Archive for: April 2015

War will stop when Aden is safe for government, Saudi army officer says

Share Button

 But no one in all these years can give us any evidence that we created a militia in other countries. More than $10 billion of our aid went to Yemen. We never said this is for Sunnis. We gave it to the government. Who created the situation of sectarianism? The Iranians. They created the militia in Lebanon, Hezbollah; they created the militias in Iraq. They are using this leverage to promote an ideology which they have. So I think it is a very weak argument that the Iranians use, actually

Image Credit: AFP
Saudi Brigadier General Ahmed Asiri, spokesman of the Saudi-led coalition forces, speaks to the media next to a replica of a Tornado fighter jet, at the Riyadh airbase in the Saudi capital on March 26, 2014. Speaking to reporters in the Saudi capital, spokesman Ahmed Assiri also said that there were no immediate plans for a ground offensive but that the coalition would not allow any supplies to reach the rebels. AFP PHOTO / FAYEZ NURELDINE

PUBLISHED: 14:49 APRIL 9, 2015Gulf News

Riyadh: Every evening since an Arab coalition led by Saudi Arabia began air strikes against Al Houthi rebels in Yemen, journalists have been invited into an air base in the Saudi capital for a briefing on the day’s battlefield developments.

The event features models of Saudi military hardware and grainy cockpit video of missiles hitting military bases and ammunition stockpiles held by the Iranian-allied rebels and troops still loyal to Yemen’s deposed strongman, Ali Abdullah Saleh.

Despite nearly two weeks of air strikes, fierce clashes persist between these insurgents and forces loyal to the country’s exiled president, Abd Rabbo Mansour Hadi, fuelling speculation that the coalition may decide to send in ground forces.

Brig. Gen. Ahmad Asiri, who presides over the nightly news conferences, has said the coalition’s priority is the security of the Yemeni people and neighbouring countries, including Saudi Arabia, which shares a long border with Yemen. The Los Angeles Times sat down with Asiri after a recent briefing to ask him what the coalition plans to do next.

The interview has been edited for length and clarity.

Question: We are now nearly two weeks into the air campaign in Yemen, and the Al Houthi militias show no sign of abandoning their advance across the country. How much longer do you expect the campaign to continue and under what conditions would you consider sending in ground troops?

Answer: We knew before we started the campaign that we will have a very hard task. When you address a regular army, you know where are its logistics, where are its units, where are its command and control (centres). But you cannot attack a hotel because in its basement there are munitions or there is a communications centre.

The Americans, they spent 11 years in Afghanistan, plus Nato, plus all the supporters. At the end of the day they left, and the Taliban is still working in Afghanistan. So we have very clear objectives. The first is to support the legitimate government when they asked for help. Second, to make sure that those militias do not have capabilities to harm the population. The third objective is that the neighbours of Yemen, the borders, will be safe.

We (accept) as a country to have a neighbour with a very strong regular army. But we do not accept to have militias using Scud missiles and having fighter jets, and having cannons, artillery. They are not a state.

Tomorrow when one of those fighter jets flies from (Yemen’s capital) Sana’a toward a country and hits a building, what are we going to say? This is why Saudi Arabia and those countries joined the coalition, to make sure that threat will be addressed.

Q. Is it possible to achieve your security objectives solely through military action?

A. Military action is a part of the political process. The choice to go to war is not an easy choice, but sometimes it’s important to make sure that your opponent understands what you are trying to do. The armies, they are created for this, to set the conditions, to help the political part of the process. But who refused to talk? It was the (Al Houthi) militias and their allies.

The militias are a group that try to implement their agenda by force. When we ask them, do not go to Sana’a, they go to Sana’a. We ask them, do not dismantle the government, they do it. They put the legitimate president in jail. When he left Sana’a, they used fighter jets and they bombarded his house. We cannot accept this in the 21st century.

Q. How much longer can the campaign go on?

A. We are working in Aden to make it safe, so the government can get back to work. Once they are able to run the country, there is no more threat coming from those militias, I think it’s done.

(The conversation shifts to the role of Iran, Saudi Arabia’s rival.)

In Lebanon, they create militias. In Syria, they help (President Bashar Al Assad) to kill the Syrians. In Iraq, they create militias. In Yemen, they create (militias). You remember, once the (Al Houthis) got control of Sana’a, they signed a contract with an Iranian airline, 14 flights a week. To do what? We did not know that there was tourism coming from Yemen to Iran or from Iran to Yemen. They bring a lot of armaments, of explosives, of missiles.

Q. Iran denies this. What evidence have you seen that Iran is sending large quantities of weapons to support Al Houthis in Yemen?

A. The Yemeni government, they showed for all the media a ship with Iranian weapons. We have Saudi intelligence.

These are the militias, not the army. If the army does this, this is their right. But militias creating a ballistic missile site, bringing artillery? You know, before we started two weeks ago, they were doing a military exercise, a big military exercise. Do you think any country can accept that a militia has an exercise at their border?

Q. There are people in Yemen who are against Al Houthi militias, but who say they can’t support a president who brings foreign troops into their country. Are you worried that you might be turning the population against President Hadi?

A. Even in democratic countries, you can never have 100 per cent (support). Always people are divided according to their interests. But they elected Mansour Hadi, so we should respect the majority choice. Mansour has the responsibility to protect Yemen and the population against these militias, and he called for help. History will show the Yemenis that when they were hijacked by the militias, their brother Arab countries for once said no, we will go and help Yemen to get out of this situation.

The States joined the first and second world wars, not because they asked the European population for their opinion, but because they found out that the international order and the national security of the states and their allies was in danger.

Q. Al Qaida, an extremist group, appears to be taking advantage of the situation to seize more territory in Yemen. Is the coalition willing to intervene against their forces as well?

A. Al Qaida is operating in this area since a long time. Unfortunately, the international community didn’t help to get those terrorists out even when we are sure that most of the operations conducted by Al Qaida are coming from Yemen. The dismantlement of the government by the Al Houthis made the government very weak against Al Qaida. So if we create a very strong Yemeni government, they can address this kind of challenge.

 

Q. So you aren’t considering helping them with that objective?

A. We are examining the situation, but for the time being we are focusing on our objectives.

Q. What do you say to those who see this as a sectarian fight?

A. It is easy to make this kind of (claim against) the Saudis or the coalition. But no one in all these years can give us any evidence that we created a militia in other countries. More than $10 billion of our aid went to Yemen. We never said this is for Sunnis. We gave it to the government. Who created the situation of sectarianism? The Iranians. They created the militia in Lebanon, Hezbollah; they created the militias in Iraq. They are using this leverage to promote an ideology which they have. So I think it is a very weak argument that the Iranians use, actually.

 

دو ناو اعزامی به خلیج عدن اگر برگردند دست خالی برمیگردند

Share Button

 همین هشدار مقامات نظامی عربستان به ناوگان ایران به اندازه کافی خفت آمیز هست زیرا ایران هرگز نه قانونی بودن دولت و ریاست جمهوری عبد الرابه منصور هادی را برسمیت شناخته است و نه حمله هوایی ائتلاف را به استناد دعوت او بعنوان رئیس جمهوری قانونی یمن قانونی دانسته است. لذا اگر ناوهای ایران به آبهای یمن نزدیک شوند که بر حسب ادعاهای دولت ایران؛ نزدیک شدن و پهلو گرفتن این ناوها در سواحل یمن حق قانونی آنهاست، باید پیه یک درگیری دریایی را و شاید هم همه جانبه نظامی را با ائتلاف عربی منطقه به رهبری عربستان بپذیرد که نتیجه اش بیگمان غرق شدن این ناوها و گسترش درگیری نظامی است که فرجام آن از روز هم روشن تر است و اگر نزدیک نشوند باید دُمشان را لای پایشان گذارده و با یک “چخ” کردن سخنگوی عملیات “طوفان قاطع” از منطقه دور شوند.

mmmmmmm

دیروز ایران دو ناو جنگی به دریای عدن و دهانه باب المندب اعزام کرد. همزمان وزارت خارجه دولت روحانی، مأیوسانه؛ تلاش گسترده دیپلماتیک بسیار فشرده ایی را برای پایان دادن به درگیری یمن با کمک گرفتن از: پاکستان، ترکیه، عمان، الجزایر، لبنان و عراق  نیز اغاز کرد هئیت هایی را به این کشورها فرستاد یا از آنها در تهران پذیرایی کرد.

تا آنجا که به تلاش دیپلماتیک ایران و اصرار آن بر حل مسالمت آمیز بحران و از طریق مذاکره و تقسیم قدرت مربوط میشود، این تلاشها را هیچ کس جز به دست و پا افتادن حکومت ایران که ناشی از درماندگی است، تلقی نمیکند. این درست است که نواز شریف نخست وزیر پاکستان اعلام کرد که برای تصمیم گیری در مورد پیوستن به ائتلاف تحت رهبری عربستان نیاز به مطالعه دارد ولی این تردید در کمک به ائتلاف را بهیچ روی نباید  نشان دادن گوشه چشمی همدلانه به حکومت ایران تلقی کرد بلکه نواز شریف و نمایندگان  مجلس  آن کشور نه ملاحظه رژیم ایران، بلکه ملاحظه نزدیک به ۲۰ ـ ۳۰ میلیون اقلیت شیعه مذهب خود را میکنند که نمیخواهند دخالتش در یمن به تنش فرقه ایی داخلی منجر گردد. ولی همین ملاحظه هم موقتی خواهد بود.

تا آنجا که به الجزایر و عراق و لبنان مربوط میگردد اینها اولاً بیشتر ژست (ولو ظاهری) همدلانه با ائتلاف نشان داده د اند تا مخالفت آمیز با آن و از سوئی بهیچوجه آنها در موقعیتی نیستند که بتوانند روی تصمیم عربستان و متحدین آن بشمول آمریکا و انگلیس تأثیر بگذارند.

بنا بر این این تلاشهای دیپلماتیک دولت روحانی و ظریف را جز ناشی درماندگی نمیتوان تلقی کرد. و خود این اویزان شدن به خس و خاشاکی که بی فایدگی آنها واضح است نیز استیصال رهبری ایران و دستگاه دیپلماسی آنرا روشن میسازد. و علاوه بر اینها باید گفت این چلشی است که محافل نظامی سپاه وحلقه نزدیک رهبری  ایجاد کرده اند که حالا برای حل ان دستگاه دیپلماسی را واسطه حل تنش قرا داده اند

جالب است توجه کنیم که تا همین ۱۰ روز پیش سایت های وابسته به نظامیان ایران و حلقه نزدیک به رهبری نظام چنان در مورد پیشروی  حوثیها  و پیروزی انقلاب نوع اسلامی در آنجا رجز خوانی  کرده سرود فتح میخواندندکه برای لحظه ایی هم کمترین احتمالی برای برگشت اوضاع را نمیدادند و تا آنجا که  قاطعیت مواضع آنها با هر عقل متعارف غیر نظامی آشنا به مسئله هم در تعارض قرار میگرفت زیرا واضح بود که عربستان، امارات، اردن، و قدری آنطرف تر مصر و کشورهای شمال آفریقاهرگز اجازه نخواهند داد تا ایران، مرزهای خود را از طریق سلطه شیعیان حوثی بر یمن، تا مرزهای عربستان و دریای سرخ و باب المندب  بکشاند.

حمایت رسمی آمریکا و اانگلیس از ائتلاف تحت رهبری عربستان، نباید کمترین تردیدی باقی میگذاشت که آن دو کشور پس از قریب  ۲۰ سال در گیری نظامی در منطقه و با طالبان و القاعده، وقتی از عملیات “طوفان قاطع” به رهبری عربستان حمایت میکنند تمام ملاحظات لازم را در نظر گرفته اند و با این حمایت از عربستان و ائتلاف تحت رهبری آن ریسک چندانی را نپذیرفته و از فرجام کار اطمینان دارند.

این تلاش دیپلماتیک رژیم فقط به ائتلاف تحت رهبری عربستان اطمینان میدهد که امکانات مقاومتی حوثیها و حمایتی ایران به آخر خط خود نزدیک شده است.

نتیجه ایی که من از این فعل و انفعالات میگیرم اینست که اگر نه در روزهای آینده بلکه حد اکثر در یک یا دوهفته آینده ائتلاف تحت رهبری عربستان در یمن نیروی زمینی پیاده خواهد کرد و با پیش زمینه سازی، برق آسا هم پیش خواهد رفت و اراده مقاومت را در شورشیان حوثی در هم خواهد شکست و راهی برای فرار نیروهای سپاه قدس و حزبالله لبنان باقی نخواهد گذارد.

امروز القاعده یمن اعلام کرد که به هرکس که علی عبدالله صالح و عبدالمالک حوثی را دستگیر کرده یا بکُشد ۲۰ کیلو طلا پاداش خواهد داد. این اولین بار است که القاعده !به این روش متوسل میشود. چنین رفتاری چندان با شیوه القاعده خوانایی ندارد. ولی بهر صورت این آگهی، بنظر من، به این معناست که باید علی عبدالله صالح و عبدالمالک حوثی را دیگر جزء شهدای مسلم این جنگ تلقی کرد.

تا آنجا که به اعزام دو ناو ایران به منطقه به بهانه مقابله با دزدان دریایی مربوط میشود باید گفت، دزدان دریایی منطقه اینقدر ابله نیستند که در این موقع که کُل منطقه، منطقه جنگی است و هواپیماهای ائتلاف و آمریکا و انگلیس منطقه را وجب به وجب زیر نظر دارند برای ناوگان تجاری و نفتی در منطقه مزاحمت ایجاد کنند تا دلیلی باشد که ناو گان ایران برای مقابله با آنها به آن منطقه اعزام گردند.

برای اعزام این دو ناو به دریای عدن از سوی دولت ایران میتوان چند فرض را در نظر گرفت: ۱ ـ  برای قوت قلب دادن به  جنگجویان حوثی، نظامیان سپاه قدس،  حزبالله لبنان و شبه نظامیان عراقی متحد آنها در آنجا و د رعین حال، با گرفتن ژست قدرت نمایانه و هماورد طلبی بمنظور ترساندن و واداشتن ائتلاف تحت رهبری عربستان به نوعی مصالحه و نهایتاً بقصد یافتن راهی برای یک عقب نشینی آبرومندانه. ۲ ـ تحویل سلاح و آذوقه و دارو به حوثیها ۳ـ بیرون کشیدن نیروهای رزمی و فنی سپاه قدس و احتمالاً حزب الله لبنان و شبه نظامیان عراقی.

ولی  این هر ۳ فرضیه، به دلایل زیر کمترین زمینه ایی برای موفقیت ندارند.

سخنگوی ائتلاف “طوفان قاطع” اعلام کرد که ناوهای ایران حق نزدیک شدن  به آبهای یمن را ندارند و ین نشان میدهد  که فرماندهی “طوفان قاطع” واقعاً در عملیاتی که آغاز کرده است قاطع است و آماده میباشد تا آخرِ این عملیات برود ولو فرجامش رویارویی مستقیم با ایران باشد.

سلیمانی در یمن

سردار قاسم سلیمانی در یمن( دم و نیم تنه خروس مداخله ایران را در یمن را نادیده بگیر قسم آقا معتبر است)

همین هشدار مقامات نظامی عربستان به ناوگان ایران به اندازه کافی خفت آمیز هست زیرا ایران هرگز نه قانونی بودن دولت و ریاست جمهوری عبد الرابه منصور هادی را برسمیت شناخته است و نه حمله هوایی ائتلاف را به استناد دعوت او بعنوان رئیس جمهوری قانونی یمن قانونی دانسته است. لذا اگر ناوهای ایران به آبهای یمن نزدیک شوند که بر حسب ادعاهای دولت ایران؛ نزدیک شدن و پهلو گرفتن این ناوها در سواحل یمن حق قانونی آنهاست، باید پیه یک درگیری دریایی را و شاید هم همه جانبه نظامی را با ائتلاف عربی منطقه به رهبری عربستان بپذیرد که نتیجه اش بیگمان غرق شدن این ناوها و گسترش درگیری نظامی است که فرجام آن از روز هم روشن تر است و اگر نزدیک نشوند باید دُمشان را لای پایشان گذارده و با یک “چخ” کردن سخنگوی عملیات “طوفان قاطع” از منطقه دور شوند.

دراماتیک یمن پیامدهای زیرو رو کننده  ای در ژئوپولتیک منطقه و بالانس استراتژیک در منطقه خواهد داشت و بازنده این تحول دراماتیک هم رژیم ایران است.

هرچند مردم ایران از عوارض شکست رژیم در این چالش بی نصیب نخواهند ماند ولی آنها از پیروزی رژیم در این ماجراجویی زیان بسیار بیشتری خواهند دید تا شکست آن. بنا براین، شکست رژیم را در این ماجرا جویی باید استقبال کرد و بفال نیک گرفت. اتخاذِ موضعی غیر این، یعنی هم سوئی با محافل نظامی ـ امنیتی حاکم به رهبری شخص خامنه ایی.

آخرین خبر  ساعت ۵  بوقت اروپای مرکزی:

هشدار آمریکا به ایران*

چند لحظه پیش BBC انگلیسی از هشدار جان کری وزیر خارجه آمریکا طی یک سخنرانی تلویزیونی به ایران در مورد مداخله آن در یمن با پشتیانی اش از شورشیان حوثی علیه دولت آن کشور خبر داد. کری  گفت: “ایران باید بداندکه  آمریکا در مقابل اقدامات متزلزل کننده ایران در یمن بی تفاوت نخواهد ماند و از هرکشوری منطقه که در معرض  اقدامات تهدیدات آمیز ایران قرار گیرد دفاع خواهد کرد.”

*

Kerry: U.S. aware of Iran’s support to Houthis

Reuters, Washington
Thursday, 9 April 2015

The United States is well aware of the support that Iran has been providing to Houthi forces who have driven Yemeni President Abd-Rabbu Mansour Hadi out of the country, U.S. Secretary of State John Kerry said on Wednesday.

Kerry said the United States would support countries in the Middle East who feel threatened by Iran.

“We’re not looking for confrontation, obviously, but we’re not going to step away from our alliances and our friendships and the need to stand with those who feel threatened as a consequence of the choices that Iran might be making,” Kerry said in an interview with PBS Newshour.

In a showcase of its support to the Saudi-led coalition’s campaign against the Houthis, the United States has started daily aerial refueling for Decisive Storm warplanes.

Last Update: Thursday, 9 April 2015 KSA 09:53 – GMT 06:

Iran sends navy vessels near Yemen amid air strikes

Gulf News:Tehran ‘helping to form unity government in Yemen

Image Credit: ONA
Iranian foreign minister Mohammad Jawad Zarif arrives in Muscat for talks on Yemen
Gulf News
08/04-215

Sana’a, Beirut: Iran dispatched a naval destroyer and another vessel on Wednesday to waters near Yemen as the United States quickened weapons supply to the Saudi-led coalition striking rebels there, underlining how foreign powers are deepening their involvement in the conflict.

Iran’s English-language state broadcaster Press TV quoted Rear Adm. Habibollah Sayyari as saying the ships would be part of an anti-piracy campaign “safeguarding naval routes for vessels in the region.”

The manoeuvre comes amid an intense Saudi-led Gulf Arab air campaign targeting the Yemeni rebels, known as Al Houthis. Critics say Iran backs Al Houthis, though both the Islamic republic and the rebels deny any direct military assistance.

Iran’s deputy foreign minister said on Wednesday that Yemeni factions should form a national unity government to resolve the crisis there and that Iran is working to help achieve that.

Morteza Sarmadi reiterated Iran’s call for an immediate halt to the two-week-old military campaign being led by Saudi Arabia.

Speaking at a news conference in Beirut, Sarmadi said Yemen could not be governed by one political faction alone.

“All influential and active political currents and factions” with popular backing should stand together “to form a government of national unity that can govern Yemeni affairs in the best way possible,” he said.

“We, in the Islamic Republic of Iran, are undertaking all good initiatives and efforts that help in reaching this political solution,” he said.

Sarmadi said Yemen had been the focus of discussions he had held in Algeria, Tunisia, Iraq and Lebanon.

Meanwhile, Iranian Foreign Minister Mohammad Javad Zarif, arrived in Muscat on Wednesday to discuss the Yemen issue with Yousuf Bin Alawi, Minster Responsible for Foreign Affairs, and other Omani officials.

Zarif affirmed that Iran is ready to work with Muscat to help resolving the crisis in Yemen. He added that all the countries are responsible for restoring the stability and peace to Yemen, according to the media reports.

Bin Alawi said he hoped for a short truce to allow the delivery of aid and food to Yemen.

Zarif headed to Pakistan after his Oman visit.

وقتی ششلول بند رهبر هم صاحب رأی در مذاکره اتمی است

Share Button

دخالت سپاه در همه امور مملکتی ـ با چراغ سبز خامنه ایی ـ  برای مردم مسئله ایی ناشناخته نبوده و نیست ولی رسمیت دادن به این مداخله از مجرای درآمیختن آن با چنین شور و هیجان ملی و مشابه آن و در آن مواردی که ابزار گرایانه مواضع آن با ملت همپوش میشود، بقصد رسمیت دادن به این دخالت، متُدی است که رژیم در بیشتر زمینه ها از جمله در مورد حقنه کردن پرچم الله نشان به ملت نیز بکار گرفته و میگیرد. ترکیب شعار های ایران گرایانه  (ناسیونالیستی و حتی شوینیستی) در بسیاری مراسم و سخنرانیهای رسمی با نمادها و نشانهای حکومتی و ولایتمدارانه نیز بخشی از این متُد  شارلاتان مآبانه آن است که جای بحث آن در اینجا نیست.

کاوه آهنگر

در متون ژورنالیستی دنیا بشمول ایران خودمان عنوان ۵+۱ دیگر جا افتداده است. ولی این جمع ساده به این سادگی که در ظاهر بنظر میرسد نیست زیرا اولاً وزن رأی غیر مستقیم عربستان و اسرائیل در این مذاکرات اگر از وزن رأی آلمان، چین، روسیه  و حتی فرانسه بیشتر نباشد، بهیچوجه ازآنها کمتر نیست. و تا جایی که به طرف دیگر این جمع ساده یعنی ایران، مربوط میشود قضیه از اینهم پیچیده تر است. رهبری نظام که تنها طرف تصمیم گیر در این زمینه میباشد، پس از به گِل نشستن کشتی هسته ایی و پیامدهای سنگین مخرب آن، به این نتیجه قطعی رسیده است که خود را از جلو صحنه به پشت صحنه کشانده و با ایجاد یک دعوای زرگری چند جانبه در صحنه سیاسی کشور، این را به مردم القاء کند که رهبری نظام، نه در این بن بست آفرینی پر هزینه نقشی داشته است و نه در این رابطه، رایی مشخص، قاطع و تعین کننده دارد. آیجنتها یا پروکسی های رهبری نظام، به سیاه بازی در صحنه سیاسی کشور، برای رنگ کردن مردم به بازی فریب آمیز خود ادامه میدهند تا به مردم بباورانند که واقعاً در این سرزمین رهبر زده، دو یا چند گروه هستند که روی این مسئله استراتژیک تصمیم میگیرند نه شخص عظما به تنهایی.

البته در اینکه در درون نظام سلایق متفاوتی نسبت به قضیه و به نسبت منافع گروههای متنفذ در دستگاه وجود دارد، شکی نمیتوان داشت ولی در این استبداد روتوش و بزک شدهِ ولایی، آنکه  تصمیم گیرنده است نه این یا آن گروه  سیاسی، بلکه فقط شخص سید علی خامنه ایی است که تصمیم میگیرد و آنچه تعین کننده میباشد نه مصالح ملی بلکه مصالح نظام و شاکله اصلی آن است.

هیچ غفلت و فریبی بیش از این نیست که بین نظام و ملت ومملکت و منافع ملی علامت تساوی گذارده شود. در حقیقت رابطه این دو باید با یک علامت تخالف # نشانه گذاری گردد تا به توهم آفرینی در مردم، به آنهاخوراک فاسد و کشنده فکری داده نشود. از اینروست که من، نه تنها اسرائیل و عربستان را به آن ۱+ اضافه میکنم بلکه با قرار دادن یک، یک دیگر آنرا بصورت ۵+۱+۱+۱ بطور قاطع با عبارت جمعی ۵ + ۳  نشان میدهم و اگر تصور شود این عمل فقط جنگ الفاظ و اعداد بوده  و عاری از معنا و تأثیرِعملی  میباشد، اشتباه محض است زیرا همین عبارتها و عنوان گذاریهای ساده ذهنیت ساز هستند. ذهنیاتی که نهایتاً به قضاوت  عمومی تبدیل، هنجار ساز شده و به عمل اجتماعی و سیاسی منجر میشوند.

اما با توضیح فقط یک طرف این معادل،  قضیه هنوز حل نمیشود بلکه در طرف مقابل(معدله اییِ) این جمع،  نه گروهی از موافقین و مخالفین مذاکرات هسته  ای مختلف بلکه فقط یک ( ۱ ) قرار دارد که آنهم شخص خامنه ایی ایست. ولی با این توضیح ـ برای بسیاری واضحات ـ  هم هنوز قضیه بتمام حل نمیشود.

در جریان شور و هیجان این توافق هسته ایی هزاران هزار از مردم به خیابانها ریختند و برای رئیس تیم مذاکره هسته ایی آقای جواد ظریف چون سیاوش از خرمن آتش گذشته سرو دست شکستند.

مهندسی تبلیغات روانی پشت صحنه، از جواد ظریف شاگرد مکتب حجتیه و شیخ حلبی، یک قهرمان ملی ساخت و بدتر از آن اینکه این قهرمانسازی را با مردم فریب ترین وجهی که به تنقیه روانی و فکری بیشتر شباهت داشت به عروق وجدان و ناشعور سیاسی مردم تزریق کرد. رسانه های دولتی تصویرهایی را نمایش میدادند که در آنها دختران خوشگل و نیمه محجبِ آرایش کرده با ظاهری مدرن نما،  برای نشان دادن این دست آورد ملی!، که در حقیقت دست شستن از دو دهه ماجراجویی و سرمایه سوزی ملی بود، پرچم های الله نشان رژیم را در هوا یا طاق اتوموبیلها تکان میدادند و با این کار خود راه پسِ کله ی ملت را میگشودند تا تبلیغات چی های رژیم، به شعور آنان  از پشت شبیخون زنند آنچنانکه گویا این پرچم دربار سید علی و از خمینی به ارث مانده، پرچم واقعی ملت ایران است. در این حقنه کردن پرچم رژیم  به ملت بعنوان سمبل  و نشان ملی؛ یک دست آورد مهم ایدئولوژیک و تاریخی   برای رژیم وجود دارد حال آنکه اگر همه تبلیغات رژیم را درمورد موفقیت تیم هسته ایی را هم ۱۰۰% و درست بگیریم، تن دادن به چنین گذشت تاریخی و هویت سوزنده ایی  یک شکست و امتیاز دهی با افق تاریخی به رژیم است و نه امتیازی مقطعی.

در روزهای اخیر نه تنها صفحات رسانه های داخلی مخصوصاً وابسته به نظام( بسیار حساب و مهندسی شده) بلکه رسانه های دنیا نیز، از تائید و تحسین تیم مذاکرات هسته ایی توسط سردار جعفری  بعنوان فرمانده سپاه خبر دادند. سردار جعفری اگر بعنوان یک فرد از مردم این کشور از دست آورد تیم هسته ایی راضی و خوشحال بود میتوانست با لباس غیر نظامی به خیابان آمده و مانند بقیه مردم به استقبال سیاوش از آتش هسته ایی گذشته مملکت برود که در آن صورت جایی برای رسانه ایی کردن حرکت وی، بیش سایر مستقبلین نمی ماند ولی سردار جعفری فرمانده سپاه با عبارتی ملوکانه و زیر دست نوازانه به تعریف و تمجید از تیم مذاکره کننده هسته ایی و موفقیت آن پرداخت و کسی هم در این مملکت پیدا نشد تا فریاد بزند مرتیکه ششلول بند! تو در چه مقامی و بچه حقی با تأئید و تمجید این مسئله برای خود  و سپاه تحت فرمانت حق دخالت در اموری را میدهی که حد اقل بطور رسمی: در صلاحیتِ  ۱ ـ وزارت خارجه و دولت و ۲ـ  مجلس شورای اسلامی همین نظام است.

فرمانده نظامیان رژیم، سردار جعفری، با پیوستن به این موجی که خوشحالی مردم را نشان میداد در حقیقت برای حق مداخله رسمی و علنی سپاه در امور سیاسی و روابط خارجی جواز رسمی صادر کرد یا میگیرد و رسانه های داخلی و خارجی هم با انعکاس آن به این حق فرماندهی سپاه کرنش کردند.

دخالت سپاه در همه امور مملکتی ـ با چراغ سبز خامنه ایی ـ  برای مردم مسئله ایی ناشناخته نبوده و نیست ولی رسمیت دادن به این مداخله از مجرای درآمیختن آن با چنین شور و هیجان ملی و مشابه آن، در آن مواردی که ابزار گرایانه مواضع آن با ملت همپوش میشود، بقصد رسمیت دادن به این دخالت، متُدی است که رژیم در بیشتر زمینه ها از جمله در مورد حقنه کردن پرچم الله نشان به ملت نیز بکار گرفته و میگیرد. ترکیب شعار های ایران گرایانه  (ناسیونالیستی و حتی شوینیستی) در بسیاری مراسم و سخنرانیهای رسمی با نمادها و نشانهای حکومتی و ولایتمدارانه نیز بخشی از این متُد  شارلاتان مآبانه  است که جای بحث آن در اینجا نیست.

دردناکی قضیه زمانی بیشتر احساس میگردد که توجهی به دیگر زوایای قضیه بکنیم. به بی توجهی منتقدین نظام! به آنهای که با برگزاری کنفرانسهای سکولاریستی و دموکراسی خواهانه سرگرمند در حالیکه از این فرسایش هویت ملی یا هویت زدایی ملی غافل و نا خواسته حتی بعنوان کارگران مجانی در کارگاه رژیم طناب دار، برای دموکراسی و سکولاریسم می بافند و سرخود و ملت را شیره میمالند، نیز وجه دیگر این تراژدی تاریخی است.

اگر این نیروهای خیلی مترقی  و دموکراسی طلب ظرف این ۳۶ سال، پرچم دویست ساله  میهنمان را که رنگ و بوی انقلاب مشروطیت داشت را به کهنه حیض تبدیل نکرده و با این کار از مملکت و عمده ترین نشان هویت ملی امان، نشانه زدایی نمیکردند، جوانان پُر شور امروزی، این نشان حکومت ولایی را بعنوان پرچم ملی در مراسم شادی و سرور خود، از جمله در میادین و مسابقات ورزشی این چنین با غروری خود  و هویت انکارانه به اهتزاز در نمی آوردند.

عباس عبدی:آیا جامعه غیرسیاسی شده است؟

Share Button

… زیرا سیاست‌زدایی در بلندمدت امکان‌پذیر نیست، و این انگیزه و علاقه ممکن است به دلایل گوناگون در حالت کما بماند  ولی در نهایت با یک اتفاق پیش‌بینی نشده مجال بروز پیدا خواهد کرد. مشکل از اینجا آغاز می شود که بروز آنی این پدیده، بیش از اینکه سازنده باشد ویرانگر است. تجربه تاریخی ما نیز این را نشان داده است. بنابر این در صورت به خواب یا کما رفتن نمی‌توان مانع بروز ناگهانی آن در آینده شد، مگر اینکه تمهیداتی اندیشیده شود که پیش از فوران ناگهانی، انرژی سیاسی به مرور آزاد و بارور شود. به همین دلیل است که باید تمام کوشش خود را معطوف کنیم تا بلکه امکان بروز حساسیت‌های سیاسی مدنی فراهم شود. از اینجا باید به این پرسش پاسخ دهیم که علت به خواب رفتن این حساسیت‌ها چیست تا با رفع این علت، سیاست مجدداً به عرصه حیات اجتماعی بازگردد.

برگرفته از شبکه مجازی آکادمیا

عباس عبدی

سال گذشته و پس از فوت یک خواننده جوان و واکنشی که مردم از خود نشان دادند، این بحث مطرح شد که جامعه ایران غیرسیاسی شده است. جامعه‌ای که در برابر مسایل مهم و اساسی سکوت می‌کند و واکنشی از خود نشان نمی‌دهد، ولی نسبت به فوت یک خواننده جوان که حتی موسیقی آن را سطحی توصیف کردند، چنان واکنشی نشان داد که شاید بتوان گفت چند تُن اشک نثار بدن بی جان و مرگ آن مرحوم نمودند!

این نوشته در مقام آن نیست که واکنش‌ها نسبت به مرگ این خواننده را تحلیل کند، چرا که عوامل گوناگونی در این واکنش تاثیر داشت و جمع شدن مجموع‌ این عوامل موجب بروز چنین واکنشی شد و نمی توان از آن رویداد غیرسیاسی شدن جامعه ایران را نتیجه گرفت، ولی با این ایده موافقم که حساسیت‌های جامعه ایران به گونه‌ای نیست که قابل دفاع و خوشایند باشد. حتی می‌توان گفت که شایسته نقدی جدی هم هست. فراموش نکنیم که در همه کشورها نشریات زرد وجود دارند که با سرک کشیدن به خانه‌های هنرمندان و ورزشکاران و حتی سیاستمداران، اخبار داغ و جذاب تولید می‌کنند و چه بسا تیراژ اینگونه نشریات از مطبوعات جدی، بیشتر است، و واکنش مردم نسبت به اتفاقات زندگی چهره های هنری زیاد است، ولی در آن جوامع در کنار این خبرهای سرگرم‌کننده و واکنش های احساسی، مسایل جدی هم مخاطبان خود را دارد و در برابر مسایل کشورشان و حتی مسایل جهانی واکنش‌های مناسب نشان می‌دهند و جامعه‌ای پویا و زنده را به نمایش می‌گذارند. البته در ایران قضیه فقط یک بعد پیدا کرده است و از آن واکنش های ارزشمند کمتر خبری می توان یافت. حتی صدا و سیما که خیلی سعی می‌کند در موضوعات فرهنگی عصا قورت داده رفتار کند و خود را رسانه‌ای جدی نشان دهد و از افتادن به وادی اخبار زرد پرهیز کند، آنها هم در این وادی افتاده و اخبار اختلافات و طلاق‌ها و ازدواج‌های مجریان برنامه یا هنرپیشگان آنها انعکاس و مطلوبیت خبری بیشتر از اخبار درجه یک و دو در آن پیدا کرده است و به برکت! اینترنت، و وایبر، مردم سرگرم این اخبار شده‌اند. به نظر می‌رسد که صدا و سیما هم از این اتفاق بدش نیاید، چون این رسانه که نتوانست در برابر رقبای ناخواسته و جدی مقاومت کند و کم‌کم به حاشیه رانده شد، حداقل دوباره و از این طریق وارد عرصه خبری می‌شود.

بنابراین می‌پذیرم که حساسیت‌های جامعه ایران غیرسیاسی و تا حدی سطحی شده و یا حداقل این که نسبت به گذشته افت محسوسی داشته است، اگر این روزها هم توجه همگان به ژنو و مذاکرات ایران با ۱+۵ جلب شده، به دلیل تصوری است که از اثرات توافق احتمالی بر اقتصاد ایران و خودشان دارند، و حتی در این مورد خاص هم ممکن است به نسبت تبلیغی و سطحی به موضوع پرداخته شود. اکنون این پرسش مطرح است که علت حساسیت‌زدایی سیاسی در جامعه ایران چیست؟ آیا مسئولیت این وضع متوجه حکومت است، یا متوجه فعالان سیاسی؟ یا ناشی از تغییرات رسانه‌ای است؟ یا اصولاً مسئولیتی متوجه کسی نیست، و یک فرآیند طبیعی و گریزناپذیر است. و دیگر اینکه آیا اصولاً این پدیده نامطلوب است؟ پاسخ به این پرسش‌ها مستلزم گفتگوی مفصل در فضای عمومی است. این یادداشت نیز در مقام مشارکت داشتن در این گفتگو است.

بیش از هر چیز باید گفت که وجود این پدیده برای جامعه خطرناک است، زیرا سیاست‌زدایی در بلندمدت امکان‌پذیر نیست، و این انگیزه و علاقه ممکن است به دلایل گوناگون در حالت کما بماند  ولی در نهایت با یک اتفاق پیش‌بینی نشده مجال بروز پیدا خواهد کرد. مشکل از اینجا آغاز می شود که بروز آنی این پدیده، بیش از اینکه سازنده باشد ویرانگر است. تجربه تاریخی ما نیز این را نشان داده است. بنابر این در صورت به خواب یا کما رفتن نمی‌توان مانع بروز ناگهانی آن در آینده شد، مگر اینکه تمهیداتی اندیشیده شود که پیش از فوران ناگهانی، انرژی سیاسی به مرور آزاد و بارور شود. به همین دلیل است که باید تمام کوشش خود را معطوف کنیم تا بلکه امکان بروز حساسیت‌های سیاسی مدنی فراهم شود. از اینجا باید به این پرسش پاسخ دهیم که علت به خواب رفتن این حساسیت‌ها چیست تا با رفع این علت، سیاست مجدداً به عرصه حیات اجتماعی بازگردد.

برخی‌ها معتقدند که فشارهای رسمی و بالا بردن هزینه سیاست‌ورزی عامل اصلی شکل‌گیری این وضع است، و حتی معتقدند که ساخت سیاسی و دولت چنین وضعی را مطلوب هم می‌داند و به آن دامن می‌زند. به نظرم این برداشت یا درست نیست و اگر هم درست باشد، نتیجه‌ای برای کنشگر سیاسی ندارد. زیرا رفع مانع برای سیاست ورزی را از دست خود خارج می‌کند و تحقق آن را تعلیق به اراده حکومت می‌نماید، و این بدترین نوع سیاست‌زدایی است. بنابراین چنین ایده‌ای متناقض‌نما است. زیرا اگر سیاست‌ورزی را رفتار معطوف به کسب یا اصلاح و تاثیرگذاری بر قدرت بدانیم، این برداشت انجام آن را معطوف به تغییر رفتار قدرت می‌داند در حالی که باید بر همین قدرت موجود تأثیرگذار بود و نه بر قدرت دیگری که معلوم نیست چگونه باید اصلاح شود تا هزینه سیاست‌ورزی را کاهش دهد.

با این توضیح مشکل فقدان حساسیت سیاسی را باید در کنشگران و سیاست‌ورزان دانست. آنان با رفتارهای نسنجیده وارد عرصه‌ای شدند که تحقق هدف سیاسی را دور از دسترس نمودند (فارغ از اینکه این هدف درست بود یا نه) و در نتیجه ناامیدی سیاسی را به اردوگاه خود آوردند. از یک سو کارهای پرهزینه‌ای مرتکب شدند. کارهایی که در گذشته هم همین حد از هزینه، بلکه بیشتر از آن را داشت، و از سوی دیگر پس از چندی و به صورت شهودی متوجه شدند که عبور از این مسیر مثمرثمر نیست. ضمن اینکه حاضر به تغییر مسیر نیز نشدند، و نه از راه طی شده بازگشتند و نه امکان پیشرفت داشتند در نتیجه توقف کردند به امید گشایش روزنه‌ای. روزنه‌ای که معلوم نیست چگونه و چرا و به دست چه کسی باید باز شود؟ از اینجا بود که سیاست‌ورزی به حالت تعلیق درآمد و تبدیل به بیان دلنوشته ها! و تحلیلهای به فایده ای شد که فقط دلها را خنک می کرد! ولی در این میان یک اتفاق دیگر رخ داد که به نحوی موجب شد این مسأله چندان برجسته نشود. وجود شبکه‌های اجتماعی مثل فیس‌بوک و اخیراً وایبر و واس‌اپ و… زمینه را برای تخلیه انرژی سیاسی فراهم کرده است. افراد با نوشتن چند کامنت و کپی پیست کردن چند مطلب و اظهار نظراتی که معمولاً در فضای غیرآزاد این شبکه‌ها طرح می‌شود، تخلیه روانی و سیاسی می‌شوند. جالب اینکه دیده می‌شود حتی افراد ۷۰-۶۰ ساله، مثل جوانان ۲۰-۱۵ ساله اظهارنظر کرده و واکنش نشان می‌دهند.

با توجه به این معتقدم که گشودن راه برای سیاست‌ورزی اصلاح‌طلبانه که تنها راه سیاست‌ورزی است، مهم‌ترین برنامه اصلاح طلبانه در شرایط کنونی است. برنامه‌ای که مسئولیت آن بیش از آنکه متوجه قدرت باشد، متوجه کسانی است که خواهان و مدعی اصلاحات هستند. متأسفانه رفتارهای ۱۸ ماه گذشته نشان داده است، که این در همچنان بر همان پاشنه گذشته می‌چرخد.

منتشر شده در روزنامه اعتماد ۱۷-۱-۱۳۹۴

*******************************************************

کامنت من:

بحثی که آقای عبدی طی این یادداشت پیش کشیده است، جا دادن یک کتاب یا یک رساله مفصل جامعه شناسی در این دو صفحه است. یادداشت را باید بعنوان فتح باب یا مدخلی برای آسیب شناسی “چونی و چرایی غیر سیاسی شدن جامعه ما” تلقی کرد که من به آن آسیب شناسی آنمیکال اجتماعی را نیز می افزایم. اصرارم بر کار بُرد این مفهوم ناشناخته روانشناختی، قلمبه گویی علمی نیست بلکه بخش عظیمی از درد و مرض جامعه ما را میتوان با همین مفهوم آسیب شناسانه روانی و روانشناختی اجتماعی پاسخ داد. آنمی  Anomie نوعی حالت روانی پوچ شدگی ( هنجار، نظم و غیر) گریزی است. تبدیل شدن آدمها به موجودات منفرد غیر اجتماعی است که تمام احساسات و غریزه اجتماعی و جمع گرایی خود را از دست داده و به پوچی و نیهلیسم رسیده اند. امیل دورکهایم این مفهوم را از حوزه روانشناسی فردی وارد روانشناسی اجتماعی کرد.

فرازی از نوشته عبدی که من در بالای صفحه کپی کرده ام، به کُما رفتن گول زننده سیاسی جامعه  میپردازد. من با یک مثال این فراز را بیشتر برای خواننده ملموس میکنم. در جوامع غربی سازمانهای مدنی و احزاب سیاسی وجود دارند. اگر در این جوامع فشار اجتماعی زیاد شود و بخیابان کشیده شود و یا در آستانه سر ریز کردن قرار گیرد احزاب مختلف هریک سعی میکنند سوپاپ خود را با این حالت تب و تاب اجتماعی تنظیم کنند. اگر جامعه از نظر سیاسی کرخت شود سعی در بیداری آن میکنند و اگربعلت انباشت مسائل(که تقریباً در دموکراسی های غربی رخ نمیدهد) تهاجمی شود کانال سازی میکنند تا از همان حالت تهاجمی و تلاطم  هم برای خود و برونرفت از بحران بهره برداری کنند.

در همه جای دنیا سیل آب های بهاری می آیند یا کم بارشی میشود. در ممالک پیش رفته این سیلابها به کانال های سیل گیر هدایت میگردند و از آنها برای پر کردن سدها و دریاچه ها استفاده میشود و در ممالکی مانند ما به خانه خرابی هزاران نفر منجر میشود. آقای عبدی درست میگویند که: با بخواب رفتن و کمای سیاسی رفتن جامعه، فقط جامعه با خروشی غافلگیرانه روبرو میشود که قادر به جمع و جور کردن آن نیست.(نقل به مضمون)

قبل از خواندن این یاداشت بسیار بموقع و اسلوبی آقای عبدی که مناسب زمان حال جامعه ماست، تصمیم داشتم منهم بسهم خود(چون یک اماتور) در همین مایه یاداشتی با عنوانی مانند” مفهوم اتوریته: (اتوریته سازی  و اتوریته سوزی )” بنویسم که سعی خواهم کرد آنرا عملی کنم تا بسهم خود به این بحث که میتواند رهگشایانه باشد و پایانی بر ناله ها و زنجموره ها و آغازی برای رهیافتها و رهجوئیها کمکی کرده باشم.

ح تبریزیان

Egypt’s defence minister heads to Pakistan for military cooperation talks

Share Button

Egyptian defence minister heads to Islamabad, as the Pakistani parliament debates militarysupport to the Saudi-led campaign in Yemen

Egypt

Egypt’s defence minister Sedkey Sobhi heads to Pakistan (Photo: Courtesy of Egypt’s army spokesman’s official Facebook page)

Egypt’s defence minister Sedki Sobhi on Monday headed to Pakistan for talks on military cooperation between the two countries, according to a statement from Egyptian armed forces.

Sobhi is scheduled to stay in the Pakistani capital Islamabad for several days to meet with officials from the Pakistani defence ministry, according to the statement.

The Pakistani parliament is currently debating whether or not to provide military support to the Saudi-led campaign against Houthi rebels in Yemen, after a request for such help from Saudi Arabia.

Houthi fighters have taken over several cities in Yemen, including the capital Sanaa. At the end of March, their advance on the southern port city of Aden prompted Saudi Arabia and regional allies including Egypt to launch airstrikes against them.

Egypt, who is participating in the operation with its navy and air force, has not ruled out the possibility of deploying ground forces in Yemen if needed.

Pakistan played host to Egyptian warships during the 1973 Egyptian-Israeli war, and both countries have since maintained strong ties.

Since 2007, both countries have cooperated on economic and investment projects, according to the Egyptian foreign ministry’s website.

 

Ahram Online , Monday 6 Apr 2015

فاجعه انسانی در یمن نتیجه مداخله جمهوری اسلامی

Share Button

رژیم  ایران و همچنین حزب الله لبنان برای نجات  نیروهایشان باید یکی از دو گزینه فاجعه آمیز زیر را برگزینند: در صورت گرفتار و اسیر شدن نفرات اعرامی اشان؛ یا  باید تن به شرایط نیروهای ائتلاف به رهبری عربستان بدهند که بی شک شرایطی سنگین و بسیار خفت آور خواهند بود واگر تن به تسلیم و باج دهی به عربستان نشوند، باید مرگ افراد اعزامی  خود را بپذیرند که از گزینه اول کم فاجعه بارتر نیست زیرا با این بکُشت دادن سماجت آمیز افراد سپاه و نیروهای حزب الله؛ دیگر نه اعتباری برای رژیم ایران و حزب الله  در بین نیروهای نظامی خود شان باقی میماند و نه در منطقه، تا دیگران بدانها اعتماد و روی آنها حساب کنند. رژیم و سپاه قدس آن و حزب الله لبنان در بدترین تله و مخمصه ایی که در تاریخ پیدایششان ممکن بوده است افتاده اند.

تله مرگ یمن برای سپاه قدس، رژیم ایران و حزب الله لبنان گران تمام خواهد شد

ابو رابه منصور هادی  رئیس جمهور قانونی یمن است که  از سوی جامعه جهانی، منهای محور ایران/ حزب الله لبنان/روسیه  برسمیت  شناخته میشود. این رئیس جمهور و دولت  قانونی آن قریب دو ماه پیش توسط شبه نظامیان شیعه حوثی که یک اقلیت ۳۰% ی در جامعه یمن است و از بدو انقلاب اسلامی بعنوان پروکسی رژیم ایران در منطقه و یمن عمل میکند، با پشتیبانی مستقیم و غیر مستقیم  رژیم ایران  و حزب الله لبنان دست به کودتا علیه منصور هادی زده، رئیس جمهور و نخست وزیر و اکثر اعضای کابینه را در حصر خانگی قرار دادند. منصور هادی پس از یکماه موفق شد از حصر بگریزد و به شهر جنوبی و بندری یمن، عدن برود که آنجا را پایتخت موقت حکومت یمن اعلام کرد.

حوثیها که خطر تثبیت شدن او را  در آن شهر، خطری برای پیشروی  و تثبیت قدرت خود میدیدند و هم وقت چندانی هم برای تثبیت قدرت خود در مناطق اشغالی نداشتند چاره را در گسترش دادن عملیات به عدن و سایر شهرهای جنوبی برای یکسره کردن  هر چه سریعتر کار و گذاردن دنیا در عمل انجام شده دانستند.

ناگفته نماند که رئیس جمهور منصور هادی در نتیجه سقوط دیکتاتور یمن، علی عبدالله صالح و در نتیجه  ا اجماع عمومی نیروهای سیاسی و قبالی و اقوم یمن بر سر کار آمد ریاست جمهوری او نه محصول قدرت قبیله ایی یا نظامی شخص خود او بلکه حاصل این اجماغی بود که با میانجیگری شورای همکاریهای دول حاشیه خلیج بشمول عربستان بطور مرضی الطرفین انجام گریده بود.

مداخله ائتلاف ده کشور عربی به رهبری عربستان که در واکنش به این کودتای ایرانی/ حوثی/ حزب الله  در آنکشور صورت یافت؛ از پشتیبانی مصر، آمریکا، انگلیس و بیشتر دول جهان از مالزی تا پاکشتان روبرو گشت. این مداخله نظامی تمام محاسبه رژیم ایران و حوثیها را بهم ریخت. ایران که از آغاز، ادعا میکرد نیرویی در یمن ندارد با این وضعیت خطرناک روبرو  شده بود که نیروهای قدس و بسیاری کادرهای شبه نظامی و فنی سپاه آن که برای کمکهای لوژیستکی به  شبه نظامیان شیعه حوثی به یمن اعزام شده بودند در اثر محاصره دریایی و هوایی، اینک در آن کشور گرفتار گشته  و خارج نمودن انها آسان نیست.

رژیم ایران و همچنین حزب الله لبنان برای نجات  نیروهایشان باید یکی از دو گزینه فاجعه آمیز زیر را برگزینند: در صورت گرفتار و اسیر شدن نفرات اعرامی اشان؛ یا  باید تن به شرایط نیروهای ائتلاف به رهبری عربستان بدهند که بی شک شرایطی سنگین و بسیار خفت آور خواهند بود واگر تن به تسلیم و باج دهی به عربستان نشوند، باید مرگ افراد اعزامی  خود را بپذیرند که از گزینه اول کم فاجعه بارتر نیست زیرا با این بکُشت دادن سماجت آمیز افراد سپاه و نیروهای حزب الله؛ دیگر نه اعتباری برای رژیم ایران و حزب الله  در بین نیروهای نظامی خود شان باقی میماند و نه در منطقه، تا دیگران بدانها اعتماد و روی آنها حساب کنند. رژیم و سپاه قدس آن و حزب الله لبنان در بدترین تله و مخمصه ایی که در تاریخ پیدایششان ممکن بوده است افتاده اند.

بر این اساس است که رژیم ایران و حزب الله لبنان دو گزینه دیگر را برگزیده اند اولین آن پیروز شدن بهر قیمت و در اسرع وقت ولو موقتی تا بتوانند فقط حلقه محاصره دریایی و هوایی را بشکتنند و نیروهای خودشان را نجات دهند و در صورت عدم موفقیت در این پیروزی پیریک* که معنای آن پیروزی بقیمت “خود نابودی” است، بیش ازیک گزینه دیگر باقی نمی ماند و آنهم ایجاد آنچنان فاجعه انسانی در آن کشور است که جامعه جهانی، عربستان و نیروهای ائتلاف عربی  زیر فشار افکار عمومی دنیا مجبور شوند تن به آتش بس دهند که در سایه آن ممکن است راهی برای فرار نیروهای ایرانی و حزب الله لبنان و احتمالاً شبه نظامیان شیعه عراقی یافت شود.

رژیم ایران، سپاه قدس و حزب الله  لبنانو در پشت سر همه آنها روسیه که وضع را برای خودشان فاجعه آمیز و حتی شانس یک پیروزی پیریک را هم برای خود و حوثیهای مورد حمایتشان ناچیز میدانند این گزینه چهارم را انتخاب کرده اند که نتیجه آن ایجاد یک فاجعه عظمیم انسانی در آنجا، از طریق تخریب تأسیسات زیر بنایی، بمباران و موشک باران کردن منازل مردم عادی بقصد افزودن هرچه بیشتر بر تعداد آوارگان جنگی است تا بلکه موج آنها پوششی برای فرار اینها هم بشود و بامید اینکه هرج و مرج چنان زیاد گردد که کنترل مرزهای هوایی و بنادر یمن از دست  نیروهای ائتلاف خارج شود و راه فرار باز.  ولی بنظر نمیرسد که نیروهای ائتلاف، صید چاقی را که بدام انداخته اند به این سادگی از دست بدهند. هزینه سنگین این تلاش مایوسانه و استیصال آمیز نیروهای قدس ایران و حزب الله لبنان را مردم یمن میدهند.

ایران، روسیه  و حزب الله لبنان مسئول مستقیم فاجعه انسانی در یمن هستند که با گذشت هر روز به دامنه آن افزوده میگردد.

*

Pyrrhic victory

From Wikipedia, the free encyclopedia

Pyrrhic victory is a victory that inflicts such a devastating toll on the victor that it is tantamount to defeat. Someone who wins a Pyrrhic victory has been victorious in some way; however, the heavy toll negates any sense of achievement or profit (another term for this would be “hollow victory”).[1]

……………………………………….

Alarabia

 Saudi Defense Minister Prince Mohammad bin Salman received Monday a letter from the U.N. praising his country’s humanitarian efforts in Yemen. (Al Arabiya)

 

نمایشِ بی سرانجام دولت پیدا و پنهان در پازل هسته ایی

Share Button

چگونه است که شیخ حسن روحانی؛ آن مرد پرصلابت بهنگام مناظره های تلویزیونی انتخاباتی؛ امروزه در برابر ممنوع الدرج و رسانه ایی شدن  نام محمدخاتمی رئیس جمهور سابق، که در حقیقت در حکم خوار و ذلیل شدگی همان عنوان و جایگاه رئیس جمهوری که خود روحانی  امروز منصب دار آن است ساکت می ماند و کلامی بر زبان نمیراند در حالیکه او مدعی مذاکره مستقل  و قائم به حقِ قانونی خود با طرفهای مقابل بین المللی میباشد.

  نگاهی از زاویه دیگر به توافق هسته ایی

تقدیر چنین بود که سرنوشت یک از بزرگترین چالشهای دیپلماتیک رویاروی مملکت بدست یکی از کهنه شاگردهای فرقه فوقِ ارتجاعی حجتیه  بیفتد تا او از َنمَد آن برای خود کلاه فرهیختگی سیاسی و مردمی بسازد.

نه ظریف و نه شیخ حسن روحانی* و از همه آنها کمتر؛ رهبر نظام که با قد و قامت تمام در پشت سر آندو و تیم هسته ایی ایستاده است، زحمت اینرا هرگز بخود نداده اند و نمیدهند تا به مردم بگویند این چالشی که اینهمه هزینه روی دست مملکت گذارد، اساساً چرا و چگونه درست شد که حالا با این خفت و خواری باید حل شود.*[ من عنوان شیخ را برای آقای روحانی ترجیح میدهم زیرا دکترای ایشانهم در زمینه یکی از مسائل پیش پا افتاده فقهی است  که برتر از وجهه شیخی و آخوندی و حجت الاسلامی ایشان  نمیباشد. همچنانکه اگر به یک مهندس نظامی با درجه سرتیپی بگویند مهندس اورا کوچک و نه بزرگتر تر کرده اند مضافاً اینکه در یک جامعه اسلامی عنوان شیخ و سید و آخوند حتی زیارت نامه خوان بالاترین درجات هستند تا عناوین عرفی و سکولاریستی مثل دکتر و مهندس و کارشناس و.. .]

در اینکه آنچه دولت آقای شیخ حسن روحانی سعی کرد تسلیم نامه هسته ایی را یک موفقیت بزرگ ملی، به ملت قالب کند برای آنها که منبع خبری اشان جز رسانه های یکدست در باطن  و رنگا رنگ در ظاهرِِ تحت کنترل حکومت است، واضح  بوده وهست حرفی نمیتواند در میان باشد.

در این میان از همه چیز چندش آورتر؛ ترجمه های فارس مغلوط و مغشوش؛ حذف و افزوده های، ناشیانه و بتونه کاری شده بیانیه پایانی توافنامه، بدترین بی صداقتی نسبت به همان ولایتمدارانِ بیخبر و یا نان به روز خور و از آن طریق، دروغ تحویل دادن به ملت بود که در حکم نفهم گرفتن مردم بود.

در یک کلیپ صوتی(فارسی) ترجمه فارسی بیانیه پایانی توافقنامه اجلاس لوزان که از سوی ظریف قرائت شد و خود نگارنده این یاداشت آنرا در سایت تابناک در همان لحظات اولیه اعلام توافق، دید؛ حذف و  قیچی کاری سخنرانی چنان محسوس بود که برای یک آدم عادی وغیردقیقی هم محسوس بود.

با اینهمه باید دید وعده های داده شده بر اساس ترجمه دروغ این تسلیم نامه هسته ایی، در دو ماه آینده که موعد اجرای وعده های داده شده نادرست آن در این ترجمه ها و قرائت های ساختگی  آن میرسد چگونه ماست مالی و توجیه خواهد شد؟

من قبلاً در یادشتی دیگر با عنوان وقتی “تسلیم شدن شهامت میخواهد” نوشته ام که نه تنها تحت شرایطی تسلیم شدن،کمترین ایرادی ندترد بلکه مستلزم جسارت سیاسی و شجاعت اخلاقی نیز هست. و مذاکرات کنونی هسته ای دولت روحانی با ۵ +۴* یکی از مصادیق آنست.

اهمیت پذیرش علنی و رسمی تسلیم شدن و قبول اشتباهاتی که این چالش را آفریده است، میتوانست اولاً بستر آفرینی برای توجیه هزینه های الزمی بعدی باشد بدون اینکه دولت روحانی  مجبور شود بازهم به شامورتی بازی و دروغگویی بیفتند  و در درجه دوم بر اساس چنین بستر سازی مفروضی راه در افتادن با مشکلات و تعامل با بخشهای بیدار و دینامیک جامعه که آینده سازند باشد نیز هموارتر میگردید. دولت روحانی بعنوان تابلو و ویترین سیاسی نظام و دولت پنهان بعنوان حلقه محوری و مرکزی نظام باید بداند بدون کنار امدن با این بخش از جامعه باید در این باتلاق  دروغ گویی اینقدر از شاخ… این صحنه سازی و دروغ بافی به آن شاخ بیفتد تا هم خود را بزیر بکشد و هم جامعه را به فروپاشی.

طی ۸ سال تدارکچی گری احمدی نژاد، که بر روی سکوی یک ذخیره ارزی ۱۲۰ میلیارد دلاری و درآمد سالیانه نفتی بهمین میزان نشسته بود،  رهبر نظام سید علی خامنه ایی کلامی و اشاره ایی سرزنش آمیز به ژستهای اوباش و لاشی منشانه او نسبت به غرب و چالش آفرینیهای هسته ایی و غیر هسته ایی او نکرد. احمدی نژاد در دوران تصدیش یز دستگاه اجرایی کشور فرهنگ شهرنویی و چاله میدانی خود را به ادبیات و زبان دیپلماتیک میهن ما تبدیل کرد ونه مقام عظما حتی برای یکبارهم که شده بدان رفتارهای خوار کننده وی اعتراض کرد نه دلواپسان امروز انتقادی از وی یا دیگر مهره های تعوض پذیر میدانی و مجلس نشین.

نتیجه عملی آن ادبیات  به فلاکت افتادن امروزی است زیرا آن ادبیات هرچند پیامی دلچسب برای عوام بود ولی متأسفانه فقط در حوزه گفتاری باقی نماند و تبعات عینی آن به سیاست عملی رژیم در مقابل غرب هم کشیده  میگردید تا امروز که  نظام را در باتلاق همه جانبه بحران داخلی و روابط بین المللی اش کشانده است.

رهبری نظام که کمترین واکنشی نسبت به آن همه دریدگی لومپن منشانه احمدی نژاد وعربده کشی های هسته ایی اوهرگز نشان نداده بود، در جریان نزدیکشدن های مهندسی شده شیخ حسن روحانی به ۵+۱* به طرفهای مذاکره، در هر فرصتی که یافت برای توهم زدایی از جامعه که مبادا تصور کند تغیری در تقسیم و تسهیم قدرت رخ داده است؛ حق مسلم و انحصاری تصمیم گیری نهایی شخص خود را یادآور شد. با نمودار شدن کمترین نشانه ایی از نزدیکی توهم آفرین به غرب، زنگهای هشدار رهبری و مهره های میدانی اش به صدا درآمدند تا همگان را از اشتباه درآوده رد که مبادا تصور شود تیم مذاکره کننده هسته ایی عددی است برای خود و میتواند با طرف مقابل مصالحه کند یا نکند. این به این معنا بود که برای رهبری نظام تحمیق توده های هوادار و ولایت زده، چه رانتخواران ابن الوقت و چه ساده لوحان فتوایی مهم و تعین کننده بود تا بخش روشن و دینامیک جامعه. *[ من برخلاف همگان بجای ۵-۱  اصرار دارم بگویم ۵+۴٫ زیرا بنظر من اسرائیل و عربستان از همان آغاز مذاکرات بخشی از این تیم بوده اند و امروز مردم ایران را هم در همان تیم و بخشی که در مقابل نظام روی مسئله هسته ایی قرار دارد قرار میدهم.  به این اعتبار، مردم ایران را نیز  جز پیروز شدگان تسلیم نامه هسته ایی جاری رژیم قرا میدهم نه در کنار رژیم و جز تسلیم شدگان. وعلاوه بر اینها، تسلیم شدن رهبری نظام در برابر غرب را که ازروی استیصال وبخاطر مصالح خود نظام انجام یافته و نه بحرانی شدن زندگی مردم را نیز، گذشته از همه چیز بسیار مثبت تلقی میکنم که این موضوع را جامعتر در یاداشتِ” وقتی تسلیم شدن شهامت میخواهد” توضیح داده ام]

روزی که آقای شیخ حسن روحانی، در مناظره های تلویزیونی خطاب به طرف مناظره با صلابتی رئیس جمهورمأبانه نه  استغاثهِ تدارکچیگری تو سری خورده گفت: “سانتریفیوژها باید بچرخند ولی چرخ اقتصاد مملکت هم باید بچریخد”، با این صلابت کلامی خود به غلط این نکته را به ذهن شنونده القاء میکرد که گویا، این؛ ایشان در مقام رئیس جمهور آینده است که در باره سرنوشت چالش هسته ایی تصمیم گیر است. و این صلابت کاذب، دقیقاً یک بازی دوطرفه بین رهبری نظام و دولت پنهان  از یکسو و ارگان تدارکچیگری یا اُردنانس( سررشته داری در ارتش)آن به صاحب منصبی شیخ حسن روحانی بود. تفاوت روحانی با احمدی نژاد در این بود که احمدی نژاد یک آدمکِ کوک شده یا کوک شونده بود ولی حسن روحانی بعنوان کادر کهنه کار شورای امنیت ملی طی ۲۰ سال و مهره ثابت حلقه داخلی نظام، نیازی به کوک شدن ندارد بلکه او در اجرای نقش بیرونی و نمایشی و نقش مهره حلقه داخلی قدرت در درونی نظام خود میداند چگونه این چهره و نقش دوگانه ژانوسی*** را بازی کند.

برای صحت این ادعا کافیست به این نکته توجه کنیم که چگونه ممکن است کسی که مدعی حل چالش هسته ایی و راه اندازی چرخ اقتصادی در کنار چرخه سوخت هسته ایی و تعامل، بازی بُرد ـ  بُرد با طرفهای خارجی میباشد، یعنی مدعی صاحب تصمیم در استراتژیک ترین مسئله و چالشی که طی این دو دهه؛ نظام با آن روبرو بوده است، از حل چالشهایی بمراتب تاکتیکی و بی اهمیت تر نظیر آزادی زندانیان سیاسی، رفع حصرها، رسیدگی به یافتن قاتلین سرکوب های ۸۸ و یافتن قاتل افرادی نظر ستار بهشتی، شل کردن تسمه سانسور بر رسانه و شبکه های اینترنتی، حضور زنان در مسابقات ورزشی و… ، عاجر و ناتوان باشد و رسماً بگوید اینها در صلاحت آن نیست؟!

اگر آقای روحانی قدرت تصمیم گیری روی تعامل با ۵+۳ را دارد باید حق تعامل با آن +۱ آخری یعنی تعامل دولت و مردم ایران را هم داشته باشد و منظور من از مردم در اینجا آن گله فتوایی یا رانتخوار نیست.

در کمترین معنا بر حسب همان ارقام ساختگی انتخابات ۸۸، موسوی و کروبی حد اقل ۳۵% جامعه ایران را نمایندگی میکنند و آنهم نه ۳۵% جمعیت فتوایی، رانتخوار و یا فتوایی و بیسواد بلکه تمام جامعه مدرن و نیمه مردن شهری را. چگونه است که از آن صلابت آهنینی که مدعی  راه اندازی چرخ اقتصادی مملکت بموازات چرخش سانتریفیوژها بود در این عرصه خبری نیست. چگونه است که روحانی در این پست تدارکچی گری، پس از انتخابش حتی یک عکس و دیدار ساده با کسانی که با مایه گذاری از سرمایه سیاسی و اجتماعی خود(هاشمی و خاتمی) او را به این جایگاه رساندند، قابل درج در رسانه ها باشد نداشته و ندارد.

چگونه است که شیخ حسن روحانی؛ آن مرد پرصلابت بهنگام مناظره های تلویزیونی انتخاباتی؛ امروزه در برابر ممنوع الدرج و رسانه ایی شدن  نام محمدخاتمی رئیس جمهور سابق، که در حقیقت در حکم خوار و ذلیل شدگی همان عنوان و جایگاه رئیس جمهوری که خود روحانی  امروز منصب دار آن است ساکت می ماند و کلامی بر زبان نمیراند در حالیکه او مدعی مذاکره مستقل  و قائم به حقِ قانونی خود با طرفهای مقابل بین المللی میباشد.

اگر او مخالف چنین رفتار تحقیر آمیزی نه فقط علیه باصطلاح رئیس جمهورهای سابق از سوی دولت پنهان بلکه علیه خودِ جایگاه ریاست جمهوری است، او میتوانست شهامت بخرج داده و با یک دیدار رسانه ایی شدهِ شخصی، کمترین میزان دین خود، به آن ۱۸٫۵ میلیونی که عمدتاً بخاطر حمایت و توصیه این دو نفر به رأی دادند و اورا به جایگاه کنونی رساندند، ادا کند و با اتخاذ چنین ژستی مخالفت خویش را با آن تضعیقات خفت آمیز علیه خاتمی و هاشمی به اطلاع همان رأی دهندگان برساند .

نتیجه:

شخص شیخ حسن روحانی و وزیر خارجه اش ـ شاگرد قدیمی و وفادار مکتب حجتیه و شیخ حلبی ـ جواد ظریف، برخلاف سلف خود محمود احمدی نژاد، نه آدمکهای میدانی رژیم بلکه امیرانِ؛ اگر نه سرداران، دولت پنهان و حلقه مرکزی قدرت هستند.

تیم وزارت خارجه جواد ظریف آخوندی تر از تیم خاتمی و احمدی نژاد میباشند و پیراهن های آخوندی بی یقه آنان، نمادین تر به یونیفرم شاخص و نمادین دستگاه دیپلماسی کشور که باید سیمای بیرونی، خارجی و ویترین میهن ما باشد،  خود نشان این ادعاست و تیم دولت نیز حتی بیش از دولت احمدی نژاد آخوندی است. از سوی دیگر عکس گرفتنهای بی پروای ظریف و روحانی با بی حجابان خارجی و نیمه محجبان داخلی نیز نشان میدهد که این تیم ابزارساز از ظواهر و رسم و رسومات شرعی  چه نگاهی به حجاب دارد. حجابی که پس از انقلاب؛ برای ایزوله و مشخص کردن مخالفین و نه بقصد اجرای احکام به یک ابزار سرکوب تبدیل گردید و استفاده از آن برای متمایز کردن مخالفین نظام از خنثی ها و بی طرفها و موافقین، رژیم بکار رفت و همچنان میرود.

نزدیک به دوماه دیگر،  مهلت پایانی مذاکراه هسته ایی فرامیرسد. امروز رژیم تا زانو در باتلاق عراق، سوریه، لبنان و یمن فرورفته است. در پایان این دوماه، بعلت شتاب گرفتن حوادث از سوریه تا لبنان و عراق و یمن، رژیم تا کمر و شاید تا زیر گلو در این باتلاقها فرو روفته باشد بدون اینکه این توافق موقتی و معلق هم کمکی به برآوردن انتظارات آن در ایجاد گشایشی کرده باشد.

در پایان این دوماه رژیم و تیم مذاکره کننده آن در شرایطی در مقابل ۵+۴ قرار خواهد گرفت که دستش از امروز و زیر پایش از دیروز در مقابل طرفهایش خالی تر است. رژیم؛ چه ظریف رئیس تیم مذاکره کننده اش باشد و چه شریعتمداری کیهانچی، هیچ چاره ایی جز تسلیم ندارد. تسلیم نشدن یعنی خود کشی خودشان و غرق کردن مملکت در این باتلاقها. اگر راه نجاتی برای آنها  هست فقط در یک تسلیم رسمی و اعلام شده  از سوی این رژیم است آنچنانکه مردم هم بدانند و آماده باشند؛ و رژیم  هم بتواند راحتر مانور بدهد امور اصلاح شدنی را اصلاح کند.

***

Janus.xcf

حجتیه ۲

شبه نظامیان شیعه عراقی روی داعش را سفید کردند

Share Button

جنایات فجیع شبه نظامیان شیعه در تکریت هرچند از نظر وسعت احتمالاً از عملیات داعش در عراق محدود ترند ولی نحوه ارتکاب آنها از داعش بسی فجیع تر میباشند. توصیفی که گزارشگر روئیترز از سر بریدن و مُثله کردن قربانیان این شبه نظامیان در تکریت میدهد  بمراتب شنیع تر از آنچه که داعش در عراق مرتکیب شده میباشد.  داعش با کارد تیز در بیابانها سرقربانیان خود را میبرید ولی شبه نظامیان شیعه با هلهله در وسط شهر و با قصاوتی دهها بار بیشتر سر مظنونین  را بدون پوشاندن و پنهان کردن صورت خود  میبُرند. داعش خانه های مردم را غارت نکرد فقط بانکها را غارت کرد ولی اینها خانه های مردم و فروشگاهها را غارت میکنند. داعش آتش به خانه های مردم نیانداخت ولی اینها بسیاری منازل مردم را به آتش کشیدند.

گزارش ویژه روئیترز:  موج غارت و مُثله کردن مظنونین  بعد از تصرف تکریت توسط نیروهای شیعه عراق


وانتی متعلق به جنگجویان شیعه در حال کشیدن بدن یک جنگجوی دولت اسلامی(مظنون) که در درگیری با نیروهای عراق کشته شده است.

خلاصه گزارش طولانی ولی مهم روئیتز در چند سطر:
نیروهای شیعیه عراقی که بمعیت ارتش عراق وارد شهر کرکوک شدند، دست به قتل و غارت زدند. آنها در ملاء عام بخشونت بارترین وجهی سر دو نفر را با کاردهای کُند جیبی و شکاری خود از طرف گلو و پشت سر بردیند که دو خبر نگار روئیترز در صحنه، خود شاهد این ماجرای دلخراش بوده اند. این سربریدن ها در حضور نیروهای انتظامی و پلیس امنیتی عراق که بخشی از نیروی آزاد سازی شهر کروکوک بوده اند و با فریاد های تهیجی سادیستیک و هیستریک حضارانجام گرفته است. نیروهای انتظامی یا نتوانسته است و یا جرئت مداخله بخود  را نداده اند.

وقتی یکی از این جان برکفان عاشورایی بعلت کُندی چاقوییش نمیتواند سر قربانی را از پشت ببرد، از طرف گلو میبرد که خون فوران میزند و تمام لباسهایش را رنگین میکند. شبه نظامیان شیعه عراقی که یک ایرانی هم در میان آنها بوده است و گزارشگر روئیترز نام او را ذکر میکند،( به متن انگلیسی زیر مراجعه کنید)، به سر بریدن قربانی اکتفا نمیکنند و او را با کارد و چاقو مثُله (لینچ) میکنند و سپس به وانت بار بسته و روی جاده میکشاند. طناب شُل یا پاره میشود و جنازه آزاد میگردد و آنها دو باره اورا طناب پیچ کرده به وانت بار بسته ودر جاده میکشند. بهنگام بستن جنازه قربانی به وانت بار سر قربانی که به پوستی آویزان بوده اینطرف و آنطرف می افتاده است.

عملیات جهادی شبه نظامیان شیعه به اینجا ختم نشده و شروع به پُر کردن وانت بارهایایشان از کالاهای غارتی فروشگاه ها میکنند که شامل همه چیز از وسایل مبلمانی تا الکترونیک و پرینتر و کامپوتری میکنند. رسالت استشهادی برادران از اینهم فرا تر رفته به آتش زدن و تخریب خانه ها و امکانی که آنها فکر میکرده اند محل نفرات داعش بوده یا در آنجا تله انفجاری کار گذاری یا مین گذاری شده باشند میکنند.

در گزارش دیگر روئیترز گفته میشود که عبادی نخست وزیر عراق فرمان بازداشت متخلفین( معادل عنوان بد اخلاقی بکار برده شده از طرف خاتمی رئیس جمهور ایران در مورد رفتار انصار حزبالله با معترضین)، را داده است.

پایان خلاصه گزارش روئترز.

و اما کامنت من:

بدون ذکر تاریخچه مختصر تدارک عملیات تکریت نمیتوان تصویری درست از ماجرا داشت.

قریب یک ماه و نیم پیش که تدارک آزادسازی تکریت دیده میشد، نیروهای شبه نظامی شیعه گفتنند این عملیات را خود رأساً انجام خواهند داد و وعده آزادی شهر را ظرف ۲۴ ساعت دادند. آنها این ۲۴ ساعت را تمدید کرده و سپس اعلام کردند که بعلت کمین گذاریها، مین گذاریها و احتمالِ جنگ خیابانی و شهری که آنها در آن بی تجریه اند، تا رسیدن کمک و افرادِ  آشنا به جنگ شهری و خنثی سازی تله های انفجاری در پشت دروازه های تکریت منتظر میمانند. آنها معلوم نکردند که این نیروهای متخصص و کمکی از کجا باید بیایند ولی در این اوان، آوازه فرماندهی غیر مستقیم جنگ توسط سپهسالار سپاه قدس سردار قاسم سلیمانی تیتر رسانه های منطقه و دنیا و ازجمله ایران خودمان شده بود. همه منتظر بودند تا ببنینید این ژنرال جیاپ رهبری ایران اسلامی، این فتح الفتوح در راه را چگونه فرماندهی و رهبری میکند.

۲۴ ساعت وعده  داده شده برای آزاد سازی شهر به ۷۲ ساعت تبدیل شد و از پیشروی ارتش عاشورایی شبه نظامیان شیعه عراقی خبری نشد.  در همین زمان یکی از فرماندهان نظامی ارتش عراق در یک گفتگوی رسانه ای شده، اظهار داشت که ما بدون کمک نیروهای آمریکایی نمیتوانیم شهر را آزاد کنیم. این اظهارات آن فرمانده عراقی با خشم امیری فرمانده شبه نظامیان شیعه بدر روبرو شد که گفت اگر آمریکایی دخالت کنند ما از شرکت در جنگ خود داری میکنیم  و ارتش عراق را به ترسویی هم متهم کرد. دو هفته بعد که دولت عراق رسماً از آمریکا درخواست کمک کرد آنها  به بهانه آن خود را از عملیات آزاد سازی تکریت کنار کشیدند و البته آمریکا هم گفت اگر شبه نظامیان شیعه  دخالت کنند ما دخالت نمیکنیم . بالاخره معلوم نبود که با چه پادرمیانی پشت صحنه ایی، هم آمریکاییها با عملیات هوایی خود و هم شبه نظامیان شیعه با نیروی خود در این عملیات حاضر به شرکت شدند بدون اینکه باهم هماهنگی عملیاتی رسمی داشته باشند زیرا که کل فرماندهی عملیات از سپاه قدس (در پشت پرده) و امیری در جلوی پرده گرفته شد و به ارتش عراق واگذار گردید.

از شگفتیهای ناگفته و نارسانه ایی شده این عملیات جنگی که برق آسا ظرف ۲۴ ساعت انجام گرفت و علیرغم اینکه قبلاً از عملیاتی طولانی صحبت در میان بود و وجود دهها هزار بمب و تله انفنجاری کار گذارده شده در مسیر پیشروی،  نه صحنه ایی از درگیریها در این عملیات آزاد سازی در رسانه های دنیا نشان داده شد و نه از  کُشت و کُشتاری.من (نویسنده)*  فقط یک کلیپ ویدئویی دیدم که چند شبه نظامی شیعه یا ارتش عراق از سوراخی در یک دیوار، به هوا در فواصلی که تا ساختمان بعدی ( یک بیمارستان که گفته میشد مقر داعش است) و بین این دو، بیایان و زمین بایربود تیر اندازی میکردند و میشد فهمید این شلیکها تا آنجا بُرد مؤثر هم نمیتوانند داشته باشند و کلاً هوایی شلیک میشوند.

*

بهرحال شهری که برای آزادی آن متخصصین جنگ شهری و خنثی کننده  بمب و تله انفجاری لازم بود، ظرف کمتر از ۲۴ ساعت توسط ارتش عراق و نه شبه نظامیان شیعه، آزاد شد.

ناگفته نماند که همزمان باعملیات تکریت، بانکی مون دبیر کل سازمان ملل سراسیمه خود را به بغداد رسانده بود تا به عبادی نخست عراق یادآوری کند که جلوی تکرار عملیات قتل و غارت نیروهای شیعه را  در صورت آزادی تکریت بگیرد. نگرانی بانکی مون ازاین جهت بود که قبل از فتح تکریت، یک شهر آزاد شده استان تکریت  یا صلاح الدین دوچار همین سرنوشتی شده بود که تکریت بعداً گشت و تمام رسانه های دنیا و منطقه از قتل و کشتارو غارت و آتش زدن اماکن مظنون به داعش توسط نیروهای شیعه عراقی نوشتند. من برآن بودم که این گزارشها را در یادداشتی منعکس کنم که حوادث یمن اتفاق افتاد و به آن اولویت دادم. فکر میکردم اخبار به این مهمی غارت و کشتار را، دیگر سایتها منعکش خواهند کرد و با تعجب دیدم حتی العربیه هم که در این مواقع از همه جلوتر است این گزارشها را به فارسی انتشار نداد.

رویداد تکریت و گزارش های عملیات شبه نظامیان شیعه در آنجا که روی داعش را با جنایات قصاوت آمیزخود  سفید کردند جای نوشتن و تحلیل بیشتری دارد که متأسفانه عازم جایی هستم و وقت آنرا ندارم.

جنایات فجیع شبه نظامیان شیعه در تکریت هرچند از نظر وسعت احتمالاً از عملیات داعش در عراق محدود ترند ولی نحوه ارتکاب آنها از داعش بسی فجیع تر میباشند. توصیفی که گزارشگر روئیترز از سر بریدن و مُثله کردن قربانیان این شبه نظامیان در تکریت میدهد  بمراتب شنیع تر از آنچه که داعش در عراق مرتکیب شده میباشد.  داعش با کارد تیز در بیابانها سرقربانیان خود را میبرید ولی شبه نظامیان شیعه با هلهله در وسط شهر و با قصاوتی دهها بار بیشتر سر مظنونین  را بدون پوشاندن و پنهان کردن صورت خود  میبُرند. داعش خانه های مردم را غارت نکرد فقط بانکها را غارت کرد ولی اینها خانه های مردم و فروشگاهها را غارت میکنند. داعش آتش به خانه های مردم نیانداخت ولی اینها بسیاری منازل مردم را به آتش کشیدند.

ولی داستان بدینجا خاتمه نخواهد یافت چون سازمانهای حقوق بشری سازمان ملل پیگیر قضیه هستند و رهبری شیعان عراق و عملیات تکریت  هم شناخته شده و رسمی و شبه نظامیان شیعه، غیر مستقیم زیر نظر سپاه قدس ایران و سردار قاسم سلیمانی.

یادم رفت بگویم که یکی از همین شبه نظامیان در جریان سربریدن  یکی از دو قربانی فریاد میزند که حالا دیگر عراق و ایران یک مملکت هستند.

صورت حساب هزینه این ترکتازیها بیشک در  راه است و بستانکاران آنها  نیز سمج تر و بی گذشت تر از آنند که به آسانی کوتاه بیایند.

 

Special Report: After Iraqi forces take Tikrit, a wave of looting and lynching

A vehicle belonging to Shi’ite militia fighters pulls the body of an Islamic State fighter, who was killed during clashes with Iraqi forces in Tikrit

Reuters. Stringer

(Reuters) – On April 1, the city of Tikrit was liberated from the extremist group Islamic State. The Shi’ite-led central government and allied militias, after a month-long battle, had expelled the barbarous Sunni radicals.

Then, some of the liberators took revenge.

Near the charred, bullet-scarred government headquarters, two federal policemen flanked a suspected Islamic State fighter. Urged on by a furious mob, the two officers took out knives and repeatedly stabbed the man in the neck and slit his throat. The killing was witnessed by two Reuters correspondents.

The incident is now under investigation, interior ministry spokesman Brigadier General Saad Maan told Reuters.

Since its recapture two days ago, the Sunni city of Tikrit has been the scene of violence and looting. In addition to the killing of the extremist combatant, Reuters correspondents also saw a convoy of Shi’ite paramilitary fighters – the government’s partners in liberating the city – drag a corpse through the streets behind their car.

Local officials said the mayhem continues. Two security officers, speaking on condition of anonymity, said on Friday that dozens of homes had been torched in the city. They added that they had witnessed the looting of stores by Shi’ite militiamen.

Later Friday, Ahmed al-Kraim, head of the Salahuddin Provincial Council, told Reuters that mobs had burned down “hundreds of houses” and looted shops over the past two days. Government security forces, he said, were afraid to confront the mobs. Kraim said he left the city late Friday afternoon because the situation was spinning out of control.

“Our city was burnt in front of our eyes. We can’t control what is going on,” Kraim said.

Those reports could not be immediately confirmed.

It wasn’t supposed to be this way. Islamic State, an Al Qaeda offshoot that arose from the chaos in Iraq and Syria, slaughtered thousands and seized much of northern and central Iraq last year. The government offensive was meant not only to dislodge the group but also to transcend the fundamental divide in fractured Iraq: the enmity between the now-ruling Shi’ite majority and the country’s formerly dominant Sunni minority.

Officials close to Prime Minister Haidar al-Abadi, a moderate Shi’ite, had described the Tikrit campaign as a chance to demonstrate his government’s independence from one source of its power: Iraqi Shi’ite militias backed by Shi’ite Iran and advised by Iranian military officers. Sunnis deeply mistrust and fear these paramilitaries, accusing them of summary executions and vandalism. But Abadi has had to rely on the Shi’ite militias on the battlefield, as Iraq’s regular military deserted en masse last summer in the Islamic State onslaught.

The militia groups spearheaded the start of the Tikrit assault in early March. But after two weeks of fighting, Abadi enforced a pause. Asserting his power over the Shi’ite militias, he called in U.S. airstrikes.

Now, the looting and violence in Tikrit threaten to tarnish Abadi’s victory. It risks signaling to Sunni Iraqis that the central government is weak and not trustworthy enough to recapture other territory held by Islamic State, including the much larger city of Mosul. Tikrit, hometown of the late dictator Saddam Hussein, is in the Sunni heartland of Iraq.

At stake is much more than future votes: Islamic State’s rapid conquests in 2014 were made possible by support from Sunni tribal forces and ordinary citizens. They were convinced that the government – under Abadi’s predecessor, Nuri al-Maliki – viewed their community as terrorists. If Sunnis dislike what they see in Tikrit, they may not back the government’s efforts against Islamic State.

DEFENDING LIVES AND PROPERTY

On Friday, the government sought to assure all sides that it will enforce order. Abadi issued a statement calling on the security forces to arrest anyone breaking the law.

Asked to comment on the scenes witnessed by Reuters, his spokesman Rafid Jaboori said he would not address individual incidents but said: “People’s lives and property are priorities, whether in this operation or in the overall military effort to liberate the rest of Iraq.”

Sunni lawmakers who visited Tikrit complained that events have spun out of control since the security forces and militias retook the city.

Parliamentarian Mutashar al-Samarrai credited the government with orchestrating a smooth entrance into Tikrit. But he said that some Shi’ite paramilitary factions had exploited the situation. “I believe this happened on purpose to disrupt the government’s achievement in Tikrit,” Samarrai said. “This is a struggle between the (paramilitaries) and the government for control.”

Neighborhoods entered by the Iraqi forces and Shi’ite paramilitaries have been burnt, including parts of neighboring Dour and Auja, the birthplace of Saddam Hussein.

Security forces blame Islamic State for rigging houses with explosives, while Sunnis suspect the Shi’ite militias and the army and police of deliberately torching their homes.

Looting has also been a problem. Shi’ite paramilitary fighters in pickup trucks raced through the city carrying goods that appeared to have been looted from homes and government offices.

The vehicles were crammed with refrigerators, air conditioners, computer printers, and furniture. A young militia fighter rode on a red bicycle, gleefully shouting: “I always dreamed of having a bike like this as a kid.”

Brigadier General Maan, the main spokesman for the government forces, said police were stopping vehicles that appeared to have stolen items. “We are doing our best to impose the law.”

IRAN’S FINGERPRINTS

Passions were running high among the Shi’ite militia groups before the assault. Islamic State beheaded people and carried out other atrocities in the lands it conquered. In particular, the militias wanted revenge for Islamic State’s killing in June of hundreds of Iraqi soldiers captured from Camp Speicher, a base near Tikrit. It was an event that came to symbolize the Sunni jihadists’ barbarism.

Despite Baghdad’s efforts to rein in the paramilitaries, the fingerprints of the Shi’ite militias – and of Iran itself – were all over the operation’s final hours.

On Wednesday, as Tikrit fell, militiamen were racing to stencil their names on houses in order to take credit for the victory.

An Iranian fighter, with a Kalashnikov rifle slung over his shoulder and a picture of Iranian Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei pinned to his chest, bragging about Tehran’s role in the campaign.

“I am proud to participate in the battle to liberate Tikrit,” said the man, who called himself Sheik Dawood. “Iran and Iraq are one state now.”

On the edge of Tikrit in the hours after the city’s fall, a Shi’ite paramilitary group drove in a convoy past several police cars.    The militiamen had strung the corpse of a suspected Islamic State fighter from the back of a white Toyota pickup truck. The cable dragging the man snapped, and the vehicle stopped.

The men got out to retie the bullet-riddled corpse. As they fastened the cable tighter to the body, a song about their victory over Islamic State played on the truck’s stereo. Then they sped off, the corpse kicking up a cloud of dust.

The policemen standing nearby did nothing.

On Wednesday afternoon, Reuters saw two suspected Islamic State detainees – identified as an Egyptian and a Sudanese national – in a room in a government building. The Egyptian and the Sudanese were then taken outside by police intelligence.

Word spread that the two suspected Islamic State prisoners were being escorted out. Federal policemen, who had lost an officer named Colonel Imad the previous day in a bombing, flocked around the detainees.

The interior ministry spokesman, Brigadier Maan, said the Egyptian had stabbed an Iraqi police officer, which explains the anger against him. Reuters couldn’t verify that claim.

“WE WANT TO AVENGE OUR COLONEL”

The two prisoners were put in the back of a pickup truck. As the vehicle tried to leave, the crowd blocked it.

The federal policemen started shouting to the intelligence officers: Hand over the men. The intelligence officers tried to shield the prisoners. One pulled a sidearm as the federal police began swinging their fists.

The mob was screaming: “We want to avenge our Lieutenant Colonel.”

Shi’ite paramilitary men swarmed the area. The street filled with more than 20 federal police. Gunfire erupted. Bullets ricocheted. At least one of the Shi’ite fighters was wounded, and began bleeding from the leg.

The pickup truck tried to back up. People in the mob grabbed one of the prisoners from the truck, the Egyptian, and pulled him out.

The Egyptian sat silently at the feet of two big policemen in their twenties. His eyes filled with fear. He was surrounded by a few dozen people, a mix of federal police and Shi’ite militiamen.

“He is Daesh, and we should take revenge for Colonel Imad,” the two federal police officers yelled, using a derogatory Arabic term for Islamic State.

One of the policemen held a black-handled knife with a four-to-five-inch blade. The other gripped a folding knife, with a three-inch blade and a brown handle.

They waved their knives in the air, to cheers from the crowd, and chanted: “We will slaughter him. We will take revenge for Colonel Imad.  We will slaughter him.”

The policemen laid the Egyptian’s head over the curb. Then one of the police pushed the other out of the way and he swung his whole body down, landing the knife into the Egyptian’s neck.

The cop lifted the knife and thrust the blade in the Egyptian’s neck a second time. Blood gushed out, staining the boots of the cheering onlookers.

The killer started to saw through the neck, but it was slow-going. He lifted the blade again and slammed it into the Egyptian’s neck another four times. Then he sawed back and forth.

“BRING ME A CABLE”

Their fellow policemen chanted: “We took revenge for Colonel Imad.”

The killer lifted himself up the street pole next to the dying man so he could address his comrades: “Colonel Imad was a brave man. Colonel Imad didn’t deserve to die at the hands of dirty Daesh. This is a message to Colonel Imad’s family don’t be sad, raise your heads.”

Then he shouted: “Let’s tie the body to the pole so everyone can see. Bring a cable. Bring a cable.”

His friend with the folding knife kept trying to stab the Egyptian, with no success. He cried out: “I need a sharp knife. I want to behead this dirty Daesh.”

Finally the men found a cable, fastened it to the dead man’s feet and dangled him from the pole.

One policeman grew upset at the spectacle and shouted: “There are dozens of media here. This is not the suitable time. Why do you want to embarrass us?”

The mob ignored him and continued trying to hoist the body. White bone stuck out from his slashed neck, his head flopped from side to side, and the blood continued to gush forth.

(Reported by Reuters correspondents in Tikrit whose names have been withheld for security reasons, and by Ned Parker in Baghdad. Written by Ned Parker. Edited by Michael Williams.)

A vehicle belonging to Shi’ite militia fighters pulls the body of an Islamic State fighter, who was killed during clashes

with Iraqi forces, in Tikrit April 1, 2015.

*************************


 

 <