دیلی استار: در مسیر جهنم

Share Button

«دیلی استار درست میگوید هنگامی که از بمب ساعتی ایی که ملت ۵۰ میلیونی عراق را تهدید میکند مینویسد ولی این بمب ساعتی فقط ملت عراق را تهدید نمیکند بلکه مملکت ۷۵ میلیونیِ موزائیک قومی و مذهبی ما را نیز تهدید میکند. اگر اپوزیسیون سکولار و عراق گرا، نه فرقه گرای سُنی نتواند با اجماع پارلمانی هرچه زود تر دولت مالکی را براندازد با سقوط بشار اسد در سوریه و انرژی اضافی گیری جریان سنی در منطقه سنی های عراق جز به حکومت انحصاری و شیعه ستیز خود قانع نخواهند شد امری که معنای آن سیل پناهندگان عراقی به ایران خواهد بود که همراه خود القاعده و خشونت های فرقه ایی و قومی را نیز به کشور ما خواهند آورد».

عــــراق
عکس ۲۸ دسامبر تظاهرات کنندگان علیه دولت شیعی شعار میدهند و پرچم ملی زمان شورش در فلوجه واقع در ۶۵ کیلومتری بغداد را
بجای پرچم ملی تکان میدهند.

دیلی استار لبنان
شنبه ۲۹ دسامبر
سطح خشونت در عراق از زمان خروج نیروهای آمریکایی از عراق همینطور در حال افزایش بوده است. در حالیکه به دولت فعلی بعنوان دولتی که هَمِّ خود را صرف متحد کردن مردم خواهد کرد نگریسته میشد دولت نوری المالکی بجای تحقق این انتظار، بیشتر ابزاری برای واگرایی و جدا سری در جامعه تبدیل گردید. این دولت با کردها و جامعه سنی مذهب و همچنین سایر اقلیت ها تنش آفرینی کرده و درآمد نفتی را بین شمال و جنوب تقسیم و موجب شکافهای بیشتری در جامعه شد.
این دولت نشان داده است که بیشتر یک دولت منصوب، ملهم و حمایت شده از سوی ایران است تا دولتی که انرژی خود را روی منافع عراقیها متمرکز کند. این دولت چنان آغشته به فساد است که میلیارد میلیارد دلار در آن کِش رفته میشود. و بموازات این فساد، مردم عراق از بسیاری کاستی های اجتماعی رنج میبرند علیرغم اینکه عراق یکی از ثروتمند ترین کشورهای نفتی منطقه است. افزون بر همه اینها، این دولت بدستور ایرانیها با حمایت خود از رژیم سوریه و علیرغم مصوبات بین المللی بر این حریق بحران نفت میپاشد.
چنین حمایتی بطور غیر مستقبیم از طریق انعقاد قرارداد تحویل گازوئیل به حکومت سوریه یا بطور ساده با ارائه تسهیلات برای ناوگان هوایی و اجازه استفاده از فضای عراق و راههای زمینی برای حمل اسلحه به رژیم سوریه انجام گرفته است.
یک چنین رویکرد مستقیماً تحریک آمیز و چالش برانگیزی، در شرایطی اتخاز میشود که دولت تحت تسلط شیعه بغداد، به اقداماتی علیه نیروهای سنی با هدف منزوی کردن آنها در کشور دست زده است. چنین اقداماتی یا از طریق انحصاری کردن نهاد های دولتی دارای موقعیت استراتژیک و یا از طریق ایراد اتهامات تروریستی و فساد مالی به چهره های شاخص سُنی ها و ترتیب دادگاه های فرمایشی برای آنها انجام گرفته است این استراتژی حتی از سوی برخی عقلاء و روحانیون شیعه هم بخاطر اینکه به بالانس حساس وفاق اجتماعی صدمه میزند، مضر و آسیب زا شناخته شده است.
نخستین نشانه اینکه یک چنین استرا تژی ایی احتمالاً به کجا منتهی خواهد شد، وقوع تظاهرات هایی است که در این روزها کشور را فرا گرفته است. رفتار دولت در برابر این اعتراضات بجای اینکه پاسخی منطقی و آرام کننده به نگرانیهای مردم باشد حاکی دست و پا چلفتگی های تند و تیز کننده چنین اعترضاتی شد.
دولت به بازی خطرناکی دست زده است. اعتراضاتی این چنینی میتوانند کاتالیزاتوری نیرومند تر برای سقوط دولت باشند کاتالیزاتوری قوی تر از آنچه ساختار این دولت توان تحملش را دارد.
دولت مالکی بوضوح نگران روی کار آمدن یک حکومت بالقوه سنی در سوریه پس از سقوط اسد میباشد. ولی عکس العمل دولت مالکی، شباهتی به آنچه باید برای روبرو شدن با چنان تغیری مطابقت یافته باشد و ایجاب میکند، یعنی خطر بالقوه جبهه بندیهای فرقه گرایانه ندارد، یعنی خطر بازگشت خشونتهای فرقه ایی از آن نوع که عراق، اوج آنها را در ده سال گذشته تجربه کرده است. اگر فضای ترس و واگرایی کنونی که توسط دولت ایجاد شده است و هنوز چون جوانه ای نشکفته در پوسته خود است با استقرار یک نظام شفاف، عادلانه و عراق برای همه عراقیها برطرف نشود، آنگاه کشور به یک بمب ساعتی تبدیل خواهد شد که این ملت ۵۰ میلیونی را تهدید میکند. این تهدید ایجاب میکند که برای دستیابی به صلح، که مردم شدیداً بدان نیازمند هستند، و سالها را در خشونت در فقدان چنین صلحی از دست داده اند همه اقداماتی که لازم است انجام یابد.
(The Daily Star :: Lebanon News :: http://www.dailystar.com.lb)
………………………………..
Protests in Iraq: winds of Arab Spring or dangerous sectarianism

عراق 2
Iraqi protesters hold banners during a demonstration demanding the ouster of Premier Nuri al-Maliki. (AFP)
کامنت من:
من فکر نمیکنم دولت مالکی و دولت ایران که حامی اوست، جایی برای عقب نششینی خود گذاشته باشند. این تخریب پل و راه عقب نشینی کاری بود و هست که رژیم اسد در سوریه کرده است. خیلی ساده رژیم اسد بدین دلیل نتوانست با مخالفین کنار بیاید که نمیتوانست و نمیتواند پاسخ بی قانونیهایی که مرتکب شده است را بدهد. وضع مالکی در عراق بهتر از اسد نیست. اگر دولت او امروز در یک فرایند تصمیم گیری پارلمانی ساقط شود چند روز بعد آن، او یا باید به ایران بگریزد و یا روانه زندان شودو بعید هم نیست که تسلیم جوخه اعدام شود زیرا مخالفین او نزدیک به ۸ سال ترکتازی او و مغازله اش با ایران را علیه منافع ملی عراق بر او نخواهند بخشید. ساده ترین و بدیهی ترین جرمی که میتواند طناب دار را به گردن او بیاندازد سَر و سِر داشتن پنهانی با دولت اسلامی ایران است که پنهانسازیهای آن رو خواهد شد.
در یاداشت قبلی گفتم که دولت اکثریتی شیعه در عراق در حقیقت جز دولت در بین چند صد میلیون عرب منطقه خاور میانه نیست. یعنی دولتهایی که اولاً همه عرب هستند و دوماً سنی مذهب.
دیلی استار درست میگوید هنگامی که از بمب ساعتی ایی که ملت ۵۰ میلیونی عراق را تهدید میکند مینویسد ولی این بمب ساعتی فقط ملت عراق را تهدید نمیکند بلکه مملکت ۷۵ میلیونیِ موزائیک قومی و مذهبی ما را نیز تهدید میکند. اگر اپوزیسیون سکولار و عراق گرا، نه فرقه گرای سُنی نتواند با اجماع پارلمانی هرچه زود تر دولت مالکی را براندازد با سقوط بشار اسد در سوریه و انرژی اضافی گیری جریان سنی در منطقه سنی های عراق جز به حکومت انحصاری و شیعه ستیز خود قانع نخواهند شد امری که معنای آن سیل پناهندگان عراقی به ایران خواهد بود که همراه خود القاعده و خشونت های فرقه ایی و قومی را نیز به کشور ما خواهند آورد.
این پیش بینی ممکن است از سوی برخی به خیالبافی تشبیه شود ولی دینامیسم حوادث منطقه جز این نمی گوید. ایران ولایی ما آبستن چنان تضادهایی انفجار آمیزی گردیده است که نه با یک بمبب در پس گوش آن بلکه با یک ترقه هم میتواند منفجر شود.
سُنی هایی عراقی و ایرانی انگیزه رزمی کافی دارند در حالیکه فساد رژیمهای حاکم بر ایران و عراق چیزی از اقتدار آنها و روحیه رزمی در سپاهیانشان باقی نگذارده است و اینها در برابر جنبشی فرقه ایی کمترین تاب مقاومتی ندارند. گول ظاهر پر هیبت رژیم را نباید خورد و با بی خیالی به آینده نباید نگریست.
وووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو
العربیه یکشنبه ۳۰ دسامبر

Protests in Iraq: winds of Arab Spring or dangerous sectarianism
Sunday, 30 December 2012
Iraqi protesters hold banners during a demonstration demanding the ouster of Premier Nuri al-Maliki. (AFP)
By MUSTAPHA AJBAILI
AL ARABIYA
Recent protests by Sunnis in Iraq against the country’s prime minister are portrayed as a possible foreshadowing of a delayed Arab Spring, but observers say Iraq is a different case.
A week ago, security forces arrested the bodyguards of Finance Minister Rafia al-Essawi, hours after President Jalal Talabani was flown to Germany for treatment.
The move evoked attempts to arrest Sunni Vice President Tareq al-Hashemi last year following the U.S. withdrawal from the country. Hashemi was later sentenced to death in absentia for allegedly masterminding the killing of two people.
Maliki’s moves were viewed by many Sunnis as part of an organized campaign against their sect to further weaken their influence in the country’s complex political landscape.
As a result, they took to the streets in several Iraqi provinces demanding the release of the hundreds detained and calling for an end to what they saw as targeted marginalization of Sunnis.
In a recent interview with the London-based al-Hayat newspaper, Fugitive Vice President Hashemi warned of “civil war that would divide Iraq” and anticipated “a spontaneous popular uprising” against the rule of Maliki, which he described as a “liar, despotic and bloody.”
However, others argued that Maliki does not differentiate between Sunnis and Shiites in his drive for power. The cite the premier’s conflict with some Shiite parties such as the Sadrist Movement.
Muqtada al-Sadr, Head of the movement, recently criticized Maliki over a $4 billion arms deal with Russia that was later cancelled for suspected corruption in contracts.
Maliki has reportedly sought to divide rival politicians ahead of next year’s provincial elections and a parliamentary vote in 2014.
Amer Fayad, a political analyst in Baghdad, played down the prospects of worsening sectarian strife in Iraq, saying the country has “learned from its past experiences” spanning the years 2005, 2006 and 2007 how to manage disputes between its sectarian blocs.

“There is a problem we shouldn’t ignore, but we (also) should not exaggerate it,” he said, stressing that most of the demands that were raised during Friday’s protests were shared by all Iraqis, both Sunnis and Shiites.

“Some external powers are always seeking to exploit any domestic issue inside Iraq for their own agendas, and there are parties lacking popular support inside Iraq and seeking foreign backing.”
Fayad pointed out to “men of wisdom” among Iraq’s Sunni population as capable of preventing the containing anger not turn into violence.
Hayder Saeed, an Iraqi political analyst based in Jordan, also played down the protest saying they were motivated by political agendas for the upcoming elections.
He said Prime Minister Maliki’s recent attack on Finance Minister Essawi was merely part of an ongoing battle among political rivals rather than a targeted move by Shiite prime minister against the Sunnis and their political leaders.
He said events in Iraq, however, are largely influenced by regional developments, adding that some political leaders among the Sunnis are encouraged by the rise of their brethren in Syria to assert themselves in Iraq.
Saeed insists that regional and international powers “will not allow conditions in Iraq to explode” as the situation in Syria remains yet unresolved.
The United States has a historical responsibility for the political status quo in Iraq and it would be compelled to interfere again to prevent the country from sliding into the abyss.
Besides, the not every Iraq Sunni shares the same opinion about Maliki, who has managed to rally some Sunnis, especially in the contentious Kirkuk, during his face-off with the Kurdistan Regional Government over disputed oilfields in the north.
kkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk
حریت ترکیه

CİHAN ÇELİK
cihan.celik@hdn.com.tr
؟If not Washington’s, whose man is Iraqi PM al-Maliki
The inexhaustible saga in Iraq over the sectarian-fuelled political skirmishing was widened late this week with Iraq’s Shiite prime minister, Nouri al-Maliki, launching another salvo at a leading Sunni politician amid the absence of a reluctant mediator, the country’s Kurdish president, Jalal Talabani.
In a raid dubbed a “political crackdown” by Iraq’s Sunni leaders, security forces raided Finance Minister Rafie al-Esawi’s office and detained dozens of his bodyguards. Al-Esawi says over 100 were nabbed, while al-Maliki’s office puts the number at only six. Whatever the conflicting accounts say, the raid was reminiscent of what happened a year ago, when self-exiled Sunni Iraqi Vice President Tariq al-Hashemi’s office was raided. Fleeing from al-Maliki’s wrath, al-Hashemi took shelter in Turkey before he was repeatedly sentenced to death in absentia.
Amid fears of a similar scenario on al-Esawi, the raid is the tip of the iceberg. Being in the eye of a storm for his sectarian-motivated moves and close ties with Iran, al-Maliki has been at odds not only with Iraqi Kurds and Sunnis, but even with the Shiite groups. During his first years in office, he tried to bury the hatchet with other groups in a never-accomplished task. He claimed there was an improvement in the security situation, denying the existence of a civil war. Nearly a decade after the occupation, he forged a deal with the United States for the troop withdrawal in an opportunity for him to boost his power to an absolute level.
Holding the positions of acting interior minister, acting defense minister and acting national security minister added to his prime ministerial powers, al-Maliki has been somehow lucky regarding his survival against many political plots by his opponents.
The timing of the clampdown on al-Esawi, who called it a “pre-election blow,” was also attention-grabbing as it came hours after an ailing Talabani went to Germany for treatment after a recent stroke. With Talabani’s departure from Iraq, al-Maliki has been left without any constitutional power above him. The president is not in office, his Sunni deputy has been forced into exile and his Shiite colleague, Dr. Khodair al-Khozaei, is a member of a party allied to al-Maliki’s.
Nevertheless, al-Maliki’s way to near-dictatorial ruling is not entirely cleared of hurdles. The Kurdish government in northern Iraq, with which al-Maliki has recently come to an all-out-war, seemingly over a military base but actually over oil and gas revenues, is on the watch for another round. Backed by Sunnis, former Premier Iyad Allawi is ready to put the last nail in the coffin of al-Maliki’s political life. Despite their previous alliance and same ethnic roots, other Shiite groups that have united under an alliance that has split off from al-Maliki’s bloc, are also waiting in the shadows for their turn on Iraq’s political stage.
For the U.S., the Iraqi premier’s move was the latest in a series of quarrels with Washington as the Barack Obama administration’s influence in the country has been scrutinized, especially after the withdrawal of the troops. In a development seen in Washington as evidence of further rapprochement with Tehran, al-Maliki freshly turned down U.S. requests on many core issues, including those about Iran and its allies, Syria and Lebanon. Despite U.S. skeptics being uneasy over his links with Tehran, where he spent many years during his fight against Saddam Hussein’s rule, al-Maliki frequently hailed Iraq’s ties with Iran.
There are growing doubts about who al-Maliki, who once said he “considers himself a friend of the U.S., but not America’s man in Iraq,” is counting on while taking bold steps in a fragile country and who will be the “real winner” behind the scenes in Iraq. The aforementioned sentences clearly hinted at a power which is not far away.
December/22/2012
 

No Comments