سلطان رجب سرنگون میشود!

Share Button

چکیده … فردا شب جشن و مراسم سالگرد شکست کودتا از غروب تا بامداد روز ۱۷دهم ژولای شروع میشود. اردوغان از مردم خواسته است که به این جشن ملی بپیوندند. او و حزبش مراسم بسیار مفصلی را  بمناسبت سالگرد شکست آن کودتا تدارک دیده بوده اند که همه آن تدارکات قبل از راهپیمایی سونامیک اخیر بوده که به تغیر روانشناسی جامعه انجامید. او در اخرین سخنرانیهای خود همچنان از موضع تهدید با راهپیمایی قلیچ اغلو و مردم برخورد کرد و به تکرار، آنرا تروریستی و غیر قانونی خواند بدون اینکه لحظه ایی فکرد کند که از نگاه ناظران، تروریسم نمیتواند اتیکت مناسب و قابل قبولی برای یک راهپیمایی میلیونی با پشتوانه دهها میلیونی باشد. موضع گیری آشتی ناپذیر او نسبت به این راهپیمایی نشان میدهد که او استعداد درک تحولات اجتماعی جامعه را ندارد. او به همان بیماری دوچار است که همه مستبدین، یعنی کورشدن چشم بعلت داشتن قدرت.

همزمان با آغاز راهپیمایی رهبر حزب جمهوری خواه مردم ترکیه، کمال قلیچ اغلو نوشتم:” هیچ فاکولته یا نظر پرداز علوم سیاسی در دنیا تا کنون نتوانسته است میزان سنج دقیقی از روانشناسی اجتماعی و سیاسی برای بروز پیش بینی بروز یک طوفان ناگهانی سیاسی در فضایی که کمترین التهاب سیاسی از خود نشان نمیدهد بدست دهد..” این دومین یادداشت من در باره این راهپیمایی سونامیک بود.

در آنروز که این یادداشت را نوشتم کمتر رسانه هایی در دنیا بود که کمترین خبری از آنچه در راه بود گزارشی داشته باشد و حتی بزرگترین نشریه خود ترکیه حریت هم، قضیه را جدی نگرفته بود. نخست وزیر ترکیه بینال ایلدریم، چنان این راهپیمایی قلیچ اوغلو را دست کم گرفته بود که با طعنی خنده دار گفت اگر قلیچ اغلو میخواست به استانبول برود، خوب! میتوانست قطار سریع سیر سوار شده و به آنجا برود ولی وقتی روز نهم ژولای قلیچ اغلو بر رأس جمعتی میلیونی به مالتپه در استانبول رسید از آن طعن تبسم آلود، در لحن نخست وزیر که بیشترین نیروی انتظامی را بخیایان کشیده بود تا مبادا اتفاقی بیفتند، دیگر اثری و خبری نبود.

رسانه های بزرگ دنیا فقط یک یا دو روز پیش از بزرگ شدن جمعیت راهپیمایی، در نزدیکیهای دروازه استانبول، توجهشان به این راهپیمایی جلب شد. تحلیلگران حریت که در این کم بینی راهپیمایی چندان از رسانه های برزگ دنیا جلوتر نبودند شروع به نگارش سریال تحلیلی کردند و  مهم اینکه همه آنها بدون استثناء در موضع دفاع از راهپیمایی و در انتقادِ گاه تند، از اردوغان  تحلیل کردند و نوشتند. هم حریت و هم رسانه ای دنیا به افکنده شدن جامه ترس از تن ترکیه نوشتند. قلیچ اغلو گفت و دیگران تکرار کردند که با این راهپیمایی دیوار ترس در ترکیه فروریخت و من نوشتم در آن دیکتاتوری که دیوار ترس مردم بریزد، ادامه حکومت برای دیکتاتور دیگر غیر ممکنست و این جمله را بازهم تکرار میکنم.

اهمیت بزرگ چرخش یادداشت نویسان حریت در اینست که هرچند حریت نشریه ایی مستقل است ولی در واقع بیانگر جامعه مدرن ترکیه و در رأس آن، طبقه متوسط ترکیه است. و تأکید من بر این نکته از اینجا ناشی میشود که همه آن تحلیلگرانی هم که دیر به اهمیت این حرکت بزرگ تحول افرین پی بردند بطور کامل، شیمی سیاسی اجتماعی و دینامیک آنرا ندیده و بیشتر روی اهمیت کمی تعداد جمعیت شرکت کننده در این راهپیمایی برای اثبات نظر خود تکیه کرده اند.

فقط نگاهی به سرو وضع ظاهر راهپیمایی کنندگان نشان میداد که این؛ طبقه متوسط و اقشار مدرن جامعه ترکیه است که یکپارچه بمیدان آمده است.

ترکیه افغانستان نیست، ترکیه امروز جامعه ایی صنعتی و پیشرفته ای است که هیچ قدرتی نمیتواند طولانی مدت علیه این طبقه آینده ساز که نیروی راهبردی جامعه ترکیه در عصر مدرن است بایستند.

طیب اردوغان هم بیش از دیگران، از توجه به این ظرافت جامعه شناختی سیاسی غافل بود و گرنه او از پیروزی های انتخاباتی خود که؛ میزان کمّی و نه کیفیِ، تعداد اوراق آراء بنام خود را، و نه شیمی سیاسی اجتماعی و دینامیک جامعه علیه خویش را، منشاء مشروعیت و اقتدار میدانست و میداند، چنان مست نمیشد که شتابزده با داس و ساطور تصفیه بجان صغیر و کبیر بیفتد و هرآنکه را که با او و حزبش نبود تصفیه کند و دهها هزار را بازداشت و بیش ۱۵۰ هزار قاضی سابقه دار، پلیس، معلم و استاد دانشگاه و وکیل دادگستری را پاکسازی کند و فرمان تحت نظر گرفتن آنها را بدهد.

قصد ندارم در اینجا  به شرح دلایل خود، دایر بر مدیریت کودتا از طرف خود دارو دسته اردوعان بپردازم ولی فقط به یک نکته اشاره میکنم و آنهم اینست که چطور میشود یک حزب سیاسی و رئیس جمهوری که به علت خارج بودن از دایره سیاسی نظام لائیک چند ده ساله ترکیه به عمق سازمانهای امنیتی آن رخنه نکرده و خود را نهادینه نکرده است، در ظرف فقط چند روز فرمان دستگیری دهها هزار نفر و پاکسازی بیش از یکصد پنجاه هزار تن را  از لایه های میانی و بالای جامعه را به اتهام ارتباط با تروریسم بدهد؟

فقط یک ساده لوح سیاسی میتواند متوجه نشود که این لیست بزرگ تصفیه، بسیار از قبل کودتا حاضر و آماده بوده است و اردوغان و دارو دسته اش با چشمان باز منتظر چنین فرصتی بوده اند که میدانسته اند پیش خواهد آمد و شاید عمداً برای رخدادن آن بستر سازی کرده بودند.

چنین رژیمی که  با هشیاری توانسته  است چنین لیستی از دولتمرادان، قضات، پلیس  و اساتید دانشگاهی و کادر های آموزشی… ، را که ناوفادار به رژیم یا توطئه گر بوده اند را از قبل تهیه کند ، نمیتواند مدعی شود که از تدارک کودتایی به  آن وسعت بی خبر بوده است.

اردوغان، تا آنجا در این برنامه ریزی برای بهره برداری از کودتا پیش رفت که حتی بقیمت سر شاخ شدن با اتحادیه اروپا مسئله قانونی سازی حکم اعدام را در دستور کار دولت و مجلس مرعوب شده خود قرار داد.

یکی از بلند پایگان حزب اردوغان در رابطه با تدارک مراسم سالگرد شکست کودتا دو روز  پیش گفت؛ که این تصفیه ها نه تنها کافی نیست و ادامه خواهند یافت بلکه افزود تصفیه نظام از تروریستهای گولنیست (FETÖ) [اسطلاح محکوم کننده ایی مانند منافق در ایران] تا دهها سال دیگر ادامه خواهد یافت. این خوش خیال قدرت پرست، هنگام زدن این حرف نفهمید و مخاطب او هم نفهمید که معنای این حرف، این میباشد  که رجب طیب اردوغان نه رئیس جمهور در یک نظام جمهوری بلکه بنیانگذار یک سلسله سلطنتی است که برای دهها سال آینده هم  از هم اکنون برنامه دارد و خیال باختن هیچ انتخاباتی را  مانند رئیس جمهور بشار اسد و دیکتاتور کره شمالی کیم ایل یون ندارد.

مدتها قبل، در رابطه با سرکوب خونین اعتراضات صدها هزار نفری در استانبول به تبدیل قزی پارک در استانبول و ازجمله برای ساختن یک مسجد بزرگ بجای آن پارک طبیعی و تاریخی، توسط سیاه جامگان قدارکش حزب توسعه و عدالت، بارها نوشتم که اردوغان با سیاستهای فرقه گرایانه خود چنان شکاف عمیق اجتماعی، قومی، مذهبی در ترکیه ایجاد کرده است که ترمیم آن به دهها سال وقت نیاز دارد.  و دیروز برشین ایناک  Barcin Yinanc، نویسنده خوش قلم حریت انگلیسی نوشت:” تا قبل از بقدرت رسیدن حزب عدالت و توسعه، جامعه ترکیه به بخشهای اجتماعی زیادی تقسیم شده بود، منجمله، سکولاریسم در برابر مذهبگرایی، لیبرالیسم در برابر کنسرواتیسم، جناج چپ در برابر جناح راست.” ولی با آمدن حزب عدالت و توسعه؛ جامعه، به طرفداران حزب توسعه و عدالت و مخالفان حزب  توسعه و عدالت تقسیم گردید. این یک قطب بندی بسیار خطر ناکی میباشد، آنقدر خطر ناک که حتی کودتا گران گولنیست که رویای تصرف قدرت سیاسی و استقرار یک رژیم اسلامگرا را در مغز خود داشتند، فکر میکردند، در کودتای خود؛ از حمایت سکولاریستها که خواهان  سرنگونی دولت حتی از طریق یک کودتای نظامی هستند برخوردار خواهند گردید.  با این وجود در پایان، این سکولاریستها بودند که کودتا را سرکوب کردند.

*، تحلیل خانم بارشین هرچند در کل درست است ولی من باید بدان اینرا اضافه کنم، که آن ردیف تقسیم بندیهای پیش از بقدرت رسیدن حزب توسعه و عدالت در ترکیه، تقسیماتی هستند که در تمام دموکراسی های مدرن دنیا وجود دارند. مثل چپ و راست، سکولار و مذهبی، لیبرال و محافظه کار ولی این شکاف اردوغانیسم و ضد اردوغانیسم است که بعلت یک بار ترکیبی از : فقر و فرودستی، روستاییگری و شهریگری، سنت گرایی دینی و سکولاریسم، عقده طبقاتی و فرازمندی طبقاتی؛ و بعنوان چتر پوشش دهنده همه این تضادها، اردوغانیسم و ضد اردوغانیسم، به یک شکاف بدخیم و درمان ناپذیر اجتماعی و فرهنگی اجتماعی تبدیل گردیده است.

یک نکته بسیار مهم در این رابطه که در همه کشورهای جهان سوم مخصوصاً نوع اسلامی آن بچشم میخورد،، ایدئولوژیزه کردنِ نگاه خصمانه، نفرت و بغض آلود و غیر هموندانه اقشار فرودست اجتماعی به اقشار موفق اجتماعی است, فقدان احساسات مشترک همبستگی و پیوند ملی در بین این اقشار فرومانده نسبت به اقشار موفق جامعه است که با ملاط گفتمان مذهبی به تئوری استبداد دینی، در آنجا که مذهب به قدرت سیاسی رسیده است و بصورت تروریسم اسلامی در آنجا که میخواهد به قدرت برسد میباشد.

این ایدئولوژیزه کردن بدبینی و بغض اقشار وامانده اجتماعی بصورت یک ایدئولوژی سیاسی/مذهبی، نخست در ایران در جریان انقلاب اسلامی پَر و بالِ پرواز گرفت و سپس از سوی اخوان المسلمین در مصر و ترکیه به سطح گفتمان حکومتی فرا روئید. اخوان المسلمین در حقیقت نماد نفرت و انتاگونیسم حاد بین واماندگی و عقب ماندگی و فرازمندی و سعادت یافتگی اجتماعی بود. تئوریزه کردن نفرت طبقاتی و تبدیل این نفرت به گفتمان حکومتی، در تباین و تضاد بنیادی با تقسیمات طبقاتی و مبارزه طبقاتی دینامیک و توسعه آفرین میباشد که در تمام جوامعِ  توسعه یافته و به دموکراسی رسیده وجود داشته و تا چشم اندازهای قابل رویت تاریخی وجود  هم خواهد داشت.

چند سال پیش یک تحلیلگر سیاسی در باره” رئیسجمهور/ سلطان” ۹۳ ساله زیمبابو ،رابرت موگابه گفت، موگابه سقوط نخواهد کرد زیرا او از فقرا دفاع میکند و تا خود او در رأس قدرت است فقر و فقرا هم هستند و حتی بیشتر هم میشوند.

رژیمهای اسلامی مانند ایران و اخوان المسلمین، صرفنظر از اینکه چه عنوانی برای خود بگذارند و در چه سرزمینی باشند، راز کیمیای قدرت را کشف کرده اند؛ بر سر کوه ثروت و دولت نشستن و از فقرا دفاع کردن و به ثروتمندان تاختن و آنهم نه ثروتمندانی که ثروت و کارآفرینند بلکه سرمایه خوارانی که بر روی انبوهی از ثروتهای پنهان نشسته اند که حاصل غارت همان فقرائی است که این سلاطین مذهبی به دفاع از آنها تظاهر میکنند و در رسای فضیلت و عزتشان بحر طویل سرهم میکنند.

کوتاه کنم:

فردا شب جشن و مراسم سالگرد شکست کودتا از غروب تا بامداد روز ۱۷دهم ژولای شروع میشود. اردوغان از مردم خواسته است که به این جشن ملی بپیوندند. او و حزبش مراسم بسیار مفصلی را  بمناسبت سالگرد شکست آن کودتا تدارک دیده بوده اند که همه آن تدارکات قبل از راهپیمایی سونامیک اخیر بوده که به تغیر روانشناسی جامعه انجامید. او در آخرین سخنرانیهای خود همچنان از موضع تهدید با راهپیمایی قلیچ اغلو و مردم برخورد کرد و به تکرار، آنرا تروریستی و غیر قانونی خواند بدون اینکه لحظه ایی فکرد کند که از نگاه ناظران، تروریسم نمیتواند اتیکت مناسب و قابل قبولی برای یک راهپیمایی میلیونی با پشتوانه دهها میلیونی باشد. موضع گیری آشتی ناپذیر او نسبت به این راهپیمایی نشان میدهد که او استعداد درک تحولات اجتما عی جامعه را ندارد. او به همان بیماری دوچار است که همه مستبدین، یعنی کورشدن چشم بعلت داشتن قدرت.

اپوزیسیون هم که دیگر در ترکیه امروز، تحت رهبری کمال قلیچ اوغلو به اتحادی آهنین و غیر قابل انتظار نائل شده، از مردم دعوت کرده است تا بمناسبت این روز بخیابانها بیایند و در  این جشن شرکت کنند. پیش بینی من اینست که این جشن بسیار بزرگ به مراسم عزای اردوغان و حزب توسعه و عدالت او تبدیل خواهد گردید.

این؛ حزب جمهوریخواه مردم ترکیه یا حزب کُردگرای دموکراتیک مردم یا جریانات چپ و فدراسیونهای اتحادیه های کارگری نیستند که فردا و پس فردا بخیابانهای شهرهای ترکیه میآیند؛ این؛ طبقه متوسط ترکیه است که با تمام قامت اجتماعیِ اسبتداد شکن خود، در تمام شهرهای ترکیه به صحنه پیکار برای سرنگونی سلطانِ درس ناموخته ترکیه به صحنه خواهد آمد.

پایان یادداشت.

………………………………………………………………………………..

افزوده ها و ضمایم

حریت امروز

۱۴/۰۷/۲۰۷

Early to say fight against Gülen is over: Turkish PM

Prime Minister Binali Yıldırım has warned that it was too early to say the fight against the Fethullahist Terrorist Organization (FETÖ) was over, adding that the organization’s full structure is not yet known.

حریت

یادداشتی بسیار خواندنی

بعداً ترجمه خواهد شد

Instead of making a poster depicting the humiliation of the soldier, you should make a poster of our hero soldier Ömer Halisdemir, who overthrew a Fethullahist Terrorist Organization (FETÖ) general with one bullet.

Instead of making a poster of a surrendered Turkish soldier, you should make a poster of how you were tricked and deceived by FETÖ.

Instead of making a poster of a soldier surrendering and crying, you should make a poster of the soldiers whom have had their lives destroyed by the FETÖ gang with the sham Ergenekon and Balyoz cases.

Make a poster of the members of parliament who traveled to Pennsylvania, where Fethullah Gülen resides, as though they were visiting the holy land.

Instead of you making a poster of members of FETÖ in military uniforms, make a poster of how so many people from FETÖ were allowed to infiltrate the Turkish Armed Forces.

Instead of making a poster of our innocent soldiers who were not aware of anything, make a poster of those who knew everything yet did not do anything to halt it.

July 15 poster should not have been like this

Hasan Aycın, an esteemed illustrator has designed one.

Our illustrator has depicted the July 15 resistance wonderfully.

Very simple and very plain…

Very powerful and very impressive…

If you want to make one, please design it like this.

On the anniversary of July 15, three people will speak in parliament; President Recep Tayyip Erdoğan, Prime Minister Binali Yıldırım, and Nationalist Movement Party (MHP) chairman Devlet Bahçeli.

But how can you forget that the bombs on the night of July 15 also fell on top of main opposition Republican People’s Party (CHP) members.

Weren’t those bombs falling onto the heads of CHP deputies on the night of the failed coup attempt?

July/14/2017

حریت

Turkey’s current account deficit widens in May

Turkey’s current account deficit was $5.24 billion in May 2017, up $2.13 billion year-on-year, official data revealed on July 13.

“The current account deficit recorded $5.24 billion, indicating an increase of $2.13 billion compared to May of the previous year, bringing the 12-month rolling deficit to $35.3 billion,” the Turkish Central Bank said

…………………………………………………………………………

No Comments