جامعه شناسی خود ویژه عراق

Share Button

لومپنیسم مذهبی، از همه اوباش هایی که تاریخ به خود دیده است خطر ناک تر و بی رحم تر است مخصوصاْ اگر تا سطح نظام حکومتی فرابروید.

بغداد پست گزارش میدهد که ظرف ۳ ماهه گذشته که درعراق جنبش اعتراضی علیه فساد برخاسته است، از تعداد زائران ایرانی به شهرهای مذهبی عراق به نحو چشمگیری کاسته شده است تا حدی که نگرانی هتلداران و بخشهای اقتصادی وابسته به این توریسم مذهبی را برانگیخته است.

برای نویسنده این سطور، این خبر تعجب آور نیست و انتظار آنرا داشتم ولی آنچه را که انتظارش را نداشتم این بود که مردم بخشهای شیعه مذهب عراق، به ویژه در شهرهای مذهبی: کربلا، نجف، کوفه که توریسم مذهبی نقش اساسی در چرخش اقتصاد این شهرها دارد، قیام کنند، که کردند. این نشان میدهد که آش فساد تا چه اندازه شور بوده است.

در جوانی در معیت پدرم دو بار به عراق برای زیارت سفر کرده ام. با نگاه به گذشته و آن دو سفر زیارتی از عراق، آنچه میتوانم در باره ترکیب جامعه شناختی شهرهای اماکن مذهبی بگویم این است که بیش از ۶۰ تا ۷۰٪ مردم این شهرها از محل زوار امرار معاش میکنند. 

صد ها هزار نفر به عنوان خدمه حرم های امامان و امامزادگان: از جاروکش گرفته تا زیارتنامه خوان، روضه خوان، کفش کن ، آفتابه دار، مهر تسبیح فروش سیار، فرشندگان تربت اصل و اعلای سید الشهدا و حضرت عباس و هفتاد و دو تن و..،(خاک گور امامان و امامزدادگان که هرچه از آنهم میفروشند باز تمامی ندارد)، این اقتصاد خرافه بنیاد فقط به صحن های مقدسین  درجه اول مثل امام حسین و حضرت عباس و امام علی منحصر نمیشود. 

دهها هزار خانه دار، از محل اجاره اطاقهای اضافی خود به زائران امرار معاش میکنند.علاوه بر این دهها هزار خانه دار، برادران سپاه، سرکردگان حکومتی و نهادهای وابسته به بیت مقدس امام خامنه ای هتلهای لوکس با سرویس های مجهز و حتی ترتیبات ازدواج موقت (یعنی همان صیغه یا ساده تر بگویم جنده جور کردن) برای زائران طراز اول مملکت ساخته اند که هم کانال فرار دادن سرمایه هایشان از ایران است و هم اهرم نفوذ اقتصادی و سیاسی رژیم در عراق.

این میلونها نفری که مستقیم و غیر مستقیم به اقتصاد زیارتی مرتبط هستند، خدایشان، پیغمبرشان و همه مقدستشان آن ممر درآمدی است که از محل سرویس دادن به زائران چاق و لاغر، به راحتی برایشان فراهم میشود. نفع آنها در نهادینه کردن خرافات مذهبی و متولیان آن است. در مملکتی که در آن چنین بخش بزرگی از جمعیت بر اساس چنین اقتصادی زیست میکند، معلوم نیست سخن گفتن از انتخابات آزاد و میدان دادن به انگلی ترین بخش جامعه در شکل دادن به ساختار قدرت سیاسی تا چه اندازه درست باشد .

شبه نظامیان شیعی عراق هم که حاضرند حتی سر امام حسین راهم(اگر زنده باشد) برای درآمدهای راحت خود ببُرند، از درون این لایه های اجتماعی برخاسته اند. 

این شبه نظامیان، فراتر از لومپنیسم به معنای متعارف کلمه، لومپنیسم مذهبی هستند که عاری از هر گونه تعهد،عاطفه و تعلق خاطر اجتماعی میباشند. برای آنها کلمه ای بی معناتر از انسان، انسانیت و حقوق انسانی وجود ندارد. آنها از قماش و شجره رژیم ولایی حاکم بر ایران هستند. توهم داشتن و توهم آفریدن روی این لایه انگلی اجتماعی، انسانیت زدایی و تمدن زدایی از هر گونه بحث جدی سیاسی و اجتماعی می باشد. 

لومپنیسم مذهبی، از همه اوباش هایی که تاریخ به خود دیده است خطر ناک تر است مخصوصاْ اگر تا سطح نظام حکومتی فرابروید.

مردم عراق راه ساده و همواری در پیش ندارند. آنها «پیشمرگه های» زایمان دردناک جامعه عرفی از دل جامعه دین و آخوند زده  منطقه هستند.

جنبش ملی و آزادیخواهانه مردم میهن ما، نا گفته و نانوشته در همان جبهه ای قرار دارد که جنبش اعتراضی مردم عراق و لبنان. 

پیروزی مردم عراق، لبنان و یمن علیه عوامل رژیم حاکم برایران، پیروزی مردم ایران است.

No Comments