نگاهی به اوضاع منطقه ـ ۵

Share Button

کنفرانس اسلامی

رسانه های دولتی خیلی بی رنگ شرکت احمدی نژاد در کنفرانس سازمان کشورهای اسلامی در مکه را منعکس کردند و حق هم داشتند. برخی سایتها که نمی خواستند خیلی قضیه را به سکوت برگزار کنند، تکیه را بر این نهادند که پادشاه عربستان لختی یا ساعتی احمدی نژاد را در صندلی نزدیک خود نشانده بوده است. این در حالی بود که در عکس رسمی بمناسبت این اجلاس حیثیتی، احمدی نژاد را چنان به ته صف انداخته بودند که نه خود او دیده میشد و نه پرچم جمهوری اسلامی.
کرزای، امیر قطر نخست وزیر لبنان و عبالله گل رئیس جمهور ترکیه در وسط این عکس رسمی، در طرفین ملک عبدالله ایستاده اند.
به احمدی نژاد، نه فرصتی برای ایراد خطابه هایی آنچنانی که در پشت تریبون سازمان ملل میکرد داده شد و نه حتی ملاقاتی با یکی از چهره های شاخص شرکت کننده در این کنفرانس. معلوم نشد حتی چه کسی از رئیس جمهور ایران اسلامی استقبال و چه مقامی در چه سطحی وی را بدرقه نموده است. اگر در این زمینه چیزی برای نمایاندن میبود رسانه های دولتی آنرا به سکوت برگزار نمیکردند.
اما در عوض این کنفرانس عضویت اصلی ترین شریک استراتژیک ایران، سوریه را در سازمان کشورهای اسلامی معلق کرد بدون اینکه رئیس جمهور ایران واکنشی در خور از خود نشان دهد. شرکت دراین کنفرانس کمترین دست آوردی که با این شکست یا سرشکستگی همسنگ باشد برای ایران اسلامی نداشت و کمترین واکنش رئیس جمهور ایران میباید این بوده باشد که بمحض طرح پیش نویس قطعنامه که در آن تأکید شده بود «بالاجماع» تدوین و تصویب شده است، از شرکت در کنفرانس خود داری میکرد. بگذریم از اینکه تعلیق عضویت سوریه در این کنفرانس قابل پیش بینی بود و اگر ایران نمیتوانست مانع آن شود حد اقل نمی باید با شرکت عالی ترین مقام رسمی مملکتی در آن، غیر مستقیم آن تصمیم را مورد تأئید قرار میداد و از خود اعتبار زدایی میکرد.
بزرگترین وظیفه این کنفرانس پس از تعلیق سوریه در سازمان کشور های اسلامی ، تأکید نقش مرکزی عربستان سعودی در رهبری جهان اسلام بود و تمام سخنرانی ملک عبدالله هم که بر وحدت مسلمانان و حاشیه رانی تفاوت های مذهبی دور میزد، همین را به ذهن شنونده متبادر میکرد. تصور نمیکنم قضیه به اینجا ختم شود. هفته آینده یا هفته پس از آن اجلاس سران غیر متهد ها به میزبانی احمدی نژاد است. پادشاه عربستان نخواهد آمد و حتی بعید میدانم یکی از چهره های شاخص خاندان آل سعود هم پاسخ دعوت احمدی نژاد را بدهد.

مصر:


پس فردا ۲۴ اوت به دعوت جریانهای لیبرال و سکولار که در پشت سر آنها از جمله و ظاهراً نیروهای وابسته به رژیم مبارک و نظامیان قرار دارند، قرار است تظاهرات بزرگی در میدان التحریر قاهره برگزار شود.
چند روز پیش مقامات دادستانی قاهره برای دو نفر از مبتکرین فراخوان به این تظاهرات که از چهره های معروف رسانه ایی و تلویزیونی هستند احضاریه صادر کردند. یک شیخ الاحضر طی فتوایی، این دونفر، و جریان راه اندازی شده توسط آنها علیه مُرسی را محاربه با ملت، خدا و پیغمبر نامیده که مستوجب کیفری سخت است.
امروز وزیر کشور مُرسی سازماندهندگان این تظاهرات را به تدارک کودتا متهم نموده که با نظامیان معزول در ارتباط هستند. ارتباط دادن این تظاهرات با گروه طنطاوی ـ عنان و ایراد اتهام تدارک کودتا ادبیاتی است که بوی خشونت و قلع و قمع از آن به مشام میرسد.
نظامیان مصر از جمله طنطاوی و عنان بر طبق وعده ایی که به مردم داده بودند در موعد مقرر قدرت را به رئیس جمهور منتخب دادند هرچند این رئیس جمهور بیش از ۲۰% آرای واجدین شرایط را در پشت سر خود نداشت. شورای حاکم نیروهای مسلح، اختیارات رئیس جمهور را از آن جهت محدود کرد که در مصر امروز نه قانون اساسی وجود دارد که حدود اختیارات و مسئولیت های رئیس جمهور را تعین کند و نه پارلمانی که در ساختار قدرت موازنه منطقی و دموکراتیک ایجاد کند. پارلمان انتخابی ماه مارس گذشه از آن جهت توسط «دادگاه قانون اساسی» منحل شد که اسلامگرایان بر خلاف قرار مورد توافق علاوه بر لیست حزبی کاندیداهای خود، برای آن ۵۰% باقیمانده کرسیهای پارلمان نیز که قرار بود به منفردین غیر حزبی و ناوابسته تعلق گیرد کاندیداهای «چهره پنهان کرده و ناشناخته» معرفی کردند که در نتیجه بجای حد اکثر ۵۰% کرسیهای مجلس نزدیک به ۷۰% کرسیها را از آن خود کردند. در چنین شرایطی اگر «شورای حاکم نیروهای مسلح» جلوی هجوم اسلامگرایان را برای تسخیر تمامی قدرت سیاسی نگرفته بود، در همان دور اول رقابت های انتخاباتی و با جو مملو از احساسات مذهبی آنروز، آنها اقتدار خود را چنان تثبیت کرده بودند که عرض اندام در مقابل آنها به مثابه محاربه با دین و قران بود. وقتی اخوان المسلمین و محمد مُرسی با اتکا به ۲۰% آرای خود، بخود اجازه میدهند در غیاب پارلمان و نبودِ قانون اساسی، سوگند رئیس جمهوری خود را که در برابر «دادگاه قانون اساسی» همان دادگاهی که حکمش دایر بر انحلال مجلس از سوی مُرسی بعداً کن لم یکن اعلام گردید، این چنین آسان زیر پا بگذارد، باید دید اگر در آن شرایط و در غیاب رقیبی مانند احمد شفیق که با تفاوت اندکی انتخابات را باخت، آرای بیشتری کسب میکرد، چه میکرد؟
تظاهرات پس فردا، تظاهراتی معمولی نیست. اگر واقعاً تدارکی برای کودتا نباشد، حد اقل نمایش قدرتیست که پیامش به اسلامگرایان و محمد مُرسی اینست که رعایت موازنه نیرو را در جامعه کرده و مرزها را رعایت کنند.
از آغاز جنبش مردمی مصر، من به تکرار گفته ام که جامعه سیاسی مصر و مردم آن کشور مثل اکثر کشور های منطقه با روح دموکراسی ناسازگاری ندارند و همچنان بر این عقیده هستم. در مصر احزابی که تمرین دموکراسی کرده باشند، نهاد های مدنی و صنفی که قواعد بازی دموکراسی را بدانند و رعایت کنند وجود ندارد لذا تنها عاملی که میتواند آزادی های مدنی و سیاسی کنونی را بعنوان پیش شرط گذار به دموکراسی تضمین کند رعایت موازنه قدرت در جامعه مصر است. این موازنه بر سه پایه عمده قرار دارد که فرو ریختن هریک از آن پایه ها بمثابه فرو پاشی پیش ساختار دموکراسی است. این سه نیرو عبارتند از اسلامگرایان ـ نظامیان ـ و نیروهای میانه این دو: یعنی نیروهای چپ، لیبرال، اقلیت های مذهبی، سکولارهای جورا جور، جنبش اتحادیه ایی و سندیکایی، جنبش زنان و جوانان.
محمد مُرسی و اسلامگریان مصر مثل همه جای دیگر نشان دادند و میدهند که به سهم طبیعی خود در ساختار قدرت سیاسی قانع نیستند. این افزونخواهی، از یکسو ارتش مصر را به چالش میکشد و از سوی دیگر نیروهای میانه را.
میزان استقبال مردم از فراخوان پس فردا جمعه ۲۴ اوت مصادف با ۵ شهریور نشان خواهد که مرزهای این موزانه قدرت کجاست. واکنش دولت مُرسی به این همایش که ظاهراً قصد تظاهرات نشسته را دارد، تعین خواهد کرد که آیا مصر به راه دموکراسی و مدارگری پیش خواهد رفت و یا نه جنگ قدرت به جامعه تحمیل خواهد شد که فرجام آن در هر حال دموکراسی نمیتواند باشد. حمایت نیرو های میانه و بینا بینی جامعه از این تظاهرات هم میتواند تکانی هشیار کننده به اسلامگریان بدهد و هم میتواند تند روی احتمالی ترتیب دهندگان تظاهرات را مهار کند. و اگر مُرسی و اسلامگرایان آنچنانکه وزیر کشور تهدید کرده است بخواهند و بتواند این تظاهرات را سرکوب کنند در فردای آنروز سایر نیروها، صرفنظر از پشتوانه اجتماعی اشان قادر به کنترول و مهار کردن اسلامگریان نخواهند بود.
http://www.naharnet.com/stories/en/50900-egypt-interior-ministry-warns-anti-morsi-protesters

عراق:
روزنامه الاهرم هفتگی این هفته گزارشی دارد از اینکه نوری المالکی در کنار وزیرخارجه و در آن وزارتخانه کمیته ایی برای نظارت بر سیاست خارجی کشور تشکیل داده است که عملاً بمعنای حاشیه راندن هوشیار زیباری وزیر خارجه کرد عراق است. این شورا وظیفه دارد تا رابطه با ترکیه را که اخیراً با تنشهایی همراه بوده است را مورد بازنگری قرار دهد. مسئله سوریه نیز از دیگر مسایل است. با توجه به تنش جدی بین دولت مرکزی و دولت خود مختار اقلیم کردستان، این حرکت نوری المالکی که در جهت تمرکز بیشتر قدرت در دست خویش است میتواند بر آن تنش افزوده و به تقابل بیششتر با سایر نیروهای حاشیه رانده شده بیانجامد. این بیم وجود دارد که این حرکت مالکی به واگرایی بیشتر جامعه عراق که هم اکنون هم به قدر کافی وارفته است بیانجامد. در چنین شرایطی امکان اینکه کشمکش فرقه ایی سوریه به عراق هم سرایت کند کم نیست.
د این کمیته جدید التأسیس رئیس شورای امنیت ملی، رئیس کمیسیون روابط خارجی مجلس و چند تن دیگر از وزرای نوری المالکی شرکت دارند. ریاست این کمیته با خود نوری المالکی است و وظیفه عمده آن نظارت بر روابط خازجی. هوشیار زیباری که در ۹ سال گذشته وزیر خارجه عراق بوده است سیاستمداری است ورزیده که توانسته است به روابط خارجی عراق پس از صدام سر و سامان دهد. او قبلاًسالها در مبارزه پارتیزانی علیه رژیم صدام شرکت داشته است.
http://weekly.ahram.org.eg/2012/1111/re1.htm

لبنان


از دوشنبه گذشته بین اهالی الطبانیه و جبل محسن از حومه های طرابلس، زد و خورد مسلحانه در گرفته است اولیها سُنی مذهب و طرفدار انقللاب سوریه و دومیها علوی و طرفدار سرسخت بشار اسد هستند. هر دو طرف از راکت برای کوبیدن طرف مقابل استفاده کرده اند و علاوه بر راکت پراکنی تک تیر اندازهای هر طرف، افراد طرف دیگر را نشانه میرود. نتیجه این درگیری فرقه ایی که عمدتاً تحت تأثیر رخدادهای سوریه آغاز گردیده است، تا امروز ۹ کشته و ۸۰ زخمی بوده است.
یک کمیته اسلامی مشترک امروز میانجی شد و طرفین را به توافق روی آتش بسی که قرار بود از ساعت ۵٫۳۰ دقیقه امروز برقرار شود وادار کرد. نخست وزیر میقاتی طی یک بیانیه رادیویی از این آتش بس استقبال کرد ولی همزمان با قرائت بیانیه او از رادیو و تلویزیون دولتی لبنان، سکوت منطقه را شلیک و انفنجار راکتها در هم شکست. میقاتی به ارتش دستور داده است تا مسببین این درگیریها را که خطر جنگ فرقه ایی را در کشور ایجاد کرده اند را دستگیر کنند تا تسلیم مقامات قضایی شوند.
از سوی دیگر یک طایفه شیعه هم تا کنون ۲۵ نفر از پناهندگان سوری در لبنان را در واکنش به ربودن ۱۱ نفر زائر لبنانی شیعه که توسط ارتش آزاد سوریه ربوده شده اند را تا کنون ربوده است. ارتش آزاد سوریه ادعا میکند که تعدادی از آن زائرین اعضای جزب الله لبنان هستند و از رهبر حزب الله سید حسن نصرالله خواسته است تا بخاطر سخنرانی ستایش آمیزش از آن ۵ ژنرال کشته شده توسط ارتش آزاد سوریه و تروریست خواندن ارتش آزاد سوریه عذرخواهی کند تا آنها گروگانها را آزاد کنند. رهبر حزب الله این درخواست را تا کنون بی پاسخ گذارده است.
چنین بنظر میرسد که جنگ داخلی سوریه میرود تا به لبنان هم بکشد. ارتش لبنان از ترس پیدایش شکاف های فرقه ایی در درون خود در برابر این کشمکش مسلحانه داخلی تقریباً فلج است و برغم حضور و نمایش نظامی اش با سلاحهای سنگین توان جلو گیری از گسترش درگیری را ندارد.
http://www.naharnet.com/stories/en/50868-2-dead-12-hurt-after-tripoli-figures-agree-on-miqati-backed-ceasefire

 

 

No Comments