در سوریه چه میگذرد؟

Share Button

رژیم اسد نشان داده رژیمی کاملاً پراگماتیست است و تعارفات اعتقادی و ایدئولوژیکی با هیچ کس ندارد. این رژیم می خواهد «بماند» و پیوستن به جامعه عرب منطقه و در صدر آنها عربستان و مصر و امارات، این «ماندن» را میتوانند تضمین کنند. رژیم اسد به خوبی میداند که اگر با بمبهای شیمیائی و بشکه های احتراقی توانست جنبش اعتراضی مردم را سرکوب کند با این ابزار و ماشین سرکوب نظامی نمی تواند از پس بازسازی کشور برآید. تا چه رسد که در درون جامعه برای خود اعتماد سازی کند.

 نتیجه اینکه؛ غرب و ممالک عربی منطقه با دست بشار اسد آن چنان سیلی تحقیر آمیزی به رژیم حاکم بر ایران بزنند که هرگز کسی تصور آن را هم نمی توانسته بکند.   

تصمیم ناگهانی ترامپ به خارج کردن نیروهای آمریکایی از سوریه، دنیا را غافلگیر کرد. رژیم ایران هم از شوک این خبر در امان نماند زیرا تمام استراتژی رژیم در سوریه بر پایه مفروض گرفتن ادامه حضور آمریکا در بخشهایی از سوریه بود که بهانه اصلی حضور نظامی ایران در آن کشور می باشد.

ادامه حضور نظامی ایران در سوریه به بهانه مبارزه با اسرائیل را هم، نه خود رژیم اسد می پذیرد و نه روسیه، و نه اسرائیل آن را تحمل میکند.

اعلام خروج سریع نیروهای آمریکا از سوریه را باید اوج دراماتیک بحران ۷ ساله سیاسی و جنگ داخلی سوریه تلقی کرد که طی این دراماتیک، میدان درگیری از عرصه نظامی، به عرصه سیاسی، دیپلماتیک و اقتصادی انتقال می یابد.

ادامه حضور نظامی آمریکا در سوریه در واقع به معنای استمرار موازنه شکننده نظامی بین مخالفین و رژیم اسد  بود. منظور از مخالفین در اینجا فقط گروههای مسلح حاضر در میدان نیستند بلکه دولتهای منطقه ای مخالف رژیم اسد، آمریکا و اروپا نیز می باشد. این قدرتهای خارجی به بازوهای مسلح خود در خاک سوریه به عنوان شرط  تحقق یک راه حل سیاسی از طریق مذاکرات می نگریستند.

حال با تغییر رویکرد آمریکا که بنظر میرسد از مدتها قبل زمینه چینی شده بود، تقابل نظامی به میدان مقابله سیاسی و اقتصادی انتقال میابد. میدانی که در آن توپخانه و زرادخانه آمریکا و متحدین منطقه ایش مجهز و رژیم اسد و متحدین روسی و ایرانی آن تهیدست می باشند.

طبق برآوردها، هزینه بازسازی سوریه بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ میلیارد دلار هزینه خواهد داشت. آمریکا و ممالک غربی اعلام کرده اند بدون اصلاحات سیاسی بنیادی دیناری به سوریه کمک نخواهند کرد.

تأمین چنین هزینه ای نه از سوی مسکو محتمل است و نه از سوی ایران، به ویژه با نفت بشکه ای ۵۰ دلار.

تنها باتلاق هزینه سنگین اقتصادی سوریه نیست که میدان مبارزه را برای ایران و روسیه سخت تر میکند بلکه در عرصه سیاسی و دیپلماتیک نیز، وضع بهتر نیست.

سوریه از اتحادیه عرب طرد شده است و برای این کشور منزوی ماندن در بین جوامع و ممالکی که با آنها خویشاوندی طبیعی دارد و میخواهد از امکانات آنها در منطقه و در صحنه ی المللی برخوردار شود، یک امر پذیرفته شده دائمی نیست.

رژیم اسد برای بازگشت به اتحادیه عرب و برخورداری از کمکهای سیاسی و اقتصادی جامعه عرب چاره ای جز پذیرفتن شرایط آن جامعه ندارد و قدر مسلم، یکی از این شرط ها فاصله گرفتن از ایران خواهد بود.

دو روز پیش یک مقام بلندپایه نظامی روسیه در اظهار نظر پیرامون  اعلام خروج نظامی ترامپ از سوریه، گفت حالا دیگر دلیلی برای ماندن نیروهای نظامی ایران و حزب الله در سوریه وجود ندارد.

نکته ای که در رابطه با خروج نیروهای نظامی آمریکا باید افزود اینست که، پیش از اطلاعیه ترامپ، در یک حرکت غیر مترقبانه عمر البشیر که جیره بگیر عربستان است نه تنها با سوریه ارتباط دیپلماتیک برقرار کرد بلکه خود به دمشق رفت و با بشار اسد دیدار کرد. پشت سر او بحرین و امارات و تونس اعلام کردند نمایندگی های دیپلماتیک خود در دمشق را بازگشایی می کنند و هواپیمایی مصر نیز اعلام کرد که پروازهای بین قاهره و دمشق مجدداً برقرار میشود.

تصور اینکه همه این بازسازی ارتباطات، بلا مقدمه ظرف چند روز انجام گرفته، و سودان و امارات بدون توافق قبلی با عربستان بدان اقدام کرده باشند فقط یک ساده اندیشی است.

در جبهه رابطه با اسرائیل نیز، پس از نزدیکی ممالک حاشیه خلیج با اسرائیل که اوج آن بازدید نتانیاهو از عمان و دیدار با سلطان قابوس بود، بعید به نظر میرسد که رژیم اسد همچنان بخواهد یک تنه در کنار حزب الله و ایران ضلعی از مثلث«مقاومت» علیه اسرائیل باشد.

رژیم اسد پس از ۷ سال جنگ با ملت خود و سرکوب مردم سوریه به کمک ایران، روسیه و حزب الله باید دریافته باشد که اسرائیل ستیزی دیگر آن آرمان سرمایه آفرینی نیست که درگذشته بود و جای خود را به «جمهوری اسلامی ستیزی» داده است و رژیم اسد میداند اگر میخواهد با مردم خود و دولتهای عربی منطقه به آشتی واقعی برسد باید همان موضعی را در برابر ایران اتخاذ کند که دیگر ممالک عربی و در رأس آنها عربستان سعودی، مصر و امارات.

رژیم اسد نشان داده رژیمی کاملاً پراگماتیست است و تعارفات اعتقادی و ایدئولوژیکی با هیچ کس ندارد. این رژیم می خواهد «بماند» و پیوستن به جامعه عرب منطقه و در صدر آنها عربستان و مصر و امارات، این «ماندن» را میتوانند تضمین کنند. رژیم اسد به خوبی میداند که اگر با بمبهای شیمیائی و بشکه های احتراقی توانست جنبش اعتراضی مردم را سرکوب کند با این ابزار و ماشین سرکوب نظامی نمی تواند از پس بازسازی کشور برآید. تا چه رسد که در درون جامعه برای خود اعتماد سازی کند.

 نتیجه اینکه؛ غرب و ممالک عربی منطقه با دست بشار اسد آن چنان سیلی تحقیر آمیزی به رژیم حاکم بر ایران بزنند که هرگز کسی تصور آن را هم نمی توانسته بکند.       

     

  ***********************************

توجه!

در کانال تلگرامی سیمرغ به ما بپیوندید و همراه ما تلاش کنید تا بانگ اطلاع رسانی ما دامنه وسیع تری بیابد. تا صدا و پیام ما به تعداد هر چه بیشتری از هم میهنانمان برسد.

هدفی جز اطلاع رسانی به قصد افشای رژیم و طرفند ها و بدکرداری های آن نداریم!

پاینده ایران

CimorghIran@

تماس با کانال

cimorghiran@gmail.com

 

No Comments