جنبه های شگفت انگیز انقلاب سودان

Share Button


یک ویژگی بسیار مهم دیگر انقلاب سودان که آن را از جریانات بهار عربی موج نخست متمایز می سازد این است که اگر انقلابات آن بهار، همگی جنبش های خود  بخودی مردمی و بدون رهبری سیاسی بودند که عملاً میدان خالی رهبری را برای جریانهای اسلامیست/آنارشیست باز کردند و در سوریه، یمن، لیبی سرنوشت بدی یافتند؛ انقلاب بهاری سودان از رهبری سیاسی واجد پشتوانه ملی با راهبرد ملی و نقشه راه روشن برخوردار می باشد.

فکر میکنم آنقدر که  تحولات این روزهای سودان برای اپوزیسیون ایران خودمان باید درس آموز است برای هیچ اپوزیسیون ضد استبدادی دیگری در دنیا آموختنی نباشد. چرا؟ چونکه اپوزیسیون ضد استبدادی ایران یکی از پراکنده ترین، کندترین، بی رهبرترین، بی راهبُرد ترین اپوزیسیونی در دنیا است که با یکی از بدترین رژیمهای استبدادی تاریخ روبروست که سرنیزه استبداد را در یک دست، طلسم مذهبی و کتاب آسمانی را در دست دیگر و ثروت و سرمایه ملی را در جیب های گشاد  لباده خود دارد.

تاریخ استبدادی های دنیا تا کنون تمرکز این همه امکانات را در دست هیچ سلطان مستبد و مطلق العنانی، به خود ندیده است.

در مقابل و در مقام مقایسه، اپوزیسیون ضد استبدادی سودان که با حریفی مشابه اپوزیسیون ضد استبداد حاکم در ایران، در میهن خود روبروست، چنان وحدت و هوشیاری از خود نشان می دهد که تاریخ جنبشهای ضد استبدادی نظیر آن را تجربه نکرده است.

اپوزیسیون سودان از قریب یکصد حزب و سازمان سیاسی تشکیل میگردد که همه آنها، گروه ـ گروه در چارچوبهای مناسبی با هم ائتلاف کرده اند و سپس در یک ائتلاف ملی تحت عنوان «بیانبه آزادی و تغییر»* علیه رژیم نظامی اسلامیستی عمر البشیر با هم متحد شده اند.

رقیقترین و موقتی ترین ائتلاف درونی این اپوزیسیون، «فراخوان سودان»** است که فقط تکیه خود را روی سرنگون کردن رژیم عمر البشیر نهاده است. یعنی فقط رسالتی سلبی برای خود قائل شده و در ائتلافش، توافقی روی بعداً «چه باید کرد؟» وجود ندارد.

دومین ائتلاف؛ «نیروهای اجماع ملی»*** می باشد که در آن حزب کمونیست سودان و دو حزب اسلامیست قدیمی سودان، که هردو از متحدین سابق عمر البشیر بوده اند شرکت دارند: «حزب کنگره مردمی» سودان به رهبر حسن ترابی از اسلامگرایان بنیادگرا و «حزب اُمت» به رهبری صادق المهدی» هم صادق المهدی و هم حسن ترابی از کهنه یارانِ مُطَلقه عمر البشیر و عصای دینی آن در دوران استبداد ۳۰ ساله بوده اند. البته این ائتلاف بظاهر عجیب فقط مختص سودان امروز نیست. در مصر دوران محمد مُرسی هم کمونیستهای  مصری به نفع اخوان المسلیمن، علیه احمد شفیق رقیب انتخاباتی او جیهه گیری کردند.

سومین ائتلاف شامل «یونی یونستها ـ اتحاد طلبان»**** میشود. منظور از اتحاد طلبان در این رابطه خاص، اتحاد بین اپوزیسیون نیست بلکه اشاره به آن نیروهای سودانی است که خواهان اتحاد بین سودان و مصر می باشند.

و چهارمین و مهمترین اتحاد و ائتلاف، «انجمن صاحبان حِرَف»***** میباشد که ریشه های آن به دوران مبارزات ضد استعماری میرسد و از بنیاد جریانی مدنی/سیاسی و سکولار بوده است. این جریان تاریخی که چندین بار تغییر نام داده است امروزه «انجمن صاحبان حِرَف» نامیده میشود و زبده ترین و راهبردی ترین نیروی رهبری کننده جنبش کنونی علیه استبداد نظامی/اسلامی می باشد.

درمبارزات کنونی، این انجمن که آنرا میتوان یک فدراسیون اتحادیه ای تلقی کرد؛ در برگیرنده کمیته پزشکان، دارو سازان، معلمین، جامعه حقوقدانان،، جامعه روزنامه نگاران و انجمن مهندسین میباشد.

ذکر این نکته ظریف در اینجا ضرروی است که انقلاب و اپوزیسیون ضد استبدادی سودان با توجه به  اهمیت، مرجعیت فکری و اعتباری که صاحبان مشاغلِ با درجات دانشگاهی در همه جوامع و به ویژه جوامع جهان سومی بین مردم دارند، از این ویژگی اعتبار آفرین خویش، در فعالیتهای ضد استبادی و بسیج گرانه خود نهایت استفاده را کرده است.

اگر انقلاب اسلامی ایران ما، حرفه آخوندی، ریش و پشم و عبا و عمامه را پایه اعتبار آفرین و مشروعیت ساز خود برای جلب اعتماد مردم کرد و از این ابزار برای خود سرمایه سیاسی ساخت، اپوزیسیون سکولار و ملی سودان از درجات دانشگاهی برای برای خود سرمایه سیاسی و وجاهت گفتمانی ایجاد کرد.

انجمن صاحبان حرفه، با نقش سیاسی رهبری کننده ای که برعهده گرفته است بیشترین تضمین را به نیروهای سکولار/لیبرال میدهد که جنبش آنان توسط باندهای اسلامیست حسن ترابی و صادق المهدی در اتحاد با کمونیستهای سودان که بزک کننده ماهیت ماورای ارتجاعی آن دو جریان بدنام اسلامیست هستند، مصادره نخواهد شد.

و سرانجام اینکه همه این جریانهای پیش گفته در بالا، علیرغم تمام تفاوت ها و اختلافات اساسی شان؛ در یک ائتلاف بسیار وسیع تحت عنوان «بیانیه آزادی تغییر» همه باهم، علیه رژیم کنونی متحد شده اند.

انقلاب سودان در جریان چنین ائتلاف تاریخی، توانسته است در این کشور جنگ زده، قبیله ای و جنگ سالار قبیله ای، قومی و فرقه ای با کمترین هزینه به نتیجه کنونی برسد.

یکی از شعارهای این ائتلاف بزرگ ملی پایان دادن به همه خصومت های ملی و گروهی و فرقه ای میباشد که از سوی قبایل و اقوام متحارب از آن استقبال به عمل آمده است..

یک ویژگی بسیار مهم دیگر انقلاب سودان که آن را از جریانات بهار عربی موج نخست متمایز می سازد این است که اگر انقلابات آن بهار، همگی جنبش های خود  بخودی مردمی و بدون رهبری سیاسی بودند که عملاً میدان خالی رهبری را برای جریانهای اسلامیست/آنارشیست باز کردند و در سوریه، یمن، لیبی سرنوشت بدی یافتند؛ انقلاب بهاری سودان از رهبری سیاسی واجد پشتوانه ملی با راهبرد ملی و نقشه راه روشن برخوردار می باشد.

ویژگی دیگر انقلاب سودان که شایان توجه است، فشار خیابانی مردم است که به عناصر مترقی ارتش و شورای نظامی فرصت داده و میدهد تا با استفاده مستقیم و غیرمستقیم از این قدرت خیابانی و با اتکاء به آن، به تصفیه گام به گام دستگاه استبداد؛ حذف و دستگیری مهره های اصلی رژیم، چه در ارتش چه در دستگاه دیوانی بپردازد.

فشار جنبش خیابانی، رهبری شورای نظامی را بیش از پیش به سمت پاکسازی دستگاه استبداد و ماشین قهر و جبر آن میراند وسرانجام اپوزیسیون را در کنار پاکیزه ترین بخش از نیروهای مسلح کشور قرار خواهد داد. وفاقی که هم مانع بی ثباتی در کشور می شود و هم راه را برای یک حکومت غیر نظامی مردمی در این عقب افتاده ترین و اسلامی ترین کشور شمال آفریقا باز میکند.

*  

Declaration of Freedom and Change

**

Sudan Call

***

The Unionist Alliance

****

the National Consensus Forces (NCF)

*****

the Sudanese Professionals Association (SPA)

Understand Sudan (Al Ahram Weekly)

Reutwrs

Huge Crowd joinded sit -in Outside of Sudan,s Defence Ministry

………………..

AhramOnline

Double-headed Sudan?

DouIn the midst of cracks threatening to break opposition ranks, Sudan’s military proposes a two-council formulable-headed Sudan?

………………………….

No Comments