ونزوئلا به چه سوی میرود؟

Share Button

رژیم مادورو کمر به سرکوب جنبش مردم بسته است و نیروهای میدانی ضد رژیم هم در کارزار خیابانی روزمره علیه نیروهای سرکوبگر رژیم، ابتکارات رزمی از خود نشان میدهند. این فضای رزمی ایجاد شده، بمعنای اینست که به احتمال بسیار قوی، رژیم سرکوب اعتراضات را شدید تر و خونین تر خواهد کرد و مبارزان ضد رژیم هم پا بپای آن در آموزشگاه رزم و جنگ و گریز خیابانی بر قابلیت های رزمی و توانایی تاکتیکی خود خواهند افزود.


نیکلاس مادورو بالاخره انتخابات مجلس مورد نظر خویش را برای برای باز نویسی قانون اساسی، زیر سایه سنگین حضور قریب ۱۵۰ هزار نظامی و هزاران پیراهن شخصیِ شبه نظامی و موتور سوار  شبیه انصار حزب اللهی در مملکت خودمان، برگزار کرد. او مدعی شد که ۸ میلیون در این انتخابات شرکت کرده اند. یعنی حدود .۴۱% از واجدین شرایط رأی دهی. [تعداد کل واجدین شرایط حدود ۲۴ میلیون است.]

این رقم ۸ میلیون ساختگی، اگر بیشتر از این اعلام میشد، با قلت پایگاه اجتماعی رژیم، بصورت جوک در می آمد و اگر کمتر از اینهم اعلام میشد از رقم ۷ میلیونی شرکت کننده در رفراندم اپوزیسیون که دو هفته پیش انجام شد کمتر میشد که بمعنی شکست رسمی  این انتخابات میبود.[ در ان رفراندم که در بخشهای مرکزی کشور و در ۲۰۰۰ از حوزه و منطقه از جمعاً ۱۴۰۰۰ حوزه انجام شد ۷ میلیون شرکت کرده و علیه رژیم رأی دادند]

اپوزیسیون میزان مشارکت کننده انتخابات یکشنبه را ۱۲٫۵% واجدین شرایط، یعنی قدری بیش از حدود ۲ میلیون و منابع مستقل، به گفته BBC حدود ۳٫۵ میلیون، یعنی حدود ۱۳% واجدین شرایط رآی دهی بوده است. بنا به گزارش خبرگزاری آسوشیتد پرس، یک مؤسسه آماری وابسته به بانک سرمایه گذاری Torino Capital و یک مؤسسه نظر سنجی افکار عمومی با رصد ۱۱۰حوزه رأی گیری میزان مشارکت را ۳٫۵ میلیون، یعنی ۱۸٫۵ واجدین شرایط ارزیابی کرده اند.

برای اثبات ساختگی بودن رقم ارائه شده این انتخابات از سوی برگزار کنندگان آن، کافیست تا به انتخابات پارلمانی سال پیش که منجر به پیروزی ۸۰%ی اپوزیسیون گردید اشاره شده و با آن مقایسه شود.

بعلت تحریم یک پارچه این انتخابات از سوی اپوزیسیون، فقط هواداران رژیم عملاً به پای صندوقها رفتند و حتی از آنهم کمتر زیرا که بخشی از رآی دهندگان، کارمندان دولتی بودند که از ترس اخراج رأی دادند، و کارگرانی که با شایعه قطع یارانه اشان در صورت خود داری از رأی دادن، حاضر شدند بروند و برگه های خود را به صندوق بیاندازند که انتظار اعلام آمار این گونه آراء، که قطعاً آرای باطله هستند از طرف رژیم عبث است.

این انتخابات از طرف اتحادیه اروپا، کشورهای همسایه ونزوئلا مانند کلمبیا، آرژانتین و برزیل محکوم و فاقد مشروعیت اعلام شده است. آمریکا هم در همین رابطه علاوه بر تحریم ۱۳ نفر از نزدیکان مادورو در پیش از انتخابات، دیروز خود او را هم تحریم کرد.

در اینکه رژیم مادورو با این بگیر و ببندها نمیتواند برای خود مشروعیت ساخته و پایه اجتماعی اقتدار سیاسی خود را تحکیم کند کمترین تردیدی نیست و در اینکه تحرمیهای جدید، فشار خارجی و انزوای سیاسی در منطقه و دنیا هم پایه های اجتماعی آنرا با گذشت هر روز بیشتر فرسایش خواهند داد جای کمترین تردیدی نیست ولی آنچه در رفتار حاکمانه این رژیم درس آموز است اینست که سماجت آن برای حفظ قدرت، مانند رژیم بشار اسد در سوریه و موگابه در زیمبابو نشان میدهد که دیکتاتوریهای شرق گرا و چپ نما تا چه حد در چسبیدن به قدرت، تا مرز نابودی مملکت و فقر، گرسنگی و آوراگی ملتی که بنام آن حکومت میکنند سرسخت هستند و عاری از وجدان ملی و سیاسی. وجدان آینگونه فرمانروایان فقط قدرتی است که بدان مانند کنه چسبیده اند.

تاریخ دویست ساله اخیر جهان، رفتن و آمدن صذهها رژیم را در سراسر کره ارض شاهد بوده است ولی فقط نمونه هیتلر، یک چنین جانسختی نمونه واری از خود نشان داده است که رزیمهای اسد و مادورو از خود نشان میدهند.

من در اینجا رژیم حاکم بر میهن خودمان و رژیم پوتین در روسیه را نیز در این زمره قرار میدهم و اضافه میکنم که اگر وجود رژیم ایران، پوتین و چین نبودند، رژیمهایی نظیر بشار اسد، نیکلاس مادورو، و کیم ایل یون در کره، حتی یک هفته در برابر فشار خارجی و اعتراضات مردمی در درون کشورهای خود نمیتوانستند دوام بیاورند. این رژیمها، همگی در یک ارتباط منظومه ایی و اقماری، و یک پیوند دینامیک داخلی (interactional)، بهمدیگر پشتوانه استراتژیک داده و برای یکدیگر عمق و عرض استراتژیک ایجاد میکنند.

با به اجرا گذاردن این انتخابات کذایی برای بازنویسی قانون اساسی دیکتاتور پسندانه، و سرکوب اعتراضات مردمی به قیمت ۱۱۵ کشته تا امروز، رژیم مادورو بیشک پا در راهی نهاده است که رژیم بشار اسد در ۶ سال قبل در آن پا  نهاد. رژیم مادورو پتانسیل اینرا دارد که ونزوئلا را به سوریه آمریکای مرکزی تبدیل کند ولی از بدبختی او، ونزوئلا نه در خاورمیانه بلکه در آمریکای مرکزی واقع شده است که امکانات کمک رسانی روسیه، ایران و چین بدان چندان آسان نیست. ونزوئلا برعکس سوریه، در بدو اعتراضات مردمی از اپوزیسیونی پارلمانی معتبر برخوردار است که با آرای ۸۰%ی مردم  پا به مجلس نمایندگان گذارده است. اپوزیسیون ونزوئلا بنا به همین دلایل، بمراتب انسجام یافته تر از اپوزیسیون بسیار پراکنده سوریه در آغاز قیام مردم  آنکشور بوده و از نظر گروهبندیها و اهداف سیاسی راهبردی اش  هم دوچار سردرگمی ایدئولوژیک یا دین زده  نیست و میداند چه میخواهد.

این عوامل ذکر شده فوق بگذریم، سیر حوادث ونزوئلا تا آنجا که به رفتار و عکس العمل رژیم مادورو نسبت به اعرتاضات دموکراتیک مردم مربوط میشود، شباهت های زیادی با نمونه سوری خود نشان میدهد.

رژیم مادور کمر به سرکوب جنبش مردم بسته است و نیروهای میدانی ضد رژیم هم در کارزار خیابانی روزمره علیه نیروهای سرکوبگر رژیم، ابتکارات رزمی از خود نشان میدهند. این فضای رزمی ایجاد شده، بمعنای اینست که به احتمال بسیار قوی، رژیم سرکوب اعتراضات را شدید تر و خونین تر خواهد کرد و مبارزان ضد رژیم هم پا بپای آن در آموزشگاه رزم و جنگ و گریز خیابانی بر قابلیت های رزمی و توانایی تاکتیکی خود خواهند افزود.

سخن کوتاه، انتخابات یکشنبه گذشته، نه آنچنان که مادورو وعده داد، دموکراسی و ثبات بلکه آنچنانکه که در عمل نشان داد دیکتاتوری، سرکوب و بی ثباتی و سرانجام یک جنگ داخلی خونین به مردم خود هدیه خواهد کرد. ولی چه با اعتراض خیابانی و چه با جنگ داخلی، رژیم مادورو کمترین شانسی برای ماندن بر سر قدرت ندارد. او سرنگون خواهد شد!

ویدئو کلیپ زیر را ببینید!

و ثبات و دمکراسی نیکلاس مادورویی چنین مسقر میشود!

………………………………

………………………………………………..

Venezuela Is Beginning To Resemble A War

The view from the protest groups is that the fight is entering a new phase

Sky’s Stuart Ramsay is caught up in a tear gas attack and shot at by police while covering Venezuela’s election.

The election result was never in doubt.

How the opposition politicians, the street fighters and Venezuela’s security services react will determine whether or not the death toll rockets in the coming days.

The omens are not good.

Weeks of confrontation, flats raided and set on fire by the police, shootings of unarmed civilians, Molotov cocktails and roadside bombs, injured police, armed pro-government militias roaming the streets at night and now the military deployed. It’s the stuff of nightmares.

Venezuela’s economy is dominated by the oil industry, and it has the largest proven reserves of crude oil in the world. President Hugo Chavez, who was elected in 1998 on a populist platform, consolidated state control over the economy and nationalized its telephone and electricity companies. Chavez was succeeded upon his death by his vice president, Nicolas Maduro, who was elected president in 2013

President Maduros government has faced ongoing protests and civil unrest since the beginning of 2014. There are growing signs that Maduros support in the region is dwindling, as neighboring countries have expressed concern about his governments response to the crisis, including the aggressive treatment of protesters.

The anti-government protesters had been calling the election day “D-Day” for a week and they are promising it is just the start.

Every announcement from the government on moves to change the constitution or the law will be met with yet further street protests.

Despite international condemnation and internal unrest, the government is ploughing on with its agenda of taking total control; and it is difficult to see what the opposition or its opposition-controlled parliament can do about it.

Where groups of demonstrators gather – even in small numbers – they are hit

The new assembly, however illegitimate, is a higher body and the courts loaded with Maduro judges will support it.

With the more militant elements of the opposition already frustrated by what they see as inertia from their political leaders it seems likely that things really are going to get much worse.

The security forces tactic is to stop mass marches before they even start.

Where groups of demonstrators gather – even in small numbers – they are hit.

The first volleys of tear gas are fired across their barricades, as they gather. Soon afterwards, the National Guard and National Police on motorcycles, in full riot gear and carrying shotguns, make their charge.

We were part of the chaos as it developed. Young demonstrators scooped up the tear gas and threw it back. But as the motorcycles got nearer there was utter pandemonium as people tried to flee, scrabbling over their own barricades that were now locking them inside the kill zone.

Hundreds streamed through narrow streets and we were virtually carried along as the gas enveloped the crowds.

It is choking and debilitating. Your eyes and throat burn.

They were heading for a cathedral and they pushed inside as more tear gas rounds sizzled around us.

We paused for a moment before realising we were being hunted down and ran as fast as we could away from the trouble.

Near the brow of a hill we stopped and looked back. The guards were through the barricades and heading towards us.

There was no escape and we stood with our hands in the air, with our press credentials on show.

Dozens of motorcycles passed us on the corner. They could see we were unarmed and they could see three of us were European and, let’s be frank, not very young. But one of the riders fired at point blank range. Our Venezuelan producer was hit in the arm with salt pellets.

 

The tear gas is choking and debilitating, Stuart Ramsay says
Anti-government activists clash with security forces during a protest against the elections for a Constituent Assembly proposed by Venezuelan President Nicolas Maduro, in Caracas on July 30, 2017.
Deadly violence erupted around the controversial vote, with a candidate to the all-powerful body being elected shot dead and troops firing weapons to clear protesters in Caracas and elsewhere. / AFP PHOTO / Ronaldo SCHEMIDT (Photo credit should read RONALDO SCHEMIDT/AFP/Getty Images)

There is no excuse for this as a rule, but this is a very violent confrontation and it is beginning to resemble a war. In these circumstances things like this happen.

The same motorcycle unit sped off to another confrontation 100m from our position. As they passed through one of the rubbish strewn barricades an enormous roadside bomb was detonated. This is where it is going. I had not expected this type of escalation. The army is now deployed as well.

The numbers of people being killed continues to rise. It seems neither side is prepared to back down. It looks certain that things are going to get even worse.

……………………………….
Bloomberg

04/08/2018
Russian Oil Giant Lends Support to Venezuela Oil Company
……………………………

(AFP(NAHARNET

14/08/2017

Some Quick Facts on Venezuela’s Dire Economy

………………….

No Comments