سایه فاشیسم دینی بر فراز ترکیه

Share Button

گروههای عمدتاْ مردانه موجب افزایش خشونت و افزایش حریم شکنیها گشتند. آنها در جوامع علویان، اردوگاههای پناهندگان سوری و در بین زنان ترکیه که از درون جهنم قتل و عامهای تاریخیِ گذشته، گذشته بودند هراس آفریدند.» .. «ما دیدیم که پلیس، سربازان وظیفه مشکوک به کودتا را « حرامزداه» و زنانشان را «غنیمت جنگی» مینامیدند و سربازان دستگیر شده را تهدید میکردند که دخترانشان را خواهند گائید!».. « این زبان و  روش آنها(نیروهای کودتا شکن.ح ت) همان زبانی بود که ما در کودتای۱۹۸۰ هنگام تجاوز به زنان بکار برده میشد تجربه کرده بودیم.

22907928149_c89d02a29d_o

در اطراف بهره برداری اردوغان از کودتای نافرجام ۱۱ روز پیش برای تحکیم قدرت خود و حزب اسلامگرایش در رسانه های دنیا بسیار گفته شد. دولتمردان اتحادیه اروپا، شخص اوباما و جان کری همگی ضمن محکوم کردن کودتا نسبت به عبور حکومت ترکیه از خط و مرزهای موازین قانونی و دموکراسی هشدار دادند. بیشتر رسانه های غرب در سطح وسیعی تصفیه سازمانهای دولتی و حتی نیمه دولتی و خصوصی را از دهها هزار کارمند و تعطیل بیش دو هزار مؤ سسه آموزشی، اخراج هزاران معلم و صدها استاد دانشگاه اخراج و بازداشت صدها ژنرال ارتش و تصفیه قریب ۱/۳ و بروایتی نیمی از ارتش، اخراج هزاران قاضی و دادستان، صدها دیپلمات بشمول دو سفیر و.. ، را منعکس کردند. ولی بدلایلی که ذیلاْ داده میشود این تصفیه ها و بگیر و ببند ها نمیتواند مستقمیاْ ربطی به کودتا داشته باشد. زیرا این تصفیه وسیع، بلادرنگ پس از کودتا آغاز شد و کسانی که بنحوی با روندهای بازجوئی  و دادرسی حتی بمعنای نازلترین و قانون شکنانه ترین شکل آن در بدترین دیکتاتوریها آشنایی دارند میدانند که دستگیری حتی یکنفر، اگر در حین ارتکاب جرم نبوده و بخاطر اعترافات فرد یا افراد دستگیرشده دیگری باشد، حداقل چند روزپس از دستگیری نفر اول رخ میدهد اولین دلیل  این امر اینست که کمتر متهم یا مجرمی بالافاصله پس از دستگیری شروع به بلبل زبانی و اعتراف میکند، حتی با فرض اینکه شخص دستگیرشده در همان لحظه دستگیری هم، محرک یا شریک جرم خود را لو بدهد باز دستگیری بعدی با تأخیری چند روزه رخ میدهد زیرا که شخص لو رفته معمولاْ مدتی تحت تعقیب و مراقبت قرار میگیرد تا حلقه های  احتمالی بعدی شناسائی شده و از دستگیریهای غیر لازم اجتنابشده و اعتراف گیری از متهم بعدی هم بعلت جمع آوری سند و مدرک آسانتر میگردد.

بنا براین اگر آدم خود را به سادگی نزند بطور ساده درک میکند که این لیست وسیع دستگیری و پاکسازی که با این قاطیعت اعلام و ضربتی به اجرا گذاشته شد، لیستی از قبل تهیه شده بوده است. و با پذیرش این فرض منطقی این مسئله مطرح میشود که چه دستگاهی توانسته است این لیست به این دقیقی را که قابلیت اجرائی ضربتی داشته است را تهیه کند؟

با توجه به اینکه بخشهای وسیعی از دستگاه اطلاعاتی پلیس، سرویس اطلاعاتی کشور «میت» و بخشی خود ارتش در این کودتا شرکت داشته اند، تدارک و تنظیم این لیست نمیتوانسته بطور رسمی و از مجرای سازو کارهای روتین (مرسوم) این دستگاهها بوده باشد. نتیجه اینکه در حکومت اردوغان و حزب اسلامگرای توسعه و عدالت او باید یک دستگاه موازی و هموزن با همه این ارگانهای پیش گفته وجود میداشته است تا با تجسس و جاسوسی در همه دستگاههای نظامی، امنیتی، انتظامی، قضایی، آموزشی و بورکراسی دولتی بتواند چنین لیست بزرگ شسته روفته ایی را تهیه کند. بر این مفروضات کاملاْ مقرون بواقع میتوان گفت که؛ این درحقیقت خود دولت اردوغان و شخص او بوده اند که بر فرار همه سازو کارهای قانونی یک شبکه اطلاعاتی و امنیتی موازی در جهت کودتای خزنده علیه دموکراسی نیم بند ترکیه ساخته و پرداخته اند. آن نشریاتی که در دنیا از موضع انتقادی به سوء استفاده اردوغان از کودتا برای تثبیت اقتدار خود و حزب اسلامگرایش پرداخته اند هیچیک مسئله سئوال برانگیز حاضر و آماده بودن و نحوه تهیه این لیست دستگیری و تصفیه  را به پرسش نگذاسته اند.

اهرام آنلاین در گزارش پیرامون کودتا مینویسد:

« تا این لحظه قریب ۵۰.۰۰۰ نفر از کارکنان دولتی، بشمول اساتید و دانشجویان مدرسه پلیس و مدارس عمومی بازداشت و یا از کار برکنار شده اند. روز سه شنبه گذشته، دولت حکمی صادر کرد که برحسب آن، کارکنان ۱۵.۲۰۰ مؤسسه آموزشی و ۱۰۰ استاد دانشگاه معلق یابرکنار شده اند.».. «گواهی تدریس ۲۱۰۰۰ معلم اموزشگاههای خصوصی ابطال شده است.» .. «در سطح نظامی، ۱۱۸ ژنرال و ادمیرال به همین سرنوشت دوچار شده اند.»  و .. .

بنوشته اهرام آنلاین، آیکان اردمیر عضو بنیاد دفاع از دموکراسی با نقل سخن اردوغان که گفت:« این کودتا مثل یک مائده آسمانی بود.» او میگوید اردوغان به این مائده آسمانی بعنوان فرصتی برای تحکیم قدرت فردی خود مینگرد.

این نماینده سابق پارلمانی از حزب جمهوری خواه مردم (CHP) به اهرام آنلاین میگوید: «  این کودتاگران برای اردوغان فرصتی طلایی  فراهم کردند  و اردوغان زرنگتر از آنست که از این فرصت حد اکثر بهره برداری را نکند.

اهرام انلاین در ادامه مینویسد: در پاسخ این سوأل که این اقدامات اردوغان ممکن نیست به نتیجه یا واکنشی عکس روبرو شود، عصام مومانیِ یک پروفسور علوم سیاسی در دانشگاه والترلو  میگوید «نه!». چون فعلاْ فقط هوادران اردوغان جرئت آمدن به میدان تقسیم را دارند. او می افزاید: « کشور تا قبل از تلاش برای کودتا هم دوشقه شده بود، نیمی از مردم کشور که که میخواهند علیه اقتدارگرایی اردوغان و خفقان سیاسی به خیابان آمده اعتراض کنند از ترس جرئت انجام آنرا نمیکنند. ادمیر هم ظاهراْ همین نظر را دارد. او میگوید: هواداران اردوغان بر خیابانها کنترل کامل دارند.

نمیخواهم یادداشت طولانی شود لذا به اختصار اضافه میکنم که بنوشته المنیتور، پس از کودتا، مهمترین و شاید تنها کانال دعوت مردم برای به خیابان آمدن، بلندگوهای مساجد بودند که موأزنین از مناره های آنها از مردم خواستند بخیابانها بیایند و در برابر کودتا بایستند. و نکته ایی که من در یکی از رسانه های تصویری در همان صبحگاه کودتا دیدم و شنیدم این بود که برخی از این به خیابان آمدگان مسلح بوده و تیر اندازی همایی میکرده اند که این امر به هیچ چیز جز اینکه حزب عدالت و توسعه پنهانی،  نیروی شبه نظامی بشیوه بسیج ایران برای خود درست کرده بوده است که امر یعنی گارد گیری تعرض امیز از قبل برای رویارویی با دموکراسی و موازین آن.

متأ سفانه بعلت انباشتگی اپیزودهای حاشیه این کودتا، بسیاری از آنها مورد تدقیق رسانه ایی قرار نگرفتند تا نشان داده شود که کودتای نظامیان در حقیقت یک ضد کودتا علیه کودتای خزیده اردوغان بوده است.

من در یاداشت قبلی خود پیرامون کودتای شکست خورده ترکیه آنرا با کودتای ۱۸ تیر نوژه در ماههای پس از انقلاب مقایسه کرده ام. صرفنظر از ابعادشان، شباهت تاریخی بین این دو کودتا بسیار قابل توجه میباشد. رژیم خمینی نیز از کودتای نوژه برای تصفیه ارتش و اسلامیزه کردن کل نیروهای مسلح و درست کردن نیروهای موازی بهره گرفت.

واکنش احزاب و شخصیتهای سیاسی و اصحاب رسانه ایی ترکیه بی شباهت به واکنش احزاب و جریانهای سیاسی آنروز ایران نیست. پس از کشف و خفه کردن کودتا ۱۵ ژولای همه رسانه های ترکیه و احزاب سیاسی آنکشور، به محکوم کردن آن پرداختند بدون اینکه اقلاْ به این امر بدیهی اشاره کنند که اگر استبدادگرایی دینی اردوغان نبود و سازو کارِ دموکراسی پارلمانی ترکیه درست عمل میکرد، اصولاْ زمینه ایی برای پیدا شدن فکر کودتا با این وسعت بوجود نمی آمد. شاید عمده ترین تفاوت بین کودتای نوژه و کودتای ترکیه در همین باشد که که کودتا گران ترکیه بدرستی روی حمایت بعدی بخشهای وسیعی جامعه ترکیه مخصوصاْ جامعه شهر آن حساب میکردند. بیشک اگر کودتا حتی برای دو روز دوام میاورد این بخش جامعه ترکیه به خیابان می آمد و با بهم خوردن توازن روانی در صحنه، روند کودتا و عزل اردوغان برگشت ناپذیر میگردید.

برای داوری اینکه ترکیه پس از این کودتا چه مسیری در پیش خواهد گرفت باید به دینامیسمی که با این سرکوب وسیع در ساختار سیاسی جامعه ایجاد شده است و جهت دهنده مسیر آتی است توجه داشت نه تک تک،  مانورها و ضد مانور های اردوغان و رقبای سیاسی اش. باید به این توجه داشت که چه نیرویی بود که کودتا را سرکوب کرد و به چه شیوه ای؟ کودتا نه بدست ارتش و حتی نیروی پلیس بلکه به حضور توده الله اکبر گو بدعوت امامان مساجد سرکوب گردید و بقیه جریانها جز عقبه این سرکوب و تبعیت از سیر حوادثی که موتور و محرکه اش در خیابانها و مساجد بود نبود.

کودتای نوژه که درجریان افشا و لو رفتگی آن همه جریانهای باصطلاح مترقی و سکولار آنروز در محکوم کردن آن با هم مسابقه گذاردند و حتی در لو دادن آن مدعی همدیگر شدند، آن شکاف ترمیم ناپذیری را در بدنه جامعه سیاسی ما ایجاد کرد که تا امروز به عمق بافتهای آن تا حد تجزیه مولکولی اش رسیده و فضای سیاسی ایران را به صحنه پدر کشتگی تبدیل کرده است. با توجه به سرانجام نکبت بار جمهوری اسلامی، نسل کنونی و نسهای پس از انقلاب لو دهندگان آن کودتا و محکوم کنندگانش را نخواهند بخشید حتی اگر بپذیرند که هدف آن کودتا بازگرداندن استبداد محمد رضا شاهی بود.

شاید مناسبترین توصیف برای شناخت دینامیسمی که سرکوب کودتای ۱۵ ژولای ترکیه ایجاد نموده، بیانیه  فراکسیون پارلمانی سازمان زنان «حزب دموکراتیک مردم» ترکیه باشد. فراکسیون پارلمانی سازمان زنان این حزب، در بیانیه ایی که بمناسبت همین کودتا صادر کرده است پس از شرح مختصری از تجربیات تلخ ۳ کودتایهای نظامی قبل در ترکیه و سیستم داغ و درفش پس از آنها از جمله مینویسد:

…«ما زنان دموکرات و ضد میلیتاریسم همواره برای جلوگیری از تکرار آن شکنجه ها و اعدامها مبارزه کرده ائیم. ما میدانیم هیچ کودتای نظامی یا حکومتی که اراده مردم را بازتاب نکند، افق روشنی در برابر دیدگان زنان ایجاد کند.» .. « ما مایلیم تأکید کنیم که بحرانی که انحصار طلبی و اقتدار گرائی حکومت که ما از ماهها پیش آنرا بعنوان « کودتای غیر نظامی» معرفی کرده ائیم و همچنین کار و زار جنگی آن در شهرهای کردستان، زمینه را برای چنین کودتایی فراهم کرده است.» .. « تا زمانی که چنین شرایطی هست، خطر کودتا در ترکیه هم وجود دارد. پادزهر چنین خطری، اقتدارگرایی بیشتر نیست بلکه برعکس، پادزهر آن راهگشایی برای آزادی و دموکراسی است.».. « بهر حال، آنچه ما در ۱۵ ژولای (روز کودتا)، در خیابانها دیدیم بسیار دور از امید آفرینی برای دموکراسی و برای زنان بود. روز ۱۵ ژولای مردها در خیابان، مردها در یونیفورم نظامی، مردها در لباس پلیس. که همگی روشهایشان مردانه بود. تلاش آنها برای دموکراسی نبود بلکه برای قدرت بود.

گروههای عمدتاْ مردانه موجب افزایش خشونت و افزایش حریم شکنیها گشتند. آنها در جوامع علویان، اردوگاههای پناهندگان سوری و در بین زنان ترکیه که از درون جهنم قتل و عامهای تاریخیِ گذشته، گذشته بودند هراس آفریدند.» .. «ما دیدیم که پلیس، سربازان وظیفه مشکوک به کودتا را « حرامزداه» و زنانشان را «غنیمت جنگی» مینامیدند و سربازان دستگیر شده را تهدید میکردند که دخترانشان را خواهند گائید!».. « این زبان و  روش آنها(نیروهای کودتا شکن.ح ت) همان زبانی بود که ما در کودتای۱۹۸۰ هنگام تجاوز به زنان بکار برده میشد تجربه کرده بودیم. در آن کودتا نیروهای اسدالله،یک تیم ویژه عملیاتی از پلیس و ارتش، مشابه همین جملات را نثار اجساد برهنه کرده زنان کُرد میکردند که در شهرهای کردستان به آنها تجاوز کرده و بعد کشته بودندشان، نظامیان آنها را از رختخوابهایشان بیرون کشیده، جامه ها و زیرجامه های آنانرا پاره کرده و بر اندام  لخت آنها شعار های جنسی مینوشتند. عملیاتی شبیه عملیات داعش.» کامنتی کوتاه:( باید توجه داشت که این سازمان زنان به حزبی عمدتاْ کردی تعلق دارد و لبه تیز سه کودتای نظامی گذشته ترکیه بطور عمده متوجه کُردهای شورشی پ ک ک بوده است. ولی بنظر من تعمیم  و تشبیه وضعیت آنروز با امروز ترکیه و شبیه دانستن انگیزه کودتاهای گذشته با کودتای اخیر،  یک قیاس مع الفارغ است که درست نیست زیرا لبه تیزِ کودتای اخیر نه متوجه کُردها یا آزادیهای سیاسی مردم بلکه علیه سیاست اسلامیزه کردن ترکیه از سوی اردوغان و حزبش بوده است. بنظر من هرچند دست زدن به این کودتای نظامی یک اشتباه بزرگ تاکتیکی و استراتژیک بوده است ولی در انگیزه شناسی آن، برای کودتای اخیر باید ماهیتی مترقیانه قائل شد هرچند نظامیان ترک در هر حال سکولاریسم را با ناسیونالیسم افراطی همراه دارند که تا حد زیادی کُرد ستیزانه است. ح ت)

بیانیه چنین ادامه میدهد:

«برای اجتناب از تکرار کودتا در آینده باید طرز تفکر مردسالاری و نظامیگرانه را که استفاده از هر امکانی برای دستیابی و اِعمالِ قدرت را مجاز میداند، مقهور کرد. باید گفت هیچ زنی تسلیم خشونت زبانی یا فیزیکی آنهایی که جنگ و کودتا را برای زنان به ارمغان آورده اند نشده است.

 بسیار زود است تا بگوئیم که دیگر از تلاش برای کودتا در امان هستیم. اقدامات معینی باید انجام داد تا از پیامدهای اجتماعی و  صدماتی که خود این کودتا وارد کرده است در امان بمانیم. باید از شوک ناشی از پیامدهای این کودتا درآئیم و اعتماد بنفس خود را باز یابیم و از شوکی که در اثر دستگیریهای سریع هزاران قاضی، دادستان و کارمندان دولتی ایجاد شده است آزاد شویم.[کامنت: بنظر من معنی این فراز اینست که نباید با حفظ فضای مقاومت در برابر کودتایی که دیگر خفه شده است به اردوغان امکان بهره برداری ضد دموکراتیک بدهیم.]

باید تلاش کنیم تا انتظارِ رعایت سلامت و قانونمند بودن فرایند های دادرسی دستگیر شدگان و متهمین و حذف فشار روی رسانه ها، فشار روی زنان و فشار روی همه مردمی که این کشور، کشور آنها نیز هست را در جامعه نهادینه سازیم.

 تنها راه برای اطمینان از اینکه استقلال و بی طرفی از دست رفته به دستگاه قضایی بازگردد؛ متوقف کردن نقض حقوق بشر در کشور میباشد که بارها از سوی نهادهای مربوطه بین المللی فاش گشته است و برای روبرو شدن با آنچه رخ داد و گام نهادن در راه صلح و جلو گیری از یک کودتای احتمالی دیگر، تأمین استقلال و بیطرفی دستگاه قضایی لازم است.

….

در اشاره به لشگر کشی خیابانی اردوغان برای سرکوب کودتا بیانیه مینویسد:

«خیابان وقتی معنادارد که از اجتماع هزارانی زنان رنگا رنگ، با تفکرات، نوع رفتاری گوناگون باشد. [کامنتی کوتاه: من اکثر صحنه های اجتماع خیابانی فراخوانده شده از سوی اردوغان را با دقت نگاه کردم. این جماعت خیابانی علاوه بر ظاهر  و رفتار خشن خود، جمعیتی انحصاراْ مردانه و الله اکبر گو بود تا دموکراسی طلب. تک و توکی زن هم که بطور جدا از مردان بخیابان آمده بودند همگی تماماْ محجبه بودند و نه با پلاکاردهای دموکراسی خواهی بلکه با عکسهای اردوغان. در میان این جمعیت، از زنانی که زنان طبقه متوسط و شهری ترکیه را نمایندگی کند خبری نبود. کوتاه اینکه این جمعیت، فاشیسم آفرین بود و نه دموکراسی آفرین. در گزارش یکی از رسانه ها، که همین بیانیه هم به اختصار بدان اشاره دارد آمده بود که جمعیتی یکهزار نفری از همین نوع الله اکبرگویان به منطقه علویان شیعی در انکارا ریختند و با عربده کشی :« شما علویان موقع روبرویی با کودتا کجا بودید یا هستید! میریزند و با هیاهویی تهدید و تحریک آمیز، تخریب گرانه علیه علویان به خشونت متوسل میشوندکه منجر بدخالت پلیس میگردد. خود این امر پتانسیل یا آنچه را که من دینامیسم این حرکت ضد کودتا مینامم را نشان میدهد. در سرکوب کودتا؛ این نیروها بودند که خود نمایی کردند و از برکت آن خودنمایی و در صحنه بودن، در آینده هم قدرت بیشتری میگیرند و سمت و سوی آینده سیاسی را (احتمالاْ) رقم میزنند.

بیانیه ادامه میدهد:

« ما، زنان به پیکار علیه کودتا، هر گونه اجبار و نقض حقوق بشر؛ مردسالاری و ملیتاریسم در خیابانها ادامه خواهیم داد. ما امید داریم تا چشمهایمان را روزی باز کرده ببنیم که هر گونه پیکار بخاطر حقوق بشر، دموکراسی و تساوی در حکمِ برای و با هم بودن میباشد که لازمه آن دموکراسی است. پایان خلاصه بیانیه.

پایان مطلب و خلاصه شده هایی از رسانه های مورد اشاره

ح تبریزیان

……….

Almost 50,000 people working in state institutions, including police and public schools, have either been detained or lost their jobs as Erdogan reasserts control

Crackdown in Turkey shows why coup was ‘gift from God’ for Erdogan

Tayyip Erdogan

Turkish President Tayyip Erdogan attends an interview with Reuters at the Presidential Palace in Ankara, Turkey, July 21, 2016

Ahramonline

Bassem Aly , Friday 22 Jul 2016

the death of 246 people and injury of 1,500 in street clashes—Islamist president Recep Tayyip Erdogan gave a statement that implied that he was not completely angry about it.

“They will pay a heavy price for this”, stated Erdogan. “This uprising is a gift from God to us because this will be a reason to cleanse our army.”

But he went far beyond that.

The ruling government of the Justice and Development Party (AKP)—founded and controlled by Erdogan—has enjoyed the backing of most governments in the world since the coup attempt.

Even the other Turkish political parties, usually not on good terms with Erdogan and the AKP for many reasons, adopted the same position.

The reason behind this situation was simple: they wanted the democratic process to remain in place, especially in a country with a long history of military interventions in political affairs.

But the measures—such as mass arrests and detentions of people within different state institutions—taken by the government in the aftermath of the coup has put the future of democracy in Turkey in question.

Moreover, according to analysts, the opposition can do little about it.

So far, almost 50,000 people working in state institutions—including police and public schools—have either been detained or lost their jobs, according to figures revealed by CNN Turk and Hurriyet daily newspaper.

On Tuesday, the government issued a suspension order for 15,200 state education employees, in addition to demanding approximately 1,600 deans from private and state universities resign from their positions.

On Wednesday, the Turkish High Board of Education decided to ban all academics from travelling abroad “until further notice”, state-run TRT broadcaster announced.

The licences of 21,000 teachers working in private institutions were also revoked by the government.

On the military level, around 118 generals and admirals were detained, accused of treason and allegedly planning the coup. Other soldiers, police officers and judges faced the same fate.

“Erdogan said that the failed coup attempt was a gift from God. He is using the opportunity to crack down on the dissidents and purge the bureaucracy. The Turkish president sees this as a chance to consolidate his power further and to bolster his one-man rule,” Aykan Erdemir, a senior fellow at the Foundation for Defense of Democracies, told Ahram Online.

“The coup plotters have provided him with a golden opportunity. Erdogan is too smart and too power-hungry to miss this,” the ex-parliamentarian for the Republican People’s Party (CHP) added.

The Turkish government has accused preacher Fethullah Gulen, who lives in the United States, of planning the coup. The crackdown campaign is partially linked to removing Gulen’s supporters from state institutions.

This is not the first such incident related to Gulen. In December 2014, police forces raided Turkey’s Zaman newspaper and Samanyolu (STV) channel, detaining dozens of journalists and workers. Those detained were charged with conspiring to overthrow Erdogan.

Gulen used to be a strong backer of Erdogan, providing him with the support of his Hizmet Movement in consecutive electoral races. The Erdogan-Gulen relationship started to sour after a corruption scandal in December 2013 that led to the resignation of three ministers.

A similar crackdown against pro-Gulen elements in state institutions has taken place in the last few years, though to a lesser extent.

In a phone conversation this week, US President Barack Obama told Erdogan that Turkey must provide evidence that Gulen was behind the coup attempt in order for Turkey’s extradition demand for the preacher to be considered.

Turkey took its extraordinary measures one step further on Thursday as parliament approved a bill declaring a three-month state of emergency by 346 votes to 115. Members of the CHP and the pro-Kurdish People’s Democratic Party had voted against it.

Ankara also informed the Council of Europe that it will partially withdraw from the European Convention on Human Rights.

Amnesty International issued a report on Thursday, stressing the fact that the state of emergency allows the prime minister along with his cabinet the power to rule by decree and “bypass the parliament.”

The rights organisation pointed that “arbitrary restrictions” on freedom of expression and assembly can take place under emergency laws, in addition to denying “civil servants the right to appeal their suspensions and dismissals.”

“Amnesty International fears that the move could be used as a pretext for the authorities to extend the period of pre-charge detention which currently stands at four days. Under the current circumstances such an extension could further undermine protections against ill-treatment as well as the right to a fair trial,” the report said.

Erdogan, speaking to Al Jazeera shortly before the announcement of emergency measures, said that the bill aims to tackle “the terrorist threat the country is facing.”

In light of these conditions will Erdogan face a backlash from the opposition, as happened before with the Taksim protests in 2013?

The answer is no, at least not so far.

Bessma Momani, political science professor at the University of Waterloo, told Ahram Online only supporters of Erdogan “would be brave enough to go to Taksim.”

“The country was already polarised well before the attempted coup d’état. Half the population of the country are fearful of Erdogan and would likely want to protest his autocratic rule and continued repression of political opponents, but they will be highly fearful of going to the streets at this time,” Momani argued.

Erdemir seemingly has a similar viewpoint, believing that “Erdogan’s loyalists seem to have full control of the streets for now.”

Erdemir argued that, since there doesn’t seem to be law and order on the streets, any dissident protesting AKP’s authoritarianism risks “lynching and attacks by mobs.”

Erdogan, Erdemir said, knows that such chaos and uncertainty allow him to dominate the street and suppress the dissidents, a reason why he has been “so keen to invite his supporters to the streets day after day.”

…………………………….

Statement of Our Women’s Parliament Group on the Coup Attempt

22907928149_c89d02a29d_o

Peoples’  Democratic party

The way to avoid military coups ever again passes through defeating the male-dominant, militarist mentality that uses any means for its power.

Streets are valuable if thousands of women are there with their ideas, attitudes and differences.

Dear Press Members,

On July 15, those who seek for the power to create the political change not in the struggle of the people, but in military power and military coup d’état created a setting of violence, leaving wounded people behind. We wish a swift recovery for all those injured. We would like to express that we share the sorrow of those who lost their beloved ones.

As The Peoples’ Democratic Party Women’s Parliamentary Group, we feel the need to make a statement, because we know that so many women share the same feelings, in those days of anxiety and questions since the night of July 15.

Some of us, especially those who have witnessed the military coup on September 12th were personal witnesses of how a military junta causes unhealable wounds in women’s life. Those among us who has experienced military prisons in those coup years, know words like “welcome tortures,” “cages,” “coffin holders,” sexual harassment, and they live with bitter memories unknown to others.

For us, military coup means dark days, which we still cannot face what women have gone through.

Days of great pain, when more than a million were tagged, dozens were executed, hundreds were tortured to death, women were exposed to severe tortures, while mothers and women in great pain waiting for their children or relatives outside taught Turkey the struggle for human rights.

We, democratic and antimilitarist women always struggled to prevent future tortures like the ones inflicted in Gayrettepe torture-house, Mamak and Diyarbakir prisons. We know that no military coup or government which does not represent the people’s will can enlighten the future of women.

We would like to emphasize that the authoritative and particularistic government crisis which we have identified as a “civil coup” for months, the execution of war in Kurdish towns has laid the foundation for the attempted coup today.

As long as there is was, there is always a danger of a coup in Turkey. The antidote for this danger is not more authoritarianism, on the contrary, the antidote is making way for democracy and freedom for all.

However, incidents we have witnessed on the streets after July 15 were far from creating a hope for democracy for us, women. Since July 15 men are on the street, men are in uniforms, men were in politics. Their methods were male. Their struggle was not for democracy, but for power. Dominantly male groups causing an increase of violene, provoked to commit offenses, caused concerns in Alevi communities, Syrian refugees residing in Turkey and women, who have gone through a history of massacres.

We have witnessed polices calling coup-suspected soldiers as “infidels” and their wives as “spoil of war,” and threatening soldiers arrested due to coup accusations with abusing their daughters! The language and methods used are the same with those used by soldiers sexually abusing the women during 1980 coup d’etat; “Esedullah Forces,” special operation teams, soldiers and the police sharing naked dead bodies of women killed in Kurdish cities, tearing the women clothing and underwear in bedrooms, writing sexist slogans on the walls, and operating as the Turkish branch of ISIS.

The way to prevent future coups is through defeating this male-dominated and militarist mentality using every possibility of power!

It should be noted that; no woman has obeyed and will obey to the oral or physical violence of those conducting the war and coups over women in their way!

It is too soon to say that we’re safe from these coups. Certain steps should be taken in order to prevent the social boil and damages caused by the coup itself. Upon the attempted coup, it is required to recover the confidence shaken by the instant arrest of thousands of judges, prosecutors and government officials; to establish the expectation that a lawful and fair judgement shall be made for the suspects; to eliminate the pressure on press, and to assure women, all peoples and sectors that this is also their country.

Ensuring regain of the actual role of the jurisdiction that lost its independency and objectivity is the only method is to stop the human right violence detected several times by international authorities; to face with what’s happened; to take a new step towards peace; and prevent possible coups.

High-ranking officers taken under custody upon the attempted coup include people who involved in mass violation of rights against Kurdish people. Judgment of these people for their war crimes committed should be ensured in order to ensure social peace. And as we all know, time-out is out of question for crimes committed against the humanity! Specifically, crimes committed by coup-suspected generals and special units under their rule should be revealed and investigated.

And that execution and individual arming are brought forward against the claim that the antidote of a coup is democracy is the continuation of the putschist mentality which never accords with democracy. Politics cannot be done over revenge! And individual arms mostly shoot women.

Streets have meaning when they are filled with thousands of colorful women with different thoughts, styles and diversities.

We, as women, shall continue to fight against coups and all restrictions, violations of human rights, male dominance and militarism on the streets. We hope to open our eyes to days when each fight for human rights, democracy and equality is equivalent to each other, and the requirement of democracy is adopted.

No one of us should lose our hearts; as women, we shall reorganize a collective fight against coups and all pressures. We shall raise our voice together.

Peoples’ Democratic Party
Parliament Women Commission
July 20, 2016

 

No Comments