مجلس ختم اوپک دیروز در وین برگزار شد

Share Button

تمام امروز، بارها و بارها صفحات سایتهای درونمرزی وابسته به حکومت را مرور کردم تا بلکه خبر این کنفرانس سرنوشت ساز برای مملکتمان را در جایی ببینم و از نظر اصحاب حکومت در این زمینه مطلع گردم ولی دریغ از یک خبر کوتاه! ولی علیرغم سکوت مقامات، صدای ساز این ویولین هراس انگیز پس فردا دو شنبه بگوش همه خواهد رسید. اولین جایی که بدان واکنش نشان دهد و در آنجا صدایش بلندتر بگوش برسد بازار دلار و ارز و طلا است!

کنفرانس دیروز اوپک مجلس ختم این سازمان بود ولی روح آن در کالبدی جدید در خدمت عربستان هر چند تحت همان نام

دقیقاً ۵۲ هفته پیش، یعنی ۲۰ آذر سال پیش؛ در یاداشتی با عنوان ” اوپک مرد و دیگر زنده نمیشود” وضعیت احتضار آمیز این سازمان را به تحلیل گذاردم. سایت گلف نیوز امارات متحده عربی، امروز با تحلیل کنفرانس دیروز اوپک در وین نوشت:”

“Lots of people said that Opec was dead; Opec itself just confirmed it,” Jamie Webster, a Washington-based oil analyst for IHS Inc, said in Vienna.”

جیمی وبستر یک تحلیلگر نفتی IHS Inc* مقیم واشنگتن میگوید:”  بسیاری میگویند که اوپک مُرد؛ خودِ اوپک فقط این گزاره ر تأئید کرد.”

گلف نیوز با تیتر :”سیاست عربستان؛ برداشتن محدودیت تولید (نفت. ح ت)، وحدت اوپک را متلاشی کرد.” مینویسد:” جلسه پر آشوب دیروز جمعه در وین که انتظار میرفت ۴  ساعت طول بکشد تا ۷ ساعت طول کشید. این کنفرانس ایده محدود کردن تولید با هدف کنترول قیمت را  به بیرون پرت کرد و بجای آن در مسیر راه یکسال گذشته عربستان سعودی؛ پمپ پمپ و پمپ کردن تا چلاندن رقبای خارجی، مانند روسیه و نفت شیل و بهمان اندازه رقبای داخلی تا بیرون کردنشان از بازار نفت در پیش گرفت.

وقتی گلف نیوز از رقبای خارجی اوپک بنام (روسیه و نفت شل) نام میبرد قضیه روشن است ولی این سایت نخواسته است منظور خود را از رقبای داخلی عربستان در درون اوپک ذکر کند. این رقبا بجز ایران در درجه اول و عراق در درجه دوم چه کشورهایی میتوانند باشند؟

اصطلاح بزورِ چلاندن “squeezed out ” و بیرون کردن، اصطلاحی است که تورکی الفیصل شاهزاه مقتدر سعودی قریب ۵ سال پیش راجع به ایران و تولید نفت آن در یک سخنرانی بسیار مهم بکار برد که من بارها آنرا ذکر و درج کرده ام.

بهر حال؛ کنجکاو از اینکه در این کنفرانس چه خواهد گذشت، از صبح دیروز اکثر رسانه ایی را که بدانها دسترسی داشتم در جستجوی اخبار  این کنفرانس گشتم، از ساعت ۸ صبح به  صفحه سایتِ خودِ اوپک خیره شدم تا پخش زنده آنرا ببینم. ولی جز گزارشها و تفسیر های پراکنده در مورد وارد شدن و قرارگرفتن هیئت های نمایندگی در جای خود خبری نشد. نزدیکهای ساعت ۵ بوقت اروپای مرکزی کنفرانس رسانه ایی برگزار شد که وزیر نفت الجزایر آنرا اداره میکرد. وزرای نفت و انرژی نیجریه، عربستان و قطر هم بعنوان روأسای جلسه به سئولات خبرنگاران پاسخ میدادند.

آنچه در این کنفرانس خبری برای من بعنوان یک ایرانی تعجب آور بود غیبت کامل یا نامرعی بودن هیئت نمایندگی مملکتمان در این کنفرانس بود، یعنی غیبتِ کشوری که خود از پایه گزاران این کارتل نفتی بوده است. فقط در یکی دو مورد وزیر نفت عربستان در پاسخ به خبرنگاری، اشاره ایی به ورود مجدد ایران به بازار نفت پس از رفع تحریمها اشاره کرد که با بی اعتنایی نیز توأم بود.گلف نیوز در ادامه مینویسد حالا دیگر تولید اوپک برای ۱۸همین ماه متوالی، سرسختانه سقف تولید ۳۰ میلیون بشکه تعین شده در کنفرانس سال ۲۰۱۱ خود را شکسته و طبق نظر مؤسسه بلومبرگ، تولید آن امروزه به ۳۱٫۵ میلیون بشکه در روز رسیده است.

این نشریه در ادامه مینویسد:”در این جمعه حتی دیگر صحبتی از گذاردن یک سقف برای تولید در میان نبود تا یکی از اعضاء بخواهد  به آن اعتراض کند. گلف نیوز با اظهار نظر طعنه آمیز بیژن زنگنه  وزیر نفت ما را ذکر میکند: این یعنی بدون سقف  :” در عمل این یعنی بدون سقف که هرکس هرچه میخواهد بکند.” البته من نمی دانم گلف نیوز این سخنان زنگنه را از کجا آورده است چون من در تمام ویدئوهای کنفرانس نه اثری از هیئت ایرانی و شخص ایشان دیدم و نه حتی خبرنگاری از کشورمان، در حالیکه نتیجه تصمیمات این کنفرانس برای ما که با درهای بسته بازار جهانی بروی عرضه نفتمان روبرو هستیم تشکیل و بحثهای این کنفرانس مسئله ایی بسیار مهم است. رئیس جلسه بارها از هند، چین و حتی سودان با احترام نام برد ولی نه از حضور هیئت نمایندگی ایران.

با تصمیم دیروز اوپک دایر بر تصمیم نگرفتن روی سقف تولیدش و بازنگری در سهمیه که دولت ما شدیداً خواهان آن بوده است عملاً دولت ما برای بازار یابی نفت تولیدی خود باید از نقطه صفر در بازارهای دنیا شروع کند و حالا چقدر شانس مشتری یابی در این شرایط را دارد مسئله ایست که پاسخ آن دشوار نیست و هر کله پاچه فروشی میتواند بدان جواب دهد.

نتیجه کنفرانس خیری هیئت رئیسه کنفرانس را بخواهم بیان کنم این بود که؛ نفت دیگر یک کالا مانند دیگر کالاها است و برای تولید و عرضه آن نمیتوان سقفی قائل شد. وزیر نفت امارت متحده عربی  سهیل ال مزروعی در این رابطه موجزاً گفت:”ما بر آن نیستیم تا به عقب برگردیم و  از نو نقش یک کارتل را در برابر مشتریان بازی کنیم. آنزمان دیگر سپری شده است.” وزیر نفت نیجریه گفت : ” مگر تولید کنندگان اروپایی برای تولیدشان سقف تعین میکنند؟ که اوپک بکند؟”

روز جمعه در ساعات مقارن بسته شدن بازارهای دنیا بخاطر تعطیلات هفتگی، بهای سبد نفتی اوپک به ۳۷٫۸۹$ رسید. روزهای قبل از آن برآورد بیشتر تحلیلگران این بود که عربستان برای کاهش تولید با تولید کنندگان خارج اوپک بتوافق خواهد رسید و بهمین دلیل بهای نفت تکانی خورد و نفت برنت به بالای ۴۴ و اوپک به بالای ۳۹$ رسید ولی من بنا بدلایلی که در یاداشت چند روز پیش خود با عنوان:”جنگ قیمت در بازار نفت و اجلاس پیش روی اوپک” توضیح داده ام، اطمینان داشتم  که چنین اتفاقی نخواهد افتاد و قیمت نفت سیر نزولی شتاب دار خود را حفظ خواهد کرد. و حالا هم نظرم اینست که صبح دوشنبه با باز شدن بازار های دنیا سقوط شدید قیمت نفت زیر همین۳۷٫۸۹$ ادامه خواهد یافت. تا کجا؟ بنظر من تا آنجا که رقبای عربستان از بازار نفت بیرون انداخته شده یا در حاشیه آن بعنوان واسالهای نفتی عربستان ایفای نقش کنند و رهبری عربستان را بعنوان امپراطور نفت دنیا بپذیرند.

این واقعیت را که اوپک، بعنوانیک کارتل نفتی دیگر مرده است را باید پذیرفت، ولی روح آن در کالبد سازمان تحت سرپرستی عربستان هرچند با همان نام؛ بعنوان ذخیره استراتژیکش در جنگ اقتصادیش با رقبای نفتی و نفتی/سیاسی اش ایفای نقش خواهد کرد.

تا آنجا که بکشور ما و تولید و فروش نفتمان مربوط میشود، ما بسوی فاجعه میرویم. دولت و وزارت نفت ما نه تنها هرگز جایگاه گذشته خود را در بازار نفت دنیا نخواهند یافت بلکه اگر بتوان همین ۳۰ ـ ۴۰ میلیارد دلار سالیانه را هم در آورد باید شکر گذار باشیم.

مشکلِ بحران اقتصادی  کشور ما  بشمول مشکل تولید و فروش نفت، در درجه اول مشکلی  سیاسی است که ریشه آن در شکاف بین ملت و دولت و حکومت است و راه حل صرفاً اقتصادی و نفتی هم ندارد. رژیم بعلت ضعف پایگاه اجتماعیش در اینگونه چالشها شکست میخورد و هزینه این شکتستها بگردن مردم می افتد.

مردم ایران باید دیگر سبد خرید روزانه خود را بدون در نظر گرفتن درآمد نفتی حساب کنند و حکومت و دولت هم باید سبد هزینه خود را بدون درآمدهای بالای یکصد میلیارد دلاری نفتی. حالا آیا رژیم میتواند با محروم شدن از بخش عمده درآمد نفتی خود اینهمه نیروی نظامی با این بلند پروازیهای منطقه ایی و فرا منطقه ایی داشته باشد؟ باز هم پاسخ روشن است. رژیم در اینده با خیل گرگان پروار شده در سپاه و دیگر ارگانهای نظامی و انتظامی روبرو خواهد شد زیرا با از دست دادن قسمت عمده درآمد نفتی اشقادر به سیر کردن آنها نخواهد بود.

تمام امروز، بارها و بارها صفحات سایتهای درونمرزی وابسته به حکومت را مرور کردم تا بلکه خبر این کنفرانس سرنوشت ساز برای مملکتمان را در جایی ببینم و از نظر اصحاب حکومت در این زمینه مطلع گردم ولی دریغ از یک خبر کوتاه! ولی غلیرغم سکوت مقامات، صدای ساز این ویولین هراس انگیز پس فردا دوشنبه بگوش همه خواهد رسید. اولین جایی که بدان واکنش نشان دهد و در آنجا صدایش بلندتر بگوش برسد بازار دلار و ارز و طلا است!

پایان یاداشت

…………………..

CNBC

08/12-2015

US shale oil industry will recover: US Energy Sec

http://www.cnbc.com/2015/12/08/us-shale-oil-industry-will-recover-us-energy-sec.html

……………………………………………………..

افزوده ها. برای رفرنس و آرشیو

تاریخ انتشار: یکشنبه، ۱۵ آذر ۱۳۹۴ ساعت ۱۳:۰۳

احتمال سقوط قیمت نفت به ۲۰ دلار

موسسه تحقیقاتی «گلمن ساچ» پیش بینی کرد که با تصمیم اخیر اوپک، قیمت نفت می‌تواند به ۲۰ دلار در هر بشکه کاهش یابد.

به گزارش پایگاه خبری «ایکانومیک تایمز»، تصمیم اخیر اوپک مبنی بر حفظ سقف تولید و عدم کاهش تولید نفت اعضا، قطعا اهرم فشاری بر روی قیمت فعلی نفت خواهد بود و بهای طلای سیاه را با کاهش بیشتری روبرو خواهد کرد.

به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از مهر، در همین حال، تولید نفت اوپک روزانه ۳۲ میلیون بشکه است که در روزهای آینده با افزایش تولید نفت ایران، این میزان بیشتر هم خواهد شد.

همچنین موسسه «گلمن ساچ» پیش بینی کرد که با تصمیم اخیر اوپک، قیمت نفت می تواند به ۲۰ دلار در هر بشکه کاهش یابد.

البته تصمیم اوپک موجب شد که دستیابی به سهم بیشتر بازار، افزایش قیمت نفت و افزایش تقاضا را برای این سازمان با مشکل روبرو کند.

این در حالی است که تولیدکنندگان نفت «شل» خود را با تصمیمات اوپک وفق می دهند و کاهش قابل توجهی در تولید خود نشان نداده اند، یعنی اینکه برای سهم بیشتر بازار با اوپکی‌ها رقابت می‌کنند.

تعقیب و گریز هزینه و قیمت نفت

ماجرای «کمپین خودرو صفر نخریم» هفته های قبل موضوع داغ فضای اقتصادی/اجتماعی بوده و پیامدهای گوناگونی داشته است.

 یکی از دعواهای اصلی کمپین کنندگان بر سر شیوه قیمت گذاری خودروهای ساخت داخل بود، که البته واکنش های خودروسازان و دولت را در پی داشت. چند هزار کیلومتر آن طرف تر اما، در شرکت های بالادستی نفتی فعال در دریای شمالِ بریتانیا، مدیران در حال اعلام وضعیت نامناسب و طوفانیِ مالی، نشأت گرفته از کاهش درآمدها متاثر از سقوط قیمت نفت و در نتیجه لزوم بی کار شدن هزاران نیروی انسانی هستند.
در یک نگاه به این دو واقعیت، آنچه تولیدکنندگان طلای سیاه را از خودروسازان متمایز می کند، ناتوانی شرکت های نفتی در تاثیرگذاری (چه رسد به تعیین) بر قیمت محصولشان است. در حالی که خودروسازان (یا اکثر صنایع دیگر) قادرند در خصوص قیمت کالا یا خدماتشان راهبرد و تصمیمی داشته باشند، برای نفتی ها، فقدانِ چنین امکانی بدان معناست که اصلی ترین اهرم مدیریت سوددهی – به خصوص در شرایط نفت ارزان – نظارت بر هزینه تولید است.
در میان عوامل موثر بر هزینه نفت، شرایط جغرافیایی یکی از مهمترین نقش ها را داشته و به طور کلی، میادین واقع در خشکی، با عمق کمتر از سطح زمین و بهره مند از ذخائر گسترده در مقایسه با میادین دریایی با عمق زیاد و با فاصله زیاد از بازارهای هدف یا با حجم ذخائر محدود، نیازمند هزینه کمتری جهت اکتشاف، توسعه و تولید هستند. بنابراین، با قیمت محصول نهایی برابر و گستردگی طیف شیوه های اکتشاف و بهره برداری از منابع نفت و گاز در اقصی نقاط جهان با هزینه های گوناگون، بسیاری از طرح های در درست سرمایه گذاری با ساختار هزینه و قیمت فعلی زیان ده هستند.
نمودار زیر نشانگر قیمت نفت حداقلی مورد نیاز (با احتساب هزینه پول ۱۰٪) برای سرشکن بودن (زیان ده نبودن) سه گروه از پروژه های جدید نفت و گاز در سراسر دنیا است که در فاصله سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۳۰ در دست سرمایه گذاری هستند:

 

در انتهای سمت چپ این منحنی، نفت ارزان خاورمیانه با قیمت های کنونی همچنان از حاشیه امنِ سوددهی مناسبی برخوردار است، در حالی که در دیگر انتها، توسعه و تولید نفت در ونزوئلا یا میادین آب های عمیق خلیج مکزیک و دریای شمال نروژ و بریتانیا برای زیان ده نبودن با ساختار هزینه فعلی، نیازمند نفتِ ۹۰ تا ۱۰۰ دلار هستند. عراق با وجود بهره مندی از ذخائر عظیم نفتی، به دلیل شرایط بی ثبات امنیتی و هزینه های مربوطه در این زمینه، عضو استثناء اوپک است که در سمت راست این منحنی قرار دارد. در چنین شرایطی، حجم عظیمی از طرح های اکتشافی و پیش توسعه ای به دو دلیل به تعویق می افتند. اول اینکه بسیاری از این طرح ها اقتصادی نبوده (نیاز به قیمت نفت بالاتر از خط سبز) و توانایی عبور از سد کمیته های تصویب بودجه را ندارند و دوم آنکه شرکت های نقتی با توجه به کمبود نقدینگی متاثر از سقوط قیمت نفت، فاقد سرمایه لازم برای تامین مالی این پروژه ها هستند.
عدم بهره برداری از این طرح های پرهزینه، از یک سو شرکت های نفتی را با بحران سود دهی و کاهش تولید نقدینگی رو به رو کرده و از سوی دیگر، در میان و دراز مدت، بازار نفت بین المللی را با خطر فقدان ظرفیت عرضه کافی برای پاسخگویی به تقاضای سال های آینده مواجه خواهد ساخت. از آن رو که شرکت های بین المللی نفتی با دشواری های امنیتی، سیاسی و اقتصادی (مخاطرات روی زمینی) در بسیاری از کشورهای بهره مند از ذخائر گسترده نفت مواجه هستند، روند جست و جو و تولید نفت در مناطق سخت جغرافیایی و فنی (مخاطرات زیر زمینی)، در دراز مدت ناگزیر ادامه خواهد داشت.
تولید کنندگان بیش از آنکه با قیمت ارزان فعلی نفت دست به گریبان باشند، درگیر پیش بینی مدت زمان بقای نفت ارزان و نوسانات آتی قیمت هستند. پروژه های نفت و گاز عمدتا به سرمایه گذاری هنگفت نیاز دارند و بازدهی مقبولِ این هزینه عظیم فعلی، در گِرو تولید و فروش منابع با قیمت سودبخش در طول ۲۰ – ۳۰ سال آینده است.
در راستای اقتصادی کردن طرح ها با قیمت های کنونی، کاهش هزینه های سرمایه گذاری مورد هدف کارفرمایان نفتی قرار می گیرد و از آن رو که مخارج سرمایه ای از لحاظ زمان بندی هزینه کردن (در مقایسه با هزینه های عملیاتی یا مالیاتی) بیشترین تاثیر را روی ارزش فعلی طرح دارد، مهم ترین اهرم جهت ارزش افزاییِ پروژه محسوب میشوند. بازبینی در شیوه مهندسی و توسعه میدان، مذاکره برای کاهش نرخ اجاره روزانه سکوهای حفاری، کاهش هزینه نیروی کار و بهینه سازی عملیاتی از طریق متمرکز سازی مدیریت طرح ها، از مهم ترین شیوه های این راهبرد هستند. در برخی مناطق مثل روسیه، تضعیف پول ملی در برابر دلار نیز به کاهش هزینه طرح ها کمک خواهد کرد. کارفرمایان امیدوارند با شیوه هایی از این قبیل، خرج سرمایه گذاری طرح هایشان را  ۲۰ – ۳۰ درصد کاهش دهند. به عنوان مثال، شرکای فعال در میدان Rosebank در عمق ۱۱۰۰ متری دریای شمال، هزینه سرمایه گذاری آن را در طول یک سال و نیم گذشته از حدود ۱۱ میلیارد دلار به حدود ۸ میلیارد دلار کاهش داده اند.
در بخش هزینه های عملیاتی نیز (که بیشتر زیر ذره بین پروژه های در حال تولید هستند) کارفرمایان از روش هایی همچون پائین آوردن قیمت اجاره هلی کوپتر برای میادین دریایی، کاهش نرخ تجهیزات تعمیراتی و خدمات تغذیه ای کارکنان بهره میبرند. در بخش سیاست های مالیاتی  نفت و گاز، لابی های گسترده ای برای تسهیل قوانین، جهت کمک به سوددهی طرح های زیان ده انجام پذیرفته است. به عنوان مثال دولت بریتانیا برای جلوگیری از خشک شدن سرمایه گذاری در دریای شمال، نرخ مالیات بر سود نفتی ها را کاهش داده و مشوق های دیگر مالیاتی را معرفی کرده است.

 

با وجود تمام این راهکارها، تولیدکنندگان باید کمربند ها را سفت کرده و برای ماندگاری دوران سختِ نفت ارزان تا یکی دو سال آینده آماده شوند. انتظار بازار بر آنست که پس از یک دوره کاهشِ سرمایه گذاری و عرضه، و با فرض افزایش رشد اقتصادی و تقاضا، از سال ۲۰۱۶/۲۰۱۷ قیمت نفت مجددا سیر صعودی خود را تکرار خواهد کرد.

 

در ایران البته، با بهره مندی از ذخائر عظیم هیدروکربونی و به سبب آنکه حدود ۷۰٪ از نفت کشورمان از میادین روی خشکی تولید می شود، هزینه توسعه و تولید نفت به طور چشمگیری پائین تر از میانگین دنیاست. هرچند هزینه تولید در بین میادین عمدتا نفتی یا گازی و خشکی یا دریایی متفاوت بوده و طیفی از قیمت سرشکن نفتِ ۱ دلار بر بشکه برای میادین مسجد سلیمان تا قیمت سرشکن ۱۵ دلار بر هر بشکه (آمار وودمک ۹۴) برای میدان شمال آزادگان را پوشش میدهد. بنابراین به نظر نمی آید میادین نفت و گاز ایران با سقوط قیمت های جهانی اخیر، از لحاظ سوددهی دچار مشکل عمده ای باشند. بلکه سقوط قیمت نفت می تواند به عنوان یک فرصت تلقی شده و منجر به هجوم سرمایه های سرگردان و ناامید از طرح های زیان ده و پر هزینه، به سمت صنعت نفت به نسبت کم هزینه و نیازمند به سرمایه ایران شود. البته این در صورتی اتفاق می افتد که چنین سرمایه گذاری توأم با سوددهی معقول برای سرمایه گذار بوده، که شرایط آن در چارچوب قراردادهای بازبینی شده جدیدی که قرار است به زودی معرفی شود مشخص می شود. در حالی که تولید کنندگان نفت در بسیاری از مناطق دنیا مشغول یاقتن رهکار هایی برای کاهش هزینه تولید هستند، صنعت نفت ایران بیش از هر چیز نیازمند سرمایه گذاری، تکنولوژی روز دنیا و مدیریت پروژه مؤثر و کارآمد جهت احیای تولید از دست رفته سالیان اخیر است.

 

……………………………..

No Comments