Archive for: February 2015

Gazans suffer, while their leaders continue to pile up the loot

Share Button

 Another income source in Gaza is Islamic fundraising. Hamas’ leaders have received huge amounts of donations and contributions from Iran, Qatar, Saudi Arabia, and from other Gulf States. These funds were donated in favor of the Muqawama, the Islamic resistance, whose aims are twofold: one, against Israel as a political enemy and the second, against the Shia Islam states as a religious enemy. Generally, the transfer of funds from Arab countries, unlike from European or U.S. donors, are hard to follow: Funds not designated for specific projects, and that came under the title of “general purposes,” were most likely confiscated by Hamas’ leaders.

Hamas militants collect donations from Palestinian supporters, Gaza City, 2004. (Abid Katib/Getty Images)
By Moshe Elad|November 18, 2014 12:00 AM|

The idea that hardline Hamas political leaders like Mousa Abu Marzook and Khaled Meshal who order violence in the name of jihad are also canny businessmen who have assembled financial empires that would be the envy of pinstriped businessmen in London, Paris, or New York may strike most readers as unfamiliar, or perhaps as a form of science fiction or propaganda. But in the Middle East, otherworldly religious or political rhetoric and earthly profits do not necessarily contradict each other. In fact, they often go hand in hand.

Nor is the combination of political and military roles with business empires unique to Hamas, or to other Islamist organizations. When I started my job as the Israeli Military Governor of Tyre district during the first Lebanese war and asked to meet with the local police chief, I was told, “He is available only during the morning hours. In the afternoons he takes care of his businesses.” “Businesses?” I wondered. “Yes,” said my informant, “he has a supermarket chain.”

During my two years in Lebanon I learned that almost every local office-holder and officer, whether in the public sector, police, or army, owned a private business. The police commander in question, for example, recommended that citizens who approach the police for help should purchase food from his private stores. Because Western values such as conflict of interests, transparency, and public efficiency are less recognized and less respected in this part of the world, most political leaders in the Middle East see public office as a route to making a fortune, and most of their constituents accept this behavior—with the hope of sharing in even a small part of the leader’s wealth.

In the West Bank and Gaza Strip, the situation is quite similar to the one I found in Lebanon. The race to obtain powerful positions in the Palestinian Authority began in 1994, with the implementation of the Oslo Accords. The government that emerged from that process looks more or less like that of most Arab regimes: It is centralized and corrupt, it lacks effectiveness, bribery plays a very important role in society, and nepotism is prevalent, with just few families or relatives benefiting from state monopolies on basic services and commodities.

The Palestinian Liberation Organization runs the PA through its main political party, Fatah, with a generous budget donated by the international community. Between 1995 and 2005 the PA, which had a population of 4 million people, has received $8 billion for building its industrial infrastructure to create jobs, improve its people’s lives, and establish public institutions. Unfortunately, none of those projects shows evidence of having been implemented. Most of the funds went to private pockets, and the rest helped PA leaders to recruit more militia members. Monopolies of oil, gas, food, cigarettes, and cell phones have been granted to the prime minister’s family and to a few government ministers and local security officers. Those who were deprived of their chance to feed at the public trough have not remained quiet. A year ago, Mohammad Dahlan who used to be a senior security Fatah officer in Gaza, filed an international lawsuit against President Abu-Mazen, claiming Abbas has stolen over $1 billion from the Palestinian budget.

* * *

Hamas, the Palestinian Islamic fundamentalist movement, which was established toward the end of 1987, did not share in the international largesse granted to the PA. The resistance movement promoted the liberation of Palestine by force and at the same time joined the global jihad, as other Muslim Brotherhood-affiliated organizations did. As a result, Hamas has developed its own fundraising mechanisms, mainly based on donations and contributions of Muslim believers and pilgrims from countries such as Saudi Arabia, Kuwait, and Qatar. Hamas’ vicious terrorist attacks that took place in the mid 1990s helped the organization gain more credit as the Palestinians’ chief defender and protector and surely enhanced its revenues, which mainly came in the form of direct cash contributions. The legitimate channel for receiving these funds was the Zakat box which exists in every single Waqf (sacred property) office in the West Bank and Gaza. The PA was not allowed to touch or interfere in these Islamic institutions except by using force.

By June 2007 after Hamas took over the GS through a violent coup, more significant amounts of money began to arrive from the same Islamic countries, reflecting the donors’ desire that Gaza should be run according to Islamic Shari’a law. A huge fundraising campaign was also launched in Western countries, mainly the United States and Europe, which raised hundreds of millions of dollars, which passed through the hands of Dr. Mousa Abu Marzook, the chair of the Hamas political bureau chair at that time. According to a Texas Federal court record from 2003, Abu Marzook was convicted of illegal funds transfer to every single district in the West Bank, from Jenin in the north to Hebron in the south. Beginning in the 1990s and during every fiscal year, he has transferred millions of dollars, claiming that these funds were for welfare and relief projects, while in fact they have been used to compensate suicide bombers’ families and to rehabilitate wounded and invalid terrorists. As a result of these large, repeated cash transfers, over many years, Abu Marzook also came to personally control large assets and investments, which according to my research total over $2 billion.

Hamas current chair Khaled Meshal began to control the movement’s funds right after the arrest of Abu Marzook in the United States in 1995. During the two years that Abu Marzook was behind barbed wire, Meshal was appointed as Hamas’ chair of political bureau, a position that put him in sole control of Hamas’ treasury. Until the release of Abu Marzook from prison in 1997, Meshal personally reached out to as many Arab and Muslim leaders as possible in order to enhance the organization’s budget.

During his time in Damascus, where he spent 13 years (1999 to 2012), Meshal established new funding channels, which have led to his accumulation of a fortune on a par with that of Abu Marzook. Most of Meshal’s capital has been invested in Egyptian and Gulf states banks, and some of them are involved in real-estate projects. Meshal owns Fadil, a real-estate firm located in Doha, Qatar, which recently built four residential towers, a 20-story mall and other sites, all of which are registered in the names of members of his family.

Another way to become rich in the Gaza strip after the 2007 coup—a method used mainly by Hamas field commanders (Ez A-din al Qassam Brigades)—was smuggling, which was accomplished through a network of tunnels built to evade Israeli and Egyptian border controls. Hamas PM Ismail Haniyeh and his ministers in Gaza took advantage of this economic tool and began to forcefully control it, exactly like the Mafia. From this time on, each Hamas district’s commander has profited from the networks in his own sector as though they were his own property, maintaining full control over goods and merchandise crossing through the district’s tunnels. Food products, meat and poultry, cement and concrete, furniture, oil, gasoline, and medical items were all subject to large taxes. A smuggled car’s tax, for example, was $1,000 plus 25 percent of its value while 100 to 200 cars were smuggled daily. The “importer” had to pay 75 shekels (around $20) for each ton of cement (400 tons a day), 120 shekels for each ton (2,000 pounds) of wood (500 tons a day), 2 shekels for each smuggled liter (2.64 gallons) of diesel fuel (6,000 liters a day), and 0.75 shekels for each liter of gas (6,000 liters a day). On the Egyptian side of the tunnel, the man responsible for the “project” was Khirat el-Shater, a prominent leader of the Muslim Brotherhood, who helped finance the establishment of the joint ventures and was a full partner for revenues.

Raed al Atar, a prominent Hamas leader from Rafah, has made tens of millions of dollars from this smuggling project. Al Atar has a special centralized way to control the flow of merchandise and funds through “his” tunnels, while taking care of every single item.

Palestinian economists estimate that the number of Palestinians who earned more than $1 million from the tunnels’ economy ranges from 1,000 to 1,200 individuals. However, the number of Gaza inhabitants who may be identified as “millionaires,” is about half that. We should remember also that almost $1 billion in cash has been smuggled through the tunnels annually, a part of which was deducted and paid to the district‘s commander as a sort of “income tax.” One more source of illegal income was the properties of former Gush Katif (former Israeli settlements in the Gaza Strip), whose lands were sold to Palestinian real-estate agencies and some directly to builders who were waiting to start new housing projects. The funds received by the buyers went into the private pockets of Hamas’ leaders.

Another income source in Gaza is Islamic fundraising. Hamas’ leaders have received huge amounts of donations and contributions from Iran, Qatar, Saudi Arabia, and from other Gulf States. These funds were donated in favor of the Muqawama, the Islamic resistance, whose aims are twofold: one, against Israel as a political enemy and the second, against the Shia Islam states as a religious enemy. Generally, the transfer of funds from Arab countries, unlike from European or U.S. donors, are hard to follow: Funds not designated for specific projects, and that came under the title of “general purposes,” were most likely confiscated by Hamas’ leaders.

From information that was released lately, Qatar has transferred in February 2013 to “Gaza Strip inhabitants” $۲۵۰ million, most of which has not arrived to the region. Later, after Mohammad Morsi’s fall in Egypt, by July 2013 Qatar has transferred another amount of $350 million and later on another $100 million donation was received. In these cases, the money was received by Hamas Prime Minister Ismail Haniyeh. Originally a refugee from Al Shati refugee camp near Gaza, Haniyah today is worth at least $4 million—and some portion of the funds he received have been used to buy land and houses which are registered in the names of his family members. Other Hamas ministers and government officials have also received or have stolen money from the “public treasury” and built fancy houses or large businesses inside and outside Gaza.

Given the fact that much this information is visible to every resident of Gaza, who know exactly where and how the leaders of Hamas live, it is fair to ask why the public remains silent and indifferent. Pictures released during Protective Edge showed the contrast between luxurious the life led by Meshal and Abu Marzook and the lives of the impoverished people of Gaza. Yet it is very rare that a Palestinian leader is ever attacked from “inside the house”: According to Palestinian tradition, the leader suffers enough from the Israeli occupier, and therefore everyone should support the leader, resist, fight back, and move away from criticizing him, no matter what he does or doesn’t do. As a result, polls showed that over 60 percent of Gaza residents denounced corruption, but only a few of them were ready to take action. Another reason why public criticism may be rare is that the consequences can be severe: During Protective Edge, 20 people were shot in public in Gaza after summary trials in which they were accused of being “collaborators with the enemy.” Needless to say, the precise nature of their “collaboration” was murky. Gazans who did demonstrate against the Hamas leadership were also beaten, shot, and in some cases, executed. Corruption in the Palestinian territories still prevails.

***

Like this article? Sign up for our Daily Digest to get Tablet Magazine’s new content in your inbox each morning.

Moshe Elad, a lecturer at Western Galilee College and at Galil International Management School, specializes in Palestinian issues and terrorism.

با سر بسوی فاجعه وباتلاق یمن

Share Button

صندوق ارزی دولت ما خالی است و دولت و بانک مرکزی فقط با شعبده بازی امنیتی و ارزی توانسته اند قیمت ارز ها را در بازار موقتاً کنترل کنند. دیر یا زود جادوی این شعبده بازی نیز در برابر واقعیت خالی شدن همه صندوقهای بانکی و صرافیها از ارزهای معتبر و دلار،  تأثیر و افسون جادوئی خود را از دست  خواهد داد و در آن هنگام دیگر نه عوامل دولتی و امنیتی، بلکه دارندگان واقعی دلار حرف خود را خواهند زد  و نرخ تعین خواهند کرد و  معلوم نیست در آن زمان دلار در چه سطحی قرار گیرد.

ماجرا جویی در یمن آن باتلاقی عمیقی است که رهبری مملکت، ملت و میهن ما را درخود غرق خواهد کرد

Houthis_Logo

گفته میشود وقتی خدا میخواهد کسی را بدبخت کند اول شعور او را از او میگیرد. ماجراجویی  صدور انقلاب از طریق قبایل شیعه (۵ امامی) حوثی یمن، توسط  نیروهای نظامی و نظامی گرایِ ایران که قطعاً با چراغ سبز مقام معظم انجام میشود، را میتوان بهترین مصداق چنین عقل باختگی و چنین قمارِ خطرناکی دانست.

محافل نظامی ایران که بیشتر آنان حتی فاقتد سابقه  شرکت فعال در جنگ با عراق و از آن کمتر مدیریت جنگ را  دارند،  برای نشان دادن قدرت و دامنه توان منطقه ایی نظامی خود، نیاز به نمایش  قدرت دارند. نمیایشی که میتواند به یک واقعیت تراژیک واقعی تبدیل گردد. اگر موشک پراکنیها و سفینه سازیها ی این محافل نظامی اندیش، با بی اعتنایی مردم روبرو میشود، آنها به ماجراجوئیهای  خطرناکتردیگری دست میزنند تا با نشاندادن قدرقدرتی خود، اهمیت خویش را نشان دهند ولی غافل ازاینکه طرف مقابل آنها، نه با خود شیفتگی، هیجان زدگیِ ناشی از خود قدرقدرت بینی کاذب و نه با هیجان زدگی بدون زمینه، بلکه با تعقل به قضیه برخورد کرده و سعی میکند تا جایی که ممکن است از دور برداشتن  و مستی حریف،  با تلقین هرچه بیشتر آن خود باوریهای کاذب او بخود، برای عمیق تر کردن ورطه و دامی که در پیش پایش نهاده اند استفاده کند.

سون تسو استراتژ نامدار چین باستان  (۵۰۰ سال ق م) پیش میگوید؛ یک ژنرال ماهر آنست که تا میتواند حریف خود را بخود غره کند، اطمینان بنفس کاذب در او ایجاد  کند  تا او را به حرکتهایی بی پرا و نسینجیده وادار سازد. یک ژنرال ماهر آن ژنرالی است که وقتی قوی است خود را ضعیف بنماید، اگر نیروهایش سازمان یافته هستند آنها را وارفته و از هم پاشییده نشان دهد و بر عکس اگر ضعیف است خود را قوی و نیروهایش را سازمان یافته و.. نشان دهد.

 ولی باید گفت ظاهر سازی اغفال آمیز هم  حد و حدود خود را دارد همچنانکه  یک افلیج که روی ویل چیر(صندلی چرخدار) نشسته است نمیتواند خود را قهرمان کتواندو و یا جودو به مردم نشان دهد.

قریب ۴ ماه پیش(مهر ماه) نیروهای حوثی یمن، که بخشی ۳۰%ی از جامعه قبیله ایی یمن را تشکیل میدهند، پس از ماهها جنگ و گریز با دولت مرکزی، با کمک تسلیحاتی و آنچنانکه گفته میشود  نفراتی سپاه پاسداران ایران، به صنعا پایتخت این کشور حمله کردند  و بشیوه تروریستهای اوکرائینی گام بگام بسوی تصرف کل منطقه مرکزی کشور پیش رفتند. در آغاز چنین تصور میشد که علی عبدالله صالح، رئیس جمهور مخلوع یمن و نیروهای نظامی هوادار او در ارتش، دست در دست قبایل حوثی و رهبر آنها … دارد.  نه حوثیها و نه رژیم ایران هرگز فکر نکردند چگونه ممکن است دیکتاتوری که ۳۰ سال متحد آمریکا بوده است و پس ازعزل به ریاض رفته و در آنجا پناه گرفته و درمان شده است با یک چرخش ۱۸۰ درجه ایی دست در دست حوثی هایی بگذارد که با حمایت ایران در سرنگونی او دست داشته اند. دست در دست رژیمی بگذارد که تمام جامعه عرب، آمریکا و غرب و ترکیه در مقابل آن قرار دارند.

حوثیها وابسته به ایران، از ایالات حاشیه ایی یمن به پایتخت آمدند و بدون کمترین مقاومتی و حتی شلیک گلوله ایی بسویشان، پایتخت را اشغال کرده و سریعاً  در اطراف آن ایستگاههای بازرسی خود را  برپا کردند و با این تصور که میتوانند در مشارکتی تاکتیکی با سایر نیروهای سیاسی کشور، خود را مانند حزب الله لبنان بر گردونه قدرت مرکزی  در یک جایگاه استراتژیک سوار و تدریجاً، مستقیم و غیر مستقیم  برای خود در عرصه سیاسی کشور حق وتو و حاکمیت نسبی ایجاد کنند. آنها شیوه قدرت گرفتن حزب الله  در لبنان را فرا روی خود قرار داده بودند.

اینک همه نیروهای سیاسی کشور نه تنها در کنار انها نیستند بلکه انها را در مسئولیتی که برای اداره مملکت پذیرفته اند تنها گذارده اند و عربستان هم کمک های میلیاردی اش را( ۳٫۵ ) قطع کرده است. ارتباط دیپلماتیک و اقتصادی کشور با جهان خارج در آستانه قطع کامل است.

حزب الله لبنان در جریان اشغال جنوب لبنان توسط اسرائیل در سال ۱۹۸۲، و در آن هنگام که ایران اسلامی طراوت و شادابی نوباوگی و جاذبه انقلابیگری  خود را داشت و به روزگار عجوزه گی  و عفریت وارگی امروزش نیافتاده بود شکل گرفت که در آن هنگام، نه تنها از  حمایت وسیع داخلی بلکه بعلت سیطره جو آمریکا ستیزی در منطقه و تا حدودی دنیا، از حمایتِ  نسبتاً مردمی  در سراسر منطقه و حتی دنیا برخوردار گردید، همان جاذبه ایی که  جزب بلشویک  پس از انقلاب اکتبر در روسیه و سراسر جهان در زمان شادابی خود یافته بود.

تنها جاذبه انقلابیگری جمهوری اسلامی نبود که به اهرم قدرت آفرین جزب الله لبنان و عامل نفوذ سیاسی فرا مرزی ایران  اسلامی تبدیل گردید بلکه دست و دلبازی مادی حکومت نو بنیاد اسلامی در ایران، شیفتگان منطقه ایی زیادی را بخود جلب کرده بود.

امروز آن  درآمد نفتی ایران که نفوذ آفرین بود؛ بگفته سخنگوی دولت روحانی، آقای نیکخواه به ۱/۵ تقلیل یافته است. و علاوه بر آن،  رسوایی فساد و نقض خشن حقوق انسانی و رکورد شکنی اعدام، زندان و شکنجه توسط حکومت دینی و اسلامی  در میهن ما جای آنرا گرفته است  و از ایران ولایی چنان لولو و مترسک چندش آور و هراسناکی در منطقه و دنیا ساخته است که غرب با نشان دادن آن به مردم دنیا و منطقه، برای ترساندن مردم  از اسلامیسم  از آن استفاده میکند.

توده مسلمان مصری و تونسی از ترس اسلامگرایی نوع ایرانی به آغوش سکولارترین و ضد دین ترین جریانات سیاسی پناه بردند. اخوان المسلمین مصر با حربه ترس از اسلام نوع ایرانی سرکوب گردید بدون اینکه کسی بر سرکوب آن اشکی بریزد. هیولای جمهوری اسلامی به آن مترسک خوفناکی تبدیل گردیده است که کمتر مسلمان نیمه اگاه و روزنامه خوانی حاضر است پیه تجربه آنرا به تن خودش بمالد و آرزوی حاکمیت آنرا بر مملکتش داشته باشد. و جالبست بدانیم که اینرا خود مقامات بالای جمهوری اسلامی هم خوب درک کرده اند. پروکسیهای جمهوری اسلامی ما در منطقه، نظیر حزب الله و حوثییهای یمنی هرچند از سوی ایران شارژ میشوند و از آن الهام میگیرند ولی مع الوصف با زبان دیگری با مردم و جامعه خود سخن میگویند و حتی پوشش ظاهری آنها هم گمراه کننده است. حزبالله لبنان از زنان بی حجاب و سرو سینه باز در نمایشات خیابانی خود استفاده میکند و حوثیهای یمن از دموکراسی نوع غربی و مشارکت عمومی حرف میزنند و وعده میدهند، و سران حماس شیک ترین کراواتها  را می پوشند و … .

در چنین شرایطی؛ دیگر نه جاذبه سیاسی و اعتقادی اسلامگرایی  نوع ایرانی بلکه  این  دلارهای روبه ته کشیدن حکومت ایران ما است که کوره جنگ داخلی یمن را گرم نگاه داشته است.

در ماههای اخیر از هوا و دریا سیل اسلحه از سوی حکومت ما برای حوثی های  یمن سرازیر شده است و با این سلاحها و کمکهای لوژیستیکی به حوثیهای یمن، حکومت و دولت  ما؛ پا روی میدان مینی نهاده است که بمراتب از میدان مین ۳۰ سال پیش جنگ با عراق و صدور انقلاب به آن کشور عراق خطر ناکتر است. اگر در جریان جنگ عراق دول منطقه، بیش از ایران از رژیم بعثی عراق متنفر بودند و اگر دول اروپایی، آمریکا و سازمان ملل  در آن جنگ بیطرفی اختیار کردند، همه اینها در برخورد با یورش حوثی ها به پایتخت یمن و محاصره  ساختمان ریاست  جمهوری، آن عمل را عملی کودتاگرانه خوانند که قابل تحمل نیست. جان کری، اتحادیه اروپا و  سازمان ملل نسبت به این عملیات کودتا گرانه عکس العمل نشان دادند و نسبت به هرگونه حرکتی  که به مشارکت عمومی سیاسی لطمه زند هشدار دادند.  شورای همکاری خلیج ( Gulf Cooperation Council)  که مقر آن در ریاض میباشد و  بحرین، کویت، عربستان، قطر، امارات متحده عربی  اعضای آن هستند، در بیانیه ایی بمناسبت اقدام کودتا گرانه حوثیها در تصرف پایتخت، انحلال مجلس و ایجاد شورای انقلاب و تعین دولت  و.. ،  اعلام کردند: ” کودتای حوثی ها، یک تنش آفرینی غیرقابل پذیرش است که … امنیت،  ثبات  و حق حاکمیت ملی و تمامیت ارضی یمن را بخطر می اندازد. ” این کلمات در عرف سیاسی و دیپلماتیک پربار و معنی دار هستند و معنای ساده آنها اینست که دول خلیج فاس و در پشت سر آنها اتحادیه عرب، آمریکا، اروپا  و بخش عمده دنیا ساکت نخواهد نشست و به اقدام متقابل دست خواهند زد.

 GCC از شورای امنیت خواست تا در یمن مداخله و به این کودتا   که یمن را به یک تونل تاریک و بدون پایان میکشاند پایان دهد،  شورای دولتهای همکاریهای خلیج  در همین بیانیه  اعلام کرد که امنیت یمن با امنیت کشورهای عضو آن مرتبط است و وعده داد که در برابر کودتا ساکت ننشسته و از همه امکانات برای حفظ منافع اعضای خود استفاده خواهد کرد. بموازات واکنش تند کشورهای عضو شورای همکاری خلیج، جان کری از سوی آمریکا نیز این کودتا را محکوم کرد.

ابعاد این کودتای بدون پشتوانه و فاقدعمق استراتژیک، بیش از آنست که در این مختصر بگنجند فقط بعنوان اختتام این بخش آغازین از بحث یمن، که آنرا بموازات تحولات اوضاع آن کشور ادامه خواهم داد باید اضافه کنم که دولت و رهبری ایران زمانی دست به این ماجراجویی بسیار خطرناک زده اند که ( به باورمن )  امیدی به توافق  جامع هسته ایی (حد اقل در دور از مذاکرات آینده) و رفع تحریمها نیست. بهای نفت نیز که در چند روز اخیر قریب ۱۸% افزایش یافته چیزی جز یک تکان مقطعی نمی باشد و باز هم ( به باور من ) سیر قیمت نفت، بسوی بشکه ای ۳۰$ همچنان ادامه خواهد یافت. تعداد  ۱۳ فروند از نفتکشهای بزرگ شرکتهای حمل و نقل نفتی  دنیا(با ظرفیت هر فروند بالای ۳۰۰ هزار تن، ۱٫۸ میلیون بشکه) و جمعاً نزدیک به ۲۳ میلیون بشکه  به انبار شناور نفت روی دریاها تبدیل شده اند. معامله گران نفتی به امید گران شدن نفت در آینده به پیش خریدهای اضافی دست زده اند و این امر، علت  افزایش قیمت موقتی روزهای اخیر است که دوام نخواهد یافت).  ذخیره انباری نفت آمریکا طبق آمار رسمی انتشار داده شده هفته قبل بیش از ۶٫۵ میلون بشکه افزایش یافته است که ارزیابان  نفتی انتظار ۱٫۵ میلیون داشتند. خود این ذخیره سازی، علیه افزایش قیمت در آینده عمل خواهد کرد و سیر تنزل قیمت را طولانی تر خواهد ساخت.

صندوق ارزی دولت ما خالی است و دولت و بانک مرکزی فقط با شعبده بازی امنیتی و ارزی توانسته اند قیمت ارز ها را در بازار موقتاً کنترل کنند. دیر یا زود جادوی این شعبده بازی نیز در برابر واقعیت خالی شدن همه صندوقهای بانکی و صرافیها از ارزهای معتبر و دلار، تأثیر و افسون جادوئی خود را از دست  خواهد داد و در آن هنگام دیگر نه عوامل دولتی و امنیتی، بلکه دارندگان واقعی دلار حرف خود را خواهند زد  و نرخ تعین خواهند کرد و  معلوم نیست در آن زمان دلار در چه سطحی قرار گیرد.

سخن کوتاه، رهبری حکومت ایران، با ضعیف ترین پشتوانه استراتژیک ممکن، در بدتیرین شرایط سیاسی و منطقه ایی،  با قدرتهایی در افتاده است که هم دهها بار از آن نیرومند تر هستند، هم پول دار و هم در ادعاهای خود در انظار جهانیان محق تر میباشند. چنین درگیری نامتوازنی سرانجامی جز شکست و ورشکستگی نخواهد داشت و شوربختانه این ملت ایران است که باید هزینه این ماجراجوئی رژیم را بپردازد.

این بحث و گزارش اتفاقات یمن ادامه خواهد یافت.

ح ت

فاختهِ های حنجره طلایی ما و بانوی آواز مصر

Share Button

الاهرام*؛ بزرگنرین نشریه مصر و خاورمیانه، در شماره امروز خود یادواره ایی  بمناسبت چهلمین سال درگذشت ام کلثوم، خواننده پرآوازه مصر با عنوان” اسطوره موسیقی کلاسیک و هنر مصر، چهل  سال پس از درگذشتش هنوزهم فاتح این میدان است” را  درج کرده است. در این یادنامه از این خواننده بعنوان کسی که با قراعت قران شروع کرد و  سپس در سِن موسیقی و روی پرده سینما با شرکت در ۴ فیلم سینمایی درخشید یاد میکند. الاهرام پس از شرح اینکه هنوز۴۰ سال پساز درگذشت ام کلثوم، آوازها و ترانه های او بیشترین ساعات رسانه ها ی شنیداری و دیداری را پر میکنند، توضیح میدهد که او همه ی سنن آواز و موسیقی گذشته و تازه های موسیقی مصر و عرب را در آهنگها و ترانه هایش درهم آمیخت و روحی تازه به موسیقی مصر داد، الاهرام در ادامه مینویسد: ” استعداد  باور نکردنی هنری ام کلثوم اورا به جایگاه ” بانوی آواز مصر و جهان عرب” رساند. الاهرام در این یادوارهِ آن خواننده خوش صدای مصر، عکسهای او را با رهبران مصر، جمال عبدالناصر و انور السادات نیز انداخته است که نشانگر جایگاه والای این خواننده عرب نزد جامعه مصر است. این تصاویر نشان میدهند که رهبری مصر چگونه با ارج گذاری به این چهره موسیقی مصری در حقیقت ارزشگذاری خود را به هنر، هنری که میراث فرهنگی و هویت ساز ملی برای مصریان است نشان میدهند. دو هفته قبل هم فاتن حمامة هنرپیشه معروف سینمای مصر درگذشت که  الاهرام  بعنوان بزرگترین و معتبر ترین نشریه خاورمیانه و جهان عرب بهمین مناسبت یادواره او را هم درج کرد و تصویر او را در حالی که رئیس جمهور کنونی مصر السیسی با حالتی کرنش آمیز گرفته است نشان میداد. آیا برای ما ایرانیها ممکنست روزی ببینیم که رسانه های بزرگ مملکتمان بیاد اسطوره های  ماندگارِهنری میهنمان یادنامه بنویسند و در ستایش آنها سخن رانند؟ 

با خواندن این یادواره بیاد دلکش، هایده و بسیاری هنرمندان میهنمان افتادم که در این سرزمین روضه خوان زده و زاغ و زغن پرور، در سکوت و خاموشی و شاید هم فقر جان سپردند و یا مانند شادروان فرخزاد بدست سربازان گمنام امام زمان، زبانشان از بیخ حلق بریده و گلویشان با تیغ تیزِ گزمگان حکومت و ولایت پرست بریده شد. اگر متن یادواره را در زیر نمیخوانید، عکسها را ببینید!

*

The icon of classic Egyptian music still overshadows her field, and Egyptian culture, 40 years after she died

 Oum Kalthoum
Dina Ezzat , Thursday 5 Feb 2015

It has been 40 years since what an estimated four million people paid their last respects to the “Lady of Arab singing,” Umm Kalthoum, who died 3 February 1975.

The death of the most prominent of all Egyptian and Arab women singers put an end to a career that was initiated in the early decades of the 20th century, first as a reciter of the Holy Quran and then as a singer who started with short songs, some of which appeared in the six films in which she starred between 1935 and 1948, before she established her hallmark brand of long songs that she performed publicly until only a few years before her death.

Today, Kalthoum, dead before over 40 per cent of Egypt’s current population was born, is still widely appreciated, including among the youth

At the Cairo International Book Fair, Sawt Al-Qahira, the recording company that produces her songs, offered a special collection: a box of 50 CDs compiling her most famous songs. The Best of Umm Kalthoum was put out on CDs five years ago and has been repeatedly reprinted due to wide demand.

Younger men and women who buy Umm Kalthoum CDs say they are keen on her expressive performance along with beautiful music and lyrics. Some of them say they particularly enjoy listening to Kalthoum’s songs that include long classical poems. Mostly, however, it is the colloquial songs that are most in demand by the younger generation.

“There is a specific list of songs that we keep a good stock of because we know they are most in demand by all ages, especially the young,” said Moustafa, a seller at one of Sawt Al-Qahira’s outlets downtown.

According to Moustafa, the shortlist of best sold Uum Kalthoum songs includes: Inta Uumri (You are my Life), Alf Leila Weileila (A Thousand and One Nights), Amal Hayati (Hope of my Life) and Daret Al-Ayyam (The Days have Come Around).

Most are songs composed in the 1960s by both Mohamed Abdel Wahab and Baligh Hamdi.

Sawt Al-Qahira offers a selection of these “most popular songs” on one CD to cater for the market demand. “In the one CD song, you get to listen to the full recording of the performance, but on the CD that brings together several songs there is only a shorter version —without the full replays that a traditional Umm Kalthoum fan would enjoy,” said Moustafa.

“So yes, Umm Kalthoum is still finding new listeners but in a different way,” he added.

Adel, a manager of a private music store in Heliopolis, says that “For the most part, the younger men and women who ask for Umm Kalthoum do not usually look for the full song but for specific couplets of the songs, and we compose what we call the mix that brings together the most popular couplets of several songs.” This is a common approach and Adel is sure to sell several of this Umm Kalthoum mixes.

In this, he argues, Umm Kalthoum is different from other singers of what is arguably the “Golden Age” of Egyptian music, like Abdel-Halim Hafez whose work is more on the side of shorter songs.

There is a standard compilation that Adel puts together and there are also compilations that he made upon the demand of his customers.

Ayyman El-Sayyad, former editor of the cultural monthly Al-koutob Weighat Nazr, acknowledges the longevity of the Umm Kalthoum legend. “There is no doubt that she lives on and there is no doubt that among the younger generation there are some who certainly welcome her songs. But the question there is whether it is a wide audience that she has in this generation or not,” he said.

El-Sayyad says it is very hard to judge, given that the music consumption of the younger generation now is not CD-based, but rather online or shared mp3s.

This said, El-Sayyad recalled that during the 18 days of the January 25 Revolution the crowd in Tahrir Square, which was mostly young, was keen on playing and singing patriotic Uum Kalthoum songs originally performed in the 1950s and 1960s.

Oum Kalthoum

Oum Kalthoum (Photo: Al Ahram)

The patriotic collection of Umm Kalthoum performances, which were mainly produced in the 1950s and 1960s after the 1952 Revolution with which Kalthoum managed to associate herself, despite prior close ties with the monarchy, are not as celebrated as her larger volume of love songs. Nor are the religious melodies that some, according to both Moustafa and Adel, demand without knowing that Kalthoum is the singer who performed them.

“But this is not about the quality of the patriotic or religious songs, but rather about the nature of our society. Egyptians are people who observe their religions and love their country, but who are essentially full of love for life,” argued novelist Naim Sabri.

In his novel Youmiat Ttfel Kadim (The Memoires of an Old Child), Sabri captures the love that Egyptians have traditionally had for Uum Kalthoum.

In one scene, he shows two young men frequenting the Uum Kalthoum Café in Downtown Cairo — a three-floor place where fans could listen to the monthly performance of “Al-Sit” (The Lady), either while drinking tea and playing cards on the first floor, or while just sipping their drinks on the second floor, or on the third floor where fans were allowed to sit without having to order any drinks, though with the lights off.

In a parallel scene he depicts preparations that a family would undertake for the Umm Kalthoum evening, with dinner and drinks.

Today, these rituals are no longer, but Umm Kalthoum is still there: to the point where most radio stations schedule longer than average programming for Umm Kalthoum songs and retrospectives on the history of her time.

Oum Kalthoum lives on because of the quality of her art, which is hard to contest, and because she stands for and represents a moment in time that prompts great nostalgia, agree both El-Sayyad and Sabri.

“In fact, Umm Kalthoum had developed into an entity of her own. In this sense she by-passed the limited dictionary definition of pan-Arabism and offered a definition of the word where her songs would bring together all those who subscribed, even if remotely, to the Arab cultural moment,” El-Sayyad argued.

The influence of Umm Kalthoum surpassed, Sabri says, the short-lived dream of pan-Arabism that was effectively eliminated in the late 1970s. “After Umm Kalthoum herself had passed away and when there was not much to bring Arabs together, she remained one of the very few things that actually would bring them together, in a sense.”

Oum Kalthoum is definitely a symbol of what is often referred to as “Egypt’s lost soft power” — a concept that brings together the musical, literary and cinematic production of Egypt from the 1940s to the early 1970s.

The reason Umm Kalthoum was at the heart of Egypt’s “soft power” when alive is not far from the reason why “she is never gone,” according to Yasser Elwy, a diplomat who authors a regular column on music in Asswat Massriyah.

“Soft power is not engineered by design; it is about [art production] that is developed by virtue of its own force, to a point where the state can capitalise on it. The idea that you can ‘create’ soft power is simply a fallacy,” Elwy said.

Elwy adds that while a government can benefit from the production of an artist, as a “soft power” reserve, “it cannot and should not reduce it into a sheer propaganda tool. There is a line that should not be crossed.”

This is, among other reasons, Elwy added, why it was impossible to replace Umm Kalthoum with Yassmine El-Khayyam during the very last years of her life, despite much support offered to the latter from First Lady Jihan El-Sadat, wife of the then-president.

 

Umm Kalthoum 40 years later: ‘She was never gone’

 

Oum Kalthoum

From left to right: Musician Mohamed El-Mougi, former president Gamal Abdel Nasser, Oum Kalthoum and former president Anwar El-Sadat (Photo: Al-Ahram)

 

“The state should not try to get too close to the source of its soft power. Nasser realised this, and when he expressed a wish for a musical collaboration between Umm Kalthoum and Mohamed Abdel Wahab as a composer, the product that came in the 1960s was not a patriotic song but a love song (Enta Oumri),” Elwy said.

Meanwhile, Elwy recalls, “Soft power does not guarantee political influence and certainly does not substitute for political strategy.” In that sense, the great popularity that actor Adel Imam enjoys across the Arab world does not immediately guarantee the state added political ground.

Elwy also adds that Nasser’s claim to fame was not about any of the songs that were performed, even in his praise, either by Umm Kalthoum or Abdel-Halim Hafez, but rather the nationalisation of the Suez Canal.

In this sense, El-Sayyad argues, it was the central role that Egypt had in the Arab world under Nasser that served to position Umm Kalthoum. “You cannot forget that all the singers who wanted to establish a name from across the Arab world came to Egypt,” he said.

The story and the making of Umm Kalthoum, who was born Fatemmah Ibrahim El-Sayed in rural Egypt in the late years of the 19th century, or very early years of the 20th century (until now the exact date is unsure), was turned into a soap opera that was produced in 1999 and is now being replayed by Egyptian TV drama channels in memory of her.

This soap opera depicts the life of a rural girl who made her way to fame and splendour, despite many challenges. It does not closely examine the fact that Elwy elucidates, that Kalthoum as an artist was the product also of two urban middle class modernising artists, Ahmed Ramy, a poet who studied Persian in France, and Mohamed El-Kassabguie, a composer who reworked the musical path of Kalthoum following the death of Mohamed Aboueila in the early years of the 20th century.

“Ramy and El-Kassabguie were both keen on experimenting and Umm Kalthoum went along,” Elwy said.

Not long after her successful debut with these two artists, Umm Kalthoum found the most impacting partnership on her path with composer Riyad El-Sonboty, whose name is associated with some of her best classical songs (some argue that Al-Atlal, or The Ruins, is the most memorable song of her discography), as with many of her colloquial songs, both short, like Efrah Yaalbi (Rejoice My Heart), and long, like Hagartak (I Deserted You).

Upon the wish of Nasser, Kalthoum started collaborating with Abdel Wahab who helped her venture to new areas in the musical arena before her encounter with Baligh Hamdi who, according to the most conservative of critics, revolutionised her performances.

Across the many phases of her career, Umm Kalthoum always came across as “almost a pious lady, rather than a singer,” argues feminist activist Mozn Hassan. “She was always this immaculate artist who was singing love songs, but not said to be falling in love or getting married until later in her life — the late 1950s,” Hassan said.

In that sense, Hassan argues, “This lady who would never depart from ultra-conservative conduct and who was always making a point to show pride in her rural origin, and who would donate her jewelry to help rebuild the army” after the 1967 defeat, was exactly “the kind of woman-image that the state wanted to promote at the time.”

Hassan adds: “Umm Kalthoum and Faten Hamama, ‘the Lady of Screen,'” another icon of the era, and who died earlier this month, were granted “stateswoman status.”

It is a status that was challenged, however, Hassan adds, following the end of the Nasser era and with the introduction of “what was thought to be a new term of reference for Egyptian women: the First Lady.”

At the end of the day, Hassan said, neither the ladies of Egyptian singing or the screen, or the First Lady, were necessarily representative of the diverse and complex profile of Egyptian women.

However, “it is the incredible artistic talent” of Umm Kalthoum that keeps her in the spot as the “Lady of Egyptian and Arab singing” — despite the many other remarkable talents that appeared during the second half of her career.

“Oum Kalthoum surely managed to create her own brand of singing that could not have been copied or kept by anyone else,” Elwy concludes.

For how much longer will Umm Kalthoum live on? Answers El-Sayyed: “Classics do not die easily, and Umm Kalthoum is a classic. But it is hard to predict the volume of her audience beyond the lifetime of the remaing two generations who lived with Umm Kalthoum —those above 65 and those in their late 40s.”

New Saudi King Salman Makes Early Mark, Reshapes Policy Team

Share Button

Mustafa Alani, an expert on security and terrorism at the Geneva-based Gulf Research Center, said he expects the changes to promote better decision-making with an infusion of new political blood as Salman confronts security challenges in Yemen, Iraq, Syria and Iran.

W460

Saudi Arabia’s new monarch isn’t wasting time.

by Naharnet Newsdesk ۴۲ minutes ago

Since assuming the throne Jan. 23, King Salman has elevated some of his closest relatives and sidelined previous power-brokers, tightened decision-making and promised lavish payouts designed to win early goodwill.

While his new administration gives greater prominence to younger generations, it remains to be seen whether the swift housecleaning will lead to greater political rights and other reforms in the ultraconservative kingdom.

One clear winner in the shake-up is Prince Mohammed bin Nayef, who has been interior minister since 2012 and spearheads counterterrorism efforts.

King Salman named the 55-year-old as deputy crown prince in one of his first acts as king. That’s a historic change, because for the first time it puts a grandson of Saudi Arabia’s founder, King Abdul-Aziz Al Saud, on course to rule. He becomes second in line to the throne behind Salman’s half brother Crown Prince Muqrin, who is 69.

Mohammed bin Nayef, who helped to establish a center for rehabilitating former jihadists, survived a 2009 assassination attempt — a suicide bombing orchestrated by al-Qaida’s branch in neighboring Yemen.

He studied in the U.S. state of Oregon and has worked to strengthen American-Saudi ties. Shortly before King Abdullah’s death, Mohammed bin Nayef held talks with President Barack Obama in the Oval Office focused on fighting terrorism and other security issues.

Simon Henderson, director of the Gulf and Energy Policy Program at The Washington Institute, described him as “Mr. Security” with favorable reviews from U.S. officials.

Another rising star is one of the king’s sons, Prince Mohammed bin Salman, who is in his mid-30s.

Salman named the prince as his replacement as defense minister hours after taking the throne. Mohammed bin Salman also oversees royal protocol and is a special adviser to the king, increasing his influence in the royal court.

The king elevated another son, Abdulaziz bin Salman, to deputy oil minister as the kingdom weathers a severe slump in the value of its most precious commodity.

The long-serving oil minister, Ali Naimi, is one of few Cabinet ministers not to lose his job in the shake-up. He oversees the management of the energy giant’s nearly 270 billion barrels of oil reserves and leads the kingdom’s negotiating team at OPEC meetings, where Saudi policy dominates.

Abdulaziz bin Salman’s promotion increases the chances that the prince could succeed Naimi.

Salman also opted to retain long-serving Foreign Minister Saud al-Faisal to lead diplomatic relations with Shiite powerhouse Iran, Saudi Arabia’s main regional rival.

Al-Faisal last year invited Iranian Foreign Minister Mohammad Javad Zarif to visit Saudi Arabia, but later accused Iran of fomenting unrest throughout the Middle East. Zarif finally visited shortly after King Abdullah’s death, and expressed hopes of greater cooperation with the Sunni-ruled kingdom.

Salman also has overhauled policymaking by dissolving a dozen advisory bodies and replacing them with two new ones.

One of those sidelined in that shake-up is Prince Bandar bin Sultan, who had led a National Security Council created by King Abdullah in 2005. Bandar, the former intelligence chief who was U.S. ambassador from 1983 to 2005, received no position in either of the two new panels: the Council of Political and Security Affairs, and the Council of Economic and Development Affairs.

Mohammed bin Nayef leads the first committee, Abdulaziz bin Salman the second.

Mustafa Alani, an expert on security and terrorism at the Geneva-based Gulf Research Center, said he expects the changes to promote better decision-making with an infusion of new political blood as Salman confronts security challenges in Yemen, Iraq, Syria and Iran.

“Look at the map,” Alani said. “You can see the situation surrounding the country. … For this sort of environment, you need a new team.”

Another of Salman’s early acts has been to open the state coffers — a reminder that even in an absolute monarchy, public opinion matters. He promised to pay more than 1 million civil servants and soldiers a bonus equivalent to two months’ salary, and offered similarly generous cash gifts to students, pensioners, sports clubs, literary clubs and others.

It is too soon to say how the king will deal with those pressing for greater openness at home.

He has opened the door for pardoning inmates convicted on what are known as “public rights” charges, which could include political activists. But he has left the decision on who gets pardons to the Interior Ministry, which Amnesty International says is primarily responsible for the kingdom’s crackdown on dissenting voices.

Amnesty and other human rights groups are closely following the king’s handling of the case of blogger Raif Badawi, who was sentenced to 10 years in prison, a hefty fine and 1,000 lashes. He was flogged once in January but has not faced any lashes since Salman took charge. Souad al-Shammari, the co-founder of Badawi’s liberal blog, was quietly released last week after three months in detention.

Alani said King Salman would likely continue his predecessor’s policy of gradual reform, which included curbing the power of the religious establishment and easing restrictions on women, who are still barred from driving cars.

“The direction is to go for more reform, not less,” he said. “The environment has changed. You have social media, and nobody can control any society now. And I think this is understood by the leadership.”

Sisi Stresses to Daryan Importance of ‘Rectifying Religious Rhetoric’

Share Button

Daryan also praised the “big sacrifices of the Egyptian army for maintaining security and stability in their country.””A stable and secure Egypt is a national and Arab need so that it can quickly return to its pioneer Arab role,” the mufti added.

al sisi

 

by Naharnet Newsdesk 8 hours ago
Egyptian President Abdel Fattah el-Sisi announced Tuesday that Egypt will continue to support Lebanon, stressing the importance of “spreading the values of coexistence” in the Arab countries.

After a meeting between Sisi and Lebanon’s Grand Mufti Sheikh Abdul Latif Daryan, the Egyptian presidential spokesman Alaa Youssef said that “President Sisi welcomed Lebanon’s mufti and stressed that Egypt will keep backing and supporting Lebanon.”

Sisi also saluted the Lebanese people, expressing the wishes of the Egyptians for Lebanon’s “stability in these difficult situations.”

The Egyptian president also stressed the importance of “rectifying the religious rhetoric and spreading the values of coexistence.”

“Egypt ultimately supports Lebanon’s Dar al-Fatwa for what it represents as a reference to the Islamic and Arab world … and to strengthen its role in preserving the moderation of the Islamic religion,” he added.

For his part, Mufti Daryan lauded “Egypt’s journey towards prosperity, progress and combating terrorism.”

Daryan also praised the “big sacrifices of the Egyptian army for maintaining security and stability in their country.”

“A stable and secure Egypt is a national and Arab need so that it can quickly return to its pioneer Arab role,” the mufti added.

Last week saw one of the deadliest attacks to date in Egypt, with jihadist militants launching coordinated assaults that spanned the capital of North Sinai and several towns, killing at least 30 soldiers and police.

The attack prompted a fierce response from Sisi, who vowed the army would no longer hold back and promised a “hard and hellish” battle.

M.Y.

Y.R.

جنجال صادراتی کردن اقتصاد جز نوید قحطی نیست!

Share Button
انگیزه نوشتن این یاداشت مشاهده گزارش سایت امنیتی نظامی تسنیم  دایر بر گران شدن گوشت گوسفند بعلت صادرات گوسفند زنده و گوشت از کشور است. من فقط اضافه میکنم، زمانی مقامات به صدور جواز صدور گوشت و دام زنده مبادرت میورزند که لاشه گوسفند نیوزیلندی با ارز ترجیحی وارد کشور میگردد. آنچه تأکید کردنی است این است که بهای دلاری گوشت نئوزیلندی اگر دوبرابر حواله نشود قطعاً با ریال پرداخت نخواهد شد ولی اینکه آیا ارز حاصله از صدور این گوشتها و دامها هم به مملکت برمیگردد؟ امریست که حتی نیازی به اندیشه زیاد هم ندارد. 
در آینده باید منتظر صادرات هرچه بیشتر این گونه کالاها از کشور و بموازات آن کمبود و قحطی در کشور بود!
گوشت
با شروع سقوط بهای نفت که اقتصاد دانان دولتی نه دینامیک و چشم انداز آنرا بلکه در یکقدمی خود فقط سقوط روز بروز قیمت را رصد کرده و امید برگشت قیمت را برای روز بعد داشتند، یک ارکستر دولتی هم به راه افتاد که اساساً؛ چه بهتر که نفت سقوط کرد! حال فرصتی برای خود کفایی و صادراتی شدن اقتصاد کشور فراهم شده است! دیگر زمینه برای اجرای فرمان مقام معظم رهبری دایر بر مقاومتی کردن اقتصاد فراهم شده است. مجیز گویان و نانِ بروز خوران نظام که هم از همدیگر بیمایه ترند و جز به پر کردن جیب خود در کوتاه ترین مدت نمی اندیشند، در رثای اقتصاد مقاوتی و صادراتی شدن اقتصاد بحر طویل ها و قصیده ها سرودند. این بحرطویل سازان اقتصادی هرگز از خود نپرسیدند و مقام معظم هم، از آنها نپرسید اگر صادراتی شدن اقتصاد مملکت چنین آسان است، چرا؟ چرا مملکت در آنهنگام؛ که هم فرصتهای بسیار بیشتر و هم ذخایر بسیار بیشتر ارزی داشت و تحریمها و دلالی شدن اقتصاد روی شانه های آن سنگینی کمرشکن امروز را نداشت، این صادراتی شدن عملی نشد؟ آیا نمیخواستیم ؟یا نمیتوانستیم؟ یا خیانت کردیم که نکردیم؟ آیا همه باید منتظر فرمان مقام منیع و معظم رهبری میبوده اند تا پس از سه دهه ایشان اراده فرمایند که اقتصاد مملکت باید مقاومتی و صادراتی گردد؟
من پس شروع این نظریه سازیهای شبه اقتصادی کاملاً غیر کارشناسانه در واکنش به سقوط قیمت نفت؛ بارها و بارها نوشتم که تلاش برای افزودن صادرات در شرایط اقتصادی کنونی کشور، فقط قفسه های فروشگاهها و انبارهای کشور را از کالایهای مورد نیاز مردم خالی میکند بدون اینکه  حتی ارزی عاید کشور کند. بخشی زیادی از ارزهای ناشی از این صادرات  در همان خارج بصورت خروج سرمایه که مستقیماً از داخل کشور مقدور نیست به متقاضیان دلار و یورو در خارج فروخته خواهد شد. نوشتم این سیاست آمرانه اقتصادی فقط به گسترش فساد انجامیده و گمرک کشور و گاردهای کنترل گذرگاهای مرزی را به زیر مجموعه شبکه قاچاق کالایی و ارزی و کلاً اقتصاد سیاه  تبدیل خواهد کرد. 
تا آنجا که به صادرات کالاهای صنتعتی مربوط میشود، بخش اعظم این کالاها با مواد اولیه، قطعات واراتی وارد شده و با ماشینهایی که کارکرد آنها به هزینه دلاری وابسته است تولید میشوند و صدور این گونه کالاها بهیجوجه توجیه اقتصادی ندارد. زیرا اولاً بدون استثناء تولید تمام کالاهای صنعتی در ایران بسیار بیش از کالاهای مشابه خارجی هزینه برمیدارند که ذکر دلایل آن، خارج از ظرفیت این یاداشت است. فقط میتوان بوروکراسی، فساد، هزینه های  زیاد سر بار،(هم اجتماعی و هم واحدتولیدی)، مصرف بسیار بالای ساعات کار برای تولید یک کالا و … ، را نام برد.
اگر صادراتی شدن اقتصاد یک کشور چنین ساده بود؛ روسیه و کره شمالی باد صادراتی شده بودند که زیر ساخت و پیش زمینه های صنعتی آنان دهها بار از مملکت ما بیشتر بود و نه اینکه حتی روسیه صنتعی را، ۲۵ سال پس از سقوط نظام کمونیستی به یک شیخ نفتی اروپایی تبدیل کند که با سقوط بهای نفت تمام ستونهای اقتصادیش به لرزه افتاده و روبل آن ۶۰% ارزش خود را ظرف همین مدت از بدهد.
بهر حال انگیزه نوشتن این یاداشت مشاهده گزارش سایت امنیتی نظامی تسنیم  دایر بر گران شدن گوشت گوسفند بعلت صادرات گوسفند زنده و گوشت از کشور است. من فقط اضافه میکنم، زمانی مقامات به صدور جواز صدور گوشت و دام زنده مبادرت میورزند که لاشه گوسفند نیوزیلندی با ارز ترجیحی وارد کشور میگردد. آنچه تأکید کردنی است این است که بهای دلاری گوشت نئوزیلندی اگر دوبرابر حواله نشود قطعاً با ریال پرداخت نخواهد شد ولی اینکه آیا ارز حاصله از صدور این گوشتها و دامها هم به مملکت برمیگردد؟ امریست که حتی نیازی به اندیشه زیاد هم ندارد.

در آینده باید منتظر صادرات هرچه بیشتر این گونه کالاها از کشور و بموازات آن کمبود و قحطی در کشور بود!
رئیس اتحادیه گوشت گوسفندی در گفت‌وگو با تسنیم:

صادرات باعث افزایش ۱۵۰۰ تومانی قیمت گوشت گوسفندی شد

خبرگزاری تسنیم: رئیس اتحادیه گوشت گوسفندی با اعلام اینکه هم اکنون هر کیلو گوشت گوسفندی با قیمت ۲۶ هزار و ۵۰۰ تومان در مغازه ها توزیع می‌شود، گفت: افزایش صادرات دام به کشورهای همسایه باعث شده تا قیمت گوشت گوسفندی هزار تا ۱۵۰۰ تومان افزایش پیدا کند.

علی اصغر ملکی در گفت‌ و گو با خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، با اشاره به اینکه طبق توافقات به عمل آمده با ستاد تنظیم بازار قرار است گوشت به صورت فله ای در غرفه‌های نمایشگاه‌های بهاره به فروش نرسد، اظهار داشت: این روزها افزایش صادرات دام به کشورهای همسایه باعث شده تا قیمت گوشت گوسفندی هزار تا ۱۵۰۰ تومان افزایش پیدا کند.

وی با بیان اینکه اطلاعاتی را به مقامات مسئول ارسال کرده‌ایم، افزود: اگر تصمیم مناسبی برای عدم صادرات دام اتخاذ شود قیمت گوشت گوسفندی کنترل خواهد شد.

رئیس اتحادیه گوشت گوسفندی با اعلام اینکه هم اکنون هر کیلو گوشت گوسفندی با قیمت ۲۶ هزار و ۵۰۰ در مغازه ها توزیع می‌شود، گفت: با احتساب ۱۰ درصد سود مغازه داران هر کیلو گوشت گوسفندی  با قیمت ۲۹ تا ۳۰ هزار تومان به فروش می رسد.

ملکی اضافه کرد: برخلاف افزایش قیمت گوشت گوسفندی؛ هر کیلو گوشت گوساله مخلوط با قیمت ۳۱ هزار تومان و هر کیلو ران گوساله ۳۳ هزار تومان به فروش می رسد.

وی  با اشاره به اینکه اواخر بهمن ماه و اواسط اسفند بره نو وارد بازار خواهد شد، تصریح کرد: با ورود بره های نو و کنترل حجم صادارت دام قیمت انواع گوشت روند نزولی خواهد یافت.

انتهای پیام/

دلار؛ امنیتی شد

Share Button

هرچند پرس و جوی خبرنگار ما از بانک مرکزی هم این استدلال را تقویت کرد چراکه بانک مرکزی در تلاش است پرونده برخورد با دلال‌های ارزی را به شورای امنیت ملی ببرد تا برخورد با این دلال‌ها “تکلیفی” برای نیروی انتظای شود. لازم به یادآوری است که باوجود گذشت بیش از ۱۰ روز از ابلاغ دستورالعمل مقررات ارزی ناضر بر عملیات صرافی‌ها، هنوز کانون صرافان نرخ ارز را در سایت رسمی خود اعلام نکرده و علت آن هم اینگونه اعلام شده است که “هنوز زیرساخت های لازم نهایی نشده ولی کانون در تلاش برای آماده سازی ساختار است”.+ کامنت من در زیر!

پرونده دلالان ارز به شورای امنیت ملی می‌رود

خبر ویژه تسنیم از سرانجام یک سیاست ارزی؛

خبرگزاری تسنیم:باوجود اینکه طبق اعلام مدیران بانک مرکزی، خرید و فروش ارز در بازار آزاد و نرخ گذاری توسط دلال‌ها جرم شناخته می شود کماکان نرخ ارز در کف بازار و توسط این افراد تعیین می‌شود و همین موجب شده تا بانک مرکزی دست به دامن شورای امنیت شود.

به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، ابلاغ ضوابط جدید صرافی‌ها و تغییر فرایند نرخ گذاری ارز خبری بود که طی روزهای اخیر در بازار ارز ابهاماتی را بوجود آورده است.

ماجرا از این قرار بود که بانک مرکزی به منظور انضباط بخشی به بازار ارز و ضابطه مند کردن فعالیت صرافی‌ها در هفته ای که گذشت دستورالعملی را با عنوان “مقررات ناظر بر عملیات ارزی صرافی‌ها” به صرافان ابلاغ کرد.

در بندهای مختلف این دستورالعمل ضوابط مشخصی برای ادامه فعالیت های ارزی صرافی‌ها، تعیین شده که براساس یکی از این مواد برخلاف گذشته نرخ انواع ارز در بازار آزاد هم ضابطه مند تعیین و  اعلام می شود.

طبق ماده ۸ مقررات ناظر بر عملیات ارزی صرافی‌ها، کانون صرافان مکلف است در محدوده زمانی مندرج در ماده (۴) این مقررات هر یک ساعت یک بار میانگین موزون نرخ خرید صرافی‌ها و میانگین موزون نرخ فروش صرافی‌ها را محاسبه و در تارنمای خود اعلام نماید. نرخ‌های اعلام شده میانگین موزون معاملات انجام شده در یک ساعت است و شامل معاملات کل روز نمی‌گردد.

طبق ماده (۱۱) نیز کانون صرافان موظف است تا ساعت ۱۱ هر روز میانگین موزون نرخ ارز روزانه کل خریدها و میانگین موزون نرخ ارز کل فروش‌ها در روز کاری قبل را محاسبه و در تارنمای خود قرار دهد. تبصره: اطلاعات مربوط به نوع ارز، نرخ ارز و حجم معاملات انجام شده، از طریق سامانه سنا در اختیار کانون صرافان قرار خواهد گرفت.

گفتنی است، غلامعلی کامیاب در گفت‌وگو با خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم در پاسخ به این پرسش که پیرو ابلاغ دستورالعمل مقررات ناظر بر عملیات ارزی صرافی‌هاو الزام بانک مرکزی به اعلام نرخ های ارز از سوی کانون صرافان، چه برخوردی با دلال‌های سبزه میدان و پاساژ افشار که روزانه با تجمع در این اماکن به نرخ گذاری می پردازند، خواهد شد؟ گفته است:  با توجه به ابلاغ این دستورالعمل دیگر کسی نباید این کار را انجام دهد چراکه جرم محسوب می شود.

وی با بیان اینکه همانطور که افراد به راحتی نمی توانند در ملاء عام مرتکب جرم شوند و امور خلاف را انجام دهند در بازار ارز هم عده ای نمی توانند نرخ تعیین کنند و ارز بفروشند، تصریح کرد: بنابراین دیگر افراد نباید در بازار ارز به این شکل فعالیت کنند.

کامیاب البته چند روز بعد از این گفت‌وگو در پاسخ به پرسش تسنیم که چرا باوجود ابلاغ بخشنامه مذکور کماکان دلال‌ها در بازار ارز نرخ را تعیین می کنند، گفت که جمع آوری دلال‌های بازار ارز وظیفه بانک مرکزی نیست و نیروی انتظامی باید اینکار را انجام دهد.

گفتنی است که کسب اطلاع خبرنگار تسنیم از بازار ارز حکایت از آن دارد که فعلاً نیروی انتظامی دخالتی در این بازار انجام نداده و علت آنرا هم عدم دریافت بخشنامه یا ابلاغیه از سوی مسئولان بالادستی می داند.

هرچند پرس و جوی خبرنگار ما از بانک مرکزی هم این استدلال را تقویت کرد چراکه بانک مرکزی در تلاش است پرونده برخورد با دلال‌های ارزی را به شورای امنیت ملی ببرد تا برخورد با این دلال‌ها “تکلیفی” برای نیروی انتظای شود.

لازم به یادآوری است که باوجود گذشت بیش از ۱۰ روز از ابلاغ دستورالعمل مقررات ارزی ناضر بر عملیات صرافی‌ها، هنوز کانون صرافان نرخ ارز را در سایت رسمی خود اعلام نکرده و علت آن هم اینگونه اعلام شده است که “هنوز زیرساخت های لازم نهایی نشده ولی کانون در تلاش برای آماده سازی ساختار است”.

البته رئیس کل بانک مرکزی در خصوص زمان اعلام نرخ ارز آزاد از سوی کانون صرافان گفته است که طی هفته جاری با نهایی شدن زیرساخت‌های لازم نرخ انواع ارز از سوی کانون صرافان اعلام می شود.

امید می رود در روزهای آتی اخبار خوبی از اجرایی شدن بخشنامه جدید بانک مرکزی و نمایان شدن اثرات آن در بازار ارز شنیده شود.

انتهای پیام/

کامنت من:

پس از تصمیم بانک مرکزی برای اِعمال کنتُرُل شبه نظامی و امنیتی بر باراز ارز و صرافیهای آزاد و قرار دادن تمام بازار ارزی  زیر فرمان بانک مرکزی که عملاً بمعنای الغاء کامل هرگونه فعالیت آزاد ارزی این صرافیها بود، من این اقدام را نوعی کودتای ارزی و برقراری حکومت نظامی ارزی تلقی کرده و در این باره یادداشتی با همین عنوان نوشتم که ممکنست در آن هنگام برخی خوانندگان آنرا اغراق آمیز تلقی کرده باشند ولی  با تصمیم  اخیربانک مرکزی برای سپردن دلالهای ارزی به شورای  امنیت ملی دیگر تردیدی در نتیجه گیری آن تحلیل نمیتواند وجود داشته باشد ولی گفتنی است که وقتی دولت یا بانک مرکزی تا این حد کمر به قلع و قمع تعدادی دلال ارزی آزاد که شاید کُل گردش عملیات  ارزی آنان در روز از چند میلیون تجاوز نکند و میتوانند  حتی سوپاپ تنظیم فشار بازار ارز باشند می بندد، فقط نشان میدهد کار بانک مرکزی تا چه حد به استیصال کشیده است که به چنین شیوه مخربی متوسل میشود.  چون اگر بانک مرکزی موفق به جمع کردن  این دلالها و صرافیهای غیر مجاز شود قضیه فقط پیچیده تر خواهد شد که حل نخواهد گردید! زیرا مرکز تسعیر و تبدیل ارزی آزاد، دیگر به شبکه پنهانی قاچاچیان مواد مخدر و قاچاقچیان کالایی مرزی و تجارت سیاه منتقل گردیده و بیش از پیش بازرگانی خارجی کشور را به صرافی سیاه ارزی تحت پوشش تجارت خارجی تبدیل میکند  ونه اینکه فرشندگان ارز برای فروش ارزشان به بانک مرکزی مراجعه کنند. و البته خریدارانی هم که امیدی به دریافت دلار از بانکها نداردند کانالهای پنهانی را برای خریدهای خود  خیلی زود پیدا خواهند کرد.

در پایان اضافه کنم که سایت تسنیم خود سایتی امنیتی سپاهی است.