نوکری استراتژیک یا هم پیمانی استراتژیک؟

Share Button

با مطالعه کامل یادداشت تابناک و تناقض آن با نگاه رئیس شورای امنیت ملی کشورمان، خواننده بروشنی می بیند که آنچه از نظر سردار شمخانی وحدت و همپیمانی استراتژیک با روسیه است از دید یادداشت نویس تابناک که نمیتواند نظر شخصی همان فرد هم باشد، چیز جز نوکری استراتژیک نیست. 

A still image, taken from video footage and released by Russia's Defence Ministry on August 18, 2016, shows a Russian Tupolev Tu-22M3 long-range bomber landing at an air base near the Iranian city of Hamadan. Ministry of Defence of the Russian Federation/Handout via REUTERS TV

هم پیمانی استراتژیک یا نوکری استراتژیک؟ روسیه هرگز* هم پیمان استراتژیک نداشته است

 

روئیترز امروز از جمله آژانسهای خبری هم دنیا است که خبر واگذاری حق پرواز به هواپیماهای روسیه از پایگاههای ایران را درج کرده است.

وقتی چند ماه قبل خبر پرواز بمب افکنهای روسیه از پایگاه هوائی(شاهرخی سابق)، به بیرون درز کرد، آن خبر چنان با امر ناموسیِ «استقلال» که از شعارهای محوری انقلاب بوده است در تناقض بود که به غیرت مجلس نشینیان هم برخورد و به اعتراض آنان به واگذاری حق پرواز از پایگاه همدان، یا حق پرواز  از فضای کشور که تفاوت ماهوی چندانی در عمل با هم نداشته و فقط تفاوت بیانی است منجر گردید و اعتراضات برخاسته نسبت به این امر ضدِ حیثیتی ملی، منجر به قطع فوری پروازهای هواپیماهای جنگی روسیه از خاک کشورمان شد.

حال روئیترز مینویسد:« ایران به هواپیماهای روسیه به مقصد سوریه اجازه استفاده از فضای خود را میدهد.» این توضیح لازم است که استفاده از فضای کشور، یعنی نشست و برخاست هواپیما و بارگیری و سوختگیری آن که بمعنی خدمات لوژیستیک پایگاهی است.

روئیترز ادامه میدهد:

«بنا به اظهارات یک مقام رسمی ایران، امروز شنبه؛ ایران از نو به روسیه اجازه داد تا هواپیماهای آن از فضایش برای عملیات جنگی در سوریه استفاده کند. در ماه اوت، هواپیماهای روسیه برای اولین بار از یک پایگاه هوایی ایران، برای بمباران در سوریه، استفاده کردند. ارتش روسیه سپس اعلام کرد که جنگنده بمب افکن هایش وظائف خود را انجام داده اند، ولی امکان استفاده مجدد از پایگاه همدان را در آینده چنانچه لازم شود برای خود باز گذارده اند.

وزارت خارجه ایران در آنموقع بعداً اعلام کرد که این حملات هوائی از خاک ایران در سوریه، ناگهانی قطع گردیده است زیرا این عملیات؛ هم از سوی برخی نمایندگان مجلس ایران و هم از سوی آمریکا مورد انتقاد قرار گرفته بوده است.

علی شمخانی؛ رئیس شورای امنیت ملی، امروز شنبه به خبرگزاری نیمه رسمی فارس نیوزگفت: ـ آنها (روسها) به استفاده از فضای ایران ادامه میدهند چونکه ما یک همکاری کاملاً استراتژیک با آنها داریم. او ادامه داد که اخیراً جنگنده های روسیه، از فضای پرواز ایران استفاده کرده اند ولی نه برای عملیات سوختگیری.

این خبرگزاری گفت؛ اظهارات شمخانی در تفسیر گزارشهای خبری درج شده در رسانه ها دایر بر استفاده بمب افکنهای دور پراوز توپولوف روسی ۲۲ ام (Tupolev-22M long-range bombers) از فضای پروازی و یک پایگاه در ایران بوده است که برای انجام مأموریت خود در سوریه، که ایران و روسیه از دولت بشار اسد در آنجا حمایت میکنند، استفاده کرده اند.

هنوز معلوم نیست که عملیات هوایی اخیر روسیه علیه دولت اسلامی سوریه، در روز ۴ شنبه که در اثر آن ۳ نظامی ترکیه کشته شدند نیز به پروازهای انجام گرفته از خاک ایران مرتبط است یا نه؟»

پایان گزارش روئیترز

…………………….

۱ ـ شمخانی از همپیمانی استراتژیک ایران و روسیه سخن میگوید ولی سایت تابناک متعلق به فرماندهِ سپاهِ زمان جنگ، محسن رضائی به تاریخ ۱۸ بهمن، در یادداشتی با عنوان:« تفسیری از سکوت معنا دار مسکو در خصوص افزایش تنش میان آمریکا و ایران» مینویسد:

در حالی که طی یک هفته گذشته تنش‌ها به شکل کم سابقه ای میان دولت جدید آمریکا و ایران افزایش یافته است، مقامات مسکو و پوتین به شکلی معنادار در برابر این مسأله سکوت کرده اند. اهمیت این موضوع در آن است که تا پیش از این، سخن بر سر «اتحاد استراتژیک» میان ایران و روسیه بوده و اکنون سکوت روسیه، به نظر سکوتی معنادار و بسیار با اهمیت  بنظر میرسد که ماهیت اساسی روابط میان تهران و مسکو را مشخص می کند.

به گزارش «تابناک»؛ مسأله اساسی از آنجایی ناشی می‌شود که کمی بیشتر در معنا و مفهوم اتحاد و یا رابطه «استراتژیک» دقیق شویم. زمانی که یک رابطه به مرحله «اتحاد استراتژیک» می رسد، این امر نخست به معنی همخوانی اساسی و عمیق میان اهداف و رویکردهای دو بازیگر در یک زمینه مشترک، به همراه توافق اساسی بر سر راه‌ها و مسیرهای ممکن برای تعقیب و تحقق این اهداف است. اتحاد و همراهی استراتژیک مرحله‌ای از سیستم‌های اتحاد و ائتلاف است که طی آن دو یا چند بازیگر به گونه‌ای به هم پیوند خورده و همراه می‌شوند که در یک حوزه مشخص و تعیین شده از حالت بازیگران مستقل و منفرد به شکل یک کل انسجام یافته و یکپارچه تغییر شکل داده، و بر سر اهداف تعیین شده از منافع و تهدید های مشترکی برخودار می شوند.

این تعریف ساده و ابتدایی ـ و البته نا کامل ـ از رابطه استراتژیک به سرعت ذهن مخاطب را به این سمت هدایت می کند، که اساساً روابط میان ایران و روسیه تا چه اندازه از ماهیت استراتژیک برخوردار است؟ پیش از این بارها از زبان تحلیلگران مختلف داخلی و خارجی گزاره های اساسی در مورد عدم برخورداری روابط تهران و مسکو از ماهیت استراتژیک ـ چه در عمل و چه در نظر ـ بحث به میان آمده و این به رغم تأکید برخی مقامات در مسکو و تهران بر استراتژیک بودن این روابط است.»

با مطالعه کامل یادداشت تابناک و تناقض آن با نگاه معاون شورای امنیت ملی کشورمان، خواننده بروشنی می بیند که آنچه از نظر سردار شمخانی وحدت و همپیمانی استراتژیک با روسیه است از دید یادداشت نویس تابناک که نمیتواند نظر شخصی همان فرد هم باشد، بزبان ساده تر، رابطه ایی جز نوکری استراتژیک نیست.

و من ضمن درج آن یادداشت تابناک با عنوان:« ایران: وجه المصالحه معامله مسکو و واشگتن»، در کامنت خود بر آن یادداشت نوشتم: «روسیه، کلاً، در روی کره ارض هیچ هم پیمان استراتژیک نداشته، ندارد و هرگز نخواهد داشت و روسیه شوروی هم نداشت و آنچه داشت واسالهای فرمانبردار روسیه شوروی بودند. روسیه به سوریه و ایران و امثال آن بعنوان سکوهای ژئوپولیتیک و ژئواستراتژیک محض نگاه میکند که قابل تعویض هستند که براحتی در ازای یک چشمک جدی غرب و آمریکا حاضر است روی آنها معامله کند.

اینکه در این معامله گری تا کجا حاضر است برود، دقیقاً به این بستگی دارد که آن چشمک غرب را چقدر جدی بگیرد و نتیجه عملی از آن ببیند.
هدف اصلی و چشم اندازی روسیه در نهایت، پیوستن به جامعه غرب است و در راستای این هدف؛ به ایران، سوریه و فلسطین و همه اینها بصورت وجه المعاوضه، وجه المصالحه و مواد مصرفی نیاز دارد.»
*
البته در دروان تزار ها، روسیه با سایر دول اروپایی عقود اتحاد داشته است و مهمترین آن در جنگ با ناپلئون بود در اتحاد مقدس. منظور من از «هرگز»، معطوف به روسیه پس از انقلاب اُکتبر است.

No Comments