Archive for: April 2016

مصر، الاهرام و روز زن

Share Button

سئوال امروز اینست، اگر محمد مُرسی و اخوان المسلیمن و جمیعت اسلامی سلفیستی در قدرت مانده بودند این روزنامه الاهرام که امروز این یابودنامه ها و بزرگداشتهای روز زن را اینچنین طرفدارانه درج کرده است چه روز و حالی داشت و آن دموکراتهایی که پشت سر مُرسی و اخوان المسلمین سینه زده بودند امروز درکجا بودند!

مصر و روز زن

اهرام آنلاین، سایت نشریه معروف الاهرام را در جستجوی اخبار میدیدم در ذیل صفحه اول چشمم به یاداشتها و یادواره های مخصوص روز زن در مصر افتاد. لینک را باز کردم و آنرا جالب یافتم. جالب، اولاً از این نظر که دیدم  در مصر رسماً روز ۸ مارس، همان روزجهانی روز زن است و مانند ما روز زن را روز فاطمه زهرا نگذاشته اند با اینکه مصر در شمار مذهبی ترین کشورهای خاور میانه است و حتی بواسطه جامعه الاحضر، میتوان آنرا واتیکان جهان اسلام نامید. دوماً دیدم بزرگترین ورسمی ترین نشریه مصر که در عین حال بزرگترین نشریه خاورمیانه هم هست، آنقدر برای این روز حرمت قائل بوده است که جای بسیار وسیعی را به درج چهره های درخشان جنبش زنان مصر اختصاص داده است بدون اینکه در مصر کنونی فریاد وا دینا! ی دکانداران دین به آسمان رود.

روزی که ارتش مصر در پاسخ به جنبش ۳۰ میلیونی ضد اخوان المسلمین و شریعتگرایی آن بمیدان آمد و مصر را از کام اژدهای دین سالاری و دینسالارانها نجات داد، جیغ و داد بسیار دموکراتهای کتابی  از جمله در میهن ما در آمد که ای وای! دموکراسی در مصر سرکوب و دیکتاتوری نظامی برقرارشد!

نا گفته نگذارم که بخشی از آرای ۱۳ میلونی (از ۵۶ ملیون واجدین شرایط رأی دهی) محمد مُرسی، آرای همین دموکراتها، چپها و ملیون ناصریست بود. و تأثر آور اینکه بخش عمده دیگری از همین دموکراتها ترجیح دادند انتخابات ریاست جمهوری را بایکوت کنند زیرا نمیخواستند به رقیب محمد مُرسی احمد شفیق که برنامه ایی سوسیال ـ لیبرال  دموکرات داشت هم رای دهند چون او هم ژنرال بازنشسته بود و نخست وزیر موقت پیش از انقلاب ضد مبارک. ژنرال احمد شفیق هیچگونه پستی که او را شریک دیکتاتوری مبارک هم کرده بوده باشد نداشته بود و با از نشستگی زودرس سرپرست هواپیمایی کشور شده بود.

پروفیل و نقش سیاسی احمد شفیق را به شادروان شاهپور بختیار خودمان میتوان شبیه دانست و شفیق همان نقشی را در پایان زمامداری مبارک بعهده گرفت که شاهپور بختایر قبل از سقوط شاه. شفیق فقط یکماه نخست وزیر بود.

سئوال امروز اینست، اگر محمد مُرسی و اخوان المسلیمن و جمیعت اسلامی سلفیستی در قدرت مانده بودند این روزنامه الاهرام که امروز این یابودنامه ها و بزرگداشتهای روز زن را اینچنین طرفدارانه درج کرده است چه روز و حالی داشت و آن دموکراتهایی که پشت سر مُرسی و اخوان المسلمین سینه زده بودند امروز درکجا بودند!

ضمناً با کلیک اینجا میتوانید بقیه یادبودواره ها را هم ببینید. جالب هستند!

لینک دیگر

لینک دیگر

لینک دیگر

مردجهان دیده را عمر دوبایست در این روزگار

تا به یکی تجربه اندوختن وان دگری تجربه آرد بکار

تصحیح شعر، متناسب با وضعیت فضای روشنفکری ایران ما:

مرد جهاندیده را عمر هزاران نبود بس، در این روزگار،

چونکه کفایت نکند تجربه اندوختن تا بَرد آنرا بکار.

Women and the press 2: The right to a voice

In the early 20th century, Egypt’s women had a prominent place in publications, pioneering women’s issues and rights in print

Amira Noshokaty , Wednesday 23 Mar 2016

Al-Hessan

Music Diva at the time, Mounira Al-Mahdeia on the cover of Al-Hessan

Since 1892, when the world was still debating women’s rights, Egyptian women’s voice was loud, clear, popular and in print.

The first Egyptian women magazine was created in 1892 by a Syrian girl.

“In 1892-1894, Hend Nofal established the first successful yet short lived attempt to Egypt’s first women’s magazine in Egypt. Al-Fatah (The Girl) was the first women magazine run and owned by Nofal, whose Syrian family, like many families, fled Ottoman rule in Syria for a better, liberal and cultural realm in Egypt,” explained Hoda El-Sadda, director of the Women and Memory Forum, in the introduction to a republication of the magazine.

Nofal’s father, a writer, helped her in the management and sustainability of the magazine. Mariam El-Nahas, Nofal’s mother, had a great impact on Nofal since she was a published writer at the time of the book Maarad Al-Hasnaa fi Taragem Mashaheer El-Nesaa (Hasnaa’s Exhibition of Famous Women).

el hessan

One of Al-Hessan’s early issues with the picture of a woman who chose not to share her name with her picture

Though shortlived, the magazine was the first cornerstone to encourage women to engage in journalism and writing, borrowing from the model of successful women in the West. Though focused on women’s grand role in the home, the magazine also celebrated women who excelled outside the comfort of their family life, such as physicians of the time, explained El-Sadda, adding that the magazine witnessed the fresh beginnings of women and the press.

Another reason for the greatness of the magazine is the fact that it was launched at the time when Abdallah Al-Nadim, national figure and spokesperson of Orabi’s revolution, launched his first social magazine, titled Al-Ostaz (The Master). A lot of interesting conversations were had between these magazines and their readers regarding women’s rights and equality. Sadly — and not a little ironically — Al-Fatah soon came to an end by way of the marriage of Nofal, as she explained in the last issue of the magazine.

However, her impact remained and lots of women magazines started to flourish: Anis Al-Galis (Keeping One Company, 1898-1907), Magalet Al-Sayedat (Women’s Magazine, 1903-1930), Fatat Al-Sharq (Girl of the Orient, 1906-1922), El-Gens Al-Latif (The Better Half, 1908-1925) and Al-Nahda Al Nesaeia (Women Renaissance, 1921-1939)

Following the same line came Farida Fawzi and her women’s magazine Al-Hissan (Belle, 1925-1929). The cover of the third issue of this magazine reveals an interesting fact on the duel personality of Egyptians, with a portrait of an elderly woman, the photocaption explaining that she is the widow of a famous minister who refused to state her name. And yet her photograph is printed on the cover.

The magazine was focused in women’s rights and dedicated a special section to the same, as a constant reminder to its readers. Music diva Munira El-Mahdia appeared on one of its covers.

The magazine also focused on publishing and translating international novels, as well as The Arabian Nights, along with pictures of aspiring young ladies, such as Siza Nabarawi, the secretary of the Society of the Renaissance of the Egyptian Woman, and Hoda Shaarawi, an icon of the Egyptian feminist movement.

El-Hessan

Portrait of the owner of Egyptian Woman Magazine, published by Al-Hessan Magazine

El-Hessan

Al-Hessan poster of feminist icon Siza El-Nabarawi

El-Hessan

Music Diva at the time, Mounira Al-Mahdeia on the cover of Al-Hessan

Egypt’s Woman magazine (1921-1939) was created and managed by Balsam Abdel Masih. It sustained the line of thought of the previous magazines, but depended on drawings and illustrations rather than pictures.

In parallel to it was Fatat Misr El-Fatat (Girls of Young Egypt) magazine in 1921 founded by Emily Abdel Massih, and Fatat Masr (Egypt’s Girls) owned and directed by Hanem Mohamed El-Askalani, the principal of an elementary and vocational school teaching girls tapestry.

In 1930, Omahat El-Mostaqbal (Future Mothers, 1930-1932) was launched by Tafida Allam, along with many other successful publications.

Al-Hayat Al-Gadida

Al-Hayat Al-Gadida

The magazine focused on Arts and culture figures in Egyptian Society at the time

Al-Hayat Al-Gadida

Al-Hayat Al-Gadida

All publications reviewed are courtesy of the Library and Documentation Centre at the Women and Memory Forum

Can the Egyptian-Saudi partnership last?

Share Button

“Each country, without the support of the other, remains weak. The Saudis need Egyptian expertise in terms of military cooperation and Cairo needs Riyadh’s economic assistance, while both states need to maintain strong ties and collaboration in international forums such as the Arab League and the United Nations,” El-Azabawi told Ahram Online.

?Can the Egyptian-Saudi partnership last amid disagreements

Experts say that the disagreements between Egypt and Saudi Arabia over some regional issue will not affect the long term partnership

Sisi and Salman

An archival for a previous meeting between Egypt’s President Abdel Fatah El-Sisi (Left) and Saudi Arabia’s King Salman Bin Abdel-Aziz
(Photo :Al Ahram)
 Ahramonline
Omar Halawa , Monday 4 Apr 2016

In June 2014, Saudi Arabia’s King Abdullah flew to Cairo to hold a meeting with newly-elected President Abdel-Fattah El-Sisi.

The visit was a mark of the Saudi monarch’s consistent support for El-Sisi; in July 2013, the king was the first Arab leader to support the ouster of Egypt’s Islamist president Mohamed Morsi.

King Abdullah passed away in 2015, but on Thursday, his successor King Salman is set to continue his legacy of support for Egypt, arriving for his first official visit to the country as monarch.

The trip aims at “boosting bilateral relations between the two countries in different sectors,” according to the Saudi embassy in Cairo.

Behind the scenes, however, it seems that there are a number of disagreements between the two allies over regional issues such as the situation in Syria, in Yemen, and Egypt’s frosty relationship with Turkey, a vocal opponent of Morsi’s ouster.

Some Egyptian media outlets have been seen by many as opposed to Saudi foreign policy, but Egyptian Foreign Minister Sameh Shoukry said last week that while Riyadh is “not comfortable with what is being circulated in the media, we can assure them that the Egyptian state is not directing any press views.”

“The relationship with the Saudis is interdependent and inseparable,” vowed the minister.

Experts say that despite the bubbling disagreements under the surface, the bilateral relationship is strong because neither party can risk losing the mutual benefits the alliance assures.

Yousri El-Azabawi, a researcher at the Al-Ahram Center for Political and Strategic Studies, believes that both countries are aware of the importance of being allies or at least maintaining a stable relationship, despite any differing views.

“Each country, without the support of the other, remains weak. The Saudis need Egyptian expertise in terms of military cooperation and Cairo needs Riyadh’s economic assistance, while both states need to maintain strong ties and collaboration in international forums such as the Arab League and the United Nations,” El-Azabawi told Ahram Online.

Last month, Egyptian forces participated in Saudi’s “Thunder of the North” military exercise alongside over 20 other Arab and Muslim-majority countries.

Those countries are members of the Saudi-led “Islamic military alliance against terrorism” which was established in December 2015.

A few hours after Cairo said that it would join the alliance, Riyadh announced an economic aid package for Egypt in the form of agreement to supply five years worth of oil, and $8 billion in additional investments.

Saudi Arabia has supported Cairo with billions of dollars in aid, grants, oil products and cash deposits to help buoy the country’s economy following the toppling of Morsi in July 2013.

Different perspectives

Mutual cooperation aside, both Cairo and Riyadh share different views on the Syrian civil war.

Riyadh has demanded an immediate removal of Bashar Al-Assad and his regime, whereas Egyptian diplomats do not consider his removal to be a prerequisite. Egypt has consistently called for the stability of the Syrian state institutions to be prioritised.

The two states are also diverging on Yemen. Experts argue that Cairo is opposing the rise of the Saudi-backed Islah Party to power in the conflict-torn state, given that it is affiliated with Egypt’s now-banned Muslim Brotherhood.

However, Egypt has extended its participation in the Saudi-led coalition which is fighting the Iranian-backed Houthi rebels in Yemen for another more year.

Egyptian forces were originally deployed to the Gulf, the Red Sea, and the Bab Al-Mandab strait in March 2015, and has been limited to navy and air forces only, with some media reporting that Egypt had refused to deploy ground troops in the conflict.

Ahmed Rakha Hassan, a former diplomat and member of the Egyptian Council for Foreign Affairs, explained to Ahram Online the reasons behind the Egyptian stances on both the Yemeni and the Syrian crisis.

“Egypt is not supporting Al-Assad’s regime,” Hassan said. “Egypt needs to keep the Syrian state institutions stable and in particular the national army, as Damascus in considered instrumental by Cairo when it comes to the Arab-Israeli conflict and the Lebanese internal political crisis,” he said.

“Also Egypt is against the circulating idea of making Syria a federal state, which will lead to a division and will produce a new sectarian Iraq,” he added.

“Egypt fears that resorting to this option will help the Brotherhood rise to power in Syria.”

Hassan also said that Egypt is uncomfortable with the idea of Saudi Arabia backing the Islah Party in Yemen due to its Brotherhood affiliation, but also because it is a Sunni union, whereas Yemen is a majority Shia state.

“Egypt is participating in the war against the Houthis mainly to secure the regional water way in the Red Sea which leads to the Suez Canal,” he said, adding that in his view Egyptian diplomats are trying to “seek a strategic balance, rather than looking into regional affiliations and whims,” he explained.

Anwar Ishqi, a Saudi political commentator and director of the Middle East Centre for Strategic and Legal Studies in Jeddah, acknowledges that Saudi diplomats are now “implementing different policies than before due to the latest developments and the balance of power calculations in the region.”

But Ishqi agrees that such changes and the aforementioned disagreements about regional issues won’t affect the “strong ties” between the two countries.

“Each country has its vision,” Ishqi told Ahram Online. “This will never make the relations frosty.”

“We know quite well that Egypt is busy with its internal development process and its domestic war on terror and thus the Egyptian military is not required to participate in the war in Yemen with its full force,” he said.

“Each country in the Yemeni war coalition has its strategic role which is agreed upon with Saudi Arabia,” Ishqi explained.

Ishqi also argues that Egyptian fears about the rise of Brotherhood-affiliated groups in the current zones of conflict may be unfounded.

“I don’t think that the Brotherhood rising to power in either Syria or Yemen would cause harm to Egypt,” he said.

“We know that Egypt’s Brotherhood is different from its counterparts in other countries and now each affiliated group has its very own strategy away from the leading group in Egypt, which is now much weaker due to the recent political developments,” he explained.

Reconciliation with Turkey?

Some in Egypt questioned whether the decision to join the Saudi-led Islamic military coalition, dubbed by experts a “Sunni bloc” to counterbalance the power of Shia Iran, could lead to an eventual reconciliation with fellow coalition member Turkey.

On Sunday, Saudi columnist Khaled El-Dakheel, writing in London-based Al-Hayat Arabic daily, said that King Salman would raise the issue of Egyptian-Turkish rapprochement during his visit to Cairo on Thursday.

“Saudi Arabia has been playing a mediating role for a while between Egypt and Turkey, either to achieve a reconciliation or at least to ease the tension between them,” he wrote.
“But why Riyadh is keen on this?” he added.

“Because, at the least, coordination between Riyadh, Cairo and Ankara is needed to restore balance in the region in the face of the US retreat, the Russian invasion, and Iran and its allies,” he argued.

“This will achieve significant balance to maintain the interests of the three countries while discussing solutions to regional issues, especially the Syrian crisis,” El-Dakheel added.

However, El-Azbawi argues that Saudi Arabia can’t force Egypt to reconcile with Turkey.

“Even if there are efforts to reach a reconciliation, I think that the Saudis are aware that Turkey has good ties with Iran, so they might be cautious about considering it a tangible ally,” he added.

Former diplomat Hassan stresses that despite such issues, both countries will not allow disagreements to affect “important strategic constants.”

“The security of the Gulf is maintained from Egypt and the security of Egypt is maintained from the Gulf,” he said. “This fact will always last.”

بهارعرب در لیبی شکوفه میزند

Share Button

چکیده: … ملت لیبی ۵ سال فرصت داشت تا بیش از مردم مصر و تونس اسلامگرایی را از نزدیک تجربه کند و میزان قداست، عیار و قابلیت کاربردی وعده های اسلامیسم را در عمل تجربه کند. برخلاف ملت عراق و افغانستان که غافلگیرانه با مداخله خارجی روبرو شدند؛ بنظر من ملت لیبی آماده است از شیطان هم کمک بگیرد تا از شر اسلامگرایان و باندهای مسلح اسلامیستی راحت شود.

 

w460

در دو هفته گذشته، موج اخبار داغ مربوط به هجوم پناهدگان به یونان و مقدونیه، اخبار پیروزی ارتش اسد بر داعش در پالمیرا و رسوایی فرار مالیاتی پولدارن دنیا به بهشت های مالیاتی، مانع از این شد تا یک خبرِ  بظاهر نه چندان مهم دیگری، آنچنان که باید جای خود را در بین عناوین خبری رسانه های دنیا بیابد. این خبر؛ خبرِ تشکیل دولت وحدت ملی مورد حمایت سازمان ملل و قدرتهای بزرگ جهان در لیبی است.

بر حسب ظاهر لیبی حالا ۳ دولت دارد. دو تا در طرابلس( پایتخت رسمی) و یکی در توبروک شهری در شمال شرقی کشور.

تشکیل این دولت با کمک سازمان ملل و مشارکت سیاستمداران غیر فرقه ایی و بطور عمده بیطرف، با مخالفتهای هم دولت(ناسیونال سکولار) توبروک و هم دولت اسلامگرای (اخوانی  Libya Dawn سپیده لیبی*) طرابلس  روبرو گردید. این توضیح را بدهم که دولت توبروک برآمده از یک فرایند پارلمانی مورد تأئید سازمان ملل است درحالیکه دولت اسلامگرای (اخوانی) طرابلس، دولتی شورشی است که با کمک شبه نظامیانی که از درون بلبشوی سیاسی امنیتی پسا قذافی و انقلاب شکل گرفته بودند، پارلمان قانونی را با زور اسلحه میلیشیای خود مجبور به فرار به توبروک، شهری در شمال شرقی و نزدیک بنغازی دومین شهر بزرگ لیبی، کرد و خود را با استناد به آرای کنگره ایی که بیش از ۶ ماه از انقضایش گذشته بود و پس از ان پارلمان جدید (توبروک) تشکیا شده بود،  یگانه دولت قانونی لیبی نامید.

دولت میلیشیایی اسلامی طرابلس در یک هماهنگی رسمی و غیر رسمی با دیگر جریانات شبه نظامی، آنارشیستی و اسلامی که هریک با اتکاء بر اسلحه، بخشی از کشور را تحت کنترل خود قرارداده اند از نفوذ میدانی بمراتب بیشتری نسبت به دولت توبورک در کشور برخوردار میباشد. اما این نفوذ بیشتر، نه برآمده از یک مشروعیت سیاسی و مردمی بلکه مدیون هرج و مرج و فضای قانونگریزی حاکم بر کشور است که باندهای مسلح آنارشیست، اعم از اسلامیست، تبهکار یل قبیله ایی، صرنظر از باورهای سیاسی یا مذهبی اشان، در حفظ آن همه باهم اتفاق نظر دارند. بهمبن دلیل دولت تشکیل شده در توبروک، علیرغم مشروعیت قانونیش هرگز از آن توان میدانی برخوردار نشد تا بتواند اقتدار دولتی خود و حاکمیت قانون را در تمام سطح کشور بگستراند و به اجرا بگذارد. زیرا در تمام کشور گروههای مسلح بومی، قبیله ایی، داعشی و القاعده ایی و حتی باند های تبهکار بعلت محلی بودن اکثر اعضایشان، بر منطقه نفوذ خود، تسلط دارند که قدرت دولت مرکزی را مانعی در راه سلطه و منافع خود دانسته و حاکمیت آنرا بر نمیتابند.

در چنین شرایطی بود که دولت توبروک باید اولاً ارتش منظم و ملی درست میکرد و با آن ارتشی که فاقد آن انگیزه های ایدئولوژیک، قبیله ایی، باندی و مالی شبه نظامیان بود، برای استقرار نظم و قانون بجنگد، که عملی تقریباً نا ممکن بود.

سر انجام، با وساطت و کمک سازمان ملل؛ برخی از سیاستمداران سنتریست (مرکزگرای) بیطرف یا از هردو طرف حول محور فیاض ال سراج جمع شدند و دولت سوم فیاض سراج را تشکیل دادند. سراج از آن سیاستمدارانی است که طی این ۵ سال توانسته است از دایره خصومت و خشونت خود را برکنار نگاه دارد. او در دوران قذافی مدتی پست وزارتی ساختمان و مسکن لیبی را داشته است و از نظر خانودگی هم از منسوبین یا منتصبان به پادشاه سابق لیبی ملک ادریس میباشد.

استراتژی سراج  برای شروع پروسه دولتسازی و حاکم سازی دولت و قانون در کشور؛ اتکاء به مردم، مردمی که از هرج و مرج و بی قانونی خسته شده انددر درجه اول و بعد جلب سیاستمدارانی که آلودگی اقتصادی و جنایی ندارند و به منافع ملی میاندیشند میباشد. و انگاه اتکاء به حمایت دولتهای دوستی است که بخاطر مسائل و منافع امنیتی خودشان هم که شده در ثبات بخشیدن به اوضاع لیبی زینفع هستند. ترس از گسترش تروریسم و تبدیل شدن لیبی به سرپل مهاجرت صدها هزار نفری به اروپا از زمره این دلنگرانی هائیست که منافع دولت لیبی را با دیگر دول منطقه و دول اروپایی در یک سبد ترازوی امنیت جمعی و منطقه ایی قرا میدهد. سراج اصل کار خود را روی منفرد کردن گروههای فشار و خشونتگرا از راههای مسالمت آمیز گذارده است ولی در پشت سر خود هم حمایت کشورهای اروپایی و عربی منطقه تا حد حمایت نظامی را دارد. ایتالیا هفته پیش اعلام کرد که منتظر است تا دولت جدید مستقر شده و رسمیت یابد تا بدعوت آن به آن کشور نیرو اعزام کند.

برای جامعه جهانی و بویژه دول اروپایی، مستقر کردن یا شدن یک دولت قانونی که از رسمیت جهانی برخودار باشد، در طرابلس مهم است زیرا چنین دولت برسمیت شناخته شده ایی میتواند قانوناً از دولتهای خارجی و سازمان ملل برای استقرار امنیت در کشور کمک بگیرد.

اتحادیه اروپا، آمریکا و کشورهای عرب ضد اسلامگرائی مانند مصر، امارات، عربستان و تونس میدانند که به صِرف برپا شدن چنین دولتی از نظرِحقوقی مشروع، اقتدار آن بر کشوری که گروههای شبه نظامی آنرا به یک ملوک الطوایف مافیایی، اسلامی و جنگ سالار تبدیل کرده اند برقرار نخواهد شد. ولی تشکیل چنین دولتی در پایتخت قانونی کشور لازمست تا بنا به دعوت آن، کمک لازم برای به اجرا گذاردن چنین اقتداری بر تمامی قلمروی سیاسی/جغرافیایی کشور به آن بشود. هم اکنون انگلیس، فرانسه و ایتالیا و البته در پشت سر آنها آمریکا و با همراهی کشورهای مصر و عربستان و امارات، زمینه سازی سازمانی و سیاسی لازم برای مداخله بنفع دولت برای تثبیت آن آماده شده است.

دولت اسلامی طرابلس با التیماتومی به سراج و سازمان ملل و از طریق بستن فرودگاه پایتخت؛ مانع از پرواز هواپیمای او و همراهانش به طرابلس شد. ولی او از طریق دریا از تونس با کشتی، در یک پایگاه نیروی دریایی پایتخت پیاده شد و مورد استقبال گرم فرماندهان پایگاه واقع گردید که نشان میدهد دول اروپایی و عربی حامی سراج، پیش بینی همه چیز را از قبل کرده بوده اند.

دو روز پس از ورود سراج به پایتخت و مستقر شدنش در پایگاه دریایی طرابلس، بعنوان ساختمان موقتی دولت جدید؛ ده استاندار از مناطق مختلف کشور حمایت خود را از دولت جدید اعلام کردند. علاوه بر آنها عمده ترین گروه شبه نظامی پایتخت هم از اسلامگرایان جدا شده و حمایت خود را از دولت سراج اعلام کرد. پس از اینها، شرکت نفت دولتی لیبی و بانک مرکزی لیبی هم حمایت خود را از سراج اعلام کرده اند که حمایت این دو نهاد مالی اقتصادی بمعنای محروم شدن دولت اسلامگرا از همه منابع مالی اش میباشد.

در روزهای اخیر مردم جرعت کردند بخیابانها بیانید و بنفع دولت جدید و علیه دولت اسلامگرا “Libya Dawn” (عنوان دولت اسلامگرا ) تظاهرات کنند بدون اینکه شبه نظامیان اسلامگرای “سپیده دم لیبی” بتوانند مزاحمتی برای آنان ایجاد کنند. از هم اکنون صحبت بر سر اینست که مبلغ ۶۷ میلیارد دلار سپرده بلوکه شده لیبی از دوران قذافی در اختیار این دولت قرار گیرد.

بنظر من در روزها و حد اکثر هفته های آینده، دولت توبورک هم به دولت سراج خواهد پیوست و زیر پای “خود دولت خواندهِ”  اسلامگرای اخوانی سپیده لیبی کاملاً روفته و خالی خواهد شد.

حدود سه سال پیش، من در یاداشتی پیرامون ظهور ژنرال خلیفه حفتر، ژنرال ناسیونالیستِ ضد اسلامگرایی در لیبی، نوشتم، اهمیت انقلاب لیبی که تحت الشعاع بلبشوی سیاسی و آنارشیسم کنونی قرار گرفته است، مضمون و ماهیت” پارادایمیک” آنست. در توضیح این جمله نوشتم که ماهیت تحولات کنونی لیبی، در ورای هرج و مرج کنونی اش در این نهفته است که جامعه لیبی و نیروهای سیاسی برآمده از آن به دو اردوی متحارب اسلامگرائی و ضد اسلامگرائی تقسیم شده است و اینست آنچه من تغیر پارادایم  تحول در لیبی و سپس در مصر و تونس مینامم.

بحث سیاسی در لیبی امروز، بحث روی انواع جمهوری یا انواع دموکراسی تجربه شده در جهان سوم نیست. بحث بر سر مبارزه طبقاتی و امتیازات طبقاتی و یا برقراری حتی عدالت اجتماعی نیست ، بحث بر سر  نظام پادشاهی بهتر است یا جمهوریت؟ نیست بلکه بحث بر سر اینست که آیا دین در دولت و حکومت دخالت داشته باشد یا نه! میزان پر پشتی ریش و پشم دینی متولیان دین، بر میزان تحصیلات و تخصص در عرصه مدیریت سیاسی کشور رجحان و برتری داشته و تعین کننده باشد.

ملت لیبی ۵ سال فرصت داشت تا بیش از مردم مصر و تونس اسلامگرایی را از نزدیک تجربه کند و میزان قداست، عیار و قابلیت کاربردی وعده های اسلامیسم را در عمل، در مدیریت سیاسی کشور تجربه کند. برخلاف ملت عراق و افغانستان که غافلگیرانه با مداخله خارجی روبرو شدند؛ بنظر من ملت لیبی پس پنج سال تجربه تلخ آماده است از شیطان هم کمک بگیرد تا از شر اسلامگرایان و باندهای مسلح اسلامیستی راحت شود.

اینست آن چرخش تاریخی در سیر تحولات سیاسی جاری در لیبی که اهمیت تاریخی دارد. بحث امروز مردم لیبی اینست: دولتی اسلامگرا یا دولتی ضد اسلامگرایی. از این دو مقوله پارادایمیک بگذریم، بنظر من بقیه مسائل در این رابطه فرعی هستند حتی مسئله دموکراسی و دامنه آن در لیبی آینده. انتظار اینکه کشوری مانند لیبی با ساختار قبیله ایی و اقتصاد نفتی در ظرف چند یا چند ده سال به یک دموکراسی شکوفای نوع اروپایی تبدیل گردد، فقط عدم درک مفهوم توسعه سیاسی و اجتماعی از یک طرف و عدم شناخت مفاهیم دمکراسی و دیکتاتوری از طرف دیگر است.

بنظر من گرد و خاک آنارشیسم داعشی، القاعده ایی و اخوان المسلمینی زودتر از آنچه تصور میرود در لیبی خواهد خوابید. کشور لیبی داری بزرگترین ذخیره شناخته شده نفت در آفریقا است و اگر دولتی مدرن و سکولار در آنجا مستقر شود هیچ دلیلی ندارد که صنعت سیاحتگری و توریسم آن از تونس و مراکش کمتر شود و بنظر من لیبی از این نظر موقعیت بهتری هم دارد و دولت آینده که در پیکار با اسلامگرایی شکل گرفته است نسبت به دولتهای مراکش و تونس که مجبور بودند با اسلامگرایان مدارانه تر رفتار کنند قاطعیت بیشتری برای سکولاریزه و مدرنیزه کردن کشور دارد.

و اما اینرا ناگفته نگذارم که از ظرفیت ۱٫۷۰۰٫۰۰۰هزار بشکه  ای لیبی، امروز نزدیک به ۵۰۰ بشکه بیشتر تولید نمیشود. تولید لیبی بسرعت میتواند به سطح پیش از انقلاب برسد و این درشرایطی است که جهان با مازاد عرضه ۲ میلیون بشکه ای روزنه روبربروست و این، بمعنای سقوط بیشتر قیمت نفت در جهان میباشد. این نکته ایست که من بمناسبت نشست مشترک آتی نمایندگان کشورهای نفتی اوپک و غیر اوپک در ۱۲ روز آینده (۱۷ مارس) در دوحه، یاداشت بعدی خود را بدان اختصاص خواهم داد.

*  انتخاب عنوان سپیده دم لیبی از طرف دولت اسلامیستی اخوان المسلمین لیبی مانند اینست که اسم یک عجوزه را ماه منیر یا فرخ لقا بگذاریم!

توجه! خبر اضافی تازه:

پیکار جویان ضد رژیم اسد یک فروند هواپیمای رژیم را با شلیک تیر بار ساقط کردند و خلبان آنرا به اسارت گرفتند

………………………………………………………………………..

افزوده ها

U.N. Libya Envoy Meets Unity Government after Arriving in Tripoli

W460

The U.N. Libya envoy met the new unity government Tuesday on his first visit to the conflict-torn country since prime minister designate Fayez al-Sarraj’s arrival in the capital last week.

Martin Kobler’s arrival in Tripoli came amid international hopes that Sarraj’s administration will be able to assert control over the country and end the chaos that has plagued Libya since Moammar Gadhafi’s 2011 overthrow.

“Now meeting PM Sarraj and members of the Presidency Council. I am very happy to be here and discuss the way ahead,” Kobler said on Twitter about an hour after announcing his arrival in the city.

“Just arrived in #Tripoli, first visit after arrival of PC (Presidency Council). Thrilled to be here!” he had written.

Kobler, a German diplomat appointed last year to spearhead international efforts to resolve the Libya conflict, posted photographs of himself descending from a UN turboprop plane and then meeting with officials including Sarraj.

Kobler had been prevented from traveling to the capital last month by authorities in charge of Tripoli, who have so far refused to cede power to the unity government.

Libya has had rival administrations since the Libya Dawn militia-backed alliance seized control of Tripoli in mid-2014, forcing the internationally recognized government to flee to the far east.

The unity government has been formed under a power-sharing agreed by some lawmakers in December. Sarraj arrived by sea last Wednesday and has since been operating out of a naval base.

The new administration has been broadening its support, winning the backing of the Libyan Investment Authority, the National Oil Corporation and the Central Bank.

Ten coastal cities that were under the control of the Tripoli authorities have also backed the new government.

Western governments are deeply concerned that Libya’s disarray has allowed the jihadist Islamic State group to gain an important foothold in the country, but have said a foreign intervention can only take place at the request of a unity government.

…………………………………………………………
Published: 13:26 April 5, 2016Gulf News

AFP

Tripoli: Residents of Tripoli have started to breathe a little easier since the head of a new unity government came to town promising a way out of Libya’s political and economic crises.

Prime minister-designate Fayez Al Sarraj’s arrival last Wednesday came at a time of sandstorms combined with fears of clashes between rival armed groups that have failed to materialise.

“I don’t know if it’s just me, but people seem to be more relaxed,” said Abdul Majid Naas, a 36-year-old petroleum engineer.

Al Sarraj’s arrival had drawn fury from a rival administration that has ruled the capital since mid-2014.

But the situation has remained calm and the new UN-backed government has won the support of the city’s main armed group and of key institutions.

Since a militia alliance including Islamists overran Tripoli a year and a half ago, leaving gunmen on the streets, residents’ lives have been filled with worry over how to support their families in a worsening economy.

Siham, a mother of two, said she and her family were always scared. “We never knew what would happen the next day — even at the end of the day.”

But with Al Sarraj’s arrival, Siham’s husband, Adel Abdul Rahman, 42, said he is confident the situation will improve.

“Now, at least we have a government that can take things in hand,” he said. “It’s as if a great weight has been lifted from my shoulders.”

Support has grown for Al Sarraj’s government, even as the two rival administrations it seeks to replace — the Tripoli authorities and a government in eastern Libya backed by an internationally recognised parliament — continue to reject it.

Late Sunday, the Tripoli-based Libyan Investment Authority threw its support behind Sarraj’s Government of National Accord (GNA).

“The establishment of the GNA in Tripoli represents an important development towards bringing stability and unity to Libya,” LIA chairman Abdul Majid Breish said.

“The GNA can play an important role in negotiating international economic support for Libya and, over the longer term, rebuilding Libya as a destination for international investment and commerce.”

Libya’s National Oil Corporation and Central Bank — backbones of the country’s wealth — have also declared their support.

On Thursday, the mayors of 10 coastal cities that were under the control of the Tripoli authorities called on Libyans to “support the national unity government”.

The following day, guards in charge of securing installations in Libya’s eastern “oil crescent” said they would hand over three export terminals to the unity government.

Oil is Libya’s main natural resource, with reserves estimated at 48 billion barrels, the largest in Africa.

But its output has plummeted since the 2011 uprising that ousted longtime dictator Muammar Gaddafi.

On Friday, for the first time since August 2014, hundreds of Libyans protested in Tripoli against the city’s authorities headed by Khalifa Ghweil and in support of Al Sarraj’s government, chanting “Bye, bye Ghweil”.

Al Sarraj — a businessman from Tripoli — appeared the same day in public, joining weekly prayers at a mosque in the city centre.

On the main Martyr’s Square, members of the security forces and the public shook his hand and hugged him, saying “Welcome home!”

His government has the support of the main armed group in Tripoli, signalling a split within the security forces once loyal to the Tripoli authorities.

On the city’s walls, fresh graffiti reads: “Yes to the Government of National Accord”, replacing slogans in support of Libya Dawn, the militia alliance previously controlling the capital.

Policemen in their blue-and-white winter uniforms have reappeared on the streets.

A day after Al Sarraj returned, the exchange rate improved from 3.7 to 2.7 Libyan dinars against the US dollar.

With the new government promising a united Libya, a strong army and a better economy, Libyans have regained hope.

Engineer Naas, for one, has rethought his plans to emigrate.

“With prices going up, salaries [unpaid] for months and no cash in the banks, I was thinking of leaving,” he said.

But “now hope seems to be an option again”.

دلارهای آزاد شده ایران بکجا میروند؟

Share Button

چکیده از کامنت من: … نکته اول اینست که این خریداران ایرانی مستقلات در دمشق از کدام کانال ارز تهیه کرده و بچه ترتیب این ارزها را به سوریه انتقال میدهند؟ آنها با چه نرخی این ارزها را میخرند؟ آیا سناریویی مانند سناریوی بابک زنجانی و خرید میلیاردی طلا توسط رضا ضراب و مشارکت بیت آقا در  این رابطه در کار نیست؟ نکته بعدی اینست که آیا سفارتخانه های ایران در کشورهای خارج برای همه ایرانیها وظیفه دلال معاملات ملکی را بعهده میگیرند یا فقط برای خواص و برداران یونیفرم پوش یا عمامه پوش مقریب درگاه بیت رهبر این کار را میکنند؟ و نکته دیگر اینکه از کی تا بحال حکومت ولایی ما دو تابعیتی بودن ایراینان را پذیرفته است که ما ملت بیش از ۳۰ سال پیش، گریخته از کشور از این امیتاز تا بحال محروم مانده ائیم؟ آیا پذیرش دو تابعیتی ایرانیان فقط محدود به اتباع ایرانی مقیم دمشق و بیروت است یا نه! شامل خیل عظیم جواسیس رژیم ولایی هم میشود تا مبادا پاسپورتهای آنها با مهر رفت و آمد به ایران ممهور شود؟ و نکته دیگر اینکه، بنظر این بنده، مفت خری کردن مستقلات در دمشق در این شرایط جنگی و به انتظار سود کلان نشستن برداران مستقلاتی،  شبیه داستان کنیز و کدو در منظومه مولویست. آیا این خریداران ملک، ریسک این خریدها را با وجود احتمال بسیار زیاد و نزدیک به یقین سقوط بشار اسد را از کیسه های خود قبول میکنند یا سفارت ما علاوه بر وظیفه دلال معاملات ملکی برای این خریداران نقش بیمه کننده سرمایه گذاری آنها را هم متقبل میشود؟

ایرانیها به مفتخری مستقلات در بخش قدیم دمشق مشغولند*

 

دمشق

گلف نیوز

April 2, 2016

بیروت: طی دو سال گذشته، سرمایه گذاران خصوصی و بنگاههای ساختمانی ایرانی در خاموشی به خرید مستقلات در بخش قدیمی دمشق پرداخته اند. این یک راز شناخته شده در بین صاحبان مستقلات و شرکتها و بنگاههای معاملات املاک سوری است. در خلوت همه از  طرح سرمایه گذاریهای ایران ابراز نارضایتی میکنند ولی کسی جرعت اعتراض علنی ندارد، نه بخاطر ترس بلکه بخاطر نیاز اقتصادی. بهای همه معاملات پُرسود با ارزهای خارجی پرداخت میشوند. – جلیقه نجاتی برای اهالی این بخش  قدیمی شهر که طی ۵ سال از تنزل ارزش پول کشورشان در اثر جنگ سختی کشیده اند.

بیشتر قرارداد های معاملاتی بطور مستقیم با صاحب ملکان سوری بسته میشود و برخی هم توسط یک بنگاه دار ایرانی بنام عبدالله اعظم که دائم اینطرف و آنطرف میدود تا املاکی را برای سرمایه گذاران رده پائینتر بیابد.

مطابق قوانین سوریه، فقط  NGOs (نهاد های مدنی)، کمپانیها خارجی که در سوریه فعالیت دارند و همچنین سفارتخانه ها میتوانند در خاک سوریه صاحب ملک باشند و از فلسطینیهای مقیم سوریه گذشته افراد دیگر ملیتها نمیتوانند به خرید مستقلات مبادرت کنند.

سرمایه داران ایرانی مجبورند از طریق واسطه های سوری، یا توسط سفارتخانه ایران که در یکی از اشرافی ترین و مدرنترین مناطق شهر، Mezzeh، قرار دارد  این مسئله را برای خود حل کنند. دیگر خریداران املاک افراد دو تابعیتی هستند که در سوریه زندگی و کار کرده اند.

حتی یک دستگاه از املاکی که توسط ایرانیها خریده شده است بطور چشمگیر که تحریک آمیز باشد باز سازی نشده است. سرمایه گذاران فقط املاک را میخرند و” آنها را بحال خود میگذارند” و به انتظار می نشینند تا روزی که صدای تفنگها خاموش گردد و آنوقت از این خرید های بنحو خنده دار ارزانِ امروز خود، وقتی که دمشق رونق خود را از سر میگیرد، منفعت زیاد ببرند.

پایان ترجمه کامل مطلب

………………………………………

و اما کامنت من:

گزارشگر گلف نیوز از زاویه دید خود، فقط به وجه هجوم لاشخور وار ایرانیان برای خرید مستقلات ارزان در دمشق بخاطر جنگ، پرداخته و به کنایه میگوید بهای املاک خریده شده فقط بهای یک جلیقه نجات (برای فرار از کشور جنگز زده. ح ت) است.

ولی برای ما ایرانیان در این گزارش مختصر اقتصادی، هزار نکته باریکتر از مو وجود دارد که در نگاه اول دیدن آنها امکان ندارد. نکته اول اینست که این خریداران ایرانی مستقلات در دمشق از کدام کانال ارز تهیه کرده و بچه ترتیب این ارزها را به سوریه انتقال میدهند؟ آنها با چه نرخی این ارزها را میخرند؟ آیا سناریویی مانند سناریوی بابک زنجانی و خرید میلیاردها دلاری طلا توسط رضا ضراب و مشارکت بیت آقا در  این رابطه در کار نیست؟ نکته بعدی اینست که آیا سفارتخانه های ایران در کشورهای خارج برای همه ایرانیها وظیفه دلال معاملات ملکی را بعهده میگیرند یا فقط برای خواص و برداران یونیفرم پوش یا عمامه پوش مقریب درگاه بیت رهبر این کار را میکنند؟ و نکته دیگر اینکه از کی تا بحال حکومت ولایی ما دو تابعیتی بودن ایراینان را پذیرفته است که ما تبعیدهای، بیش از ۳۰ سال پیش، گریخته از کشور از این امیتاز تا بحال محروم مانده ائیم؟ آیا پذیرش دو تابعیتی ایرانیان فقط محدود به اتباع ایرانی مقیم دمشق و بیروت است یا نه! شامل خیل عظیم جواسیس رژیم ولایی هم میشود تا مبادا پاسپورتهای آنها با مهر رفت و آمد به ایران ممهور شود؟ و نکته دیگر اینکه، بنظر این بنده، مفت خری کردن مستقلات در دمشق در این شرایط جنگی و به انتظار سود کلان نشستن برداران مستقلاتی،  شبیه داستان کنیز و کدو در منظومه مولویست. آیا این خریداران ملک، ریسک این خریدها را با وجود احتمال بسیار زیاد و نزدیک به یقین سقوط بشار اسد را از کیسه های خود قبول میکنند یا سفارت ما علاوه بر وظیفه دلال معاملات ملکی برای این خریداران نقش بیمه کننده سرمایه گذاری آنها را هم متقبل میشود؟ و نکته دیگری که چندان بعید نیست ایسنت که این سرمایه گذاریها با آگاهی و اطلاع از ریسک و فقط برای ارز رسانی به بازار ارزیِ ته کشیده دمشق انجام میشود تا سقوط  ارزش پول آنکشور بیش از اینکه سقوط کرده است سقوط نکند.

آخرین و مهمترین نکته: گزارش فوق یک گزارش اقتصادی در یک نشریه معتبر منطقه است. این گزارش نه برای خواننده ایرانی که ادعا شود تبلیغاتی و تخریبگرانه است بلکه برای عربهای منطقه نوشته شده است چون اگر برای فارسی زیانان بود یا در بخش فارسی العربیه درج میشد و یا در بخش فارسی الشرق الاوسط.، بنا بر این، این وظیفه دولت آقای روحانی، وزارت خارجه و بانک مرکزی است که یا گزارش این نشریه را رسماً تکذیب کنند یا به مردم توضیح دهند اینها کیستند؟ که با این بی پروایی ارز از مملکت خارج کرده و در قمار محکوم به باخت سوریه در ملک و املاک سرمایه گذاری میکنند و آنهم با وساطت سفارت ایران.

در پایان این توضیح را هم لازم میدانم که بگویم پیش این سرمایه گذاریها، نهادهای ایرانی، سپاه و مؤسسات صنعتی و تجارتی و توریستی ما، دهها میلیارد دلار در سوریه سرمایه گذاری کرده اند که من فقط دو فقره آنرا که میدانم میگویم: سرمایه گذاری ۲ میلیارد دلاری ایرانخودرو برای مونتاز اتوموبیل و سرمایه گذاری برای یک کارخانه شیشه سازی با سرماه ۵۰ یا ۵۰۰ میلیون دلار که ایندو مربوط به ۶ ـ ۷ سال پیش است که در نشریه مرحوم شده سرمایه درج شده بود و من همانموقع خواندم و همانوقت هم چیزهایی راجع به آن نوشتم که یافتنشان بعلت هک شدن سایت قبلی ام امکان ندارد.

ح تبریزیان

  • این توضیح را هم بدهم که معمولان بخشهای قدیمی شهرهای بزرگ، بخاطر مرکزیتشان جز گرانترین بخشهای آن شهرها هستند.

Gulf News
Published: 13:25 April 2, 2016

Beirut: For the past two years, Iranian real estate developers and private citizens have been silently buying houses throughout the old city of Damascus. This is a known “secret” among all Syrian property owners and real estate agents in Syria. Privately, everybody complains about Iran’s investment scheme but nobody dares object in public, not out of fear but rather, financial need. All of the lucrative deals are signed off in foreign currency — a life jacket for residents of the Old City who are plagued by devaluation of their local currency after five years of war.

Most of the deals are signed directly with Syrian owners and some with Abdullah Azzam, an Iranian cleric who frequents Damascus to purchase property on behalf of low-profile Iranian investors.

According to Syrian law, only locally licensed NGOs and foreign companies operating in Syria can own land and real estate inside Syria, in addition, of course, to foreign embassies. Foreign nationals, with the exception of Palestinian Syrians, cannot buy homes in Syria.

Iranian investors are forced to make the deals through Syrian intermediaries, or through the Iranian Embassy itself, which is located far away in the posh Mezzeh neighbourhood of modern Damascus. Others are done via Iranian nationals who have lived and worked in Syria for years and carry dual passports.

Not a single one of the homes purchased by Iranians has been transformed into anything provocative or high profile. They are just buying homes and “keeping a low profile” until the guns go silent in Syria, making use of their comically low prices in the global real estate market and clearly, waiting for a time when Damascus will boom and they will become very profitable investments.

Unlike other real estate developers, who purchase homes and land in upper-end parts of war-torn cities — making use of their crashing prices in times of turmoil — the Iranians in Damascus are focused on two neighbourhoods only, Sayyida Zeinab and Sayyida Ruqayya. Both are highly important for Shiite history, being shrines for family members of the Prophet’s nuclear family. Iranian investors have not bought a single home in residential districts like Mezzeh or Abu Rummaneh, the favourite venue of the city’s moneyed elite.

Sayyida Zeinab, located in the southern suburb of Damascus, is a neighbourhood surrounding the tomb and mosque of the Prophet’s granddaughter Zeinab, the daughter of Fatima Al Zahrah and Ali Ibn Abi Taleb, the fourth caliph and son-in-law of the Prophet The mosque, constructed in 1990, is famed for its gold-leafed dome and the giant mirrors on its walls and roof, with good doors.

The homes surrounding Sayyida Zeinab are relatively new, constructed from the 1960s onwards. An average 100-square metre apartment costs anywhere between 40 million SP (Dh264,240) to 75 million SP (Dh499,120), depending on the condition of the building.

The prices are much higher in Sayyida Ruqayya, located behind the Grand Umayyad Mosque of Damascus — the jewel of the crown of the Old City.

The Amara neighbourhood, being thousands of years old, is riddled with magnificent Damascene palaces, some reaching up to 30 rooms, with high lemon trees, spacious courtyards, and water fountains made out of stone. The price of these mansions starts at $150,000 (Dh550,500) and can reach up to $600,000 (Dh2.20 million). Some are 2,000 square metres, like the mansion of Algerian freedom fighter Emir Abdelkader El Djezairi who lived in Damascus in the 19th century, a stone’s throw from Sayyida Ruqayya now owned by the Algerian Embassy in Syria.

One real estate owner in the nearby ancient Hamidieh Market told Gulf News: “Our job is to sell homes — this is what we do for a living — regardless of who the customer is. If the Iranians come here to revamp Sayyida Zeinab, they are welcome so long as they are paying money. If the Saudis won and came here to revamp the sites surrounding the Grand Umayyad (Mosque), they too are welcome.”

Iraqi prime minister presents new cabinet list to parliament

Share Button

Pressure is also coming from powerful Shiite leader Moqtada Al Sadr, who started a sit-in near parliament on Sunday and leads a bloc which includes three current ministers. He is pushing Al Abadi to appoint nominees unaffiliated with political parties.

Following Al Abadi’s speech to parliament, Al Sadr called on demonstrators to end their sit-in, describing the proposed cabinet lineup as “courageous” and urging lawmakers to put it to a vote

Prime Minister submits new names for oil, finance and foreign ministry portfolios

APRally for reformIraqi protesters chant slogans during a sit-in outside the heavily guarded Green Zone in Baghdad yesterday, calling for political reform and an end to corruption.

Published: 15:19 March 31, 2016Gulf News

Agencies

Baghdad: Iraqi Prime Minister Haider Al Abadi named Nizar Salem Al Numan as a candidate for the key post of oil minister yesterday as part of a cabinet reshuffle aimed at fighting corruption, state television said citing its correspondent.

Al Abadi also named prominent Shiite politician Ali Allawi for the post of finance minister and tagged Sharif Ali Bin Al Hussain, a relative of Iraq’s king deposed in 1958, for foreign minister, state TV added.

Al Abadi presented his new cabinet lineup to parliament as part of a drive to form a technocrat government in the face of resistance from politicians who fear their entrenched interests could be hurt.

He merged several portfolios and presented a list of 16 ministers while keeping the current defence and interior ministers, state television said earlier.

The established political parties fear a reshuffle could weaken patronage networks that have sustained their wealth and influence for more than a decade.

But Al Abadi has to deliver on long-promised anti-corruption measures or risk weakening his government as Iraqi forces gear up to try and recapture the northern city of Mosul from Daesh.

Pressure is also coming from powerful Shiite leader Moqtada Al Sadr, who started a sit-in near parliament on Sunday and leads a bloc which includes three current ministers. He is pushing Al Abadi to appoint nominees unaffiliated with political parties.

Following Al Abadi’s speech to parliament, Al Sadr called on demonstrators to end their sit-in, describing the proposed cabinet lineup as “courageous” and urging lawmakers to put it to a vote.

Al Sadr, whose opinion holds sway with tens of thousands of supporters, warned party leaders last week that they would face street protests if they obstruct the government overhaul.

Parliament must vote on any cabinet changes. Yesterday it was slated to meet but decided to postpone its session until Saturday. Lawmakers said they might take up to ten days to respond to Al Abadi’s proposals.

Sunni politicians are demanding a complete cabinet reshuffle, Shiite lawmakers are divided in their stance on the new government and Kurdish politicians have insisted that 20 per cent of ministers in the new cabinet must be Kurdish. It is not clear if Al Abadi will propose a complete or partial reshuffle.

Al Abadi has repeatedly called for the current cabinet of party-affiliated ministers to be replaced with technocrats, but has faced resistance from powerful blocs and their ministers, who rely on their positions for patronage and financial gain.

In August, Al Abadi proposed a sweeping reform package to combat corruption, cut government spending and merge ministries, but his efforts have been stymied by sectarian tensions and struggles to contain Daesh.

– Agencies

………………………………………………………….

Aljazeera

Salah Nasrawi |

Iraq’s new government: Not exactly a breakthrough

Iraq’s PM presented his new cabinet line-up to parliament, but political crisis is unlikely to go away.

تکیه آیت الله خامنه‌ای به مداحان نشانه چیست؟

Share Button

شیوه توجه آیت الله خامنه‌ای به مداحان سبب ایجاد نوعی مرجعیت دینی هم ارز روحانیان برای آنان شد. علت این موضوع را می‌توان در ضعف پایگاه اجتماعی آیت الله خامنه‌ای در بین روحانیان سنتی و حوزه‌های علمیه دانست. وی از این جهت وضعیتی کاملا متفاوت با آیت الله خمینی داشت که مرجعی مسلم و استادی برجسته دارای آثار فقهی متعدد و سابقه طولانی تدریس و شاگردان فراوان در بین اساتید حوزه‌ها بود. آیت الله خامنه‌ای پس از حدود سه دهه از رهبری خود هنوز نتوانسته است که پایگاه محکمی در حوزه‌های علمیه بنا نهد. اعتبار او در حوزه‌ها صرفا به قدرت مالی وسیع او و حمایت مادی‌اش از حوزه‌ها محدود است. از وی نه آثار فقهی برجسته‌ای منتشر شده و نه تا کنون موفق به پرورش شاگردان برجسته‌ای در بین اساتید حوزه‌های علمیه شده و نه دیگر شاخصه‌های مراجع با نفوذ در ساختار سنتی حوزه‌ها را می‌توان در وی یافت. از این جهت آیت‌الله خامنه‌ای ناگزیر به ایجاد پایگاه دینی جایگزینی بود که اعتبار دینی خود را به عنوان ولی فقیه بر آن استوار سازد. مداحان نقش این جایگزین را به بهترین وجه ایفا کردند. در سالهای اخیر جذابیتهای آنان از جمله داشتن صدای نیکو و شورانگیزی و هیجان‌انگیزی برای جوانان به بهترین وجه به سود آیت الله خامنه‌ای به کار گرفته شد. به علاوه، مداحان معمولا نقش تحریک احساسات مردمی به نفع آیت الله خامنه‌ای در دوره‌های ایجاد اعتراضات مردمی علیه وی را به عهده داشته‌اند. از این منظر می‌توان دلیل توجه فراوان وی به این طیف و توسعه و تقویت آنان را شناخت. توجه ویژه رهبر آیت‌الله خامنه‌ای به مداحان سبب افزایش بسیار زیاد تعداد آنان و ایجاد رشته‌های مداحی در دانشگاه‌ها از جمله دانشگاه علمی کاربردی شد. +کامنت من در زیر:

تکیه آیت الله خامنه‌ای به مداحان نشانه چیست؟

  • ۲ آوریل ۲۰۱۶ – ۱۴ فروردین ۱۳۹۵

آیت‌الله خامنه‌ای در طول دوره رهبری‌اش نقش ویژه و برجسته‌ای را به مداحان عطا کرد. این نقش نه در سنت دینی شیعی سابقه دارد و نه در دوره رهبری آیت‌الله خمینی. وی در ۱۱ فروردین ۱۳۹۵ به مناسبت سالگرد ولادت حضرت فاطمه‌ زهرا در جمع مداحان، خطاب به آنان می‌گوید: “دشمن میخواهد باورها را تغییر بدهد؛ باور به اسلام را، باور به کارآمدی نظام اسلامی را، باور به کارآمدی را، باور به امکان تداوم نظام اسلامی را. … اینها آن میدانهایی است که جنگ روانی دشمن در این میدانها است و شما به‌عنوان مدّاح، میتوانید اثر بگذارید، میتوانید این جوان را از لحاظ بنیه‌ فکری تقویت کنید.” او در ادامه سخنانش به نقش سیاسی مداحان اشاره کرده و آن را رسالت اصلی آنان می‌داند و بر مبنای آن از آنان می‌خواهد که نقش هدایت مردم را ایفا کنند.

آیت‌الله خامنه‌ای در طول دوره رهبری‌اش نقش ویژه و برجسته‌ای را به مداحان عطا کرد. این نقش نه در سنت دینی شیعی سابقه
دارد و نه در دوره رهبری آیت‌الله خمینی.

نقش هدایت در سنت دینی شیعی بر عهده راویان احادیث و فقیهان بوده است. راویان احادیث در دوره پیش از تاسیس فقه و دانشهای استنباطی دیگر، نقش اصلی در حفظ میراث شیعی و حفظ و انتقال سخنان امامان شیعی را داشته‌اند. این نقش به تدریج با پیدایش و تطور فقه به فقیهان واگذار شد. در هیچ یک از دوره‌های تاریخ شیعه، مداحان دارای نقشی ویژه در شکل دادن باورهای دینی مردم – آن گونه که آیت‌الله خامنه‌ای خواستار آن است – نداشته‌اند.

مداحان به عکس گاه به جهت گزافه گوییها و سخنان غیر مستند مورد انتقاد شدید روحانیان قرار گرفته‌اند. کتاب “اللؤلؤ والمرجان‌” از میرزا حسین نوری و حماسه حسینی از مرتضی مطهری از نمونه‌های بارز نقد مداحان از سوی روحانیان است. نمونه‌های مختلف دیگری را نیز می‌توان در آثار مختلف سید محسن امین عاملی، محمد جواد مغنیه، شیخ محمد مهدی شمس الدین و سید محمد حسین فضل الله مشاهده کرد.

در دوره آیت الله خمینی نیز نقش ویژه و برجسته‌ای به مداحان داده نشد. رهبر سابق ایران همیشه یک شخص ثابت را برای خواندن روضه در مناسبتهای دینی دعوت می‌کرد. سید محمد کوثری از روحانیان واعظ قم بود که سابقه طولانی تحصیلات دینی داشت و از زمره روحانیان سنتی به شمار می‌رفت. وی در زمره مداحان قرار نداشت و از طیف روحانیان واعظ مانند محمد تقی فلسفی و حسین انصاریان به شمار می‌رفت. تفاوت واعظان با مداحان در برخورداری دسته اول از تحصیلات دینی در حوزه‌های علمیه و وابستگی رسمی آنان به سلک روحانیت بر خلاف دسته دوم است. آیت الله خمینی تنها از آقای کوثری برای مراسم عزادراری دعوت می‌کرد و کوثری نیز تنها به روضه خوانی سنتی بدون هیچ رویکرد سیاسی بسنده می‌کرد.

Image copyrightkhamenei.ir
Image captionاز آغاز رهبری آیت الله خامنه‌ای شاهد بالا آمدن طیف وسیعی از مداحان سیاسی با سبک و شیوه جدید هستیم. وی معمولا در مناسبتهای مذهبی از مداحان مختلف سیاسی وابسته به خویش دعوت می‌کند. این مداحان بر خلاف سنت تاریخی روضه‌خوانی که در تتمه منبر می‌آمد، خود منبر مستقلی داشته و نقشی هم ارز و گاه بالاتر از خطیب دینی ایفا می‌کنند.

از آغاز رهبری آیت الله خامنه‌ای شاهد بالا آمدن طیف وسیعی از مداحان سیاسی با سبک و شیوه جدید هستیم. وی معمولا در مناسبتهای مذهبی از مداحان مختلف سیاسی وابسته به خویش دعوت می‌کند. این مداحان بر خلاف سنت تاریخی روضه‌خوانی که در تتمه منبر می‌آمد، خود منبر مستقلی داشته و نقشی هم ارز و گاه بالاتر از خطیب دینی ایفا می‌کنند. به علاوه، این طیف از مداحان با استفاده از سبکهای موسیقی مختلف و گاه کپی برداری مستقیم از سبک ترانه‌های رایج ایرانی موفق به جلب توجه سطح وسیعی از جوانان شدند. به علاوه سبکهای شورانگیز آنان در ایجاد اندوه و شادی مانند ایجاد گردونه چرخان در میان مجلس سینه زنی و یا دست زدن با صدای بلند که سابقه‌ای در بین مذهبیان نداشت، با استقبال وسیعی از جوانان مواجه شد. در مقابل، این مداحان به جهت عدم برخورداری از تحصیلات دینی سنتی در حوزه‌ها و نیز تحصیلات دانشگاهی مرتبط به مطالعات دینی نقش مهمی در انتشار خرافات مذهبی و باورهای غیر مستند و ناموجه داشته‌اند.

شیوه توجه آیت الله خامنه‌ای به مداحان سبب ایجاد نوعی مرجعیت دینی هم ارز روحانیان برای آنان شد. علت این موضوع را می‌توان در ضعف پایگاه اجتماعی آیت الله خامنه‌ای در بین روحانیان سنتی و حوزه‌های علمیه دانست. وی از این جهت وضعیتی کاملا متفاوت با آیت الله خمینی داشت که مرجعی مسلم و استادی برجسته دارای آثار فقهی متعدد و سابقه طولانی تدریس و شاگردان فراوان در بین اساتید حوزه‌ها بود. آیت الله خامنه‌ای پس از حدود سه دهه از رهبری خود هنوز نتوانسته است که پایگاه محکمی در حوزه‌های علمیه بنا نهد. اعتبار او در حوزه‌ها صرفا به قدرت مالی وسیع او و حمایت مادی‌اش از حوزه‌ها محدود است. از وی نه آثار فقهی برجسته‌ای منتشر شده و نه تا کنون موفق به پرورش شاگردان برجسته‌ای در بین اساتید حوزه‌های علمیه شده و نه دیگر شاخصه‌های مراجع با نفوذ در ساختار سنتی حوزه‌ها را می‌توان در وی یافت. از این جهت آیت‌الله خامنه‌ای ناگزیر به ایجاد پایگاه دینی جایگزینی بود که اعتبار دینی خود را به عنوان ولی فقیه بر آن استوار سازد. مداحان نقش این جایگزین را به بهترین وجه ایفا کردند. در سالهای اخیر جذابیتهای آنان از جمله داشتن صدای نیکو و شورانگیزی و هیجان‌انگیزی برای جوانان به بهترین وجه به سود آیت الله خامنه‌ای به کار گرفته شد. به علاوه، مداحان معمولا نقش تحریک احساسات مردمی به نفع آیت الله خامنه‌ای در دوره‌های ایجاد اعتراضات مردمی علیه وی را به عهده داشته‌اند. از این منظر می‌توان دلیل توجه فراوان وی به این طیف و توسعه و تقویت آنان را شناخت. توجه ویژه رهبر آیت‌الله خامنه‌ای به مداحان سبب افزایش بسیار زیاد تعداد آنان و ایجاد رشته‌های مداحی در دانشگاه‌ها از جمله دانشگاه علمی کاربردی شد.

Image copyrightkhamenei.ir
Image captionایجاد پایگاه دینی مستقل برای مداحان به تقویت و انتشار جریان پوپولیستی دینی و سیاسی در ایران یاری فراوان رسانده و زمینه انتشار وسیع خرافات دینی و آمیختن باورهای دینی به امور سیاسی زودگذر را فراهم آورده است.

آیت‌الله خامنه‌ای با ارتباط مداحان به خویش سبب بی‌نیازی آنان و بریدن رابطه‌شان با حوزه‌های علمیه و روحانیان سنتی گشت. در دوره سابق مداحان به نوعی تحت نظارت روحانیان بوده و نقش آنان در ذیل و حاشیه آنان به شمار می‌رفت. اما اکنون مداحان وابسته به رهبری دارای اعتباری مستقل از روحانیان بوده و نقشی هم‌ارز و گاه مهمتر از روحانیان ایفا می‌کنند. افزون بر آن، مداحان وابسته به رهبری به طور علنی به مراجع دینی حوزوی دارای گرایشهای مخالف با آیت الله خامنه‌ای حمله برده و با الفاظ رکیک از آنان یاد می‌کنند. شیوه برخورد آنان با آیت‌الله منتظری و نقش ویژه آنان در ایجاد جریان تهاجم به بیت ایشان از نمونه‌های بارز این امر است.

ایجاد پایگاه دینی مستقل برای مداحان به تقویت و انتشار جریان پوپولیستی دینی و سیاسی در ایران یاری فراوان رسانده و زمینه انتشار وسیع خرافات دینی و آمیختن باورهای دینی به امور سیاسی زودگذر را فراهم آورده است. این امر نه تنها سبب نگرانی روشنفکران دینی را فراهم آورده، بلکه روحانیان سنتی نیز از توابع آن از جمله کاهش اعتبار سنتی روحانیان در جامعه ایرانی و انتشار عوام‌گرایی نگران هستند.

این جریان نشانه تغییر جهت نظام جمهوری اسلامی از حوزه‌های علمیه به سمت ایجاد پایگاه‌های دیگر دینی است. این تغییر جهت از رابطه بحران‌زا و غیر مستقر نظام جمهوری اسلامی با حوزه‌های علمیه پرده بر می‌دارد.

……………………………………………..

کامنت من:

یادداشت فوق واقعاً بهترین تحلیل توصیفی از مسئله مداحی در ایران عصر خامنه ای و حکومت اسلامیست. من حد اقل دو سه سال بود که به ضرورت طرح این مسئله پی برده بودم و علت آنهم اعزام مداحان و نه روحانیون به سوریه، عراق لبنان برای شهید شدن بود تا در افراد بسیج و سپاه اعزامی به آن دو کشور روحیه استشهادی ایجاد کنند. شاید تنها نقیصه یاداشت فوق عدم اشاره به این مسئله است. در تاریخ جنبشهای سیاسی و اجتماعی بطور عام و تاریخ جنبش اسلامی بطور خاص، هرگز توضیحات تئوریک و نظریات سیاسی، حتی در آنجا که کاملاً هم پذیرفته شده بوده اند موجب برانگیختن روحیه ایثار و شورشگری نشده اند. درتاریخ جنبش کمونیستی و کارگری بطور مثال؛ این کاپیتال و مانیفست نبود که در مبارزان چپ روحیه پیکار ایجاد کرده و از دکترین مارکسیستی یک ایدئولوژی رزمی میساخت بلکه این شعرا و نویسندگان چپ و کلاً هنر و ادبیات کارگری و کمونیستی شور آفرین(اغراقگویی، افسانه سازی ادبی و هنری) بودند که شور مبارزه ایجاد میکردند، حتی در آنجا که فرد شور زده هِر را از بِر مارکسیسم تمیز نمیداد.

این متد بسیج گری و شورآفرینی رزمی همچنان در دوران ما و بطورکلی تا زمانی که مبارزه سیاسی و اجتماعی ایثارگری میطلبد، معتبر است و معتبر خواهد ماند. و این نکته ای است که بدون درک ان هیچ جریان یا جنبش سیاسی ای در هیچ کجا بشمول میهن ما موفق نخواهد شد.

جنبش کنونی میهن ما علیه استبداد حاکم، به هنر و ادبیات مسئول، جهت دار و بسیج گرانه نیاز دارد. رژیم اسلامی برآمده از انقلاب اسلامی با تکیه بر افسانه آشورایی توانست بیشترین توده عوام را بدنبال خود بکشد و از این توده علیه بخشهای روشنگر جامعه استفاده کند. هنر و ادبیات مترقی و آزادی خواه تا حد مداحی عاشورایی غیر عقلانی  نیست ولی بلحاظ ماهیت خود تفاوتی با مداحی ندارد. ادبیات و هنر انقلابی و آزدیخواه بر اساس بسیاری واقعیات و ضرورت های تاریخی “احساس آفرینی” ویژه خود را بنا میکند. در حالیکه مداحی بر اساس خرافه های عتیق توده های عقب مانده جامعه بنا شده است هنر و ادبیات انگیزه آفرین مترقی مواد خود را از ستم های موجود و قابل لمس میگیرد. ولی هردو از طریق تازیانه زدن بر احساسات کرخت مردم مخاطب خویش، از یک ایده، اعتقاد یا دکترین سیاسی خود ایدئولوژی رزمی و جنگی میسازند.

ح تبریزیان

Egyptian new capital

Share Button

Four companies to start execution of first phase of Egyptian new

capital on Saturday, says housing minister

The construction of a new Egyptian capital east of Cairo is set to begin in April with the first phase expected to be complete within two years

New Capital in Egypt

A model of a planned new capital for Egypt is on display at an economic conference in Sharm El-Sheikh, Egypt, March 13, 2015 (Photo: Fouad Mansour)

Ahram Online , Thursday 31 Mar 2016

Four construction companies have been mandated to execute the infrastructure of Egypt’s new administrative capital project east of Cairo starting Saturday, Egypt’s Housing Minister Mostafa Madbouly said in statements reported by state news agency MENA.

The construction of the first phase is set to start in April, with the cabinet approving earlier the connecting of facilities to the first phase of the new capital with a cost of EGP 4 billion.

Earlier in March, Egypt’s President Abdel-Fattah El-Sisi affirmed in a meeting with Madbouly and the army’s engineering authority Kamel Al-Wazir the necessity of finishing the first phase of the capital within two years, with the highest international execution standards.

In the meeting, Madbouly pointed out that a state-owned company would be the main developer of the project, taking over the general planning and introduction of facilities as well as the execution of the residential area.

He added that bids on private companies to execute the first phase of the project will start in the upcoming months.

The megaproject’s first phase will include 12 ministries and a number of other governmental institutions, a residential area that would have more than 25,000 housing units, and the world’s biggest park.

Al-Wazeer also said that the army’s engineering authority has already started in the execution of 210 kilometres of roads with a width of 120 meters in the new capital site, as well as adding that the authority has started the implementation of bridges and the ring road that would connect the new capital with New Cairo.

The new capital, which is part of President Abdel-Fattah El-Sisi’s plan to boost the economy through a series of mega-projects, is estimated to cost $45 billion.

Several foreign visits have been made by El-Sisi in the last months to discuss investment opportunities for a number of developmental projects.

In January, Egypt and China signed financial deals including loans, grants and memorandums of understanding worth around $15 billion of which a part is expected to be invested in the infrastructure of the planned new administrative capital.

Chinese companies will only provide Egyptian contractors with long maturity loans to finance the construction of 14 new governmental buildings, major conference centres and a fairs area, Madbouly said at Cairo-based conference in March.

توطئه مهیب ایران در عربستان کشف شد

Share Button

 از کامنت من:… این امر تازه ایی نیست که رژیم ایران سعی کرده و میکند اقلیتهای شیعی در کشورهای مسلمان را به پروکسی(عامل) سیاسی خود تبدیل کند. نتیجه چنین سیاستی به فتنه ریشه دار فرقه گرایی شیعی ـ سُنی در ممالک اسلامی منطقه منجر شده است که ریشه خصومت آفرین آن به این زودیها برکندنی نیست.

سفارت ایران در صدد بود تا ۲۰۰ ناراضی را عضو گیری کند

عرب نیوز

۱/ April 2016

جده: سفارت ایران در ریاض در کار توطئه عضو گیری ۲۰۰ نفر از ناراضیان در سعودی بود تا با استفاده از آنان به عملیات ضد امنیتی از جمله جاسوسی برای تهران دست زند. این یکی از اتهامات عمده ایی است که دادستان علیه دو نفر از اعضای یک سلول عملیاتی در پادشاهی عربستان که بنفع ایران فعالیت داشته اند وارد کرده است.

متهم شماره ۲۱ نیز متهم است که منزلش را به قرارگاهی برای ملاقات اعضای این شبکه با مأموررین اطلاعاتی ایران که در سفارت آنکشور در ریاض فعالیت داشته اند تبدیل کرده بوده است و اسناد اطلاعاتی فوق العاده سری راجع به عربستان را در اختیار این مأموران قرار میداده و همچنین برای آنها پول تسعیر (چنج) میکرده است. همین شخص متهم است که تجهیزات عملیاتی الکترونیک و کامپیوتری قابل استفاده در عملیات جاسوسی در اختیار مأموران ایران مستقر در سفارت قرار میداده است و علاوه بر آن، برای ملاقات با تعداد دیگری از مأموران  اطلاعاتی ایران بقصد تحویل اطلاعات سری راجع پادشاهی عربستان بدانها، به ترکیه مسافرت میکرده است.

بنا به ادعانامه دادستان، این فرد، همچنین به تدارک و تهیه گزارشهای اطلاعاتی راجع به برخی افراد، مؤسسات عمومی و خصوصی در پادشاهی سعودی و  راجع به وضعیت دانشگاهها و دانشجویان و نا آرامی در برخی استانها  مبادرت کرده است. این شخص به مأمورین ایرانی اجازه داده است تا برخی اطلاعات امنیتی را از کامپیوترش کپی برداری کند.

این شخص همچنین متهم است که یک لیست ۲۰۰ نفره از  تروریستهایی را که علیه کشور خود بنفع ایران برخاسته بوده اند، گزارشهای اقتصادی و گزارشهایی حاوی نام خانواده های شیعه کشور را در اختیار تهران قرار داده است.

متهم ردیف ۲۲، که مدیر یک بانک است، بنا بدرخواست مأمورین ایرانی برای مرتبط کردن آنها با سرمایه گذاران شیعی در عربستان، با آنها وارد مذاکره و تبادل اطلاعات شده است تا آنها را تشویق به سرمایه گذاری در ایران در راستای تحقق اهداف ایران در پادشاهی عربستان کند.

بنا بر ادعا نامه دادستان، این شخص همچنین در باره وضعیت استان شرقی کشور (مناطق حوثی و شیعه نشین ح ت) با مأمورین اطلاعاتی ایران طی چندین دیدار به بحث گذارده است. در همین حال وکیل یکی از متهمین نیز بخاطر تبانی برای به تعویق افتادن محاکمه تعدادی از متهمین از سوی یک قاضی جنائی در مظان اتهام قرار گرفته است.

این قاضی میگوید؛ این وکیل تلاش داشته است تا یک شوی رسانه ایی از مسئله درست کند. این قاضی میگوید قانون وقت کافی برای رسیدگی به پرونده و مشاوره با وکیل را در چهار چوب موازین قانونی تعین کرده است.

پایان مطلب عرب نیوز(عربستان)

………………………………………………………………..

کامنت من:

از منظر عملیات اطلاعاتی:

دستگاههای اطلاعاتی ایران، زیاد بخود غره اند که رد پای هر توطعه و هر اقدامی ضد حکومتی را در کوتاه ترین مدت پیدا کرده و مجرمین را به ضربتی به کیفر میرسانند. و الحق این ادعا چندان گزافه نیست. ولی جنبه گزافه گوئی ان در اینست که دستگاههای اطلاعاتی ایران از خشن ترین روشها در گسترده ترین عرصه ها استفاده میکنند و با این روش سخت افزاری و غیر فنی که در تمام رژیمهای فاشیستی رایج است و در کوتاه مدت موفق هم هست، به هدف اکتشافی و امنیتی خود میرسند.

در این رابطه شکنجه در حد مرگ مجرم یا متهم و حتی اطرافیان او روشی رایج برای دستگاههای اطلاعاتی رژیم حاکم بر میهن ماست. ولی یک چنین مِتُدی که در سطح امنیتی برون مرزی کارساز است در عرصه اطلاعاتی فرامرزی که مستلزم ورزیدگی تخصصی است ناکار ساز میباشد. البته رژیم در این عرصه هم به یمن بودجه بی حساب و کتاب و عاری از حسابرسی، با ولخرجی تا حدودی جبران فقدان آن ورزیدگی را میکند.

ولی آنچه برای مأمورین رژیم در مورد فوق، در عربستان اتفاق افتاده است خیلی ساده است. مأمورین ایران برای شکار به عربستان رفته بوده اند ولی در آن کشور، خود به بخشی از دامگذاری و شکارگری دستگاههای اطلاعاتی ورزیده عربستان برای شناسائی مخالفین، تروریستهای ضد حکومتی و سرمایه داران شیعی که حاضر بوده اند با مأمورین ایرانی کار کنند تبدیل شده اند. عربستان به هزینه دستگاه اطلاعاتی ایران شبکه وسیعی از ناراضیان و تروریستهای بالقوه در کشور  خود را شناسایی کرده است و این یک روش کلاسیک شده اطلاعاتی میباشد.

در دوران کمونیسم، دستگاههای اطلاعاتی کشورهای ضد کمونیست با میدان دادن به برخی فعالیت های بظاهر مخفی ولی کنترل شده، در این احزاب و یا سازمانهای چپ رخنه میکردند و از آنها بدون اینکه خود دانند بهترین استفاده اطلاعاتی را برای شناسائی مخالفین میکردند.این روش همچنان مورد استفاده وسیع حکومت فعلی در میهن ما نیز هست.

از نظر سیاسی:

این امر تازه ایی نیست که رژیم ایران سعی کرده و میکند اقلیتهای شیعی در کشورهای مسلمان را به پروکسی(عامل) سیاسی خود تبدیل کند. نتیجه چنین سیاستی به فتنه ریشه دار فرقه گرایی شیعی ـ سُنی در ممالک اسلامی منطقه منجر شده است که ریشه خصومت آفرین آن به این زودیها برکندنی نیست.

من قریب ۵ سال است از نزدیک اوضاع منطقه بشمول عربستان را از نزدیک رصد میکنم و در این زمینه مطلب مینویسم. درکی افواهی وجود دارد که عربستان مروج وهابی گری است. پرسش نخست من اینست چرا اولاً عربستان این وهابیگری را، در امارات متحده عربی، در اردن هاشمی، در مراکش و تونس و کویت ترویج نمیکند؟ و در ثانی وهابی گری بخاطر ماهیت غیر سیاسی اش مانند ترویج هر مذهب دیگر، ضرری بیش از ترویج تشیع یا دیگر فرق اسلامی برای جامعه ندارد. حتی میتوان گفت  مذهب وهابی نسبت به تشیع خیلی غیر خرافی تر هم هست زیرا فقط قرآن و نه چیزی بیش از آن را قبول دارد. . عربستان یکهزارم مملکت ما به نسبت جمعیت آخوند و روضه خوان، دعا نویس، زیارت نامه خوان و..، ندارد.

ولی در آنجا که برخی جریانات سلفی سیاسی میشوند ربطی بخود وهابیگری بعنوان یک مذهب ندارد بلکه به سیاسی شدن دین و از جمله سلفیسم ربط دارد همچنانکه اسلام شیعیِ غیر سیاسی، نیز آزار و ضرر چندانی برای نظام سیاسی یک کشور ندارد. جدایی مذهب از سیاست و دولت مهم است که وهابیگری از این نظر از مذهب حاکم بر میهن ما بسیار بسیار پیشرفته تراست. کافیست مراسم عزاداریها و نوحه و مداحی ها و شمایل کردانیها و خرّه به سرکردنها  را با مذهب صاف و ساده و بی پیرایه وهابی کنیم کافیست قبر ساده ملک عبدالله را با گور خمینی و دیکر امامان و یا امامزاده ها مقایسه کنیم!

ضمناً باید این نکته را در نظر داشت که کلاً اسلام برای عربستان، فرای مذهب بلکه فرهنگ بومزاد جامعه است. همچنانکه اگر دین زرتشت در ایران باقی مانده بود، در عین دین بودن بخش عمده ایی از فرهنگ آریایی ما نیز بود. ولی در آنصورت هم اگر همان زرتشتیگری سیاسی میشد، به اندازه سیاسی شدن اسلام امروز به مملکت و ملت ما صدمه میزد.

در این زمینه میتوان بسیار گفت و نوشت ولی نه مرا حال بیشتر نوشتن هست و هنه خواننده را احتمالاً در این عصر ۱۳ بدر حال خواندن مطلب.