آرایش انتخاباتی ترکیه، گواه پس ماندگی سیاسی ما

Share Button

حرکت احزاب سیاسی اپوزیسیون ترکیه نشانگر نهایت عقلانیت مبارزاتی و جسارت سیاسی و در مقایسه با آن؛ رفتار سیاسی نیروهای سیاسی در مملکت ما، نشانگر نهایت عقل گریزی، پخمگی و زبونی سیاسی است که در بطن آن، روستائی گری، قبیله و ایل گرایی سیاسی قرار دارد صرفنظر از اینکه اینها چقدر حنجره خود را در فریاد های دموکراسی خواهی و مداراگری سیاسی پاره کنند.

 

Good Party and Felicity Party leaders apply for candidacy

رهبرحزب سنتگرای اسلامیستی فلیسیتی SP (نیکبختی) ومرال اکسندر رهبر حزب خوب(Good (İYİ انشعابی از حزب ملی گرای راست

قریب دو ماه دیگر مردم ترکیه در یک انتخابات غیر قابل انتظار زودرس به پای صندوقهای رأی میروند تا نمایندگان پارلمان و رئیس جمهور را انتخاب کنند.

سال گذشته اردوغان با استفاده از فرصت کودتای شکست خورده ای که آنرا به فتح الله گولن یک شخصیت مذهبی میانه روی مقیم آمریکا، نسبت داد، حداکثر بهره برداری سیاسی را کرد تا مخالفین خود را در جرز دیوار حیات سیاسی کشور قرار دهد و دست و دهان آنها را ببندد.

او با بهانه ایجاد ثبات درکشور و ایجاد تغیرات مثبت در سیستم حکومتی، رفراندمی را تحت شرایط سرکوب کودتا و حالت فوق العاده که به او اختیارات ویژه میداد، برگزار کرد که سیستم پارلمانی را به ریاست جمهوری تغیر داد که مطابق آن تغیر، او  به یک مقام معظم رهبری در ترکیه و برای مردم آن ارتقاء میابد.

اردوغان به بهانه سرکوب کودتا؛ صدهها هزار نفر از نظامیان و افراد دستگاه انتظامی و امنیتی، قضات و وکلای دادگستری، اساتید دانشگاهی و دیگر کادرهای آموزشی، پرسنل اداری، ارباب جراید و رسانه ها را تصفیه کرده یا روانه زندان ساخت. او تعدادی از نمایندگان حزب پارلمانی کردهای ترکیه را که از ۱۳% کرسی های مجلس برخوردار هستند را بشمول رهبر آن صلاح الدین دمیتراش را با بهانه های ساختگی زندانی و به حبس های طولانی محکوم کرد.

اردوغان که با چشم انداز متراکم شدن ابرهای بحرانزای سیاسی و ژئوپولیتیک در اطراف کشور از یکسو و  وخیم شدن اقتصاد ترکیه که تا هم اکنون به نصف شدن ارزش لیر ترکیه در عرض ۳ سال گذشته انجامیده روبرو میباشد، چاره کار را در جلو انداختن ۱٫۵ ساله انتخابات دانسته، تا هم زودتر، آن رئیس جمهور قَدر قدرتی گردد که نتیجه رفراندم سال پیش، زمینه اش را برای او ساخته است و هم قبل از فرارسیدن طوفان بحران اقتصادی به ساحل قدرت بی پاسخگوی برسد تا در آنجا برای همیشه لنگر بیاندازد.

وضع اقتصادی ترکیه بسرعت در حال وخیم شدن است و مؤسسه بین المللی/آمریکایی استاندارد اند پور (S&P)، هفته گذشته نمره اعتبار اقتصادی ترکیه را صفر(آشغال) اعلام کرد. ترکیه با تورمی دو رقمی روبروست(۱۰٫۸۵%) و سقوط لیره*، پول ملی آنکشور، در حال شتابگیری است. بدهی های خارجی ترکیه در بین ممالک بدهکار جهان، از بالاترینها بشمار میرود و پیش بینی میشود که در آینده ایی نه چندان دور، در پرداخت اقساط بدهیهای خارجی اش بماند.

روی کاغذ و صفحه تلویزیون، آمار توریسم بعنوان بزرگترین منبع درآمد ارزی کشور، درصدهای بالا تری نسبت به گذشته را نشان میدهند ولی، این آمارها نمیگویند که جای توریستهای اروپایی، اسرائیلی، عربستانی و اماراتی را، توریستهای روسی، اوکرائینی و قطری گرفته اند که حتی در صورت تغیرات سیاسی مثبت در آینده هم، فضای روسی شده توریسم ترکیه را همچنان رنگ و لعاب خواهند داد.

هدف از این یادداشت تحلیل اوضاع ترکیه یا تحلیل انتخاباتی آن نیست، که مسئله حداقل یک ماه آینده است، بلکه نشان دادن واکنش احزاب سیاسی ترکیه در برابر انحصاری کردن قدرت توسط اردوغان و حزب عدالت و توسعه او  و مقایسه واکنش آن احزاب اپوزیسیونی ترکیه با واکنش مدعیان اپوزیسیون در ایران خودمان در برابر سلطه سلطانی مقام عظما است.

اردوغان در رفراندم سال پیش و قبل از آن، وارد یک ائتلاف نانوشته با حزب افراطی دست راستی ملی گرای «حزب جنبش ملی» گردید. این حزب نزدیک به ۱۳% از آرای پارلمانی را دارد و در رفراندم گذشته، بدون کمک آن، اردوغان قادر نبود به نتیجه ایی پیروزمندانه که در نظر داشت برسد و در پارلمان هم در کسب احراز حداکثر پارلمانی برای گذراندن لوایحش در میماند.

تاخت و تازی که اردوغان در صحنه سیاسی کشور راه انداخت و انحصاری کردن قدرت، در داخل کشور و جامعه جهانی نقاب اردوغان را بعنوان یک مسلمان میانه رو درید و در پس آن سیمای استبدادطلبی دینی او را بر همگان آشکار ساخت که در نتیجه آن روابط او و ترکیه با اتحادیه اروپا، آمریکا و ممالک عربی منطقه به بحران کشیده شد و او بسوی روسیه و پوتین و رژیم ایران که با آنها میل ترکیبی داشت رفت.

اردوغان برحسب مثال ایرانی خودمان (چه میخواستیم! چه شد!)، فکر میکرد، احزاب سیاسی مخالف او آنقدر پراکنده و مخالف الجهت هستند که کمترین احتمالی برای متحد شدن آنها علیه او و حزبش وجود ندارد.

در حزب جنبش ملی، که متحد اردوغان است، انشعابی رخ داده بود که ناشی از نزدیکی استراتژیک این حزب با حزب عدالت و توسعه اردوغان بود ولی این نیروی انشعابی خطری برای اردوغان نبود زیرا برای وارد شدن آن به کارزار انتخاباتی ریاست جمهوری آینده، داشتن حد اقل ۲۰ نماینده پارلمانی لازم بود درحالیکه آن حزب فقط ۵ نماینده پارلمانی داشت و برای وارد شدن به پارلمان هم رسیدن حدنصاب ۱۰%ی لازم بود تا آرای داده شده اعتبار نماینده ساز و پارلمانی بیابند.

کلیچ دار اوغلو، رهبر حزب(کمالیست) جمهوری مردم، بزرگترین حزب اپوزیسیون، که دارای ۲۵ درصد آرای پارلمانی و دومین حزب بزرگ ترکیه میباشد، در یک اقدام کاملاً بیسابقه؛ شبانه به ۱۵ تن از نمایندگان پارلمانی خود، و قبل از انقضای فرصت ثبت نام، دستور داد که بامداد روز بعد، به پارلمان رفته و استعفای خود را از حزب جمهوریخواه مردم اعلام و پیوستن خود را به حزب İYİ) Good Party) اعلام کنند تا آن حزب بتواند از خود نامزد ریاست جمهوری معرفی کند. و این چنین شد.

این تصمیم کلیچ دارا اوغلو مانند صاعقه ایی بود که در یک هوای آفتابی بر سرِ فضای سیاسی ترکیه وارد شود و بیش از همه بر سرِ اردوغان. زیرا چنین حرکتی نه تنها از سوخته شدن آن ۵% آرای پارلمانی این حزب جلوگیری میکرد بلکه میتوان تصور کرد که بخشهایی از شاخه اصلی حزب را هم بتواند بسوی خود بکشاند و آرای اردوغان را ختی تا حدود ۱۰% در انتخابات آینده تقلیل دهد که پیش بینی دقیق میزان آن کاهش آراء هنوز زود است.

دراماتیکِ کارزار پیش انتخاباتی ترکیه بدینجا خاتمه نیافت بلکه در یک اقدام صاعقه آساتر، حزب بسیار سنت گرایIslamist Felicity Party اسلامیستی، حزبی غیر پارلمانی با حدود ۳% آرای مردم، دیشب اعلام کرد که به اتحاد آن دو حزب علیه اردوغان میپیوندد  که خود این حزب اسلامیست قدیمی میتواند بیش از آن ۳% آرای سنتی خود از آرای اردوغان بکاهد زیرا اینها در انتخاباتهای گذشته ذخیره اردوغان بوده اند.

این رعد و برق انتخاباتی تُندرآسابا پیوستن حزب کردی و چپگرای دموکراتیک مردم، که هیچ قرابت اعتقادی با آن احزاب دیگر نداشت نیز به این ائتلاف پیوست. این سناریوی بازی شده در تئاتر انتخاباتی ترکیه، شگفت آور بود و سرنوشت انتخابات آینده را برای اردوغان بطور زیر سئوال میبرد.

اگر بخواهم این ائتلاف شکل گرفته در ترکیه را با وضع کشور خودمان ایران مقایسه کنم با توجه به اینکه رژیم حاکم بر میهن ما با رژیم ترکیه قابل مقایسه نیست و وضع ما بسیار رقت انگیز تر و نکبتی تر است، باید فرض کنیم که در یک آرایش انتخاباتی، اصلاح طلبان وجنبش سبز با جریان های کردی و چپ و سلطنت طلبان علیه رژیم و شخص خامنه ایی متحد شوند!

حرکت احزاب سیاسی اپوزیسیون ترکیه نشانگر نهایت عقلانیت مبارزاتی نشاندادن مسئولیت مدنی و جسارت سیاسی است. و، در مقایسه با آن؛ رفتار غیر تعاملاتی نیروهای سیاسی در مملکت ما، نشانگر نهایتِ عقل گریزی، عدم احساس مسئولیت مدنی، پخمگی و زبونی سیاسی است که در بطن آن، روستائی گری، قبیله و ایل گرایی سیاسی و خود مهم بینی قرار دارد صرفنظر از اینکه اینها چقدر حنجره خود را در فریاد های دموکراسی خواهانه و مداراگری سیاسی پاره کنند.

لیست احزاب عمده سیاسی ترکیه

 

CHP)                Republican People’s Party)

AKP)        Justice and Development Party)

HDP)    Kurdish Peoples’ Democracy Party)

MSP)                  National Salvation Party”)

MHP)             Nationalist Movement Party)

İYİ)                                    Good Party)

SP)                     Islamist Felicity Party)

DP)                             Democrat Party)

……………………………….

*

 نشریه حریت ترکیه

Turkish lira weakens to another record low against dollar after poor inflation data

ANKARA/ ISTANBUL

The Turkish lira, one of the worst performing emerging market currencies this year, weakened to a record low of 4.2487 against the dollar, from the May 2 close of 4.1785. It was later eased to 4.1885 in the May 3 afternoon.

Sentiment toward Turkish assets had already been hit this week, after Standard & Poor’s cut Turkey’s sovereign rating further into junk territory and a survey showed manufacturing contracted last month.

………………………….

*

Reuters

موسسه مالی جهانی مودی هم به لیره نمره منفی داد

 ………………………………………………….

 

No Comments