را در اثر سرکوب بی سابقه از نظر تاریخی توسط رژیم اسد و باندهای شبیحه که پیراهن شخصی های اسد هستند، که با اعدامهای دسته جمعی ، شکنجه  و تجاوز به عنف همراه  بوده است را  جستجو کرده ببینند.

ح ت

 

مخبر ویژه ساندی تلگراف از سوریه

نزدیک شدن اعتراضات به نزدیک دمشق هشداری برای پرزیدنت اسد

بازماندگان قربانیان سه ماه است عادت کرده اند هرشنبه، مردها و پسرهای بخاک افتاده خود توسط نیروهای امنیتی سوریه را در گورهایی که عجولانه کنده اند  بخاک بسپارند.

با اینکه این مراسم خاک سپاری هفتگی شده است مردم به غصه و غم از دست رفتگان خود عادت نمیکنند. میگریند و شیون میکنند. در هر خاک سپاری ای سقوط اسد را فریاد میزنند و هر مرگی موضع آنها را نسبت به رژیم اسد سخت تر میکند. تعداد کشته شدگان از ۱۳۰۰ نن گذشته است.

درر حالیکه ۱۲ استان از ۱۴ استان  کشور در جوشش و غلیان است، دو شهر استانی بزرگ دمشق و حلب  بظاهر آرام هستند. ولی اتفاقی که در مراسم تظاهرات دولتی شنبه هفته پیش رخ داد باید هشداری برای بشار اسد باشد. در میان تظاهرات سازمان داده شده دولتی برای ابراز وفاداری به اسد در دمشق، درحالیکه در اطراف این شهر مردم سرگرم بخاک سپاری کشته شدگان خود بودند به ناگاه، جمعی از هواداران جنبش دموکراسی خواهی به میدان آمده و باندرولهای حمایت از اسد رابزیر کشیدند که مآمورین امنیتی وارد شده و درگیری بوجود آمد که برنامه فیلمبرداری حکومتی را نیز مختل کرد.

یک فرد مقیم  دمشق میگوید که مردم میدانند در کشور چه خبر است ولی در اینجا خبر چین زیاد است. در زیر پوست شهر جنب و جوش اعتراضی در غلیان است و هر لحظه میتواند به سطح بیاید. وی میگوید  این مردم مردم دیگر مردم هفته قبل نیستند. او تعریف میکند چگونه در یک مشاجره سیاسی بین مخالفین اسد و طرفداران او در یک مراسم عروسی تشنج ایجاد میشود.

جامعه مسیحی دمشق یکی از ان اقلیت هایی است که طرفدار اسد بوده است چونکه از دوران مدرسه آنها را از مسلمانان سنی ترسانده اند ولی چند روز قبل یک مسیحی از یک مسجد بیرون می آید مأمورین امنیتی یخه اش را میگیرند که در مسجد چکار میکردی توکه مسیحی هستی؟ او پاسخ میدهد که سیاست مسیحی مسلمان ندارد. اورا آنقدر میزنند که هنوز پس از چند روز از بستر نتوانسته است بلند شود.

اوضاع در شهر حلب دومین شهر بزرگ سوریه نیز بر همین منوال است. در نواحی شمالی کشور مردم شروع به مسلح شدن کرده اند.

دامنه وسیع اعتراضات موجب پخش شدن نیروهای امنیتی شده است و اگر این اعتراضات با آن وسعت  به این دو..

************************

اکونومیست لندن ۱۶ ژوئن ۲۰۱۱

سئوال بزرگی که اینک مطرح است اینست که آیا  این قیام سوریه که وارد  چهارمین ماه خود شده است، شرکت کنندگان اعتراضی در آن که به تعداد صد ها تن  توسط نیروهای امنیتی سوریه سلاخی شده اند، خودشان مسالمت جو باقی خواهند ماند؟ افزایش سرکوب های خشونت آمیز بویژه در شمال غربی کشور، شهرهای جسرالشگور و ایالت ایدلیب که اطراف آن، خطر آفرین نمیشوند.رویهمرفته حملات به این شهرها موجب فرار  تعداد ۸۵۰۰  نفر  به سوریه شده است که بیش از ۲۰ کیلومتر تا اینجا فاصله ندارد… . …

Syria

From bad to worse

As the turmoil spreads, the repression intensifies—but so far in vain

Jun 16th 2011 | DAMASCUS | from the print edition

THE big question, as the Syrian uprising enters its fourth month, is whether the protesters, who have been slaughtered in their hundreds by President Bashar Assad’s security forces, will themselves remain peaceful. The increasing violence of the repression, especially in the north-western town of Jisr al-Shughour and the province of Idleb surrounding it, is raising the stakes. An all-out assault on the city has prompted more than 8,500 people to flee to Turkey, some 20km (12 miles) away.