منطق دینامیک چالش اتمی جاری و خطرات روبرو

Share Button

چندی پیش در یک یاداشت در همین سایت، خصوصیت درگیری حکومت ایران را با غرب به سبقت گیری راننده ائی تشبیه کردم که از روبرو با ماشین دیگری که او هم سعی میکند سریع بگذرد مواجه است. سبقت گیرنده ای که عادت کرده است درچنین مواقعی، دیگران از سرعت خود بکاهند و هر بار، با فشار بر پدال گاز، موفق میشود از فاجعه برهد.
این روزها همه جا خبر از تشدید خُرد کننده تحریمهای شورای امنیت و تحریمهای اضافه بر آن از طرف امریکا و اروپاست.
چند هفته قبل بود که در میانه رجز خوانیهای دولت احمدی نژاد و سایر سیاست گذاران جمهوری اسلامی، بر اساس گزارشهای متعدد نشریات معتبر خارجی از جمله وال استریت ژورنال و تایمز مالی نوشتم که روسای ارگانهای مالی دول غرب هم، علیه دولت احمدی نژاد لباس رزم پوشیده اند و با زبان جنگی از اتخاذ تصمیماتی علیه دولت ما سخن میگویند. مقامات رسمی حکومتی ما که کلاً خود را از قید قضاوت و نظر اقشارِ آگاه، شهرنشین و متوسط و پاسخگوئی به آنان آزاد کرده و فقط به خواب نگاه داشتن توده های عادی و دلخوشی دادن به هوراشان خود دل بسته اند، دما دم تکرار میکنند که تحریمها تهدید هائیست که میتواند و باید به فرصت تبدیل شوند و از جمله توسعه تولید داخلی و… درحالیکه دم خروس دروغ و مردم فریبی آنان از هر سوراخ و سنبه ائی تمام قد پیداست.
اگر تصور شود که اجماع غرب برای وادار کردن دولت ما به دست کشیدن از جاه طلبی های هسته ای اش کاستی گیرد و یا اینکه غرب در برابر سماجت دولت ما لنگ بیاندازد و تمام فلسفه دکترین امنیتی خود را زیر پا بگذارد و کوتاه بیاید، آنقدر باطل و اشتباه آمیز است که احتیاج به اثبات و توضیح ندارد. لحن روز بروز محکمتر محافل غربی این را نیزبروشنی نشان میدهد. مشاهده آثار تحریمها روی اقتصاد ایران، ازجمله سراسیمگی دولت ما برای تغیر ارز نفتی خود به ِدرهَم امارات و یوان چینی و در آینده خدا میداند کدام پول دیگر، کاهش صادرات نفت به زیر دومیلیون بشکه بنا به گزارش خبر آنلاین، اقرار سردار قاسمی، فرمانده قرار گاه خاتم الانبیا به فرسوده بودن چاه های نفت و لزوم استفاده از تکنولوژی مدرن برای ادامه استخراج و بهربرداری از آنان، اعتراف مدیریت پروژه پارس جنوبی که تحریم، قرار گاه خاتم را به کناره گیری واداشت(خبر آنلاین ۲ مرداد) و… . همه اینها نشان از این دارد که غرب آثار تحریم را به چشم خود میبیند و میبیند که خوب نشانه گیری کرده است. ولی حتی و فقط حتی اگر تحریم این جنین هم نتیجه نمی داد و اگر نتیجه ندهد، باید دست به دعا برداشت زیرا تصور اینکه دنیا در نیمه راه جلوی دولت آقای احمدی نژاد و حکمرانان حاکم بر مملکت ما عقب بنشینند بسی ساده لوحانه است. شکست رویکرد تحریم، یعنی قوت گیری امکان رویکرد نظامی و، شیوه مشخص چنین رویکردی نیز، «مطمئناً» آن نخواهد بود که مقامات دولت و فرماندهان نظامی ما می اندیشند و برای رویارویی با آن خود را آماده کرده اند.
رئیس مؤسسه مطالعات استراتژیک یکی از دانشگاه های امریکا چندی پیش گفت : اگر ناوگان دریایی ما (امریکا ) درست عمل کند، ناوگان دریائی ایران بسر عت در قعر آب خواهد بود هر چند این ناوگان و قایقهای سریع السیر آن ممکن است صدمات مختصری وارد کنند که، برای مقابله با آن هم آمادگی هست ولی آنها قادر به مسدود کردن گذرگاه هرمز نخواهند شد.
من فکر نمیکنم رئیس این موسسه مطالعات استراتژیک، مثل رسانه های دولتی ما، هدفش گول زدن مردم باشد و روزنامه وال استریت ژورنال هم روزنامه توده عادی امریکائیها نیست که بخواهد و یا بتواند خاک به چشم خوانندگان خود بپاشد.
اگر تحریمها، دولت احمدی نژاد و ارگانهای استخواندارترِ پشت سر او را به کرنش و تسلیم خفت انگیز واندارد، باید منتظر بود این وظیفه به ناوگان دریایی و نیروی ضربتی موشکی و هوائی غرب و امریکا محول شود.
مردم ما نمیخواهند و نباید هم بخواهند جاه طلبی های باند کودتا گر حاکم، به مسئله ی منافع ملی ما تبدیل شود. جاه طلبی های ماجراجویانه باند حاکم ربطی به مصالح، منافع و آرزوهای ملی ما ندارد.
حبیب تبریزیان
www.iranesabz.se

asiantimes 0508

East

     Aug 6, 2010
 

 

 

 
Iran’s ‘special’ naval threat dissected
By Nima AdelkhahWhen the United Nations

Security Council passed a resolution on June 9 authorizing a fourth round of sanctions against the Islamic Republic of Iran for its controversial nuclear program, the risk of conflict in the Persian Gulf also escalated considerably.

One of the potential points of tension is the resolution’s explicit call for cargo inspection. Iran has warned vehemently against such a move. According to Brigadier Ali Fadavi, Iran’s military forces, especially the Islamic Revolutionary Guards Corps Navy (IRGCN), maintain a “special and suitable response to the inspection of Iranian vessels”.

However, a major military move to challenge this particular regime of sanctions in the Persian Gulf would probably involve an attempt to close off the Strait of Hormuz, a strategic waterway between
Iran and Oman through which nearly 40% of crude oil supplies pass, including 88% of Saudi Arabian and 98% of Iraqi oil exports.
Since 2008, Tehran has warned bluntly of its potential to seal off the Strait of Hormuz, together with targeting US shipping, to create turmoil in the oil market with a consequent major impact on the global economy. As an Iranian analyst puts it, the Strait of Hormuz is the “hanging rope” of the American economy. But to what extent is Iran militarily capable of bringing about these tactical objectives in response to a possible US attack? Could Iran effectively close the Strait of Hormuz?

Iran’s main military goal in the Persian Gulf is to exploit the vulnerability of the Strait of Hormuz as leverage over possible Israeli or US attacks on its nuclear facilities and Iran’s air defense system, which would be the main target of the initial assault. Since Iran is fully aware of American military superiority, the key to Iranian success is not to impair of US naval forces through conventional military means, but to disrupt, dislocate and confuse the adversary in order to deter further attacks on its land-based strategic sites – nuclear or otherwise.

Defensive military operations of this sort could be effective insofar as slowing down the progress of the opposing forces and, in psychological terms, allowing Iran to claim victory by surviving a conventional military assault – similar to Hezbollah following the 33-day war with Israel in 2006.

In the event of an attack, both the Iranian navy and the IRGCN (which operates its own force of small boats in parallel with the national navy) would rely on coastal defense forces and asymmetrical warfare, with the aim of limiting the activities of US naval forces from either a far distance (with missiles) or in close proximity (using speed boats or mines).

In terms of coastal defense, Iran has recently acquired a number of surface-launched fixed and mobile anti-ship missiles like the Ghased-1 and Nasr-1 (most likely bought from China). In conventional military operations, these missiles could be used in addition to the anti-submarine torpedoes and Noor C-802 surface-to-surface missiles deployed on newly built frigates like the Jamaran. [1]

Meanwhile, the presence of mines also poses a major threat to the US Navy, which is busy, along with British naval forces, in a constant minesweeping mission throughout the Gulf. [2] The target of such coastal missile and mine operations would most likely include oil rigs, oil tankers, commercial ships (from Arab states in the Gulf) and other possible soft targets with the objective of disrupting shipping in the Strait of Hormuz.

In terms of asymmetrical warfare, the IRGCN would lead the charge in operations in the strait. This aspect of Iranian naval warfare entails the highest risk for military conflict, since the IRGCN is typically undisciplined in its organizational and tactical operations.

The unruly tactics of the Revolutionary Guards in the Strait of Hormuz could increase the possibility of misinterpretation and miscalculation on both sides, as was the case with the near confrontation of Iranian fast boats and a flotilla of American naval forces in early 2008. [3]

In many ways, the 2008 introduction of 74 domestically built missile boats (based on the North Korean Peykaap ISP-16 model), effectively used in war exercises, indicates Iran is turning toward reliance on asymmetrical tactics. These missile boats can be the deadliest form of naval warfare against US forces, particularly if used in unconventional operations such as suicide attacks.

In spite of structural shortcomings and its role as the smallest branch of Iran’s armed forces, the Islamic Republic’s navy and particularly the IRGCN remain a substantial threat to US forces in the Persian Gulf. With the new wave of sanctions and US President Barack Obama indicating that Iran may not be included in Washington’s new commitment not to attack non-nuclear states with nuclear weapons, the Islamic Republic is becoming considerably alarmed by the prospect of war.

These fears are making Iran more aggressive in its military policy in the Persian Gulf, with a possible increase in the presence of the IRGCN in the Strait of Hormuz in the months to come. In light of the element of miscalculation, the prospect looms large of a military conflict in a vital maritime region, with consequences for economic security on a global scale.

Notes
1. The Jamaran and other ships in her class are classified as destroyers by Iran, which habitually exaggerates the size of its warships.
2. Author’s interview with a senior US navy officer, July 7, 2010.
3. Ibid.

(This article first appeared in The Jamestown Foundation. Used with permission.)

No Comments