Archive for: February 2017

ANALYSIS: Iran’s big business and IRGC commanders

Share Button

Operating what has become a powerful criminal empire, the Guards have long been involved in the black market, and by shipping in and out of the country various illegal goods, which includes vast caches of weapons, they have built up a highly lucrative business. The Guards also have a large stake in the illegal drugs industry, using the vast drugs network setup by Hezbollah, which enables the IRGC Qods Force to deal with various major players throughout the world

IRGC is no straightforward military force, its influence stretches into all facets of Iranian society. (Reuters)

But so far, the cash payments that have been returned have lined the pockets of the regime’s elite, plus strengthened the country’s military forces, but none of it has aided the people of Iran, and through appearing to have abided by the terms of the deal, it has given the regime a much better standing in the world community. But to take the course of defiance, the regime would be on a collision course with the US government, and with an unmovable Donald Trump in control, it could end in armed conflict.

Also read: US may sanction Iran over Yemen, Hezbollah and Iraq

But as far as the accumulation of riches from other sources is concerned, much of these riches, which both the mullah leadership and the IRGC have accumulated, have come their way through running the countries state-owned industries, and other lucrative enterprises, which through the lifting of sanctions under the Iran Deal, will be able to deal openly on the world market, and thus doing so, will strengthen the private bank accounts of both the mullah leadership, and their much pampered IRGC commanders.

Influential force

As far as the IRGC is concerned, it is no straightforward military force, its influence stretches into all facets of Iranian society, and since its creation, its commanders have been afforded seats in parliament, and although the attaining of seats is significantly lower under the Rouhani administration, the Guards are still a very powerful force in the running of the country.

Adding to the esteem of IRGC, Iranian lawmakers have recently approved a rise in the defence budget to 5 percent, as well as approving a program to develop long range missiles. But to show the true arrogance of IRGC commanders, they flaunted the terms of the nuclear agreement, by carrying out the test flight of a new medium-range missile earlier this year, said to be capable of carrying nuclear warheads. This test flight incurred the wrath of President Donald Trump, who in turn introduced a series of extra sanctions, which will hit companies owned by the Guards, bringing about a travel ban on business associates who run their lucrative empire.

From its humble beginnings as a lightly armed paramilitary force, created by Ayatollah Ruhollah Khomeini, to introduce order to the streets of Iran during the early days of the revolution, and to protect its leader at all costs, the Guards have evolved into not only a powerful political force, but also the controllers of a powerful military-industrial-financial complex.

Also read: Defiant Iran in missile exercise after sanctions

With a large proportion of Iran’s most profitable businesses under the control of its commanders, including the nuclear industry, all of which has been heaped upon them by various leaders to ensure their loyalty to the regime, their influence among the regime’s elite is unassailable.

So as well as exerting great political power, the Guards have gradually built up a vast business empire in various sectors of the Iranian economy, and from humble beginnings in the construction trade, they now dominate several lucrative industries. Through a myriad of holding companies, front companies and so-called “charitable foundations”, the IRGC run their vast business empire.

The black money

Having used these organizations to work around international sanctions imposed on the country, through its refusal to allow International Atomic Energy Agency (IAEA) inspections of its nuclear facilities, the Guards have become very adept in the workings of the black economy, using its control of customs and excise and the docks, to set up a substantial smuggling network.

Such is the scope of the Guards enterprises, they have also ventured into the lucrative oil and gas sectors, moved into the production of consumer goods, car manufacturing, the import-export industry, telecommunications, and black market smuggling. Just like the American Mafia, the Guards have built up varied routes to smuggle goods, and are said to be in control of a string of jetties on the southern Iranian island of Qeshm, situated in the strategic Strait of Hormuz at the mouth of the Gulf Coast.

Also read: Iran to impose legal restrictions on some US entities, individuals

The Guards also have the use of terminals at Iranian airports, to enable members of their vast workforce to fly their illicit goods in and out of the country unchecked, and whichever route they use, they are guaranteed to avoid having to pay any form of export or import duties.

Operating what has become a powerful criminal empire, the Guards have long been involved in the black market, and by shipping in and out of the country various illegal goods, which includes vast caches of weapons, they have built up a highly lucrative business. The Guards also have a large stake in the illegal drugs industry, using the vast drugs network setup by Hezbollah, which enables the IRGC Qods Force to deal with various major players throughout the world.

When you consider that sales of illegal drugs in Iran is around $3 billion per year, with the Qods Force said to be taking a sizeable cut, through the running of many of the routes in and out of the country, as well as having contacts with drug smuggling gangs in Afghanistan, and also South America through Hezbollah, their wealth is vast through this alone. So it isn’t surprising that the US Department of the Treasury had placed Qods Force Commander Gholamreza Baghbani on the US sanctions list, accusing him of being a narcotics kingpin.

Over the years, various ex-members of the IRGC, who now live in exile, have made highly credible claims, on how the corps they had served in for many years, had been dealing in vast amounts of illegal drugs, and that the global network it was running, was bringing in billions of dollars, which would then be used to pay for terrorist activities carried out by the Qods Force across the globe.

The druge industry

The Iranian regime has been committed to the so-called cracking down on the illegal drugs industry in Iran for many years, there have been a vast number of shootouts between traffickers and security forces, with hundreds of so-called drug smugglers executed annually by the authorities, some for simply possessing illegal drugs. But behind this massive crackdown, the IRGC was dealing in heroin, cocaine, opium and amphetamines, and the crackdown was simply to protect its own profits against rival gangs.

Also read: UAE summons Iran envoy over arms to Houthis

But one of the main problems that comes from hitting the IRGC in the pocket, is its notoriety for hitting back, as has already been shown in its defiance of Donald Trump’s warning on Iran’s missile tests, when new sanctions had been introduced, and the Guards carried out massive military drills in defiance the following day.

These drills had enabled the IRGC to assess its ability to defend the country against attack, through testing various homemade missile systems, which included the long-range Qadir radar system said to have a tracking range of over 1,000 kilometres, the Kavosh low altitude radar system designed to track threats including cruise missiles and various aircraft, and as well as these, they also tested the ability of command and control centres, and cyber warfare systems.

Also, since the introduction of extra sanctions, threats have already been made against Bahrain and the Gulf nations by IRGC commanders, and any extra pressure applied on the IRGC by the Trump administration, would most certainly in the long run have the negative effect of pushing its Qods Force into restarting the export of terrorism on a large scale.

Last Update: Friday, 10 February 2017 KSA 12:19 – GMT 09:19

میراث خواران انقلابی که در اصل خود کُشی ملی و تاریخی بود

Share Button

مردم آمریکا، کانادا، فرانسه، سوئد، دانمارک، نروژ، آلمان و حتی اردن، عربستان و مراکش؛ هرگز این چنین نمایشات مبتذلی را تجربه نکرده اند و اگر بفرض هم بمناسبت روز ملی خاصی تظاهراتی در آنها  برگزار بشود یا کارنوالی راه بیفتند؛ بعنوان حمایت از دولت یا حکومت معرفی نمیشود.

عزاداری خیلی مردمی در مرگ کیم ایل یونگ، رهبر الکلی درگذشته کره شمالی

بنا به گزارش تابناک: «حجت‌الاسلام والمسلمین حسن روحانی در مراسم دولتی سالگرد انقلاب در جمع خبرنگاران با قدردانی از حضور میلیونی مردم در این مراسم در سراسر کشور، اظهار داشت: مردم با حضور گسترده خود بار دیگر به جهانیان نشان دادند که انقلاب زنده است و به سمت اهداف بلند خود حرکت می‌کند. حضور میلیونی مردم را نمایش قدرت و اقتدار ملی کشورمان است. مردم به خیابان‌ها آمدند تا به دنیا اعلام کنند که انقلاب اسلامی و راه امام(ره) و مقام معظم رهبری تنها نیست.»

در این که همه ادعاها در مورد شرکت دشمن شکن سالروز انقلاب جز طبل توخالی نیست کمتر آدم عاقلی میتواند تردید کند. ولی آنچه سئوال برانگیز است اینست که با توجه به اینکه صغیر و کبیر در دنیا و مملکت میداند که این مراسم دولتی سازمان داده شده، از هر گونه محتوا و ماهیت مردمی عاریست مع الوصف رژیم از رو نرفته و هرسال هم آنرا بعنوان بنیان مشروعیت و برخورداری خود از حمایت مردمی بعنوان مدعی میراثداری آن آنقلاب برپا میکند.

از این بگذریم که اکثر آنهایی که این انقلاب را به صحنه آوردند خیلی زود از کرده خود پشیمان شدند و بسیاری از آنان گروه ـ گروه اعدام شدند، یا از مملکت گریختند، یا خانه نشین شدند و یا مانند امثال میر حسین و کروبی و رهنورد در حصر یا مثل زید آبادی و سحر خیز در تبعید یا زندان بسر میبرند،  این بخیابان آمدگان امروز، در هر حال، از تبار آنان نیستند و به جرئت میتوان گفت تعداد شرکت کنندگان یا فعالین در آن انقلاب که امروز در مراسم سالروز آن شرکت میکنند از انگشتان دست تجاوز نمیکنند که همانها هم بخیابان میآیند چون از برکت این انقلاب و سهم بسیار ناچیزشان در آن به الاف اولوف رسیده اند. نمونه ساده آن همین شیخ حسن روحانی رئیس جمهور و تمام سران سپاه و بسیج و آخوندهای شورای نگهبان و دستگاه قضایی است.

از این گونه تظاهرات در در رومانیِ چائو شسکو، لیبی قذافی، موبوتوی کنگو(زئیر آنروز)، عراقِ صدام، کره شمالیِ کیم یونگ ایل و.. ، بسیار برگزار میشد یا در نمونه گره شمالی همچنان برگزار میشود. ولی هیچیک از این راهپیمائیهای دولتی نه آن رژیمها سرنگون شده را از سقوط، و کره شمالی فعلی را از نکبت نجات داد و میدهد و نه مردم دنیا را فریفت و میفریبد.

پارادوکس کمیکو دراماتیک این راهپیمائیهایی که بنام مردم و حمایت مردمی از رژیمهای فاسد و استبدادی برگزار میشود مغایرت آن با عدم برگزاری چنین راهپیمائیهایی در کشورهائیست که از حکومت مردمی، دموکراسی و مشروعیت سیاسی برخوردارند.

مردم آمریکا، کانادا، فرانسه، سوئد، دانمارک، نروژ، آلمان و حتی اردن، عربستان و مراکش هرگز این چنین نمایشات مبتذلی را تجربه نکرده اند و اگر بفرض هم در  بمناسبت روز ملی خاصی در تظاهراتی در آنها برگزار بشود یا کارنوالی راه بیفتند؛ بعنوان حمایت از دولت یا حکومت معرفی نمیشود.

پارادوکس دیگر این نمایش خیابانی بی محتوا، همانست که به اشاره در بالا گفتم. این انقلاب چه خوب و چه بد، ربطی به اینهایی که جشنش را برگزار میکنند ندارد و این را، همگان میدانند و از همه بیشتر خود میراث خواران انقلاب.

North Korea North Koreans take part in a mass rally marking anti-U.S. Day at Kim Il-sung Square in Pyongyang
North Koreans take part in a mass rally marking anti-U.S. Day at Kim Il-sung Square in Pyongyang
تظاهرات توده ائی علیه آمریکا در میدان کیم ایل دوم در پیونگ یانگ(کره شمالی)

و آخرین حرف اینکه اگر صادقانه بخواهیم معیار اصالت جمعیتی را که برای تأئید و یا محکوم کردن یک امر، با قبول زحمت یا هزینه بخیابانهای مملکتمان می آیند را بیابیم، معیار آن جمعت بالای ۳ میلیونی بود و هست که با فراخوان میر حسین و کروبی با قبول خطر  علیه تقلب و کودتای انتخاباتی به خیایانهای تهران آمد و آن جمعیت ۱٫۵ میلیونی بود که در نماز جمعه پس از سرکوب خونین آن تظاهرات و راهپیمایی به امامت شادروان هاشمی برگزار گردید.

tazahorat-88-2

تظاهرات جنبش سبز علیه تقلب و دروغ

و

از قطعنامه امروز:

اینک در لحظات شورانگیز و شعورآفرین سالگرد پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی و طلیعه‌ی سی و نهمین بهار عزت و آزادی و در شرایطی که طنین “مقاومت” و “استکبارستیزی” ملت ایران، و پیش روندگی انقلاب اسلامی و استحکام نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران، به مثابه یک نظام “قدرتمند”، “پیشرو” و “الگو”، بیش از هر مقطع تاریخی دیگر فروپاشی حاکمیت مستکبران و استقرار “حکومت جهانی مستضعفین” بر زمین را نوید می‌دهد، ما شرکت کنندگان در راه پیمایی باشکوه، سراسری و دشمن شکن ۲۲ بهمن ماه که در تقارن با ایام سوگواری و شهادت بانوی دو عالم حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) اهمیت معناداری یافته است، مواضع خود را با بانگ رسای توحیدی “الله اکبر” و “خامنه‌ای رهبر” به جهانیان اعلام می‌داریم:

تکلیف را باید از هم اکنون روشن کرد!

Share Button

وظیفه هر ایرانی وطن پرستی است که از همین حالا تا دیر نشده است با صدای بلند اعلام کند: عربده کشیهای چالش برانگیز مقام معظم رهبری  و سران نظامی آن ابداً صدای ملت ایران نیستند! ملت ایران بجای آن عربده های جنگ طلبانه رهبر عظما و فرماندهان سپاهش، سرود صلح و دوستی با همه ملل دنیا میخواند و دعوت به دوستی میکند!

سر چشمه ایی راتوانست گرفتن به بیل  ـ  چو آن چشمه پرشد نشاید گرفتن به پیل

اگر در درون رژیم برآمده از انقلاب اسلامی، خردمندانی بودند که به خمینی در همان آغاز توصیه میکردند از شعارهای صدور انقلاب تا فتح عالم و اعزام تروریست به لبنان، عراق، امارات و عربستان خود داری کند، در شرایطی که بسیاری از امیران رزم آموخته ارتش شاه اعدام و بخش دیگر بازنشسته اجباری و خانه نشین شده بودند و سرجوخه های نظامی یا هفت تیر کشهای خیابانی جای آنها را پر کرده بودند، دست بردارد، و اگر خمینی هم آدمی بود تا به توصیه چنان خردمندان مفروضی گوش دهد، صدام حسین نه جرئت اینرا میافت تا به ایران حمله کند و نه توجیهی برای شروع جنگ میافت و فاجعه رخ نمیداد.

بدبختانه چنان نشد! نه در دستگاه قدرت خمینی کسی یافت شد تا درک و جسارت چنین توصیه صریحی به رهبر مست شده از انقلاب آسانِ اسلامی را داشته باشد و نه خمینی در آن عالم مستی و از خود بی خویشی کسی بود که عادت به شنیدن چنین توصیه هایی باشد.

چنان بود که جنگ شد و نتیجه آن ۸ سال ویرانی و کشتار و دهها سال عقب ماندگی جبران نشدنی کشور و استقرار سیطره حکومتی فاسد و فاشیستی بجای مدینه فاضله اسلامی وعده داده شده بود!

حال چنین بنظر میرسد که تاریخ از نو در حال تکرار شدن است. رهبرِ عظمای از روضه خوانی به آسانی به رهبری رسیده بر میهن ما؛ که سرکوب مخالفین داخلی؛ احساس ماندگاری، تثبیت و احتمالاً مورورثی کردن قدرت، همانند خمینی آنروزها مست گشته است با عربده جوئیهای جنگ طلبانه خود که با همصدایی سران ماجراجوی نظامی کشور همراه است دنیا را علیه خود و بتبع آن مملکت تحریک کرده است که دود غلیظ و کورکننده عواقب آن بچشم مردم و میهن ما خواهد رفت.

۴۰ سال است که رژیم با دنیا با زبان اُلدُرم و بُلدُرم و هَل مَن مبارزه جویانه سخن میگوید، و تا آنجا که به آمریکا، اسرائیل و ممالک حوزه خلیج مربوط میشود این عربده کشی از حد خود خارج شده و علناً جنگ طلبانه بوده و بمرور جنگ طلبانه تر هم گردیده است.

دخالت درجنگهای داخلی سوریه، عراق و یمن کم بود، در شرایطی که در آمریکا رئیس جمهوری از جنس حودِ رهبری ایران و نظامیان ماجرا جویش بر سرکار امده است رژیم شروع به موشک پراکنی ها و تهدید های موشکی و تروریستی کرده است.

رژیم ایران طی این ۴۰ سال عادت کرده است که با بلوف نظامی البته بحساب بدبخت کردن ملت و مملکت، کم یا بیش کار خود را پیش ببرد و میوه بلوفهای خود را بچیند و دول غربی هم با ِاعمال تحریم و مجازاتهایی در آن ردیف، با این تحریکات نظامی برخورد کرده اند نه بصورت نظامی.

ولی دولت ترامپ نه تنها از سلاح موثر تحریم علیه جمهوری اسلامی میخواهد استفاده کند بلکه از همان فردای نقلِ مکانش به کاخ سفید؛ تصمیماتی گرفت که معنای آنها اینست که قصد ندارد علیه رژیم ایران فقط به تحریم اقتصادی و مالی بسنده کند.

در هفته گذشته یک مانور بزرگ دریایی  از سوی ۴ یا ۵ کشور اروپایی با فرماندهی انگلیس در نزدیک سواحل آبی ایران برای آمادگی در برابر فتنه گریهای رژیم  برگزار شد و همزمان یک رزمناو آمریکایی به دهانه باب المندب اعرام شد که هدف اعلام شده  آن جلوگیری از رساندن کمک نظامی ایران به شیعیان شورشی حوثی در یمن است؛ و حالا قرار است نیروی دریایی عربستان سعودی هم برای اولین بار در تنگه هرمز و خلیج فارس دست به مانور نظامی بزند.

مسئله بسیار مهم اینست که آمریکا و ترامپ دیگر نیازی ندارند علیه ایران به اقدام نظامی دست بزنند بلکه با همین ژستهایی تهاجمی خود چنان جسارت و اجماع تهاجمی در بین دول منطقه علیه رژیم ایران ایجاد کرده اند که اگر همین فردا؛ امیر نشین یکصد هزار نفری رأس الخیمه و ام القوین هم امپراتورمآبانه و با اخم و نخم و زبان نظامی با رژیم حاکم بر ایران  سخن گویند نباید تعجب کرد.

۲ ـ ۳ هفته پیش مقامات مصری که مدتها بود موضعی علنی علیه ایران نداشتند نیز، بنحوی وارد این عرصه شده و السیسی گفت که امنیت امارت و دولتهای خلیج، خط قرمز مصر است. و همین چند روز پیش هم بر مشارکت خود در عملیات یمن در دفاع از دولت قانونی منصور الرابه تأکید کرد.

تایمر اسرائیل امروز نیز با تیتر درشت نوشت:
نتانیاهو با هدف ایجاد «چبهه متحد» علیه رژیم ایران به انگلستان سفر میکند

فعالین و گروههای سیاسی منتقد رژیم ولو که صدایشان در بین این طبل و شیپور جنگی بجای نرسد؛ باید با عبرت از جنگ ۸ ساله با عراق، با احساس مسئولیت تاریخی در برابر میهنمان فریاد برآورند:

آقای خامنه ایی! دست از تهدیدات نظامی،  موشک پراکنی و تهدیدات موشکی بردار!

آقای خامنه ایی دست از اعزام تروریست به عراق، سوریه و یمن، بحرین و عربستان بردار!

منتقدین رژیم باید بدانند که در آن جنگ ۸ ساله اگر بودند میهن پرستانی که بخاطر دفاع از میهنمان در برابر تجاوز صدام از جان خود مایه گذاشتند، بخش عمدهِ روی میدانِ مین رفتگان و جان باختگان در آن جنگ، نه بخاطر ایران، بلکه با کلیدهای پلاستیکی درب بهشت، با امید به کمکهای الطاف خفیه الهی و امدادهای غیبی، برای آزاد کردن کربلا، رفع فتنه درعالم و قدس جان خود را از دست دادند که بیشک همه آنها شهید امام و اسلام محسوب میشوند ولی هرگز شهید راه میهنمان نبوده اند که اگر چنین تصور شود، جانبازی برای میهن ارزش والای خود را از دست خواهد داد زیرا این طلسمهای ساختگی دینی و افسونهای خرافه آمیز مذهبی؛ به هزینه بی مقدار کردن انگیزه های ملی و میهنی بطور ناپایدار فضای وجدان میهن پرستانه جامعه را اشغال میکنند و با شکستن طلسم آنها،احساس بی هویتی بر جامعه غالب میگردد.

سخن آخر اینکه؛ اگر امروز هم در اثر ماجراجوئی رژیم و سران نظامی آن؛ کار بجنگ بکشد، قطره ایی از خونهای که برزمین خواهد ریخت را نباید بحساب میهن و مملکت نهاد بلکه باید آنهارا بحساب خونهای که فدای عربده جوئی رژیم شده اند گذارد!

وظیفه هر ایرانی وطن پرستی است که از همین حالا تا دیر نشده است با صدای بلند اعلام کند: عربده کشیهای چالش برانگیز مقام معظم رهبری و سران نظامی آن ابداً صدای ملت ایران نیستند! ملت ایران بجای آن عربده های جنگ طلبانه رهبر عظما و فرماندهان سپاهش، سرود صلح و دوستی با همه ملل دنیا میخواند و دعوت به دوستی میکند!

تا چشمه پر نشده است باید جسارت سیاسی داشت و دهانه آنرا با بیل گرفت! زاریهای فردا ارزشی ندارند!

…………………………….

افزوده ها و ضمایم

Reuters

07/02/2017

Iran scorns Trump, rebuffs U.S. warning on missiles

……………………………………………

تایمز اسرائیل

مقام امنیتی مجلس ایران: برای برخورد موشکهایمان تا تل آویو، هفت دقیقه زمان نیاز داریم

عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس ایران، مدعی شد که «برای برخورد موشک ایرانی با خاک تل‌آویو فقط هفت دقیقه زمان نیاز است.»

ایران: وجه المصالحه معامله مسکو و واشگتن

Share Button

در حالی که طی یک هفته گذشته تنش‌ها به شکل کم سابقه میان دولت جدید آمریکا و ایران افزایش یافته است، مقامات مسکو و پوتین به شکلی معنادار در برابر این مسأله سکوت کرده اند. اهمیت این موضوع در آن است که تا پیش از این، سخن بر سر «اتحاد استراتژیک» میان ایران و روسیه بوده و اکنون سکوت روسیه، به نظر سکوتی معنادار و بسیار با اهمیت است و ماهیت اساسی روابط میان تهران و مسکو را مشخص می کند.+ کامنت من در پایان

تابناک
تاریخ انتشار:۱۸ بهمن ۱۳۹۵ – ۱۲:۲۶۰۶ February 2017

در حالی که طی یک هفته گذشته تنش‌ها به شکل کم سابقه میان دولت جدید آمریکا و ایران افزایش یافته است، مقامات مسکو و پوتین به شکلی معنادار در برابر این مسأله سکوت کرده اند. اهمیت این موضوع در آن است که تا پیش از این، سخن بر سر «اتحاد استراتژیک» میان ایران و روسیه بوده و اکنون سکوت روسیه، به نظر سکوتی معنادار و بسیار با اهمیت است و ماهیت اساسی روابط میان تهران و مسکو را مشخص می کند.

به گزارش «تابناک»؛ مسأله اساسی از آنجایی ناشی می‌شود که کمی بیشتر در معنا و مفهوم اتحاد و یا رابطه «استراتژیک» دقیق شویم. زمانی که یک رابطه به مرحله «اتحاد استراتژیک» می رسد، این امر نخست به معنی همخوانی اساسی و عمیق میان اهداف و رویکردهای دو بازیگر در یک زمینه مشترک، به همراه توافق اساسی بر سر راه‌ها و مسیرهای ممکن برای تعقیب و تحقق این اهداف است. اتحاد و همراهی استراتژیک مرحله‌ای از سیستم‌های اتحاد و ائتلاف است که طی آن دو یا چند بازیگر به گونه‌ای به هم پیوند خورده و همراه می‌شوند که در یک حوزه مشخص و تعیین شده از حالت بازیگران مستقل و منفرد به شکل یک کل انسجام یافته و یکپارچه تغییر شکل داده، و بر سر اهداف تعیین شده از منافع و تهدید های مشترکی برخودار می شوند.

این تعریف ساده و ابتدایی ـ و البته نا کامل ـ از رابطه استراتژیک به سرعت ذهن مخاطب را به این سمت هدایت می کند، که اساساً روابط میان ایران و روسیه تا چه اندازه از ماهیت استراتژیک برخوردار است؟ پیش از این بارها از زبان تحلیلگران مختلف داخلی و خارجی گزاره های اساسی در مورد عدم برخورداری روابط تهران و مسکو از ماهیت استراتژیک ـ چه در عمل و چه در نظر ـ بحث به میان آمده و این به رغم تأکید برخی مقامات در مسکو و تهران بر استراتژیک بودن این روابط است.

تفسیری از سکوت معنادار مسکو در خصوص افزایش تنش میان آمریکا و ایران

پرسشی که باید به سرعت به سؤال نخست مرتبط کرد و پاسخ به آن می تواند اساساً پاسخ دقیقی به سؤال نخست فراهم کند، این است که چرا روسیه در برابر افزایش تنش میان ایران و آمریکا سکوت کرده است؟

حسین ملائک، دیپلمات ارشد و سفیر سابق ایران در چین و اتریش، کارشناس مسائل اروپا و معاون سیاست خارجی مرکز تحقیقات استراتژیک در یادداشتی با نام «تنظیمی جدید برای سیاست خارجی» در وب سایت اینترنشنال، به خوبی و با دقتی نظری، ماهیت واقعی روابط میان ایران و روسیه را مورد مداقه قرار داده است.

ملائک در این یادداشت که طی آن دو موضوعی که باید به سرعت در دستور کار سیاست خارجی ایران قرار بگیرد را مطرح کرده است – اول مدیریت روابط با روسیه و دوم مدیریت برخورد با اقدامات دولت جدید آمریکا – بیان می کند: اهداف روسیه و حضور در بحران سوریه با اهداف ایران در آن کشور همخوانی زیادی ندارد. تمایلات جهانی و منطقه ای روسیه در محورهایی قرار می گیرد که اهداف ایران در آن حوزه ها ناچیز و یا از اولویت برخوردار نیست.

به نظر ملائک در حال حاضر مهمترین هدف سیاست خارجی برای روسیه خروج از بحران و بی ثباتی در تعاریف و پروتکل های رفتاری با آمریکاست. وی تحولات جدید دولت در آمریکا از جمله رویکردهای شخص ترامپ به روسیه و همچین وزیر خارجه وی یعنی تیلرسون را دلیل اصلی وسوسه روسها در این زمینه می داند که بتواند در راهی منطقی تر از گذشته با آمریکا قرار گرفته و مدیریت جهانی را دوجانبه پیش ببرند. ملائک به صراحت بیان می کند: تا وقتی روسیه در بیم و امید تنظیم این رابطه با امریکا قرار داشته باشد، این هدف را پیگیری خواهد نمود و آن را تحت الشعاع هیچ موضوع دیگری قرار نخواهد داد. در این محیط و در این مسیر ایران برای روسیه بیشتر از آنکه یک سرمایه باشد یک ابزار با قابلیت نسبی محدود به شمار می آید.

تفسیری از سکوت معنادار مسکو در خصوص افزایش تنش میان آمریکا و ایران

حسین ملائک با اشاره به روابط میان ترکیه و روسیه و تلاش‌های این کشور برای نگه داشتن ترکیه در مدار خود از یک سو و همچنین تلاشهای مشابه از سوی ناتو و غرب از سوی دیگر بیان میکند که روسیه اگر در موضع انتخاب بین ترکیه و ایران قرار گیرد، در بیشتر موارد اصولاً به طرف ترکیه گرایش خواهد داشت.

وی در نتیجه‌گیری از این مسائل بیان می کند که مدیریت روابط با روسیه بسیار ضروری بنظر می‌رسد و اگر آمریکا با طرح حفاظت از مناطق امن قصد برهم‌زدن روند «آستانه» را داشته و یا آن را وارد مسیر دیگری کند، همکاری ایران و روسیه و از همه مهمتر توافق در مورد باز تعریف شرایط جدید و نحوه برخورد با آن از اهمیت بالایی برخوردار خواهد شد.

با توجه به نظارت حسین ملائک، اکنون شاید بتوان به درکی درست از ماهیت اساسی روابط میان تهران و مسکو رسید. اینکه به هیچ عنوان و تحت هیچ شرایطی نباید و نمی توان روابط میان این دو را در حد یک رابطه و اتحاد استراتژیک تعریف کرد. با این تفاسیر، حتی همراهی ایران و روسیه در موضوع سوریه نیز ماهیتی استراتژیک نداشته و نیست. این مسأله ما را به مسأله دوم یعنی چرایی و معنای سکوت مسکو در برابر افزایش تنش میان ایران و آمریکا می رساند.

مسکو به گفته حسین ملائک اکنون در بیم و امید تنظیم روابط با آمریکای ترامپ قرار دارد و آن را تحت الشعاع هیچ موضوعی دیگر قرار نخواهد داد، به ویژه تحت الشعاع تنش ایران با آمریکا آن هم در حالی که تهران برای مسکو «ابزاری با قابلیت نسبی محدود» است و نه یک سرمایه.

حوزه های تماس میان آمریکا و روسیه اکنون بسیار گسترده است: از مسأله اوکراین و کریمه و ناتو گرفته تا مسأله سوریه و داعش و حتی تحولات مربوط به آسیا و چین. در این زمینه، هرچند ایران میتواند یکی از مسائل میان روسیه و آمریکا باشد، قطعاً و بدون هیچ شکی نه از اولویت و نه از اهمیت اساسی برخوردار است. این مسأله حتی می تواند منجر به یک شکاف در بین روسیه و ایران در مسأله سوریه نیز شود.

در نتیجه سکوت مسکو در قبال افزایش تنش‌های ایران و آمریکا در زمینه‌ای که روس ها اکنون در آن تفکر کرده و عمل میکنند، کاملاً منطقی به نظر میرسد. این مسأله به ما می گوید که روابط تهران با مسکو به هیچ وجه خاصیتی استراتژیک نداشته و ندارد و بنا به توصیه حسین ملائک تنظیم روابط با مسکو و مدیریت آن یکی از مهمترین دستورکارهای سیاست خارجی ایران در برهه فعلی است.

ملائک در همین یادداشت به مسأله ترامپ و ایران نیز اشاره کرده است. وی بیان می کند: دولت آقای ترامپ حداقل ظرف شش ماه تا یک ‌سال آینده پتانسیل تصمیم‌هایی خلاف عرف، سرسخت و با تصمیم‌هایی یک جانبه و تحریک‌کننده را دارد. دولت جدید آمریکا هم در سیاست داخلی با نوآوری‌های خود جامعه این کشور را به طرف اغتشاش به پیش می‌برد و هم در سیاست خارجی کشورها را وادار خواهد کرد به لاک محافظه کاری و بی‌تصمیمی و انفعال فرو بروند.

ملائک می نویسد: در این فضا دو مسأله باید برای ایران در اولویت قرار داشته باشد: یکی جلوگیری از اینکه موضوع ایران و تبلیغات حول آن توجه جامعه آمریکا را از بحران داخلی به «دشمن» خارجی معطوف کرده و ایران با توجه به اینکه ظرفیت نزدیک کردن دموکرات ها و جمهوریخواهان را دارد وجه المصالحه حل مسائل داخلی آقای ترامپ شود. دوم و مهمتر اینکه شرایطی به وجود نیاید که روسیه به آمریکا نزدیک‌تر شود.

پایان یاداشت
………………………………
کامنت من:
من در یاداشت هفته پیش پیراموم کنفرانس آستانه با عنوان: «بیانیه پایانی کنفرانس آستانه» از جمله نوشتم: «روسیه برای خارج شدن از انزوا و بهره برداری از فرصت پیش آمده در سوریه و همزمانی آن با دولت جدید آمریکا، حاضر است همه کار بکند و قربانی کردن ایران و بشار اسد بخاطر جلب محبت آمریکا کمترین کاریست که حاضر است انجام دهد.»
 در اینجا با چشم پوشی از عدم صراحت یادداشت تحلیلی آقای ملائک در سایت تابناک، ضمن تأئید نکات عمده آن؛ تکرار میکنم که روسیه، کلاً، در روی کره ارض هیچ هم پیمان استراتژیک نداشته، ندارد و هرگز نخواهد داشت و روسیه شوری هم نداشت و آنچه داشت، واسالهای فرمانبردار روسیه شوروی بودند. روسیه به سوریه و ایران و امثال آن بعنوان سکوهای ژئوپولیتیک و ژئواستراتژیک محض نگاه میکند که قابل تعویض هستند که براحتی در ازای یک چشمک جدی غرب و آمریکا حاضر است روی آنها معامله کند.
اینکه در این معامله گری تا کجا حاضر است برود، دقیقاً به این بستگی دارد که آن چشمک غرب را چقدر جدی بگیرد و نتیجه عملی از آن ببیند.
هدف اصلی و چشم اندازی روسیه در نهایت پیوستن به جامعه غرب است و در راستای این هدف؛ به ایران، سوریه و فلسطین و همه اینها بصورت وجه المعاوضه، وجه المصالحه و مواد مصرفی نیاز دارد.
علیرغم قدرت نمائیهای رژیم ایران، روسیه به خوبی از وضعیت ضعیف و آسیب پذیر آن اطلاع دارد و بهمین دلیل روی آن بصورت یک وجه امصالحه ارزان و حتی مجانی حساب میکند.
عدم درک این نکته فقط ناشی از کودنی سیاسی میتواند باشد.

مفهوم شناسی: استراتژی و عمق استراتژیک

Share Button

ریزشهای بدنه رژیم و تحولات دو دهه اخیر نشان میدهد که همان لایه نازک روشنفکری مذهبی هم که در آغاز انقلاب با رژیم بود از بدنه آن ریزش کرده است تا آنجا که امروز، دیگر حتی از رژیم اسلامی و آخوندی سخن گفتن هم مضحک است زیرا این رژیم دیگر، نه اسلامی و نه آخوندی است بلکه رژیمی لومپن تبار و شارلاتان صفت است که من بحق عنوان  لومپنکراسی یا رژیم لومپنکراتیک روی آن نهاده ام و امیدوارم، بهمت ساحب قلمان صاحبب شرف به شناسنامه تاریخی و سیاسی دائمی و ماندگار این رژیم تبدیل گردد.

عمده ترین، اساسی ترین و بلندمدت ترین برنامه برای تحقق یک هدف را استراتژی، و عمده ترین شکل و راههای حصول آن هدف را راهبرد استراتژیک و در برخی ترتیبات نوشتاری یا گفتاری، استراتژی راهبردی میگویند.

توان استراتژیک،ذخایر استراتژیک و عمق استراتژیک از مشتقات این مفهوم عمدتاً سیاسی نظامی و اقتصادی است.

واژه استراتژی فقط خاص عرصه سیاسی و نظامی نیست بلکه تمام عرصه های زندگی را در بر میگیرد ولو اینکه خود واژه در همه مناسبتها بکار برده نشود.

جوانی میخواهد پزشک شود، باید ببیند استعداد و انگیزه و پشتوانه مالی  این رشته تحصیلی سنگین و طولانی مدت را دارد؟ میتواند حداقل روزی ۱۰ ـ۱۲ ساعت و در تمام طول هفته وقت بگذارد و درس بخواند، و به خواب و خوراک خود چنان نظمی بدهد که این ساعتهای مطالعاتی لازم را استراحت کرده و سرحال برای خود کنار بگذارد یا نه؟

چنین دانشجویی نمیتواند روزی چند ساعت را صرف دیدن سریالهای تلوزیونی یا مسابقات ورزشی کرده، یا برای گذران معیشت خود، صرف مسافرکشی یا کارهای دیگر کند.

چنین دانشجوئی اگر نتوانسته است در دوره پیش دانشگاهی، معلومات لازم را کسب کرده باشد، هرگز نمیتواند از پس درسهای دانشگاهی متعاقب آن برآید. و اگر شخصی چلاق است نمیتواند برای خود هدف دونده شدن را قرار دهد و الی آخر.

در این موارد ذکر شده، عمق استراتژیک شامل قوی بودن در رشته دروس پیش دانشگاهی، داشتن پشتوانه مالی کافی و علاقه و استعداد درسی و قدرت فراگیری میشود. با فقدا هر یک از این عوامل هدف پزشک شدن عملی نمیشود.

در شعبه بزرگ یک بانک معمولاً  یک نگهبان مسلح ایستاده است و یا ما فرض را اینگونه میگیریم. در فاصله چند صد متری از این شعبه بانکی مفروض، کلانتری و یا یک مرکز نیروی انتظامی وجود دارد که بطور معمول چند ده پلیس مسلح در آن آماده مأموریت های فوری هستند. در سطح شهر حتماً یک قرار گاه بزرگ نیروی پلیس یا انتظامی قرار دارد که در آن صدهها پلیس آماده اند تا در صورت یک اتفاق خود را به محل برسانند. در فاصله معینی از آن قرارگاه پلیس، قرار گاههای نظامی و در پشت سر همه اینها کل ارتش کشور و الی آخر قرار دارند.

حال اگر یک باند سارق مسلح بخواهد به آن شعبه بانک دستبرد بزند نمیتواند فقط روی همان یک نگهبان حساب کند بلکه باید عمق حفاظتی این شعبه بانکی را که نهایتاً به ارتش چند صد هزار نفری میرسد، حساب کند.

از اینروست که سرقت مسلحانه همیشه یک عمل تاکتیکی است که باید بصورت «بزن و در رو» انجام شود. در این عمل تاکتیکی، زمان مورد نیاز، مسافتها، ترافیک، نوع وسیله نقلیه و ارتباطات، و بسیاری شرایط باید در نظر گرفته شود که کار آن باند سارق مسلح به رویارویی استرتژیک، یعنی روبرو شدن با همه قوای مسلح مملکت نکشد. چون اگر کار بدانجا بکشد هزاران هزار سارق مسلح هم حریف ارتش نمیشوند.

این امتداد خط حفاظتی و ذخایر پایانی آنرا میتوان عمق استراتژیک نامید.

در مثال فوق قضیه بسیار ساده گرفته شده و به جنبه صِرفِ نظامی محدود مانده است. ولی اگر موضوع، مسئلهِ یک رویارویی اقتصادی؛ اقتصادی/ سیاسی، نظامی، سیاسی/ نظامی باشد، بسیاری عوامل دیگر از جمله روانی تأثیر گذار میشوند.

تا ۳۰ ـ ۴۰ سال پیش انگلیس از نظر تأمین انرژی تا حدود زیادی به ذغال سنگ وابسته بود و اتحادیه کارگران معادن ذغال سنگ در کشور، سیاست ساز بودند. ولی با کاهش وابستگی انگلیس به ذغال سنگ که در دوران مارگارت تاچر خود را نشان داد، دولت اعتصاب چند ماهه کارگران ذغال سنگ را با تعطیل  کردن  «Lockout» همه معادن ذغال سنگ پاسخ داد، یعنی تعطیل سراسری کار معادن. دولت تاچر چند ده میلیون پوند موجودی صندوق اتحایه(چپ گرای) معدنچیان را نیز مصادره کرد، و آن میزانی هم که ذغال نیاز کشور بود را از کشورِ(آنموقع کمونیستی) لهستان وارد کرد.

وابستگی اکید کشور به ذغال سنگ برای کارگران معادن و اتحادیه چپگرای آنان یک عمق استراتژیک حساب میشد که عمقش با کاهش روزافزون وابستگی کشور به ذغال سنگ از یکسو و نامردی کشور پرولتاریایی لهستان از سوی دیگر تا سطح عادی و همکف تنزل یافته و  تقریباً صفر شده بود.

وابستگی ایالات متحده به واردات نفت نیز نمونه دیگری در این زمینه است. با نوآوری تکنولوژیک در  تولیدِ نفت «شیل ـ سنگ نفت» در ایالات متحده بر عمق استراتژیک ایالات متحده افزود و از عمق استراتژیک کشورهای نفت خیز، بشمول روسیه و ایران کاسته شد.

تا همین ده سال پیش کشورهای نفت خیز و دولتهای عضو اوپک میتوانستند از نفت و گاز بعنوان یک سلاح سیاسی در کشمکشهای منطقه ایی یا دنیا، با کم و زیاد کردن عرضه استفاده کنند ولی دیگر آن روزگار سپری شده است.

برای بیشتر کشورهای نفت خیز بشمول  ایران و روسیه، نفت عامل مهمی در تعین ارتفاع عمق استراتژیک اقتصادی و به تبع آن سیاسی و نظامی این کشورهاست که هرچند عاملی اقتصادی است ولی رابطه ای نزدیک با معادلات سیاسی و نظامی دارد.

گامی فراتر رفته و دامنه این مفهوم را که در نگاه اول ساده بنظر می آید قدری تعمیم میدهیم.

در دوران پس از انقلاب اکتبر، با رشد و گسترش گفتمان چپ و جنبشهای کمونیستی و کارگری در دنیا؛ دولت نوبنیاد سوسیالیستی روسیه شوروی، عمقی استراتژیک تا حد سراسر جهان یافت. با پیدایش و رشد نهصت های آزادی بخش علیه امپراطوریهای استعماری سابق که بعداً دامن آمریکای غیر استعمارگر را هم گرفت، بر ارتفاع این عمق استراتژیک سیستم جهانی سوسیالیسم نه تنها بمیزان زیادی افزوده گشت بلکه با «چپ» شدن بیشتر کشورهای از بند رسته، و چشم انداز رشد جنبش چپ در دنیا، چنین بنظر میرسید که سیستم جهانی سوسیالیستی؛ دیگر بدون جنگ و در بسیاری موارد و مناطق دنیا بدون انقلاب، پیروزیهای پیاپی یافته و میرود که «در یک مبارزه مسالمت آمیز»* سیستم سرمایه داری جهانی را از پای درآورد.

ایدئولوژی چپ بمثابه یک دکترین و ایدئولوژی نیروآفرین، در این دوران یکی از عوامل بسیار تأثیر گذار روی معادلات قدرت، در عرصه جهانی بود که روز بروز نیروی جنبشیMomentum عظمیتری میگرفت.

برای بلوک شرق این عامل ایدئولوژیک/سیاسی در معادله قدرت، اگر از زرادخانه هسته ایی و قدرت موشکی آن بیشتر نبود بهچوجه کمتر هم نبود. این عامل ایدئولوژیک بر حسب تمام نشانه های ظاهری آنروز، بنحوی تخفیف ناپذیر از عمق استراتژیک غرب میکاست و بر عمق استراتژیک بلوک شرق میافزود.

با از نفس افتادن کمونیسم و کاهش جاذبه آن که از دهه ۵۰ میلادی شروع شد و کنگره ۲۰ حزب کمونیست شوروی و انتقاد سخت خروشچف از استالین و استالینیسم فقط نشانی از این کاهش نیروی چنبشی بود، دیگر این عامل ایدئولوژیک، از یک عامل مثبت قابل ملاحظه استراتژیک، از معادلات قدرت درجهان حذف شد و جای خود را به موفقیتهای صنعتی، اقتصادی، علمی و تکنولوژیک داد.

با سقوط کمونیسم این عامل مثبت و نیرو زا در گذشته به یک قوز سیاسی سنگین برای روسیه تبدیل شد که کمر آنرا خم کرد. با فروشی بی افتخار سیستم جهانی سوسیالیستی همه کشورهای آزاد شده از بند کمونیسم مستقیماً به نظام سرمایه داری جهان، که آمریکا رهبری آنرا دارد، پیوستند.

بزرگترین خطای رهبری کنونی روسیه اینست که نمیتواند درک کند که آن موازنه قدرت دوران جنگ سرد تنها یک موازنه نظامی نبود بلکه آن موازنه، تا حد بسیار تعین کننده ای مدیون جاذبه ایدئولوژی چپ در جهان بود که بسود بلوک شرق عمل میکرد که امروز دیگر صفر و حتی منفی شده است و این بدین معناست که، روسیه اگر میخواهد بعنوان یک قدرت مطرح جهانی باقی بماند، در درجه اول باید فقدان آن عامل ایدئولوژیک حذف شده را با وسایل دیگری جبران بکند که چنان وسائلی؛ نه تنها برای روسیه امروز وجود ندارند بلکه نفت و گازی هم که تا دیروز، در عرصه اقتصادی یک عامل عمق آفرین در عمق استراتژیک برای روسیه بود، با نوآوری فنی در تولید نفت و گازِ شیل که منابع آن در جهان بسیار عظمتر از نفت مایع است و تکنولوژی استحصال، استخراج یا تولید آنهم روز بروز بهتر میشود دیگر نقش سابق خود را از دست داده است.

عمده ترین عاملی که امروز در جهان برای ممالک مختلف، عمق استراتژیک به معنای وسیع کلمه ایجاد میکند، پیشرفت صنعتی و اقتصادی، تکنولوژی مدرن و شتاب رشد آنست که در این زمینه غرب و در رأس آن آمریکا حرف اول را  در دنیا میزند.

روسیه و ایران و کره و چین هرچه میخواهند موشکهای بالستیک بسازند و هوا کنند ولی غرب با توسعه سیستم دفاع ضدموشکی مانند گنبد آهنین، نه تنها با هزینه کمتری خطر آنرا خنثی میکند و امنیت خود را  تأمین میسازد بلکه بعلت بازار رو به انبساط خود برای کالاهای صنتعی و محصولات تکنیکی بالا، بسیاری از دست آوردهای همان فن آورری ضد موشکی به کانال تجارتی افتاده و  برای کشورهای غربی درآمدساز میشوند در حالیکه موشک سازی برای ممالکی مانند ایران و حتی روسیه فقط هزینه ساز هستند و کمر شکن زیرا نه روسیه و نه ایران از آنچنان انطباق پذیری صنعتی برخوردار نیستند تا از دستاوردهای فضایی و موشکی خود در عرصه تجارتی بمقیاس جهانی بهره برداری کنند.

از منظر ایدئولوژیک و سیاسی هم؛ گفتمان چپ، غرب ستیزی و آمریکایی ستیزی که روزی برای روسیه  و یا رژیمهایی نظیر رژیم ایران عمق استراتژیک می آفرید و نیرو سازبود امروزه دیگر به یک بار سنگین منفی و توان سوز، روی دوش چنین بلوکها و کشورهایی تبدیل گردیده است.

توضیحات فوق که بخشاً بدیهی هم مینمایند برای این بود تا به گفتمان دینی و مشخصاً عاشورایی و اسلامی که بصورت یک ذخیره دیسکورسیو و ایدئولوژیک در عرصه معادله سیاسی و بعداً نظامی در خدمت رژیم برآمده از انقلاب اسلامی در آمده بود برسم.

رژیم برآمده از انقلاب با استفاده از این ذخیره عظیم خرافه تاریخی نه تنها به قدرت رسید بلکه توانست طی نزدیک به ۴ دهه میلونها توده مذهبی را در میهنمان به صحنه آورده و در سرکوب نیروهای مدرن و ناهمساز با حاکمیت از آنها چه بصورت یک کمیت جمعنی مشرعیت ساز و چه بصورت نیروی میدانی علیه مخالفین خود از آنها استفاده کند. در این ۴۰ ساله «نیروی مخوف خرافه پرستی» در جامعه ما به قدرت سخت ابزاریِ سرکوب سیاسی برای رژیم تبدیل گردید و عمقی استراتژیک برای آن آفرید. رژیم بدون بکار گرفتن ماهرانه این نیروی خرافه گرای جامعه هرگز نمیتوانست مسلط شده و ماندگار بماند.

ذخیره انرژیک گفتمان مذهبی و عاشورایی برای رژیم اسلامی چه به لحاظ قدمت تاریخی اش و چه بصورت نهادینگی فرهنگی و مذهبیش، از گفتمان مدرن و معاصر کمونیسم در کشورهای سوسیالیستی بیشتر بود ولی با به صحنه آمدن سیاسی و به قدرت رسیدن آن، سرعت فرسایش آنهم از کمونیسم بیشتر و شتابنده تر بود.

کمونیسم توانست حد اقل طی مدت ۳ یا ۴ دهه پس از انقلاب اکتبر بر نیمی از جهان و دهها کشور به قدرت دست برسد در حالیکه آزمون اسلام سیاسی، در نخستین زادگاهش ایران، روی زا رفت؛ تا جائیکه حزب الله لبنان که یکی از مبلغان این گفتمان در منطقه بود و میخواست انقلاب اسلامی را در لبنان طبق مدل ایران پیاده کند، از ۱۰ ـ ۱۵ سال پیش، این هدف را از برنامه سازمانی خود حذف کرده و اعلام کرد که دیگر خواهان برقراری جمهوری اسلامی مدل ایران در لبنان نیست. امروز انگ تمایل به جمهوری اسلامی؛ همچون یک اتهام سخت علیه احزاب مذهبی منطقه، که رسوایی آور است استفاده میشود که همه آن احزاب از آن تَیَرّی می جویند.

سیر ریزش از حاکمیت اسلامی طی این ۴ دهه نشان میدهد که این گفتمان که روزی مطهری ها، مفتح ها، طالقانی ها، منتظریها، دکتر سروشها و …، از آن دفاع میکردند و مبلغ آن بودند متولیان جدیدی از بین لومپن مداحانی نظیر حدادیان و لومپن آخوندهایی از طراز علم الهدا ها و شیادانی مثل جنتی و حقوق بگیر سابق دربار، مکارم شیرازی یافته است.

اگر گفتان کمونیسم و چپ توانست طی حد اقل ۳ ـ ۴ دهه پس از پیروزی در روسیه به کانون مغناطیس روشنفکری در سراسر جهان تبدیل گردد، گفتمان اسلام سیاسی پس از پیروزی در ایران، با شتابی باور نکردنی کارش به منجلاب ابتذال کشیده شد و  اتکای خود را دیگر نه بر تبلیغ فکری، اعتقادی و مبارزه قلمی و بیانی بلکه به خرافه پرستی مداهانه، هاله نور و جمکران سازی  افتاده است. رژیم، دیگر از اقناء اقشار جوان و حتی نیمه تحصیلکرده جامعه به مشروعیت و حقانیت خود کاملاً قطع امید کرده و بجای استفاده از روشهای متعارف تبلیغات دینی و سیاسی به قصد اقناء مخاطبین، به سرنیزه و ترور عریان و پنهان و داغ و درفش تکیه کرده است.

رازِ بلندجایگاه شدن مداحان در نظام، بی توجه به اینکه چقدر فاسد و تا چه اندازه لومپن منش و اوباش صفت باشند اینست که رژیم با گذشت هر روز، بیشتر و بیشتر به سمت لایه های عقب مانده تر جامعه بعنوان پایگاه اجتماعی و سیاسی خود رانده میشود و این یک روند دینامیک است روندی که ویژگی همه رژیمهای ورشکسته است.

فلاحیان و حداد عادل با زبان خودشان باهم حرف میزنند

ریزشهای بدنه رژیم و تحولات دو دهه اخیر نشان میدهد که همان لایه نازک روشنفکری مذهبی هم که در آغاز انقلاب با رژیم بود از بدنه رژیم ریزش کرده است تا آنجا که امروز، دیگر حتی از رژیم اسلامی و آخوندی سخن گفتن هم مضحک است زیرا این رژیم دیگر، نه اسلامی و نه آخوندی است بلکه رژیمی لومپن تبار و شارلاتان صفت است که من بحق عنوان  لومپنکراسی یا رژیم لومپنکراتیک روی آن نهاده ام و امیدوارم، بهمت ساحب قلمان صاحب شرف به شناسنامه تاریخی و سیاسی دائمی و ماندگار این رژیم تبدیل گردد.

………………

*

در کنگره بیستم حزب کمونیست شوروی، خروشچف پرده از جنایات استالین برداشت و بعدها تز معروف همزیستی مساملمت آمیز را در پیش گرفت. با استدلال که رقابتِ شرق و غرب  از جبهه نظامی وارد مبارزه رقابت آمیز (عمدتاً اقتصادی) دو سیستم شده است.

 

بهترین پاسخ ایران برای رادیکالیسم دولت ترامپ

Share Button

دونالد ترامپ تکلیف خود را با ایران مشخص کرد. پس از اقدام‌های رادیکالی که طی یک هفته گذشته، دولت ترامپ در خصوص ایران انجام داد، نشان داد که مهمترین دستورکار سیاست خارجی خود را در آغاز راه، متوجه ایران کرده است. بازی ترامپ با ایران آغاز شده و این مسأله چند نکته اساسی دارد که به نظر باید به شدت مورد توجه سیاستگذاران و تصمیم سازان سیاست خارجی در ایران واقع شود. + کامنت من در پایا

تابناک

تاریخ انتشار:۱۶ بهمن ۱۳۹۵ – ۱۱:۳۲۰۴ February 2017

دونالد ترامپ تکلیف خود را با ایران مشخص کرد. پس از اقدام‌های رادیکالی که طی یک هفته گذشته، دولت ترامپ در خصوص ایران انجام داد، نشان داد که مهمترین دستورکار سیاست خارجی خود را در آغاز راه، متوجه ایران کرده است. بازی ترامپ با ایران آغاز شده و این مسأله چند نکته اساسی دارد که به نظر باید به شدت مورد توجه سیاستگذاران و تصمیم سازان سیاست خارجی در ایران واقع شود.

به گزارش «تابناک»؛ اقدام عجولانه و رادیکال دولت ترامپ در خصوص ایران و تحریم نهادها و شخصیت‌های ایرانی و خارجی مرتبط با ایران ـ که به بهانه آزمایش موشکی ایران شروع شد ـ دومین حلقه از زنجیره اقدام‌های ظاهراً سیستماتیک و برنامه‌ریزی شده دولت جدید آمریکا علیه ایران است؛ زنجیره ای که تداعی گر بازی جدیدی برای ایران نه تنها در خاورمیانه بلکه حتی در سطح جهانی است.

نکته نخست اینکه اقدام به تحریم ایران با این سرعت، دو مسأله را همزمان میان ایران و دولت آمریکا روشن کرده است؛ نخست اینکه ترامپ و کابینه وی ـ البته به همراهی سناتورهای تندروی سنا و مجلس نمایندگان ـ تکلیف خود را در همین ابتدا با ایران مشخص کردند. تا پیش از این چینش کابینه دونالد ترامپ مخاطب را به حدس و گمان هایی در مورد آینده سیاست‌های دولت جدید آمریکا در برابر ایران می رساند، ولی اکنون دیگر نیازی به حدس و گمان نبوده و خوشبختانه تیم ترامپ در دومین هفته از ریاست بر کاخ سفید به شکلی شفاف نشان دادند که دستور کار امنیتی ـ سیاسی آن‌ها در برابر ایران چگونه است.

بهترین پاسخ ایران برای رادیکالیسم دولت ترامپ

مسأله دوم آنکه دولت ترامپ با اقدام سریع خود به تحریم ایران و نهادهای ایرانی فرصت چانه زنی برای این تیم را با ایران از بین برد. ترامپ به خوبی مشخص کرد که اساساً به دنبال هیچ راهکار سیاسی و دیپلماتیکی با ایران نیست و شیفت اساسی در مواضع دولت آمریکا نسبت به دوره پیشین به وجود آورده است. ترامپ اکنون نشان داده است که صرف نظر از رفتارها و واکنش‌های ایران در برابر تهدیدها و درخواست های دولت جدید، کار خود را به پیش خواهد برد. نقشه ترامپ برای ایران، نقشه ای از پیش طراحی شده است که تمامی مسیرهای آن تعیین شده و قرار نیست تغییری در مسیرهای مشخص شده به وجود آید.

به عبارت روشن تر دولت ترامپ در برابر ایران، رویه ای قدم به قدم و پراگماتیک ندارد، بلکه قرار است اساساً کاملاً ایدئولوژیک و با دستور کار مشخص در برابر ایران ظاهر شود. این موضع دولت جدید البته نکته‌ای اساسی در دل خود دارد که باید به شدت مورد توجه قرار بگیرد.

نکته بعدی در مورد رهیافت های دولت ترامپ در برابر ایران این است که بازیگر اصلی تیم ترامپ در خصوص ایران مشخص شده است: مایکل فلین. مشاور امنیت ملی ترامپ به نظر شخصی است که سیاست‌های اعمالی تیم جدید را در برابر ایران هدایت می کند و به ظاهر باید بیش از جیمز ماتیس برای فهم و درک ابعاد کلی سیاست‌های آمریکا در برابر ایران در دوره جدید بر روی وی تمرکز کرد. مایکل فلین از فوبیای شدید در خصوص ایران رنج می برد و این مسأله بعدی خطرناک به سیاست‌های آمریکا در خصوص ایران می دهد.

بهترین پاسخ ایران برای رادیکالیسم دولت ترامپ
اما در یک لایه پایین‌تر می توان دریافت که آمریکا در بن نقشه جدید خود با ایران چند استراتژی را دنبال می کند؛
انداختن ایران در بازی روی در روی و تقابلی

دولت ترامپ با سرعت دست به کار شده است؛ این سرعت که چاشنی پیش‌بینی ناپذیری را در دل خود دارد، به نظر یک هدف غایی را دنبال می کند: قرار دادن ایران در بازی که از پیش طراحی شده برای هدایت سیاست گذاران داخلی به سمتی که دولت ترامپ در نظر دارد.

ترامپ و مشاوران و اعضای کابینه وی به خوبی می دانند که خارج کردن ایران از نظم فعلی شکل گرفته بعد از توافق هسته ای و راندن مجدد ایران به انزوای دیپلماتیک و سیاسی، در حال حاضر نه ممکن و نه مقرون به صرفه است. این موضوع به سادگی از مواضع دولت ترامپ و به ویژه گفته‌های اخیر پل رایان سناتور جمهوری خواه مشخص است. وی به صراحت بیان کرده که دیگر تلاش برای بر هم زدن برجام غیر ممکن است.

اما با این همه، امیدهای ترامپ برای منزوی کردن ایران هنوز نا امید نشده و بازی جدید ترامپ همین هدف را دنبال می کند. این بازی بر این اساس است که با اقدام‌ها سریع، برق آسا و رادیکال ایران را در مقابل عمل انجام شده قرار داده و منتظر واکنش ایران باشد. تیم ترامپ به خوبی حدس زده است که ایران هنوز در نظم قبلی بازی می کند و هنوز ادراک باقی ‌مانده از دولت اوباما در ذهن سیاستگذاران ایرانی فعال است. در نتیجه محتمل ترین واکنش ایران در مقابل اقدام‌های آمریکایی ها میتواند پاسخ متقابل و مقابله به مثل باشد.

این دقیقاً چیزی است که دولت ترامپ از ایران می خواهد. مقابله به مثل و همراهی قدم به قدم با اقدام‌های رادیکال. این همراهی که تا کنون دو مورد از آن به وضوح مشخص شده است – منع ورود مهاجران آمریکایی به ایران و تصمیم به تحریم نهادها و شخصیت‌های آمریکایی – به تدریج می تواند از ابعاد محدود به ابعاد بزرگ‌تر ختم شود. رابرت جرویس در مصاحبه روز گذشته خود به درستی اشاره کرده که قدم‌های زیادی برای رسیدن به یک تعارض نظامی وجود دارد و اکنون دولت ترامپ در پی آن است که این قدم‌ها را یک به یک بردارد.

آنچه به نظر ترامپ به دنبال آن است و عجله‌ای برای آن ندارد، همراه کردن ایران با مقابله به مثل است تا در نهایت واکنش‌های تقابلی ایران را به واکنش‌های نظامی ـ ابتدا در بعد اندک ـ و سپس در صورت امکان به بعد وسیع بکشاند. مهمترین برگ برنده ترامپ در این میان، سرعت و غافلگیری است. قرار دادن ایران در برابر چالش های کوچک اما سریع و متعدد، در راستای کشیدن ایران به نقطه مورد نظر که جغرافیای آن را میتوان خلیج فارس تصور کرد.

مقابله به مثل ایران با ترامپ، یک نکته خوب دیگر برای ترامپ نیز دارد: هر یک از اقدام های مشابه ایران می تواند بهانه‌ای برای همراه کردن اروپا و روسیه برای محکوم کردن ایران و در نهایت بردن قدم به قدم ایران در انزوای سیاسی باشد. مسأله اساسی دیگر همان است که ترامپ برای رسیدن به نتیجه عجله‌ای ندارد.

تقویت متحدان منطقه ای آمریکا برای مهار ایران

روز گذشته، ناو هواپیمابر آمریکا حرکت خود را به سمت آبهای یمن آغاز کرد. حرکت این ناو به معنی شروع استراتژی مهار ایران با تقویت متحدان سنتی منطقه ای آمریکاست. بدون شک از این پس، شاهد افزایش تحرکات نظامی آمریکا در منطقه و به ویژه در آب های خلیج فارس و دریای سرخ خواهیم بود. ضمن آنکه رسما درگیری آمریکا در سوریه با داعش نیز بعدی متوجه ایران دارد.

شیفت دوم دولت جدید آمریکا از سیاست‌های قبلی دقیقاً همین موضوع را در بر می گیرد. در‌واقع ترامپ رویه ای میان بوش پسر و اوباما را دنبال می کند. در حالی که بوش رسما پای سربازان آمریکایی را به منطقه کشاند و اوباما نیروهای آمریکایی را از منطقه خارج کرد، جیمز ماتیس و ترامپ به این نتیجه رسیده‌اند که مطمئن ترین و بهترین راه برای مهار ایران، تقویت متحدانی نظیر عربستان و اسرائیل است. هزینه اندک حمایت از این کشورها در برابر اعزام نیروی نظامی به منطقه و در عین حال قرار دادن ایران در تنگنای امنیتی، نکته‌ای است که در دل استراتژی مهار جدید قرار گرفته است.

جیمز ماتیس به خوبی به این نکته اشاره کرده است. وزیر دفاع ترامپ شب گذشته در توکیو گفته که آمریکا قصد ندارد برای مهار ایران، اقدام به افزایش تعداد نیروهای نظامی در منطقه کند. وی گفته: فکر می کنم نیازی به افزایش تعداد نیروهای نظامی در خاورمیانه نیست. این مسأله الان در دستور کار نیست. ما هر زمان که بخواهیم این توانایی برای افزایش نیرو را داریم اما الان زمان این کار نیست.

جیمز ماتیس بسیار هوشمندانه با طرح کلی ترامپ همراه است. دستور کار فعلی ترامپ تقویت متحدان منطقه ای به ویژه عربستان برای مهار ایران در موقعیت فعلی، عقب نشاندن تدریجی ایران و بعد از آن درگیری جدی در صورت رسیدن ایران به نقطه جوش و انجام واکنشی که ترامپ و تیم وی منتظر آن هستند.

دخالت غیر مستقیم سیاسی در ایران

هدف و استراتژی دیگر تیم ترامپ مربوط به انتخابات ریاست جمهوری در ایران است. تحلیلگران و رسانه‌های مختلف غربی به این مسأله اشاره کرده‌اند که تحریم های جدید آمریکا می تواند اثرات مخربی برای حسن روحانی داشته باشد و شانس وی برای دور دوم ریاست جمهوری را کاهش دهد.

دولت ترامپ به گونه‌ای درصدد است تا اثرات غیر مستقیم اما کارگر خود را بر انتخابات ریاست جمهوری در ایران بگذارد و با ایجاد یک شکاف سیاسی در ایران، دومینوی نهایی برای رسیدن به نقطه‌ای که برجام از سوی خود ایران نقض شود، بچیند.

بهترین پاسخ برای عربده کشی های ترامپ

اما پرسش اساسی این است که بهترین پاسخ ایران در زمینه فعلی چه می تواند باشد؟ برای پاسخ به این آن، اشاره به یک نکته ضروری است و آن اینکه در حال حاضر ایران به لحاظ دیپلماتیک وضعیت بسیار خوبی دارد و سفر وزیر خارجه فرانسه به ایران، نشان داد که تحرکات دیپلماسی ایران هنوز تأثیرگذار و امیدبخش است؛ این چیزی است که به شدت دولت ترامپ را ناراحت می کند.

توییت محمد جواد ظریف، وزیر خارجه کشورمان، شاید سر نخ هایی از بهترین پاسخ در برابر دولت ترامپ را نشان داد: متانت، آسودگی، عدم برافروختگی و تأکید بر حقوق مشروع و قانونی ایران. جمهوری اسلامی ایران در اوضاع کنونی، هیچ نیازی به واکنش در برابر اقدام های ترامپ ندارد، زیرا به گفته رابرت جرویس، اقدام‌های رادیکال و سریع ترامپ در مورد ایران خود ویرانگر خواهد بود. البته شرط این خود ویرانگری آن است که همچنان ایران با متانت و خونسردی با دولت ترامپ برخورد کند.

بهترین پاسخ ایران برای رادیکالیسم دولت ترامپ

تصمیم سازان ایرانی باید این نکته را به خوبی در ذهن داشته باشند که با خواسته‌های دولت ترامپ ـ که همان واکنش‌های مشابه و رادیکال به تصمیمات این دولت است ـ همراهی نکنند. ایران باید به شدت بر تقویت روابط دوجانبه خود با اروپا ـ که خود به شدت از ترامپ در هراس است ـ تمرکز کند، زیرا اکنون همراهی اروپا، بهترین حربه برای ناکارآمد کردن اهداف ترامپ در حوزه دیپلماسی است. برای این کار تمرکز بر انتخابات پیش رو در فرانسه و آلمان، مهمترین نکته برای اندیشکده ها و تحلیلگران ایرانی است.

مقابله به مثل با ترامپ اگر محدود به حوزه اقتصاد و دیپلماسی باشد، موضوع چندان بغرنجی نیست و در عین حال، می تواند قدرتنمایی ایران را در استفاده از امکانات خود بیان کند؛ اما باید هشیار بود که این تقابل به حوزه نظامی و یا نقض برجام از سوی ایران کشیده نشود، زیرا این چیزی است که دونالد ترامپ منتظر آن است.

در عین حال ایران باید بر حقوق مسلم خود در حوزه دفاعی و هسته ای تأکید کرده و از همه ابزارهای مشروع قانونی و حقوقی برای این مسأله با استفاده از یک دیپلماسی فعال و خلاقانه بین‌المللی بهره ببرد. هیچ یک از تهدیدات و اقدام‌ها دولت ترامپ نباید منجر به عقب نشینی ایران از حقوق مشروع خود شود.

اما همه این‌ها باید با خونسردی و در برهه هایی همراه با نادیده گفتن تیم ترامپ و شخص وی انجام شود. ایران باید هوشمندانه و به دور از هرگونه تنش زایی عمل کرده و مطابق با قوانین مشروع بین‌المللی با عقلانیت کامل در برابر دولت ترامپ حاضر شود. مهمترین سلاح فعلی ایران در برابر تیم ترامپ عقلانیت و خردورزی است، زیرا این چیزی است که ظاهراً هم ترامپ و هم تیم وی از آن بی بهره بوده و در نتیجه ایران می تواند با استفاده از سلاح عقلانیت و هوشمندی، همه تلاش‌های ترامپ برای به تله انداختن ایران را ناکام بگذارد.

…………….

کامنت من:

انصافاً نمیتوانم از تأئید بیشترین نکات این یادداشت تحلیلی خود داری کنم هرچند نکته های نا گفته در آن بسیار است. و عمده ترین نکته اینست که برخلاف نظر مقرون به مصلحتِ نویسنده؛ محافل نظامی سپاه در جهت عکس مصلحت نظام حرکت میکنند. محافل نظامی ایران که از تخطعه علنی و مبارزه با برجام و امتیازی وانمود کردن آن طرفی نبسته اند، با تحریکات و تحّرُکات نظامی خود، با هل من مبارز طلبیهای چالشگرانه خود و موشک پراکنی های کاملاً بیموقع، از راه فرعی برای به بن بست کشیدن برجام وارد شده اند.

هدف این محافل نظامی ابداً آمریکا و اسرائیل نیست و چنانچه موفق شوند که دولت روحانی را به بن بست بکشانند و مهره خود را بجای او بنشانند، با دست باز به همه شیاطین عالم از بزرگشان که آمریکا باشد و کوچکشان که رأس الخیمه، همه گونه امتیاز خواهند داد تا اوضاع را آرام کنند. آنها واهمه ایی از واکنش مردم ندارند زیرا مردم کنترل شده هستند و مطیع.

پس! تحریکات و تَحُرکات نظامی سران سپاه در حقیقت نه ژست تهدید آمیز نظامی برای آمریکا بلکه هدف گرفتن دولت روحانی است. تمام آن موشکها دولت روحانی را نشانه گرفته اند و این احتمال هم که به هدف اصابت کنند کم نیست!

بسوی بحران و فاجعه

Share Button

دونالد ترامپ مردی بکلی از جنس دیگریست. هم آن بازیها و مانورهای مغایر عرف او در کارزار انتخاباتیش؛ و هم این گزنکرده پاره کردن قاطعانهِ لغو ویزا برای برخی کشورها، و هم تصمیمش به ایجاد دیوار بین مکزیک و آمریکا و برنامه های دیگرش نشان میدهد که او سرسختانه میخواهد هم از مخالفان آمریکا زهر چشم بگیرد و هم برای این زهر چشمگیری آماده خطر کردن است.

A ballistic missile is launched and tested in an undisclosed location, Iran, March 9, 2016. REUTERS/Mahmood Hosseini/TIMA

تحولات چند روزه اخیر و وخیم شدن بحران بین ایران و آمریکا، آدم را یاد داستان سعدی می اندازد که روزی جوانکی به او انگشت گذاشت، سعدی دست در جیب کرد و سکه ایی به او داد.

جوانک هم حیران و هم شاد شد با خود فکر کرد سعدی فقیر که این سکه را داد حتماً اگر به حاکم انگشت بگذارم اقلاً صد سکه میدهد. مردی از سعدی پرسید مگر خُل شدی او با تو اینکار را کرد و تو به او سکه دادی. سعدی پاسخ داد صبر کن و عاقبت کار را ببین!

روز بعد جوانک همانکار را با حاکم شهر کرد و کارش به پای چوبه دار کشید. سعدی در پای چوبه دار حاضر شد و به او گفت آن سکه اجرت انگشت تو نبود پول خونت بود.

برک اوباما، بعنوان یک حقوقدان به پست رئیس جمهوری آمریکا رسید و نه مانند رونالد ریگان یک کابوی هفت وسترنی بود و نه مانند جرج دبلیو بوش یک ماجرا جوی نظامیگرا.

اوباما میخواست حتی المکان، هم به وعده های انتخاباتی اش، حد اکثری عمل کند و هم پا از دایره قوانین بین المللی بیرون نگذارد. او همچنین نمیخواست خطر ماجراجوئیهای نظامی را بکند که برای پاسخ گفتن بدانها چه در برابر تاریخ و چه ملت آمریکا آماده نبود.

دونالد ترامپ مردی بکلی از جنس دیگریست. هم آن بازیها و مانورهای مغایر عرف او در کارزار انتخاباتیش؛ و هم این گزنکرده پاره کردن قاطعانهِ لغو ویزا برای برخی کشورها، و هم تصمیمش به ایجاد دیوار بین مکزیک و آمریکا و برنامه های دیگرش نشان میدهد که او سرسختانه میخواهد هم از مخالفان آمریکا زهر چشم بگیرد و هم برای این زهر چشمگیری آماده خطر کردن است.

امروز او در توئیت خود به ایران هشدار داد که «دارد با آتش بازی میکند.» او نوشت که در رابطه با  ایران هیچ گزینه ایی از روی میز کنار نیست.

ساعاتی نگذشته بود که رزمناو USS Cole مجهز به انواع سلاحهای  منهدم کننده، عازم باب المندب در دهانه دریای سرخ شد. هدف از اعزام این رزمناو حراست از امنیت این دهانه آبی بسیار مهم برای تجارت دنیاست. و اعزام آن پس از حمله حوثیها به یک کشتی عربستانی صورت میگیرد.

More than 100 midshipmen man the rails for a photo on the guided-missile destroyer USS Cole in Norfolk, Virginia, U.S. June 3, 2016. U.S. Navy/Mass Communication Specialist 2nd Class Ryan Seelbach/Handout via REUTERS

جنگ لفظی و تهدید و ضد تهدید با ایران شدت میگیرد و معلوم نیست بکجا بکشد ولی میتوان گفت، نظامیان ایران که عادت کرده اند بی پاسخ شاخه شانه های جنگ طللبانه و تحریک آمیز برای آمریکای(اوباما) بکشند حالا با وضعیت جدید زمین را زیر پای خود سفت خواهند دید. اگر آنها ماستها را کیسه کنند، که بنظر من این کار را خواهند کرد؛ تحقیر شده باید تن به عقب نشینیهای تُندِ دیگری هم در منطقه بدهند و از موشک بازی و از صدور تر وریسم دست بردارند. اگر نه، به این امید که آمریکای (دونالد ترامپ) در برابر الدرم بلدرم های بلوف آمیز آنها عقب خواهد نشست و با چنین اشتباه محاسبه ای روی موضع ماجراجویانه خود بایستند، آنوقت کارشان بطور قطع بدانجا خواهد کشید که کار آن جوانک ابله با انگشت به حاکم شهر گذاردن بدانجا کشید!

در جریان مبادله اتهامات و جنگ لفظی جواد ظریف ضمن رد اتهام مقامات آمریکایی دایر بر اینکه آزمایش موشکی ایران نقض قرارداد برجام نبوده است، با لحنی که بهیجوجه چالشگرانه نبوده و بسیار دفاعی هم بوده است از جمله گفت:« ما برنامه دفاعی خود را داریم که در چهار چوب توافقنامه انجام شده است. ما برای دفاع کشور فقط به نیروی خودمان و حمایت مردم خودمان متکی هستم.» ظریف در این پاسخگوئی روی حمایت مردم زیاد تکیه کرد.

این اظهارات وزیر خارجه کشورمان را باید از چند منظر ریاکارنه تلقی کرد. اولاً چرا در این موقع، آن نظامیانی که پا ازگلیم وظایف قانونی خود بیرون گذاشته  و از فراز سر وزارت خارجه و همین آقای وزیر خارجه با دنیا، با عربده کشی و تهدید آمیزانه سخن میگویند، حالا به میدان نمی آیند و جواب این رزمناو آمریکا و آن تهدیدات صریح دونالد ترام را بدهند که از جمله میگوید «ایران با آتش بازی میکند؟»

چرا مقام معظم رهبری که همیشه با عَرّ و تیز راجع به آمریکا و از موضع قدرت حرف میزند حالا به خفقان افتاده و خاموش شده است؟

و تا آنجا که به حمایت مردمی مربوط میشود باید به آقای ظریف گفت: ـ جناب ظریف! مردم را ابله تصور نکن! وقتی جنازه دومین شخص نظام  و مراسم خاکسپاری او مصادره میشود تا مبادا فرصتی شود تا مردم به بهانه آن در امواج میلیونی برای نشان دادن نارضایتی خود از نظام و رهبر آن بخیابانها بیانید و مراتب نفرت خود را از این نظام و رهبرش نشان دهند، این یعنی زیر پای نظام از حمایت مردمی خالی است و فقط تفنگدارن رانتخوارش، شبه نظامی های پیراهن شخصی اش و قمه کشان خیابانی اش پشت سر آن هستند و اینها، نه مردان جنگی، بلکه مردان بزمی و رانتی و سورچران سفره نظام هستند.

وقتی رژیم بی پرده همه انتخاباتها، بشمول حتی انتخابات انجمن های شهر و انجمنهای اسلامی دانشگاهها و موسسات صنعتی و غیر صنعتی را کنترل میکند و برای این کنترل به هزینه ملت سالیانه هزاران میلیارد خرج میکند، وقتی سران سپاهش میگویند اگر ما در سوریه جلو داعش را نگیریم باید در تهران با آن روبرو شویم، وقتی بسیج دهها میلیونی برای مقابله با اعتراضات عمومی درست میشود و شوخی هم ندارد و سرکوب میکند، وقتی مملکت به زندان روزنامه نگاران و وکلای مدافع زندانیان سیاسی تبدیل شده است و بطور دائم تعدادی از زندانیان در حال اعتصاب غذا هستند، وقتی سانسور و فیلترینگ بر اینترنت، نشر کتاب و رونامه سایه انداخته است، وقتی حتی بشقابهای ماهواره ایی تلویزیون های مردم، هراز گاهی ممنوع و یا جمع میشوند و.. ؛ اینها یعنی نظام سیاسی حاکم بر ایران، نه بر حمایت مردم خود بلکه بر سرنیزه، چوبه های دار و جوخه های اعدام ، زندان و شکنجه تکیه دارد.

جناب ظریف! اگر شما ابله هستید، مردم ما، مردم منطقه و دنیا ابله نیستند و همه این نکات را می بینند و میدانند و همه اینها با فهم متعارف سیاسی، یعنی رژیم ایران فاقد پشتوانه مردمی و مشروعیت سیاسی میباشد!

جناب ظریف دنیای خبری و اطلاعاتی امروز بازار مسگرهای دهها و صدها سال پیش نیست، نمیتوان در آن آسانی بو در داد و در رفت. تکنولوژی امروز، با حتی یک موکول از گاز معده بودهنده «دی ان آی» او را استخراج میکند و بو دهنده را افشاء میسازد.

این یاداشت با عجله بخاطر کهنه نشدن خبر نگاشته شد. در روزهای آینده، یادداشتی تحلیلی پیرامون آزمایش موشکی ایران و جنبه های مختلف آن خواهم نوشت.

…………………….

افزوده ها و ضمایم

……………………..

فارس نیوز

۹۵/۱۱/۱۶

حجت‌الاسلام والمسلمین ذوالنور مطرح کرد

۳۶ پایگاه نظامی آمریکا در تیررس سامانه‌های موشکی ایران/ ۷ دقیقه زمان برای برخورد موشک به ‌تل‌آویو/ رئیس‌جمهور فقط مدارک ۴ هزار شغل ایجاد شده در قم را ارائه دهد

……………………..

روئترز خبر داد تحریمهای جدیدی برای ایران وضع شد: « دولت ترامپ امروز جمعه تحرمیهای جدیدی علیه ایران وضع کرد و فشار را بر ایران افزود. گفته شد که این “تازه اول کار است” و از این ببعد، آمریکا چشمش را بروی فعالیتهای خصمانه ایران نخواهد بست.»

میکائیل فلین، مشاور کاخ سفید در بیانیه ایی گفت: «دولت ترامپ فعالیت های تحریک آمیز ایران و عملیات ستیزانه جویانه اش علیه ایالات متحده و جامعه جهانی در اطراف دنیا را دیگر تحمل نخواهد کرد.» … . او افزود: « آنروزهایی که از عملیات خصمانه و جنگ طلبانه ایران علیه  ایالات متحده و جامعه جهانی چشم پوشی میشد دیگر گذشته است.»

Aljazeera

03/02/2017

Trump: Iran ‘playing with fire’ after missile test

…………………

Aljazeera
04/02/2017
Defiant Iran holds military drills after US sanctions

……………………….

Trump: Iran ‘playing with fire’ after missile test

……………………………

Aljazeera

03/02/2017

Trump: Iran ‘playing with fire’ after missile test

Foreign Minister Zarif says Iran ‘unmoved by threats’ after Trump warns Tehran he will not be as ‘kind’ as Obama.

US President Donald Trump has once again taken aim at Iran, saying the country is “playing with fire” after Tehran dismissed his warnings over its latest missile test as unfounded and provocative.

In another early morning post on Twitter, Trump said on Friday his administration would not be as “kind” to Iran as the government of his predecessor, Barack Obama.

“Iran is playing with fire – they don’t appreciate how ‘kind’ President Obama was to them. Not me!”

The comment appeared to prompt a quick response from Mohammad Javad Zarif, Iran’s foreign minister.

“Iran unmoved by threats as we derive security from our people. Will never initiate war, but we can only rely on our own means of defence,” Zarif wrote also on Twitter.

Al Jazeera’s Patty Culhane, reporting from Washington, DC, said that the tweets were expected to be followed up by US sanctions against Iran.

“Trump has the support in the US senate to do that. The big question is going to be: ‘How will Iran respond?’ Do they see that as a violation of the Iran nuclear agreement? That is going to be the key question,” she said.

Also on Friday, Iran said it had barred a US wrestling team from participating in the Freestyle World Cup competition in retaliation for an executive order by Trump banning visas for Iranians, Iran’s state television reported.

READ MORE – Iran’s missiles: How big a threat to regional rivals?

On Thursday, the Trump administration appeared poised to levy fresh sanctions on Iran, in what would mark the first concrete evidence of the new president’s tougher stance, hours after he and his national security adviser put Iran “on notice” over missile tests and support for Yemeni rebels.

Asked by a reporter if military action was a possibility, Trump said on Thursday: “Nothing is off the table”.

 ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

iran-if-enemies-do-wrong-missiles-will-come-down-on-them

Naharnet
04/02/2017

ایران: اُمُ القرای تروریسم و توطئه

Share Button

تونی دوهیوم، نویسنده و محقق انگلیسی، یادداشتی تحلیلی از کارنامه تروریستی ایران دارد که بهترین تحلیلی است که من تا کنون در این زمینه دیده ام. جا دارد که هر ایرانی با قدری توانایی انگلیسی خواندن، آنرا بخواند. متأسفانه یادداشت طولانی است و ترجمه کامل آن از من ساخته نیست و ترجمه خلاصه هم تصویر بسیار عالی و نسبتاً جامعی را که نویسنده در این تحلیل از تروریسم رژیم به قلم کشیده است را ناقص میکند. من فقط چند فراز از این یادداشت را ذیلاً ترجمه میکنم. امیدوارم کسی همت کرده آنرا بطور کامل ترجمه کند.  عنوان اصلی یاداشت« شاخکهای سرویس اطلاعاتی ایران»، میباشد که من بجای آن عنوان« ایران: ام القرای تروریسم و توطعه» نهادم.

تخصص وزارت اطلاعات و امنیت ردیابی مخالفین برون مرزی است (File photo: AFP)

… «وزارت اطلاعات و امنیتِ بدنام هم در درون و هم بیرون کشور، تا حدود زیادی بهمان شیوه هایی عمل میکند که گشتاپو عمل میکرد. این سازمان در درون کشور، همراه با سپاه و بسیج از یک ارتش اطلاعاتی، از خبرچینان که بسیاری از آنها از صفوف خودِ بسیج انتخاب شده اند، و عملاً در همه جا حضور دارند؛ در همه شهرها و روستای کشور ـ هرگونه نارضامندی را قبل از اینکه سر از زمین بردارد را در نطفه خفه میکند. وزارت اطلاعات و امنیت در همکاری تنگا تنگ با بسیج، آنچنانکه گفته میشود، مأموریتش اینست تا امنیت حکومت انقلابی شیعی را حفظ کند.»

… « اعتقاد بر این است که درحراست از جمهوری اسلامی آخوندها، تخصص  وزارت اطلاعات و امنیت ردیابی ایرانیان خارج از کشور و آنسوی آبها است که ناراضی میباشند و ناراضی سازی میکنند. وزارت اطلاعات با استفاده از شبکه های نَم کرده و اطلاعاتی پنهانیِ بسیار با دقت سازمانداده شده،  اغلب با کمک سرویسهای اطلاعاتی کشورهای دوست، در بین ناراضیان خارج کشوری، بویژه با استفاده از انجمها،و سازمانهای گوناگون علنی، رسمی، مجاز ولی همگی غلط انداز و ماسکدار که ایجاد شده اند تا به شبکه های پنهان اطلاعاتی، سرویس و پوشش بدهند، قادر شده است تا بسیاری از تهدیدات را، غالباً با قتل مخالفین از سر نظام دور کند.»

در ادامه، نگارنده به انواع مختلف این قتلها اشاره میکند که بسیار خواندنی است و از جمله آنها قتل با صحنه سازی ترافیکی، دعوای شخصی،  استفاده از مواد شمیایی کشنده، مواد سکته قلبی آور، قتل در پوشش سرقت و دزدی و.. میباشد.

Alarabiya

February 3, 2017

Ministry of Intelligence is expert when it comes to tracking down expatriates. (File photo: AFP)

The tentacles of Iranian secret service

Most abuses that have taken place against civilians on Iranian territory over the years are coordinated between the Iranian Revolutionary Guard Corps (IRGC), the Basij militia- Basij Mostazafan, and the Ministry of Intelligence and Security (MOIS). But where the MOIS is concerned, it has also been reportedly involved in acts of terror overseas, where it often works alongside its sister organisations the IRGC Qods Force and Hezbollah.

Both at home and abroad, the infamous Ministry of Intelligence and Security operates in much the same way as the Gestapo. On home territory, operating alongside the IRGC and the Basij, it ensures that through the use of an army of informers – many of whom are within the ranks of the Basij itself, who are in place in virtually every town and city – all dissent is quelled before it has time to get off the ground. Often working closely with the Basij, the mandate of the MOIS is said to make certain the Shiite revolutionary government is protected at all costs.

It was during the 1980s, at a time when the newly-formed revolutionary government was beginning to consolidate its position, the mass murder of innocent dissidents began in earnest, and during a period when those deemed a threat to the regime were being slaughtered throughout the country, in the region of 30,000 inmates were slaughtered within Iran’s prison system alone, a slaughter which eventually spread to those dissidents living in exile abroad.

Also read: Demystifying Iran’s hegemonic aims in Yemen

To protect the mullah’s Islamic Republic from outside threats, the Ministry of Intelligence is believed to be expert when it comes to tracking down expatriates who are causing dissent from foreign shores, and with the use of its well-established sleeper cell network, friendly foreign intelligence agencies, and various front organizations – set up specifically to aid its spy network – it has been able to eliminate many threats, often through the use of assassination.

Following a series of violent, sporadic murders, during a period between 1980 and 1998, which became known in the Iranian press as the “chain murders”, it is believed that up to 80 dissidents eventually died at the hands of MOIS assassins. But due to the modus operandi used by the killers, where they varied the means of execution from staged burglaries, muggings, stabbings, car crashes, the use of chemical agents to induce heart attacks, and murder during fake robberies, the full scale of the death toll may never be known.

It was in the late eighties, during the first term of Mohammad Khatami’s presidency, the MOIS were said to have let loose an elite squad of infamous killers to take care of opponents of the Tehran regime living inside Iran, and also many living in exile in Europe, in a series of sickening assassinations.

Instilling fear

These murders were terribly brutal, designed to instil fear into the hearts of any dissidents feeling brave enough to want to speak out against the regime, and some of the victims of these hit squads, died in the most barbaric of fashions, their bodies severely mutilated, women included.

One of the most brutal attacks had taken place in 1998, which was against 70-year-old Dariush Forouhar, an outspoken critic of the Iranian regime, and his 54-year-old wife Parvaneh, and such was the savagery of these assaults, it gave all the indications that a crazed killer was on the loose.

Dariush Forouhar, who at the time was the leader of the Iran People’s Party, was stabbed frenziedly and repeatedly, and as a result of the killer using such aggression and violence during the attack, Dariush was decapitated. Stabbed in the same vicious manner, one of his wife’s breasts had been cut clean off, and the brutal murders which took place in the Forouhar’s flat in Tehran, was greeted with shock and disgust by the Iranian public.

Although, over recent years, being no longer involved in this type of assassination, due to the adverse publicity they generate on foreign soil, the MOIS is still very active in other forms of undercover intelligence work, and one of the main areas it continues to concentrate on is the monitoring, infiltration and control of groups deemed a threat to the Islamic revolutionary government of Iran.

Also read: Iran plans navy bases in Yemen and Syria

Since that dark period of assassinations in the 1980s, the MOIS is believed to have changed its modus operandi, and in its less conspicuous role, carries out or helps support terrorist and military activities on foreign soil, in coordination with its sister organisations the Qods Force and Hezbollah, in which it has been heavily involved in logistics and planning.

Over past years, operations the MOIS have said to have been involved in include the bombing of the US Beirut Embassy on April 18, 1983, the US Marine and French forces barracks bombings on October 23, 1983, the hijacking of the TWA airliner on June 14, 1985, a series of fatal bombings in Paris killing 12 people in 1985-86, a series of kidnappings, tortures and murders of US citizens in Lebanon during the 1980s, the bombing of the Israeli Embassy in Buenos Aires in 1992, the AMIA bombing in Buenos Aires in 1994 which killed 85 people and injured hundreds, the Khobar Towers attack in Saudi Arabia on June 25, 1996, in which a truck-bomb killed 19 US servicemen and injured 498 people of various nationalities, the October 2000 attack on USS Cole by al-Qaeda, of which Iran was said to have been involved in, and more recently the October 2011 plot to murder the Saudi ambassador in a New York restaurant, as well as various other operations that have been placed at the door of Iran’s proxy Hezbollah.

The year 2012

Following this, the whole of 2012 was a very active year for Hezbollah, MOIS, and Qods Force-type activity. In January, their involvement in terrorist activity continued, when Hezbollah militant, Atris Hussein, a Swedish citizen of Lebanese descent, was convicted of storing four tons of bomb-making material in a warehouse just outside of Bangkok, Thailand.

Then as more such plots continued throughout the year, in New Delhi on February 13, a close replica to the bomb planted in Bangkok was used in a similar incident in Tbilisi, the capital of Georgia, but was defused after it was found attached to a car belonging to Israeli embassy staff.

Then in March of the same year, four members of the Iranian Qods Force were reportedly arrested after entering Turkey possessing weapons, which were said to have been for use on Turkish territory against Israeli diplomats. But one of the most deadly attacks came in July 2012, after Hezbollah was said to have been involved in the suicide bombing of a bus load of Israeli tourists in Burgas, Bulgaria, which US officials believed was in retaliation for the assassination of Iranian nuclear scientists, which Tehran had placed firmly at the door of Israel and the US.

According to reports, during recent years, the Iranian secret service has been concentrating a lot on the internet, checking out online social sites for the identity of Iranian’s with links to abroad, and there have been reports that they pay volunteers to search the internet for dissenters.

The MOIS has also opened its own website, where informers can contact them if they have information on dissidents or spies. But at the present time, with the Iran Deal now in place, and with Iranian troops involved in the fighting in Syria and Iraq, things have quietened down on the rest of the international stage; a lull rather than a cessation.

Last Update: Friday, 3 February 2017 KSA 08:34 – GMT 05:34

Syrian opposition figure to deploy all-Arab force in Raqqa offensive

Share Button
Jarba said he had struck a deal with the U.S.-led coalitio
December to deploy his all-Arab force in the fight for Raqqa.” In the last two months there have been meetings with senior officials of the American army and the international coalition forces against terrorism,” he said.

.Syrian opposition figure to deploy all-Arab force in Raqqa offensive

Syrian opposition figure to deploy all-Arab force in Raqqa offensive

SYRIA NEWS | ZAMAN ALWSL

|2017-02-01 20:04:40
A Syrian opposition figure who says he controls 3,000 Arab fighters has told
Reuters they are training with U.S.-led coalition forces in preparation to help drive ISIS from its de facto capital in the city of Raqqa.
Ahmad Jarba commands the Syrian Elite Forces, described by the U.S. military as a significant component of the coalition assembled against ISIS.
Its involvement in the battle for Raqqa, alongside the Kurdish-dominated Syrian Democratic Forces (SDF), is welcomed by Washington, which is keen to broaden the political base of the opposition forces in the area.
“Now we are preparing for the battle of Raqqa,” Jarba said in an interview in Cairo. “There is a training programme with the coalition forces. We will be ready to enter this battle in force and we are in the process of preparing for it to liberate our lands.”
The SDF launched an operation in Raqqa province in November aimed ultimately at seizing the northern city from ISIS. The first two phases captured territory to the north and west of Raqqa and the third will seek to take remaining areas.
One decision awaiting U.S. President Donald Trump is whether to directly provide weapons to Kurdish fighters as they push toward Raqqa. Trump has made defeating ISIS a key aim and ordered his joint chiefs of staff to devise a plan in 30 days to defeat the group.
ARAB CONTINGENT
The United States considers the Kurds allies in Syria but has said the Raqqa operation should be predominantly Arab, the ethnicity of most of its residents. The SDF already includes an Arab contingent, the Syrian Arab Coalition, but recruiting Arab allies has been a priority to ease ethnic concerns locally and in neighbouring Turkey.
Jarba said he had struck a deal with the U.S.-led coalition in December to deploy his all-Arab force in the fight for Raqqa.
“In the last two months there have been meetings with senior officials of the American army and the international coalition forces against terrorism,” he said.
Colonel John Dorrian, spokesman for the U.S.-led Operation Inherent Resolve, described Jarba’s men in December as a “notable” force, and said the Syrian was an influential player in the region.
The SDF also confirmed in December that Jarba’s forces would be joining it from the second phase of the attack on Raqqa.
‘FEUD WITH TERRORISTS’
Jarba enjoys strong ties with Saudi Arabia and the United Arab Emirates and commands what he says is a force of 3,000, currently deployed between Deir al-Zor to the east, Raqqa to the north and Hasaka in the northeastern corner of Syria.
He aims to attract new recruits among locals who helped expel President Bashar Assad’s army from northeastern Syria in 2011-12 before losing ground to ISIS, which swept through the area in 2014.
“There is a feud between us and this terrorist organisation,” said Jarba, who hails from northeastern Syria.
He welcomed Trump’s move to heal differences with Russia, a key Assad ally whose military support has swung the six-year civil war in favour of the government.
“What we are hoping for is that there will be a American-Russian agreement, because the differences between America and Russia are what have harmed us as Syrians,” he said.
Jarba said he would likely visit the United States in the coming months and may also travel to Russia.

تروریسم، مفهوم شناسی و مصادیق

Share Button

چکیده: … در مملکت ما ایران که رهبر آن ادعا میکند تروریست نیست، رسانه های دولتی و شبکه های دینی شب و روز چهره ای از غرب، آمریکا، لیبرالها، اسرائیل و دول عربی متحد غرب میسازند و یا بزبان بی زبانی و گاه عریان از تروریستها قهرمان سازی میکنند که محصول طبیعی آن رشد و ترویج تروریسم است، وقتی نام خیابانی مهم در پایتخت را خالد اسلامبولی قاتل انور ساداتت میگذارند یعنی دفاع از تروریسم، این گونه تبلیغات برای یک جوان مستعد و ساده ذهن، در حکمم فتوای ترور، مشروعیت تروریسم و قهرمان شدن تروریست است.

…امروزه تعریف از تروریسم و تروریست آسان نیست زیرا در چند دهه اخیر و بویژه با جنگ داخلی سوریه، هر گروه و هر جناح یا هر دولت برحسب منافع خود، سلیقه ایی اتهام تروریسم را بکار میبرد. حکومت پوتین، بشار اسد و ایران جنبش مسلحانه سوریه را که حمایت عمده ترین بخش جمعیت کشور در پست سرآن میباشد را تروریست میخواند و اپوزیسیون سوریه؛ رژیم اسد، حزب الله لبنان و دولت ایران را متهم به تروریسم میکنند که با نیروهای نظامی خود او را از سقوط نجات داده اند.

در یمن ائتلاف عربی و بیشتر ممالک اروپایی و آمریکا، جنگجویان حوثی را تروریست میخوانند  در حالیکه دولت ایران و جریانات شیعی منطقه آنها را جنبشی مردمی میدانند.

نتانیاهو مبارزان فلسطین و حماس را تروریست میداند و آنها برعکس رژیم تل اویو را تروریست دولتی میدانند.

خلاصه اینکه در این دوران یک تعریف تئوریک و کلاسه شده، از اینکه تروریسم چیست و تروریست کیست بسیار دشوار و مشروط به این شرط است که بکار برنده این واژه کیست.

ولی، آیا در ورای این اغتشاش مفهومی میتوان به یک تعریف نسبتاً کلاسه شده و نظری رسید و مصادیق زنده تروریسم را نشان داد؟ هدف این نوشتار اینست که طی آن، نگارنده با کنار نهادن احساسات جانب گیرانه خود در این رابطه، سعی دارد تا حدودی که ممکنست، ممیزات اصلی این مفهوم و مصادیق آنرا استنتاج و معرفی کند.

در اینجا اضافه کنم موضوع بحث فقط آن جریانات عمده تروریستی است که از دایره فعالیت یک تن یا یک گروه چند نفره خارج شده و بطور جدی به بخشی از تروریسم بعنوان یک جبهه جهانی تبدیل شده اند. در این جبهه جهانی عمدتاً آمریکا و متحدنیش آماج تروریسم هستند.

تروریسم سیاسی،  تروریسم سیاسی/ایدئولوژیک و تروریسم بعنوان نقطه آغاز یک جنبش  یا قیام مسلحانه مردمی.

هیج ترور سیاسی نیست که از یک شالوده ایدئولوژیک مبرا باشد و هیج ترور ایدئولوژیکی نیست که ترجمان سیاسی و مشخص خود را نیابد. ولی من بر اساس اینکه وزن ایدئولوژیک یک عمل تروریستی چقدر سنگین است همپوشی سیاسی آنرا با انگیزه های ایدئولوژیک نادیده گرفته و از تروریسم سیاسی و سیاسی/ایدئولوژیک بحث میکنم.

نمونه یک ترور صرفاً ایدئولوژیک ترور کسروی بدست فدائیان اسلام و نمونه یک ترور سیاسی (ناموفق)ترور حسین اعلاء وزیر دربار دولت مضدق و ترور حسنعلی منصور نخست وزیر دوران اصلاحات شاه و حد اقل دو بار ترور(ناموفق) شاه بود.

هیچ جنبش مسلحانه مردمی از کره تا چین و کوبا و جنبشهایی ضد استعماری آفریقا، آسیا و آمریکاجنوبی و مرکزی وجود نداشته است که در مراحل آغازین خود بصورت جنگ مسلحانه دامنه دار مردمی شروع کرده باشد بلکه همه این جنبشنها که بسیاری از آنها توانستند بقدرت برسند ابتدا با عملیات مسلحانه پراکنده با خصوصیت ترورریستی آغاز کردند. در همین سوریه فقط هنگامی که اسد اعتراضات مسالمت آمیز و اصلاحطلبانه مردم را به توپ و تانک بست گروههایی ظهور کردند که اسلحه بدست گرفتند و آنچه بایددر این رابطه دانست اینست که همین گروههای مسلح شده علیه رژیم اسد هم ابتدا نظامیان جدا شده از بدنه خود ارتش سوریه بودند که با انگیزه سیاسی میهنی و نه ایدئولوژیک یا دینی، مسلحانه در برابر سرکوب نظامی مردم توسط رژیم ایستادند و مسلح شدن آنان پاسخی به سرکوب خشن نظامی اعتراضات مردم بود. بیشتر این نظامیان تربیت شده همان نظام بعثی پان عربیستی سوریه بودند که از لحاظ ذهنیت ایدئو لوژیک، در آغاز مبارزه تفاوت فکری بنیادی با خود رژیم اسد نداشتند و حرکت آنها تقریباً در چهار چوب دکترین سیاسی نظام بود. آنها نه آمریکا دوست بودند و نه عربستان دوست و کمتر از آن اسرائیل دوست. یکی از شعار های اولیه سیاسی آنها عدم مداخله کشورهای غربی در مبارزه آنها در سوریه بود.

برای اینکه بتوانیم بین یک جریان تروریستی صِرف و یک جریان مبارزه مسلحانه مردمی مرزبندی قائل شویم ببهترین راه در درجه اول میزان حمایت بالفعل یا بالقوه مردمی از آن عمل تروریستی است. در درجه دوم شیوه عمل. و دردرجه سوم اهداف سیاسی آنست.

یک عمل تروریستی مانند جنبش گروه کوچک فیدل کاسترو و یارانش در کوههای سیرا مایسترا توانست مانند جرقه ایی به آتش حمایت وسیع توده های مردم افتاده به حریقی بزرگ تبدیل شود و یا میتوانست مانند حرکت فاقد زمینه چگوارا در بلیوی، در خاموشی  و بی اعتنایی مردم انکشور خفه شود. حرکت چگوارا در کوبا از اقدام تروریستی به جنگ مردمی فرا روئید و حمایت مردم از آن نشان داد که این راهبرد استراتژیک و تاکتیکهای عملیاتی آن درست بوده است. مسئله تحلیل و ارزیابی درست شرایط و استنتاج راهبردی مبارزه از انست که یک حرکت تروریستی را از جنبشی مسلحانه متمایز میسازد.

اینجا فقط فرق بین شروع یک جریان است مانند تخمی که در زهدانِ نابارور فرد یا در زمین نابارور از بین میرود و تخمی که در یک زهدان بارور سبز میکند و به بار می نشیند.

پتانسیل مردمی شدن یا نشدن یک حرکت تروریستی تعین میکند که آن حرکت یک حرکت خلقی بوده است یا یک عمل نافرجام تروریستی. در اینجا به نتایج سیاسی تروریسم کاری ندارم و امتیازی هم به آنکه پیروز شده یا نمره منفی برای آنکه نابود شده نمیدهم.

برای عمل تروریستی آن ژنرال آلمانی که بمب زیر میز کار هیتلر قرار داد باید ارزشی بسیار قائل شد چون در صورت موفقیت میتوانست جنگ را کوتاه کند و در سرنوشت جهان تاثیر بگذارد ولی بطور مثال حمله تروریستی مجاهدین به خامنه ایی و دستغیب و نظائر آن عملیات، نه تنها کمترین شانس مردمی شدن نداشت بلکه علیه مردمی بود که اکثریت عظیمشان، غلط یا درست از همانها حمایت میکردند و موفق شدن ترور هم تغیری در سرنوشت جمهوری اسلامی نمیداد.

اینکه یک عمل تروریستی از منظر صِرف استراتژی و تاکتیکهای عملیاتی موفق خواهد بود یا نخواهد بود، قضاوتی ارزشی نیست بلکه مسئلهِ تحلیلی راهبردی، فنی و تا حدی نظامی گرانه است.

در اینجا باید گفت هرگونه حرکت مسلحانه با انگیزه صرف ایدئولوژیک صرفنظر از توجیهات سیاسی و شیوه عمل آن، تروریسم بمعنای واقعی کلمه محسوب میشود. چرا؟

زیراکه، وقتی انگیزه حرکت مسلحانه ایدئولوژیک شد، موضوع گفتمانی مبارزه و اهداف آن، حتی اگر همه مردم یک سرزمین هم از آن حمایت کنند موضوعی مردم فریبانه میشود چون درک ایدئوژیک بمثابه مبحثی تحلیلی:  یعنی شناختن ساختار، بافتار و  شالوده فلسفی یک ایدئو لوژی که توده مردم و حتی بسیاری نخبگان آن از تفسیر و درک آن عاجزند. .

در کدام سرزمین این کره خاکی، مردمی و ملتی وجود دارند که از آن حد صلاحیت تئوریک و نظری برخوردار باشند تا از یک جریان سیاسی ایدئو لوژیک  درک روشن نظری داشته و با تشخیص کامل از آن پیروی و حمایت کنند؟

مگر چند % از آن بلشویکهائی که انقلاب روس را به صحنه آورده رهبری کردند، در حد خواندن مانیفست کمونیست که بیشتر یک بیانیه  نسبتاً ساده سیاسی است تا یک رسله فلسفی، معلومات نظری داشتند؟ و اصلاً چند% بلشویکها یا هوادارانشان سواد  خواندن و نوشتن داشتند؟

چند در صد از آن ۹۸%ی که در رفراندم قانون اساسی جمهوری اسلامی شرکت کردند و بدون داغ و درفش و ترس، آزادانه به جمهوری اسلامی رأی موافق دادند میدانستند اسلام سیاسی و ولایی یعنی چه؟

پس فقط شیادان سیاسی میتوانند با قرائتهای مردم پسند از ایدئولوژی خود؛ که خودشان هم آنرا درست نفهمیده اند، برای فریب مردم و برانگیختن احساسات سطحی آنان با قرائت های خود ساخته سوء استفاده کنند.

در جریان بحثهای سیاسی مقابل دانشگاه در جریان انقلاب، که منهم در آن فعالانه شرکت میکردم، چندین بار هنگام طرح مسائل مهم سیاسی مانند دموکراسی، آزادی اتحادیه و سندیکاها، آزادی مدنی یا نظام اقتصادی از سوی من، بلافاصله تعدادی از برداران همیشه چماقدار مسلمان ظاهر میشدند و اولین حرف انها این بود:« اول تو بگو خدا هست یا نیست؟ بخدا و اسلام اعتقاد داری یا نداری؟» فرض را بر این میگذارم که من مسلمان هستم ولی درک من از اسلام با درک امام پرستان و ولایت مداران متفاوت است. کدام یک از آنها که مرا به چالش دین و ضد دین میکشید، میتوانست تشخیص دهد که اصلاً من چه میگویم؟ چه من برحق و جه نا برحق میبودم.

در آن بحثها از این نظر، من بعنوان یک آته ایست لامذهب وضع بسیار دشواری میگرفتم زیرا اگر میگفتم نه! من اسلام و خدا را قبول ندارم با منطق چماق و پاره آجر پاسخم داده میشد و اگر تظاهر و تقیه میکردم، خودم و باورهایم را نفی و انکار کرده بودم.

یکبار که در تنگنا افتاده و گفتم نه! برادر من اسلام و خدا را قبول ندارم، با حمله و ضرب و شتم مواجه شده فرار کردم که از عقب سر هدف گیری طرف درست بود با سنگ یا پاره آجری سنگین به وسط کله ام پاسخ مرا داد. یک یکراست با حالت فرار و تعقیب شدگی در حالیکه خون از سرم میریخت به بیمارستان هزارتخت خواب (خمینی شده بعد انقلاب) رسیدم، زخم سرم  چندین بخیه خورد و با سرو کله پانسمان پیچ روز بعد سرکار رفتم! داستان البته قدری مفصلتر و داراماتیک تر از اینست که شرح دادم.

وقتی با مذهب به عنوان یک ایدئولوژی فرهنگی شده برخورد میکنیم و پای اعتقادات مردم درمیان می آید قضیه وحشتناکتر میشود و میتواند به کشتار های میلیونی هم برسد. کوره های آدم سوزی هیتلری، کشتار نیم میلیونی در جنگ رواندا و بروندی، کشتارهای جنوب سودان و اوگاندا و  کنگو [و کشتار خمر های سرخ و اعدامها و تصفیه های میلیونی استالین.

فرهنگ یک جماعت یا ملت بشمول مذهب آنان، نمیتواند توجیه یک عمل مسلحانه باشد. البته در اینجا هم با استثناهایی روبرو هستم که درک آنها سخت نیست. استثناهایی که در یک جنبش مسلحانه (مانند نمونه آفریقای جنوبی، رودزیای(زیمبابو) نژاد پرست، جنبش استقلال طلبانه هند علیه انگلیس، جنبشهای پان عرب خاورمیانه علیه استعمار فرانسه و انگلیس  و برخی کشورهای دیگر در آفریقا، آسیا).

دخالت رهبران مذهبی با شعار مذهبی در جنبشهای این کشورها، بمعنای چیرگی گفتمان و رهبری مذهبی بر این جبشها نبود بلکه در جنبشهای این کشورها، مذهب ابزار گرایانه و کنترل شده در خدمت اهداف سیاسی، گفتمان سیاسی و رهبری حزبی شده سیاسی جنبش بود. البته مواردی هم مانند پاکستان و الجزیره را داریم که در آنها گفتمان مذهبی در جنبش ضد استعماری این دو کشور بر گفتمان استقلال چیره شد.

روش تروریسم.

پس از ظهور القاعده و طالبان نوع دیگری به انواع تروریسم افزوده گشت که برنامه عمل آن سلب امنیت از جامعه بود نه بخاطر جلب حمایت مردم بلکه بخاطر سلب حمایت آنان از حکومتها با این هدف که بمردم ثابت کنند که حکومت نمیتواند امنیت آنها را حفظ کند. هدف از این گونه ترور بی اعتبار کردن حکومت بود.

در دوران حکومت نسبتاً دموکراتیک دکتر نجیب در افغانستان، روزانه صدها موشک و خمپاره به وسط مراکر مسکونی و مناطق غیر نظامی کابل انداخته میشد تا مردم از حکومتشان برای دریافت پوشش امنیتی قطع امید کنند و همینطور هم شد. موشک بارانهای مداوم مجاهدین و بعد ها طالبان، بالاخره اقتدار حکومت مرکزی دکتر نجیب را چنان فرسود که راه را برای پیروزی آسان مجاهدین در آغاز و سپس خود طالبان هموار کرد. سرانجام طالبان پایتخت را گرفتند و حکومت خود را تا مقطع حمله ائتلاف جهانی علیه آن بر کشور بر قرار ساخته و امینت طالبانی را هم برقرار کردند. حالا هم طالبان به همان شیوهِ با هدف گیری اهداف غیر نظامی، ادامه میدهد تا امنیت جامعه را مختل سازند و حکومت را بی اقتدار و بی اعتبار نشان دهند.

در عراقِ پسا صدام، القاعده و داعش ظهور کردند که شروع کارشان با تروریهای انتحاری در بازارها، میادین و اماکن عمومی همراه بود. آنها هنوز هم با همین شیوه عمل میکنند و هدفشان اینست تا اقتدار حکومت مرکزی را زیر سئوال برند و مردم را به ستوه آورند. هدف دیگر از انجام جنین ترورهایی ایجاد رُعب در کل خود جامعه و وادار به تسلیم کردن مردم است.

در مورد سوریه وضع قدری پیچیده تر است زیرا در آنکشور عمدتاً این رژیم است که با بمباران مناظق مسکونی تحت کنترلِ اپوزیسیون، میخواهد به مردمی که از مبارزه ضد رژیم حمایت میکنند بفهماند که گروههای اپوزیسیون قادر به حفظ امنیت آنها نبوده، شانس پیروزی ندارند و نمیتوانند آن سرویسی، خدمات و امنیتی را که دولت بدانها میداد، به آنها بدهد.

اگر رژیم اسد با بمبهای بشکه ایی و آتش زا یا بمبهای شیمیائی مردم غیر نظامی، بیمارستان ها و همه مراکز درمانی، مدارس، مساجد، سرویسهای خدمات شهری را از هوا با جتهای جنگی و از زمین با موشک و توپخانه بمباران میکند، نباید این مقیاس عظیم عملیات نظامی در مقایسه با تفنگ و نارنجک دستی مخالفان مارا به این اشتباه بیاندازد که این عملیات رژیم تروریستی نیستند. برعکس این عملیات از آنرو ماهیتاً تروریستی میباشند که مردم را نشانه میروند و هرعملی که مردم عادی را نشانه رود، چه القاعده فاعل آن باشد چه طالبان چه حوثیهای یمن و چه موشک پراکنی های حماس و جهاد اسلامی یا بمب گذاریها در لندن و پاریس و بروکسل و برلین همه و همه عملیاتی به لحاظ ماهیت تروریستی هستند حتی اگر محمل سیاسی و ایدئولوژیک آنها مشروع و وجدان پسند باشند.

هیچ مبازره آزادیخواهانه و استقلال طلبانه ایی با هیح توجیه سیاسی نمیتواند مردم عادی و مؤسسات اجتماعی را هدف بگیرد.

بنا بر این تروریسم میتواند نه به اعتبار اهدافش، بلکه به اعتبار شیوه کار و اعمالش مصداق تروریسم باشد.

از این منظر است که رژیم بشار اسد، رژیمی تروریست است که با شکاری بمب افکن، با قطع شبکه های مواسلاتی، با قطع محموله های غذایی و داروئی به مناطق محاصره شده، با تخریب شبکه آبرسانی و سیستم خدمات درمانی مناطق تحت کنترل اپوزیسیون، با بمباران کاروانهای حامل کمکهای داروئی و غذایی، علیه مردم و نه صرفاً علیه مخالفین مسلح خود، نیروی سنگین اسلحه نظامی بکار میبرد.

در پرانتز بگویم امروزه در سوریه حتی جبهةالنصره سابق و جبهة الفتح الشام کنونی از بمب گذاری، استفاده از وسائط نقلیه انفجاری و افراد انتحاری فقط علیه مواضع نظامی رژیم استفاده میکند که کاملاً روشی مشروع است و عملی جنگی حساب میشود و نه تروریستی و به همین لحاظ نام بردن از این جریان بعنوان یک جریان تروریستی دیگر بلاموضوع است و فقط سوء استفاده از یک سابقه منسوخ برای کوبیدن این گروه است و به بهانه کوبیدن آن کوبیدن نظامی دیگر بخشهای اپوزسیون.

تنها گروهی که امروزه در سوریه از شیوه تروریسم استفاده میکند، داعش است که پارادوکسال ، آنهم بیشتر عملیات خود را علیه دیگر گروههای اپوزیسیون انجام میدهد تا علیه رژیم اسد.

بسط، تعمیم و موارد تطبیقی تروریسم را دیگر به خواننده وامیگذارم چون میترسم مطلب زیاد طولانی شود.

روانشناسی و ساختار شناسی تروریسم.

در دو دهه اخیر نام القاعده، طالبان و داعش به نمادهای تروریسم در جهان تبدیل شده اند و اینهم از برکت نگاه سطحی یه این مسئله و تمرکز رسانه ایی روی این سه گروه بوده است. در کالبد شکافی تروریسم ، باید آنرا به عمل تروریستی و اشخاص تروریست و گفتمان و ساختار روانشناختی تروریسم تقسیم کرد.

شبکه های اطلاعاتی دنیا طی این دودهه اخیر انرژی بسیاری را روی کشف و خنثی کردن شبکه های تروریستی که بزرگترین نماد آن بن لادن، ملاعمر، ایمان الظواهری و ابوبکر البغدادی است نهاده اند.

بدون اینکه ایرادی به این شبکه های اطلاعتی و شکارگران تروریست وارد باشد فعالیت آنها را به این میتوان تشبیه کرد که کسی یک خانه سوک و مورچه زده را دائماً جارو کند بدون اینکه لحظه ای به این فکر کند که این مورچه ها و سوسکها چرا می آیند و ازکجا زائیده میشوند.

یک تروریست برای اینکه ریسک عمل ترور را بپذیرد حداقل به دو شرط نیاز دارد: ـ ۱ شرط روانی روحی و تربیتی فردی ۲ ـ شرط  اخلاقی، ذهنی و توجیه ایدئولوژیک بشمول ایدئولوژی دینی.

من در مورد شرط اول وارد بحث کارشناسانه روانشناسی فردی نمیشوم چون وارد نیستم. ولی بعنوان یک آماتور میتوانم بگویم: الف: آفراد تروریست اکثراً جوانان زیر ۲۵ ساله و تعداد کمی از آنها در رده بالای این سن بوده اند و افراد بالای سنین ۴۰ یا ۵۰ در شبکه ها و عملیات تروریستی  بسیار نادر بوده اند.

ب:ـ اکثراً  تروریستها پسر هستند تا دختر هستند .

ج:ـ بیشتر آنها اگر هم در امر تحصیلی موفق بوده اند در زندگی خصوصی، خانوادگی و اجتماعی ناموفق بوده اند. به این دلایل باید دلایل نوروسایکولوژیک(neuropsychological) فردی را نیز افزود. عقده ها و نفرت افراطی طبقاتی و اجتماعی که تا حدودی حتی در جوامع پیشرفته نیز بطور متعادل وجود دارد نیز از زمره این دلایل هستند. چالش زندگی مدرن برای جوانان نربیت شده  در محیط و خانواده های سنتی را نیز باید به فهرست فوق افزود.

د:ـ بسیاری این این تروریستها قبل از آنکه به سائقه یک هدف درک شده سیاسی یا ایدئولوژیک به سمت تروریسم کشیده شوند، در اصل با انگیزه هایی غیر سیاسی به اینراه رانده میشوند و چنین اشخاصی بهمان اندازه که مستعد تروریست شدن بوده اند مستعد نابهنجاری های دیگر نیز بوده و میباشند. استعدادهای غیر طبیعی این گروه افراد، در صورت مدیریت پداگوژیکی میتوانسته به راه ورزش، تجصیل، هنر آفرینی، فعالیت سالم سیاسی و فعالیت های زیست محیطی و اجتماعی کشیده یا هدایت شوند.

مسئله مهم اینست که بیشترین نفرگیری سازمان ترویستی از درون چنین گروههای اجتماعی و سِنی بوده و هست و فرهنگ و نگاه غرب و مدرن ستیزی در خانواده نیز بستر ساز فکری تروریسم در فرزندان چنین خانواده ایی است از اینرو نخستین گام در مبارزه با تروریسم و در خانواده پایان دادن به غرب ستیزی دائی جان ناپلئونی است.  فرضاًپدری که مینشنید و در جریان بحثها و گفتگوهای خانوادگی، داتماً از آمریکا، انگلیس و اسرائیل یا اقشار مدرن جامعه بد میگوید عملاً ذهنیت بالقوه تروریستی را درفرزندان خود ایجاد میکند. عملاً کار القاعده را نه تنها توجیه میکند بلکه از بن لادن هم قهرمان میسازد.

اغلب در رسانه ها میخوانیم یا میشنویم که افراد بزرگ سالی از طریق انیترنت یا از طرُق مستقیم توانسته اند دختران یا پسران خرد سال را فریب داده به عمل جنسی بکشانند. برای یک شخص زبان بازِ پدوفیل(بچه باز) گول زدن کم سالان از گروههای خانوادگی یا اجتماعی آسیب پذیر، یک بازی آسانِ تکراری و روتین میباشد که در آن مهارت می یابد و حرفه ایی میشود.

گروههای تروریستی نیز دقیقاً از روشی مشابه روش همان پدوفیلها در فریب دادن و کشاندن جوانان به شبکه های تروریستی خود، استفاده میکنند.

جوانانی که میخواهند کاری کنند تا خودی نشان دهند، کاری که دیگر همسالان آنها نتوانسته و نمیتوانند بکنند، به اعمالی کشیده میشوند که واکنشی ناخود آگاه در برابرسرکوبها و تحقیرهایشان در دیگر عرصه ها میباشد، این گونه جوانان طعمه آسانِ سازمانهای حرفه ایی  تروریستی میشوند. کافیست بیاد بیاوریم که داعش دهها هزار دختر جوانِ محدود شده در خانواده های سنتی و دهها بار بش از آن پسران جوان زن ندیده و تجربه سکس نداشته را، حتی از اروپا با وعده جور کردن  جنس برای آنان و سکس ارزان و شرعی شده بی هزینه، به تله شبکه تروریستی خود کشاند.

فریب دادن افراد متعلق به این گروههای سِنی، اجتماعی و سنتی آسیب پذیر و کشاندن آنان به تله تروریسم، نه تنها مستلزمِ آن پیش زمینه های روانشناختی و رفتار شناسی است بلکه حتماً  به یک توجیه فکری، اخلاقی و ایدئولوژیک، مذهبی، قومی، طبقاتی و اجتماعی نیز نیاز دارد.

یک مانوپولاتور (مغززن یا مغزشویmanipulator ) حرفه ایی، یک فرد جوانِ مستعد تروریست شدن از طبقات فرودست جامعه را به آسانی میتواند مجاب کند که خانه فلان شخص ثروتمند را باید با ساکنینش آتش زد. اینکار قدری تلقین و القاءگری لازم دارد و قهرمانسازی از شخصی که این کار را بکند و برای آن توجیه اخلاقی و فکری ساختن. همین!

پس! اینکه سازمانهای اطلاعاتی ضد تروریسم دنبال شبکه ها و افراد تروریست بگردند، هرچند اثرات بازدارندگی دارد ولی این باز دارندگی موقتی بوده و بنیادی نیست، از طرفی پرداختن به درمان اساسی آسیب شناختی گروههای میلیونیِ اسیب پذیر نیز مستلزم یک برنامه سیاسی، اجتماعی، فر هنگی و تربیتی بسیار بلند مدتی است که دهها سال وقت لازم دارد.

پس میماند خنثی کردن پیش زمینه های فکری تروریسم، خنثی سازی آن توجیهات اخلاقی، مذهبی و ایدئولوژیک تروریسم که برای این استعدادهای پنهانِ خشونت گرایی و تروریسم بستر سازی میکنند. و مسئله مهم تروریسم و مبارزه اساسی با آن دقیقاً در اینجاست و نه محدود ماندن در شکار این یا آن شخص یا گروه تروریست.

وقتی صدها رسانه در همین خاور میانه و سایر نقاط جهان با حمایت باندها و جریانات سیاسی و از طرف دولتهایی نظیر روسیه، ایران و سوریه شب و روز بسیار هدفمندانه علیه غرب، ارزش های غربی، تبلیغ و نفرت پراکنی میکنند؛ اثر این تبلیغ و نفرت پراکنی، در درون اکثر خانواده هایی که کانال خبری و اطلاعاتی آنها همین رسانه های دولتی هستند، عملاً برای ترویج تروریسم جهانی بستر سازی میکنند.

در مملکت ما ایران که رهبر آن ادعا میکند تروریست نیست، رسانه های دولتی و شبکه های دینی شب و روز چهره ای از غرب، آمریکا، لیبرالها، اسرائیل و دول عربی متحد غرب میسازند و یا بزبان بی زبانی و گاه عریان از تروریستها قهرمان سازی میکنند که محصول طبیعی آن رشد و ترویج تروریسم است، وقتی نام خیابانی مهم در پایتخت را خالد اسلامبولی قاتل انور سادات میگذارند یعنی دفاع از تروریسم، این گونه تبلیغات برای یک جوان مستعد و ساده ذهن، در حکم فتوای ترور، مشروعیت تروریسم و قهرمان شدن تروریست است.

اهداف این تبلیغات نفرت آفرینانه از ممالک غربی هم فراتر رفته دامن همه آن کشورهایی در منطقه را میگرد که متحد یا دوست غرب هستند و در تبلیغات دولتی بعنوان نوکران غرب و آمریکا معرفی میشوند. این تبلیغات؛دشمن وسیاه نمایی غرب، قداست آفرینی شهادت طلبی و قهرمان سازی از تروریستها در سطح منطقه و حتی فرامنطقه ای کار مانوپولاتورهای تروریست را در کشاندن جوانان گروههای اجتماعی مورد بحث را آسان میسازد.

آری آخوند های ایران «دیگر» تروریست نیستند همانطور که یک پدوفیل که خود در کودکی صدها بار مورد سوء استفاده جنسی قرار گرفته است در سنین ۵۰ سالگی دیگر مفعول نیست ولی او میداند بچه های خرد سال را چگونه بفریبد و به عمل جنسی بکشاند.

سران رژیم ایران که هیچ، حتی افراد رده های پائین حکومتی ایران  هم دیگر از سنشان گذشته است که خطر تروریست شدن را بپذیرند ولی آنها میدانند چگونه زمین منطقه و عرصه فرهنگی را برای پذیراشدن بذر تروریسم شخم بزنند. آنها شخم میزنند و بذر میپاشند تا محصول برآمده را عواملشان درو کنند.

تبدیل آمریکا ستیزی به ایدئولوژی و تبدیل آن ایدئولوژی به فرهنگ عمومی آن بستری است که از آن بطور خودرو و خودجوش تروریسم و استعدادهای تروریستی زاده میشود. حتی وقتی یک روضه خوان یا یک مداح حسین، عباس و قاسم را در کربلا شهید میکند، در این شهید سازی و شهادت طلب سازی  مرگ پرستانه بذر تروریسم را میکارد، زیرا اگر بجای تقدیس شهادت در راه کشتن اسرائیلیها و آمریکائیها، زندگی را تقدیس و عشق بزندگی را تبلیغ میکرد غیر ممکن میبود تا بتواند در چنان فضائی کسی را به بمب زنده  انتحاری تبدیل کند.

به همه این دلایل رژیم ایران، سوریه، روسیه و در کنار اینها همه آن فرقه های مذهبی یا سیاسی که نفرت سیاسی، ایدئولوژیک و فرهنکی می آفرینند و میپراکنند از آن تروریستهایی که از جان خود میگذرند و به انتحاری تبدیل میشوند، هم تروریست تر هستند و هم تا زمانی که این ماشین تبلیغات نفرت آفرینی خفه نشود، شکارچیان دستگاههای اطلاعاتی و واحد های ویژه ضد تروریسم دنیا باید دنبال خنثی کردن تروریستهای باشند که بطور دائم  در اثر تبلیغات مذهبی و سیاسی باز آفرینی میشوند.

بعنوان مؤخره: جند روز پیش دوستی زنگ زد و عصبانی بود که میخواسته برود آمریکا حتی بلیط هم گرفته است ولی با این تصمیم دونالد ترامپ سفرش که برای او خیلی هم مهم بوده معلق شده است. من بعد از این تماس تلفنی یادداشتی با عنوان:«پدیده ترامپ و واکنشهای ما ایرانیان بدان»  در همین رابطه نوشتم. آن دوست میگفت بیشتر تروریستها عربستانی هستند و تا بحال هیج فرد ایرانی عمل تروریستی نکرده است.  حالا عربستانی ها آزادانه به آمریکا میروند ولی ما ایرانیها نه!

نتوانستم در آن مکالمه تلفنی کوتاه آن دوست عصبانی را قانع کنم که قضاوتش درست نیست ولی پاسخ او را در اینجا اضافه میکنم.

هدف هر جریان تروریستی در نهایت کسب قدرت سیاسی و تبدیل شدن به قدرتی مشروع بمعنای حکومت در عرف بین المللی. دیگر مهم نیست که این هدفِ آن گروه تروریستی مفروض اتوپیک و خیالبافانه است و اینکه با این روشهای تروریستی نمیتوان قدرت گرفت و یک قدرت مشروع حکومتی ایجاد کرد.

بطور مثال وقتی یک جریان ضد استعماری مانند جنبش آزادیبخش الجزایر با ترور علیه استعمار فرانسه فعالیت خود را شروع میکند و  در توده ایی کردن خود به یک جنبش مسلحانه موفق میشود، پس از پیروزی دیگری دلیل عملیات مسلحانه و تروریستی خود بخود منتفی میشود چون این جنبش هدفش را استقلال الجزایر نهاده و بدان دست یافته است. ولی اگر همین جنبش هدفش را فراتر و آزادی همه مستعمرات فرانسه تعین کرده بود و میخواست به جنگ با فرانسه بصورت تروریستی ادامه دهد، با این مشکل روبرو میشد که دیگر نمیتوانست بصورت دولتی مشروع وارد تعاملات جهانی و جامعه جهانی شود. دیگر نمیتوانست روابط بازرگانی و ملی و سیاسی و.. ، با دیگر کشورهای دنیا برقرار کند. و فرض بگیریم که جبهه آزادیبخش الجزایر قدری فراتر رفته، همین هدف سیاسی و ژئوپولتیک را برای خود به  امری ژئو ایدئولوژیک و ژئو کالچرال ( جغرافیایی/سیاسی ـ جغرافیایی/فرهنگی) تبدیل کرده بود. کاری که حکومت ایران ما کرده است و اتحاد شوروی در زمان کمونیسم کرده بود ببینیم کار بکجا میکشد.

با پیروز شدن کمونیسم در امپراطوری روسیه، دیگر مبارزه با امپریالیسم یا کشورهای مخالف رژیم  نوبنیاد شوروی سوسیالیستی به عهده حکومت تازه بنیاد افتاده بود. دیگر این دولت خود به نماد و سنگر اصلی پیکار علیه چهان ضد شوروی و ضدکمونیسم یعنی دموکراسیهای غربی تبدیل شده بود.

کار این دولت جدید، بموازات ساختن ماشین نظامی برای دفاع از خود، راه انداختن چنان ماشین تبلیغاتی ضد غربی بود که با تشعشعات خود، به ایجاد صدهها حزب و گروه کمونیستی در همان سرزمینهای سرمایه داری کمک کند تا علیه حکومتهای خود در پارلمان و خارج از پارلمان و بدفاع از دولت نوبیناد شوروی برخیزند.

پس از پیروزی انقلاب اوکتبر، روسها نمیرفتند در اینجا یا آنجا علیه امپریالیسم بجنگند بلکه با تبلیغات سیاسی و ایدئولوژیک خود، با زیبا نمائی نظام خود و سیاه نمایی نظام سرمایه داری و دموکراسی غربی، ارتشی سیاسی و ایدئولوژیک در سطح جهانی برای روسیه شوروی میساختند که هدف آن نصرف قهرآمیز قدرت سیاسی، یا با قیام و انقلاب مسلحانه یا کودتاهای سیاسی بود.

بطور نمونه تغذیه در اثر فعالیت این ماشین تبلیغاتی، در میهن ما؛ چریک فدایی خلق حتی مجاهد خلق، و در کشورهای عربی؛ الصاعقه و العاصفه و سپتامبر سیاه و شغال(کارلوس تروریست معروف)*، در ایتالیا بریگاد سرخ، در آلمان بادر ماینهوف، در پاراگوئه توپامارو، در کوبا کاسترو و چگوارا، در نیکاراگوئه ساندینیستها، و مشابه همینها در کشورهای شرق آسیا فراروئیدند. فراروئی چنین جریانهای ترورریستی بدون آن مرکز ستادی، یعنی روسیه ممکن نبود، این حرف معنایش این نیست که اهداف تمام این جریانها الزاماً تروریستی بود بلکه روش و اسلوب مبارزاتی آنها تروریستی بود و نمونه موفق برآمدگان از درون این تروریسم کوبای کاستروها و خمر های سرخ بودند که توانستند قدرت را بدست بگیرند و حکومت تشکیل دهند.

پارادوکسی که توضیحش به آن دوست عصبانی دشوار بود این میباشد که تروریسم، امروزه به یک پدیده جهانی تبدیل شده است که خط جبهه آن در مقابل کشورهای غربی و در رأس آن در برابر آمریکاست. تروریسم دیگر ایدئولوژی جهانی یافته است و هدف اصلی آن آمریکا میباشد لذا عناصر ضدغربی و ضد آمریکایی در کشورهایی که دولتهای آنان خود سنگر و ستاد حرکتهای ضد غربی و ضد آمریکا هستند بعنوان لوژیستیک تروریسم جهانی عمل میکنند و در این راه بهترین روش حمایت از همان دولتهای غرب ستیز خودشان است و نیازی نیست تا آنها بروند در دیگر کشورها به عمل تروریستی علیه غرب و متحدانش دست بزنند که میتواند برای حکومتشان دردسر ساز هم باشد. در عوض افراد غرب و آمریکا ستیز در کشورهائی که دولتهایشان متحد یا دوست غرب هستند؛ مانند عربستان، امارت متحده عربی، بحرین، مصر و.. ، مبارزه با دولتهای خود نیز درحکم مبارزه با غرب است و در اغلب موارد چون امکانات زیادی برای  فعالیت تروریستی علیه ممالک غربی و حکومتهای خودی در کشور متبوعه وجود نداشته و دست پلیس و نیروهای امنیتی هم در بگیر و ببند در آنها بازتر است، پس! مناسب ترین جا برای اقدامات تروریستی آنها، خودِ ممالک غربی است که در آن ممالک بعلت باز بودن جامعه، سیستم و جامعه آسیب پذیرتر و در عین حال بعلت ممنوعیت اعدام، خفیف بودن مجازاتها و باز بودن راههای فرار قانونی شرایط برای عملیات تروریستی بهتر است.

بنا براین تروریستها در درجه اول برای عملیات خود همان کشورهای غربی را انتخاب میکنند و در درجه دوم مناطق بحران زده ایی را که در آنجا زمینه و امکانات سازمانی و تدارکاتی برای  عملیات تروریستی فراهم است؛ از سوریه گرفته تا مالی و عراق و افغانستان.

 در ایران شاهنشاهی  بعنوان یک متحد غرب و آمریکا، مجاهدین و فدائیان خلق به ترور نمایندگان سیاسی غرب و دولتمردان و انفچار در اماکن دولتی میپرداختند ولی با پیروزی انقلاب ضد غربیِ اسلامی، این رسالت تاریخی آنها در داخل مملکت تمام شد زیرا رژیم نوبنیاد اسلامی خود پرچم آمریکا ستیزی را در دست گرفت  و در این زمینه نه کسی میتواند از دولت پیشی گیرد و نه دولت این اجازه را میدهد که ابتکار مبارزه ضد غربی از دستش خارج شود. 

برای بحث فوق یک مطالعه اسلوبیِ اکادمیک و جمعی لازم بود که در خور این سایت و ظرفیت من بعنوان یک آماتور نیست.

*

پس از سرنگونی رژیم کمونیست کُش ژنرال نمیری در سودان معلوم شد که کارلوس، تروریست ونزئلایی تبار، مارکسیست مسلمان شده در آن کشور مخفی بوده است.

از بازیهای تلخ روزگار این بود که اتحاد شوروی، همپیمانان آن و آئین کمونیستی بطور رسمی همگی علیه تروریسم بودند و لنین رساله های متعددی در رد تروریسم بعنوان شکلی از مبارزه انقلابی داشت، ولی بعد معلوم شد که این سردسته باند تروریستی فلسطینی سالها در آلمان شرقی بوده است و با نزدیک شدن فروپاشی دیوار برلین، دولت اریش هونکر او را به سوریه میفرستند و بعد از چندی سوریه هم بنا به ملاحظات سیاسی خود او را اخراج میکند که با وساطت همان دولتهای کمونیتسی به سودان فرستاده میشود تا در آنجا پنهانی زندگی کند. پس از سقوط دولت نمیری او توسط مأموران فرانسوی دستگیر میشود و الی آخر.

ذیلاً بیوگرافی ناقص او را از CNN Library در زیر درج میکنم. مرور همین مختصر شرح حال او نیمی از روانشناسی و ساختار شناسی تروریسم است.

Carlos the Jackal Fast Facts

(CNN)Here’s a look at the life of Carlos the Jackal, once one of the world’s most wanted terrorists.

Personal:
Birth date:
October 12, 1949
Birth place: Caracas, Venezuela
Birth name: Ilich Ramirez Sanchez
Father: José Altagracia Ramírez Navas, a Marxist, millionaire lawyer
Mother: Elba Maria Sánchez
Marriages: Isabelle Coutant-Peyre (2001-present); Magdalena Kopp (divorced)
Children: with Magdalena Kopp: Elba Rosa, 1986; with mother unnamed: one son; with two unnamed mothers: two daughters
Education: Patrice Lumumba University in Moscow 1968-1970, expelled
Religion: Converted to Islam in the early 1990s
Other Facts:
Carlos’ father gave him Vladmir IIyich Lenin’s middle name.
Reportedly financed at times by both Saddam Hussein and Moammar Gadhafi.
Has taken credit for more than 80 murders.
His nickname, given to him by the media, came from a fictional terrorist in the 1971 Frederick Forsyth novel, “The Day of the Jackal.”
Timeline:
Early 1970s
– Joins the Popular Front for the Liberation of Palestine.
December 1973 – Shoots and wounds Joseph Edward Sieff, the president of the Marks and Spencer retail chain, in Sieff’s London home.
January 1975 – Twice attempts to launch rocket-propelled grenades at Israeli airliners at Orly Airport in France, but is unsuccessful.
June 27, 1975 – Kills two French secret agents and a fellow revolutionary.
December 21-29, 1975 – Takes 60-70 hostages at an OPEC meeting in Vienna. Most are released shortly afterward. However, a group of 11 hostages and several terrorists leaves Austria by plane and makes several stops in North Africa. Although Carlos’ instructions were to kill the Saudi Arabian oil minister and the Iranian interior minister, everyone is released alive after a $50 million ransom is paid.
April 22, 1982 – Masterminds a Paris car bombing that kills one and injures 63.
1993 – Is expelled from Syria, where he has been living since the early 1980s.
August 14, 1994 – Is captured by French agents in Khartoum, Sudan.
December 23, 1997 – Is convicted and sentenced to life in prison for the 1975 killing of two French secret agents and a Lebanese revolutionary.
June 26, 2003 – Publishes a book, “Revolutionary Islam,” which praises Osama bin Laden.
March 2007 – Wins an appeal of a 5,000 Euro fine levied against him for comments made in a 2004 documentary. He was originally found guilty of defending terrorism for saying, “In a legal war, we are authorized to take life if necessary.” The Appeals Court rules that his comments were taken out of context.
May 2007 – French anti-terrorism Judge Jean-Louis Bruguiere orders Ramirez to stand trial for bombings that occurred in France in 1982 and 1983. Eleven people were killed and more than 100 injured in the attacks.
November 7, 2011 – Carlos the Jackal’s trial begins in Paris.
December 15, 2011 – Found guilty of killing 11 people in bomb attacks in the 1980s. He is sentenced to another life term in prison.
June 26, 2013 – A French appeals court upholds his life sentence.
October 7, 2014 – It is announced Ramirez will stand trial for a 1974 grenade attack in Paris which killed two and injured 34.