قدرت نمایی مخالفین اسلامگریان مصر

Share Button

حرکت تعرضی طرفداران اخوان المسلمین به اجتماع مخالفین، که نمیتواند بدون چراغ سبز مُرسی رخ داده باشد میتواند و باید آژیر خطر را نسبت قدرت طلبی رئیس جمهوری که هنوز بقدر کافی پایه های قدرتش را تحکیم نکرده است، در میان دگر اندیشان بصدا در آورد.

از چند هفته پیش چند چهره رسانه ایی و یک نمایدنده پارلمانی سابقِ مخالف اخوان المسلمین فراخوانی برای تظاهرات علبه انحصارطلبی اخوان المسلمین و شخص محمد مُرسی برای امروز ۲۴ اوت داده بودند. اینکه چند هزار یا چند صد نفر در اجتماع ضد اخوانی امروز شرکت کرده اند اهمیت درجه نخست ندارد بلکه واکنش سیاسی اخوان و سایر نیروهای سیاسی به این اجتماع است که در این رابطه تعین کننده بوده و نشان میدهد که آیا مصر بسوی دموکراسی میرود یا بسوی یکسویه شدن قدرت و نابردباری سیاسی.
نمایش اعتراضی مخالفین رئیس جمهور و اخوان المسلمین، بطور مسالمت آمیز آغاز شد و رهبران تظاهرات هم اعلام کرده بودند که خواهند کوشید تا تظاهرات با حد اکثر آرامش برگزار شود. ولی لحظه ایی پس از شروع تظاهرات، اهرام آنلاین گزارش داد که اسلامگریان به همایش اعتراضی امروز مخالفین حمله کرده و با مشت و سنگ پرانی با آنها به زدو و خورد پرداخته اند. در همین حال بسیاری از جریانهای چپ و ملی به این بهانه که حرکت امروز از سوی «ضد انقلاب» و عوامل رژیم سابق است، از آن فاصله گرفتند و با این فاصله گیری خود از هویت تظاهرکنندگان یک تابوی «ضد انقلاب » ساختند که با روند دموکراتیزاسیونی که مدعی آن هستند خوانایی ندارد زیرا؛ این ضد انقلابی که آنها با تابو و هیولا سازی از آن صحبت میکنند نیرویی است که در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کرد و نماینده آن، احمد شفیق تقریباً بهمان اندازه آراء کسب کرد که محمد مرسی.
کاندید این «ضد انقلاب»، احمد شفیق، بلافاصله پس از اعلام رسمی نتیجه انتخابات، شکست خودرا پذیرفت و از نخستین افرادی بود که به روشی مدرن و دموکرات منشانه پیروزی رقیب خود، محمد مرسی را به وی تبریک گفت در حالیکه اخوان المسلمین آماده بود تا در صورت بازنده شدن ، خیابانها را اشغال و در کشور بلوا راه بیاندازد. این «ضد انقلاب» حد اقل بهمان اندازه نیرویی اجتماعی در پشت سر خود دارد که رئیس جمهور کنونی زیرا احمد شفیق که ظاهراً به این طیف تعلق دارد، فقط با ۷ % تفاوت انتخابات را به رقیب اسلامگرای خود باخت. وقتی در مملکتی حد اقل یکسوم مردم اتیکت «ضد انقلاب» میگیرند و نیروهای «دموکرات و انقلابی» حق آنها را برای اعتراض به رسمیت نمی شناسند یعنی آن جامعه بسوی پذیرش و تطبیق خود با «کثرتگرایی سیاسی» پیش نمی رود.
به لحاظ روانشناختی، نیروهایی امروز به صحنه آمدند که عمدتاً جزء اکثریت ساکت جامعه محسوب شده و در نمایشات اعتراضی یک سال و نیم گذشته شرکت نداشته و به همین دلیل داری تجربه، جسارت و فرهنگ اعتراضی خیابانی نیستند. ولی همین بخش به همین دلیل پرتحرک ترین لایه مدرن اجتماعی چامعه مصر است. حذف آن از صحنه سیاسی اگر مقدور شود نتیجه ایی جز انسداد فضای سیاسی که بعداً گریبان دیگران را هم خواهد گرفت ندارد. اگر دولت مُرسی بتواند این اعتراض را خفه کند، بیشک از اقتدار کسب شده ناشی از آن علیه سایر نیروهای رقیب استفاده کرده، بعداً به قلع و قمع آنها نیز خواهد پرداخت.
حرکت تعرضی طرفداران اخوان المسلمین به اجتماع مخالفین که نمیتواند بدون چراغ سبز مُرسی رخ داده باشد میتواند و باید آژیر خطر را نسبت قدرت طلبی رئیس جمهوری که هنوز بقدر کافی پایه های قدرتش را تحکیم نکرده است، در میان دگر اندیشان بصدا در آورد.
احتیاط و محافظه کاری بخشهای ناراضی جامعه از حکومت اخوان المسلمین، در جامعه ایی که طی یکسال و نیم گذشته شاهد تظاهرات متعدد صد ها هزار نفری بوده است، مانع از آن شد تا پتانسیل میلیونی اجتماعی خود را نشان داده قدرت نمایی خیابانی کند ولی این ابداً به معنای این نیست که این تظاهرت چند هزار نفری به همان نسبت کمیت خود باید مورد مقایسه و سنجش قرار گیرد. اعتراض چند هزار نفری امروز مصر اعتراض طبقه متوسط مصر است که اگر مُرسی نتواند آنرا در نطفه خفه کند، که بنظر من بعید است بتواند، گسترش و ژرفش خواهد یافت، هم بعلت نقش اقتصادی اجتماعی شرکت کنندگان در آن و هم مشکلات مدیریتی جدی که برای حکومت نو پای مصر میتواند ایجاد کند. حرکت امروز را میتوان، تمرین مبارزاتی اقشار مدرن و متوسط مصر تلقی کرد. این حرکت در صورت تداوم خود جامعه مصر را قطبی خواهد کرد زیرا با آن هیولایی که نیروهای «انقلابی، چپ و ملی» مصر از این نیرو در ذهن خود و ذهنیت بخششهای وسیعی از جامعه ایجاد کرده اند قادر نخواهند بود حتی در صورت ضرورت استراتژیک، در کنار آن ایستاده و از آن برای امتیاز گیری دموکراتیک و ترقی خواهانه از اسلامگرایان استفاده کنند بلکه برعکس، خود را در موقعیتی قرار خواهند داد که در تقابل با آن در کنار اسلامگریان قرار خواهند گرفت و این پولاریزیه شدن سیاسی نمیتواند به ریزش پایگاه اجتماعی آنها منجر نشود.
بخشهای میانه به بالای ارتش و نیروهای انتظامی مصر را میتوان بخشی از این طبقه متوسط محسوب کرد و تا هنگامی که اسلامگرایان با شوراندن انقلابی لایه های پائین علیه رده های بالای آن، انظباط و اتوریته فرماندهی را در آن بهم نریخته اند، حکومت مُرسی قادر نیست بطور قاطع از آنها علیه این جنبش اعتراضی ضد خود و اخوان استفاده کند. و اگر مُرسی گزینه
راه اندازی شورش در ارتش را هم پیش گیرد به هیچوجه معلوم نیست که در شرایط کنونی، با توجه به مسائل و مشکلاتی که مصر با آنها روبروست موفق شود شورش را در ان مسیری که میخواهد بتوان هدایت کند.
نتیجه اینکه اعتراض امروز «طاغوتیان» مصر میتواند عاملی بالانس کننده در موازنه نیرو باشد که نیروهای مدعی انقلابیگری بجای تخطئه آن باید از آن برای عقب راندن اسلامگریان و وادار کردن آنها به تن دادن به یک نظام سکولار و عرفی استفاده کنند.
استراتژی اخوان المسلمین و مُرسی برای قبضه کردن تمامی قدرت سیاسی اینستکه، نخست از موضع انقلاب، اصلاحات، دمکراسی و امشی تصویه بقایای رژیم مبارک، عمده ترین حریف سیاسی خود را زمین بزنند تا در این روند هم بر اوضاع مسلط شوند و هم بتوانند با نشان دادن اقتدار خود، بخش عمده نیروهای بالقوه معترض اجتماعی را مرعوب و منفعل و قدم به قدم موقعیت خود را تا تسلط تمام عیار بر مصر تثبیت کنند.
برای قضاوت نهایی روی نتیجه جنگ قدرت کنونی در صحنه سیاسی مصر خیلی زود است. هفته ها و ماههای آینده روشن خواهد کرد که مصر بکدام سو میرود. ولی متأسفانه طی این یک ماهه گذشته مُرسی نشان داد که قصد مداراگری با مخالفین خود را ندارد و این مسئله را هم با ابزار زور میخواهد حل کند.
نخستین بخش جامعه که در برابر مُرسی جبهه بندی کرده است جامعه مطبوعاتی مصر است که وزیر منسوب شده از سوی مُرسی به قصد زیرو رو کردن جامعه رسانه ایی، با شعارِ: «نظام رسانه ای مصر باید متعلق به همه مصریان باشد و همه صدا ها را منعکس کند» آغاز بکار کرده است. این شعار وزیر مربوطه در شرایطی داده میشود که نیروهای به اصطلاح انقلابی از جمله اخوان از نظر رساندن صدای خود بگوش مردم کم و کسری ندارند. هدف این وزیر، اسلامیزه کردن بخش دولتی جامعه مطبوعا تی است که تا کنون در کنترل آنها نبوده است. قدر مسلم اینست که این وزیر نظرش این نیست تا این مطبوعات دولتی نظریات کمونیستها و سکولار ها را هم منعکس کند بلکه منظور او اینست که این رسانه های دولتی که، تا بحال چه قبل از سرنگونی مبارک و چه بعد از سرنگونی او، مُبَلغِ جامعه عرفی و مدنی بوده اند تعلیمات دینی و فقهی را هم در برنامه های بگنجانند و حتی با انها جایگزین کنند.
دردناک اینجاست که موضع انتقادی کمونیستهای مصر نسبت به دولت مُرسی عمدتاً متوجه رفتار ملایم و غیر انقلابی او در قبال آمریکا و اسرئیل است و نه چنگ انداختن آنها به تمام ستونهای ساختار قدرت.

توجه! یاداشت تحلیلی بعدی راجع به واقعی و غیر واقعی بودن خطر حمله اسرائیل به سایت های هسته ایران است و اینکه در صورتی که حمله ایی صورت گیرد، آن حمله علیه تأسیسات هیئت حاکمه و رژیم ایران است یا علیه مردم  و کشور ایران؟

………………………………………………

آخرین گزارش خبری اهرام آنلاین از اجتماع امروز:
۲۴ اوت قاهره

Egypt’s anti-Brotherhood protests make little impact
Few thousands march on Cairo’s presidential palace to protest the political ‘domination’ of the Muslim Brotherhood; Tahrir Square sees clashes; demonstrations outside the capital are negligible
Ahram Online, Friday 24 Aug 2012
Anti-Morsi protesters chant slogans in front of the presidential palace during a demonstration in Cairo (Photo: Reuters)
Friday’s protests, which marked the first anti-Muslim Brotherhood rally since Egyptian President Mohamed Morsi was sworn in, attracted only few thousand Egyptians angry at what they perceive the Brotherhood’s attempt to monopolize power.
Cairo’s Heliopolis presidential palace was the eventual destination of the protesters, whose presence outside the Egyptian capital was very limited in what was planned to be nationwide mass protests.
Up to 3,000 people, many of which are growing increasingly frustrated with what they deem the Brotherhood’s attempts to curb freedoms and dominate the political scene, gathered in front of the presidential palace by sunset but it was not clear whether they would stage a sit-in. Their number notably decreased in the evening.
They chanted “down with the rule of the Brotherhood,” “we want a civil state not a Brotherhood state,” and “the Brotherhood are murderers,” echoing the worries of some liberal figures, most of whom refused to participate in the protest, however.
Some of them considered the protest call untimely, given that Morsi has only been in office for less than two months, while others simply disagreed with the protests’ organisers, such as renowned writer Alaa Al-Aswani.
The demonstrations were led by former MP Mohamed Abu-Hamed, a staunch Brotherhood adversary who called for “mass protests” on 24 August to overthrow Morsi and the Islamic organisation’s “rule.”
Protesters marched from the memorial of the Unknown Soldier in the eastern Cairo district of Nasr City. Hundreds of them had already been demonstrating in front of the presidential palace, situated in the not-too-distant Korba area.
These were the first protests to be staged against the Brotherhood and Morsi since the latter was inaugurated as president in late June, succeeding autocratic ruler Hosni Mubarak who was toppled by an 18-day uprising last year.
Abu-Hamed headed back to the memorial to lead the march to the fortified presidential palace, with tight security measures and barbed wires in place in the nearby streets.
Meanwhile, reports of violent clashes in the iconic Tahrir Square, which has been filled by Brotherhood supporters on many occasions since the 2011 uprising, circulated midday.
Egypt’s official state news agency MENA said that a Cairo hospital has received four injured people, who were shot by rubber bullets, from the area around Tahrir.
Earlier in the afternoon, minor scuffles broke out between a few dozen Morsi supporters and their anti-Brotherhood counterparts in the same square.
The health ministry-affiliated Egyptian Ambulance Organisation said 10 people had been injured during Friday’s protests in Cairo, four of which were hospitalised.
Widespread calls for the protests had been spreading across social networking sites for weeks. Two controversial Egyptian figures, anti-revolution television presenter Tawfiq Okasha and Abu-Hamed, were the first to call for the demonstrations that they wanted to be a “million-man march.”
Their demands included stopping the Brotherhood from “dominating state institutions” and launching a probe into the funding of the 80-year-old Islamist group, which became the most powerful after being oppressed for decades under the rule of army strongmen Gamal Abdel-Nasser, Anwar El-Sadat and Mubarak.

Doubters believe it is the Brotherhood and its leaders who actually rule Egypt and not President Morsi, a leading figure of the group.
Morsi stressed more than once that he is completely independent and only committed to Egypt.
In the Mediterranean city of Alexandria, violent clashes erupted between residents and dozens of anti-Brotherhood protesters in the district of Sidi Gaber near the Northern military base.
According to Al-Ahram’s Arabic news portal, a group of protesters fired shots in the air after a scuffle with residents who have asked them to move away from their neighbourhood. The matter escalated when more protesters took out bladed weapons, sparking a free-for-all.
The governorate of Mansoura, on the Nile Delta between Cairo and Alexandria, witnessed smaller protests.
In several other governorates, Muslim Brotherhood members aided by plain-clothed police personnel formed human chains to secure the headquarters of the Brotherhood’s Freedom and Justice Party after rumours circulated that protesters might resort to violence.
The Facebook page calling for the protest had insisted it would be peaceful.
The anti-Brotherhood protests should continue on Saturday.
 

No Comments