سازمانی با نام «فَرَشگَرد» روزنه ای به سوی رهایی از چنگ تفرقه!

Share Button

چکیده … ما نسل سوخته سیاسیون سوء سابقه دار ایدئولوژیک و فرقه ای، بهترین کاری که می توانیم و باید انجام دهیم این است که با نقد و انتقاد سازنده، و از موضع صرف مبارزه با رژیم به فرشگرد کمک کنیم و اگر تجربه مبارزاتی مفیدی داریم که داریم در اختیار آن بگذاریم و متقابلاً، فَرَشگَرد باید به چنین نقدها و انتقادات سازنده و رهگشایانه ای توجه  و از آنها استقبال کند و در صورت وارد بودنشان آنها را بکار بندد، تا به سرنوشت قبایل سیاسی صد سال گذشته دُچار نشده  و به ورطه استبداد تک صدایی درون سازمانی نیفتد.

 

در ماههای اخیر نام سازمانی به نام« فَرَشگَرد» از دل تلاشها و کندوکاوهای اپوزیسیون پراکنده و سترون ۴ دهه اخیر در فضای مجازی مطرح شده است.

می توان گفت این جریان نو پا، سنتز یا برآیند منطقیِ فعالیتهای پراکنده مبارزه ضد استبدادی یک قرن اخیر در میهن ما می باشد که به سرعت به یک جریان مطرح و بسی فراتر از دامنه همه جریانهای با سابقه و اغلب محتضر سیاسی تبدیل گردید.

این جریان جوان، از امتیازاتی برخوردار است که تقریبا هیچ یک از سازمانهای سیاسی سابق برخوردار نیستند. اولین امتیاز آن، به لحاظ سیاسی و نه الزاماً سنی، جوان بودن آن است.

این جوان بودن یعنی ریشه آن در زمین سخت کشمکشهای ایدئولوژیک یکصد ساله اخیر قرار ندارد. نه چپ است نه راست. البته خود را طرفدار شاهزاده رضا پهلوی معرفی می کند ولی این طرفداری را بر متن« ناسیونالیسم ایرانی» تعریف میکند و نه سلطنت طلبی! بر حسب نشانه ها، نه سلطنت طلب است که میراث دار رژیم گذشته باشد و در نوستالژی امتیازات خویش در آن دوران طلائی و نه جمهوری طلب که ریشه در جریانهای چپ سابق یا جریانات ناسیونال فئودالی و ناسیونالیسم جهان سومی مصدق طلب داشته باشد.

برخلاف سلطنت طلبان سنتی، این جریان همان اندازه با سلطنت طلبان آریامهر زده و شاه الهی فاصله دارد که با جمهوری طلبان پیش گفته.

ویژگیهای بر شمرده «فََرَشگََرد» در بالا، این امتیاز بزرگ را به آن می دهد تا به نقطه اتصال  همه نیروهای ملی و آزادیخواه و استبداد ستیز میهنمان تبدیل گردد. این سازمان می تواند این نقش تاریخی را داشته باشد زیرا حامل تضاد های سیاسی موروثی، که فرایند تعامل سیاسی سازنده و ملی در میهن ما را غیر ممکن ساخته است،  نمی باشد.

بیشترین تعداد نمایندگان فکری مجموعه اپوزیسیون کنونی ضد رژیم، صادقانه از فقدان همبستگی و هماهنگی بین اپوزیسیون می نالند و در این ناله خود اکثریت هم صداقت کامل دارند و همگی دعوت به اتحاد میکنند. ولی مشکل اینست که برای آنها یک آدرس سیاسی مشخص برای گرد آمدن همه آنها یا حتی بخشی از آنها وجود ندارد.

«فرضاً»  به عنوان مثال اگر صاحب این قلم،«نوعاً» به عنوان یکی از این گونه افراد، فردا بیانیه ایی بدهم و بهترین طرح سیاسی را هم که قابلیت اجرایی داشته باشد به این اپوزیسیون عرضه کنم، اولاً بعید است فعالین این اپوزیسیون که بیشترین آنها فقط شیفته اندیشه های خود و گروه خویش هستند، زحمت حتی خواندن طرح را به خود بدهند. و دوماً اگر زحمت چنین مطالعه ای را هم به خود بدهند، با این پیش داوری به آن می نگرند و می پردازند تا با برجسته کردن ایرادات ولو کوچک، آن را نفی کنند. برای یک چنین اپوزیسیون ادامه بحث و نقد سازنده طرح موضوعیت ندارد.  و سوماً سابقه سیاسی منِ طرح کننده نقشه راه را اگر پیشاپیش ندانند جویا میشوند تا پی ببرند که آیا از قبیله سیاسی/ایدئولوژیک آنها هستم یا خیر؟ هم جهت با آنها هستم یا نیستم؟ در این میان روابط مسبوق به سابقه سیاسی و رقابت های مخرب شخصی هم نقش آفرینی کمی ندارند.

چون سازمان تازه شکل گرفته و از پیش زمینه بی رنگ سیاسی/ایدئولوژیک برخاسته است (تا هنگامی که همین ویژگی ها را حفظ کند) می تواند و باید از حمایت همه فعالین سیاسی اپوزیسیون برخوردار شود بدون اینکه آنها از این سازمان سهم خواهی کنند.

ما نسل سوخته سیاسیون سوء سابقه دار ایدئولوژیک و فرقه ای، بهترین کاری که می توانیم و باید انجام دهیم این است که با نقد و انتقاد سازنده، و از موضع صرف مبارزه با رژیم به فرشگرد کمک کنیم و اگر تجربه مبارزاتی مفیدی داریم که داریم در اختیار آن بگذاریم و متقابلاً، فَرَشگَرد باید به چنین نقدها و انتقادات سازنده و رهگشایانه ای توجه  و از آنها استقبال کند و در صورت وارد بودنشان آنها را بکار بندد، تا به سرنوشت قبایل سیاسی صد سال گذشته دُچار نشده  و به ورطه استبداد تک صدایی درون سازمانی نیفتد.

ما نسل سیاسی قبل از انقلاب و یا نسل بلافصل بعد از آن باید بپذیریم که علیرغم احساسات پاک میهن پرستانه مان و علیرغم هزینه هایی که داده ایم، دستخوش ویروس واگرایی و دوری گزینی هستیم و از همه مهمتر بخش عمده ای از مردم ایران و بویژه نسلهای پس از انقلاب، بخش عمده از گناه انقلاب اسلامی را بحق به گردن ما می اندازد و هر چه هم صادقانه بکوشیم، صدای ما به همان دلیل فوق پژواک گسترده ای نخواهد داشت.

ولی ما که در پراکندگی هیچ هستیم، هر یک کم یا بیش سرمایه ای داریم که هرگز نمی تواند برای ایجاد یک جریان مردمی ولو کوچک کافی باشد، ولی اگر مانند یک شرکت سهامی عام به صورت نیروی پشت جبهه ای جمع شویم بی هیچ تردیدی به یک سیل بنیان کن ضد استبدادی تبدیل خواهد شد و شرط تحقق آن  یکی است و آنهم این میباشد که نقش نیروی پشت جبهه ای داشته باشیم و به نسبت حمایت کردن خود از نیروی آوانگاردی مسئولیت بخواهیم.

من خود، نگارنده این یادداشت، در برخورد با این سازمان به همین سیاق پیش گفته برخورد خواهم کرد و تا جایی که بتوانم در ترویج فَرَشگَرد می کوشم و اگرروزی  جریانی بهتر از آن به میدان آمد از آن و ایده هایش حمایت خواهم کرد بدون اینکه در هیچ موردی بخواهم به صفوف آوانگاردی بپیوندم یا حتی نزدیک شوم تا چه رسد به اینکه سهم خواهی کنم. و اگر هم لازم به نقد آنها و انتقاد از آنها باشد، ذره ای ملاحظه نخواهم کرد. یک مبارز می تواند  تاثیرگذار باشد بدون اینکه جلو دار یا پرچمدار باشد.

و به عنوان اولین توصیه یا نقد خود باید به این دوستان جوان بگویم بزرگترین اشتباهی که  اپوزیسیون آزادی طلب ایران را زمینگیر کرد، این بود که همه گردانهای اپوزیسیون، سازمان محوری خود محورانه را جایگزین گفتمان محوری کرد، عمارت جنبش ملی یا اجتماعی را نه آن چنان که باید از پایه بلکه از بالا و فراساختاری شروع کرد. یعنی اول «من» شخصی یا سیاسی خود را مطرح کرد و بعد با دعوت به گروندگان فرضی به طرح افکنی پرداخت.

جامعه ایران متولی و رهبری اینترنتی کم ندارد، به نقشه راه، به گفتمان تحول و نقد راهبرد ها و حرکات تاکتیکی و راهبرد استِراتژیک نیاز دارد.

روزی  در گذشته نوشتم نقص اپوزیسیون زمینگیر شده در میهن ما اینست که هزاران ژنرال ستادی دارد که هیچ یک از آنها یک پیاده نظام میدانی هم ندارند. و این حکم چند سال قبل خود را در اینجا هم تکرار میکنم.

امیدوارم که «َفَرشگَرد» ستاد این نوع ژنرالها نباشد.

بی شک، این نوشتار برای موضوعی که انتخاب کرده است نارسا است ولی در صورت تبدیل شدن به یک بحث راهبردی میتواند پخته و کاربُردی شود.

حبیب تبریزیان    

        ***********************************

توجه!

در کانال تلگرامی سیمرغ به ما بپیوندید و همراه ما تلاش کنید تا بانگ اطلاع رسانی ما دامنه وسیع تری بیابد. تا صدا و پیام ما به تعداد هر چه بیشتری از هم میهنانمان برسد.

هدفی جز اطلاع رسانی به قصد افشای رژیم و طرفند ها و بدکرداری های آن نداریم!

پاینده ایران

CimorghIran@

تماس با کانال

cimorghiran@gmail.com

 

     

No Comments