چشم انداز تحولات سیاسی درعراق

Share Button

کامنتی بر یک گزارش از نیویورک تایمز:

چشم انداز تحولات در عراق در آستانه خروج بقایای نیروهای آمریکا از آن کشور

من از همان فردای انتخابات پارلمانی مارس گذشته عراق بر این عقیده بودم که موازنه شکننده ۳۱ % لیست العراقیه «ایاد علاوی» و ۵،۲۹ %  ی« نوری المالکی» که از حمایت ایران و گروه حکیم و« جیش المهدی» مقتدا صدر برخوردار است، ( جریان اولی یک لیبرال سکولاریست متمایل به غرب و دومی یک جریان وابسته به ایران و فرقه ای ـ دینی)  سیستم دولتی و حکومتی عراق را زمین گیر خواهد کرد. اینک که چند ماه بیشتر به خروج کامل بقایای  نیروهای آمریکا از عراق باقی نمانده است تدارک برای قبضه کردن کامل قدرت و انحصاری کردن  آن از طرف شیعیان فرقه گرای وابسته به ایران تحت رهبری حزب نوری المالکی دیده میشود تدارکی که از فردای اشغال عراق آغاز گردیده بود. ولی پرسش اساسی اینست که: آیا آمریکا و غرب که هزاران قربانی در جریان سرنگونی صدام و در اثر تروریسم القاعده، شیعیان صدری و بعثی ها  در این کشورداده  و هزاران میلیارد دلار را در این را هزینه کرده است حاضر خواهد بود براحتی قدرت را به پروکسی(عامل) دولت ایران واگذارد و سر بزیر از این کشور خارج شود؟ پاسخ من به این سئوال یک «نه» ی قاطع است. آیا کشور های عربی و در رأس آن عربستان و شیوخ خلیج فارس و اردن حاضر خواهند بود حضور پروکسی ایران را در رأس  قدرت سیاسی عراق تحمل کنند؟ آیا ترکیه بعنوان یک کشور سنی و هنوزهم عضو ناتو و در ارودوگاه غرب حاضر خواهد بود این بهم خوردن موازنه قدرت را در عراق براحتی تحمل کند؟ باز هم پاسخ من یک« نه» ی قطعی میباشد.

نتیجه انتخابات مارس۲۰۰۹ عراق که در آن لیست العراقیه علاوی با ۳۱کسب  % آرا برنده شد نتوانست به تقیسم دموکراتییک و عادلانه قدرت منجر شود زیرا نورالمالکی با حمایت سایر گروهای شیعیه، همچنان به قدرت چسبید و پس از پنج ما تأخیر و میانجی گیریهای زیاد از طرف آمریکا قرار شد تا دولتی فراگیر تشکیل شود که در عمل، مالکی به  تعهدات وعده های خود عمل نکرد، لذا شکافی که در آنروز بین آن دو جبهه ی سیاسی نا همخوان وجود داشت امرزه و در آستانه خروج نیروهای آمریکا نه تنها کاهش نیافته بلکه بسی بیشتر از گذشته هم شده  تا آنجا که چشم انداز همزیستی این دو بلوک بنیاداً متضاد و آشتی ناپذیر را، از همیشه تیره تر کرده است.

نتیجه ای که من میگیرم اینست که اگر دولت نوری المالکی نخواهد از وابستگی اش به دولت ایران دست برداشته و خط تعامل با« العراقیه» در داخل و  همبستگی با کشور های عضو اتحادیه عرب را در خارج پی گیرد، باید منتظر یک رویارویی جدی بین ایین دو بلوک بود که هیچ بعید نیست تا سطح یک جنگ خونین داخلی گسترش یابد. این تصور که ارتش تحت آموزش و تعلیم دیده امریکائیها در یک چنین کشمکشی احتمالی، طرف بلوک مالکی راگرفته و فرمان دولت او را اجرا کند همانقدر دور از واقع بینی است که تصور عکس آن؛ یعنی این ارتش، که بواسطه نفوذ وسیع عناصر شیعیه وابسته به مالکی و ایران آبستن مرزبندیهای فرقه ای ایست ، جانب ملت را در کل گرفته و در برابر هردو بایستد.

سناریوی قابل تصور بنظر من اینست:

۱ ـ بلوک العراقیه با خروج  از پارلمان، دولت را از اکثریت خواهد انداخت و انتخابات زود رس را به دولت مالکی تحمیل خواهد کرد. در یک انتخابات تازه، بلوک نوری المالکی بعلت سوء مدیریت (از جمله ناپدید شدن ۶،۶ میلیارد دلار از پولهایی که آمریکا به دولت عراق از محل صندوق ارزی و برون مرزی بلوکه شده داده بود و همچنین ایجاد اختناق سیاسی)، بیشک موفق به کسب همیین اندازه آرای کنونی نخواهد شد و در عوض بلوک العراقیه که بعنوان اپوزیسون و منتقد دولت بوده است موفق به کسب آرای بیشتری خواهد گردید که موازنه پارلمانی را بسود العراقیه بهم خواهد زد و این احتمال که حتی بخشی از نیروهای شیعه و گروههای غیر شیعی و کردها نیز به العراقیه بپیوندند دور از انتظار نیست. در صورت توسعه رویدادها به این سمت، دولت نوری المالکی یا باید دست به مقاومت سخت بزند که خُرد خواهد شد و یا نه، تسلیم شده و به راستی به روند دموکراتیزاسیون واقعی بپیوند و از اییران فاصله بگیرد. که در نتیجه  هر دو حالت،  باخت جناحها ی وابسته به ایران خواهد بود.

گزینه دیگری که میتوان تصورش را کرد اینست که ارتش یکپارچگیی خود را حفظ کند و با یک کودتای مسالمت آمیز قدرت را بدست بگیرد که در این حالت هم نیروهای طرفدار غرب و عرب منطقه فرادستی خواهند یافت.

اشکال دولت المالکی و متولیان ایرانی آن اینست که نمیتوانند بفهمند که ناتوانی و عدم توازن استراتژیک را بصرف برتری های میدانی، موقتی و عملیاتی و تاکتیکی نمیتوان جبران کرد. عمق و دامنه نفوذ  دولت ایران د رعراق و کلاً در منطقه فاقد وزن استراتزیک است و ندیدن این پارامتر به اشتباه محاسبه استراتژیک  و اشتباه محاسبه استراتژیک به فاجعه استراتژیک منجر خواهد شد،امری که باید در ماه های پیش رو که قرار است نیروهای آمریکا عراق را ترک کنند منتظرش باشییم. مقاله کپی شده زیر از نیویورک تایمز، هرچند تا اینجا و این حد قضیه را دراماتیک نمیکند ولی با یک نگاه ذره بینانه بدان میتوان درک کرد که پیامی جز این ندارد. مطالعه آنرا به علاقمندان توصیه میکنم..

با این گفته سون تسو ژنرال و استراتژ نامدار چین باستان کامنتم را پایان میدهم:

س.ن تسو: «  در یک نبرد، آن ژنرالیی که هم از نییروی خود و هم از نیروی مقابل خود ارزیابی درستیی داشته باشد پیروزیش در نبرد قطعی است. اگر ژنرالی  ارزیابی درست از نیروی خود داششته باشد ولی نیروی دشمن را درست براورد نکند امکان شکست یا پیروزیش ۵۰  ـ ۵۰  است و همینطور بلعکس اگر نیروی خود را نشناسد ولی مال دشمنش را بشناسد. اگر زنرالی نه از نییروی خود و نه از دشمن ارزیابی درستیی داشته باشد هلاکتش حتمی است ».  هنر جنگ

ح تبریزیان

 



June 25, 2011

Bitter Feud Between Top Iraqi Leaders Stalls Government

By MICHAEL S. SCHMIDT and TIM ARANGO

BAGHDAD — Fifteen months after an election that was supposed to lay the groundwork for Iraq’s future, the government remains virtually paralyzed by a clash between the country’s two most powerful politicians, who refuse to speak to each other.

The paralysis is contributing to a rise in violence, and it is severely complicating negotiations on the most difficult and divisive question hanging over the country: Whether to ask the United States to keep a contingency force here after the scheduled withdrawal of American troops at the end of the year. The longer the deadlock persists, the harder it becomes for the American military to reverse or slow the withdrawal of the roughly 48,000 troops, the pace of which will pick up over the next few months.

In December, the two politicians, Ayad Allawi, the leader of the Iraqiya bloc, and the country’s prime minister, Nuri Kamal al-Maliki, entered into an American-backed power-sharing agreement. But since then, the men have been unable to agree on who should run the Interior and Defense Ministries, the government’s two most important departments.

The United States has been unable to end the stalemate, demonstrating to some analysts and Iraqis its waning influence here.

Mr. Allawi, whose party received the most votes in last year’s election, has yet to show up in Parliament. Mr. Maliki has run the government on his own, and his aides have threatened to sue Mr. Allawi for calling them lying tyrants and claiming they are supported by Iran.

As the deadlock grinds on, political assassinations and attacks on American bases have increased significantly.

“This is the biggest dispute that has occurred here since 2003, and it will continue to escalate if a solution is not found, and that is our concern,” said Jabir al-Jabiri, a member of Parliament from Mr. Allawi’s Iraqiya bloc.

Without leaders in place at the Interior and Defense Ministries, decisions have been delayed about whether to single out terrorists, and the government has been unable to properly assess its military capabilities as it weighs whether to ask for the United States’ troops to remain, according to American officials.

“I think they have a very, very hard time having a meaningful rational debate and fully exploring all of their capabilities and limitations” without interior and defense ministers in place, said Gen. Jeffrey Buchanan, the United States military’s top spokesman in Iraq.

He added: “These are big decisions. So is your government going to be formed to make those decisions? Or is somebody going to make it in isolation? So I think that’s why I see the issues being connected.”

The power-sharing agreement in December allows Mr. Allawi’s party to appoint the defense minister, although Mr. Maliki has to approve the selection. It also said that Mr. Allawi would become the head of a largely undefined strategic council that was supposed to provide a counterweight to the prime minister.

But at the first session of Parliament, the agreement unraveled when Mr. Maliki appointed himself as the minister of both interior and defense, claiming that because of the country’s tenuous security environment he needed more time to vet the candidates.

Mr. Maliki has continued to refuse to fill those jobs, claiming that many of the names submitted by Mr. Allawi are not suitable. Mr. Maliki has also refused to give the strategic council any power because he says it is unconstitutional, and Mr. Allawi has declined to become the council’s leader.

“After the United States failed to put together the government they wanted after the election, they pushed for a national unity government that took all of Iraq’s political problems and put them into the government,” said Kenneth M. Pollack, an expert on national security issues at the Brookings Institution in Washington. “There is a widespread recognition now among American officials that inclusiveness over effectiveness was a mistake.”

The tensions between the men have fueled the simmering sectarian issues.

Although Mr. Allawi worked with the United States to overthrow Saddam Hussein and his Baath Party, members of Mr. Maliki’s party have lately denigrated him by calling him a Baathist — a deadly insult given the abuse that Shiites like Mr. Maliki and Mr. Allawi sustained at the hands of the Sunni-dominated Baathist inner circle.

“He practices what the Baathists used to do,” Hussein al-Assadi, a leader of Mr. Maliki’s party, said. “He believes in Baathist principles.”

At a recent protest in Baghdad, Maliki supporters stomped on pictures of Mr. Allawi, called him a terrorist and attacked a group of anti-Maliki protesters with sticks.

The protesters claimed that a picture of Mr. Allawi with a man who security authorities said was behind a gruesome attack on a wedding in 2006 that left 70 people dead proved he was a terrorist himself.

Just a few days after the protest, Mr. Allawi escalated the rhetoric and addressed the nation in a televised speech, claiming that Mr. Maliki had recruited the protesters to defame him. Mr. Allawi also said Mr. Maliki and the members of his party were the “bats of darkness.”

Mr. Maliki’s aides responded by saying they were going to sue Mr. Allawi and would have him removed from Parliament for refusing to show up.

“Countries that had civil conflicts like Iraq fall back into civil wars all the time,” Dr. Pollack said. “You need progress in the political system to get out of the civil war track. If the political process doesn’t work, people get frustrated and resort to violence. I think we have to look at the increasing violence as potentially the beginning of that very dangerous process.”

Duraid Adnan and Omar al-Jawoshy contributed reporting.

…………………

از ایندیپندنت

نوری المالکی بسوی استقرار دیکتاتوری

۹۴

http://blogs.independent.co.uk/2011/06/24/obama-must-tackle-iraq%E2%80%99s-new-dictator/

 

Obama must tackle Iraq’s new dictator

Few could have expected it. Iraq’s Prime Minister Nuri al-Maliki, once the darling of bi-Partisan US administrations, today seems engulfed in domestic upheaval as the Arab Spring has shown no sign of abating in Iraq.

But rather than choosing to resign power respectfully like in Tunisia and Egypt, al-Maliki seems to have made up his mind to hold a firm grip on power using deadly force like fellow dictators in Libya and Syria.

No longer able to tolerate the weekly demonstrations by Iraqis in central Baghdad’s al-Tahrir Square, and with widespread arrests failing to subdue the population irate over corruption and lack of basic services, earlier this month al-Maliki sent his thugs under the disguise of ordinary government supporters to brutally attack protestors demanding the resignation of his government.

Iyad Allawi, a former Iraqi Prime Minister and the de-facto leader of the opposition movement, recently launched a stunning televised attack on al-Maliki accusing him of running a new dictatorship in Iraq and owing his Premiership to Iran’s theocratic rulers.

Iran clearly has huge sway over the Iraqi Premiere and runs a virtual ghost army in Iraq responsible for most attacks on the Coalition forces.

US Defense Secretary Robert Gates over the weekend said Shiite extremists, not al-Qaida terrorists, are to blame for most of the recent American military deaths in Iraq, and they’re “clearly getting some fairly sophisticated and powerful weapons” from Iran.

One area of clear Iranian intrusion in Iraq is in Camp Ashraf, a refugee camp for 3,400 members of the main Iranian opposition group People’s Mojahedin Organisation of Iran (PMOI), which recently came under deadly attack by al-Maliki’s forces at the behest of Tehran.

The PMOI members at Ashraf, who espouse a democratic tolerant interpretation of Islam and call for democratic regime change in Iran, are the mullahs’ worst nightmare. Most recently they have been encouraging the millions in Iran to hold anti-government protests.

On 8 April, several thousand Iraqi armed forces launched a major military rain on the refugee camp killing 36 unarmed and defenceless men and women and injuring hundreds more. Several dozen residents were deliberately run over with military vehicles in an attack described by Senator John Kerry, the chairman of the US Senate Foreign Relations Committee, as a “massacre”.

Despite widespread international condemnation including by the UN human rights chief and the US State Department, no meaningful action has as of yet been taken to prevent further such attacks.

On 18 June, a hundred thousand Iranians from around the world gathered in Paris to demand UN protection for Ashraf residents and to warn against an Iraqi government plan to relocate the residents in Iraq, which clearly would be a prelude to their slaughter.

Former New York City mayor Rudy Giuliani who addressed the rally quite rightly urged the UN to establish a permanent monitoring team at the camp and for the US to provide the team with a small protection force. This simple action could easily prevent Iraqi forces from carrying out further brutal attacks against the residents.

Mr. Obama will be seen now and by future generations as the US president who allowed Iraq to slip away from democracy and into the clutches of Iran’s fundamentalist regime unless he acts fast to stop Iran’s unacceptable meddling in Iraq. He must warn al-Maliki that any breach of international law at Camp Ashraf to curry favour with Iran’s mullahs would not be tolerated by America or its allies. He must also order the State Department to shelve its plan to relocate the residents in Iraq and instead formally request of the UN to station a permanent monitoring team at Ashraf under US military protection.

Tagged in: arab springiraqNuri al-Maliki

Recent Posts on The Foreign Desk

 

 

 

 

 

 



 

 

 

No Comments