عراق: بسوی انقلاب ـ ۸

Share Button

 دشواری کار مالکی در اینست که براحتی نه میتواند از  صحنه سیاسی کنار کشیده به ایران برود، چون فرار از پاسخگویی و مجازات تلقی میشود، بدون اینکه مسئله رابطه و دخالت های نامشروع ایران در امور عراق، در دوران حکومت خود را حل کند و اگر در عراق بماند، قطعاً کارش به دادگاه و محاکمه ایی کشیده خواهد شد که رهبری ایران و سپاه قدس بعنوان شریک جرم او در آن دادگاه، درکنارش، در پشت میز اتهام خواهند بود ولو اینکه رسماً و بصورت فیزیکی در جایگاه متهمین حاضر شدنی نباشد. 

مالکی 2
نهارنت  امروز لبنان بنقل از خبرگزاری فرانس پرس گزارش میدهد که تلاش سید حسن نصرالله برای آشتی دادن مقتدا صدر با نوری المالکی نخست وزیرسابق عراق با شکست روبرو شد. دو روز قبل همین سایت بنقل از نشریه السفیر خبر داد که یکی از نزدیکان مقتدا صدر، دیدار او با سید حسن نصرالله را انکار کرده است.

نهار نت* در ادامه بنقل از نشریه المستقبل مینویسد که یک دیپلمات ایرانی میگوید که کوششهای انجام گرفته از سوی سید حسن نصرالله، تا بین صدر و نوری المالکی پُل آشتی ایجاد کند، نتیجه ایی در بر نداشته است.

خبر درج شده فوق مبنی بر شکست تلاشهای نصرالله در آشتی مقتدا صدر و نوری المالکی، چه این شکست ناشی از رد دعوت نصرالله از سوی مقتدا بطور کلی باشد یا ناشی از عدم توافق، در صورت انجام چنین دیداری، فی نفسه تازگی ندارد. اما، در آنروی سکه شکست این تلاش، نکته مهمی نهفته است که در نگاه نخست دیده نمیشود.

نکته اینستکه، چرا ایران به روحانیون وابسته بخود در عراق مانند عمار حکیم، اعضای حزب الدعوة، دولت قانون خود نوری المالکی و ائتلاف شیعه که حیدر العبادی هم  عضوی از آنست، چنین مأموریتی را نداده است که دست بدامن سید حسن نصرالله در لبنان شده است؟ اگر رهبری ایران صاحب آن نفوذی در عراق است که تا بحال پُز آنرا داده و بیشتر از آن، آنرا شکست سخت و تاریخی آمریکا از حاکمیت ایران در آنکشور بمردم خودمان و حواداران خود در دنیا نمایانده  است باید از چنین کانالهایی برای پل زدن بین نوری المالکی و مقتدا صدر اقدام میکرد!

توسل به نصرالله برای واسطه شدن بین صدر و مالکی فقط میتواند به این معنا باشد که حتی حیدر العبادی و عمار الحکیم هم دیگر خط ایران را نمی خوانند و حالت دیگر میتواند بر بی اعتباری همه آنها در عراق دلالت داشته باشد و یا هر دوحالت؛ نه آنها اعتباری دارند تا سفیر صلح و آشتی شوند و نه میخواهند با پذیرفتن چنین نقشی، خود را به سیاست طاعون زده ایران در کشورشان نزدیک نشان دهند.

درک اینکه در فضای سیاسی کنونی عراق جسبیدن و یا چسبانده شدن به ایران یک وزنه منفی خُرد کننده برای هر سیاستمدار عراقی است دشوار نیست.

نوری المالکی و حزب دولت قانون او بعنوان اتیکت دارترین جناح وابسته به  هیئت حاکمه ایران، در صحنه سیاسی عراق، منفور تر و شکست خورده تر از آنست که کسی هزینه آشتی دادن آنرا با رقیب اصلیش بر خود هموار کند. معنای دیگر این حرف اینست که برقراری چنین آشتی ای از پایه منتفی است.

دشواری کار مالکی در اینست که براحتی نه میتواند از  صحنه سیاسی کنار کشیده به ایران برود، چون فرار از پاسخگویی و مجازات تلقی میشود، بدون اینکه مسئله رابطه و دخالت های نامشروع ایران در امور عراق، در دوران حکومت خود را حل کند و اگر در عراق بماند، قطعاً کارش به دادگاه و محاکمه ایی کشیده خواهد شد که رهبری ایران و سپاه قدس بعنوان شریک جرم او در آن دادگاه، درکنارش، در پشت میز اتهام خواهند بود ولو اینکه رسماً و بصورت فیزیکی در جایگاه متهمین حاضر شدنی نباشد.

ح تبریزیان

….

Report: Nasrallah Fails to Strike Sadr-Maliki Reconciliation Deal

by Naharnet

19

Hizbullah chief Sayyed Hassan Nasrallah has failed to reconcile powerful Iraqi Shiite cleric Moqtada al-Sadr with former Iraqi Prime Minister Nuri al-Maliki, al-Mustaqbal daily reported on Tuesday.

The newspaper quoted an Iranian diplomat as saying that the efforts exerted by Nasrallah to bridge the gap between al-Sadr and al-Maliki, also a Shiite, have not yielded results.

Nasrallah has recently met with al-Sadr in Beirut in an effort to resolve the inter-Shiite conflict in Iraq.

An emergency session of Iraq’s parliament descended into chaos last week, preventing a vote on a new cabinet amid a row over political blocs controlling key government posts.

Prime Minister Haider al-Abadi called in February for change to the cabinet so that it includes technocrats.

That kicked off the latest chapter in a months-long saga of al-Abadi proposing various reforms that parties and politicians with interests in the existing system, mainly al-Maliki’s supporters, have sought to delay or undermine.

Al-Sadr later took up the demand for a technocratic government, organizing a two-week sit-in that put al-Abadi under pressure to act, but also supported the course of action he wanted to take.

Sadr, the scion of a powerful clerical family, relented after al-Abadi presented his first list of nominees at the end of March, but has yet to react to the most recent developments in efforts to replace the cabinet.

G.K.

D.A.

 

No Comments