کوهِ دولت جدید روحانی موش زائید!

Share Button

من در اینکه روحانی لیستی خلاف انتظار آن رأی دهندگان به مجلس معرفی خواهد کرد کمترین ابهامی نداشتم. و اگر از من پرسیده شود منفی ترین وجه این لیست کجاست برخلاف اجماع نسبتاً همگانی آن ۲۴ میلیون رأی دهنده، پاسخ خواهم داد که ایراد اصلی لیست پیشنهادی وزاء، معرفی آن ۳ ضعیفه ایی است که او برای پستهای معاونت ریاست جمهوری معرفی کرده است. زیرا همانطور که در زیر شرح خواهم داد، این ۳ ضعیفه، حاجبه خانم شهیندخت مولارودی، حاجیه خانم معصومه ابتکار و حاجیه خانم لعیا جنیدی، بهیچ عنوان نه تنها جامعه زنان و جنبش فمینیستی میهنمان را نمایندگی نمیکنند بلکه آنها، نماد مصلوب الحقوقی زن ایرانی هستند که با پست وزیری یا نماینده ریاست جمهوری گرفتن، بنام زن و درکسوت زنانه مأموریت دارند روی مردسالاری خشن نظام حاکم و سرشت زن ستیز آن صحه بگذارد و چهره زشت زن ستیز آنرا بپوشانند.

Bildresultat för ‫زهرا خانم‬‎

چهره بی روتوش زن حکومتی در این رژیم اینست
از شعار های زهرا خانم: آی لیبرالها، کمونیستها کونتان را پاره میکنم!
زنان به وزارت رسیده در این حکومت تدام تاریخی ۴۰ ساله صحنه بالا هستند

دکتر زیبا کلام* در یادداشتی پیرامون معرفی کابینه ۱۲ روحانی از جمله مینویسد: «کابینه را دیروز به میمنت و مبارکی معرفی کردید.فهرست وزرای پیشنهادی شامل همان‌هایی می‌شود که ظرف چند هفته گذشته صحبت‌شان بوده است.بی‌شک مستحضر هستید که انتظارات فراوانی در خصوص کابینه دوم شما مطرح بوده است.خودتان نیز فرمودید که بنا دارید به خواست ۲۴میلیونی که به شما رأی دادند،لبیک بگویید اما فهرستی که معرفی کردید،فاصله فراوانی با انتظاراتی دارد که در جریان انتخابات به وجود آمدند.»

برخلاف دکتر زیبا کلام، من هم که بسهم خود از شرکت در انتخابات بسود شیخ حسن روحانی دفاع کرده بودم، بهیچوجه از لیست معرفی شده وزرای او به مجلس متعجب نشدم و اساساً چند و چون کابینه هرگز برایم مهم نبوده است حتی در آنهنگام که از شرکت انتخاباتی بسود روحانی دفاع میکردم.

از دکتر زیبا کلام متعجبم که قضیه ترکیب کابینه روحانی را جدی گرفته بوده و حالا از این لیست ولایت مآبانه او جا خورده است. از نگاه من مسئله انتخابات و شرکت در آن صرفاً یک اقدام سلبی بوده، هست و خواهد بود تا مردم در غیاب گزینه سازنده تر دیگری، از درون این انتخاباتها نشان دهند که چه؟ و که؟ را نمی خواهند.

انتخاب روحانی در این دو دوره، یعنی مردم سید علی خامنه ایی و مهره های مارک دار او را نمیپذیرند و نمیخواهند. انتخاب روحانی یعنی ۲۴ میلیون رأی دهنده و ۲۰ میلیون رأی نداده وضعیت حاضر را نمخواهند و خواهان تغیر آن هستند. حال برخی خواهان تغیر بنیادی آن و برخی خواهان تغیرات رفرمیستی آن.

من در اینکه روحانی لیستی خلاف انتظار آن رأی دهندگان به مجلس معرفی خواهد کرد کمترین ابهامی نداشتم. و اگر از من پرسیده شود منفی ترین وجه این لیست کجاست برخلاف اجماع نسبتاً همگانی آن ۲۴ میلیون رأی دهنده، پاسخ خواهم داد که ایراد اصلی لیست پیشنهادی وزاء، معرفی آن ۳ ضعیفه ایی است که او برای پستهای معاونت ریاست جمهوری معرفی کرده است. زیرا همانطور که در زیر شرح خواهم داد، این ۳ ضعیفه، حاجبه خانم شهیندخت مولارودی، حاجیه خانم معصومه ابتکار و حاجیه خانم لعیا جنیدی، بهیچ عنوان نه تنها جامعه زنان و جنبش فمینیستی میهنمان را نمایندگی نمیکنند بلکه آنها، نماد مصلوب الحقوقی زن ایرانی هستند که با پست وزیری یا نماینده ریاست جمهوری گرفتن، بنام زن و درکسوت زنانه مأموریت دارند روی مردسالاری خشن نظام حاکم و سرشت زن ستیز آن صحه بگذارد و چهره زشت زن ستیز آنرا بپوشانند.

عناوین اخبار روزنامه بهار در روز پنجشنبه ۱۹ مرداد :

در تاریخ جمهوری اسلامی هیچ یک از آن زنانی که به پست های وزارتی، وکالتی و مدیریتی رسیدند، جامعه زنان ایران را بمعنای جنسیتی آن  نمایندگی نمیکردند بلکه زنانی بودند که وظیفه اشات نقاب زدن بر چهره عمیقاً مردسالار نظام جمهوری اسلامی بود.

حضور این ۳ ضعیفه در ساختار سیاسی(حقوقی و نمایشی) نظام جمهوری اسلامی، حضوری فیزکی بود و نه اجتماعی و جنسیتی. آنها در این ساختار گنجانیده شدند تا رژیم به دنیا بگوید حتی زنان مملکت ماهم خواهان همین سروری مردانه هستند و بر سیاستهای آن در رابطه با زنان صحه میگذارند و حجاب اجباری، تعدد زوجات و ازدواجهای موقتی (صیغه)، محدودیت های مسافرتی و ورزشی و حتی سنگسار زنان را تأئید میکنند. رژیم میخواست و همچنان میخواهد از زبان چند زن(نما بمعنی اجتماعی) برای سیاست زن ستیزانه خود، امضاء بگیرد که همه این زنان به پست و مقام رسیده، این وظیفه را بخوبی انجام دادند.

در مقایسه با سیاست رژیم در عرصه مسائل کارگری؛ علیرضا محجوب و حسین کمالی در جامعه کارگری بنام نماینده کارگران کشور صدها بار بیشتر علیه کارگران کار کردند تا اگر یک سرمایه دار حرفه ایی و کار آفرین بجای آنها نماینده جامعه کارگری میهنمان میشد. این دو نفر خود فروخته، جز تأئید کننده سیاست های کارگر ستیزانه نظام کاری نکردند. رژیم به این مهره های عاری از هویت کارگری در کسوتِ کارگر نما نیاز داشت تا ترکیب کلکسیون اجتماعی ساختار تک بعدی و تک قدرتی سیاسی حکومت خود را از نگاه مردم و دنیا پنهان کند. و این نشان میدهد که مهره کاری تقلب آمیز مدیریتی در این نظام فقط به جامعه زنان محدود نمیشود و این رویکرد؛ یک رویکرد راهبردی در نظام است.

و بر این سیاق، دولت روحانی با معرفی این ۳ ضعیفه فقط در پی فریب افکار عمومی است و چه بهتر بود تا او صادقانه معاونین خود را نیز ۳ مرد پُر ریش و پشم یا سه سردار ولایتمدار سپاه، را بعنوان معاونین خود معرفی میکرد که اقلاً اگر به آن ۲۴ میلیون در مرحله انتخابات دروغ گفت و دروغ وعده داد، اقلاً با معرفی یک کابینه یک دست و تمام عیار از ولایتمداران و مالشگران مقام معظم رهبری دیگر به بیش از دیگر به رأی دهندگان خود دروغ نگوید.

در چنین صورتی کسانی مانند دکتر زیبا کلام درمیافتند که اگر شیخ حسن وعده دروغ داد، دیگر با کابینه رنگ آمیزی شده قصد رنگ کردن بیشتر آنها را ندارد.

کسوت قلابی و فریب مردم از این راه گوئی یک رویکرد عام اسلامیستی است که مخصوص جمهوری اسلامی ما نیست.

در بحث از قدرت طلبی سلطانی، رجب طیب اردوغان در ترکیه کمترین دست کمی از سلاطین عثمانی ندارد. او نشان داده است که برای حفظ قدرت و برای ثبت شدن در تاریخ ترکیه بعنوان یک سر سلسله اتومانی جدید، حاضر از از شطی از خون مخالفان خود بگذرد. ولی اگر از من بپرسند بزرگترین گناه او چیست، من استبداد سلطانی و اتومانی او را، فساد دستگاه سلطانی اش را، بگیر و ببند های دهها هزاری اخیرش را، به گلوله بستن مخالفانش و تصفیه های صدهها هزار نفری او را گناه بزرگ او نمیدانم بلکه ریش سه تیغه تراشیده شده و کراوات بسیار زیبا گره خورده او را بزرگترین گناه او میدانم. زیرا آن جرایم پیش گفته را همه میبینند و اردوغان هم سعی در کتمان آنها ندارد ولی این ژست سوپر مدرن کت و شلوار کراواتی که با آن سیاستهای درپیش گرفته شده کمترین خوانائی ماهوی باهم ندارند وسیله فریب مردم است که آن جرائیم پیش گفته بر بنیاد فریب آن بنا شده است.

اگر اردوغان بجای آن کسوت مدرن نما، شالی زربافت بردوش، دستاری اتومانیستی بر سر و مانند حوثیهای یمنی یا سلاطین عثمانی یک خنجر بر شالِ کمر خود مینهاد، انوقت اقلاً به دنیا و مردم ترکیه در باره ماهیت فرهنگی و فلسفه سیاسی خود دروغ نگفته بود.

انتخاب نکردن زنان برای کابینه، بی توجهی به کردها و صرفنظر کامل از همه اقلیتهای دینی و قومی در چینش پیشنهادی کابینه، گناه بزرگ روحانی نیست بلکه نسخه برابر اصل نظام و زیرمجموعه های آنست. اما گذاردن این عناصر گمراه کننده و دغل آمیز(معاونین زنانه ریاست جمهوری) در پشت ویترین دولت و حکومت زن ستیز، معنایی جز فریب اکار عمومی جامعه خودمان و جهان ندارد. وقتی در این کابینه وزرای آن استقلالی از خود ندارند و مجری دولت پنهان و محافل حلقه مرکزی قدرت هستند، دعوا بر سر شرکت دادن زنان در کابینه نیز گمراه کننده است زیرا غیر مستقیم این فکر را القاء میکند که وزارء و خود کابینه و حتی شخص رئیس جمهور در این نظام صاحب قدرتی هستند که از عناونین وزارتی آنها انتظارش میرود!

ح تبریزیان

Sadegh Zibakalam har lagt till ett nytt foto.
19 tim · 

کابینه را دیروز به میمنت و مبارکی معرفی کردید.فهرست وزرای پیشنهادی شامل همان‌هایی می‌شود که ظرف چند هفته گذشته صحبت‌شان بوده است.بی‌شک مستحضر هستید که انتظارات فراوانی در خصوص کابینه دوم شما مطرح بوده است.خودتان نیز فرمودید که بنا دارید به خواست ۲۴میلیونی که به شما رأی دادند،لبیک بگویید اما فهرستی که معرفی کردید،فاصله فراوانی با انتظاراتی دارد که در جریان انتخابات به وجود آمدند.

قصدم به‌هیچ‌وجه ابراز ندامت نیست.بی‌شک اگر زمان به عقب برگردد،بنده این‌بار حتی با عزم و اراده محکم‌تری برای شما از این شهر به آن شهر تبلیغ می‌کنم و به‌ویژه از مردمی که نمی‌خواستند در انتخابات شرکت کنند،خواهم خواست که پای صندوق‌ها بیایند و در انتخابات به شما رأی دهند.

احساسم در قبال همه آنان که صادقانه دعوتشان می‌کردم که به شما رأی دهند،احساس «سوزان هیوارد» در فیلم «می‌خواهم زنده بمانم» است.او درحالی‌که سعی می‌کرد کبودی ‌زیر چشمش و اشک‌هایش را از فرزندشان که شاهد دست بلند کردن پدر روی مادرش بود،پنهان کند،گفت: فرزندم ناراحت نباش،پدرت بی‌شک نمی‌خواست دست روی مادرت بلند کند.

من نیز مانند «سوزان هیوارد» به آن ۲۴میلیون می‌گویم که مقصود روحانی این فهرست نبود.به دست‌کم نیمی از آن ۲۴میلیون که بانوان کشورمان بودند،به کردها و اهل سنت،مانند «سوزان هیوارد» که از پدر با وجود کبودی زیر چشمش تعریف می‌کند،من نیز می‌گویم که روحانی می‌خواست از زنان،اهل سنت و کردها در کابینه‌اش دعوت کند اما نمی‌توانست.برای او مقدور نبود حتی مولوی عبدالحمید را در مراسم تحلیفش دعوت کند زیرا در آن مراسم شخصیت‌هایی! مانند علی پروین،داریوش ارجمند،علیرضا افتخاری و…که نقش بسیار مؤثرتری از مولوی عبدالحمید داشتند،باید حضور پیدا می‌کردند ولی جایی برای مولوی نبود!

اگر به عقب بازگردیم،مولوی عبد‌الحمید و صادق زیباکلام با عزم راسخ‌تری برای شما خواهند دوید زیرا اعتقاد داشتند که سرنوشت کشور نباید دوباره در دست کسانی بیفتد که از ۸۴تا۹۲ آن مصیبت‌ها را به سر ایران آوردند.

سطح کابینه شما اگر از این نیز پایین‌تر می‌رفت باز ما در میدان می‌بودیم.زیرا می‌دانیم شما حسن روحانی هستید.در مورد شما دچار هیچ وهم و خیالی نیستیم.می‌دانیم شما نلسون ماندلا،گاندی،بازرگان،مصدق،هاشمی‌رفسنجانی،منتظری و سید محمد خاتمی نیستید.کبودی زیر چشممان را پنهان می‌کنیم و به آن ۲۴میلیون می‌گویم اشکالی ندارد که او یک زن،کرد و اهل سنت را وارد کابینه‌اش نکرد.او منظوری نداشت و نمی‌خواست دست روی مادرت بلند کند.

No Comments