گامهای دشوارلیبی بسوی دموکراسی

Share Button

آزمون پر فراز و نشیب  و پر هزینه کنونی در لیبی را میتوان بخشی از “به آزمون گذاری و فرصت دهی به اسلامیستها” تلقی کرد تا آنها آخرین تتمه اعتبار خود را در این امتحان تاریخی نزد مردم از دست بدهند. در مصر چنین شد و در لیبی نیز چنین خواهد شد. پیکاری که امروز در لیبی در جریان است حلقه ایی از مبارزه وسیع جهانی ضد تروریسم  و ضد بنیاد گرایی ابزار گرایانه دینی است که محور آن مسکو، ایران، حزب الله لبنان و سوریه  میباشد. این محور به گمان من کاملاً بهم ریخته است و دیگر سر هم کردنی نیست. 

واپسین نفسهای احتضار آمیز اسلامگرایی

 

دیروز پس از یک روز تأخیر نتایج  نهایی انتخابات پارلمالنی لیبی شمارش شد. برابر گزارش ساعاتی پیش نهار نت لبنان، نیروهای لیبرال و لیبرال مذهبی بیشترین کرسیهای پارلمانی را از آن خود کردند. البته میزان شرکت در کل لیبی ۴۲% واجدین شرایط بود و بنظر من این قلت نسبی شرکت کننده در یک انتخابات پارلمانی در کشوری با جمعیت سنتی نه تنها یک نقیصه نیست بلکه یک امیتاز است زیرا وقتی در یک جامعه دین زده و قبیله ای اکتریت واجدین شرایط شرکت میکنند دیگر آن انتخابات را نه انتخابات پارلمانی بلکه انتخابات سر دستگان دینی و قومی و طابفه ایی باید حساب کرد. زیرا استفاده دموکراتیک از حق شهروندی مشارکت در یک انتخاباتی پارلمانی مستلزم آگاهی رأی دهنده به حقوق شهر وندی خویش است امری که رعایت آن در جوامع عقب مانده بیش از یک توهم نیست.

بهر حال در این انتخابات اسلامگرایان با ۳۲ کرسی اقلیت  و لیبرالها با ۵۰ کرسی اکثریت پارلمانی را تشکیل میدهند. بنا به گزارش نهانت بین ۲۵ تا ۲۸ کرسی نیز به فدرلیستهای ضد اسلامگرایان تعلق گرفته است.  نتیجه ۱۲ کرسی هم بعلت مخدوش بودن آراء اعلام نشده است. بقیه آراء هم  به شخصیهتای غیرایدئولوژیک منفرد تعلق یافته است.

در نخستین انتخابات پارلمانی در لیبی پس از سرنگونی قذافی، که عجولانه در شرایط تسلط جو اسلامگرایی رخ داد، اسلامگریان توانستند با محوری کردن شعار ها و مسائل دینی اکثریت  کرسیها را درکنگره ملی سراسری ”  GNC ” اشغال کنند. این کنگره طی نزدیک به دوسال فعالیت خود کارنامه ایی قدرت طلبانه، انحصار طلبانه و ارتجاعی از خود بجا گذارد که از یکسو موجب دلزدگی  عمومی از مشارکت در فرایند دموکراتیک سیاسی وساختار ساز شد در کشور گردید ولی از سوی دیگر موجب بیداری بخشهای وسیعتری از جامعه نسبت به خطر قدرت طلبی حریصانه اسلامگرایان و چیرگی آنان بر حیات سیاسی جامعه گردید. اسلامگرایان لیبی و در مرکز ان اخوان المسلمین که عرصه رقابت دموکراتیک را برای خود باخته میدید روز بروز به روشهای تروریستی و خشونت طلبانه متوصل گردید که همین خشونت گرایی بیش از پیش موجب فرسایش پایگاه اجتماعی آن گردید.

با قطعیت نمیتوان  گفت که ذخیره اجتماعی این جریان  جان سخت ضد اجتماعی به این آسانی پایان یافته است ولی با قطعیت میتوان گفت که بخشهای متوسط جامعه لیبی کاملاً بیدار گشته و مصمم است از مملکت اسلامیسم زدایی کند. در این پیکار مردم لیبی از  حمایت سایر دولتهای شمال آفریقا نظر مراکش، تونس و مصر و نیجر و چاد برخوردارند.

در بنغازی اسلامگرایان با گروه شبه نظامی ژنرال خلیفه حفتر که مبتکر “عملیات کرامتمندی”  علیه اسلامگرایان است زدو خوردی روزانه  دارد که بی کشت و کشتار نیست. در طرابلس هم از دوهفته پیش اسلامگرایان به فرودگاه بین المللی کشور که از زمان سقوط قدافی تا کنون در اختیار گروه شبه نظامی ضد اسلامیستی زینتان که جهت گیری لیبرال دارد  بوده است موجب حدداقل ۵۰ تن کشته و صد ها زخمی از دو طرف گردیده  و خسارتی معادل صد ها میلیون دلار را به فرودگاه و هواپیماهای پارک شده در ترمینال آنجا ببار اورده است.  شبه نظامیان زیتنان که در مقابل اسلامگریان قرار داشته و مدافع فرودگاه است امروز با پیوستن یک گروه از شبه نظامیان شهر دیگری بنام میسترا  تقویت شده و توانست نیروهای اسلامگریان را به هزیمت وادارد.

ولی بنظر من در درجه اول؛ صرف نظر  از این پیروزیها و شکست های تاکتیکی آنچه که مهم میباشد اینست که اسلامگرایان لیبی با توسل به خشونت گری، ترور و آدم ربایی؛ با جامعه متعارف لیبی که  خواهان امنیت وآرامش است، فاصله گرفته و هرچه فاصله میگرد موقعیت نیروهایشان بیشتر تضعیف میگردد. و در درجه دوم؛ توهمی بیش نیست اگر تصور شود که مصر، مراکش، تونس، فرانسه، انگلیس و ایتالیا که این همه در پشت صحنه با مسائل لیبی درگیر شده اند و در کار ساختن یک ارتش ملی و پلیس برای آن هستند به آسانی اجازه دهند که لیبی به چنگ اسلامگریان بیفتند.

آزمون پر فراز و نشیب  و پر هزینه کنونی در لیبی را میتوان بخشی از “به آزمون گذاری و فرصت دهی به اسلامیستها” تلقی کرد تا آنها آخرین تتمه اعتبار خود را در این امتحان تاریخی  نزد مردم از دست بدهند. در مصر چنین شد و در لیبی نیز چنین خواهد شد. پیکاری که امروز در لیبی در جریان است حلقه ایی از مبارزه وسیع جهانی ضد تروریسم  و ضد بنیاد گرایی ابزار گرایانه دینی است که محور آن مسکو، ایران، حزب الله لبنان و سوریه  میباشد. این محور به گمان من کاملاً بهم ریخته است و دیگر سر هم کردنی نیست.

موازنه نیرو در سطح جهانی از هرلحاظ به زیان گفتمان اسلامگرایی چه بشکل القاعده ای، چه اخوانی و چه ایران ولایی آن  و در کل مناطق مورد درگیری، کاملاً بهم خورده است. پس از مدتها رخوت در جبهه های  جنگ در سوریه، نیروهای ضد بشار اسد در روزهای اخیر، با کشتن ۲۰۰ نفر از نظامیان بشار اسدد ظرف فقط دو روز و در یک جبهه؛ و با تصرف مناطق استراتژیک جدید از جمله یکی از بزرگترین میادین گازی کشور به پیروزیهای چشمگیری دست یافته اند.

آمریکا رسماً کمکهای مستقیم نظامی خود را به ارتش ملی سوریه آغاز کرده است و اینهم توهم است اگر تصور شود که آمریکا بدون اطمینان خاطر از پیروزی مخالفین بر رژیم اسد وارد یک چنین چالش علنی و جانبدارانه ایی گریده است.

قبلاً گفته ام و باز تکرار میکنم که با سقوط مالکی در عراق که جایی از تردید در آن نیست، رژیم اسد مدت زیادی دوام نخواهد آورد. از بخت بد بشاراسد و رژیم ایران، حادثه سرنگونی هواپیمای مالزیایی در جنوب اوکرائین به چنان مسئله بزرگی برای نه تنها رژیم پوتین بلکه برای کل روسیه بعنوان عضوی از جامعه بین المللی تبدیل شده است که میتواند در میان و بلند مدت نتایج بس زیر و زبر کننده ایی در توازن استراتژیک نیرو در جهان  بمعنای سقوط جایگاه جهانی و منطقه ایی روسیه بجا گذارد و در کوتاه مدت برای نیروهای ضد اسلامیستی در عراق و سوریه و و لیبی فرصتی ایجاد کرده است که بر تعرض خود بیفزایند.

یک توضیح: قبلاً وعده داده بودم که بخش دوم حماس بسوی سقوط را  بنویسم که هوای آفتابی تابستانی و هوس آب تنی روزنه مانع از نوشتن و مطلب گذاری بسیاق سابق است. ولی در روزهای آینده بدان خواهم پرداخت. علاوه بر آن اتفاق سرنگونی هواپیمای مالزیایی  را نیز  میتوان بعنوان یکی ازتحول آفرین ترین حادثه های دهه کنونی تلقی کرد که ارائه تحلیلی دقیق از پیامد های آن نه برای من بلکه برای زبردست ترین تحلیگران سیاسی دنیا هم  در لحظه حاضر ممکن نیست زیرا سنجش دینامیک آن در وضعیت سیال و ومتغیر کنونی دنیا آسان نیست ولی شاید بتوان عمده ترین تأثیرات آنرا بر آب و هوای سیاسی کنونی دنیا پیش بینی کرد که یکی از آنها سقوط حتمی جایگاه جهانی و منطقه ایی روسیه است.

در حد بضاعت خود به این موضوع هم در روزهای آینده خواهم پرداخت.

ح ت

….

Liberals Set to Oust Islamists in Libya

Parliament

by Naharnet Newsdesk ۳۱ minutes ago

W460

Liberal factions appear to be the big winners in Libya’s new parliament after the announcement of election results on Monday, analysts said.

The electoral commission finally announced the results of the winners of individual seats in the June 25 poll a day late and at a time when rival factions are involved in clashes for control of Tripoli airport.

But the future make-up of the 200-seat parliament will only be known after the formation of political blocs, since the vote was open only to “individual candidates” and lists were barred.

Commentators say liberals will fill most seats in the new parliament, unlike the former assembly which was dominated by Islamists.

“According to my estimates, the Islamists have not won more than 30 seats,” a Benghazi deputy, Younes Fannouch, told Agence France Presse.

He added that he believed the liberal National Allied Forces party had won more than 50 seats.

In the east of the country, he added, supporters of the federal system, and hostile to the Islamists, had probably won between 25 and 28 seats.

Fannouch said the remainder of the seats will have gone to “independents” like himself who are “opposed to Islamic politics.”

Another deputy, Ali Tekbali, affirmed: “The majority of those elected have no ideological allegiance.”

No date has yet been set for the new parliament to sit.

Twelve of the 200 seats have not been attributed as the vote in certain polling stations was annulled due to suspected electoral fraud.

The election was marred by a poor turnout, violence and the murder of a leading women’s rights activist.

Authorities had hoped the poll would ease the political turmoil and rising lawlessness gripping Libya since its 2011 revolution which ousted longtime strongman Moammar Gadhafi.

But only 42 percent of 1.5 million registered voters turned out, according to the commission, with several MPs elected with less than 1,000 votes.

The outgoing General National Congress, elected in July 2012 polls, had been mired in controversy and accused of monopolizing power.

The crisis came to a head when members of the GNC in February, when its term was due to expire, decided to extend their mandate until December.

That sparked street protests and forced lawmakers to announce the June election.

 

No Comments