فاجعه های انسانی و طبیعی همچون سلاحی استراتژیک

Share Button

رژیم ایران در دفاع از حوثیهای یمن با آتشی بازی میکن که میتواند گسترش حریق آن دامن مملکت خود مارا بگیرد. میتواند  پای داعش و القاعده را به تهران و پ ک ک را به کردستان و پان تورکیستهای فارس ستیز را به آذر بایجان بکشاند.

قریب دهسال پیش در یکی از شهرهای سوئد، مردی که بخاطر ارتکاب جرمی تحت تعقیب پلیس بود، با فرار کرد و در آپارتمان مسکونی خویش پناه گرفته و زن و دو بچه خود را گروگان گرفت. او با اسلحه تهدید کرد چنانچه پلیس به خانه حمله کند و یا به او راه و امکان فرار ندهد، زن و دو بچه خود را خواهد کشت. قضیه چگونه خاتمه یافت در اینجا  مهم نیست ولی پلیس بنحوی متینانه و مسئولانه قضیه را جمع کرد. مهم اینست که در جنگ با قانون و ارگانهای قانونی، یک جنایتکار  میتواند حتی زن و بچه خود را نیز گروگان بگیرد و باتهدید به کشتن آنها  پلیس را آچمزکند.

اگر چنین اتفاقی در روسیه می افتاد یا بیفتند تردیدی نمیتوان داشت که نیروهای ویژه پلیس بدون کمترین ملاحظه انسانی حمله میکنند و برایشان کشتن هر ۴ تن مهم نیست بلکه نشان دادن عزم پولادین پلیس و تسلیم ناپذیری آن در برابر سرکشی قانونی مهم است که اصلی تخطی ناپذیر میباشد. شرح این ادعا بی زمینه نیست و حمله ۱۰ ـ ۱۲ سال پیش پیکار جویان چنچن به یک بیمارستان و یک مدرسه در مسکو، گواه این روش پلیس روسیه است. همین اصل آهنین( برتری اکید حیثت حکمرانان بر هرگونه ملاحظه دیگری) در بیشتر کشورهای استبدادی (نمونه یکسال پیش حمله بوکوحرام به یک پالایشگاه نفتی درالجزایر و قتل و عام شدن حمله کنندگان و بسیاری کارکنان در حالیکه خطر به آتش کشیدن پالایشگاه و تلفات جانی بسیار بیشتر گروگانها وجود داشت) صادق است.

در مقایسه با حالت پیش گفته رفتار دول اروپایی در برخورد با موارد گروگان گیری، هواپیما ربایی و تهدیدات مشابه بسیار متفاوت میباشد.

فقط پس از ظهور داعش و نمایشات سربردیدن افراد گروگان گرفته شده  واکنش دول اروپایی و آمریکا تغیر کرد و حاضر به باج دهی به گروگان گیران نشدند چون معامله با داعش هزینه ایی بمراتب سنگین تر داشت و موجب گروگانگیری و سربریدنهای بیشتر میشد.

طی قرنها، فرهنگ و دموکراسی نوع اروپایی، روح ارزش گذاری به انسان و پاس داشتن طبیعت گیاهی و حیوانی را به عروق مردم تزریق و چنان ارزشهایی را در آنها فرهنگی یعنی بعادت عامه تبدیل کرده است و بخطر انداختن یا افتادن آنها، بخاطر غرور و سرسختی مسئولین و فرمانروایان را بهیچ وجه نمیتواند پذیرا شود. در چنین فرهنگی انسان، طبیعت و حرمت آنها در عرف و عادت ونظام  حقوقی مملکت نهادینه شده است.

 تروریسم  و دیکتاتوریهای تروریستی از بوکوحرام و داعش و القاعده گرفته تا حوثیهای یمنی، حماس فلسطینی، رژیم اسد ، ایران، کره شمالی و روسیه و.. ، علیرغم تفاوتهای ظاهری کارکردی اشان، روی گروگان گرفتن انسان، انسانیت و طبیعت زیست ـ کرهِ ما، همچون سلاحی استراتژیک در برابر جوا مع مدرن و فرهنگهای دموکراتیک حساب کرده اند و میکنند. آنها حساب میکنند که میتوانند با تهدید و باجگیری، چه طبیعی و چه انسانی به اهداف سیاسشی و ژئو استراتژیک  خود برسند.

در جریان جنگ ۸ ساله عراق و ایران، نیری هوایی عراق یک سکوی نفتی را (فکر کنم فروزان) در خلیج فارس به آتش کشید. طی ۳ ماه فوران نفت در دریا، نه عراق برای اطفای حریق و پخش میلیونها تن نفت آن چاه در دریا اقدامی کرد و نه ایران. خمینی فکر میکرد آلوده شدن گسترده دریا موجب فشار دول منطقه به عراق برای امتیاز دادن خواهد شد و عراق هم، مشابه چنین اندیشه ای  راداشت و قربانی این اشتباه محاسبه دریای فارس ما و زیست آن بود. اگر درست بیاد آورم، این، دول حاشیه خلیج بودند که سرانجام بخاطر آلوده نشدن بیشتر دریا کمک کردند تا آن فوران متوقف و حریق اطفاء گردد.

رژیم بشار اسد، از روز نخست روی به فاجعه کشاند، متلاشی کردن بافت و ساخت اجتماعی سوریه و فاجعه آفرینی انسانی برای تمام منطقه، بقصد تحمیل اراده خود به مردم سوریه، دول و ملل منطقه و دنیا حساب استراتژیک باز کرده بود. در نوار غزه، فاجعه انسانی و ویرانیهای جنگی و ننه من غریبم های مظلوم نمایانه به سلاحی استراتژیک در دست حماس تبدیل گردیده است. در لبنان فلج کردن دستگاه دولتی و گسترش دادن و کشاندن جنگ سوریه بداخل لبنان برای حزب الله به سلاحی استراتژیک برای باج گیری سیاسی از رقیبانش تبدیل گردیده است.

امروز در یمن فاجعه انسانی بصورت خطر قحطی و گرسنگی و شیوع بیماریهای اپیدمیک به سلاحی استراتژیک در دست تروریستهای حوثی مورد پشتیبانی ایران تبدیل گردیده است. با اینکه سازمان ملل از همان آغاز جنگ داخلی یمن؛ حمله و هجوم حوثیها به مراکز دولتی و تصرف مسلحانه پایتخت و دیگر شهرهای کشور توسط آنان با صدور قطعنامه ای از آنها خواست که شهرها را تخلیه کرده و سلاحهای غارتی را پس دهند و روی میز مذاکره مسائل خود را حل کنند، آنها با اتکاء به حمایت مستقیم و غیر مستقیم ایران، تصمیمات شورای امینت را نادیده گرفته و همچنان میکوشند که اراده تروریستی خود را به هنجار قانونی تبدیل و آنرا به دنیا تحمیل کنند، امری که هپروت اندیشی محض آنان و رژیم ایران را نشان داده و فقط به تعمیق فاجعه و پیچیده تر شدن اوضاع می انجامد.

 نا گفته نماند که طی قریب ۳ ماه بمباران وسیع از سوی نیروهای ائتلاف در یمن، و در زدو خورد های زمینی در آن کشور، قریب ۳۰۰۰ نفر کشته شده اند که در مقایسه با ۲۵۰٫۰۰۰ هزار کشته در سوریه طی ۴ سال، یعنی ماهانه ۵۰۰۰ نفر رقم بسیار کمتری است هرچند مرگ حتی یک بیگناه هم در این رابطه غم انگیز است. تسلیم شدن و یا امیتاز دادن نیروهای ائتلاف و در رأس آنها عربستان و امارات متخده عربی به حوثیها در این جنگ همانقدر خطر ناک و بد نتیجه میباشد که امتیاز دادن به داعش بخاطر نجات جان یک شهروند بیگناه اروپایی که فقط موجب گروگانگیری های بیشتر میگردد.

مرگ ۳۰۰۰ نفر در یمن طی ۳ ماه و خطر قحطی و بیماریهای واگیر دار در آن آنکشور، فاجعه ایی است که تن در دادن بدان خود فاجعه است ولی از آن بمراتب بدتر تسلیم شدن به نیرویی است که اشتهای آن برای سلطه برمنطقه و باجگیری از دنیا با همین متُد، حد و مرزی ندارد. اگر دول حاشیه خلیخ در صنعا و عدن جلوی حوثیها و نظامیگران ایران را نگیرند باید در مدینه و مکه و شمال آفریقا  و قاهره با هزینه ای هزاران بار بیشتر آنها را متوقف کنند. رژیم ایران و پروکسیهای شیعه آن از دین و مذهب کِشتی بادبانی ساخته اند که باد دین و مذهب آنرا میراند و تاخت و تاز آن در دریاهای سیاست دنیا فقط جوامع بشری را با شکافهای عمیق مذهبی دیر درمان روبرو خواهد ساخت.

سَرِ چشمه ای را گرفتن، توانست به بیل

چو آن چشمه پُر گشت نشاید گرفتن به پیل.

آژانس خبری روئیترز* گزارش مفصلی از خطر قحطی و شیوع بیماریهای اپیدمیک، از ویران شدن خانه ها و بی دارو ماندن بیمارستانها در یمن  دارد. در این گزارش از درماندگی، بی سرپناهی انسانها در اثر قرار گرفتن بین خطوط آتش حوثیها از یکسو و نیروهای ائتلاف از سوی دیگر بسیار گفته میشود.

امروز فاجعه انسانی در یمن برای رژیم ایران و حوثیهای تحت حمایتشان به سلاحی استراتژیک برای تحت فشار قرار دادن افکار عمومی جهان تبدیل گریده است. از این فاجعه بدتر اخطار امروز حوثیها به بستن دهانه آبی باب المندب است.

برای حوثیها و رژیم ایران، نه ملاحظات انسانی و نه ملاحظات ملی و نه آن موازین دینی و مذهبی که مدعی داشتن آنها هستند مهم است. برای حوثیها سلطه بر یمن و برای ایران یافتن جای پایی استراتژیک در آنسوی آبها مهم است تا با یافتن آن بتواند در مردم ایران غرور کاذب ایجاد  کرده و برای خویش حمایت آفرینی کنند و هم بتوانند با غرب و دول عربی منطقه از موضع قدرت معامله کنند. اما این حسابها از آن حسابهایی است که برای پیر مردی تخم مرغ فروش افتاد که در رویای فروش تخم مرغهایش به قیمت خوب و تکرار معامله، خود را پولدار میدید  تا اینکه در این رویا، سبد تخمها از دستش افتاد و سرمایه حقیر خویش را نیز از دست داد.

بنوشته العربیه امروز** به نقل از سایت تسنیم، نیروی دریایی ایران دو ناو جنگی خود را به بالمندب اعزام کرد :… “این گزارش در حالی منتشر شده که حبیب الله سیاری فرمانده نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران اعلام کرده است: «سی و پنجمین ناوگروه نیروی دریایی ارتش شامل ناوشکن الوند و ناو جمهوری اسلامی ایران بندرعباس در مسیر عزیمت به تنگه باب‌المندب و دریای سرخ است.»

این گونه قدرت نمایی حساب نشده خطر اینرا دارد که طرف تهدید کننده در تله بلوف خود بیفتد و گام در یک ماجرا جوئی  بگذارد که هم خود را نابود کند و هم برای دیگران هزینه سازی کند.

رژیم ایران در دفاع از حوثیهای یمن با آتشی بازی میکن که میتواند گسترش حریق آن دامن مملکت خود مارا بگیرد. میتواند  پای داعش و القاعده را به تهران و پ ک ک را به کردستان و پان تورکیستهای فارس ستیز را به آذر بایجان بکشاند.

سخن کوتاه. مثلی اروپایی هست که میگوید: ” «آنکس که خود در خانه ایی شیشه ایی نشسته است به پنجره مردم سنگ پرتاب نمیکند.”

*

As factions fight, Yemenis suffer hunger, disease, fear

Marwan Ali Rajeh, 7, lies on a hospital bed while being treated for injuries he suffered from a Saudi-led air strike that killed two of his brothers near Sanaa, Yemen, June 24, 2015.
REUTERS/KHALED ABDULLAH

SANAA/DUBAI | BY MOHAMMED GHOBARI AND NOAH BROWNING

Eight-year-old Abdullah Ali lay screaming in pain in a Sanaa hospital on Wednesday as a doctor cleaned his torn face, the victim of a worsening  war that threatens millions of Yemenis with starvation and homelessness.

“We were at home when air strikes hit the missile base on the mountain near our house,” Abdullah’s father Musleh said by his bedside, describing an air raid on an arms depot a month ago that sent missiles raining across part of Yemen’s capital.

“Shells from the base started flying over the houses. We tried to make our escape but, when we were in the street, a piece of shrapnel hit my son. Thank God the doctors were able to remove it, but he needs more help.”

A country that was already by far the poorest and most unstable on the Arabian Peninsula is now, after three months of conflict, in the grip of a humanitarian disaster.

Cut off from the world, living under bombardment from a Saudi-led coalition and beset by fighting between multiple battalions and militias, Yemen’s 25 million people are prey to hunger, disease and an ever-present fear of death.

“The most terrifying thing, worse than anything we’ve suffered in this war, is the indiscriminate shelling that

falls on us every day,” said Saleh Hashem, a retired teacher from Aden.

In war-torn districts of the southern port city, mountains of rubbish fester in heat of over 40 degrees Celsius (104 Fahrenheit), helping to fuel an outbreak of dengue fever that has infected over 3,000 people nationwide, according to the United Nations.

TANKS AND SNIPERS

Snipers flit across rooftops and tanks heave into the abandoned streets, spitting out shells seemingly around the clock as residents huddle indoors.

“You don’t know where it will come from, and you know it could kill you and your family any moment, just as it kills women and children every single day,” Hashem said.

When Yemen’s now-dominant Houthi movement advanced toward Aden in late March, a Saudi-led alliance of Arab states began bombing in a bid to restore the elected president, who is backed by Saudi Arabia and has fled to Riyadh.

While the intervention held up the Houthi advance, it failed to push the militia back again, leaving large numbers of civilians trapped between battle lines across southern Yemen.

The Houthis say their advance is part of a revolution against a corrupt government and against Islamic militants.

Saudi Arabia, determined to thwart any arms deliveries to the Houthis, has imposed a near total blockade on a country heavily reliant on imports, reducing supplies of food, fuel and medicine to a trickle. Some families are breaking their daily fast for the Muslim holy month of Ramadan – meant to be a time of joy and plenty – with rice, bread and canned fish.

And, after a wave of deadly car bomb attacks claimed by Islamic State on mosques in Sanaa, many of the faithful in the capital say their prayers at home.

Three thousand have perished in the war, over a million have fled their homes and more than half of the population do not have reliable access to food, according to U.N figures.

“Yemen is also dependent on imports for 90 per cent of its food. What food and fuel does make it in is then not being distributed to where it is needed, because it is blocked by fighting on the ground,” Britain’s international development secretary, Justine Greening, said this week.

RISK OF STARVATION

“Thousands of Yemenis have already lost their lives in this latest wave of violence – but millions more are at risk of starving by the end of the year.”

With half of Yemen’s population under 18, the trauma of war is taking an especially heavy toll on children.

Jets swooping low and anti-aircraft guns blazing from civilian neighborhoods elicit little screams from inside homes, and parents complain that their small children are rendered variously distant and silent or hysterical by the constant blasts.

For the nearly 16,000 people wounded in the conflict, there is little chance of proper medical treatment.

“If a child is wounded, a number of horrendous obstacles stands in the way of getting him treated,” Jeremy Hopkins of the U.N. children’s fund UNICEF said in Sanaa.

“The lack of fuel makes getting to a hospital very difficult, as gas is so scarce that queues at gas stations are three deep and several kilometers long.

“If they actually get to a health center, there may be no fuel to run it, there may be no drugs because they’re not coming into the country. And hospitals are understaffed,” he said.

Hisham Abdul Aziz is homeless after rockets missed an army base in the capital Sanaa and hit his house instead. Sending his family to the countryside for their safety, he stays on alone, disconsolate, to go to work.

“Everything in the house has been destroyed,” he said. “After the war stops, I’ll need so much time and money to get back to where I was. Nothing’s left in Yemen that hasn’t been destroyed.”

(Reporting By Noah Browning; Editing by William Maclean and Kevin Liffey)

***************************************************************

**

حوثی‌ها تهدید کردند: تنگه باب المندب را خواهیم بست

دبى – العربیه.نت فارسى
پنج شنبه ۸ رمضان ۱۴۳۶هـ – ۲۵ ژوئن ۲۰۱۵م

بخش عربی خبرگزاری تسنیم نزدیک به سپاه پاسداران جمهوری اسلامی ایران به نقل از «منبع یمنی» که نامی از آن نبرده، گزارش داده است که شورشیان حوثی، قصد دارند تنگه «باب المندب» را ببندند و مسیر عبور و مرور کشتی های تجاری را، به تنگه هرمز منتقل کنند.

بنا بر این گزارش، این اقدام در واکنش به آن چیزی صورت می گیرد که حوثی ها «سکوت بین المللی» در برابر حملات نظامی ائتلاف عربی در یمن نامیده اند.

این منبع ادامه داده است که بستن باب المندب مساله ای حتمی است که با هدف محاصره جهان و وارد کردن خسارت های اقتصادی به آن چند برابر خسارت های وارد شده به مردم یمن انجام خواهد شد.

این منبع افزوده که صبر شورشیان حوثی به پایان رسیده از این رو «از قوی ترین اسلحه خود برای مجبور کردن جهان به پایان دادن محاصره اعمال شده از سوی ائتلاف استفاده خواهند کرد.»

این منبع حوثی، سازمان ملل متحد را تهدید کرده که در صورت عدم اقدام فوری در پایان دادن به محاصره و متوقف کردن حملات ائتلاف «یمن مجبور خواهد شد تنگه باب المندب را ببندد و مصر نخستین زیان دیدگان خواهد بود. این ها علاوه بر زیان های اقتصادی است که به جهان وارد خواهد شد.»

این گزارش در حالی منتشر شده که حبیب الله سیاری فرمانده نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران اعلام کرده است: «سی و پنجمین ناوگروه نیروی دریایی ارتش شامل ناوشکن الوند و ناو جمهوری اسلامی ایران بندرعباس در مسیر عزیمت به تنگه باب‌المندب و دریای سرخ است.»

No Comments