Archive for: May 2016

Why Shiites are divided over Iranian role in Iraq On the nigh

Share Button

Iraqi Shiites perceive that Iran is a strategic depth for them to protect themselves from the sectarian threat posed by Sunni Arab regimes. Yet, important Iraqi Shiite forces have condemned the Iranian use of Iraq as a tool in its struggle against its regional rivals such as Saudi Arabia and Turkey, or its international rivals such as the United States. In an attempt to ward off any equivoque, they believe that their disagreements with Iran does not contradict the principle of mutual respect, taking into account both countries’ common interests.

 Followers of Iraq’s Shiite cleric Muqtada al-Sadr shout slogans at Grand Festivities Square within the Green Zone in Baghdad, Iraq, May 1, 2016.  (photo by REUTERS/Thaier Al-Sudani)

Al- Monitor

Ali Mamori

t of April 30, the crowd that stormed the Green Zone gathered in the Great Celebrations Square inside the zone and chanted “Iran Out Out” and “Qasem Soleimani … Sadr is a divine person,” in reference to Shiite cleric Muqtada al-Sadr. This indicates that feelings and political stances hostile to the policy that Iran has adopted in regard to Iraq since 2003 have been revived among the Shiites.

Summary⎙ Print Shiites have started to act based on political orientations instead of their sectarian affiliations, which is viewed as an edge in the Shiite public awareness.

Author

TranslatorJoelle El-Khoury

It is understandable that hatred for Iran prevails within the Iraqi Sunni community, due to sectarian considerations that are influenced by the current sectarian conflict in the region. Hatred for Iran, based on the Arab nationalist considerations hostile to Persian nationalism, which prevailed under the rule of Saddam Hussein, is also understandable.

Yet, what happened in Celebrations Square points to the unique reasons behind the feelings that prevail among the Shiites, which are supposed to be on the side of the Iranians in the current conflict.

The emergence of this new political stance away from the sectarian affiliation is an important development in the Shiite community’s political awareness, which has been a result of the Iranian bias and arrogance in dealing with the Iraqi issue after the fall of the Baath regime.

The criticism of the Iranian stances by Iraqi Shiite religious and political leaders is growing. On March 8, 2015, Ali Younesi, President Hassan Rouhani’s adviser on ethnic and religious minorities affairs, said that Iraq is a part of the great Iranian civilization.

In response to these remarks, the spokesman for Iraq’s top Shiite cleric Ali al-Sistani, Sayyid Ahmad al-Safi, said on March 13, 2015, “We are proud of our country, our identity, our independence and our sovereignty. While we welcome any help offered today from our brothers and friends in our fight against terrorism and thank them for it, it doesn’t mean that we would ignore our identity and independence in any way. For we are writing our history with the souls, wounds and blood that our sons from all constituents and ethnicities shed during the battles against terrorism.”

He spoke of the Iranian ambitions, saying that Iraq, as always, will be immune to any attempts to change its identity, alter its heritage and falsify its history.

In an interview with Al-Hayat newspaper on Dec. 21, 2013, Sadr criticized the Iranian role in Iraq. He said, “Qasem Soleimani is the most powerful man in Iraq,” who implements an Iranian agenda in the country. He added that there are disagreements on some fundamental issues with the Iranians.

In an interview with the Iraqi Al-Mada channel on Feb. 26, spokesman for Sadr, Sheikh Salah al-Obeidi, said, “Muqtada al-Sadr does not want Iranians to speak on behalf of Iraqi Shiites.” He added, “Muqtada al-Sadr has repeatedly said that we are with Iran, as a neighboring country that we respect, but we categorically reject any Iranian interference in the Iraqi internal affairs.”

In regard to the recent Sadrist support for the protests and sit-ins, he said, “Iranians are wary of Muqtada al-Sadr’s current moves. They are complaining that he takes decisions without seeking their advice, does not listen to their advice and always surprises them with embarrassing decisions.”

A statement on March 13 by the committee overseeing the Sadrist Movement’s protests referred to Sadr as “the Arab leader,” which points at Sadr’s attempt to separate himself from the Iranian agendas.

Critics of the Iranian role in Iraq say that Iran is embracing and supporting Shiite parties involved in corruption issues and that they have failed to manage the Iraqi government since 2003. In addition, they say that Iran is dealing with Iraq based on the sectarian divide rooted in the post-2003 period, which reinforces the sectarian rift among constituents of one people.

Ahmad Abdul Hussein, a leader of the civil protests supporting the Sadrist Movement, wrote in a Facebook post, “Iran’s insistence on embracing corrupt thugs and thieves, desperately defending them, assisting them during crises and covering up for their disastrous corruption and failure willdrive Iraqis to hate Iran, in case it continues to sponsor these thugs.”

In this regard, the champions of the Iranian role in Iraq believe that Iran has provided Iraq with substantial assistance in its war against terrorism, particularly the fight against the Islamic State (IS), in the past two years.

These champions are present within the ranks of Shiite political and military organizations that were founded by Iran and receive direct financial aid, as well as political and administrative support from the Iranians such as the Badr Organization, led by Hadi al-Amiri. Those criticizing Iran consist of Iraqi Shiite groups such as the Sadrist Movement.

Nevertheless, observers have become aware that the Iranian aid to Iraq serves in the first place the Iranian security and economic interests, and does not consist of free grants offered by Iran to its neighbor.

Al-Monitor reported in February 2014 of Iraq’s intention to strike a deal to buy weapons from Iran; in December 2014, Iraq signed a security agreement with Iran involving arms deals.

A source at the General Directorate of Arming and Equipping at the Iraqi Defense Ministry told Al-Monitor on condition of anonymity that Iraq paid the price of the weapons received from Iran, as part of the trade deals, and that they are not necessarily benefiting Iraq. Some weapons are manufactured in Iran, but many are a copy of the Russian arms that Iraq ends up paying a higher price for than the originals. The source added that defeating IS would subsequently result in pushing it away from the Iranian border, and that based on this the Iranian aid to Iraq also serves the Iranian national security.

Iraqi Shiites perceive that Iran is a strategic depth for them to protect themselves from the sectarian threat posed by Sunni Arab regimes. Yet, important Iraqi Shiite forces have condemned the Iranian use of Iraq as a tool in its struggle against its regional rivals such as Saudi Arabia and Turkey, or its international rivals such as the United States. In an attempt to ward off any equivoque, they believe that their disagreements with Iran does not contradict the principle of mutual respect, taking into account both countries’ common interests

Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2016/05/sadrist-stances-iraqi-shiites-opposing-iranian-policy.html#ixzz48Yliqj1x

جنگ سوریه برای ایران پر هزینه تر میشود

Share Button

اگر میزان و مبلغ اختلاسها در این مملکت صد ها برابر هم شوند، اگر رژیم بجای روزی دهها نفر روزی هزاران نفر را هم در ملاء عام بدار بیاویزد، نه آن دزدیها و نه  این کشتارها انگیزه ایی نخواهند شد تا مردمُ در غیاب یک شعار راهبردی و استراتژیک بتوانندبرای مطالبات دموکراتیک خود بسیج و متشکل شوند. اما فشار روی بیرون کشیدن نیروهای ایران از سوریه و قطع حمایت از رژیم اسد آن شعار محوری است که میتواند مردم را بسیج و همسو کرده و رژیم را در میان دو لبه تیغه تیز آن قرار دهد.

آن ژنرالی که زود تر به میدان میرسد و  آرایش میدان نبرد را تعین میکند برنده جنگ است: سون تسو

مفهومِ (سیاسی.نظامی. اقتصادی. ارضیِ) عمق استراتژیک، تقریباْ تا مقطع پایان جنگ هندوچین و در مرکز آن جنگ ویتنام، تنها به گستره نفوذ بمعنای جغرافیای سیاسی، حضور نظامی در مناطق ژئو استراتژیک محدود نمیشد بلکه جو انقلابی حاکم بر جوامع استعمارزده و مردم کشورهای درحال توسعه و احساس همبستگی ضد امیریالیستی، ضد استعماری و انترناسیونالیسم سوسیالیستی* و کارگری که لبه تیز آنها متوجه دول استعماری سابق، آمریکا و اسرائیل هم میشد نیز بعنوان یک پارامتر عمده در رویاروئی مستقیم و غیر مستقیمِ جنبشهای اصطلاحاً آزادیخواه، دولتهای نو استقلال و سوسیالیستی با دول توسعه یافته (اروپای غربی، اقیانوسیه و آمریکا) بود.

اگر این پشتوانه وسیع جهانی در آندوران نبود، بسیار بعید بود، ملل کوچکی مانند ویتنام، لائوس و کامبوج در هندوچین و موزامبیک، گینه، آنگولا، رودزیا یا نامبیا در آفریقا به استقلال برسند یا حتی همان انقلاب ۱۹۱۷ روسیه و بعدها چین در جنبش خود موفق شوند و بر قدرتهای کهن استعماری یا آمریکا غلبه کنند و یا در برابر فشارهای آنان ایستادگی کنند.

با سقوط بی افتخار کمونیسم در دهه ۸۰، پیروزی انقلاب اسلامی در ایران و ظهور بنیاد گرایی دینی و تروریسم خشن و بی سابقه تاریخی بنام اسلام که عمدتاْ با پیروزی انقلاب اسلامی ایران در منطقه آغاز گشت، امواج طوفانی انقلابات در جهان وارد یک مرحله دگر دیسی بنیادی گردید که با انقلابات ۳ دهه پس از جنگ جهانی دوم ماهیتاٌ و بلحاظ مضمون تاریخی متفاوت است.

هسته مرکزی گفتمانهای انقلابات ضد استعماری، آزادیبخش و یا سوسیالیستی آن ۳ دهه بر محور ملتگرایی، میهن پرستی و یا عدالتخواهی سوسیالیستی قرار داشت که مفاهیم بنیادی اشان را از دائرةالمعارف سیاسی سده های معاصر و جنبشهای بزرگ اجتماعی و سیاسی گرفته بودند. برای این جنبشها مفاهیم استقلال، آزادی و عدالت بنوعی (چه درست و چه غلط ـ چه حق چه ناحق)همه دنیویُ انسانی و خاکی بودند و عاری از آخرت گرایی. اگر پیکارجوی آنگولایی با ارتش استعماری پرتغال میجنگید نه به خاطر پاداش آن جهانی یا شیزوفرنی دینی بلکه به ساپقه عِرقِ ملی بود و عکس العملی در برابر چند دهه یا سده تحقیر و ستم استعماری.

انقلاب اسلامی ایران که در حرکتهای نخستین خود بدلیل چیرگی نیروهای چپ، ملی و لیبرال یا لیبرال مذهبی از همان مدل انقلابات پیش گفته الهام میگرفت با قرار گرفتن روحانیت در رأس آنُ بیش از پیش، از آن مرکز مختصات قبلی دنیاگرای و سکولار خود فاصله گرفت و دینی شد.

روحانیت رهبری طلب(هژمونیست) فقط با دینی کردن این انقلاب بود که میتوانست رهبری بلامنازع خود را بر جنبش حفظ کرده و همه رقبای سیاسی خود را که ریشه و طبیعت گفتمان آن در آرمانهای سیاسی، ملی و جنبشهای ملی و اجتماعی پیشین بود را از میان بردارد و حذف کند که در این راه موفق هم گردید.

حتی سختگیری افراطی در زمینه هایی مانند رابطه مرد و زن، حجاب و پوشش اسلامی و سختگری  روی مراکز تفریحی از طرف این روحانیت به رهبری رسیده، قبل از آنکه انگیزه مذهبی داشته باشد تاکتیکی پلیسی/ سیاسی برای حذف مخالفینی بود که آنها مخالفت خود را خواسته و ناخواسته با تخطی از این کدها  نشان میدادند یا نمیتوانستند تا ان درجه که رژیم جدید میخواست تظاهر کرده و همرنگ شوند. و الی بخش عمده روحانیتُ قبل از انقلاب نسبت به بسیاری از این محٌرمات منکرات مدارا گر تر بود.

افراط گرایی دینی که هدفش حذف جریانهای سیاسی غیر مذهبی یا لیبرال مذهبی بود نمیتوانست در فرایند تسهیم یا جنگ قدرت، بدرون لایه های خود این روحانیت کشیده نشود زیرا دیگر؛ میهن، آزادی یا حقوق مدنی محور و مرکز مختصات این انقلاب نبود بلکه تمرکز و تصاحب قدرت  مطلقه بطور باندی و شخصی بر صحنه و سپهر سیاسی چیره شده بود که روحانیت پیروز، فقط از دین بطور ابزاری بعنوان چماق دکترین حکومتی حتی برای تصفیه داخلی خود استفاده میکند.

مردم آزاد اندیش سراسر دنیا که در آغاز؛ این نوع انقلابات و جنبشهای مذهبی نوظهور را با انقلابات مورد احترام ییش گفته ضد استعماری و ضد امپریالیستی همذات و همجنس میشمردند بتدریج و به تجربه دریافتند که این موج مذهبی سیاسی انقلابی مسیری ضد تاریخی و ضد مدنی دارد و تمدن ستیز است. قریب ۲۵ سال طول کشید تا چشم جهانیان به سرشت فوق ارتجاعی این جنبشهای مذهبی/ سیاسی و مدعیان آن آشنا شود.

همزمانی برملا شدن ماهیت این گونه جنبشهای مذهبی/ انقلابی با سرخوردگی جنبش های سیاسی ناشی از سقوط کمونیسم و فرجام نا خوشایند بسیاری از همان انقلابات قابل احترامِ آزادیبخش، بر آن چیزی که من در آغاز این یاداشت از آن بعنوانه پشتوانه  و بخشی از عمق استراتژیک جنبشهای آزادیخواهانه و انقلابی دنیا و مبارزه با غرب و آمریکا و.. ،نام برده بودم نقطه پایان نهاد. و آن بخش از این عمق استراتژیک را که نه جنبه نظامی بلکه سیاسی و اجتماعی داشت از بین برد.

حدود ۱۳ سال پیش، روزی که در دنیا معلوم شد ائتلاف تحت رهبری آمریکا میخواهد به عراق حمله کند من (نگارنده این یادداشت) در اسلو پایتخت نروژ بودم . تاریخ نروژ بیاد ندارد چنان جمعیتی انبوهی تا آنروز به هر دلیلی بخیابان آمده باشد. خود اسلو قدری بیش از نیم میلیون جمعیت دارد برخی رسانه ها میزان جمعیت تظاهر کننده را ۴۰۰ هزار نفر ذکر کرده بودند. اگر صدام بسرعت سقوط نکرده بود بیشک مشابه چنین اعتراضی در سراسر اروپا و اقیانوسیه و خود آمریکا دست و پای دولت بوش را می بست و مجبورش میساخت شکست خورده از عراق عقب بنشیند.

۷ سال پس از آن اتفاق، ائتلاف جهانی به لیبی حمله کرد و معمر القذافی را ساقط کرد ولی دیگر خبری از آن جمعیت نه در اسلو و نه جای دیگری نشد. بیش از یکسال است ائتلاف تحت رهبر عربستان حوثی های یمن را میکوبد و مطمعناً اگر ده سال دیگر هم بکوبد خبری از آن گونه اعتراضات در هیچ کجای نخواهد شد.

در کنار این کاهش عمق استراتژیک از منظر همبستگی جهانی، حمایت اردوی جهانی سوسیالیسم هم که کم و کسر آن عمق را، هم از نظر اقتصادی و هم نظامی تکمیل میکرد دیگر وجود ندارد. معنا و مفهوم بالانس استراتژیک و عرض و عمق آن، دیگر در درجه اول از منظر رابطه و ضد رابطه با دنیای غرب تعین میگردد و در صدر ان قدرت نظامی و اقتصادی. دیگر هر شورشی علیه آمریکا در دنیا با هلهله و تحسین روبرو نمیشود و از این روی جنازه گفتمان آمریکا ستیزی روی دست رژیم ایران و شرکای آن باقی مانده است که نه دفن کردنی است و نه طرد کردنی.

در چنین شرایطی رژیم ایران در سوریه، یمن، و بنوعی در عراق و لبنان وارد جنگی شده است که عمق استراتژیک طرف مقابلش به ناتو از آن طرف و به جبهه متحد کشورهای عربی و ترکیه از این طرف میرسد با اقتصادی که چند هزار برابر مجموعه ائتلاف ایران و روسیه و حزب الله لبنان است. لذا رژیم اسد نه روی جلب توجه و حمایت جهانی و افکار عمومی بلکه روی قدرت سخت افزاری تروریسم کور دولتی و قدرت تخریبی خود تکیه کرده است.

این دولت با حمایت ایران کمترین امیدی به بردن جنگ در جبهه سیاسی و اجتماعی ندارد و همه امید خود را به این بسته است که با دربدر کردن  و آوره سازی دهها میلیون سوری، از مسئله پناهندگان برای غرب چنان مشکلی بسازد که غرب برای حل مشکلِ و بحران آن چاره ایی جز کمک گرفتن از رژیم اسد، ایران و روسیه نداشته باشد.

این رژیم با تمرکز سرکوب و بمبارانهای خود روی اپوزیسیون میانه روی مورد حمایت غرب و کشورهای عربی، میخواهد این اپوزیسیون را بعنوان یک بدیل خود از بین برد تا دولتهای حامی جنبش مردم سوریه بین انتخاب رژیم اسد و تروریسم داعش و القاعده گیر کرده یکی از این دو شر را برگزینند.

ولی این استراتژیِ محکوم به شکست رژیم، دیگر شکست خوردگی خود را نشانداده است. طرف مقابل بجای تسلیم شدن به تروریسم دولتی و شانتاژهای نظامی آن، راههای مقابله با آنرا یافته است یا خواهد یافت غرب میداند اگر تسلیم این شانتاژها بشود باید فاتحه خود را بخواهد و تسلیم داعش، القاعده و ایران و رژیم اسد شود.

مذاکرات ژنو؛ کشاندن رژیم سوریه، ایران و روسیه به میدانی است که آنها در آن، یا رسماْ بعنوان حامیان تروریسم دولتی محکوم خواهند شد که این امر راه حمایت بیشتر غرب را بسود نیروهای سکولار ضد رژیم باز میکند و یا رژیم اسد و متحدین آنرا در موقعیتی قرار خواهد داد که مجبور خواهد شد به انتقال قدرت از طریق مسالمت آمیز و کنار رفتن بشار اسد تن دهند.

در هفته های** اخیر تعداد کشته شدگان نیروهای نظامی ایران در سوریه بشدت افزایش یافته است و دیگر دفاع از زینبیه درکار نیست چون جنگ صدها کیلومتر از زینبیه در اطراف حلب جریان دارد.

بنا به گزارشهای خبری چند روز اخیر، جنازه تعداد ۱۲ سپاهی کشته شده دو هفته پیش به ایران تحویل داده نشده است و تعدادی هم اسیر از ایران گرفته شده که هیچ معلوم نیست این اسرا و آن کشته شدگان هنوز در اطاقهای تمشیت مخالفین رژیم، تحت بازجوئی نباشند.

رژیم اسد در این جنگ تمام مفاد و مواد کنوانسیونهای بین المللی، مربوط به قوانین و حقوق جنگی را زیر پای نهاده است و لذا نمیتواند از مخالفین خود انتظار رعایت آنها را داشته باشد.

رژیم ایران با دخالت بی پروای خود در این دو جنگ، ابتدایی ترین اصول محاسباتی توازن و عمق شناسی استراتژیک را نادیده گرفته است و با یک تخت پاروی فرسوده و یک قایق لاستیکی به عرصه دریایی زده است که بشدت طوفانی است.

با تکرار این حرف به یادداشت پایان میدهم:

نه رژیم ایران و نه رژیم اسد دیگر امیدی به جلب حمایت مردم خود یا جلب  افکار عمومی جهانیان را ندارند. لذا این دو رژیم کمترین پروایی از انتشار اخبار جنایات خود در دنیا هم ندارند و از این روی برای تداوم حکومتهای خود بر زور اسلحه و سرکوب نظامی محض تکیه کرده اند.

رژیم ایران حتی ذره ای شانس پیروزی و موفقیت را در این دو جنگ ندارد. این دو جنگ، آن میدانهایی هستند که برای رژیم در آنها، نه راه پیش روی هست نه راه عقب نشینی کم هزینه بنا براین اگر در عرصه خبری، اطلاع رسانی و نقد سیاسی، تمرکز روی خصلت ضد ملی و ضد مردمی بودن این جنگ که هزینه مادی و انسانی آن برای مملکت ما بیشتر و بیشتر هم خواهد شد کار بیشتری انجام گرفته و افشاگری بیشتری شود، میتواند جبران ناکارسازی نقد قدرت استبدادی را در عرصه های دیگر که رژیم در آنها بیخیال میباشد و به سیم آخر زده است را بکند. با تکیه بر نقطه ضعف استراتژیک رژیم در این عرصه و کشاندن بحث این جنگ و مشارکت غیر قابل توجیه رژیم در آن بدرون جامعه، میتوان آنرا به تخته پرش استواری برای حل مسئلهِ کلی تر استبداد ولایی و ساختن گفتمان تحول دموکراتیک تبدیل کرد.

اگر میزان و مبلغ اختلاسها در این مملکت صد ها برابر هم شوند، اگر رژیم بجای روزی دهها نفر روزی هزاران نفر را هم در ملاء عام بدار بیاویزد، نه آن دزدیها و نه  این کشتارها انگیزه ایی نخواهند شد تا مردمُ در غیاب یک شعار راهبردی و استراتژیک بتوانندبرای مطالبات دموکراتیک خود بسیج و متشکل شوند. اما فشار روی بیرون کشیدن نیروهای ایران از سوریه و قطع حمایت از رژیم اسد آن شعار محوری است که میتواند مردم را بسیج و همسو کرده و رژیم را در میان دو لبه تیغه تیز آن قرار دهد.

ح تبریزیان

*

استفاده از مفاهیم رایج و آشنایی چون استعمار و امپریالیسم  جنبش های ازادیبخش لیبرال مذهبی ناشی از مصطلح شدن این مفاهیم است و نه  درستی معنای این مفاهیم که اجماع علمی روی انها نیست.

**

تابناک

جزییات فاجعه خان طومان از زبان کوثری

رئیس کمیته دفاعی مجلس گفت : منطقه خان طومان با مقاومت نیروهای ارتش سوریه از دست معارضین گرفته شده بود اما متاسفانه با حیله و نیرنگی که مقامات آل سعود و غربی ها به خصوص آمریکا اتخاذ کردند متاسفانه این منطقه دوباره به دست گروهکهای تروریستی افتاد.کوثری در ادامه تاکید کرد :  گروههای تروریستی مستقر درسوریه باید منتظر پاسخ کوبنده ارتش سوریه به این اقدام غیر قانونی و نقض آتش بس باشند.رئیس کمیته دفاعی مجلس درباره  جنگ روانی رسانه های غربی پیرامون کشته شدن تعداد کثیری ایرانیان مدافع حرم در خان طومان}  خاطرنشان کرد ، این اخبار تنها یک جنگ روانی است و طبق آمار اعلام شده در این فاجعه از ایرانیان مدافع حرم۱۳ نفرشهید ۱۸نفر مجروح و ۵ الی ۶ نفر اسیر شده اند.العالم این خبر را منتشر کرده است.

ونزئلاُ نفت و آسمان فساد در همه جا همین رنگ است

Share Button

نشریه داگنز ایندوستری(صنعت روز) سوئد، گزارشی از وضع اقتصاد بهم ریخته ونزوئلا بنقل از واشنگتن پست دارد ‍ه خواندن آن خالی از فایده نیست.  ترجمه آن در زیر میباشد.

توضیح: متآسفانه امروز، ۴ روز پس از درج این مطلب متوجه شدم که بخش عمده ترجمه بدلایل فنی پاک شده است و در حال حاضر هم وقت و امکان ترجمه کامل آنرا ندارم.

Venezuelas president Nicolás Maduro.Foto: TT

داگنز ایندوستری

سوئد  ۲۰۱۶-۰۵-۰۷

اقتصاد ونزوئلا بزانو در آمده و تورم سر به آسمان کشیده است. دلیل این مسئله سوء مدیریت بخش اقتصاد نفتی است که موجب انقباض اقتصادی گردیده است که از ۲۰۱۴ تا امروز پیوسته ادامه داشته است. صندوق بین المللی پول(IMF) پیش بینی میکند که اقتصاد این کشور طی سال ۲۰۱۵  ـ ۲۰۱۶ تا میزان ۱۸٪ افت کند.

خزانه در حال خالی شدن کامل است. کارکنان بخش دولتی، فقط دو روز در هفته کار میکنند تا در مصرف برق صرفه جوپی گردد.

Dokument: Oljestrejken satte spår i hela ekonomin

Dagensindustri

Uppdaterad 2016-05-07 19:29. Publicerad
Venezuelas ekonomi går på knäna och inflationen skenar. En förklaring till problemen är den misskötta oljesektorn.
Venezuelas ekonomi har nu krympt stadigt sedan 2014. Internationella valutafonden (IMF) räknar med att ekonomin kommer att ha krympt med totalt 18 procent under 2015 och 2016.

Kassan börjar tömmas på allvar. Offentliganställda arbetar nu bara två dagar i veckan för att spara på el. Skolorna i landet håller stängt en extra dag varje vecka av samma skäl. I landets tio mest folkrika regioner stängs strömmen av fyra timmar per dag.

Under tiden florerar rykten om att centralbanken inte längre har råd att trycka nya pengar. Venezuela mer än dubblade tillverkningen

av nya sedlar ifjol. Samma år steg inflationen till 275 procent och IMF varnar för att den kan nå ۷۲۰ procent i år. Tidigare har fonden prognosticerat att inflationen ska fortsätta accelerera till över 1.640 procent under 2017, en bedömning som kan komma att behöva revideras upp.

En viktig förklaring till den ekonomiska rågången är det fortsatt låga oljepriset. Oljan står för över 90 procent av Venezuelas export och landet pekas ut som ett av oljeprisfallets värsta offer. Men varför stod Venezuela så dåligt rustade när oljan handlats högt innan?

Vintern 2002-2003 utbröt en generalstrejk i Venezuela. Det hade redan varit ett stormigt år med flera mindre strejker och en

misslyckad statskupp. Oppositionen ville tvinga Hugo Chavez att utlysa nyval.

Chefer vid det statliga oljeföretaget Petrólos de Venezuela (PDVSA) bidrog genom att låsa ute arbetare. Inom loppet av ett par dagar stod bolaget i princip stilla. Regeringen tvingades importera olja för att leva upp till sina kontrakt och bensinstationerna i landet tömdes snabbt.

Hugo Chavez svar på strejken var att börja avskeda motstridiga anställda vid PVSDA. När dammet väl hade lagt sig och så väl skolor

som företag höll öppet som vanligt igen hade 40 procent av de anställda vid PVSDA fått sparken på grund av sina handlingar under strejken. De som befordrades och anställdes för att ersätta dem stod generellt sett regeringen nära.

Venezuelas olja är av en typ som behöver förfinas mer än många andra sorter, vilket gör att produktionens ständigt måste uppdateras och effektiviseras för att konkurrera med billigare varianter från bland annat Mellanöstern.

Istället för investeringar har Chavez-lojala PVSDA använt en stor del av sin kassa för att finansiera statliga program. Än i dag anställer bolaget bara personer som stödjer presidenten. Korruption och vanskötsel plågar bolaget samtidigt som regeringens intresse för att kontrollera hur bolaget sköts tycks svalt. Under närmare tio års tid var till exempel den högsta chefen för PVSDA, Rafael Ramirez, sin egen chef eftersom han samtidigt innehade posten som energi- och oljeminister.

Tillsammans drog regeringen och det statliga oljebolaget på sig större skulder än någon annan regering mellan 2007 och 2011, trots

ونزوپلاatt oljepriset låg högt under större delen av perioden.

Oljeproduktionen sjönk stadigt under Hugo Chavez presidentskap. Samtidigt spelade oljan en allt viktigare roll för landets ekonomi, inte minst genom att stå för en växande andel av Venezuelas export och offentliga inkomster. Enligt storbanken Barclays kommer oljeexporten bara vara värd 27 miljarder dollar eller 218 miljarder kronor i år, ner från 75 miljarder eller 606 miljarder för bara två år sedan.

När oljepriset började rasa 2014 var Hugo Chavez redan död. Hans efterträdare, Nicolás Maduro, är långt ifrån lika populär som sin karismatiske föregångare. Han förklarar hellre Venezuelas problem med att näringslivet bedriver ett ”ekonomiskt krig” mot regeringen och handplockade nyligen en ekonomiminister som inte tror på inflation.

Väljarna har tröttnat. Vid valet i december förra året vann oppositionen en förkrossande majoritet, två tredjedelar av platserna i landets parlament. Det kommande året lär bjuda på försök att avsätta president Maduro, som nyligen cementerade sin makt genom en ny lag som gör det omöjligt för parlamentet att avsätta centralbankschefen.

Under tiden fortsätter inflationen skena och ekonomin krympa medan skuldåterbetalningar på ۱۰,۵ miljarder dollar eller 85 miljarder kronor stundar efter Hugo Chavez och PVSDA:s lånefest.

Källor: Washington Post, Economist, IMF, Brookings Institution, Reuters, CNN, Financial Times, Foreign Policy, CNBC.

تحلیلی کوتاه از اوضاع سوریه وعراق

Share Button

رژیم اسد طی تلگرامی به ولادیمیر پوتین نوشته است که به کمتر از پیروزی قطعی و آزاد سازی کامل حلب قانع نبوده و نیست. معنای ساده این حرف اینست که از نظر رژیم اسد و متحدین ایرانی و حزب اللهی آن، این جنگ هیچگونه ریشه اجتماعی و سیاسی راه حل سیاسی ندارد و جنگی است مانند همه جنگها که در آنها تفنگ حرف آخر را میزند و لذا راه حل بحران نظامی است نه تدابیر سیاسی و اجتماعی. این انکار ریشه های سیاسی و اجتماعی جنگ داخلی و به سرکوب کامل مخالفتها اندیشیدن نه تنها کوربینی مطلق رژیم اسد را میرساند بلکه در عین حال گواه استیصال او نیز هست. او میداند که یک سانتیمتر عقب نشستن مواضع فعلی یعنی سرنگون شدن در قعر جهنمدره ایی که ته هولناک آن دیده نمیشود.

 

رژیم ایران و سوریه در بن بست بی بازگشت یک جنگ ضد مردمی

در سوریه:

بنا به گزارش خبرگزاریهای منطقه و دنیا آتش بس دو روزه مورد توافق آمریکا و روسیه در منطقه حلب بمدت ۳ روز دیگر تمدید گردید. بطور  خلاصه راجع به این تمدید آتش بس باید گفت که این توافق، فقط در اثر موازنه قدرت در عرصه میدانی حاصل شده است. رژیم اسد، ایران  و حزب الله و بطور غیر مستقیم روسیه امید زیادی به تجمع نیروی زیاد و تدارکات نظامی وسیع خود علیه نیروهای مخالف داشتند تا بتوانند کلک آنها را در حلب کنده و بخش تحت کنترل شهر را از چنگ آنان ظرف مدتی کوتاهی خارج کنند. این هدف نه تنها میسر نشد بلکه بقیمت تلفات بسیار* و دادن تعدادی اسیر، کاملاْ برعکس شد و نیروهای  مهاجم در وضعی دفاعی قرار گرفتند. در زیر میتوان گزارش العربیه و نهار نت را دایر بر تلفات و اسارت سپاهیان ایران دید.

۳ روز پیش نیروهای رژیم اسد دو موشک به یک اردوگاه پناهندگان سوری در نزدیکی حمص یا ادلیب شلیک کردند که در اثر آن تعداد زیادی غیر نظامی کشته و مجروح شدند در میان کشته شدگان دو کودک  نیز وجود داشته است. اکثر خبرگزاریهای دنیا این حمله را آگاهانه ذکر کرده اند که از نظر کنوانسیونهای بین المللی زیر پا نهادن خشن قوانین جنگ و در رده جنایات جنگی محسوب میشود که مرتکیبین آن قابل تعقیب جزائی هستند.

رژیم اسد طی تلگرامی به ولادیمیر پوتین نوشته است که به کمتر از پیروزی قطعی و آزاد سازی کامل حلب قانع نبوده و نیست. معنای ساده این حرف اینست که از نظر رژیم اسد و متحدین ایرانی و حزب اللهی آن، این جنگ هیچگونه ریشه اجتماعی و سیاسی راه حل سیاسی ندارد و جنگی است مانند همه جنگها که در آنها تفنگ حرف آخر را میزند و لذا راه حل بحران نظامی است نه تدابیر سیاسی و اجتماعی. این انکار ریشه های سیاسی و اجتماعی جنگ داخلی و به سرکوب کامل مخالفتها اندیشیدن نه تنها کوربینی مطلق رژیم اسد را میرساند بلکه در عین حال گواه استیصال او نیز هست. او میداند که یک سانتیمتر عقب نشستن مواضع فعلی یعنی سرنگون شدن در قعر جهنمدره ایی که ته هولناک آن دیده نمیشود.

سون تسو ژنرال و استراتژ نامدار چین باستان میگوید یک ژنرال ماهر باید برای حریفی که در حال شکست دادن آنست یک راه فرار باقی بگذارد تا او بتواند فرار کند و او با فرار خود از کشت و کشتار بیخود میکاهد. طرف شکست خورده وقتی راه فرار ببیند آنرا بر هلاک شدن خود ترجیح میدهد. در غیر اینصورت اگر حریف بداند راه فراری نیست تا آخر میجنگد. متأسفانه جنگیدن نیروهای اسد و متحدین ایرانی و حزب الهی آن نه ناشی از دلاوری بلکه ناشی از وضع استصال آمیزیست که خود با بستن راه فرار خویش بدست خود، بدان دوچار شده اند. طرفهای داخلی و بین المللی رژیم است بسیار کوشیدند  تا راهی بر ای فرار نیمه آبرو مندانه او و متحدینش از باتلاق جنگ داخلی سوریه باز بگذارند ولی امید واهی پیروزی با تکیه بر؛ سپاه قدس، داوطلبان استشهادی لشگرفاطمیون افغانی و پاکستانی، حزب الله لبنان و عراق، و امید واهی به اعجاز بمباران وحشیانه هوایی مخالفین مانع از این شد تا اسد و متحدینش، آن موقع که فرصت داشتند، راه فرار را برگزینند. در نتیجه  آنها با سماجت روی امری ناشدنی، یعنی غلبه برمردم، امروز تا زیر چانه اشان در این باتلاق چنان غرق شده اند که از غریق نجاتهای دیروز هم  دیگرکاری  ساخته نیست. بنا بر این مقاومت آنها در این جنگ بی افتخار و  محکوم بشکست، مقاومتی برآمده از سوزاندن پل عقب نشینی است نه امید به پیروزی.

توافق روسیه و  آمریکا روی تمدید آتش بس که عملاْ کنار گذاردن طرفهای اصلی جنگ(ایران و رژیم اسد) از مذاکره است نشان میدهد که تصمیم گیرنده دیگر نه رژیم اسد بلکه روسیه است.

درثانی با قضاوت از روی گزارشی که من از تابناک گرفته و در زیر یاداشت «جنگ سوریه بکدام جهت میرود» نهاده ام میتوان گفت که کار بشار اسد حتی از نظر رژیم ایران هم تمام شده تلقی میگردد. تابناک رسماْ نوشته است که بشار اسد دیگر خط قرمز مسکو نیست. فحوای کلام تابناک که با محافل نظامی و سپاه ایران نزدیک میباشد اینست که باید فاتحه بشار اسد را خواند و سرنوشت او هم نه در تعامل با ایران بلکه مستقیماْ بین روسیه و واشنگتن رقم زده میشود که این جنبه قضیه به خفت و خواری افتادن رژیم ایران نیز هست که علرغم قرار داشتن کامل در یکطرف این جنگ ضد مردمی و با تحمل هزینه بسیار، در حل و فصل نهائی آن به بازی گرفته نشده است.

تکرار میکنم مقاله تابناک از نگاه من، بازتاب کننده نگاه سران نظامی ایران است که سرخوردگی و احساس شکست آنان را منعکس میسازد.

در عراق:

ظاهراْ قرار بوده است که دیروز جمعه مردم بغداد مجدداْ به منطقه امینی سبز بغداد بروند و در آنجا اجتماع کنند. دولت حیدر العبادی، در اولین واکنش به این فراخوان مقتدا صدر، فرمانده نظامی منطقه امنیتی سبز را برکنار کرد. این ژنرال؛ ۳ هفته پیش نه تنها راه را برای ورود بدون بازرسی و احترام آمیز صدر و همراهانش به منطقه باز کرده بود بلکه هنگام ورود او تاکمر خم شده و دست او را هم بوسیده بود که عکس این دست بوسی وسیعاْ رسانه ایی شد.

روئیترز دیروز نوشت« نیروهای امنیتی؛ بغداد را امروز(جمعه) تعطیل کردند تا مانع تظاهرات در منطقه سبز شوند. بفرمان حیدر العبادی؛ بطور غیر رسمی ولی با فرمان او،  در بغداد حکومت نظامی برقرار گردید و او تهدید کرد که علیه هر اجتماعی، از نیروی نظامی و انتظامی استفاده خواهد کرد. در برابر این واکنش نخست وزیر؛ مقتدا صدر به هوادارنش پیام داد که بجای حرکت بسوی منطقه سبز در اطراف مساجد اجتماع کنند. این فرمان صدر، هم چالشگری اقتدار دولت نیست و انفعالی هم نیست و با جایگزینی اعتراض در اطراف مساجد، او حالت تعرضی جنبش و روحیه رزمی آنرا حفظ میکند بدون اینکه خود را با نیروی دولتی درگیر کند که اساساْ در گیری با آن هدف او هم نبوده و نیست.  اضافه کنم  که یکی از شعار های صدر، ادغام شبه نظامیان در ارتش و تقویت ارتش و دولت مرکزی میباشد.

اگر این حرکت حیدر العبادی را نمایشی ندانیم، و این گزینه را که عبادی قلباْ یا رسماْ و توافق آمیزانه با مقتدا صدر در حرکتهایش علیه احزاب پارلمانی و رهبران فرقه های سیاسی کاملاُ همسویی دارد را مردود بدانیم، تازه این مسئله مطرح میشود که اقتدار واقعی و نه صوری عبادی، بر این ارتش، که هربخش آن سرش به جای دیگری جز سر دولت، از جمله به خود همین جنبش صدریست بند است، چقدر توانایی و وحدت انظباتی دارد که در صورت تمرد صدریستها از عقب نشینی، به سرکوب آنها دست بزند.

بخیابان کشاندن ارتش علیه جنبش صدریست و اعتراضات صدها هزاران نفری مردم، ارتشی که در عمل نشان داده است از درون چند پاره است، ممکن است یک ژست سیاسی برای خاموش کردن مؤتلفین دولتی و شیعی العبادی باشد ولی هیچ مسئاله را حل نمیکند و فقط سرپوش گذاشتن روی تنور نارضایتی مردم و تضاد هایی است رو برشد هستند و راه حل واقعی میطلبند.

در این میان جای بسی تاسف است که مسئله بحران عراق و سوریه که در سرنوشت تحولات آینده میهن ما ایران تعین کننده هستند آن جایگاه و اهمیتی را که باید در تحلیلهای سیاسی بگیرد  ندارند. اعتراض به مداخله پر هزینه و مملکت سوز رژیم در این دو کشور و باضافه آن یمن مرکز مختصات هندسه سیاسی میهن ماست.

سرنوشت ایران، بنظر من در بغداد، دمشق و صنعا تعین خواهد شدرژیم اینرا خوب میداند ولی مدعیان آن نه!. با سرگرمیهای سیاسی خود را مشغول نکنیم. این آن چیزیست که من میتوانم بگویم!

ح تبریزیان

……………………………..

ده‌ها نیروی ایرانی و افغان در حومه حلب کشته یا اسیر شده‌اند

تصویر قربانیان ایرانی و افغانی که برای دفاع از اسد در سوریه کشته شدند

د‌ه‌ها تن از نیروهای ایرانی و افغان در نبردهای شهرک خان طومان در حومه جنوبی حلب کشته شدند یا به اسارت گرفته شدند. این شهرک در روزهای اخیر به دست گروه جبهه النصره شاخه القاعده در سوریه و متحدانش افتاد. گروه‌ النصره در شبکه‌های اجتماعی، تصاویری از شماری از کشته شده‌ها و زخمی شدگان را منتشر کردند.

اسرای ایرانی در سوریه

سایت «جام جم» وابسته به صدا و سیمای رسمی جمهوری اسلامی ایران نوشته است که اکثر این کشته شدگان، از «تیپ فاطمیون» افغان بوده‌اند. این تیپ از شبه‌نظامیان شیعه افغان تشکیل شده که از سوی جمهوری اسلامی ایران حمایت می‌شوند.

این سایت افزوده است که شماری از کشته شدگان از اهالی مازندران هستند.

اما در باره اسرای ایرانی، خبرگزاری فارس نزدیک به سپاه پاسداران جمهوری اسلامی ایران نوشته است که سه‌ تن از اسرا ایرانی هستند.

حزب‌الله لبنان، دیگر گروه شبه‌نظامی شیعه که از سوی ایران حمایت می‌شود، می‌گوید که هیچکدام از نیروهایش در این در نبرد خان طومان، کشته یه اسیر نشده‌اند.

نهار نت لبنان
۱۳ Iranian Revolutionary
Guards Killed in Syria

by Naharnet Newsdesk 20 minutes ago
Comment 2
W460
Thirteen military advisers with the Iranian Revolutionary Guards have been killed in Syria in recent days and 21 others wounded, Iranian media reported Saturday.

All were from Iran’s northern province of Mazandaran, Hossein Ali Rezayi, a Guards spokesman in the region, told the ISNA and Fars news agencies.

فاش گشته هایی از چپاول بزرگ

Share Button

شرطی که به گفته حسینی موجب شد دولت وقت، بنیاد تعاون ناجا را واسطه قرار دهد و این بنیاد نیز برای فروش با العقیلی همکاری نماید. همکاری تاریکی که به نرسیدن پول نفت  (تمام پول یا بخشی از آن) در این معامله به کشورمان منجر شد. درست مثل اتفاقی که مسئولان وزارت نفت معتقدند در پرونده بابک زنجانی رخ داده است. اتفاقی که موجب شد العقیلی از محل فروش نفت کشورمان برای خود ثروتی به هم بزند و سهمی به مراتب بیشتر از دلالی به دست آورد. با این ملاحظه که او به مانند بابک زنجانی دستگیر نشد و رسیدگی به پرونده بدهی اش کلید نخورد. اتفاقی که حتی صدای بابک زنجانی را هم در آورد تا در یکی از جلسات دادگاهش به العقیلی اشاره کرده و او را فردی بخواند که ۵ میلیارد یورو به وزارت نفت بدهکار است اما مسئولان مدعی هستند جای پول هایشان نزد وی امن است!

کنکاش در یکی از بزرگترین و پر ابهام ترین پرونده‌های طلب نفتی کشور؛

العقیلی؛ بدهکاری مرحوم که نتوانست به شهرت «ب.ز» برسد!

حالا چند ماهی می‌شود که گفته می‌شود العقیلی فوت کرده و دستش از جهان کوتاه شده اما هنوز در صحت این خبر محل تردید وجود دارد. تردیدی که به مطالبات بسیار زیاد مالی کشورمان از وی گره خورده و پرونده این طلب های نفتی را به نوعی به کما برده است، تا جایی که نمی‌دانیم آیا امیدی به زنده شدن این مطالبات وجود دارد یا خیر؟
کد خبر: ۵۸۶۴۳۹
تاریخ انتشار:۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۵ – ۱۱:۴۶-۰۶ May 2016

صحبت درباره بدهی بزرگی است که فردی با تابعیت نامشخص به شرکت ملی نفت کشورمان (بخوانید کشورمان) دارد و هیچ خبری درباره پیگیری ها برای پرداختش نیست. به ویژه حالا که ظاهرا آن فرد خاص دستش از دنیا کوتاه شده و ما مانده‌ایم و اسرار فراوانی که هنوز برملا نشده‌اند.

به گزارش «تابناک»، از جمله اتفاقاتی که در سالهای آخر عمر دولت دهم رخ داد، شدت گرفتن تحریم علیه کشورمان بود تا جایی که بزرگترین منبع تامین بودجه کشورمان با مشکلات بزرگی مواجه شد. تحریم هایی که فروش نفت ایران را نشانه رفته بودند و یکی پس از دیگری مشتریان نفت کشورمان را به فهرست تحریم ها اضافه می‌کردند تا فروش ستون تامین بودجه کشورمان را مختل کرده و اقتصاد کشورمان را زمین گیر کنند.

اوضاع به جایی رسیده بود که شنیدن واگذاری نفت به مردم در مناطق مرزی برای فروش، آن هم از رئیس جمهور وقت، عجیب به نظر نمی‌رسید؛ اوضاعی که حالا می‌دانیم برای عده ای بسیار پر برکت بوده چراکه توانسته اند با دلالی نفت در آن دوران، برای خود ثروت و مکنتی به هم زده و حسابی به نان و نوایی برسند.

العقیلی؛ بدهکاری مرحوم که نتوانست به شهرت «ب.ز» برسد!

افرادی مانند بابک زنجانی؛ همان بدهکار بزرگ بانکی که مدت ها نامش به اختصار، با حروف الفبا مطرح می‌شد و بعد در ادامه اخبار مربوط به وی، از کرور کرو ثروتی که به واسطه فروش نفت به حساب‌های وی جاری شده و به خزانه کشورمان نرسیده بود، حرف به میان می‌آمد و مقدمات شکل گیری یکی از بزرگترین و مهم ترین پرونده های قضایی کشور را فراهم می‌آورد.

محاکمه «ب.ز» البته مدتی است که به پایان رسیده و به صدور حکم بدوی نیز رسیده اما زنجانی تنها فردی نبود که در دوران تحریم ها به دلالی نفت مشغول بوده و اکنون از بدهکاران نفتی کشورمان به حساب می‌اید که شواهد و قرائن حکایت از آن دارند که دست کم پای یک بدهکار بزرگ دیگر نیز در میان است. بدهکاری که ظاهرا عمرش به دنیا نبود تا به شهرت بابک زنجانی برسد!

العقیلی؛ دلالی برای تمامی فصول!

شاهد بهترین برش زمانی برای معرفی این بدهکار بزرگ نفتی، نیمه مهرماه سال ۱۳۸۵ باشد. زمانی که رئیس جمهور وقت، با آن روحیه خاص و مثال زدنی خود، در یکی از سخنرانی هایش در جمع پرشور مردم در حومه تهران، به دو بدهکار بزرگ بانکی اشاره کرد و پس از بیان توضیحاتی از ایشان خواست  تا تکلیف دیون خود به بانک ها را مشخص کنند وگرنه دو هفته بعد نامشان را به مردم خواهد گفت.

رویکردی که همراستا با شعارهای انتخاباتی رئیس دولت نهم به نظر می‌رسید و موجب خرسندی بسیاری از مردم بود چراکه می‌دیدند رئیس جمهور به سختی های دریافت وام های چند میلیونی برای مردم عادی اشاره می‌کند و در عین حال مستنداتی برای ارائه آماده دارد که حاکی از بدهی هزار میلیارد تومان دو تن به یک بانک خصوصی است و تلخ تر، از تلاش این بدهکاران برای خرید سهام این بانک پرده بر می‌دارد.

با گذشت دو هفته از این سخنرانی، بالاخره نام این دو فرد افشا شد، اما نه توسط رئیس جمهور، که به واسطه یکی از همراهانش. از آنجا بود که نام العقیلی به گوش بسیاری خورد. یکی از دو بدهکار بزرگ یک بانک خصوصی که بی تسویه حساب بدهی بسیار بسیار درشت خود به آن بانک، از یک بانک دیگر وام کلان دریافت کرده و قصد داشت با این وام، بخش بزرگی از سهام بانک طلبکار از خود را خریداری کند.

فردی که گفته می‌شد افتخار خود را نداشتن شناسنامه ایرانی می‌داند و آغاز فعالیت های اقتصادی اش در کشورمان به دولت رئیس جمهور اسبق بر می‌گردد. تاجری عرب که گویا اهل امارات بوده اما در برخی نقاط کشورمان، از جمله قشم، شناخته شده تر از دوبی است چراکه این جزیره کشورمان، حکم بارانداز سیگارهای وارداتی وی به ایران را داشت.

البته این ماجرا در ادامه به انحراف رفت و معرفی نام العقیلی به عنوان یکی از بدهکاران بزرگ بانکی در کشورمان، نه تنها به پایان کار وی در کشورمان و حتی محاکمه وی منجر نشد، که به گره گشایی از موانع پیش آمده برای وی رسید، تا جایی که چندی بعد چند نامه به امضای یکی از نزدیک ترین افراد به رئیس جمهور وقت به برخی وزرا ارسال شد که در آن خواستار گره گشایی از مشکلات پیش آمده برای شرکت العقیلی و حتی جبران خسارت وارد آمده به وی شده بود!

نامی که «م.س.الف» نشد!

البته هیچ کدام از این موارد نبود که موجب باز شدن پای محمد سعید العقیلی به پرونده دلالی در فروش نفت کشورمان شد که این اتفاق در نتیجه تحریم ها، به ویژه شرط و شروط برخی کشورها برای خرید نفت از کشورمان پس از شدت گرفتن تحریم ها رخ داد.

شرط و شروطی که هنوز چیزهای زیادی درباره شان نمی‌دانیم، جز اینکه با تکیه بر سخنان حمید حسینی، عضو هیأت‌مدیره اتحادیه صادرکنندگان فراورده‌های نفت، گاز و پتروشیمی، می‌دانیم موجب باز شدن پای العقیلی به فروش نفت کشورمان شده است. به این صورت که سریلانکایی ها نمی‌خواستند تحریم ها را مستقیم ندید گرفته و از کشورمان نفت بخرند و مایل بودند این اتفاق با یک واسطه رقم بخورد.

العقیلی؛ بدهکاری مرحوم که نتوانست به شهرت «ب.ز» برسد!

شرطی که به گفته حسینی موجب شد دولت وقت، بنیاد تعاون ناجا را واسطه قرار دهد و این بنیاد نیز برای فروش با العقیلی همکاری نماید. همکاری تاریکی که به نرسیدن پول نفت  (تمام پول یا بخشی از آن) در این معامله به کشورمان منجر شد. درست مثل اتفاقی که مسئولان وزارت نفت معتقدند در پرونده بابک زنجانی رخ داده است.

اتفاقی که موجب شد العقیلی از محل فروش نفت کشورمان برای خود ثروتی به هم بزند و سهمی به مراتب بیشتر از دلالی به دست آورد. با این ملاحظه که او به مانند بابک زنجانی دستگیر نشد و رسیدگی به پرونده بدهی اش کلید نخورد. اتفاقی که حتی صدای بابک زنجانی را هم در آورد تا در یکی از جلسات دادگاهش به العقیلی اشاره کرده و او را فردی بخواند که ۵ میلیارد یورو به وزارت نفت بدهکار است اما مسئولان مدعی هستند جای پول هایشان نزد وی امن است!

افشاگری هایی که البته نمی‌دانیم تا چه حد صحت دارند اما اگر صحت داشته باشند، به ناچار باید بپذیریم نقش العقیلی در فروش نفت کشورمان بیشتر از فروش نفت به سریلانکا بوده چراکه زنجانی مدعی است تنها دو بارنامه برای فروش نفت امضا کرده که آنها را به خواسته مسولان وقت به العقیلی داده است.

مرگ مشکوک العقیلی و طلبی که به کما رفته!

این در حالی است که مراجعه مسئولان بنیاد تعاون ناجا به العقیلی برای فروش نفت در دوران تحریم، حکایت از سابقه این فرد در چنین معاملاتی در گذشته داشته و به نوعی تایید دیگری بر حضور العقیلی در دلالی فروش نفت در کشورمان است. دلالی که با فروش نفت، کارنامه کاملی از حضور در انواع معاملات و بده بستان های مالی در دوره های مختلف در کشورمان از خود برجای گذاشت و به دیار باقی شتافت.

حالا چند ماهی می‌شود که گفته می‌شود العقیلی فوت کرده و دستش از جهان کوتاه شده اما هنوز در صحت این خبر محل تردید وجود دارد. تردیدی که به مطالبات بسیار زیاد مالی کشورمان از وی گره خورده و پرونده این طلب های نفتی را به نوعی به کما برده است، تا جایی که نمی‌دانیم آیا امیدی به زنده شدن این مطالبات وجود دارد یا خیر؟

العقیلی؛ بدهکاری مرحوم که نتوانست به شهرت «ب.ز» برسد!

این در حالی است که انتشار خبر نصفه و نیمه فوت العقیلی هم موجب نشده مسئولان در این خصوص شفاف سازی کرده و تلاش کنند نگرانی ها در این خصوص را رفع نمایند، تا به این ترتیب شائبه هایی بسیار جدی در این خصوص شکل گرفته و نگرانی های بیافریند.

شائبه هایی از جمله مشخص نشدن افرادی که در واگذاری نفت کشورمان به این فرد سهم  داشته‌اند و مسئولانی که می‌بایست ضمانت های لازم را در این خصوص دریافت می‌کرده‌اند. یا چرایی دریافت نشدن مطالبات کشورمان از این فرد در زمان حیات وی، یا وضعیت دیگر پرونده هایی که برای این فرد در کشورمان گشوده شده، از جمله بدهی های بزرگ العقیلی به بانک های کشورمان.

بماند که هنوز نمی‌دانیم چه اقدامی برای گرفتن طلب کشورمان در این پرونده صورت گرفته و انتشار خبر مرگ العقیلی، مطالبات کشورمان از وی را به چه وضعیتی مبتلا کرده است. آن هم در شرایطی که گفته می‌شود با مرگ العقیلی، شرکت های وی نیز منحل شده‌ یا در آستانه انحلال قرار دارند و این موضوع می‌توان به شدت بر وصول مطالباتمان از بازماندگان وی اثر منفی بگذارد.

جنگ داخلی سوریه بکجا میرود؟

Share Button

چکیده: … همین نکته که رژیم اسد بکمک ارتش استقراضی از؛ ایران، حزب الله لبنان، لشگر مزدوران الفاطمیون و شیعیان عراقی که به ازای دلار های دریافتی از ایران، با مخالفین خود میجنگدُ گذارده است نشان میدهد که  این رژیم زیر پایش در درون جامعه سوریه خالیست و اگر فقط قدری از آن حمایتی که اپوزیسیون سوریه در میان مردم از آن برخوردار است برخوردار بود، نه اینچنین مردم را کورکورانه بدون تمیز دوست از دشمن، و یا بیطرف بمباران میکرد و نه محتاج این میشد که ارتش و سپاه ایران و مزدوران افغانی و پاکستانی، عراقی ( چه بازای پول چه تحت القائات مذهبی) بجای نیروهای زمینی آن با مخالفینش بجنگند.

aleppo

 

فقط یک رژیم درمانده و مستاصل، با مردم تحت حکومت خویش چنین میکند

در دو هفته گذشته رژیم اسد با زیر پا نهادن توافق آتش بس در خطوط جبهه ایی مناطق تحت کنترل خود با اوپوزیسیونی  که در کنفرانس مذاکرات ژنو شرکت دارد(داشت)، بیشترین و وحشیانه ترین حملات هوایی خود را متوجه آن بخش از حلب که تحت کنترل آن اپوزیسیون قرار دارد نموده و فرا تر از آن، در بمبارانهای اخیر  چنان رکوردی از سبعیت و کشتار بجای گذارده است که  اینروزها، «حلب در آتش» به سرتیتر اکثر رسانه های معتبر دنیا و منطقه تبدیل گردیده است.

بنا به گزارشهای خبری این دو روزه، نیروی هوایی رژیم فقط در یک حمله به بیمارستان القدس ۵ تن از کادرهای پزشکی از جمله دو پزشک را کشته و ۸ مجروح مشرف به موت باقی گذاشته . با این حمله تعداد تلفات حملات هوایی رژیم فقط در هفته گذشته تا (چهار شنبه پیش) به قریب ۵۰ کشته  و ۸۰ شدیداْ مجروح رسید است. نیروی هوایی روسیه هم فقط در یک حمله طی هفته گذشته ۱۷ کشته در حلب بجای گذارد.

طبق گزارش MSF (سازمان پزشکان بدون مرز) فقط طی این ۴ ماه سال جاری (۲۰۱۶) روسیه حد اقل تعداد ۷ مرکز پزشکی و بیمارستان تحت حمایت این سازمان را هدف بمبارانهای خود قرار داده است که در اثر آنها ۱۶ تن از کادرهای بیمارستانی این مراکز جان خود را از دست داده اند.

تمرکز بمبارانهای های رژیم اسد و روسیه روی حلب و تمرکز حملات زمینی نیروهای حزب اللهُ گردان الفاطمیون(عمدتاٌجنگجویان مزدور افغانی و پاکستانی) روی این شهر، طبق بسیاری گزارشها که مبتنی بر اظهارت خود مقامات دمشق میباشند، مقدمه ایی برای باصطلاح آزاد سازی کل حلب و پاکسازی منطقه از اپوزیسیون(تروریستها بزعم رژیم) بوده و هست. شگفت اینکه کسی از خود نمپرسد مگر جنگ داخلی در سوریه فقط به حلب محدود شده یا میشود که رژیم همه توان خود را در آنجا، که خبری هم از داعش نیست متمرکز کرده است؟

در این بین، پس رجز خوانیهای  سران رژیم دایر بر پاکسازی قریب الوقوع حلب و موج حملات سنگین هوایی، بعنوان هموارسازی زمینه برای حملات زمینی، امروز سرگی لاوروف گفت که بزودی و حتی شاید ظرف ساعات آینده حلب هم شامل آتش بسی میشود که به حومه دمشق و لاذقیه محدود بوده است .

در همین حال سخن از تدارک نظامی ارتش رژیم برای حمله و آزاد سازی الراقه( باصطلاح پایتخت داعش) میباشد.

تا آنجا که به الراقه و حمله احتمالی ارتش رژیم برای آزادسازی آن مربوط میگردد، بیشترین احتمال اینست که سناریوی جنگ ساختگی تدمر (پالمیرا) در آنجا هم تکرار شود. و ارتش اسد برای خود، مجدداْ شاهکار نظامی دیگری را خلق کند که در اطاقهای بسته و نه میدان جنگ روی آن با داعش تصمیم گرفته شده است. فقط مسئله در اینست که آیا «داعش» جا خوش کرده در الراقه، از زیر مجموعه های مستقیم خود دستگاه امنیتی رژیم است یا داعشی است مستقل از آن که فقط عملیات خود را با ارتش اسد هماهنگ میکند میباشد.

واقعیت جنگ داخلی سوریه اینست که نمود صحنه پیکار با واقعیت پشت صحنه در آن گاه ۱۸۰ درجه توفیر دارد. من فقط به اظهارات امروز سرگی لاوروف اشاره میکنم.

اگر وزیر خارجه روسیه وعده تعمیم آتش بس به منطقه حلب را میدهد نه اینست که وجدان دستگاه حکومتی روسیه و سوریه از کشتار جنایت آمیز قربانیان بمباران  بیمارستان القدس و ۱۵ مرکز بیمارستانی و پزشکی دیگر جریحه دار شده است یا آنها نگران رسوایی این بمبارانهای وحشیانه رسانه ایی شده در سراسر جهان هستند، بلکه ناتوانی ارتش اسد، متحدین ایرانی و حزب اللهی او در پیشروی میدانی بسوی تسخیر بخشهای تحت کنترل ارتش آزاد سوریه و اپوزیسیون بوده است که ایشان و رهبر روسیه و دمشق را هم «آتش بس طلب» کرده است.

در حاشیه یک گزارش جنگی و سیاسی از تحولات میدانی سوریه، خبرگزاری روئیترز مینویسد:« … دهها نفر در طولانی ترین نبرد یکروزه بین ارتش سوریه و نیروهای دولتی در غرب حلب کشته شده اند و جنگ همچنان بشدت اما متناوباْ ادامه دارد. اخبار نبرد دیروز از سوی هر دو طرف ضد و نقیض هستند. یکی از جنگجویان میگوید که پیکارجویان ضد رژیم، روز گذشته سه شنبه، برخی مواضع نیروهای رژیم را تصرف کردند در حالیکه ارتش میگوید حمله مخالفین را دفع  و آن مناطق را دوباره از اپوزیسیون باز پس گرفته است. …  بنا بهمین گزارش روئیترز« نبردهای دیروز خطر درهم شکستن خطوط دفاعی نیروهای دولتی را در غرب حلب بوجود آورده است.»

در این خبر کوتاه روئیترزُ، که شاید بدون اینکه خود گزارشگر هم  اهمیت آنرا نداند، این نکته مهم وجود دارد که ارتش اسد در جبهه غرب حلب در حالت دفاعی قرار گرفته است. و این درحالیست که واحدهای اعزامی بدانجا نه برای دفاع بلکه برای تعرض و آزاد سازی و پاکسازی حلب رفته بوده اند. اینها در صورتی است که تازه بپذیریم ادعای سخنگوی گوی ارتش اسد دال بر اینکه مناطق از دست داده ظرف روز گذشته را پس گرفته اند درست میباشد.

جنگ رژیم اسد و روسیه با مردم سوریه به جنگی استیمیتریک یعنی جنگی نامتعارف تبدیل گردیده است. یکطرف بیشترین اتکاء خود را بر بمباران هوایی و ایجاد زمین سوخته گذارده و دیگری اتکایش را بر نیروی زمینی و میدانی خود، بر روی روحیه رزمی نفراتش، در پناه سنگرها و دیوارهای کوچه پس کوچه های شهر و جنگ توده ایی نهاده است.

همین نکته که رژیم اسد بکمک ارتش استقراضی از؛ ایران، حزب الله لبنان، لشگر مزدوران الفاطمیون و شیعیان عراقی که به ازای دلارهای دریافتی از ایران، با مخالفین خود میجنگد گذارده است نشان میدهد که  این رژیم زیر پایش در درون جامعه سوریه خالیست و اگر فقط قدری از آن حمایتی که اپوزیسیون سوریه در میان مردم از آن برخوردار است یا برخوردار بود، نه اینچنین مردم را کورکورانه بدون تمیز دوست از دشمن، و یا بیطرف بمباران میکرد و نه محتاج این میشد که ارتش و سپاه ایران و مزدوران افغانی و پاکستانی، عراقی ( چه بازای پول چه تحت القائات مذهبی) بجای نیروهای زمینی آن با مخالفینش بجنگند.

اتکای بیش از پیش رژیم اسد به بمباران هوایی بزرگترین سند و نشانه شکست استراتژی رژیم اوست و از آن بیشتر نشان واضحی بر اینکه آن شبه نظامیان حزبالله و این ارتش و سپاه ایران، بهیچوجه دارای آن روحیه رزمی و توان جنگی که ادعا میشود نیستند والی اگر بودند مناطق تحت کنترل اپوزیسیون ضد رژیم راُ بایدسنگر بسنگر از آنها میگرفتند نه اینکه به امید مارش پیروزمندانه بر زمینهای سوخته، خانه های ویران شده و محلات عاری از سکنه و شهرهای تهی از جمعیت در اثر بمبارانهای کور آغاز کنند.

بمبارانهای سوریه بزرگترین سند ورشکستگی آن استراتژی جنگی است که رژیم سوریه آنرا علیه مردم خود با پشتیبانی ایران و روسیه به راهبرد جنگ ضد مردمی خود بدل کرده است. این بمبارانها، مردم سوریه و جهان را بیش ازپیش علیه روسیه، رژیم اسد و ایران برخواهد انگیخت.

اگر سرگی لاوروف هم آتش بس طلب شده است نتیجه مستقیم شکست سریع طرح رژیم برای تهاجم به حلب و چشم انداز تیره میدانهای جنگ است.

ح  تبریزیان

………………………………………..

افزوده ها و ضمایم:

تابناک

تاریخ انتشار:۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۵ – ۱۶:۳۴-۰۵ May 2016

آیا معامله ای میان آمریکا و روسیه برای رفتن اسد در کار است؟

بنابراین به نظر می‌رسد، با توجه به تأکید دوباره آمریکایی‌ها بر انتقال سیاسی بدون حضور بشار اسد و همزمان سخنان لاورف مبنی بر اینکه بشار اسد متحد روسیه نیست، می‌توان از توافقات پشت پرده‌ای بین مسکو ـ واشنگتن برای رفتن اسد سخن گفت.

پس از شکست تقریبی آخرین دور مذاکرات صلح سوریه در ژنو، به نظر می‌رسید حجم درگیری‌ها در سوریه به ویژه در حلب گسترش پیدا کند؛ اما روز گذشته بود که رسانه‌ها از توافق ایالات متحده و روسیه و موافقت دولت سوریه با ایجاد آتش بس ۴۸ ساعته در حلب خبر دادند. هرچند این خبر تا حدودی غافلگیرکننده بود، غافلگیرکننده‌تر از آن به اظهارات وزرای خارجه ایالات متحده و روسیه مربوط می‌شود.

به گزارش «تابناک»، روز چهارشنبه جان کری، وزیر خارجه آمریکا، کناره‌گیری بشار اسد از قدرت را شرط خاتمه جنگ در این کشور دانست. کری با تأکید بر اینکه واشنگتن متعهد به همکاری با شریکانش برای رسیدن به انتقال سیاسی بدون حضور بشار اسد در قدرت است، گفت: «تنها با انتقال (سیاسی) می‌توان به این جنگ پایان داد».

وزیر خارجه آمریکا در ادامه اظهاراتش گفت: «نمی‌توان این جنگ را تا زمان ادامه حضور اسد ادامه داد، زیرا او نمی‌تواند این کشور را متحد کند».

وی گفت: «زمان هدف برای دوره انتقالی، اول آگوست است. ما حالا وارد ماه می ‌شده‌ایم؛ بنابراین، ظرف این چند ماه، یا اتفاقاتی می‌افتد و یا اینکه این به معنی آن است که آن‌ها خواستار گام گذاشتن در مسیر دیگری هستند».

این در حالی است که بر خلاف مواضع آمریکایی‌ها در ابتدای بحران سوریه، در سپتامبر ۲۰۱۵ جان کری برای اولین بار گفت که کناره گیری اسد، الزاما نباید در ابتدای دولت انتقالی رخ دهد! او در توضیح نظر خود گفت که اسد باید برود اما نحوه و زمان بندی آن مسأله‌ای است که می‌تواند مورد مذاکره قرار بگیرد.

به نظر می‌رسد، هم اکنون نحوه و زمان بندی آن در حال مذاکره است و یا مراحل نهایی خود را می‌گذراند و به نظر می‌رسد در این زمینه واشنگتن و مسکو در هماهنگی کامل با یکدیگرند. سخنان روز گذشته، وزیر خارجه روسیه مبنی بر اینکه بشار اسد متحد روسیه نیست نیز گمانه زنی‌ها در مورد توافق واشنگتن-مسکو برای رفتن بشار اسد را تقویت کرده است.

کری: اسد باید برود؛ لاورف: اسد متحد ما نیست؛

سرگئی لاورف، وزیر امور خارجه روسیه، گفته است بشار اسد، رئیس جمهوری سوریه به حدی که ترکیه متحد نزدیک آمریکاست، متحد روسیه قلمداد نمی‌شود.

لاورف در مصاحبه با خبرگزاری ریانووستی که روز چهارشنبه ۱۵ اردیبهشت منتشر شده است، افزود: «بشار اسد متحد ما نیست. ما در جنگ علیه تروریسم و برای حفظ یکپارچگی سوریه از او حمایت می‌کنیم، ولی او به حدی که ترکیه متحد نزدیک آمریکاست، متحد روسیه قلمداد نمی‌شود».

دو نکته مهم در سخنان لاورف وجود دارد: نخست اینکه تا پیش از این، هیچ یک از مقامات روسی به این صراحت چنین سخنانی در مورد بشار اسد به کار نبردند و دوم آنکه لاورف تأکید کرد، بشار اسد متحد ما نیست و نه واحدی به نام سوریه. اینکه لاورف تأکید کند، بشار اسد متحد روسیه نیست، بدین معناست که خط قرمزی به نام اسد در مذاکرات وجود ندارد.

بنابراین به نظر می‌رسد با توجه به تأکید دوباره آمریکایی‌ها بر انتقال سیاسی بدون حضور بشار اسد و همزمان سخنان لاورف مبنی بر اینکه بشار اسد متحد روسیه نیست، می‌توان از توافقات پشت پرده‌ای بین مسکو ـ واشنگتن برای رفتن اسد سخن گفت.

اوباما قصد دارد پیش از پایان دوران ریاست جمهوری‌اش به یکی دیگر از بحران‌های بین المللی همانند بحران هسته‌ای با ایران به عنوان یک دستاورد عمده در سیاست خارجی پایان دهد و روس‌ها نیز به خوبی می‌دانند که کار کردن و توافق با گزینه‌هایی همچون ترامپ و کلینتون بسیار دشوار‌تر از دولت فعلی آمریکاست؛ بنابراین، هر دو تلاش دارند تا پیش از خروج اوباما از کاخ سفید به توافق یا معامله‌ای در سوریه دست پیدا کنند.

 

Dozens of people were killed in a day-long battle between Syrian rebels and government forces in western Aleppo that was still going on intermittently on Wednesday, the Syrian Observatory for Human Rights and combatant sources on both sides said.

The combatant sources gave conflicting accounts of the outcome of the battle that began early on Tuesday in and around the Jamiyat al-Zahraa area of western Aleppo. A rebel said insurgents had managed to take some ground from the government side, while the army said the attack was repelled.

The fighting threatened the army’s defensive lines around government-held areas of western Aleppo.

Observatory director Rami Abdulrahman said dozens had been killed on both sides in what he described as the most intense battle in the area in a year. Government forces were reinforced by allies from Lebanon’s Hezbollah, he said.

The rebel fighter said about 40 government fighters had been killed, while rebel losses stood at 10 dead. The military source denied heavy casualties in army ranks, but said dozens of civilians and many rebels had been killed.

The rebel and a second opposition fighter said insurgents had at one point captured a strategic location known as Family House, but later lost it after the government side brought in reinforcements.

MSF said that seven of the hospitals it supports have been bombed since the start of 2016, leaving at least 16 medical staff dead.

 

تثلیث شوم تروریسم: داعش، رژیم اسد و رژیم تهران

Share Button

از کامنت من: گزارش اسکای نیوز بهیچ وجه برای من تازگی نداشت و اگر بیش از اینها هم اسناد همکاری داعش و رژیم اسد و متحدان آن برملا شود تعجب نخواهم کرد بلکه در انتظار روزی هستم گه سند وحدت فرماندهی ستادی آنها رو شود. و در این تقریباْ تردید ندارم.

آخرین به روز شدن: سه شنبه ۲۶ رجب ۱۴۳۷هـ – ۳ مه ۲۰۱۶م KSA 19:33 – GMT 16:33

اسنادی محرمانه، همکاری رژیم اسد با داعش را بر ملا می‌کند
دبی-العربیه.نت فارسی

همکاری رژیم اسد با داعش از زمان ظهور ناگهانی این گروه تروریستی در سوریه و عراق همواره برای محافل سیاسی و رسانه ای بحث برانگیز بوده به خصوص که عملا برای همه مشخص بود که داعش و رژیم اسد در همه زمینه‌ها به ویژه در زمینه نظامی در مناطق درگیری همکاری تنگاتنگی دارند. به این ترتیب که هرگاه داعش انقلابیون سوری مانند ارتش آزاد را با نیروی زمینی مورد هجوم قرار می داد همزمان با آن جنگنده‌های اسد ارتش آزاد را بمباران می کردند. جنگ این دو متحد در ظاهر دشمن علیه نیروهای مترقی در سوریه عمق همکاری آنها را ثابت می کند. از روزی که داعش کنترل استان «الرقه» را به دست گرفت تا امروز حتی یک بمب معمولی، بشکه‌ای آتش زا، موشک، خمپاره یا حتی گلوله‌ای معمولی از سوی ارتش اسد حتی به طور اشتباه هم که شده به سوی داعشی‌ها شلیک نشده است، اما رژیم اسد در عوض انواع اسلحه از جمله بمب‌های خوشه‌ ای، بمب های بشکه‌ ای آتش زا تا اسلحه شیمیایی را بر سر مخالفان حقیقی ریخته است. زمانی که در غوطه شرقی بیش از هزار نفر یکجا با اسلحه شیمیایی کشته شدند «الرقه» پایتخت داعش در امن و امان به سر می برد.

اینها حقایقی میدانی است، اما اکنون اسناد مهمی از داعش درز کرده، که همکاری این گروه با رژیم اسد را ثابت می کند. این دو در ارتکاب اعمال تروریستی ۲ روی یک سکه هستند.

اسنادی که به شبکه تلویزیونی بریتانیایی «سکای نیوز» رسیده و روز دوشنبه در گزارش مفصلی از این تلویزیون پخش شد، نشان می دهد که بازپسگیری شهر باستانی «تدمر» از داعش بخشی از یک معامله محرمانه میان رژیم اسد و داعش بوده که از پیش ترتیب داده شده بود. داعشی‌ ها در ازای خارج شدن از شهر «تدمر» اجازه یافتند که همه سلاح های سنگین خود را از منطقه خارج کنند. اسکای نیوز این اسناد و مدارک را از افراد جدا شده از داعش دریافت کرده است.

این شبکه سندی را منتشر کرده که به زمان بازپسگیری شهر «پالمیرا» توسط رژیم اسد در ماه مارس تعلق دارد، داعش در این سند از رژیم اسد می خواهد که همه سلاح های سنگین و مسلسل های ضد هوایی خود را از داخل شهر به استان «الرقه» در شمال سوریه انتقال دهد و رژیم اسد با درخواست داعش موافقت می کند.

داعشی که در تلویزیون سکای نیوز ظاهر شد

استوارت رمزی، گزارشگر «اسکای نیوز» در این گزارش از یک داعشی جدا شده می پرسد آیا «داعش» در تحرکات خود با نیروهای وفادار به اسد، همکاری می کند، او پاسخ می دهد، دقیقا با هم همکاری و هماهنگی می کنند.

داعشی جدا شده در ادامه می گوید که همکاری داعش با اسد در زمینه بازپسگیری شهر تدمر و انتقال اسلحه سنگین این گروه تنها بخشی از این همکاری‌ها است. رژیم اسد از زمان تاسیس داعش با این گروه تروریستی همکاری تنگاتنگی را آغاز کرد.

خبرنگار اسکای نیوز در گزارش مستند خود علاوه بر اسنادی که از داعشی جدا شده دریافت کرده، به اطلاعاتی که «ارتش آزاد سوریه» و عناصر نفوذی آن در استان «الرقه» به این شبکه داده‌ شده نیز استناد کرده است. به این ترتیب اسکای نیوز با ارائه این مدارک مستند از همکاری چند ساله داعش و رژیم اسد پرده برداشت.

پایان گزارش العربیه

…………………………………………….

کامنت من

من از همان روزهای آغاز جنگ داخلی و ظهور داعش در سوریه، با دلایل عقلی و منطقی و مستندات اطلاعاتی، با کنار هم نهادن اتفاقات میدانی جنگ داخلی سوریه به این نتیجه رسیده بودم که دست داعش  در دست رژیم اسدمیباشد و از این هم فراتر، بلکه در دستهای رژیم خامنه اییُ حزب الله و روسیه است. موردی که اسکای نیوز انتشار داده و  العربیه باز نشر نموده، در مورد اینکه رزیم  اسد حتی یک گلوله توپ هم تا کنون به الرقه شلیک نکرده در حالیکه همه قدرت آتش ارتش خود را برای ویران سازی حلب بکار گرفته است، این مورد که ارتش اسد برای شکستن محاصره دو دهکده شیعه نشین در منطقه غلمون،منطقه مشترک مرزی با لبنان، چند ماه چنگید در حالیکه شهر باستانی تدمر را ظرف چند روز پیروزمندانه آزاد کرد، این مورد که براحتی با برخی شورشیان حومه استانهای دمشق و لاذقیه  بدون مداخله سازمان ملل آتش بس کردهِ و آتشبس ها هم بدون ناظر ین بین المللی رعایت میشود و رژیم در موارد بسیاری با شورشیان مذاکره و معامله میکند و اینکه منطقه آزاد شده کردستان را بحال خود رها کرده و همه نیرویش را علیه ارتش آزاد سوریه  و متحدینش و در اغلب موارد هماهنگ با داعش  متمرکز میکند فقط نمونه هایی از این ناهماخوانیهایی است که از لابلای آنها دم خروس نه تنها هماهنگی تاکتیکی بلکه بسیار فراتر از آن ، بنظر من، هماهنگی سازمانیُ ستادی و لوژیستک همه جانبه ارتش اسد و متحدین ایرانی و روسی اش را با داعش نشان میدهد و تا آنجا هم که اگر با دقت نگریسته شود، این فکر به ذهن ناظر خطور میکند که گویا ستاد واحدی عملیات رزمی این دو جریان را فرماندهی میکند.

گزارش اسکای نیوز بهیچ وجه برای من تازگی نداشت و اگر بیش از اینها هم اسناد همکاری داعش و رژیم اسد و متحدان آن برملا شود تعجب نخواهم کرد بلکه در انتظار روزی هستم گه سند وحدت فرماندهی ستادی آنها رو شود. و در این تقریباْ تردید ندارم.

خوننده را به دو لینک زیر نیز رفرنس میدهم:

جنگی خونین روی صفحه دنیای مجازی

… دستهای خونین رژیم اسد ازآستین داعش

صادرات نفت عراق به بیش از ۳.۳۶ میلیون بشکه در روز رسید

Share Button

سایت اقتصادی هگنار آنلاین نروژ میزان تولید نفت عراق در ماه گذشته(آوریل) را درج کرده است. بنا بر این گزارش تولید نفت عراق در این ماه با ۶۰.۰۰۰ بشکه افزایش نسبت به ماه فبل از صادرات ماهانه ۳.۲۶.۰۰۰ بشکه در روز به ۳.۳۶.۰۰۰ بشکه در روز افزایش یافته است. همین گزارش می افزاید که این میزان صادرات شامل صادرات نفت از سوی دولت خود مختار کردستان نمیشود.

بر گزارش هگنارآنلاین باید افزود که این افزایش تولید و صادرات در ماهی بوده است که میبایستی تولید نفت کشورهای عضو و غیر عضو اوپک مطابق با فراخوان دولتهای سعودی و روسیه در سطح ماه دسامبر تثبیت گردد که البته ظاهراْ کنفرانس دوحه بی نتیجه پایان یافت ولی با توجه به افزایش قیمت پس از این کنفرانسُ باید گفت که احتمالاْ دولتهای بزرگ نفتی بطور ضمنی و دو فاکتو روی تثبیت نسبی تولید و صادرات توافق کرده اند و الی با توجه به مازاد   ۲ میلیون بشکه ایی عرضه بر تقاضا در بازار جهانی نفت، افزایش نزدیک به ۶ دلاری بهای آن در ماه گذشته منطقی بنظر نمیرسد.

و اما قریب یکسال پیش موسسات معتبر نفتی از رسیدن تولید عراق به سطح تولید عربستان ظرف ۵  یا ده سال آینده خبر داده داده بودند. ضمناْ اضافه کنم که در(میادین مشترک زمینی و آبی)ُ، ایران و عراق، دولت عراق سالهاست که بهره برداری گازی و نفتی را شروع کرده است.

Ferske oljetall fra irak

Den irakiske oljeeksporten vokste litt i april.

Artikkel av: Siri Knutsen Vosgraff

2. mai 2016 – 07:27

Irak eksporterte 3,36 millioner fat olje per dag i april, melder Bloomberg News, ifølge TDN Finans.

Tallene inkluderer ikke eksport fra selvstyremyndighetene i Nord-Irak (KRG).

I mars var oljeeksporten på ۳,۲۹ millioner fat per dag.

Brent-oljen faller 1,10 prosent til 46,85 dollar fatet i mandagens handel, mens WTI-oljen er ned 0,89 prosent til 45,51 dollar fate

عراق: بسوی انقلاب ۹

Share Button

با اینکه مقتدا صدر تآکید کرده بود که هیچکس حق عدول از شعارها و نظم مسالمت آمیز جنبش را ندارد مع الوصف در جریان ورود جمعیت اعتراضی به صحن پارلمان عراق که از سوی صدر هشدار آن داده شده بود، حد اقل در سطح  ۳ مورد ذکر شده فوق از آن چهارچوبی که میباید و صدر تعین کرده بود فرا تر رفته است و اگر تصور شود این خشونتها کار صدریستها بوده تصوری کاملاْ خطاست زیرا اگر هواداران صدر میخواستند به خشونت متوسل شوند همان دفعات گذشته هم نشانی از خشونت از خویش بروز میدادند که چنین امری رخ نداده بوده است. 

بنا برگزارشهای خبری، هواداران مقتدا صدر و جنبش صدریست دیروز در خاتمه مهلت اخطار شده به نمایندگان پارلمانُ به داخل محوطه سبز امینی و سالن پارلمان وارد شدند. این حرکت معترضین همان اخطاری بود که مقتدا صدر قبلاْ داده بود.

مقتدا صدر از همان روز نخست حرکت خود، با تاکید به هوادارن خویش گفته بود که مبادا دست بخشونت بزنند و یا صدمه ایی به نمایندگیهای خارجی و اموال دولتی وارد کنند.جمعیت اعتراضی در تظاهرات اعتراضی خود بنحو بی نظیری این توصیه رهبر جنبش صدریست را رعایت کرده بود.

مقتدا صدر از همان لحظه نخست تاکید کرده بود که جنبش وی مدنی، مسالمت آمیز، خشونت گریز و اصلاحطلبانه است.

ولی دیروز برخی از (بظاهر)معترضین پا را از این حدود فرا تر گذاشتهُ به صورت دو نماینده پارلمانی سیلی زده و با مامورین حفاظتی درگیری پیدا کرده اند و به برخی میلمان پارلمان و اتوموبیلهای آنجا نیز با سنگ پرانی صدمه زده اند.

هر آدم عاقلی با شنیدن این خبرها از خود میپرسد، چه شد که آن جمعت مسمالمت آمیز بیکباره چنین شد؟ پاسخ این سوال برای آنهایی که تجربه تظاهرات اعتراضی  ۸۸ و ۱۸ تیر خودمان را در پشت سرخویش دارند و با شیوه کار دستگاههای امنیتی آشنا هستند آسان است. ولی برای آنها که با این شیوه ها ناآشنایند،من با واکاوی و توضیح یک مفهوم این شیوه رفتار امنیتی را در زیر توضیح میدهم.

پروواکاسیون و پروواکاتور!

 

پروواکاسیون اسم تعریف از مصدر پرووک provoke است و معنای ساده آن یعنی تحریک کردن و برانگیختن و پروواکاتور اسم فاعلی این فعل است. در جریان انقلاب روسیه عوامل پلیس تزاری به درون صفوف اعتراض کنندگان و اعتصاب کنندگان رخنه میکردند و با کشاندن آنها به افراطگرایی و خشونت از یکسو مردمی را که اهل خشونت نبوده و بخاطر یک خواست حرفه ایی و صنفی به اعتصاب یا تظاهرات پیوسته بودند و اکثریت جمعیت اعصابی یا اعتراضی را  هم آنهاتشکیل میدادندُ میترساندند تا انجا که آنها از اعتصاب و اعتراض دست میکشیدند و میدان را برای افراطگریان مصنوعی(پلیس مخفی یا عومل لباس شخصی پلیس) و واقعی خالی میکردند. و از سوی دیگر با ارتکاب این خشونتگریها برای مقامات قضاپی علیه معترضین مواد و مستندات جرم ایجاد میکردند تا دادگاههای تزاری براحتی بتوانند با استناد به آن خشونتها و تخریبها برای معترضینی که کمترین نقشی در آن خشونتها نداشتند  و رهبران اعتراضات پرونده سازی کنند.

لنین رهبر بلشویکها که با این شگرد مامورین امنیتی تزار آشنایی کامل داشت همواره کارگران اعتصابی یا معترضین خیابانی را به رخنه پروواکاتورهای پلیس تزاری در بین صفوفشان و خرابکاری و خشونت بنام آنها هشدار میداد. لنین همچنین هشدار میداد که مبادا اعتراض کنندگان در دام شعار های تند و جذاب و شبه انقلابی این پروواکاتور ها که میخواهند مصنوعاْ با جوسازی یک حرکت اعتراضی یا اعتصابی را رادیکالیزه کنند هشدار میداد. البته علیرغم این هشدارها کم نبودند جوانان بی تجربه و آتشین مزاجی که به تله این پروواکاتورها می افتادند و با آنها در شعار های تند و یا تخریب هم ساز میشدند که پس از دستگیری به مستندات قضایی برای محکومت رهبران یک حرکت منجر میگردید.

از آن زمان تا امروز پروواکاسیون به یک شیوه رایج مقابله با اعتراضات مسالمت آمیز مدنی از سوی دستگاههای امنیتی در اغلب کشورهای دیکتاتور زده تبدیل گردیده است.

در اعتراضات ۸۸  مردم خودمان علیه سرقت و کودتای انتخاباتی، مامورین امنتیتی در پوشش چریانهای افراطی چپ و سلطنت طلب سعی کردند این اعتراضات را بخشونت بکشانند تا هم بر ای رهبران این جنبش مردمی پرونده سازی کنند و هم آن توده میلیونی معترض را همخط با جریانات افراطی نشان دهند.

هرگز روشن نشد که چه تعداد از آن وسیله نقلیه های آتش زده شده کار پروواکاتورهای امنیتی رژیم بود و چه مقدار کار جوانانی که با شعارهای آن مامورین ماسکدار امنیتی ها، هیجانزده شده و به چنین اعمالی مبادرت کرده بودند.

هیچ تظاهرات بزرگ مردمی نیست که در برابر این رخنه گری پروواکاتورها  مصون از نفوذ باشد. زیرا هزاران هزار تظاهر کننده مثل مور و ملخ در ازدحامی خیابانی در هم میشوند و شناختن پروواکاتور از تظاهر کننده معمولی آسان نیستد مگر با رعایت اکید و نظامی وار چهارچوب شعارهای طرح شده از سوی رهبرانی که اکسیون را سازمان میدهند یا داده اند.

با اینکه مقتدا صدر تآکید کرده بود که هیچکس حق عدول از شعارها و نظم مسالمت آمیز جنبش را ندارد مع الوصف در جریان ورود جمعیت اعتراضی به صحن پارلمان عراق که از سوی صدر هشدار آن داده شده بود، حد اقل در سطح  ۳ مورد ذکر شده فوق از آن چهارچوبی که میباید و صدر تعین کرده بود فرا تر رفته است و اگر تصور شود این خشونتها کار صدریستها بوده تصوری کاملاْ خطاست زیرا اگر هواداران صدر میخواستند به خشونت متوسل شوند همان دفعات گذشته هم نشانی از خشونت از خویش بروز میدادند که چنین امری رخ نداده بوده است.

پس میتوان گفت این خشونتها گردن آن نیروهایی است که جنبش مدنی ضد فساد صدریست، آنها را نشانه گرفته است و اینها جز عوامل نوری المالکی، حزب الدعوه، عصایب اهل الحق، و حشد الشعبی که همگی به ایران وابسته اند نیستند.

حیدر العبادی دستور دستگیری متخلفین را صادر کرده است. کاملاْ قابل انتظار است که آن نیروهایی که این صحنه ها را ایجاد کرده اند با توجه  به هرج و مرج و فرقه گرایی حاکم بر دستگاه های امنیتی که عمدتا هنوز زیر نفوذ مالکی هستند،  این دسگاهها، بمیل خود و بر حسب محاسبات خود مجرم شناسی کنند و آن مجرمین را دردادگاههای زیر کنترل خود محاکمه کنند و از محاکمه آنها هم برای مقتدا صدر و هوادارانش پاپوش سیاسی درست میکنند.

باید دید صدریستها با این مشکل چگونه برخورد میکنند.