عراق: بسوی انقلاب ـ ۷

Share Button

نیویورک تایمز: “روحانی شیعه مقتدا صدر در یک بیانیه دست نویسی شده، ۷۲ ساعت مهلت تعین کرد تا برای کابینه جدید رأی گیری شود.” …” اگر در مهلت مقرر، خواستها و شرایط تعین شده عملی نشوند، مردم نشان خواهند داد که خود تصمیم خواهند گرفت چه کنند. مقتدا صدر توانایی خود را در بسیج مردم، با بمیدان آوردن دهها هزار نفر به خیابانهای بغداد، و در مناطق شیعه نشین جنوب کشور و برگزاری یک اعتصاب نشسته در منطقه امنیتی سبز برای فشار روی عبادی برای تغیر کابینه نشان داده است. هرچند مردم، خودِ نمایندگان را در هدر دادن صدها میلیارد دلار درآمد نفتی طی ۱۰ سال پس از مداخله خارجی تحت رهبری آمریکا و رفع تحریمهای پس از آن، مقصر میدانند.”

Prominent Iraqi Shi'ite cleric Moqtada al-Sadr (C) speaks during a protest against corruption at Tahrir Square in Baghdad, February 26, 2016. REUTERS/Alaa Al-Marjani

طی روزهای گذشته همچنانکه باید انتظار میرفت، بحران عراق بیش از پیش ژرفش یافت و تعارضاتی که بر روی آن بنوعی و برای سالها، در یک اجماع نا نوشتهِ بچاپ ـ بچاپ، سرپوش دموکراسی فدرالیستی فرقه ایی گذاشته شده بود به سطح عرصه سیاسی کشور کشانده شد.

مرکز بحران، فعلاً از خیابانهای شهرهای بغداد به پارلمان کشانده شده است هرچند از دیروز مجدداً تظاهرات خیابانی شروع شده ولی هنوز نگاهها بسوی تغیرات اوضاع در پارلمان میباشد.

با گذشت هر روز و پیدا شدن چشم انداز تیره بحران، آن بخش از طبقه سیاسی که باید نخستین قربانی بحران باشد با چنگ و دندان، بیهوده، میکوشد تا امواج سخت بحران را از سر خود وا کند.

نیویورک تایمز دیروز نوشت که در مجلس عراق کار نمایندگان به زدوخورد با مشت و پرتاب هر شیئی که دم دستشان بود کشید ولی کسی بطور جدی آسیب ندید. من فکر میکنم این نشریه درشماره بعدی خواهد نوشت در پارلمان زدو خورد شد ولی کسی کشته نشد و در چاپ بعدی خود، تعداد کشته ها را در زدو خوردهای داخل پارلمان ناچیز گزارش خواهد کرد.

این پیش بینی بهیچوجه اغراق آمیز نیست زیرا مواد انفجاری در این تنش بظاهر معمولی سیاسی در این کشور خاور میانه ایی، از آن حدی که به گذار آرام حل بحران امکان دهد، بسیار بیشتر است. طی ده سال حکومت مالکی و شرکاء بر عراق، صدها میلیارد دلار از خزانه مملکت دزدیده شده و تحت حکومت ائتلافی شیعه ی مورد حمایت ایران، جنایات بسیاری صورت گرفته است که مجازات بسیاری از آنها با قوانین جاری عراق کمتر از اعدام نیست.

در همین گزارش نیویورک تایمز گفته میشود که میشان الجبوری، یکی از نمایندگان پارلمانی فعالِ ضد فساد، خودش در سال ۲۰۰۷ بخاطر سوء استفاده ایی دهها میلیون دلاری تحت تعقیب قرار گرفت و به ۱۵ سال زندان محکوم گردید ولی توانست به سوریه فرار کند و از مجازات برهد. او در ۲۰۱۲ با عفو عمومی نوری المالکی به عراق برگشت و در انتخابات گذشته به نمایندگی مجلس برگزیده شد! اینکه او امروز یکی از مبارزان با فساد میباشدکه خواهان استعفای العبادی و رئیس مجلس سلیم الجبوری است، بانده کافی گویاست و تغیر وضعیت  این گونه نمایندگان مجلس و عمق فساد و زدو بند سیاسی در داخل ساختار قدرت را نشان میدهد. زدو بند و فسادی که هم نمایندگان فراکسیون شیعه و هم سُنی و هم کردها در آن شرکت دارند، زد و بند و فسادی که بزرگراه نفوذ رژیم ایران به عرصه سیاسی عراق بوده و هست. بزرگراهی که  توسط رژیم حاکم بر تهران، از همان فردای سقوط صدام برنامه ریزی، زیر سازی و اجرا شده است. رژیم ایران بمدت ۱۲ سال نان سیاسی آن برنامه ریزی فساد آفرینی خود را در عراق خورده که ایجاد آن؛ برنامه استراتژی راهبردیش بوده است که حالا باید هزینه اش را، با قیمتی بسیار بیشتر از نان آنروز، بپردازد. و در موقعی هم که چنته اش  از همه جهت خالی گشته است.

در انتخابات ۲۰۱۰ ایاد علاوی، شیعه و ناسیونال سکولار ضدرژیم ایران و رهبر ائتلاف العراقیه، با ۹۱ کرسی و نوری المالکی ۸۹ کرسی بترتیب نفر اول و دوم از برندگان انتخابات بودند. طبق قاعده، رئیس جمهور طالبانی باید ایاد علاوی را مأمور تشکیل کابینه میکرد و اگر او موفق به تأمین اعتبار از مجلس نمیشد آنگاه به نوری المالکی مأموریت تشکیل دولت را میداد .

ولی در اثر فعالیتهای پشت پرده ایران، دولت نوری المالکی، علیرغم اعتراض ایاد علاوی و ائتلاف العراقیه و برخی دیگر از فراکسونهای پارلمانی، دولت خود را برای بیش از ۶ ماه بصورت دولت محلل (care taker gavernmen)  ادامه داد و بالاخره هم پس از آن دوره محلل بودن، از طرف رئیس جمهور مأموریت تشکیل کابینه شد که با تلاشهای پشت پرده ایران؛ تطمیع، فشار و تهدید نمایندگان پارلمانی غیر  ائتلاف شیعه، از مجلس رأی اعتماد گرفت.

همانموقع من در چند تحلیل پیرامون اوضاع بحرانی عراق و پس از بحران انتخاباتی اولیه، در جریان تلاش جریانهای ضد مالکی برای استضیاح او، نوشتم رژیم ایران در پشت پرده با پرونده سازی فساد و آلوده کردن برخی نمایندگان، آنها را وادار کرد بنفع مالکی رأی دهند.

این ادعای من بیهوده نبود. برای مثال در یک مورد که همه رسانه های منطقه نوشتند دیگر امضاء کافی برای استیضاح مالکی در مجلس جمع شده است، و خود ایاد علاوی، مقتدا صدر و برخی کُردها هم دیگر مطمئن شده بودند که کار مالکی تمام است و حتی الشرق الاوسط نوشت تعداد امضاء ها برای استیضاح مالکی از ۱۶۳ رأی که لازم بود، با ۱۰ رأی اضافه تر، به ۱۷۳ رسیده است. منهم با استناد به همین گزارشها در یاداشتی نوشتم که کار مالکی ساخته شده است که ناگهان، در فردای آنروز یکی از جناحهای ائتلاف ایاد علاوی که یک زن مدرن نما هم بود نه تنها در مجلس آرای نمایندگان جناح خود را پس گرفت بلکه یک مقاله هم در توجیه کار خود و مذمت ایاد علاوی و العراقیه نوشت که منجر به خروج یا اخراج او از ائنلاف العراقیه گشت.

فقط برای کسی که با طرفندهای رژیم ایران آشنا است، این روشهای گشتاپویی و ک گ ب ئی رژیم  قابل تشخیص است روشهایی که در خود مملکت در سطح وسیعتری بکار میروند ولی بعلت خفقان رو نمیشوند.

ولی حالا دیگر در عراق امروز، با خارج شدن فرایند تغیر و تحول سیاسی از کنترل دولتمردان فاسد و انتقال مرکز ثقل آن از سالن پارلمان و کریدورهای ساختار قدرت رسمی به خیابانها، و در فراسوی خیابانها؛ به ریاض، لندن و واشینگتن، دیگر آن طرفندها کارساز نیستند و مقاومت لجوجانه نمایندگان فاسد، خریده شده یا آلوده و تهدید شده، مشکل ائتلاف شیعه حاکم بر عراق را حل نمیکنند زیرا مردم؛ علیه کل حکومت بشمول دستگاه قضایی و مجلسش و نه فقط دولت آن، برخاسته اند.

قیام مردم عراق قیام برعلیه همه نهاد هائیست که منطقاً باید مستقیم ترین تبلور اراده آنان  بوده باشند.

 این خیزش مردم عراق با توجه به خلاً قدرت و اتوریتهِ حکومتی، فقط میدان را برای آن سیاستمدارانی که در این ده سال گذشته در جبهه نقد رژیم بوده اند مانند مقتدا صدر و ایاد علاوی و نیروی جنبشی اعتراضات مردم باز تر میکند. و در این میان برای آن بخش از ارتش که از دامنه نفوذ ایران و تبعاً فسادزدگی دور بوده است بعنوان یک نیروی فرا جناحی و فرافرقه ای امکان نقش آفرینی فراهم میسازد.

مقامات آمریکایی هشدار داده اند که ادامه تنش جاری فقط بسود داعش تمام میشود و خواستار حفظ وحدت حول محور پیکار با تروریسم شده اند. این هشدار آمریکا پر بیراه نیست ولی بعید است که خود آمریکائی ها هم ندانند که مهار بحران کنونی امکانپذیر نیست و فقط آنچه آنها و دیگر نیروهای سیاسی سالم میتوانند بکنند اینست که روی سیر حوادثی که با قدرت به پیش میرود، تأثیر گذاری جهت دهنده کنند.

درشرایط بحرانی کنونی همان حشدالشعبی که توسط نوری المالکی و دیگر عوامل ایران بنام مبارزه با داعش ولی برای قاپیدن هرچه بیشتر قدرت سیاسی در مرکز، تشکیل شده بود و انگیزه اصلیش در مبارزه باداعش در مناطق داعش زده عراق، در کنار ارتش، زمینه سازی برای کسب قدرت بیشتر در خود بغداد بوده است دیگر انگیزه خود را از دست میدهد. زیرا همین نیرو، وقتی ببیند کاخ رویاهایش بخاطر اعتراض مردم ، علیه مجموعه آن ائتلافی که بدان تعلق دارد، در بغداد در حال فرو ریختن است، با چه انگیزه ای باید با داعش بجنگد؟ چنین نیرویی وقتی دورنمای سیاسی خود را تیره ببیند چه خواهد کرد؟ تجربه بسیاری ارتشهای حکومت های از هم پاشیده نشان داده است که آن نیروهایی که بنام ایجاد نظم و ثبات و صلح توسط این حکومتها برای حفظ قدرت خودشان تشکیل شده اند، با دورنمای انحلال در ساده ترین حالت و خطر پاسخگویی جزایی در حالتهای دیگر روبرویند، دست به چنان جرم و جنایتها و غارتهایی میزنند که مهاجمین خارجی در آنکشورها مرتکب نشده بوده اند.

بنظر من خطر عمده ایی که در آینده در انتظار عراق و مردم آنست نه سوی داعشی که اطرافش عایقگذاری سیاسی و قبیله ایی شده است بلکه از طرف همین حشد الشعبی است که در بدنه ساختار قدرت قرار دارد و آماج اعترتاض مردم است.

فقط شکلگیری سریع یک آلترناتو ثبات و امنیت آفرین(نه حتی الزاماً دموکراتیک) میتواند فروپاشی دولت و حکومت تأسیس شده توسط ائتلاف شیعه به رهبری مالکی را در مسیری شبیه یک سیل گیر بیاندازد که اگر از سیلآب استفاده بهینه نمیشود اقلاً از قدرت ویرانگرانه آن جلو گیری شود.

دیروز پس از اینکه نمایندگان اعتراضی نتوانستند برای عزل رئیس مجلس الجبوری و نخست وزیر عبادی حد نصاب لازم را بدست بیاورند، جبوری بحث پیرامون اصلاحات و ترمیم یا تغیر کابینه را به دو شنبه، فردا موکول کرد.

ولی همانطور که گفتم هزینه هر تغیری ولو  کوچک در نظم و نظام فعلی سیاسی عراق آنقدر زیاد است که حذف شوندگان محال است به آسانی تسلیم شوند.

این دو نکته را هم از قول نیویورک تایمز اضافه کنم و بعد ادامه دهم:  یک تحلیلگر مؤسسه بین المللی بحران (شناسی و درمانی. ح ت) میگوید واژه رفرم دقیقاً به ابزاری در دست همه طرفها برای سرزنش دولت و شخص نخست وزیر تبدیل گردیده است و توضیح میدهد که همه این رهبران  سیاسی زیر پرچم اصلاحات ایستاده اند ولی فقط میکوشند تا قدرتِ شخص خود و حزب خویش را حفظ کنند.

هزینه های جنگ با داعش، همزمان تنزل بهای نفت که ۹۵ درصد درآمد دولت را تشکیل میدهد، سبب بحران اقتصادی گردیده است که اجرای اصلاحات را به یک امر فوری مبدل کرده است. در حال حاضر دولت با یک کسر بودجه ۳۰ میلیارد دلاری روبروست.” …  ” عراق از نظر فساد در جهان جزء یکی از ده کشور فاسدترین در دنیاست.” … در چنین شرایطی: ” ساعتهایی پس از آنکه در روز شنبه پارلمان نتوانست رأی دهد، روحانی شیعه مقتدا صدر در یک بیانیه دست نویسی شده، ۷۲ ساعت مهلت تعین کرد تا برای کابینه جدید رأی گیری شود.” …” اگر در مهلت مقرر، خواستها و شرایط تعین شده عملی نشوند، مردم نشان خواهند داد که خود تصمیم خواهند گرفت چه کنند. مقتدا صدر توانایی خود را در بسیج مردم، با بمیدان آوردن دهها هزار نفر به خیابانهای بغداد، و در مناطق شیعه نشین جنوب کشور و برگزاری یک اعتصاب نشسته در منطقه امنیتی سبز برای فشار روی عبادی برای تغیر کابینه نشان داده است. هرچند مردم، خودِ نمایندگان را در هدر دادن صدها میلیارد دلار درآمد نفتی طی ۱۰ سال پس از مداخله خارجی تحت رهبری آمریکا و رفع تحریمهای پس از آن، مقصر میدانند.”

تا آنجا که به رژیم ایران مربوط میشود، این رژیم نه قادر است پشت سر مهره های خود در بغداد بایستد و با سپاه قدس خود از آنها دفاع کند و نه میتواند به آسانی پای خود را از باتلاق عراق بیرون بکشد. دهها و شاید صدها هزار شیعه وابسته به ایران طی این سالها در دزدی و جنایت در عراق دخالت داشته اند، که آوردن همه آنها به ایران برای رژیم فاجعه آفرین است و پشت کردن بدانها هم، اعتبار رژیم را پیش دیگر پروکسیهای منطقه ایی اش  و حتی در درون نیروهای سرکوب خودش از بین میبرد.

سقوط افتضاح آمیز حکومت ائتلاف شیعی در بغداد آژیر خطریست برای همه آن جریانهای سیاسی شیعی در منطقه که خود را به ایران چسابانده بوده اند.

من فقط به یک نمونه اشاره میکنم: ـ در اینکه نه بعثی های عراق و نه جناحهای سنُی مذهب عراقی دلبستگی برادرانه با مجاهدین خلق ندارند شکی نیست. ولی اگر هم فکر کنیم این نیروها؛ از کشتار مجاهدین بی دفاع در قرارگاه لیبرتی یا اشرف، که طی آن شبه نظامیان شیعی وابسته به ایران( احتمالاً عصایب اهل الحق) با رضایت و چشم پوشی نوری المالکی دهها تن از اعضای بی دفاع مجاهدین را به مسلسل بستند، برای پرونده سازی جنایی تا حد بدار آویختن مرتکبین آن بگذرند، نیز درست نیاندیشیده ائیم.

سران دستگاههای امنیتی ایران، باد در غبغب به توانایی خود برای سازمان دادن این کشتار شنیع خیلی بالیدند ولی حالا موقع حساب پس دادن است. این نمونه فقط یکی است.

قریب ۶ سال پیش نوری المالکی صالح المطلق، معاون سنُی خود و طارق الهاشمی معاون رئیس جمهور(در آنوقت جلال طالبانی) را عزل و او را به توطئه متهم کرد. دادگاههای مالکی صالح المطلق را  غیابی محکوم به اعدام کردند و قبل از فرار او به قطر و ترکیه و الان عمان، زن و تعدادی از محافظین او را زیر شکنجه کشتند. اینها برای مالکی و ابوابجمعی او موضوعات پرونده و کیفرخواستی خواهند بود که در جامعه بیگذشت و کینه توز گشته عراق در اثر فرقه گرایی، مجازاتهایی کمتر از اعدام ندارند.

 بعنوان سخن پایانی؛ بنظر من، از همزمانی اجلاس مشترک کشورهای تولید کننده عضو اوپک و غیر اوپک در دوحه نمیتوان گذشت. دیروز محمد بن سلمان “جوانک” قدرتمند عربستانی در مصاحبه با خیرگزاری معروف اقتصادی دنیا، بلومبرگ  گفت؛ کشور وی فقط در صورتی که دیگر کشورها نفت خیر به تثبیت سقف تولید در سطح زانویه تن دهند کشور او حاضر خواهد بود تولید خود را در همین سطح ۱۰٫۲ میلیون بشکه حفظ کند در غیر این صورت؛ بلافاصله تولید خود را به میران ۱۱٫۵ میلیون و ظرف ۶ ماه آنرا به ۱۲٫۵ بشکه در روز خواهد رساند. او گفت در چنین صورتی ما از هر فرصتی برای فروش استفاده میکنیم. اگر قیمت به ۶۰ ـ ۷۰ دلار برسد چه بهتر، ما تولید را توسعه میدهیم.

 این شاهزاده عربستانی افزود:”عربستان سعودی نگران نیست. زیرا ما برنامه های خود را داریم که به قیمت بالای نفت متکی نیست.”

هنوز خبر نتیجه اجلاس دوحه بیرون نیامده است ولی بگمان من این اجلاس بی نتیجه پایان خواهد یافت و فردا دو شنبه قیمت نفت بسوی کانال زیر ۳۰ دلار سرازیر خواهد گردید.

میتوانم اینچنین نتیجه گیری کنم که چه برنامه ریزی شده و چه نشده: رژیم تحت رهبری خامنه ایی؛ مملکتمان را وارد چند باتلاق همزمان کرده است که از هیچکدام آنها نه خودش و نه مملکت بیرون آمدنی نیستند.

اولین آن همین بیرون افتادن از بازار جهانی نفت است که بفرض بالا بردن تولید هم، جلب مشتریان از دست رفته بآسانی ممکن نیست حتی با تخفیفهای زیاد.

دومین آن همین بحرانسازی در عراق است که امروز کلافِ کورش دست و پای خود رژیم را گرفته و باز شدنی هم نیست. بنظر من بحران عراق میرود تا مانند یک بمب اتمی سیاسی، ژئوپولتیک منطقه را بلرزه درآورد.

سومین باتلاق، جنگ سوریه است که شیره و رمق اقتصادی ایران را خواهد کشید و بر کشته های روزانه سپاه و جدیداً هم ارتش در آن سرزمین  آتش گرفته خواهد افزود. و هزینه شکست سیاسیِ قرار داشتن در کنار رژیمِ منزوی، مطرود و محکوم شدهِ اسد در دنیا، کمتر از هزینه های مالی و جانی آن برای مملکت و مردم ما نیست.

چهارمین باتلاق؛ باتلاق جنگ یمن است که چه در آنجا از طریق مصالحه و چه جنگ، مسئله حل شود بحران آنکشور بزیان ایران و رژیم آن حل خواهد شد که معلوم نیست چقدر تا کنون در آنجا هزینه کرده است.

پنجمین باتلاق، باتلاق لبنان است که حزب الله در آنجا از همه طرف زیر فشار قرار گرفته است و مسئله خلع سلاح کردن آن اگر دیر و زود داشته باشد سوخت و سوز ندارد.رزیم نه دهها بلکه صدها میلیارد دلار خرج تجهیز نظامی و حمایت سیاسی حزب الله در لبنان کرده است. مردم لبنان از بخشی از شیعیان گذشته؛ دول و ملل منطقه و دولتهای بزرگ بجز روسیه حزب مسلحِ حزب الله را در لبنان نمیپذیرند و تحمل نمی کنند.

افق سیاسی در منطقه از هر طرف برای برای رژیم ولایی تیره و ظلمانی است. چه خواهد کرد؟ و چه بلایی بر سر مملکت خواهد آورد باید دید! فکر نمیکنم فرارسیدن چنین فرصتی برای دیدن فرجام فاجعه چندان دور باشد.

ح تبریزیان

………………………….

نیویورک تایمز

Hours after the failed vote in parliament Saturday, Shiite cleric Moqtada al-Sadr issued a handwritten statement giving parliament 72 hours to vote in a new Cabinet

“If these conditions are not met then let it be known that the people will decide,” al-Sadr wrote. Al-Sadr credits his ability to mobilize thousands across Baghdad and the country’s Shiite south to stage protests and a sit-in in Baghdad with pressuring al-Abadi to move forward with the initial Cabinet reshuffle earlier this month.

However, many Iraqis blame the lawmakers themselves for squandering billions in oil money, leaving the country with crumbling infrastructure and abysmal services more than 10 years after the U.S.-led invasion and the lifting of international sanctions.

 

…………

Sunni lawmaker Mishan al-Jabouri, who has assumed a lead role in the anti-corruption protest within parliament, was himself convicted of embezzling millions of dollars in 2007. Al-Jabouri evaded his prison sentence of 15 years by fleeing to Syria and was only allowed to return to Iraq in 2012 after being issued an amnesty decree under then-Prime Minister Nouri al-Maliki.

This year Iraq was ranked one of the 10 most corrupt countries in the world, according to Transparency International, an international monitoring group.

……….

“The word reform has just become a sort of instrument for each side of the political class to blame the government and the prime minister,” said Maria Fantappie, the International Crisis Group’s senior Iraq analyst, explaining that Iraqi leaders are standing under the banner of reform merely as an attempt to hold on to personal and party power.

The costs of the war against IS, along with the plunge in the price of oil — which accounts for 95 percent of Iraq’s revenues — have caused an economic crisis, adding fresh urgency to calls for reform. Iraqi officials predict a budget deficit of more than $30 billion this year.

بلومبرگ

, ۳۰, who has emerged as Saudi Arabia’s leading economic force. “If we don’t freeze, then we will sell at any opportunity we get.”

………….

“If prices went up to $60 or $70, that would be a strong factor to push forward the wheel of development,” Prince Mohammed said. “But this battle is not my battle. It’s the battle of others who are suffering from low oil prices.”

Prince Mohammed also said that Saudi Arabia isn’t concerned because “we have our own programs that don’t need high oil prices.”

The prince also outlined the amount of spare capacity that the kingdom could bring to the market, underlining its pivotal role in global oil markets.

Saudi Arabia could increase output to 11.5 million barrels a day immediately and go to 12.5 million in six to nine months “if we wanted to,” Prince Mohammed bin Salman, who is also chairman of the Supreme Council of Saudi Arabian Oil Co., said in an interview Thursday. The country pumped 10.2 million barrels a day last month, according to data compiled by Bloomberg.

این شاهزاده عربستان افزود : “عربستان سعودی نگران نیست زیرا  ما برنامه های خود را داریم که بمتنی بر قیمت بالای نفت نیست.

No Comments