بخشیدن دریای خزر اولین ایران فروشی رژیم نیست

Share Button

در چنین فضایی است که نام ایرانی اروندرود که بجای شط العرب که در زمان شاه رسمیت یافته بود و رژیم اسلامی آنرا مجدداً به شط العرب تغییر داد دوباره از بایگانی فرصت طلبی رژیم بیرون آورده میشود و غرامت جنگی عمداً فراموش شده هم مجدداً مطرح میشود.

از اروندرود تا خزر قابل فروش هستند بشرطی که …

رئیس کمیسیون امنیت مجلس به ناگاه از خواب بیدار شده و به یادش آمده که ایران از عراق باید غرامت جنگی بگیرد. و اما دلیل چیست؟

نتیجه انتخابات پارلمانی ۲۰۱۰ عراق هیئت حاکمه ایران را شوکه کرد. رژیم ولایی تصور نمی کرد بعد از ۶ سال فرمانروائی بلوک شیعه وابسته به ایران، آرای پارلمانی آن کاهش یابد و ایاد علاوی سکولار/لیبرال و مخالف با ایران بر نوری المالکی پیشی گیرد. در آن انتخابات، بلوک پارلمانی ایاد علاوی با کسب ۹۱ کرسی بر دو رقیب خود که سر سپرده رژیم ایران بودند، مالکی و جعفری ،با ۸۹ و ۷۰ کرسی  به ترتیب پیشی گرفت.

انتظار این بود که ائتلافی از کردها و سُنی ها و جنبش ملی به رهبری ایاد علاوی دولت جدید را تشکیل دهد. دستگاه رهبری ایران تقریباً امید خود را به گزینش دولتی دلخواه در عراق را از دست داده بود که در آخرین مراحل با استفاده از تهدید، تطمیع و همه اشکال ناپسند سیاسی، موفق شد با خریدن تعدادی از نمایندگان جدید جایگاه نوری المالکی را بعنوان نخست وزیر عراق حفظ کند.

بهر حال در اینجا، بحث از تحلیل آن انتخابات عراق نیست. بلکه مسئله دیگری در میان است*.

در آن لحظاتی که رژیم ایران از جلو دادن مهره خود در شطرنج سیاسی عراق مایوس شده بود، و نخست وزیری ایاد علاوی محرز به نظر میرسید، سایت تابناک بعنوان زبان غیر رسمی دستگاه رهبری ایران، به یکباره یادش افتاد که عراق باید به ایران غرامت جنگ را بپردازد.

دلیلی که در یادداشت مربوطه برای طرح مطالبه غرامت جنگی از عراق مطرح شده بود این بود که: « حالا که قرار است ایاد علاوی نخست وزیر شود» پس ما باید غرامت جنگ را از عراق طلب کنیم.

برای نویسنده تابناک بعنوان زبان غیر رسمی حاکمیت، صدها میلیارد غرامت جنگی، نه حق مسلم ایران به عنوان قربانی تجاوز رژیم عراق، بلکه به عنوان یک مطالبه مشروط  مطرح شده بود. یعنی شرط نخست وزیر شدن نوری المالکی برای رهبری ایران آنقدر ارزش داشت تا به راحتی از بیش چند صد میلیارد دلار غرامتی که رژیم عراق می بایستی به ایران بپردازد و حق مسلم دولت ما بود بگذرد. و صرفنظر از اینکه چه کسی یا حزبی در آنجا فرمانروایی داشته باشد.

با تمدید نخست وزیری نوری المالکی، دیگر نفسی از کسی در این زمینه از رژیم برنیامد آنچنانکه گوئی مسئله ای بنام غرامت جنگی بین ایران و عراق وجود نداشته است.

حال یک بار دیگر سناریو انتخابات تکرار شده است و این بار، جداسری  حیدر العبادی نسبت به رژیم ایران است. ترکیب پارلمانی جدید عراق از یکسو و جنبش ضد فساد در آن کشور از سوی دیگر موقعیت جناح های سیاسی وابسته به ایران را کاملاً به خطر انداخته است و حیدر العبادی نخست وزیر عراق عملاً راهش را از سرسپردگان به تهران جدا کرده است. او، در منطقه هم بیش از پیش بسوی نزدیکی با عربستان و اتحادیه عرب و مصر پیش میرود. از اینها بدتر چند روز پیش گفت:« ما با تحریم های علیه ایران موافق نیستیم ولی مجبوریم آنها را به اجرا بگذاریم.» این اظهارات او خشم مقامات ایران را برانگیخت.

در چنین فضایی است که نام ایرانی اروندرود که بجای شط العرب که در زمان شاه رسمیت یافته بود و رژیم اسلامی آنرا مجدداً به شط العرب تغییر داد دوباره از بایگانی فرصت طلبی رژیم بیرون آورده میشود و غرامت جنگی عمداً فراموش شده هم مجدداً مطرح میشود.

با شفاف تر شدن مواضع ضد ایرانی یا غیر دوستانه حکومت عراق نسبت به رژیم، باید منتظر بود تا ماشین تبلیغات رژیم از جعبه شامورتی بازی و سیاستهای شرطی خود، بهانه های  جدی و فراموش شده قدیم را زنده کند و دعاوی جدیدی برای ایجاد تنش با عراق بیابد.

رژیم با به محاق فرستادن مسئله غرامت جنگی در شرایطی که در اثر سقوط صدام و نفوذ رژیم در عراق، بهترین فرصت را برای گرفتن آن غرامتها یافته بود، به مملکت خیانت کرد.

رژیم با نادیده گرفتن مسئله لاروبی اروندرود  که وظیفه عراق بود نیز به میهن ما خیانت کرد.

رژیم با انتقال ده ها و شاید صدها میلیارد دلار ارز مملکت برای سرمایه گذاری در عراق به مملکت خیانت کرد.

رژیم با تأمین هزینه نوسازی گنبد های امامان در آنجا با مصرف دهها تن طلا و نقره به میهن ما خیانت کرد.

سران رژیم به ویژه نظامیان سپاه، با انتقال ثروت های عظیم از ایران با هدف خروج سرمایه به عراق به میهن ما خیانت کردند . رژیم با اعزام سالیانه میلیونها زائر به عراق که میلیاردها دلار با خود به آنجا می بردند و خرج میکنند، به هزینه  ملت ایران، به وزارت جلب سیاحان و سازمان گردشگری عراق تبدیل شده است.

خیانت رژیم در بخشش سهم میهن ما از دریای خزر، اولین خیانت آن نیست. حالا با دقت  گزارش زیر از جهان صنعت را بخوانید تا بدانید در بالا چه گفته شده است.

پایان پیش کامنت:

 

عراق توان پرداخت غرامت جنگی به ایران را دارد

جهان صنعت

صفحه ایران: رییس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی با تاکید بر اینکه غرامت، تعهدی غیرقابل چشم‌پوشی در مناسبات ایران و عراق است، گفت: عراق توان پرداخت غرامت جنگی ایران را دارد. انتظار ما این است که این موضوع اجرایی شود.به گزارش ایسنا، حشمت‌الله فلاحت‌پیشه‌ درباره آخرین وضعیت پرداخت غرامت دوران جنگ عراق به ایران براساس قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل، گفت: غرامت، پرونده بازی در مناسبات ایران و عراق است که عراق باید طبق بند ۶ قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل آن را پرداخت کند. در همین رابطه طرف عراقی هم به‌طور کامل پرداخت غرامت را رد نکرده است.وی افزود: در این بین یکسری از اختلافات گذشته بین ایران و عراق مانده که معمولا عوامل دخیل بیرونی مانع از رفع برخی اختلافات می‌شود که نتیجه آن ایجاد ضررهایی است.

به عبارت دیگر اگر عراقی‌ها اجازه می‌دادند در طول این مدت فقط اروندرود لایروبی شود و به دنبال ۱۰۴ کیلومتر کشتیرانی صنعتی، تجاری و اقتصادی ایجاد شود می‌توانستند از آن محل غرامت ایران را پرداخت کنند. منتها کارشکنی‌هایی وجود دارد که هنوز اروندرود لایروبی نشده است.

فلاحت‌پیشه یادآور شد: اختلافات موجود باعث شده که هنوز خطوط ریلی بین ایران و عراق از کریدور شرق به غرب که قرار است به سوریه و دریای مدیترانه برود تعیین تکلیف نشده و باقی مانده است. با این وجود واقعیت آن است که غرامت، تعهدی غیرقابل چشم‌پوشی در مناسبات ایران و عراق محسوب شده و از تعهدات عراقی‌ها به حساب می‌آید.رییس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی ادامه داد: در این بین ایران و عراق تلاش کرده‌اند موضوع از لحاظ زمانی به‌گونه‌ای پیش رود که به امر اختلافی در مناسبات طرفین تبدیل نشود. به هر حال ایران و عراق مناسبات اقتصادی دارند که از محل آن می‌توانند به گونه‌ای عمل کنند که غرامت پرداخت شود. فلاحت‌پیشه در عین حال گفت: البته عراقی‌ها از لحاظ تولید و فروش نفت از ایران جلوتر هستند و بیشتر می‌فروشند. این یعنی توان پرداخت غرامت ایران را دارند.

…………………………………………………

*

بر پایه آنچه تا کنون در عراق پیش رفته است، من فکر میکنم آمریکا در آن انتخابات آگاهانه و دو اندیشانه، از نخست وزیری نوری المالکی پشتیبانی کرد، تا بعداً با افشاء شدن فساد و ناکار آمدی رژیم، او و تمام منظومه اقماری ایران را زیر ضربه ملت عراق قرار دهد.

No Comments