گزارش روحانی نوک قله فاجعه را نشان داد و نه تمام قامت ترسناک آنرا

Share Button

آقای روحانی هیچ اشاره ایی به ریخت و پاشهای خارجی دولت احمدی نژاد از جمله بذل و بخششهای میلیارد دلاری به سازمان حماس و دولت غزه، و نه تنها نه تنها کمکهای بی حساب و کتاب نظامی و غیر نظامی به حزب الله لبنان  بلکه کمک مالی به به شیعیان آنجا  نیز، و افزون بر آن  کمک به ساختن جنوب لبنان و بیروت به هزینه ما وهمچنین کمکهای نقدی و جنسی به شیعیان افغانی  تا حد اعطای جهیزه به زوجهای جدید و جریانهای منتسب به حکومت ایران در آنجا و… . آقای روحانی با گزارش خود فقط نوک قله کوه فساد و انهدام اقتصاد مملکت را نشان دادند. با فرونشینی آب این کوه ترسناک تمام هیبت مهیب خو را به مردم بیچاره و شوربخت ما نشان خواهد داد.

گزارش روحانی نوک قله فاجعه را نشان داد و نه تمام قامت ترسناک آنرا

در یادداشت زیر آقای زیبا کلام، گزارشی تحلیلی از وضع وخیم اقتصادی، ورشکستگی فراگیر مؤسسات صنعتی، بدهی نجومی مؤسسات دولتی و دولت به واحد های صنعتی و خدماتی خصوصی میدهند. تصویری که داده میشود، هراسناک است. با اشاره به آزاد شدن میزان ۷ میلیارد دلار ذخیره های ارزی کشور به یمن مصالحه هسته ایی ژنو اولاً این سئوال پیش می آید که آیا: کفاف دهد این قطره ها به تشتنگی ما؟

دومین سئوالی که مطرح میشود اینست که آیا دول طرف ایران از این وضع وخیم اقتصاد ما بی خبرند؟ قطر و عربستان بی خبرند؟ اسرائیل بی خبر است؟

در نشتستهای بعدی دولت ما با ۵ +۱ و غیر مستقیم با اسرائیل و عربستان و دوبی و قطر شارجه و مسقط و.. ، آیا دولت ما میتواند جز حساب کردن روی دوراندیشی دولت های بزرگ که ترس فروپاشی میهن ما را دارند حساب کند؟ یا نه میخواهد با همان الدرم بلدرمهای مقام معظم رهبری هنوز با دنیا سخن بگوید؟ آیا دولت ما میخواهد با تهدید به عمل انتحاری (ملی، مملکتی و جمعیتی) با دنیا صحبت کند و دنیا را از متلاشی شدن ایران در این نقطه بحران خیز دنیا بترساند؟ یا نه آماده است تا با اتخاذ یک رویکرد واقعبینانه و یک چرخش ۱۸۰ درجه ایی در سیاست های داخلی و خارجی، مملکت را از حالت رویارویی با آمریکا خارج کند ودیگر اجازه ندهد که؛ دول رقیب منطقه، روسیه و چین بیش از این، نان جو خصومت آمیز کنونی بین ایران با آمریکا و اسرائیل را بخورد؟

من روی رابطه با اسرائیل همان اندازه تأکید دارم که روی رابطه با آمریکا. ایران نمیتواند دائم از محو دشمن تجاوز کار صهیونیستی دم بزند و در عین حال دنبال عادی کردن رابطه  خود با غرب باشد. حفظ موضع خصومت آمیز با اسرائیل یعنی خالی کردن میدان تعاملات و معادلات سیاسی بسود عربستان، قطر، دوبی و روسیه و چین و.. ، که از این وضع برای نزدیک کردن خود به آمریکا و غرب بزیان ایران و منزوی کردن کشور ما بهره برداری میکنند.

گره بحران فراگیری که دامن مملکت را از هر سو گرفته است نه تنها با حفظ آمریکا ستیزی قابل حل نیست بلکه ابداً با اسرائیل ستیزی هم خوانایی ندارد. واقعیت ژئوپولیتیکی کشور را باید درک کرد و از توهمات اعتقادی و دینی و تسری این توهمان به عرصه سیاسی و مناسبات سیاسی با دنیا دست برداشت. ایران باید نه تنها به این خصومت کاملاً بی دلیل تاریخی و سیاسی با آمریکا و اسرائیل پایان دهد بلکه باید سریعاً بکشود حتی به یک پیمان دوستی استراتژیک با این دو دولت برسد. فقط در چنین حالتی است که میتواند ابتکار را از دست عربستان و روسیه و چین و بقسه شیخ نشینهای ساحلی خلیج خارج کند. ایران باید به پروکسی خود در عراق نگاه کند که یکسال پس خروج نیروهای آمریکایی از عراق دنبال برگرداندن امریکائیها به عرق است همان موضعی که لویی جرگه افغانستان دارد که بر حفظ حضور آمریکا در ان کشور اصرار دارد.

حرف آخر اینکه در رابطه با این وضع فاجعه بار این تنها احمدی نژاد نیست که باید محاکمه شود بلکه همه آنها که ظرف این ۸ سال به او پوشش حمایتی دادند و برای عربده کشی های او هورا کشیدند و در ریخت و پاشهای او شرکت کردند نیز باید به محاکمه کشیده شوند.

مقام معظم رهبری نیز باید به ملت توضیح دهد که آیا این بود آن”بصیرت”ی که او مدعی داشتن  آن بود؟ و این بود آن  بی بصیرتی منتقدین او و خیر خواهانی نظیر هاشمی رفسنجانی، خاتمی و روحانیونی چون دستغیب، بیات زنجانی، صانعی و..؟ از رهبران جنبش سبز چیزی نمیگویم.

من از سالها پیش در یاداشتیهایم به گواهی آرشیو همین سایت که قبل دستریست، نسبت به ورشکستگی؛ صنایع خودرو سازی، سازمان تأمین اجتماعی، وزارت نیرو  و.. و همچنین انباشت شدن بدهی بلاوصول بانکها و… ، نوشته ام . بنظر من از فاجعه اقتصادی هنوز هیچ گفته نشده است و اوضاع ویران شده تر از آنست که آقای روحانی در گزارش ۱۰۰ روزه  دولت خود ارائه دادند.

آقای روحانی هیچ اشاره ایی به ریخت و پاشهای خارجی دولت احمدی نژاد از جمله بذل و بخششهای میلیارد دلاری به سازمان حماس و دولت غزه، و نه تنها نه تنها کمکهای بی حساب و کتاب نظامی و غیر نظامی به حزب الله لبنان  بلکه کمک مالی به به شیعیان آنجا  نیز، و افزون بر آن  کمک به ساختن جنوب لبنان و بیروت به هزینه ما وهمچنین کمکهای نقدی و جنسی به شیعیان افغانی  تا حد اعطای جهیزه به زوجهای جدید و جریانهای منتسب به حکومت ایران در آنجا و… . 

آقای روحانی با گزارش خود فقط نوک قله کوه فساد و انهدام اقتصاد مملکت را نشان دادند. با فرونشینی آب این کوه ترسناک تمام هیبت مهیب خو را به مردم بیچاره و شوربخت ما نشان خواهد داد.

ح تبریزیان

*************************************

ZZZZibaklam

صادق زیبا کلام
برگرفته از صفحه فیس بوک ایشان
«۵۲ درصد از واحد‌های مستقر در شهرک‌های صنعتی تعطیل هستند یا با ظرفیتی کم‌تر از ۵۰ درصد فعالیت می‌کنند.» این جمله را سیدمحمدعلی سیدابریشمی، معاون وزیر صنایع و مدیر عامل سازمان صنایع کوچک و شهرک‌های صنعتی در جریان بازدید از شهرک‌های صنعتی آذربایجان غربی در هفته گذشته بیان داشت. داریوش اسماعیلی نماینده مجلس و عضو کمیسیون صنایع یک گام از معاون وزیر صنایع جلوتر رفته و اظهار می‌دارد که «به غیر از شهرک‌های صنعتی تمام واحد‌های تولیدی کشور در آستانه ورشکستگی و تعطیلی هستند.» فی‌الواقع مدت‌هاست که بسیاری از واحد‌های تولیدی کشور یا تعطیل شده‌اند یا فعالیت‌شان به حداقل ممکن تقلیل یافته و به سختی نوک بینی‌شان را توانسته‌اند بالای آب نگه دارند تا غرق نشوند. بسیاری مجبور شده‌اند که پرسنل و نیرو‌های کاری‌شان را کنار بگذارند یا در تهیه مواد اولیه دچار مشکل هستند، یا قطعه و لوازم یدکی ماشین‌آلاتشان را نتوانستند جایگزین نمایند، یا دستگاه‌ها و ابزار آلات لازم را نتوانستند وارد کشور نمایند. اغلب بدهی‌های سنگین به بانک‌ها دارند، چون به دلیل رکود و تعطیلی نتوانستند اقساط و وام‌هایشان را بپردازند. دلیل دیگر ناتوانی در تادیه بدهی‌هایشان به واسط آن است که خود نتوانستند مطالباتشان را دریافت نمایند.

اگرچه باورنکردنی است، اما یکی از بزرگترین بدهکاران به صنایع مختلف و واحد‌های تولیدی، دستگاه‌های تولیدی هستند. ایران خودرو، سایپا، توانیر، ذوب‌آهن از جمله بزرگترین بدهکاران به تولید کنندگان و شرکت‌های بزرگ و کوچک خصوصی هستند. فی‌الواقع کم‌تر شرکت، سازمان، صنعت و واحد تولیدی یا خدماتی دولتی را می‌توان سراغ گرفت که بدهی‌های سنگین به بخش خصوصی و بانک‌ها نداشته باشد. این فقط صنایع و تولید که قلب اقتصاد کشور هستند، نیست که در چنین وضعیت بدی قرار دارد و هر روز بر آمار واحد‌های تولیدی که تعطیل می‌شوند اضافه می‌شوند. نعمت‌زاده وزیر صنایع هم چندی پیش گفته بود صنعت کشور نابود شده است، چون عملا دیگر امکان همان بیرون نگه داشتن نوک بینی‌شان در بالای آب را هم ندارند.

بگذارید چند آمار کلی از وضعیت بهداشت و درمان ارائه دهم تا جنبه دیگری از وضعیت اقتصادی روشن شود. سال ۹۱ کل بودجه‌ خدمات بهداشتی و درمانی کشور ۱۴ هزار میلیارد تومان بود در همان سال ۹۱ هم فریاد مسئولین درمانی کشور به گوش می‌رسید. مسئولین بیمارستان‌ها، درمانگاه‌ها، سازمان تامین اجتماعی و …. از وضع خراب بهداشت و درمان می‌نالیدند. در یک قلم فقط دولت میلیارد‌ها تومان به سازمان تامین اجتماعی بدهکار بود. کم نبودند بیمارستان‌ها و واحد‌های درمانی که به دلیل عدم پرداخت طلب‌هایشان از سازمان تامین اجتماعی، تعارف را کنار گذاشتند و در تابلو‌های بزرگ نوشته بودند که «هیچ قراردادی با سازمان تامین اجتماعی یا بیمه خدمات درمانی ندارند و هیچ جور دفترچه خدمات درمانی را نمی‌پذیرند» البته همه می‌دانیم، آنجا که همچنان دفترچه خدمات درمانی را می‌پذیرند، بیش از ۸۰ درصد هزینه‌ها را خود بیمار می‌بایست بپردازد. این وضعیت بهداشت و درمان در سال ۹۱، امسال (۹۲) عملا وضع بدتر شده است.

نیازی نیست مسئولی گزارش دهد که چرا به نسبت سال ۹۱، امسال وضع بهداشت و درمان بدتر شده است. چرا که بودجه بهداشت و درمان امسال مجموعا ۱۶ هزار و ۸۰۰ میلیارد تومان است. یعنی به نسبت سال ۹۱ حدود ۱۳ درصد افزایش یافته. این درحالی است که حسب آمار تورم حدود ۴۰ درصد است. یعنی اگر حتی حسب تورم هم بودجه بهداشت و درمان افزایش می‌یافت، می‌بایستی به حدود ۲۷ هزار میلیارد تومان می‌رسید، اما در عمل کمتر از ۱۷ هزار میلیارد تومان است. می‌توان حدس زد که وضعت بهداشت و درمان امسال چه وضعیتی پیدا کرده است. فی‌الواقع نیازی به حدس و گمان نیست، وزیر جدید بهداشت و درمان اخیرا اظهار داشته که وضعیت بودجه و اعتبارات آنقدر در حوزه بهداشت و درمان خراب است که بیمارستان‌های دولتی با بودجه‌ای که دارند فقط قادرند، حقوق پرسنل را بپردازند و عملا نمی‌توانند خرج دیگری بنمایند. وقتی بیمه صرفا ۲۰ یا حداکثر ۲۵ درصد هزینه دوا و درمان را می‌پردازد و ۷۰ تا ۸۰ درصد مابقی را خود بیمار باید بپردازد، خیلی نیازی به ارقام و آمار نیست. سرانه بهداشت در ایران نزدیک به ۹۰۰ دلار است. در حالی که در کشورهای هم‌ردیف ایران همچون مالزی، هنگ‌کنگ و ترکیه این سرانه بین ۵۰۰۰ تا ۸۰۰۰ هزار دلار است. یعنی سرانه بهداشت در این کشورها ۶ تا ۹ برابر ایران است.

با این آمار و ارقام بیمارستان‌های دولتی هر روز بدتر از روز قبل می‌شوند. تعجب‌آور نیست که در رنکینگ جهانی بهداشت و درمان جایگاه ایران ۱۱۲‌ است. رنکینگ بهداشت و درمان در کشوری که ظرف هشت سال گذشته بیش از ۷۰۰ میلیارد دلار درآمد نفتی داشته در ردیف غنا، ساحل عاج و سایر کشورهای آفریقایی است. تصویر آموزش و پرورشمان اگر بدتر از بهداشت و درمانمان نباشد، بالاتر از آن نیست.

اگر کسی حوصله کند و مشابه همین بررسی را در خصوص آموزش و پرورش، محیط زیست، مبارزه با اعتیاد، حمل و نقل و سایر حوزه‌های اجتماعی و اقتصادی به عمل آورد، یقینا وضعیت این حوزه‌ها خیلی بهتر از بهداشت و درمان نخواهد بود.

البته در امور نظامی، هسته‌ای و هوا فضا، پیشرفت‌هایمان خیلی‌خیلی برجسته‌تر بوده و قابل مقایسه با آموزش و پرورش، بهداشت و درمان، محیط زیست یا پیشرفت صنعت و حمل و نقل نمی‌باشد که البته مهم هم پیشرفت در هوا و فضا، ساخت هواپیمای بدون سرنشین، و هسته‌ای می‌باشد و نه بهداشت و درمان، آموزش و پرورش، محیط زیست، ایجاد اشتغال و این دست امور نه‌چندان با اهمیت.

 

 

No Comments